Q.S አል-ጂን (اَلْجِنّ) - 28 የጥቅሶች ብዛት

قُلْ اُوْحِيَ اِلَيَّ اَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ الْجِنِّ فَقَالُوْٓا اِنَّا سَمِعْنَا قُرْاٰنًا عَجَبًاۙ

qul ūḥiya ilayya annahustama‘a nafarum minal-jinni fa qālū innā sami‘nā qur'ānan ‘ajabā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ከጂኖች የተሰበሰቡ ሰዎች (ቁርዓንን) እንደሰሙ ተገልጾልኛል» በላቸው። ከዚያም «ድንቅ የሆነ ቁርዓንን ሰምተናል» አሉ።

يَّهْدِيْٓ اِلَى الرُّشْدِ فَاٰمَنَّا بِهٖۗ وَلَنْ نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ اَحَدًاۖ

yahdī ilar-rusydi fa'āmannā bih(ī), wa lan nusyrika birabbinā aḥadā(n).

(እርሱ) ወደ ቀጥተኛው መንገድ ይመራናል፤ ከዚያም በእርሱ እናምናለን። ከጌታችንም ጋር ምንም አናጋራም።

وَّاَنَّهٗ تَعٰلٰى جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَّلَا وَلَدًاۖ

wa annahū ta‘ālā jaddu rabbinā mattakhaża ṣāḥibataw wa lā waladā(n).

የጌታችንም ግርማ በእርግጥ ከፍ ያለ ነው። ሚስትም ልጆችም የሉትም።

وَّاَنَّهٗ كَانَ يَقُوْلُ سَفِيْهُنَا عَلَى اللّٰهِ شَطَطًاۖ

wa annahū kāna yaqūlu safīhunā ‘alallāhi syaṭaṭā(n).

በእርግጥም ከመካከላችን ሞኞች ሕዝቦች ሁልጊዜ ወደ አላህ (ሱ.ወ) ከወሰን በላይ የሆኑ ቃላትን ይናገሩ ነበር።

وَّاَنَّا ظَنَنَّآ اَنْ لَّنْ تَقُوْلَ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۙ

wa annā ẓanannā allan taqūlal-insu wal-jinnu ‘alallāhi każibā(n).

በእርግጥም ሰውም ሆነ ጋኔን በአላህ ላይ የውሸት ቃል እንደማይናገሩ ገምተናል።

وَّاَنَّهٗ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ الْاِنْسِ يَعُوْذُوْنَ بِرِجَالٍ مِّنَ الْجِنِّ فَزَادُوْهُمْ رَهَقًاۖ

wa annahū kāna rijālum minal insi ya‘ūżūna birijālim minal-jinni fa zādūhum rahaqā(n).

በእርግጥም ከሰዎች መካከል ከጂኖች ጥበቃን የሚጠይቁ ወንዶች ነበሩ፤ ነገር ግን (ጂኖች) የበለጠ አሳሳቱዋቸው።

وَّاَنَّهُمْ ظَنُّوْا كَمَا ظَنَنْتُمْ اَنْ لَّنْ يَّبْعَثَ اللّٰهُ اَحَدًاۖ

wa annahum ẓannū kamā ẓanantum allay yab‘aṡallāhu aḥadā(n).

እነሱም (ጂኖች) ልክ እንደ እናንተ (የመካ አጋሪዎች) ያስባሉ፤ አላህም ማንንም ወደ ሕይወት እንደማያስነሳ (በትንሳኤ ቀን)።

وَّاَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاۤءَ فَوَجَدْنٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيْدًا وَّشُهُبًاۖ

wa annā lamasnas-samā'a fa wajadnāhā muli'at ḥarasan syadīdaw wa syuhubā(n).

በእርግጥም እኛ (ጂኖች) የሰማይን ምስጢር ለማወቅ ሞክረናል፤ ስለዚህም በጠንካራ ጠባቂዎችና በእሳት ቀስቶች የተሞላች ሆኖ አገኘናት።

وَّاَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَاعِدَ لِلسَّمْعِۗ فَمَنْ يَّسْتَمِعِ الْاٰنَ يَجِدْ لَهٗ شِهَابًا رَّصَدًاۖ

wa annā kunnā naq‘udu minhā maqā‘ida lis-sam‘(i), famay yastami‘il-āna yajid lahū syihābar raṣadā(n).

በእርግጥም እኛ (ጂኖች) በሰማይ ላይ ብዙ ቦታዎችን በመያዝ (በዜና ላይ ለመስማት) እንችል ነበር። አሁን ግን (እንደዚያ) ለማዳመጥ የሚሞክር ማንኛውም ሰው (እሱን ለማቃጠል) የእሳት ፍላጻዎችን በእርግጥ ያገኛል።

وَّاَنَّا لَا نَدْرِيْٓ اَشَرٌّ اُرِيْدَ بِمَنْ فِى الْاَرْضِ اَمْ اَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًاۙ

wa annā lā nadrī asyarrun urīda biman fil-arḍi am arāda bihim rabbuhum rasyadā(n).

በእርግጥም እኛ (ጂኖች) በምድር ላይ ያሉ ሰዎች ክፉ ነገርን ይሻላቸው እንደሆነ ወይም ጌታቸው ለእነሱ መልካም ነገርን ይፈልግ እንደሆነ (የዚህን ጥበቃ መኖር) አናውቅም።

وَّاَنَّا مِنَّا الصّٰلِحُوْنَ وَمِنَّا دُوْنَ ذٰلِكَۗ كُنَّا طَرَاۤىِٕقَ قِدَدًاۙ

wa annā minnaṣ-ṣāliḥūna wa minnā dūna żālik(a), kunnā ṭarā'iqa qidadā(n).

በእርግጥም ከኛ (ጋኔኖች) መካከል ጻድቃን አሉ፤ ከፊሎቹም ተቃራኒዎች አሉ፤ እኛም የተለያዩ መንገዶችን እንከተላለን።

وَّاَنَّا ظَنَنَّآ اَنْ لَّنْ نُّعْجِزَ اللّٰهَ فِى الْاَرْضِ وَلَنْ نُّعْجِزَهٗ هَرَبًاۖ

wa annā ẓanannā allan nu‘jizallāha fil-arḍi wa lan nu‘jizahū harabā(n).

በእርግጥም እኛ (ጂኖች) በምድር ላይ ከአላህ ኃይል ማምለጥ እንደማንችልና ከእርሱም ማምለጥ እንደማንችል ጠረጠርን።

وَّاَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدٰىٓ اٰمَنَّا بِهٖۗ فَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِرَبِّهٖ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَّلَا رَهَقًاۖ

wa annā lammā sami‘nal-hudā āmannā bih(ī), famay yu'mim birabbihī falā yakhāfu bakhsaw wa lā rahaqā(n).

በእርግጥም (አጋንንት) የቁርዓንን መመሪያ (የቁርዓንን መመሪያ) በሰማን ጊዜ በእርሱ አመንን። ስለዚህ በአላህ የሚያምን ሁሉ ኪሳራንም ሆነ ኃጢአትን መፍራት አያስፈልግም።

وَّاَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُوْنَ وَمِنَّا الْقٰسِطُوْنَۗ فَمَنْ اَسْلَمَ فَاُولٰۤىِٕكَ تَحَرَّوْا رَشَدًا

wa annā minnal-muslimūna wa minnal-qāsiṭūn(a), faman aslama fa ulā'ika taḥarrau rasyadā(n).

ከኛ መካከል ሙስሊም የሆኑና ከእውነት የራቁ አሉ። ሙስሊም የሆኑት ደግሞ ቀጥተኛውን መንገድ መርጠዋል።

وَاَمَّا الْقٰسِطُوْنَ فَكَانُوْا لِجَهَنَّمَ حَطَبًاۙ

wa ammal-qāsiṭūna fa kānū lijahannama ḥaṭabā(n).

ከእውነት የሚርቁ ሰዎች ደግሞ ለገሃነም ማገዶ ይሆናሉ።

وَّاَنْ لَّوِ اسْتَقَامُوْا عَلَى الطَّرِيْقَةِ لَاَسْقَيْنٰهُمْ مَّاۤءً غَدَقًاۙ

wa allawistaqāmū ‘alaṭ-ṭarīqati la'asqaināhum mā'an gadaqā(n).

በዚያ መንገድ (በእስልምና ሃይማኖት) ቀጥ ብለው መሄዳቸውን ቢቀጥሉ ኖሮ በቂ ውሃ በሰጠናቸው ነበር።

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيْهِۗ وَمَنْ يُّعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهٖ يَسْلُكْهُ عَذَابًا صَعَدًاۙ

linaftinahum fīh(i), wa may yu‘riḍ ‘an żikri rabbihī yasluk-hu ‘ażāban ṣa‘adā(n).

በዚህ (መንገድ) እንፈትናቸዋለን። ከጌታውም ማስጠንቀቂያ የሚሸሽ ሰው ከባድ ቅጣትን በእርግጥ ያገባዋል።

وَّاَنَّ الْمَسٰجِدَ لِلّٰهِ فَلَا تَدْعُوْا مَعَ اللّٰهِ اَحَدًاۖ

wa annal-masājida lillāhi falā tad‘ū ma‘allāhi aḥadā(n).

መስጊዶችም በእርግጥ ለአላህ ናቸው። ስለዚህ በውስጡ ከአላህ በስተቀር ምንም ነገር አታምልኩ።

وَّاَنَّهٗ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللّٰهِ يَدْعُوْهُ كَادُوْا يَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِ لِبَدًاۗ ࣖ

wa annahū lammā qāma ‘abdullāhi yad‘ūhu kādū yakūnūna ‘alaihi libadā(n).

በእርግጥም የአላህ ባሪያ (ሙሐመድ) እሱን ለመስገድ በተነሳ ጊዜ (ጂኖች) በዙሪያው ተሰባሰቡ።

قُلْ اِنَّمَآ اَدْعُوْا رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِهٖٓ اَحَدًا

qul innamā ad‘ū rabbī wa lā usyriku bihī aḥadā(n).

(ሙሐመድ) «እኔ የማመልከው ጌታዬን ብቻ ነው፤ በእርሱም ምንም አላጋራም» በል።

قُلْ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَّلَا رَشَدًا

qul innī lā amliku lakum ḍarraw wa lā rasyadā(n).

(ሙሐመድ) «እኔ ጉዳትን የምቋቋምበት ወይም መልካም ነገር የማመጣበት ምንም ኃይል የለኝም» በል።

قُلْ اِنِّيْ لَنْ يُّجِيْرَنِيْ مِنَ اللّٰهِ اَحَدٌ ەۙ وَّلَنْ اَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا ۙ

qul innī lay yujīranī minallāhi aḥad(un), wa lan ajida min dūnihī multaḥadā(n).

(ሙሐመድ ሆይ) በላቸው፡- «በእርግጥ ከአላህ ምንም ሊጠብቀኝ አይችልም፤ ከእርሱም በቀር መጠጊያ አላገኝም።

اِلَّا بَلٰغًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِسٰلٰتِهٖۗ وَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَاِنَّ لَهٗ نَارَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ

illā balāgam minallāhi wa risālātih(ī), wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū fa inna lahū nāra jahannama khālidīna fīhā abadā(n).

(እኔ) ከአላህና ከመልእክቱ (ማስጠንቀቂያ) ብቻ ነው የማደርሰው። አላህንና መልእክተኛውን (የማታዘዝ) ሰው የገሃነምን ቅጣት በእርግጥ ያገኛል፤ እዚያም ለዘላለም ይኖራሉ።

حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ فَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ اَضْعَفُ نَاصِرًا وَّاَقَلُّ عَدَدًاۗ

Ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna fasaya‘lamūna man aḍ‘afu nāṣiraw wa aqallu ‘adadā(n).

ስለዚህ (ቅጣቱን) በእነርሱ ላይ የሚዛመትበትን ጊዜ ሲያዩ፣ ረዳቶቹ ደካማና ቁጥራቸው አነስተኛ የሆኑ እነማን እንደነበሩ ያውቃሉ።

قُلْ اِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ اَمْ يَجْعَلُ لَهٗ رَبِّيْٓ اَمَدًا

qul in adrī aqarībum mā tū‘adūna am yaj‘alu lahū rabbī amadā(n).

«የምትስፈራሩበት ቅጣት ቅርብ መሆኑን ወይም ጌታዬ የሚመጣን ጊዜ አስቀድሞ ወስኖ እንደሆነ አላውቅም» በላቸው።

عٰلِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلٰى غَيْبِهٖٓ اَحَدًاۙ

‘Ālimul-gaibi falā yuẓhiru ‘alā gaibihī aḥadā(n).

የማይታየውን ያውቃል፤ ግን ለማንም አይገልጥም።

اِلَّا مَنِ ارْتَضٰى مِنْ رَّسُوْلٍ فَاِنَّهٗ يَسْلُكُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ رَصَدًاۙ

illā manirtaḍā mir rasūlin fa innahū yasluku mim baini yadaihi wa min khalfihī raṣadā(n).

ከሐዋርያቱ በስተቀር እርሱ የፈቀደላቸው ብቻ ነው፤ ከፊታቸውም ከኋላቸውም ጠባቂዎችን (መላእክትን) በእርግጥ ላከ።

لِّيَعْلَمَ اَنْ قَدْ اَبْلَغُوْا رِسٰلٰتِ رَبِّهِمْ وَاَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَاَحْصٰى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا ࣖ

liya‘lama an qad ablagū risālāti rabbihim wa aḥāṭa bimā ladaihim wa aḥṣā kulla syai'in ‘adadā(n).

መልእክተኞቹ የጌታቸውን መልእክት በትክክል እንዳስተላለፉ እና (እውቀቱ) ከእነሱ ጋር ያለውን ሁሉ እንደሚያጠቃልል እና ሁሉንም ነገር አንድ በአንድ እንደሚዘረዝር እንዲያውቅ ነው።