Q.S አን-ናዚአት (اَلنَّازِعَات) - 46 የጥቅሶች ብዛት

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

(ሕይወትን) በከባድ ሁኔታ የሚወስደው (መልአክ)።

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

በ (መልአክ) በእርጋታ (ሕይወትን) የሚወስደው።

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

ከሰማይ በፍጥነት በወረደው (መልአክ) እምላለሁ፤

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

እና በፍጥነት የሚመሩ (መላእክት)

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

እና (ዓለማዊ) ጉዳዮችን የሚቆጣጠሩ (መላእክት)።

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(በእርግጥም ትነሳላችሁ) የመጀመሪያው ጩኸት ዓለምን በሚያናውጥበት ቀን

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(የመጀመሪያው ፍንዳታ) ከሁለተኛው ፍንዳታ ጋር አብሮ ይመጣል።

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

በዚያን ጊዜ የሰዎች ልብ በጣም ፈርቶ ነበር፣

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

እይታው ታዛዥ ነበር።

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(ከሓዲዎቹ) «በእርግጥ ወደ ቀድሞ ሕይወታችን እንመለሳለን?» ይላሉ።

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

የተሰበርን አጥንቶች ብንሆን (ከሞት እንነሳለን)?

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

«እንግዲያውስ ኪሳራ የሚያስከትል ተመላሽ ነው» አሉ።

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

ስለዚህ መመለሻው አንድ ምት ብቻ ነው የቀረው።

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

ከዚያም ወዲያውኑ (በአዲሱ) ምድር ላይ ወደ ሕይወት ተመለሱ።

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

የሙሳ ታሪክ ወደ አንተ (ሙሐመድ) ደርሶሃልን?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

እግዚአብሔር (ሙሴን) በተቀደሰው ሸለቆ፣ ማለትም በቱዋ ሸለቆ ሲጠራው፤

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

ወደ ፈርዖን ሂድ፤ በእርግጥም ገደቡን አልፎአልና።

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

ስለዚህ (ለፈርዖን) «ራሳችሁን ከስህተት ማጥራት ትፈልጋላችሁን?» በላቸው።

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

ወደ ጌታህ መንገድ እመራሃለሁ፤ ትፈራውም ዘንድ።

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

ከዚያም (ሙሳ) ታላቅ ተአምር አሳየው።

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

እርሱ ግን (ፈርዖን) ዋሸና አልታዘዘም።

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

ከዚያም (ሙሳን) ሊፈታተነው ሲሞክር ዞረ።

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

ከዚያም (አለቆቹን) ሰብስቦ ጮኸ (ሕዝቡን ጠራ)።

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(ሰራያ) "እኔ የልዑል አምላክህ ነኝ" አለ።

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

ስለዚህ አላህ በሞት በኋላ ቅጣትን እና በዓለም ላይ ስቃይን ቀጠረው።

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

በዚህ ውስጥ (አላህን) ለሚፈሩ ሰዎች በእርግጥም ትምህርት አለ።

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

ፍጥረትህ ታላቅ ነው ወይስ እርሱ የገነባቸው ሰማያት?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

ሕንፃውንም አጽንቶ አስተካከለው፤

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

ሌሊቱንም (ሙሉ ጨለማን) ፈጠረ፥ ቀኑንም (ብሩህ ብርሃንን) አደረገ።

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

ከዚያም በኋላ ምድርን ዘረጋት።

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

ከርሱ የውሃ ምንጮችን ያመነጫል፤ (እፅዋቱንም) ያበቅላል።

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

ተራሮችንም አጽንቶ ሠራ።

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(ይህ ሁሉ) ለአንተና ለከብቶችህ ደስታ ነው።

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

ስለዚህ ታላቁ መከራ (የፍጻሜ ቀን) ሲመጣ፣

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

ማለትም ሰዎች ያደረጉትን ነገር በሚያስታውሱበት ቀን

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

ሲኦልም ለሚያዩት ሁሉ በግልጽ ታይቷል።

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

ስለዚህ እነዚያ ወሰንን የሚተላለፉትን በተመለከተ፣

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

እና ለዓለማዊ ሕይወት ቅድሚያ መስጠት፣

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

ከዚያም ገሃነም በእርግጥ መኖሪያው ነው።

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

እነዚያም የጌታቸውን ክብር የሚፈሩና ከፍላጎታቸው የሚርቁ፤

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

እንግዲህ ገነት በእርግጥም መኖሪያው ነው።

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

(ከሓዲዎቹ) ስለ ሰዓቲቱ (ሙሐመድ) «መቼ ነው የምትሆነው» ብለው ይጠይቁሃል።

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

ለምን መጥቀስ ያስፈልግዎታል (ጊዜው)?

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

መጨረሻው (ጊዜ) ወደ ጌታህ (ተመልሷል)።

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

አንተ (ሙሐመድ) ለሚፈሩት (የፍርዱ ቀን) አስጠንቃቂ ብቻ ነህ።

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

ሰዓቱን በሚያዩበት ቀን (በጠንካራ ድባብዋ ምክንያት)፣ ለእነርሱ ምሽት ላይ ወይም ጠዋት (ለአጭር ጊዜ) ብቻ የቆዩ ይመስላቸዋል።