Q.S Αν-Ναζίατ (اَلنَّازِعَات) - 46 Αριθμός στίχων

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

Από (άγγελο) που παίρνει (τη ζωή) σκληρά.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

Από (άγγελο) που παίρνει (τη ζωή) ευγενικά.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

Μα (τον άγγελο) που κατέβηκε γρήγορα από τον ουρανό,

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

και (άγγελοι) που οδηγούν γρήγορα,

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

και (άγγελοι) που ρυθμίζουν (τις κοσμικές) υποθέσεις.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(Πράγματι, θα αναστηθείτε) την Ημέρα που η πρώτη έκρηξη θα σείσει τον κόσμο,

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(το πρώτο φύσημα) συνοδεύεται από ένα δεύτερο φύσημα.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

Οι καρδιές των ανθρώπων εκείνη την εποχή ένιωθαν πολύ φοβισμένες,

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

το βλέμμα του ήταν υποτακτικό.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(Οι άπιστοι) λένε: «Θα επιστρέψουμε άραγε στην αρχική μας ζωή;»

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

Θα (αναστηθούμε) αν έχουμε γίνει σπασμένα κόκαλα;»

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

Είπαν, «Τότε είναι μια ζημιογόνος απόδοση».

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

Έτσι, η επιστροφή είναι μόλις ένα χτύπημα μακριά.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

Τότε αμέσως επανήλθαν στη ζωή στη (νέα) γη.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Έχει φτάσει σε εσάς (στον Μωάμεθ) η ιστορία του Μωυσή;

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Όταν ο Θεός τον κάλεσε (τον Μωυσή) στην ιερή κοιλάδα, δηλαδή την κοιλάδα Τούβα·

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Πήγαινε στον Φαραώ! Πράγματι, ξεπέρασε το όριο,

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

Πες λοιπόν (στον Φαραούν): «Θέλεις να καθαρίσεις τον εαυτό σου (από το λάθος),

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

και θα σε οδηγήσω στο μονοπάτι του Κυρίου σου, ώστε να Τον φοβάσαι;

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

Τότε (ο Μωυσής) του έδειξε ένα μεγάλο θαύμα.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

Αλλά αυτός (ο Φαραώ) είπε ψέματα και παρήκουσε.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

Έπειτα γύρισε την πλάτη του προσπαθώντας να προκαλέσει (τον Μωυσή).

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

Τότε συγκέντρωσε (τους αρχηγούς του) και φώναξε (κάλεσε τον λαό του).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(Ο Σεράγια) είπε, «Είμαι ο ύψιστος Θεός σας».

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

Έτσι ο Αλλάχ τον τιμώρησε με τιμωρία στη μετά θάνατον ζωή και μαρτύριο στον κόσμο.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

Πράγματι, σε αυτό υπάρχει ένα μάθημα για όσους φοβούνται (τον Αλλάχ).

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

Είναι η δημιουργία σου μεγαλύτερη ή οι ουρανοί που Εκείνος έκτισε;

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

Ανύψωσε το κτίριό του και το τελειοποίησε,

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

και δημιούργησε τη νύχτα (απόλυτο σκοτάδι) και δημιούργησε την ημέρα (έντονο φως).

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

Και μετά από αυτό άπλωσε τη γη.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

Από αυτό αναβλύζει πηγές νερού και (φυτρώνει) τα φυτά του.

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

Και τα βουνά τα στερέωσε σταθερά.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(Όλα αυτά) είναι για την απόλαυσή σας και για τα ζώα σας.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

Έτσι, όταν έρθει η μεγάλη συμφορά (Ημέρα της Κρίσης),

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

δηλαδή την ημέρα (που) οι άνθρωποι θυμούνται τι έχουν κάνει,

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

και η κόλαση φαινόταν ξεκάθαρα σε όλους όσους την έβλεπαν.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

Όσο για όσους λοιπόν ξεπερνούν τα όρια,

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

και να δώσουμε προτεραιότητα στην εγκόσμια ζωή,

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

τότε πράγματι, η κόλαση είναι η κατοικία του.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

Και όσο για εκείνους που φοβούνται τη μεγαλοσύνη του Κυρίου τους και απέχουν από τις επιθυμίες τους,

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

τότε πράγματι, ο Παράδεισος είναι η κατοικία του.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

Σε ρωτούν (οι άπιστοι) για την Ώρα: «Πότε θα συμβεί;»

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

Γιατί χρειάζεται να το αναφέρεις (την ώρα);

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

Στον Κύριό σου (επιστράφηκε) το τέλος (η θητεία).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

Εσύ (Μωάμεθ) είσαι μόνο προειδοποιητής για όσους τον φοβούνται (την Ημέρα της Κρίσης).

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

Την ημέρα που θα δουν την Ώρα (λόγω της έντονης ατμόσφαιράς της), θα τους φανεί σαν να έμειναν (για λίγο) μόνο το βράδυ ή το πρωί.