Q.S Αλ-Καχφ (اَلْكَهْف) - 110 Αριθμός στίχων

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

Δόξα τω Θεώ, ο Αλλάχ, που έστειλε το Βιβλίο (το Κοράνι) στους δούλους Του και δεν το διαστρέβλωσε.

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

ως ευθεία καθοδήγηση, για να προειδοποιήσει για μια πολύ οδυνηρή τιμωρία από Αυτόν και να δώσει χαρμόσυνα νέα στους πιστούς που κάνουν καλές πράξεις ότι θα λάβουν μια καλή ανταμοιβή,

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

θα μείνουν εκεί για πάντα.

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

Και για να προειδοποιήσω όσους λένε: «Ο Αλλάχ πήρε ένα παιδί».

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

Δεν έχουν καμία απολύτως γνώση γι' αυτό, ούτε οι πρόγονοί τους. Πόσο άσχημα είναι τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα τους· δεν λένε τίποτα άλλο παρά ψέματα.

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

Τότε ίσως εσύ (Μωάμεθ) βλάψεις τον εαυτό σου επειδή θα λυπηθείς αφού αποστραφούν, αν δεν πιστέψουν σε αυτή την πληροφορία (το Κοράνι).

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

Πράγματι, έχουμε φτιάξει τα πάντα στη γη ως στολίδι γι' αυτούς, ώστε να μπορέσουμε να τους δοκιμάσουμε για να δούμε ποιος από αυτούς είναι ο καλύτερος σε έργα.

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

Και πράγματι θα κάνουμε (και) ό,τι βρίσκεται από πάνω του άγονη και ξερή γη.

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

Νομίζεις ότι οι άνθρωποι που κατοικούν στις σπηλιές και (που έχουν) το ρακίμ, είναι ανάμεσα στα θαυμαστά μας σημάδια (μεγαλείου);

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(Θυμήσου) όταν οι νέοι βρήκαν καταφύγιο στη σπηλιά, προσευχήθηκαν: «Κύριέ μας, δώσε μας έλεος από Εσένα και πλήρη και ευθεία καθοδήγηση για τις υποθέσεις μας».

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

Έτσι σφραγίσαμε τα αυτιά τους στη σπηλιά για αρκετά χρόνια.

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

Έπειτα τους ξυπνήσαμε, για να ξέρουμε ποια από τις δύο ομάδες ήταν πιο ακριβής στον υπολογισμό του χρόνου που είχαν μείνει (στη σπηλιά).

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

Σου λέμε (Μωάμεθ) την ιστορία τους με αλήθεια. Πράγματι, είναι νέοι που πιστεύουν στον Κύριό τους και τους έχουμε δώσει καθοδήγηση.

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

Και ενισχύσαμε τις καρδιές τους όταν σηκώθηκαν και είπαν: «Ο Κύριός μας είναι ο Κύριος των ουρανών και της γης. Δεν επικαλούμαστε κανέναν άλλο θεό παρά μόνο Αυτόν. Αν το είχαμε κάνει αυτό, θα είχαμε πει λόγια που απέχουν πολύ από την αλήθεια.»

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

Αυτοί είναι ο λαός μας που έχουν φτιάξει θεούς (για να λατρεύονται) εκτός από Αυτόν. Γιατί δεν παρουσιάζουν σαφείς λόγους (για τις πεποιθήσεις τους); Ποιος, λοιπόν, είναι πιο άδικος από κάποιον που λέει ψέματα εναντίον του Αλλάχ;

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

Και αν τους εγκαταλείψετε και ό,τι λατρεύουν εκτός από τον Αλλάχ, τότε αναζητήστε καταφύγιο στη σπηλιά, και ο Κύριός σας θα σας χαρίσει από το έλεός Του και θα σας προμηθεύσει με κάτι χρήσιμο στις υποθέσεις σας.

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

Και θα δείτε τον ήλιο όταν ανατέλλει, να γέρνει από τη σπηλιά τους προς τα δεξιά, και όταν δύει, μακριά τους προς τα αριστερά, ενώ βρίσκονται σε έναν ευρύ χώρο μέσα (στη σπηλιά). Αυτά είναι μερικά από τα σημάδια (του μεγαλείου του Αλλάχ). Όποιος καθοδηγείται από τον Αλλάχ, αυτός είναι που καθοδηγείται· και όποιον παραπλανήσει, δεν θα βρείτε βοηθό που να μπορεί να τον καθοδηγήσει.

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

Και νομίζεις ότι δεν κοιμούνται, αλλά κοιμούνται· και τους γυρίζαμε μπρος-πίσω δεξιά και αριστερά, ενώ ο σκύλος τους άπλωνε τα χέρια του μπροστά στην πόρτα της σπηλιάς. Και αν τους έβλεπες, φυσικά θα αποστρεφόσουν (μακριά) από αυτούς και σίγουρα θα γέμιζες με φόβο γι' αυτούς.

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

Και έτσι τους ξυπνήσαμε, για να μπορούν να κάνουν ερωτήσεις ο ένας στον άλλον. Ένας από αυτούς είπε: «Πόσο καιρό είστε (εδώ);» Απάντησαν: «Είμαστε (εδώ) μια μέρα ή μισή μέρα». Είπε (ένας άλλος): «Ο Θεός σας ξέρει καλύτερα πόσο καιρό είστε (εδώ). Πείτε λοιπόν σε έναν από εσάς να πάει στην πόλη με τα ασημένια νομίσματά του και ας δει ποιο φαγητό είναι καλύτερο και ας φέρει λίγο από αυτό για εσάς, και ας είναι ευγενικός και ας μην πει ποτέ σε κανέναν για εσάς.

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

Πράγματι, αν ήξεραν πού βρίσκεσαι, σίγουρα θα σε λιθοβολούσαν ή θα σε ανάγκαζαν να επιστρέψεις στη θρησκεία τους, και σε αυτή την περίπτωση δεν θα είχες ποτέ επιτυχία.

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

Και έτσι (επίσης) δείξαμε (στους ανθρώπους) μαζί τους, ώστε να γνωρίζουν ότι η υπόσχεση του Αλλάχ είναι αληθινή και ότι (η έλευση της) Ημέρας της Κρίσης δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτήν. Όταν διαφωνούσαν για τις υποθέσεις τους, είπαν: «Ανεγείρετε ένα κτίριο πάνω από (τη σπηλιά τους), ο Κύριός τους γνωρίζει καλύτερα γι' αυτούς». Ο άνθρωπος που είχε εξουσία στις υποθέσεις τους είπε: «Σίγουρα θα χτίσουμε έναν οίκο λατρείας πάνω σε αυτόν».

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

Αργότερα (μερικοί άνθρωποι θα) πουν, «(Ο αριθμός τους είναι) τρεις (άνθρωποι), ο τέταρτος είναι ο σκύλος», και (άλλοι) λένε, «(Ο αριθμός τους είναι) πέντε (άνθρωποι), ο έκτος είναι ο σκύλος», ως εικασία για το υπερφυσικό· και (άλλος) είπε, «(Ο αριθμός τους) είναι επτά (άνθρωποι), ο όγδοος είναι ο σκύλος». Πες (ο Μωάμεθ), «Ο Κύριός μου γνωρίζει καλύτερα τον αριθμό τους· κανείς δεν γνωρίζει (τον αριθμό) τους παρά μόνο λίγοι». Γι' αυτό, εσύ (ο Μωάμεθ) μην διαφωνείς γι' αυτούς, παρά μόνο για εξωτερικές συζητήσεις και μην ρωτάς κανέναν γι' αυτούς (τους νέους άνδρες).

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

Και ποτέ μην πεις για τίποτα, «Σίγουρα θα το κάνω αυτό αύριο το πρωί»,

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

εκτός (λέγοντας), «Αν θέλει ο Θεός». Και θυμηθείτε τον Κύριό σας αν ξεχάσετε και πείτε: «Ελπίζω ο Κύριός μου να με καθοδηγήσει ώστε να είμαι πιο κοντά (στην αλήθεια) από αυτό».

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

Και έζησαν στη σπηλιά τριακόσια χρόνια συν εννέα χρόνια.

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

Πες, «Ο Αλλάχ γνωρίζει καλύτερα πόσο καιρό έμειναν (στη σπηλιά). Σε Αυτόν ανήκουν όλα όσα είναι κρυμμένα στους ουρανούς και στη γη. Πόσο λαμπερή είναι η όρασή Του και πόσο οξεία είναι η ακοή Του. Δεν υπάρχει άλλος προστάτης γι' αυτούς εκτός από Αυτόν. Και δεν παίρνει κανέναν ως συνεργό Του στη λήψη αποφάσεων.»

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

Και απάγγειλε (Μωάμεθ) αυτό που σου αποκαλύφθηκε, δηλαδή το Βιβλίο του Κυρίου σου (το Κοράνι). Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τις αποφάσεις Του. Και δεν θα μπορέσεις να βρεις καταφύγιο παρά μόνο σε Αυτόν.

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

Και να είσαι υπομονετικός (Μωάμεθ) με εκείνους που επικαλούνται τον Κύριό τους πρωί και βράδυ, ελπίζοντας στην ευαρέστησή Του· και μην αποστρέφεις τα μάτια σου από αυτούς (επειδή) ελπίζουν στα κοσμήματα της κοσμικής ζωής· και μην ακολουθείς εκείνους των οποίων τις καρδιές έχουμε παραμελήσει να Μας θυμόμαστε, και μην ακολουθείς τις επιθυμίες τους και των οποίων οι περιστάσεις έχουν ξεπεράσει τα όρια.

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

Και πες (Μωάμεθ): «Η αλήθεια προέρχεται από τον Κύριό σου. Όποιος θέλει (να πιστέψει), ας πιστέψει, και όποιος θέλει (να μην πιστέψει), ας μην πιστέψει». Πράγματι, έχουμε ετοιμάσει την κόλαση για τους άδικους, των οποίων η αναταραχή τους περιβάλλει. Αν ζητήσουν βοήθεια (να πιουν), θα τους δοθεί νερό σαν βραστό σίδερο που καίει τα πρόσωπά τους. (Αυτό είναι) το χειρότερο ποτό και ο χειρότερος τόπος ανάπαυσης.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

Πράγματι, όσοι πιστεύουν και κάνουν καλές πράξεις, δεν θα σπαταλήσουμε την αμοιβή εκείνων που κάνουν καλές πράξεις.

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

Αυτοί είναι που αποκτούν τον Παράδεισο του Άδν, κάτω από τον οποίο ρέουν ποτάμια· (σε αυτόν τον παράδεισο) είναι στολισμένοι με χρυσά βραχιόλια και φορούν πράσινα ρούχα φτιαγμένα από λεπτό και χοντρό μετάξι, ενώ κάθονται ακουμπισμένοι σε όμορφους καναπέδες. (Αυτή είναι) η καλύτερη ανταμοιβή και ένας όμορφος τόπος ανάπαυσης.

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

Και δώσε τους (στον Μωάμεθ) ένα παράδειγμα: δύο άντρες, από τους οποίους τον έναν (έναν άπιστο) τους δώσαμε δύο αμπελώνες και περικυκλώσαμε και τους δύο κήπους με φοίνικες και ανάμεσά τους (στους κήπους) φτιάξαμε ένα χωράφι.

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

Και οι δύο κήποι απέδωσαν τους καρπούς τους, και οι καρποί τους δεν μειώθηκαν καθόλου, και μέσα από τα κενά τους κάναμε να κυλήσουν ποτάμια,

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

και είχε μεγάλο πλούτο, έτσι είπε στον φίλο του (που πίστεψε) ενώ συνομιλούσε μαζί του: «Ο πλούτος μου είναι μεγαλύτερος από τον δικό σου και οι ακόλουθοί μου είναι πιο δυνατοί».

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

Και μπήκε στον κήπο του με αυτοκαταστροφική στάση (από αλαζονεία και δυσπιστία)· είπε: «Νόμιζα ότι αυτός ο κήπος δεν θα καταστραφεί ποτέ,

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

και νομίζω ότι η Ημέρα της Ανάστασης δεν θα έρθει, και αν επέστρεφα στον Κύριό μου, σίγουρα θα έβρισκα καλύτερο μέρος για να επιστρέψω από αυτό.

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

Ο φίλος του (που πίστεψε) του είπε ενώ συνομιλούσε μαζί του: «Μήπως δεν πιστεύεις (στον Θεό) που σε έπλασε από χώμα, έπειτα από μια σταγόνα σπέρματος, και μετά σε έκανε τέλειο άνθρωπο;»

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

Αλλά εγώ (πιστεύω ότι), Αυτός είναι ο Αλλάχ, ο Κύριός μου, και δεν συνδέω τίποτα με τον Κύριό μου.

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

Και γιατί όταν μπαίνεις στον κήπο σου δεν λες «Μάσια Αλλάχ, λα κουβάτα ίλα μπιλλάχ» (Πράγματι, με τη θέληση του Αλλάχ, όλα αυτά έχουν πραγματοποιηθεί), δεν υπάρχει δύναμη παρά μόνο με τη βοήθεια του Αλλάχ, ακόμα κι αν νομίζεις ότι η περιουσία μου και οι απόγονοί μου είναι λιγότερα από τα δικά σου.

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

Ίσως λοιπόν ο Κύριός μου μου δώσει έναν κήπο καλύτερο από τον δικό σου· και να στείλει κεραυνούς από τον ουρανό στον κήπο σου, ώστε να γίνει ολισθηρό έδαφος,

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

ή το νερό υποχωρήσει στο έδαφος, τότε δεν θα μπορέσεις να το ξαναβρείς.

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

Και ο πλούτος του καταστράφηκε, τότε γύρισε τις παλάμες των χεριών του (ένδειξη μεταμέλειας) για όσα είχε ξοδέψει σε αυτόν, ενώ το αμπέλι έπεσε μαζί με το στήριγμά του (παρα-παρα) και τότε είπε: «Τι θα γινόταν αν δεν είχα συνδέσει τίποτα με τον Κύριό μου;»

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

Και δεν υπάρχει (πια) καμία ομάδα που να μπορεί να τον βοηθήσει εκτός από τον Αλλάχ· και δεν θα είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

Εκεί, η βοήθεια προέρχεται μόνο από τον Αλλάχ, τον Πιο Αληθινό. Αυτός είναι ο (δότης) της καλύτερης ανταμοιβής και (ο δωρητής) της καλύτερης αμοιβής.

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

Και κάνε γι' αυτούς (τους ανθρώπους) μια παραβολή της ζωής αυτού του κόσμου, σαν το νερό (τη βροχή) που ρίχνουμε από τον ουρανό, για να γονιμοποιήσει τα φυτά στη γη, και μετά (τα φυτά) ξεραίνονται καθώς τα παρασύρει ο άνεμος. Και ο Αλλάχ είναι Παντοδύναμος πάνω σε όλα.

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

Ο πλούτος και τα παιδιά είναι τα στολίδια της κοσμικής ζωής, αλλά οι συνεχείς καλές πράξεις είναι καλύτερη ανταμοιβή από τον Κύριό σου και καλύτερη ελπίδα.

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

Και (θυμήσου) την ημέρα (που) θα περάσουμε μέσα από τα βουνά και θα δεις τη γη ισοπεδωμένη και θα τους συγκεντρώσουμε (όλους τους ανθρώπους) και δεν θα αφήσουμε κανέναν τους πίσω.

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

Και θα παρουσιαστούν ενώπιον του Κυρίου σου σε σειρές. (Ο Αλλάχ είπε), "Πράγματι, ήρθατε σε Εμάς, όπως σας δημιουργήσαμε την πρώτη φορά. Ακόμα και εσείς νομίζατε ότι δεν θα σας ορίζαμε χρόνο (για να σηκωθείτε για να εκπληρώσετε) τη συμφωνία."

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

Και το βιβλίο (το αρχείο των πράξεων) τοποθετείται, τότε θα δεις αμαρτωλούς να φοβούνται ό,τι είναι (γραμμένο) σε αυτό, και να λένε, «Πόσο άθλιοι είμαστε, τι είναι αυτό το βιβλίο, που δεν έμεινε τίποτα πίσω, μικρό και μεγάλο, αλλά όλα είναι καταγεγραμμένα;» και βρίσκουν (όλα) ό,τι έχουν κάνει (γραμμένο). Και ο Κύριός σου δεν αδικεί κανέναν.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

Και (θυμηθείτε) όταν είπαμε στους αγγέλους: «Υποκλίνεστε στον Αδάμ!» Έτσι υποκλίθηκαν εκτός από τον Σατανά. Αυτός είναι από (την ομάδα των) τζινν, οπότε παρακούει την εντολή του Κυρίου του. Είναι σωστό να κάνετε αυτόν και τους απογόνους του άλλους εκτός από Εμένα ως ηγέτες, παρόλο που είναι εχθροί σας; Είναι πολύ κακό (ο διάβολος) να αντικαταστήσει (τον Αλλάχ) τον άδικο.

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

Δεν τους έφερα (τον Διάβολο και τους απογόνους του) για να δουν τη δημιουργία των ουρανών και της γης, ούτε (επίσης) τη δημιουργία των ίδιων των ίδιων· και δεν κάνω βοηθούς αυτούς που παραπλανούν.

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

Και (θυμηθείτε) την ημέρα (που) είπε: «Καλέστε μου τους συμμάχους σας, όσους θεωρείτε ότι είναι». Τότε τον κάλεσαν, αλλά αυτοί (οι σύμμαχοι) δεν απάντησαν (στις κλήσεις τους) και τους φτιάξαμε έναν τόπο καταστροφής (κόλαση).

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

Και οι αμαρτωλοί είδαν την Κόλαση, και νόμιζαν ότι θα έπεφταν μέσα σε αυτήν, και δεν βρήκαν μέρος να απομακρυνθούν από αυτήν.

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

Και πράγματι, το έχουμε εξηγήσει στους ανθρώπους ξανά και ξανά σε αυτό το Κοράνι με διάφορες παραβολές. Αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που διαφωνούν περισσότερο.

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

Και δεν υπάρχει τίποτα (τίποτα) που να εμποδίζει τους ανθρώπους να πιστέψουν όταν τους έχει έρθει η καθοδήγηση και να ζητήσουν συγχώρεση από τον Κύριό τους, εκτός από (την επιθυμία να περιμένουν) την έλευση (του νόμου του Αλλάχ που ίσχυε για) τους προηγούμενους ανθρώπους ή την έλευση πραγματικής τιμωρίας πάνω τους.

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

Και δεν στείλαμε αγγελιοφόρους παρά μόνο ως φορείς καλών ειδήσεων και προειδοποιητές. Όσοι όμως δεν πιστεύουν, επιχειρηματολογούν με ψεύτικο τρόπο, για να καταστρέψουν την αλήθεια και χλευάζουν τα εδάφιά Μου και ό,τι προειδοποιείται εναντίον τους.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

Και ποιος είναι πιο άδικος από κάποιον που έχει προειδοποιηθεί από τα εδάφια του Κυρίου του, και μετά στρέφεται μακριά τους και ξεχνάει τι έχουν κάνει τα δύο χέρια του; Πράγματι, έχουμε κλείσει τις καρδιές τους, (ώστε να μην) το καταλαβαίνουν, και (έχουμε βάλει) βύσματα στα αυτιά τους. Ακόμα κι αν εσύ (Μωάμεθ) τους καλείς σε καθοδήγηση, σίγουρα δεν θα καθοδηγηθούν για πάντα.

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

Και ο Κύριός σου είναι Συγχωρετικός, ελεήμων. Αν ήθελε να τους τιμωρήσει για τις πράξεις τους, θα είχε επιταχύνει την τιμωρία τους. Αλλά γι' αυτούς υπάρχει μια ορισμένη περίοδος (βασανιστηρίων) κατά την οποία δεν θα βρουν καταφύγιο από Αυτόν.

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

Και (τους κατοίκους) εκείνης της γης τους καταστρέψαμε όταν έπραξαν αδικία, και ορίσαμε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο για την καταστροφή τους.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

Και (θυμήσου) όταν ο Μωυσής είπε στον υπηρέτη του: «Δεν θα σταματήσω (να περπατάω) πριν φτάσω στη συνάντηση των δύο θαλασσών, αλλιώς θα περπατήσω (για πολλά χρόνια).»

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

Έτσι, όταν έφτασαν στο σημείο συνάντησης των δύο θαλασσών, ξέχασαν το ψάρι, το οποίο πήδηξε και πήρε τον δρόμο του προς τη θάλασσα.

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

Αφού λοιπόν πέρασαν (από εκείνο το μέρος), ο Μωυσής είπε στον υπηρέτη του: «Φέρε μας το φαγητό μας· έχουμε κουραστεί από το ταξίδι μας».

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

Αυτός (ο υπηρέτης του) απάντησε: «Ξέρεις ότι όταν ψάχναμε καταφύγιο στον βράχο, ξέχασα (να σου πω για) το ψάρι και τίποτα δεν με έκανε να ξεχάσω να το θυμηθώ εκτός από τον Σατανά, και (το ψάρι) πήρε τον δρόμο του προς τη θάλασσα με έναν πολύ παράξενο τρόπο;»

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

Αυτός (ο Μωυσής) είπε: «Αυτό είναι (το μέρος) που ψάχνουμε». Έπειτα επέστρεψαν οι δυο τους, ακολουθώντας τα αρχικά τους βήματα.

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

Τότε συνάντησαν και οι δύο έναν δούλο ανάμεσα στους δούλους μας, στον οποίο είχαμε χαρίσει έλεος από την πλευρά μας και στον οποίο είχαμε διδάξει γνώση από την πλευρά μας.

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

Ο Μωυσής του είπε: «Μπορώ να σε ακολουθήσω για να με διδάξεις (την αληθινή γνώση) που εσύ μου δίδαξες (για να είμαι) καθοδήγηση;»

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

Εκείνος απάντησε: «Πράγματι, δεν θα μπορέσεις να κάνεις υπομονή μαζί μου».

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

Και πώς θα μπορέσεις να κάνεις υπομονή με κάτι, όταν δεν έχεις αρκετές γνώσεις γι' αυτό;

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

Είπε (ο Μωυσής): «Με τη θέληση του Θεού, θα με βρεις υπομονετικό και δεν θα σου αντιταχθώ σε τίποτα».

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

Είπε: «Αν με ακολουθήσεις, τότε μην με ρωτάς τίποτα, μέχρι να στο εξηγήσω».

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

Έτσι συνέχισαν και οι δύο μέχρι που επιβιβάστηκαν στη βάρκα και εκείνος έκανε μια τρύπα σε αυτήν. Αυτός (ο Μωυσής) είπε: «Γιατί κάνατε τρύπα στη βάρκα; Το κάνατε για να πνίξετε τους επιβαίνοντες σε αυτήν;» Πράγματι, έχετε διαπράξει μεγάλη αμαρτία.

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

Είπε, «Δεν σου είπα ότι δεν θα μπορούσες να κάνεις υπομονή μαζί μου;»

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

Είπε (ο Μωυσής): «Μην με τιμωρείς για την αμνησία μου και μην με επιβαρύνεις με δυσκολίες στις υποθέσεις μου».

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

Έτσι, περπάτησαν και οι δύο, μέχρι που συνάντησαν έναν νεαρό άνδρα, τον οποίο σκότωσε. Αυτός (ο Μωυσής) είπε: «Γιατί σκοτώνεις μια αγνή ψυχή, όχι επειδή σκότωσε έναν άλλον άνθρωπο; Πράγματι, έχεις κάνει κάτι πολύ κακό».

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

Είπε, «Δεν σου είπα ότι δεν θα μπορούσες να με ανεχτείς;»

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

(Ο Μωυσής) είπε: «Αν σε ρωτήσω για οτιδήποτε μετά από αυτό, τότε μην μου επιτρέψεις να σε συνοδεύσω άλλο, γιατί όντως ήσουν αρκετά υπομονετικός ώστε να δεχτείς τις δικαιολογίες μου».

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

Έτσι, οι δύο συνέχισαν, έτσι ώστε όταν οι δύο έφτασαν στους ανθρώπους μιας χώρας, ζήτησαν και οι δύο να τους φιλοξενήσουν, αλλά αυτοί (οι άνθρωποι αυτής της χώρας) δεν ήθελαν να τους φιλοξενήσουν, και τότε βρήκαν και οι δύο τους τοίχους των σπιτιών που σχεδόν κατέρρεαν (σε εκείνη τη χώρα), και τότε τους ίσιωσε. Αυτός (ο Μωυσής) είπε: «Αν θέλετε, μπορείτε να ζητήσετε αμοιβή γι' αυτό».

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

Είπε: «Αυτός είναι ο χωρισμός ανάμεσα σε μένα και εσένα· θα σου δώσω μια εξήγηση για τις πράξεις που δεν μπόρεσες να αντέξεις».

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

Τώρα, το πλοίο ανήκε σε φτωχούς ανθρώπους που εργάζονταν στη θάλασσα· σκόπευα να το καταστρέψω, επειδή υπήρχε ένας βασιλιάς μπροστά τους που θα κατάσχει κάθε πλοίο.

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

Και όσον αφορά τον νεαρό άνδρα (άπιστο), και οι δύο γονείς του ήταν πιστοί, και φοβόμασταν ότι θα ανάγκαζε τους γονείς του να παραστρατήσουν και να απιστήσουν.

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

Τότε, αν ο Θεός, θα τον αντικαταστήσουν με ένα άλλο (παιδί) του οποίου η αγνότητα είναι καλύτερη από αυτό (το παιδί) και πιο αγαπητή (στη μητέρα και τον πατέρα του).

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

Όσο για το τείχος, ανήκε σε δύο ορφανά αγόρια στην πόλη, και από κάτω υπήρχε ένας θησαυρός που τους ανήκε, και ο πατέρας τους ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος. Έτσι, ο Κύριός σου θέλησε να φτάσουν στην ενηλικίωση και να βγάλουν τον θησαυρό τους ως έλεος από τον Κύριό σου. Δεν το έκανα από μόνος μου. Αυτή είναι η απόδειξη των πράξεων για τις οποίες ήσουν ανυπόμονος.

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

Και σε ρώτησαν (Μωάμεθ) για τον Ζουλκαρνάιν. Πες: «Θα σου διαβάσω την ιστορία».

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

Πράγματι, του έχουμε δώσει μια θέση στη γη και του έχουμε δώσει έναν τρόπο (για να πετύχει) τα πάντα,

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

έπειτα πήρε ένα μονοπάτι.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

Μέχρι που έφτασε στο μέρος όπου έδυε ο ήλιος, τον είδε (τον ήλιο) να δύει στη μαύρη λασπωμένη θάλασσα, και εκεί βρήκε έναν λαό (που δεν είχε θρησκεία). Είπαμε: «Ω, Ζουλκαρνάιν! Μπορείς να τους τιμωρήσεις ή να τους κάνεις καλό (να τους προσκαλέσεις να πιστέψουν)».

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

Αυτός (ο Ζουλκαρνάιν) είπε: «Όποιος αδικήσει, θα τον τιμωρήσουμε, έπειτα θα επιστρέψει στον Κύριό του, και μετά ο Αλλάχ θα τον τιμωρήσει με πολύ σκληρή τιμωρία».

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

Όσο για το άτομο που πιστεύει και κάνει καλές πράξεις, θα λάβει την καλύτερη (ανταμοιβή) σε αντάλλαγμα, και θα του μεταφέρουμε τις εύκολες εντολές μας.

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

Έπειτα πήρε άλλο μονοπάτι.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

Μέχρι που έφτασε στον τόπο όπου ανατέλλει ο ήλιος (στην ανατολή), τον βρήκε να λάμπει πάνω σε έναν λαό από τον οποίο δεν είχαμε προστατεύσει κανέναν.

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

έτσι, και πράγματι Εμείς γνωρίζουμε όλα όσα υπάρχουν μέσα σε αυτόν (Ζουλκαρνάιν).

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

Έπειτα πήρε άλλο μονοπάτι.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

Μέχρι που έφτασε ανάμεσα σε δύο βουνά, και βρήκε πίσω (από τα δύο βουνά) έναν λαό που μόλις και μετά βίας καταλάβαινε τι έλεγαν.

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

Είπαν, «Ω, Ζουλκαρνάιν! Πράγματι, οι Γιαγκούτζ και Μακούτζ (πλάσματα που) κάνουν ζημιά στη γη, μήπως λοιπόν μπορούμε να σου πληρώσουμε μια ανταμοιβή για να χτίσεις ένα φράγμα ανάμεσά μας;»

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

Αυτός (ο Ζουλκαρνάιν) είπε: «Αυτό που μου έδωσε ο Θεός είναι καλύτερο (από την ανταμοιβή σου), γι' αυτό βοήθησέ με με δύναμη, ώστε να μπορέσω να δημιουργήσω ένα φράγμα ανάμεσα σε εσένα και σε αυτούς».

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

Δώστε μου κομμάτια σιδήρου!» Μέχρι που όταν τα κομμάτια σιδήρου έφτασαν στο ίδιο επίπεδο με τα δύο βουνά, είπε: «Φυσήξτε στη φωτιά!» Όταν αυτή έγινε κόκκινη σαν φωτιά, είπε: «Δώστε μου βραστό χαλκό για να τον χύσω πάνω της».

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

Έτσι αυτοί (οι Γιακτζούτζ και οι Μακτζούτζ) δεν μπορούσαν να το σκαρφαλώσουν και δεν μπορούσαν (ούτε) να του ανοίξουν τρύπα.

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

Αυτός (ο Ζουλκαρνάιν) είπε: «Αυτός (ο τοίχος) είναι ευλογία από τον Κύριό μου, οπότε όταν έρθει η υπόσχεση του Κυρίου μου, θα τον γκρεμίσει. Και η υπόσχεση του Κυρίου μου είναι αληθινή.»

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

Και εκείνη την ημέρα θα τους αφήσουμε (τους Γιακτζούτζ και τους Μακτζούτζ) να αναμειχθούν μεταξύ τους, και (όταν) η σάλπιγγα ηχήσει (ξανά), θα τους συγκεντρώσουμε όλους μαζί.

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

Και θα δείξουμε ξεκάθαρα την Κόλαση εκείνη την ημέρα στους άπιστους,

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(δηλαδή) εκείνοι των οποίων τα μάτια (οι καρδιές) είναι κλειστά (ανίκανα) να παρατηρήσουν τα σημάδια (του μεγαλείου) Μου, και δεν είναι ικανοί να ακούσουν.

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

Μήπως λοιπόν οι άπιστοι νομίζουν ότι μπορούν να πάρουν τους δούλους Μου ως βοηθούς εκτός από Εμένα; Εμείς, πράγματι, έχουμε ετοιμάσει (την κόλαση) ως κατοικία για τους άπιστους.

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

Πες (στον Μωάμεθ): «Χρειάζεται να σου πούμε για το άτομο που υφίσταται τη μεγαλύτερη ζημία από τις πράξεις του;»

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

(Συγκεκριμένα) άνθρωποι των οποίων οι προσπάθειες σε αυτή την εγκόσμια ζωή είναι μάταιες, ενώ νομίζουν ότι έχουν κάνει το καλύτερο δυνατό.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

Αυτοί είναι που αρνούνται τα εδάφια του Κυρίου τους και (δεν πιστεύουν) στη συνάντησή Του. Έτσι, οι πράξεις τους είναι μάταιες, και δεν θα τους ζυγίσουμε εναντίον τους την Ημέρα της Κρίσης.

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

Έτσι, η ανταμοιβή τους θα είναι η κόλαση, εξαιτίας της απιστίας τους, και επειδή κορόιδευαν τους στίχους Μου και τους αγγελιοφόρους Μου.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

Πράγματι, για όσους πιστεύουν και κάνουν καλές πράξεις, ο Παράδεισος έχει παρασχεθεί για αυτούς ως τόπος για να ζήσουν,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

είναι αιώνιοι σε αυτό, δεν θέλουν να μετακινηθούν από εκεί.

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

Πες (ω Μουχάμμαντ), «Αν η θάλασσα ήταν μελάνι για να (γράψει) τα λόγια του Κυρίου μου, η θάλασσα θα εξαντλούνταν πριν ολοκληρωθούν τα λόγια του Κυρίου μου, ακόμα κι αν φέρναμε κάτι παρόμοιο ως συμπλήρωμα.»

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

Πες (Μωάμεθ): «Πράγματι, είμαι μόνο ένας άνθρωπος σαν εσάς, στον οποίο έχει αποκαλυφθεί ότι ο Θεός σας είναι ο Παντοδύναμος Θεός». Όποιος λοιπόν ελπίζει σε μια συνάντηση με τον Κύριό του, ας κάνει καλές πράξεις και ας μην συνδέει τον εαυτό του με τίποτα στη λατρεία του Κυρίου του.»