Q.S Αλ-Κάσας (اَلْقَصَص) - 88 Αριθμός στίχων

طٰسۤمّۤ

Ṭā sīm mīm.

ΘαΣινΜιμ

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ

tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

Αυτά είναι ξεκάθαρα εδάφια του Βιβλίου (Αλ-Κοράνι) (από τον Αλλάχ).

نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).

Σου απαγγέλλουμε με αλήθεια μέρος της ιστορίας του Μωυσή και του Φαραώ για έναν λαό που πιστεύει.

اِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِى الْاَرْضِ وَجَعَلَ اَهْلَهَا شِيَعًا يَّسْتَضْعِفُ طَاۤىِٕفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَيَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْ ۗاِنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

inna fir‘auna ‘alā fil-arḍi wa ja‘ala ahlahā syiya‘ay yastaḍ‘ifu ṭā'ifatam minhum yużabbiḥu abnā'ahum wa yastaḥyī nisā'ahum, innahū kāna minal-mufsidīn(a).

Πράγματι, ο Φαραώ είχε αυθαιρετεί στη γη και είχε διαιρέσει τον λαό της, καταπίεσε μια ομάδα από αυτούς (τα παιδιά του Ισραήλ), έσφαξε τους γιους τους και χάρισε τη ζωή στις κόρες τους. Πράγματι, αυτός (ο Φαραώ) ήταν ένας από εκείνους που έκαναν ζημιά.

وَنُرِيْدُ اَنْ نَّمُنَّ عَلَى الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا فِى الْاَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَىِٕمَّةً وَّنَجْعَلَهُمُ الْوٰرِثِيْنَ ۙ

wa nurīdu an namunna ‘alal-lażīnastuḍ‘ifū fil-arḍi wa naj‘alahum a'immataw wa naj‘alahumul-wāriṡīn(a).

Και θα δώσουμε χάρη σε εκείνους που καταπιέζονται στη γη (στην Αίγυπτο), και θα τους κάνουμε ηγέτες και θα τους κάνουμε κληρονόμους (της γης),

وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَحْذَرُوْنَ

wa numakkina lahum fil-arḍi wa nuriya fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā minhum mā kānū yaḥżarūn(a).

και εδραιώσαμε τη θέση τους στη γη και δείξαμε στον Φαραώ και στον Αμάν και στον στρατό του αυτό που πάντα φοβόντουσαν από αυτούς.

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).

Και εμπνεύσαμε τη μητέρα του Μωυσή: «Θρέψε τον (τον Μωυσή) και, αν ανησυχείς γι' αυτόν, πέταξέ τον στον ποταμό (Νείλο). Και μη φοβάσαι και μη λυπάσαι, σίγουρα θα τον επιστρέψουμε σε σένα και θα τον κάνουμε έναν από τους αγγελιοφόρους».

فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ

faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).

Έτσι, τον συνέλαβε η οικογένεια του Φαραώ, ώστε (στο μέλλον) να γίνει εχθρός και θλίψη τους. Πράγματι, ο Φαραώ, ο Αμάν και οι στρατιώτες τους ήταν αυτοί που ήταν ένοχοι.

وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Και η γυναίκα του Φαραώ είπε: «(Αυτός) είναι παρηγοριά στην καρδιά μου και σε εσάς. Μην τον σκοτώσετε, ελπίζω να μας φανεί χρήσιμος ή να τον πάρουμε ως παιδί», ενώ αυτοί δεν το συνειδητοποίησαν.

وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).

Και η καρδιά της μητέρας του Μωυσή άδειασε. Μάλιστα, παραλίγο να το αποκαλύψει (το μυστικό για τον Μωυσή), αν δεν είχαμε ενισχύσει την καρδιά του, ώστε να είναι ανάμεσα σε εκείνους που πιστεύουν (στην υπόσχεση του Αλλάχ).

وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ

wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Και αυτή (η μητέρα του Μωυσή) είπε στις αδερφές του Μωυσή: «Ακολουθήστε τον (τον Μωυσή).» Έτσι αυτός (ο Μωυσής) το είδε από μακριά, αλλά αυτές δεν το αντιλήφθηκαν.

۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ

wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).

Και τον εμποδίσαμε (τον Μωυσή) να θηλάσει τις γυναίκες που ήθελαν να τον θηλάσουν πριν από αυτό. Τότε (ο αδελφός του Μωυσή) είπε: «Να σου δείξω μια οικογένεια που θα τον φροντίσει για σένα και θα του φερθεί καλά;»

فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Έτσι, τον επιστρέψαμε (τον Μωυσή) στη μητέρα του, για να είναι η καρδιά της χαρούμενη και όχι θλιμμένη, και για να γνωρίζει ότι η υπόσχεση του Αλλάχ είναι αληθινή, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν το γνωρίζουν.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

Και αφού (ο Μωυσής) ωρίμασε και τελειοποίησε το μυαλό του, του δώσαμε σοφία (προφητεία) και γνώση. Και έτσι ανταμείβουμε όσους κάνουν το καλό.

وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ

wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).

Και (ο Μωυσής) μπήκε στην πόλη (Μέμφις) ενώ οι κάτοικοί της ήταν αδιάφοροι, και βρήκε στην πόλη δύο άντρες να μάχονται· ο ένας από την ομάδα τους (τα Παιδιά του Ισραήλ) και ο άλλος (ξανά) από τους εχθρούς τους (τους Φαραώ). Άνθρωποι από την ομάδα του του ζήτησαν βοήθεια για να (νικήσει) ανθρώπους από την πλευρά του εχθρού του, τότε ο Μωυσής τον γρονθοκόπησε, και ο εχθρός του πέθανε. Αυτός (ο Μωυσής) είπε: «Αυτό είναι έργο του διαβόλου. Πράγματι, αυτός (ο διάβολος) είναι ένας εχθρός που ξεκάθαρα παραπλανά.»

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ فَاغْفِرْ لِيْ فَغَفَرَ لَهٗ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla rabbi innī ẓalamtu nafsī fagfir lī fagafara lah(ū), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

(Ο Μωυσής) προσευχήθηκε, «Κύριέ μου, πράγματι, αδίκησα τον εαυτό μου, συγχώρεσέ με». Έτσι, (ο Αλλάχ) τον συγχώρεσε. Πράγματι, ο Αλλάχ είναι ο Πλέον Συγχωρετικός, ο Πλέον Ελεήμων.

قَالَ رَبِّ بِمَآ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ اَكُوْنَ ظَهِيْرًا لِّلْمُجْرِمِيْنَ

qāla rabbi bimā an‘amta ‘alayya falan akūna ẓahīral lil-mujrimīn(a).

Είπε (ο Μωυσής): «Κύριέ μου! Με τις χάρες που μου χάρισες, δεν θα γίνω βοηθός των αμαρτωλών».

فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ

fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).

Εξαιτίας αυτού, (ο Μωυσής) φοβήθηκε ενώ βρισκόταν στην πόλη περιμένοντας (τις συνέπειες των πράξεών του), όταν ξαφνικά ο άνθρωπος που είχε ζητήσει βοήθεια χθες του φώναξε για βοήθεια. Ο Μωυσής του είπε: «Είσαι πράγματι ένας άνθρωπος που έχει παραστρατήσει».

فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ

falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).

Όταν λοιπόν (ο Μωυσής) ήθελε να χτυπήσει δυνατά τον εχθρό και των δύο, είπε (ο εχθρός του): «Ω, Μωυσή! Μήπως σκοπεύεις να με σκοτώσεις, όπως χθες σκότωσες κάποιον; Σκοπεύεις μόνο να είσαι ένας άνθρωπος που ασκεί τυραννία σε αυτή τη γη και δεν σκοπεύεις να είσαι ένας από εκείνους που κάνουν ειρήνη».

وَجَاۤءَ رَجُلٌ مِّنْ اَقْصَى الْمَدِيْنَةِ يَسْعٰىۖ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنَّ الْمَلَاَ يَأْتَمِرُوْنَ بِكَ لِيَقْتُلُوْكَ فَاخْرُجْ اِنِّيْ لَكَ مِنَ النّٰصِحِيْنَ

wa jā'a rajulum min aqṣal-madīnati yas‘ā, qāla yā mūsā innal-mala'a ya'tamirūna bika liyaqtulūka fakhruj innī laka minan-nāṣiḥīn(a).

Και ένας άντρας ήρθε τρέχοντας από την άκρη της πόλης και είπε: «Ω, Μωυσή! Πράγματι, οι άρχοντες της γης συζητούν για σένα για να σε σκοτώσουν, οπότε φύγε (από αυτή την πόλη), γιατί εγώ είμαι ένας από αυτούς που σε συμβουλεύουν».

فَخَرَجَ مِنْهَا خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ ۖقَالَ رَبِّ نَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fakharaja minhā khā'ifay yataraqqab(u), qāla rabbi najjinī minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Έτσι (ο Μωυσής) βγήκε από την πόλη φοβισμένος, σε εγρήγορση (αν κάποιος τον πρόφτανε ή τον έπιανε), προσευχήθηκε, «Κύριέ μου, σώσε με από τον άδικο λαό».

وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاۤءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يَّهْدِيَنِيْ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

wa lammā tawajjaha tilqā'a madyana qāla ‘asā rabbī ay yahdiyanī sawā'as-sabīl(i).

Και όταν κατευθύνθηκε προς τη γη της Μαδιάμ, προσευχήθηκε ξανά: «Είθε ο Θεός μου να με οδηγήσει στο σωστό μονοπάτι».

وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ

wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).

Και όταν έφτασε στην πηγή της Μαδιάμ, βρήκε εκεί μια ομάδα ανθρώπων που πότιζαν (τα ζώα τους), και βρήκε πίσω τους δύο γυναίκες που κρατούσαν (τα ζώα τους). Αυτός (ο Μωυσής) είπε: «Τι εννοείτε (με αυτό που κάνετε);» Απάντησαν: «Δεν μπορούμε να ποτίσουμε (τα ζώα μας) μέχρι να επιστρέψουν οι βοσκοί (τα ζώα τους), και ο πατέρας μας είναι ένας ηλικιωμένος άνδρας.»

فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ

fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).

Έτσι (ο Μωυσής) έδωσε στις δύο γυναίκες (βοοειδή) νερό, έπειτα επέστρεψε σε ένα σκιερό μέρος και προσευχήθηκε: «Κύριέ μου, πράγματι χρειάζομαι κάτι καλό (φαγητό) που μου έστειλες».

فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Τότε ήρθε στον Μωυσή μια από τις δύο γυναίκες περπατώντας ντροπαλά, και είπε: «Πράγματι, ο πατέρας μου σε προσκαλεί να δώσεις κάτι σε αντάλλαγμα για την (καλοσύνη) σου δίνοντας νερό στα (βοοειδή μας) μας». Όταν (ο Μωυσής) ήρθε στον πατέρα του και του διηγήθηκε την ιστορία (για τον εαυτό του), είπε: «Μη φοβάσαι! Σώθηκες από τον άδικο λαό».

قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ

qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).

Και η μία από τις δύο (γυναίκες) είπε: «Πατέρα μου! Κάνε τον εργάτη μας, γιατί ο καλύτερος που μπορείς να πάρεις ως εργάτη μας είναι κάποιος που είναι δυνατός και αξιόπιστος».

قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Αυτός (ο Σεΐχης Μαντιάν) είπε: «Πράγματι, σκοπεύω να σε παντρέψω με μία από τις δύο κόρες μου, με την προϋπόθεση ότι θα εργαστείς για μένα οκτώ χρόνια και αν συμπληρώσεις δέκα χρόνια, τότε αυτό είναι (καλοσύνη) από εσένα, και δεν θέλω να σε επιβαρύνω. Αν θέλει ο Θεός, θα με βρεις καλό άνθρωπο».

قَالَ ذٰلِكَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَۗ اَيَّمَا الْاَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ ࣖ

qāla żālika bainī wa bainak(a), ayyamal-ajalaini qaḍaitu falā ‘udwāna ‘alayy(a), wallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

Είπε (ο Μωυσής): «Αυτή (η συμφωνία) είναι μεταξύ εμού και εσένα. Όποιον από τους δύο καθορισμένους χρόνους κι αν ολοκληρώσω, τότε δεν υπάρχουν (επιπλέον) απαιτήσεις από εμένα. Και ο Αλλάχ είναι μάρτυρας αυτών που λέμε».

۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).

Όταν λοιπόν ο Μωυσής ολοκλήρωσε τον καθορισμένο χρόνο και ξεκίνησε με την οικογένειά του, είδε μια φωτιά στην πλαγιά του βουνού. Είπε στην οικογένειά του: «Περιμένετε (εδώ), γιατί βλέπω μια φωτιά. Ίσως σας φέρω κάποια νέα από αυτήν ή μια σπίθα για να ζεσταθείτε».

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ

falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

Όταν λοιπόν (ο Μωυσής) έφτασε (στον τόπο της φωτιάς), τον φώναξαν από (προς) τη δεξιά πλευρά της κοιλάδας, από ένα δέντρο, σε ένα κομμάτι ευλογημένης γης, «Ω, Μωυσή! Πράγματι, εγώ είμαι ο Αλλάχ, ο Κύριος όλων των κόσμων!»

وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).

«Και πέτα κάτω το ραβδί σου». Όταν λοιπόν (ο Μωυσής) τον είδε να κινείται σαν (ευκίνητο) φίδι, έτρεξε πίσω χωρίς να κοιτάξει πίσω (ο Αλλάχ είπε): «Ω, Μωυσή! Έλα εδώ και μην φοβάσαι. Πράγματι, είσαι ασφαλής άνθρωπος».

اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

Βάλε το χέρι σου στο λαιμό του πουκάμισού σου, θα βγει λευκό (λαμπερό) χωρίς κανένα ελάττωμα, και κράτα τα χέρια σου στο στήθος σου αν φοβάσαι. Αυτά είναι δύο θαύματα από τον Κύριό σου (τα οποία θα δείξεις) στον Φαραώ και τους αξιωματούχους του. Πράγματι, αυτοί είναι ασεβείς άνθρωποι.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ

qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).

(Ο Μωυσής) είπε: «Κύριέ μου, σκότωσα έναν από την ομάδα τους, γι' αυτό φοβάμαι ότι θα με σκοτώσουν κι αυτοί.»

وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ

wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).

Και ο αδελφός μου ο Χαρούν είναι πιο εύγλωττος από εμένα, γι' αυτό στείλε τον μαζί μου ως βοηθό μου για να επιβεβαιώσει (τα λεγόμενά μου). Φοβάμαι μήπως με αρνηθούν.

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ

qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).

Αυτός (ο Αλλάχ) είπε: «Θα σε ενισχύσουμε (θα σε βοηθήσουμε) με τον αδελφό σου, και θα σας δώσουμε και τους δύο μεγάλη δύναμη, ώστε να μην μπορούν να σας φτάσουν. (Φύγετε και οι δύο) φέρνοντας το θαύμα Μας, εσείς οι δύο και όσοι σας ακολουθούν θα νικήσετε.»

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًىۙ وَّمَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ

falammā jā'ahum mūsā bi'āyātinā bayyinātin qālū mā hāżā illā siḥrum muftarā(n), wa mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

Όταν λοιπόν ο Μωυσής ήρθε σε αυτούς (φέρνοντας) το πραγματικό μας θαύμα, είπαν: «Αυτή είναι απλώς μια επινοημένη μαγεία, και δεν την έχουμε ακούσει ποτέ ανάμεσα στους προγόνους μας».

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

Και (ο Μωυσής) απάντησε: «Ο Κύριός μου γνωρίζει καλύτερα ποιος είναι (άξιος) να φέρει καθοδήγηση από Αυτόν και ποιος θα έχει (καλή) έκβαση στη μετά θάνατον ζωή. Πράγματι, οι άδικοι δεν θα νικήσουν».

وَقَالَ فِرْعَوْنُ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرِيْۚ فَاَوْقِدْ لِيْ يٰهَامٰنُ عَلَى الطِّيْنِ فَاجْعَلْ لِّيْ صَرْحًا لَّعَلِّيْٓ اَطَّلِعُ اِلٰٓى اِلٰهِ مُوْسٰىۙ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّهٗ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

wa qāla fir‘aunu yā ayyuhal-mala'u mā ‘alimtu lakum min ilāhin gairī, fa'auqid lī yā hāmānu ‘alaṭ-ṭīni faj‘al lī ṣarḥal la‘allī aṭṭali‘u ilā ilāhi mūsā, wa innī la'aẓunnuhū minal-kāżibīn(a).

Και ο Φαραώ είπε: «Ω, άρχοντες του λαού μου! Δεν ήξερα ότι υπάρχει άλλος θεός για εσάς εκτός από εμένα. Γι' αυτό, κάψε μου πηλό, ω Αμάν (για να φτιάξεις τούβλα), και μετά έχτισε μου ένα ψηλό κτίριο για να μπορέσω να ανέβω και να δω τον Θεό του Μωυσή, και είμαι βέβαιος ότι είναι ψεύτης».

وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُوْدُهٗ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اِلَيْنَا لَا يُرْجَعُوْنَ

wastakbara huwa wa judūduhū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa ẓannū annahum ilainā lā yurja‘ūn(a).

Και αυτός (ο Φαραώ) και ο στρατός του συμπεριφέρθηκαν αλαζονικά στη γη χωρίς νόμιμη αιτία, και νόμιζαν ότι δεν θα επιστρέψουν σε Εμάς.

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ ۚفَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

fa'akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yamm(i), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

Έτσι βασανίσαμε αυτόν (τον Φαραώ) και τον στρατό του, και μετά τους ρίξαμε στη θάλασσα. Προσέξτε λοιπόν το τέλος του άδικου λαού.

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّدْعُوْنَ اِلَى النَّارِۚ وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ لَا يُنْصَرُوْنَ

wa ja‘alnāhum a'immatay yad‘ūna ilan-nār(i), wa yaumal-qiyāmati lā yunṣarūn(a).

Και τους κάναμε ηγέτες που προσκαλούν (τους ανθρώπους) στην κόλαση και την Ημέρα της Κρίσης δεν θα βοηθηθούν.

وَاَتْبَعْنٰهُمْ فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ هُمْ مِّنَ الْمَقْبُوْحِيْنَ ࣖ

wa atba‘nāhum fī hāżihid-dun-yā la‘nah(tan), wa yaumal-qiyāmati hum minal-maqbūḥīn(a).

Και τους καταραστήκαμε σε αυτόν τον κόσμο, ενώ την Ημέρα της Κρίσης θα είναι μεταξύ εκείνων που θα κρατηθούν μακριά (από το έλεος του Αλλάχ).

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ الْاُوْلٰى بَصَاۤىِٕرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba mim ba‘di mā ahlaknal-qurūnal ūlā baṣā'ira lin-nāsi wa hudaw wa raḥmatal la‘allahum yatażakkarūn(a).

Και πράγματι, δώσαμε στον Μωυσή το Βιβλίο (Τόρα) αφού καταστρέψαμε τους προηγούμενους λαούς, για να είναι λυχνάρι για την ανθρωπότητα και καθοδήγηση και έλεος, ώστε να πάρουν ένα μάθημα.

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ

wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).

Και εσύ (Μωάμεθ) δεν ήσουν στα δυτικά (της ιερής κοιλάδας της Τούβα) όταν μεταβιβάσαμε την εντολή στον Μωυσή, και δεν ήσουν (ούτε) ανάμεσα στους ανθρώπους που παρακολούθησαν (αυτό το γεγονός).

وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ

wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).

Αλλά δημιουργήσαμε μερικούς ανθρώπους, και πέρασε πολύς καιρός από πάνω τους, και εσύ (Μωάμεθ) δεν έμεινες με τους κατοίκους της Μαδιάμ απαγγέλλοντάς τους τα εδάφιά μας, αλλά στείλαμε αγγελιοφόρους.

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).

Και εσύ (Μωάμεθ) δεν ήσουν κοντά στο Τουρ (βουνό) όταν καλέσαμε (τον Μωυσή), αλλά (σε στείλαμε) ως έλεος από τον Κύριό σου, για να προειδοποιήσεις τον λαό (τους Κουράις) που δεν επισκέφτηκαν οι προειδοποιητές πριν από εσένα, ώστε να πάρουν ένα μάθημα.

وَلَوْلَآ اَنْ تُصِيْبَهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَيَقُوْلُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ وَنَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lau lā an tuṣībahum muṣībatum bimā qaddamat aidīhim fayaqūlū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fanattabi‘a āyātika wa nakūna minal-mu'minīn(a).

Και για να μην πουν, όταν τους πέφτει η τιμωρία εξαιτίας των πράξεών τους, «Κύριέ μας, γιατί δεν μας έστειλες έναν αγγελιοφόρο, ώστε να ακολουθήσουμε τα εδάφιά Σου και να είμαστε από τους πιστούς;»

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْا لَوْلَآ اُوْتِيَ مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ مُوْسٰىۗ اَوَلَمْ يَكْفُرُوْا بِمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُۚ قَالُوْا سِحْرٰنِ تَظٰهَرَاۗ وَقَالُوْٓا اِنَّا بِكُلٍّ كٰفِرُوْنَ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū lau lā ūtiya miṡla mā ūtiya mūsā, awalam yakfurū bimā ūtiya mūsā min qabl(u), qālū siḥrāni taẓāharā, wa qālū innā bikullin kāfirūn(a).

Όταν λοιπόν η αλήθεια (το Κοράνι) ήρθε σε αυτούς από Εμάς, είπαν: «Γιατί δεν του δόθηκε (στον Μωάμεθ) όπως δόθηκε στον Μωυσή πριν;» Δεν αρνήθηκαν (επίσης) ό,τι δόθηκε στον Μωυσή πριν; Έλεγαν: «(Ο Μωυσής και ο Ααρών ήταν) δύο μάγοι που βοήθησαν». Και είπαν: «Πράγματι, δεν πιστεύουμε κανέναν τους».

قُلْ فَأْتُوْا بِكِتٰبٍ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ هُوَ اَهْدٰى مِنْهُمَآ اَتَّبِعْهُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul fa'tū bikitābim min ‘indillāhi huwa ahdā minhumā attabi‘hu in kuntum ṣādiqīn(a).

Πες (στον Μωάμεθ): «Να σου φέρω ένα βιβλίο από τον Αλλάχ που είναι πιο καθοδηγητικό από τα δύο (την Τορά και το Κοράνι). Θα το ακολουθήσω, αν είσαι ειλικρινής άνθρωπος».

فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

Αν λοιπόν δεν απαντήσουν (στην πρόκλησή σας), τότε να ξέρετε ότι ακολουθούν μόνο τις επιθυμίες τους. Και ποιος είναι πιο παραστρατημένος από κάποιον που ακολουθεί τις επιθυμίες του χωρίς να λαμβάνει την παραμικρή καθοδήγηση από τον Αλλάχ; Πράγματι, ο Αλλάχ δεν καθοδηγεί τους άδικους.

۞ وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ۗ

wa laqad waṣṣalnā lahumul-qaula la‘allahum yatażakkarūn(a).

Και πράγματι, τους έχουμε μεταφέρει αυτά τα λόγια (το Κοράνι) για να τα θυμούνται πάντα.

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِهٖ هُمْ بِهٖ يُؤْمِنُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba min qablihī hum bihī yu'minūn(a).

Σε όσους τους δώσαμε το Βιβλίο πριν από το Κοράνι, πίστεψαν (κι αυτοί) σε αυτό (το Κοράνι).

وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ

wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).

Και όταν τους διαβάστηκε (το Κοράνι), είπαν: «Πιστεύουμε σε αυτό, πράγματι (το Κοράνι) είναι η αλήθεια από τον Κύριό μας. Πράγματι, πριν γίνουμε Μουσουλμάνοι».

اُولٰۤىِٕكَ يُؤْتَوْنَ اَجْرَهُمْ مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوْا وَيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

ulā'ika yu'tauna ajrahum marrataini bimā ṣabarū wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

Αμείφθηκαν διπλά (για την πίστη τους στην Τορά και το Κοράνι) λόγω της υπομονής τους, και απέρριψαν το κακό με το καλό, και ξόδεψαν μέρος της τροφής που τους είχαμε δώσει.

وَاِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ اَعْرَضُوْا عَنْهُ وَقَالُوْا لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۖسَلٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ لَا نَبْتَغِى الْجٰهِلِيْنَ

wa iżā sami‘ul-lagwa a‘raḍū ‘anhu wa qālū lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, salāmun ‘alaikum, lā nabtagil-jāhilīn(a).

Και όταν ακούν άσχημα λόγια, γυρίζουν μακριά τους και λένε: «Σε εμάς οι πράξεις μας και σε εσάς οι πράξεις σας, ας είστε ασφαλείς, δεν θέλουμε (να συναναστρεφόμαστε) με αδαείς ανθρώπους».

اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

Πράγματι, εσύ (Μωάμεθ) δεν μπορείς να καθοδηγήσεις αυτούς που αγαπάς, αλλά ο Αλλάχ καθοδηγεί αυτούς που θέλει, και γνωρίζει καλύτερα αυτούς που είναι πρόθυμοι να λάβουν καθοδήγηση.

وَقَالُوْٓا اِنْ نَّتَّبِعِ الْهُدٰى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ اَرْضِنَاۗ اَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَّهُمْ حَرَمًا اٰمِنًا يُّجْبٰٓى اِلَيْهِ ثَمَرٰتُ كُلِّ شَيْءٍ رِّزْقًا مِّنْ لَّدُنَّا وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālū in natabi‘il-hudā ma‘aka nutakhaṭṭaf min arḍinā, awalam numakkil lahum ḥaraman āminay yujbā ilaihi ṡamarātu kulli syai'ir rizqam mil ladunnā wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Και είπαν: «Αν ακολουθήσουμε τις οδηγίες σου, σίγουρα θα εκδιωχθούμε από τη γη μας». (Ο Αλλάχ είπε) Δεν έχουμε επιβεβαιώσει τη θέση τους στην ασφαλή και προστατευμένη γη του Χαράμ (ιερή γη), όπου φέρνουν φρούτα από κάθε είδους (φυτά) ως τροφή (για εσάς) από την πλευρά Μας; Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν γνωρίζουν.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ

wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).

Και πόσοι (κάτοικοι) χωρών που είχαν απολαύσει τη ζωή τους, τις οποίες Εμείς καταστρέψαμε, και στη συνέχεια αυτός ήταν ο τόπος κατοικίας τους, ο οποίος δεν κατοικήθηκε (πλέον) μετά από αυτούς, εκτός από ένα μικρό μέρος. Και Εμείς είμαστε αυτοί που τον κληρονομήσαμε.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

Και ο Κύριός σου δεν θα καταστρέψει τις πόλεις μέχρι να στείλει έναν αγγελιοφόρο στις πρωτεύουσές τους, που θα τους απαγγέλλει τα Σημεία Μας· ούτε θα καταστρέψουμε ποτέ καμία πόλη, εκτός αν οι κάτοικοί της αδικήσουν.

وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَزِيْنَتُهَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa mā ūtītum min syai'in famatā‘ul-ḥayātid-dun-yā wa zīnatuhā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā, afalā ta‘qilūn(a).

Και ό,τι (πλούτος, θέση, απόγονοι) σας δίνεται, είναι η απόλαυση της κοσμικής ζωής και τα στολίδια της· ενώ αυτό που είναι με τον Αλλάχ είναι καλύτερο και πιο αιώνιο. Δεν καταλαβαίνετε;

اَفَمَنْ وَّعَدْنٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيْهِ كَمَنْ مَّتَّعْنٰهُ مَتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

afamaw wa‘adnāhu wa‘dan ḥasanan fahuwa lāqīhi kamam matta‘nāhu matā‘al-ḥayātid-dun-yā ṡumma huwa yaumal-qiyāmati minal-muḥḍarīn(a).

Είναι, λοιπόν, το ίδιο με το άτομο στο οποίο του υποσχεθήκαμε μια καλή υπόσχεση (παράδεισο) και το απέκτησε, με το άτομο στο οποίο του δώσαμε τις απολαύσεις της κοσμικής ζωής; Και την Ημέρα της Ανάστασης θα είναι ανάμεσα σε εκείνους που θα συρθούν (στην κόλαση);

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

Και (θυμηθείτε) την ημέρα που τους κάλεσε (ο Αλλάχ) και τους είπε: «Πού είναι οι σύμμαχοί μου, τους οποίους κάποτε θεωρούσατε;»

قَالَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَغْوَيْنَاۚ اَغْوَيْنٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَاۚ تَبَرَّأْنَآ اِلَيْكَ مَا كَانُوْٓا اِيَّانَا يَعْبُدُوْنَ

wa qālal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu rabbanā hā'ulā'il-lażīna agwainā, agwaināhum kamā gawainā, tabarra'nā ilaika mā kānū iyyānā ya‘budūn(a).

Αυτοί που σίγουρα θα τιμωρηθούν λένε: «Κύριέ μας, αυτοί είναι οι άνθρωποι που παραπλανήσαμε· τους παραπλανήσαμε όπως παραπλανηθήκαμε κι εμείς. Σου δηλώνουμε ότι είμαστε ελεύθεροι (από αυτούς), δεν θα μας λατρέψουν ποτέ».

وَقِيْلَ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ ۗوَرَاَوُا الْعَذَابَۚ لَوْ اَنَّهُمْ كَانُوْا يَهْتَدُوْنَ

wa qīlad‘ū syurakā'akum fada‘auhum falam yastajībū lahum wa ra'awul-‘ażāb(a), lau annahum kānū yahtadūn(a).

Και ειπώθηκε (σε αυτούς): «Καλέστε τους συμμάχους σας», έτσι φώναξαν, αλλά αυτοί που φώναζαν δεν ανταποκρίθηκαν, και είδαν την τιμωρία. (Εύχονται) αν είχαν λάβει πρώτα καθοδήγηση.

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ مَاذَآ اَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِيْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu māżā ajabtumul-mursalīn(a).

Και (θυμηθείτε) την ημέρα που τους κάλεσε (ο Αλλάχ) και τους είπε: «Ποια ήταν η απάντησή σας στους αγγελιοφόρους;»

فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْاَنْۢبَاۤءُ يَوْمَىِٕذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa ‘amiyat ‘alaihimul-ambā'u yauma'iżin fahum lā yatasā'alūn(a).

Έτσι, εκείνη την ημέρα νύχτωσε για κάθε είδους λόγους, οπότε δεν έκαναν ερωτήσεις ο ένας στον άλλον.

فَاَمَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ مِنَ الْمُفْلِحِيْنَ

fa ammā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa‘asā ay yakūna minal-mufliḥīn(a).

Όσο για εκείνους που μετανοούν και πιστεύουν και κάνουν καλές πράξεις, τότε ελπίζουμε ότι θα είναι από τους τυχερούς.

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ وَيَخْتَارُ ۗمَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa rabbuka yakhluqu mā yasyā'u wa yakhtār(u), mā kāna lahumul-khiyarah(tu), subḥānallāhi wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

Και ο Κύριός σου δημιουργεί και επιλέγει ό,τι θέλει. Γι' αυτούς (τους ανθρώπους) δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δόξα τω Αλλάχ και Υψηλός είναι Αυτός πάνω από ό,τι συνωμότουν μεταξύ τους.

وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa rabbuka ya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

Και ο Κύριός σου γνωρίζει τι είναι κρυμμένο στα στήθη τους και τι αποκαλύπτουν.

وَهُوَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْاُوْلٰى وَالْاٰخِرَةِ ۖوَلَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa huwallāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-ḥamdu fil-ūlā wal-ākhirah(ti), wa lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

Και Αυτός είναι ο Αλλάχ, δεν υπάρχει άλλος θεός (που έχει το δικαίωμα να λατρεύεται) παρά μόνο Αυτός, όλος ο έπαινος ανήκει σε Αυτόν σε αυτόν τον κόσμο και στη μέλλουσα ζωή, και σε Αυτόν ανήκει όλη η αποφασιστικότητα και σε Αυτόν θα επιστρέψετε.

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ الَّيْلَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِضِيَاۤءٍ ۗ اَفَلَا تَسْمَعُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumul-laila sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum biḍiyā'(in), afalā tasma‘ūn(a).

Πες (ω Μουχάμμαντ), «Τι θα νόμιζες αν ο Αλλάχ έκανε τη νύχτα συνεχή για σένα μέχρι την Ημέρα της Κρίσης; Ποιος άλλος εκτός από τον Αλλάχ θα σου έφερνε φως; Δεν θα ακούσεις;»

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُوْنَ فِيْهِ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumun-nahāra sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bilailin taskunūna fīh(i), afalā tubṣirūn(a).

Πες (ω Μουχάμμαντ), «Τι θα νόμιζες αν ο Αλλάχ έκανε την ημέρα συνεχή για σένα μέχρι την Ημέρα της Κρίσης; Ποιος άλλος εκτός από τον Αλλάχ θα σου έφερνε τη νύχτα ως ώρα ανάπαυσης; Δεν θα δεις;»

وَمِنْ رَّحْمَتِهٖ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa mir raḥmatihī ja‘ala lakumul-laila wan-nahāra litaskunū fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

Και με το έλεός Του δημιούργησε για εσάς τη νύχτα και την ημέρα, για να ξεκουράζεστε σε αυτήν και να αναζητάτε τη γενναιοδωρία Του (την ημέρα) και να Τον ευχαριστείτε.

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

Και (θυμηθείτε) την ημέρα που τους κάλεσε (ο Αλλάχ) και τους είπε: «Πού είναι οι σύμμαχοί μου, τους οποίους κάποτε θεωρούσατε;»

وَنَزَعْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا فَقُلْنَا هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ فَعَلِمُوْٓا اَنَّ الْحَقَّ لِلّٰهِ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

wa naza‘nā min kulli ummatin syahīdan faqulnā hātū burhānakum fa‘alimū annal-ḥaqqa lillāhi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

Και φέραμε από κάθε έθνος έναν μάρτυρα, και είπαμε: «Δώστε απόδειξη της αλήθειας σας», ώστε να γνωρίζουν ότι το δίκαιο (η αλήθεια) ανήκει στον Αλλάχ και ότι ό,τι είχαν προηγουμένως εξαφανίστηκε από αυτούς.

۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ

inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).

Πράγματι, ο Καρούν ήταν ανάμεσα στον λαό του Μωυσή, αλλά τους φέρθηκε άδικα, και του έχουμε δώσει ένα θησαυροφυλάκιο του οποίου τα κλειδιά ήταν πολύ βαριά για να τα κουβαλήσουν πολλοί δυνατοί άντρες. (Θυμήσου) όταν ο λαός του τού είπε: «Μην είσαι υπερήφανος. Πράγματι, ο Αλλάχ δεν αγαπά τους καυχησιολόγους».

وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

Και επιδίωξε (την ανταμοιβή) της γης της μετά θάνατον ζωής με ό,τι σου έχει χαρίσει ο Αλλάχ, αλλά μην ξεχνάς το μερίδιό σου σε αυτόν τον κόσμο και κάνε καλό (στους άλλους) όπως σου έχει κάνει καλό ο Αλλάχ, και μην προκαλείς ζημιά στη γη. Πράγματι, ο Αλλάχ δεν αγαπά τους ανθρώπους που κάνουν ζημιά.

قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ عِنْدِيْۗ اَوَلَمْ يَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهٖ مِنَ الْقُرُوْنِ مَنْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَّاَكْثَرُ جَمْعًا ۗوَلَا يُسْـَٔلُ عَنْ ذُنُوْبِهِمُ الْمُجْرِمُوْنَ

qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilmin ‘indī, awalam ya‘lam annallāha qad ahlaka min qablihī minal-qurūni man huwa asyaddu minhu quwwataw wa akṡaru jam‘ā(n), wa lā yus'alu ‘an żunūbihimul-mujrimūn(a).

Αυτός (ο Καρούν) είπε: «Πράγματι, μου δόθηκε (αυτός ο θησαυρός) αποκλειστικά και μόνο λόγω της γνώσης που έχω». Δεν γνωρίζει ότι ο Αλλάχ κατέστρεψε προηγούμενους λαούς που ήταν ισχυρότεροι από αυτόν και συσσώρευσε περισσότερο πλούτο; Και αυτοί οι αμαρτωλοί δεν χρειάζεται να ερωτηθούν για τις αμαρτίες τους.

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

Έτσι (ο Καρούν) βγήκε στον λαό του με τη λαμπρότητά του. Οι άνθρωποι που επιθυμούν την εγκόσμια ζωή λένε: «Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε πλούτο σαν αυτόν που δόθηκε στον Καρούν, πράγματι έχει πραγματικά μεγάλη τύχη».

وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ

wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).

Αλλά εκείνοι που είναι προικισμένοι με γνώση λένε: «Αλίμονό σας! Να ξέρετε ότι η ανταμοιβή του Αλλάχ είναι καλύτερη για όσους πιστεύουν και κάνουν καλές πράξεις, και ότι (μεγάλη ανταμοιβή) θα λάβουν μόνο όσοι είναι υπομονετικοί».

فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ

fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).

Έτσι, τον ρίξαμε (τον Καρούν) και το σπίτι του στη γη, και δεν είχε κανέναν να τον βοηθήσει εκτός από τον Αλλάχ, και δεν ήταν από εκείνους που μπορούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

وَاَصْبَحَ الَّذِيْنَ تَمَنَّوْا مَكَانَهٗ بِالْاَمْسِ يَقُوْلُوْنَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُۚ لَوْلَآ اَنْ مَّنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۗوَيْكَاَنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ

wa aṣbaḥal-lażīna tamannau makānahū bil-amsi yaqūlūna waika'annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdir(u), lau lā am mannallāhu ‘alainā lakhasafa binā, waika'annahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

Και εκείνοι οι άνθρωποι που χθες φαντασιώνονταν τη θέση τους (του Καρούν) είπαν: «Αλίμονο, είναι αλήθεια ότι ο Αλλάχ παρέχει τροφή σε όποιον θέλει από τους υπηρέτες Του και όρια (για όποιον θέλει από τους υπηρέτες Του). Αν ο Αλλάχ δεν μας είχε δώσει τη γενναιοδωρία Του, σίγουρα θα μας είχε θάψει κι εμάς. Αλίμονο, είναι αλήθεια ότι όσοι αρνούνται (την εύνοια του Αλλάχ) δεν θα είναι τυχεροί».

تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

Έχουμε δημιουργήσει τη γη της μετά θάνατον ζωής για όσους δεν καυχιούνται και δεν κάνουν κακό στη γη. Και το (καλό) τέλος είναι για όσους είναι ευσεβείς.

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa man jā'a bis-sayyi'ati falā yujzal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti illā mā kānū ya‘malūn(a).

Όποιος έρχεται με (φέρνει) καλοσύνη, τότε θα λάβει (ανταμοιβή) καλύτερη από την καλοσύνη του· και όποιος έρχεται (φέρνοντας) κακό, τότε οι άνθρωποι που έχουν κάνει αυτό το κακό θα ανταμειφθούν (ανάλογα) μόνο με αυτό που έκαναν προηγουμένως.

اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).

Πράγματι, (ο Αλλάχ) που σε απαιτεί (Μωάμεθ) να (εφαρμόσεις τους νόμους του) Κορανίου, αυτός θα σε επιστρέψει στον τόπο της επιστροφής σου. Πες (Μωάμεθ), "Ο Κύριός μου γνωρίζει αυτούς που φέρνουν καθοδήγηση και αυτούς που βρίσκονται σε προφανή πλάνη."

وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ

wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).

Και εσύ (Μωάμεθ) ποτέ δεν ήλπισες ότι το Βιβλίο (το Κοράνι) θα σου σταλεί, αλλά (αποκαλύφθηκε) ως έλεος από τον Κύριό σου, επομένως δεν πρέπει ποτέ να είσαι βοηθός των άπιστων,

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ بَعْدَ اِذْ اُنْزِلَتْ اِلَيْكَ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ ۚ

wa lā yaṣuddunnaka ‘an āyātillāhi ba‘da iż unzilat ilaika wad‘u ilā rabbika wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

και μην αφήσεις αυτά να σε εμποδίσουν (Μωάμεθ) από το να (μεταδίδεις) τα εδάφια του Αλλάχ, αφού τα εδάφια αυτά σου αποκαλύφθηκαν, και να καλέσεις (τους ανθρώπους) να (πιστέψουν) στον Κύριό σου, και μην είσαι από τους πολυθεϊστές.

وَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۘ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهٗ ۗ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

wa lā tad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), lā ilāha illā huw(a), kullu syai'in hālikun illā wajhah(ū), lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

Και μην λατρεύετε άλλους θεούς εκτός από τον Αλλάχ. Δεν υπάρχει άλλος θεός (που να έχει το δικαίωμα να λατρεύεται) εκτός από Αυτόν. Όλα πρέπει να χαθούν, εκτός από τον Αλλάχ. Όλες οι αποφάσεις είναι δική Του εξουσία, και μόνο σε Αυτόν θα επιστρέψετε.