اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

ሰዎች ቸልተኝነት (ከዚህ ዓለም) ውስጥ እያሉ (ከመጨረሻው ዓለም) ዘወር እያሉ ወደ ሥራቸው ስሌት ተቃርበዋል።

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

ከእግዚአብሔር አዲስ ጥቅስ በተገለጠላቸው ቁጥር፣ እየተጫወቱ ያዳምጡታል።

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

ልባቸው በቸልተኝነት ውስጥ ነው። በዳዮቹም ንግግራቸውን ይደብቃሉ፡- "ይህ (ሙሐመድ) እንደ አንተ ያለ ሰው ብቻ ነው። አስማቱን ስትመለከቱ ተቀብላችኋልን?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

(ሙሐመድ) «ጌታዬ በሰማይና በምድር ውስጥ ያሉትን ቃላት ሁሉ ያውቃል፤ እርሱም ሁሉን ሰሚና አዋቂ ነው» አለ።

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

እንዲያውም “(ቁርዓን የግራ መጋባት ሕልሞች ፍሬ ነው)፣ ወይም የእሱ (የሙሐመድ) የፈጠራ ውጤቶች፣ ወይም እሱ ገጣሚ ብቻ ቢሆንም፣ እንደ ሐዋርያት ቀደም ብለው እንደተላኩት ምልክት (ማስረጃ) ያምጣልን” ብለዋል።

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

ከነሱ በፊት ያጠፋናቸውን ምድር ነዋሪዎች አላመኑም ነበር (ምንም እንኳን ማስረጃ ብናቀርብም)። ያምናሉን?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

ከአንተም በፊት (ሙሐመድን) ወደነሱ የምናወርድላቸውን ወንዶችን እንጂ አልላክንም፤ የማታውቁም ብትሆኑ እውቀት ያለውን ሰው ጠይቁ።

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

(መልክተኞቹን) ምግብ የማይበሉ አካል አላደረግናቸውም፤ እነሱም ለዘላለም የማይኖሩ አካል አላደረግናቸውም።

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

ከዚያም ለእነሱ (የገባነውን ቃል ኪዳን) ፈጸምን። እነሱንም የምንሻውንም አዳንናቸው፤ ወሰን አላፊዎቹንም አጠፋን።

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

በእርግጥ ለእናንተ ማስጠንቀቂያ ያለበትን መጽሐፍ (ቁርኣን) ወደ እናንተ አወረድን። ታዲያ አታስተውሉምን?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

በደለኞች አገሮችም ስንት (ሰዎች) አጥፍተናል፤ ከኋላቸውም ሌላ ትውልድን (ተተኪዎችን) ፈጠርን።

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

ቅጣታችንንም በተሰማቸው ጊዜ በድንገት ከርሷ ሸሹ።

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

በችኮላ አትሩጥ፤ ወደ ሕይወትህ ደስታና (ጥሩ) መኖሪያህ ተመለስ፤ ስለዚህም እንድትጠየቅ።

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

«እኛ ምንኛ ከፋን፤ እኛ በዳዮች ነን» አሉ።

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

ከዚያም ቅሬታቸው ቀጠለ፤ እንደገና ሕያው ሊሆን የማይችል እንደ ተሰበሰበ ሰብል አደረግናቸው።

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

ሰማያትንና ምድርን በመካከላቸው ያለውንም ሁሉ በጨዋታ አልፈጠርንም።

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

(የሚስቶችንና የልጆችን ጨዋታ) ለመፍጠር ባሰብን ኖሮ፣ በእርግጥም ብንፈልገው ኖሮ፣ ከራሳችን በፈጠርነው ነበር።

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ትክክል የሆነውን (እውነትን) ወደ ውሸት (እውነት ያልሆነውን) ጣልነው፤ ከዚያም እውነት የሆነው አጠፋው፤ ከዚያም ወዲያውኑ ጠፋ። ለአላህ የማይገባቸውን ባህሪያት ስለምታቀርቡም ወዮላችሁ!

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

በሰማያትና በምድር ያሉትም የእርሱ ናቸው። ከጎኑ ያሉትም (መላእክት) እርሱን ለመገዛት አይኮሩም፤ አይደክሙም።

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

(መላእክት) ሌትና ቀን ያለማቋረጥ ያወድሳሉ።

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

ሙታንን የሚያስነሱ አማልክትን ከምድር ወሰዱን?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

ሁለቱም (በሰማይም በምድርም) ከአላህ ሌላ አማልክት ቢኖሩ ኖሮ ሁለቱም በጠፉ ነበር። የዙፋኑ ባለቤት የሆነው አላህ ከሚሉት ነገር ጠራ።

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

አላህ (ሱ.ወ) ስለሚሰራው ነገር አይጠየቅም፤ ነገር ግን የሚጠየቁት እነሱ ናቸው።

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

ወይስ ከእርሱ ሌላ አማልክትን ይይዛሉን? (ሙሐመድ) በላቸው፡- «ምክንያቶቻችሁን ተናገሩ! ይህ (ቁርኣን) ከእኔ ጋር ላሉት ሰዎች ማስጠንቀቂያ ነው፤ ከእኔ በፊትም ለነበሩት ሰዎች ማስጠንቀቂያ ነው።» ግን አብዛኛዎቹ እውነቱን አያውቁም፤ ስለዚህ እነሱ ይርቃሉ።

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

ከአንተ በፊትም (ሙሐመድን) ከመልክተኛ አልላክንም፤ ግን ከእኔ በቀር ሌላ አምላክ የለም፤ ስለዚህ ተገዙኝ ብለን አወረድንለት።

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

«እጅግ አዛኝ የሆነው አምላክ (መልአኩን) ልጅ ፈጠረ» አሉ። ክብር ለእርሱ ይሁን። እንደ እውነቱ ከሆነ እነሱ (መላእክት) የተከበሩ አገልጋዮች ናቸው።

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

በፊቱ አይናገሩም፤ ትእዛዛቱንም ይፈጽማሉ።

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

አላህ (ሱ.ወ) በፊታቸው ያለውንና ከኋላቸው ያለውን ሁሉ ያውቃል፤ አላህ ለሚሻው ሰው እንጂ ለሌላው አያማልዱም፤ እርሱን ስለሚፈሩ ሁልጊዜም ይጠነቀቃሉ።

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

ከእነሱም ውስጥ «እኔ ከአላህ ሌላ አምላክ ነኝ» የሚል ሰው ያንን ሰው በገሃነም እንመነዳዋለን። እንደዚሁም በዳዮችን እንመነዳለን።

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

እነዚያ የካዱትም ሰማያትና ምድር አንድ አካል እንደነበሩና ከዚያም እንደለያየን አያውቁምን፤ ሕያው የሆነንም ሁሉ ከውሃ ፈጠርን፤ ታዲያ አያምኑምን?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

በምድርም ላይ በእነሱ እንዳትረገገጥ ተራራዎችን አደረግን። ይመሩም ዘንድ በእርሷ ውስጥ ሰፊ መንገዶችን አደረግን።

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

ሰማይንም የተጠበቀ ጣሪያ አደረግን፤ ነገር ግን ከአላህ ታላቅነት ምልክቶች (ፀሐይ፣ ጨረቃ፣ ነፋስ፣ ደመና፣ ወዘተ) ይርቃሉ።

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

እርሱም ሌሊትንና ቀንን፣ ፀሐይንና ጨረቃን የፈጠረ ነው፤ ሁሉም በፈለካቸው ምህዋሮች (ምህዋሮች) ይንቀሳቀሳሉ።

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

ከአንተ በፊትም (ሙሐመድ) ለማንም ሰው የዘላለም ሕይወትን አልፈጠርንም፤ ታዲያ ብትሞት እነሱ ይኖራሉን?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

ሕያው ነፍስ ሁሉ ሞትን ቀማሽ ናት። ለመፈተን በክፉም በበጎም እንሞክራችኋለን። ወደ እኛም ብቻ ትመለሳላችሁ።

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

እነዚያም ከሐዲዎች (ሙሐመድ) ባዩህ ጊዜ፣ እንደ መሳለቂያ ብቻ ይቆጥሩሃል። (እንዲህ አሉ)፡- «አማልክቶቻችሁን ያወገዘው ይህ ነውን?» አሉ። ምንም እንኳን እነሱ አዛኝ የሆነውን አላህን ማስታወስን የሚክዱ ሰዎች ቢሆኑም።

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

ሰዎች የተፈጠሩት በችኮላ ነው። በኋላ ላይ ምልክቶቼን (ኃይሌን) አሳያችኋለሁ። ስለዚህ እንዳፋጥኑት አትጠይቁኝ።

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

«እውነተኞች ከሆናችሁ (የቀጠሮው ቀን) መቼ ነው» ይላሉ።

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

ከሃዲዎቹ የገሃነምን እሳት ከፊታቸውና ከጀርባቸው ማምለጥ በማይችሉበት ጊዜ ቢያውቁ ኖሮ እርዳታ አያገኙም ነበር (በእርግጥ እንዲቸኩል አልጠየቁም)።

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

እንደ እውነቱ ከሆነ (የፍርዱ ቀን) በድንገት ይመጣባቸዋል፤ ከዚያም ይደነግጣሉ፤ ከዚያም እምቢ ማለት አይችሉም፤ እንዲሁም መዘግየት (ጊዜ) አይሰጣቸውም።

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

በእርግጥም ከአንተ በፊት የነበሩት መልእክተኞች (ሙሐመድ) ተሳለቁባቸው፤ ስለዚህም (ስቃይ) በእነዚያ (መልእክተኞቹ) ሁልጊዜ ይሳለቁባቸው በነበሩት ላይ (በሚያፌዙባቸው) ላይ ወረደ።

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

«ከአዛኝ ከሆነው አላህ (ቅጣት) ሌሊትና ቀን የሚጠብቃችሁ ማነው?» በላቸው። ግን ጌታቸውን ከማውሳት ይቆጠባሉ።

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

ወይስ ከእኛ የሚከላከሉላቸው አማልክት አሏቸውን? አማልክቶቻቸው ራሳቸውን መርዳት አይችሉም፤ ከቅጣታችንም አይጠበቁም።

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

እኛ (በዚህ ዓለም) እነሱንም አባቶቻቸውንም ዕድሜያቸው እስኪረዝም ድረስ አጣቅመናል። እኛ ወደ አንድ ምድር (በከሐዲዎች አገዛዝ ስር) እንደምንመጣና ከጫፎቿም እንደምንቀንስ አያዩምን? እነሱ አሸናፊዎች ናቸውን?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

(ሙሐመድ) «እኔ የምሰጣችሁ በተገለጠው መሰረት ብቻ ነው» በላቸው። ነገር ግን መስማት የተሳናቸው ሰዎች ሲጠነቀቁ ጥሪውን አይሰሙም።

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

ከጌታህ ትንሽ ቅጣት ቢደርስባቸውም «ወዮልን! እኛ ሁልጊዜ ከሚበድሉት መካከል ነን» ይላሉ።

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

በትንሣኤ ቀንም የፍትህን ሚዛን እናቆማለን፤ ማንኛይቱም ነፍስ ምንም አትበደልም፤ የሰናፍጭ ቅንጣት ክብደት ቢኖራትም (ምንዳውን) እናመጣታለን። ተቆጣጣሪዎችም በኛ በቃ።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

ለሙሳና ለሃሩንም ፉርቃንን (የተውራትን መጽሐፍ)፣ ለጥንቁቆቹም ብርሃንና መመሪያ ሰጥተናል።

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(ማለትም) እነዚያ የጌታቸውን ቅጣት (ቅጣት) የሚፈሩት፣ እርሱን ባያዩትም፣ የትንሣኤንም ቀን (መምጣት) የሚፈሩ ናቸው።

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

ይህ (ቁርኣን) ያወረድናቸውን በረከቶች የያዘ ማስጠንቀቂያ ነው። ታዲያ እናንተ ትክዳላችሁን?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

ከርሱ በፊትም (ሙሳና ሃሩን) ለኢብራሂም መመሪያን በእርግጥ ሰጠነው፤ እኛም አስቀድመን አውቀነዋል።

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(ኢብራሂም) ለአባቱና ለሕዝቦቹ "በትጋት የምታመልኩት ይህ ሐውልት ምንድን ነው?" ባለ ጊዜ (አስታውሱ)።

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

እነሱም “አባቶቻችን እሱን ሲያመልኩ አገኘናቸው” ብለው መለሱለት።

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

(ኢብራሂም) «እናንተም አባቶቻችሁም በእርግጥ በግልጽ ስህተት ውስጥ ናችሁ» አላቸው።

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

«እውነትን ይዘህ መጥተሃል ወይስ እየተጫወትክ ነው?» አሉት።

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

ኢብራሂምም “እንዲያውም ጌታችሁ የሰማያትና የምድር ጌታ ነው፤ የፈጠረም ነው፤ እኔም ለዚህ ምስክር ከሚሆኑት አንዱ ነኝ” ሲል መለሰ።

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

በአላህም እምላለሁ፣ ጣዖቶቻችሁን ከተውኳቸው በኋላ በእርግጥ አታልላቸዋለሁ።

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

ከዚያም (ኢብራሂም) ጣዖቶቹን (ጣዖቶቹን) ከትልቁ (ወላጁ) በስተቀር ሰባበረ፤ ስለዚህም ተመልሰው (ይጠይቁት) ተመለሱ።

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

«በአማልክቶቻችን ላይ ይህንን (ድርጊት) የፈጸመው ማነው? እርሱ በእርግጥ ከበዳዮች ነው» አሉ።

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

እነሱም (ሌሎቹ) “አንድ ወጣት (እነዚህን ጣዖታት) የሚያወግዝ ሰው እንዳለ ሰምተናል፤ ስሙም ኢብራሂም ይባላል” አሉ።

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

«(እንግዲያውስ) አውጥተህ ሕዝቡን አሳያቸው፤ እንዲያዩም» አሉ።

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

«አብርሃም ሆይ! ይህን (ድርጊቱን) በአምላካችን ላይ የፈጸምከው አንተ ነህን?» ብለው ጠየቁት።

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

እሱ (ኢብራሂም) “በእርግጥ ትልቁ (ሐውልት) ሰርቶታል፣ ስለዚህ መናገር ይችሉ እንደሆነ ጠይቃቸው” ሲል መለሰ።

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

ስለዚህ ወደ ልቦናቸው ተመልሰው "በእርግጥም እናንተ (ራሳችሁን) የበደላችሁት እናንተ ናችሁ" አሉ።

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

ከዚያም ራሳቸውን አጎነበሱና “(አብርሃም) (ጣዖቶቹ) መናገር እንደማይችሉ በእርግጥ ታውቃለህ” አሉ።

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

ኢብራሂምም “ከአላህ ሌላ ምንም የማይጠቅምህንና የማይጎዳህን ነገር ለምን ትገዛለህ?” አላቸው።

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

ለእናንተና ከአላህ ሌላ ለምትግገዙት ወዮላችሁ! አታስተውሉምን?

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

«እሱን አቃጥሉት፤ አማልክቶቻችሁንም እርዱ፤ በእርግጥ ልትሠሩት ከፈለጋችሁ» አሉ።

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

«እሳት ሆይ! ቀዝቃዛ ሁን፣ ለኢብራሂምም አዳኝ ሁን፣» አልን።

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

በኢብራሂምም ላይ ክፉን ሊሠሩ ፈለጉ፤ ከዚያም እጅግ በጣም ከሳሪዎች አደረግናቸው።

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

እርሱንም (ኢብራሂምን) እና ሉጥንም ወደዚያች ለዓለማት በረከትን ወደሰጠንባት ምድር አዳንናቸው።

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

ለእርሱም (ለኢብራሂም) ኢስሐቅንና ያዕቆብን ስጦታ አድርገን ሰጠነው። ሁሉንም ጻድቅ አደረግናቸው።

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

በትእዛዛችንም የሚመሩን መሪዎች አደረግናቸው፤ መልካም ሥራዎችን መሥራት፣ ሶላትን መሥራት፣ ዘካን መስጠት፣ እኛም ብቻችንን መገዛት እንዳለብን አወረድንላቸው።

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

ለሉጥንም ጥበብንና እውቀትን ሰጠነው፤ ከእነዚያም መጥፎ ሥራዎችን የምትሠራ ከተማ ነዋሪዎች ከደረሰባት ቅጣት አዳንነው። እነሱ ክፉዎችና ክፉዎች ሕዝቦች ናቸው።

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

በችሮታችንም ውስጥ አገባነው፤ እርሱ በእርግጥ ከጥንቁቆቹ ሕዝቦች አንዱ ነው።

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

የኑሕንም ታሪክ ከዚያ በፊት (በጸሎት ጊዜ) አስታውሱ። ጸሎቱንም (ጸሎቱን) ተቀበልነው፤ ከዚያም እርሱንና ተከታዮቹን ከታላቅ አደጋ አዳንናቸው።

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

ከእነዚያም በተአምራታችን ካስተባበሉት ረዳነው። እነሱ ክፉ ሰዎች ነበሩና ሁሉንም አሰጠምናቸው።

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

የዳውድንና የሱለይማንን ታሪክ አስታውሱ፤ ሁለቱም እርሻውን በተመለከተ ውሳኔ በሰጡ ጊዜ (እርሻው) የሕዝባቸው ፍየሎች በመጎዳታቸው። እኛም የሰጡትን ውሳኔ (የሰጡንን) አይተናል።

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

ለሱለይማንም (ትክክለኛውን ሕግ) ማስተዋልን ሰጠነው፤ ለሁሉም ጥበብንና እውቀትን ሰጠን፤ ተራራዎችንና ወፎችንም ሁሉ ከዳውድ ጋር የተከበሩ ሲሆኑ ገራን፤ እኛም ለእርሱ (ለዳውድ) ሠሪዎች ነን።

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

ዳውድንም በጦርነት ውስጥ የሚጠብቅህን ትጥቅ እንዴት እንደሚሠራ አስተማርነው። አመስጋኝ ነህን?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

ለሱለይማንም በውስጧ በሰጠነው ምድር ላይ በትዕዛዙ የምትነፍስ ኃይለኛ ነፋስን (ገራንለት)። እኛም በነገሩ ሁሉ ዐዋቂዎች ነን።

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

ለሱለይማንም ከሰይጣናት የኾኑን ጭፍሮች ለእርሱ (ወደ ባህር) የሚጠልቁለትን እና ከዚያ ሌላ ሥራን የሠሩትን ሰጠናቸው፤ እኛም ለእነሱ ጠባቂዎች ነን።

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

የኢዮብንም ታሪክ አስታውሱ፤ «ጌታዬ ሆይ! አንተ የአዛኞች ሁሉ እጅግ አዛኝ ጌታ ብትሆንም እኔ በእርግጥ በበሽታ ተመትቻለሁ።» ሲል ወደ ጌታው በጸለየ ጊዜ።

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

(ጸሎቱን) ተቀበልነው፤ ከዚያም በእርሱ ላይ የነበረውን በሽታ አስወገድን፤ ቤተሰቦቹንም ወደ እርሱ መለስን፤ ከእኛ ዘንድ ምህረትና ለሚግገዙን ሁሉ ማስጠንቀቂያ እንዲሆን (አበዛናቸው)።

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

እና (ታሪኩን አስታውሱ) ኢስማኤል፣ ኢድሪስ እና ዙልኪፍሊ። ሁሉም ታጋሽ ሰዎች ናቸው።

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

በችሮታችንም ውስጥ አገባናቸው። እነሱ በእርግጥ ከጥንቁቆቹ ሕዝቦች ናቸው።

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

የዙን ኑን (ዮናስን ታሪክ አስታውሱ)፣ በቁጣ ሁኔታ ውስጥ ሆኖ በሄደ ጊዜ፣ ነገሮችን እንደማናስቸግረው አስቦ፣ ስለዚህ በጣም ጨለማ በሆነ ሁኔታ ውስጥ "ከአንተ በቀር ሌላ አምላክ የለም፣ ክብር ለአንተ ይሁን። እኔ በእርግጥ ከበዳዮቹ አንዱ ነኝ" ሲል ጸለየ።

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

(ጸሎቱን) ተቀበልነው፤ ከሐዘንም አዳንነው። እንደዚሁም ምእመናንን እናድናለን።

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

የዘካርያስንም ታሪክ አስታውሱ፤ «አምላኬ ሆይ፣ ብቻዬን (ያለ ልጅ) እንድኖር አትፍቀድልኝ፤ አንተም ከሁሉ የተሻለው ወራሽ ነህ።»

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

ለጸሎቱም ተቀበልነው፤ ለያህያም ሰጠነው፤ ሚስቱንም (ፅንስ ማስወረድ) ሰጠናት። በእርግጥም በበጎ ሥራ ይጣደፉ ነበር፤ በተስፋና በፍርሃትም ይለምኑናል። ለእኛም ተዋረዱ።

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

የመርየምንም ታሪክ አስታውስ፤ ከዚያም ከእኛ መንፈስን ወደ እርሷ (በሰውነቷ) ነፋንባት፤ እርሱንና ልጆቹን ለዓለማት ሁሉ ምልክት አደረግናቸው።

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

በእርግጥም ይህ (የተውሂድ ሃይማኖት) ሃይማኖታችሁ አንድ ሃይማኖት ነው፤ እኔም አምላካችሁ ነኝ፤ ስለዚህ አምልኩኝ።

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

ግን በመካከላቸው (በሃይማኖታቸው) ተለያዩ። እያንዳንዳቸው (ሁሉም ቡድኖች) ወደ እኛ ይመለሳሉ።

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

መልካም ሥራን የሠራና ያመነ ሰው፣ ጥረቱ አይካድም፤ እኛም ለእርሱ የምንጽፈው እኛ ነን።

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

ያጠፋናትም ምድር (ወደ እኛ) ነዋሪዎች ወደ እኛ ሊመለሱ አይችሉም።

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

ያክጁጅና መክጁጅ (ግድግዳዎቹ) እስኪከፈቱና ከከፍታ ቦታዎች ሁሉ በፍጥነት እስኪወርዱ ድረስ።

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

እውነተኛው ተስፋ (የትንሣኤ ቀን) ሲቃረብ፣ በድንገት የእነዚያ የካዱት ሰዎች ዓይኖች ይከፈታሉ። (እንዲህም አሉ)፡- «እኛ ምንኛ ከፋን! በዚህ ነገር ፈጽሞ ቸልተኞች ነን፤ እንዲያውም እኛ በእርግጥ በዳዮች ሕዝቦች ነን።»

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

እናንተ (ከሓዲዎች) እና ከአላህ ሌላ የምትገዙት ነገር የገሃነም ማገዶ ናችሁ። እናንተ (በእርግጥ) ወደ እርሷ ትገባላችሁ።

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

(ጣዖታቱ) አማልክት ቢሆኑ ኖሮ በእርግጥ ወደ ሲኦል (ሲኦል) አይገቡም ነበር። ነገር ግን ሁሉም ነገር ለዘላለም በውስጡ ይኖራል።

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

በውስጧም ያቃስታሉና ይጮኻሉ፤ በውስጧም ያሉት (ገሃነም) አይሰሙም።

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

በእርግጥም ከቀደሙት ሰዎች ከእኛ መልካም ውሳኔ ላላቸው (ከገሃነም) ይርቃሉ።

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

የገሃነምን የሚያቃስት ድምፅ አይሰሙም፤ በሚፈልጉት ነገር ሁሉ (በመደሰት) ዘላለማዊ ሆነው ይኖራሉ።

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

አስፈሪው ድንገተኛ ነገር አያሳዝናቸውም፣ እናም መላእክት "ይህ ለእናንተ የተገባላችሁ ቀን ነው" እያሉ በደስታ ይቀበሏቸዋል።

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

መጽሐፍ እንደምናነብ ሰማያትን የምንጠቀልልበትን ቀን (አስታውስ)። የመጀመሪያውን ፍጥረት እንደጀመርን እንዲሁ እንደግመዋለን። (ሀ) ቃል ኪዳንን በእርግጥ እንፈጽማለን፤ በእርግጥም እንፈጽማለን።

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

በእርግጥም በዘቡር ውስጥ በአዝ-ዚክር (ላውህ ማህፉዝ) ከተጻፈ በኋላ ይህች ምድር በጻድቃን ባሮቼ እንደምትወረስ ጽፈናል።

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

በዚህ (ቁርኣን) ውስጥ (የተጠቀሰው) ለአላህ (አላህን) ለሚገዙት ሰዎች በእውነት (ሙሉ) መመሪያ አለ።

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

ለዓለማትም ሁሉ እዝነት አድርገን እንጅ (ሙሐመድን) አልላክንህም።

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

(ሙሐመድ) «ወደ እኔ የተወረደው ጌታችሁ አንድ አምላክ ብቻ ነው፣ ስለዚህ እናንተ (ለእርሱ) ታዛዦች ናችሁን» በላቸው።

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

ስለዚህ (ሙሐመድ) ቢዞሩ (በመካከላችን) “እኔም ተመሳሳይ ነገር አስተላልፌላችኋለሁ፤ የሚዛትባችሁ ነገር ቅርብ ወይም ሩቅ ይሁን አይሁን አላውቅም” በሉ።

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

እርሱ (አላህ) በግልጽ የምትሉትን ያውቃል፤ የምትደብቁትንም ያውቃል።

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

እና አላውቅም፣ እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ ለእርስዎ ፈተና እና ደስታ ሊሆን ይችላል።

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

(ሙሐመድ) «ጌታዬ ሆይ፣ ፍትሃዊ ውሳኔ ስጡ። ጌታችንም እጅግ አዛኝ ነው፤ ለምትሉት ነገር ሁሉ እርዳታ እንለምናለን።» አለ።

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

ሰዎች ቸልተኝነት (ከዚህ ዓለም) ውስጥ እያሉ (ከመጨረሻው ዓለም) ዘወር እያሉ ወደ ሥራቸው ስሌት ተቃርበዋል።

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

ከእግዚአብሔር አዲስ ጥቅስ በተገለጠላቸው ቁጥር፣ እየተጫወቱ ያዳምጡታል።

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

ልባቸው በቸልተኝነት ውስጥ ነው። በዳዮቹም ንግግራቸውን ይደብቃሉ፡- "ይህ (ሙሐመድ) እንደ አንተ ያለ ሰው ብቻ ነው። አስማቱን ስትመለከቱ ተቀብላችኋልን?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

(ሙሐመድ) «ጌታዬ በሰማይና በምድር ውስጥ ያሉትን ቃላት ሁሉ ያውቃል፤ እርሱም ሁሉን ሰሚና አዋቂ ነው» አለ።

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

እንዲያውም “(ቁርዓን የግራ መጋባት ሕልሞች ፍሬ ነው)፣ ወይም የእሱ (የሙሐመድ) የፈጠራ ውጤቶች፣ ወይም እሱ ገጣሚ ብቻ ቢሆንም፣ እንደ ሐዋርያት ቀደም ብለው እንደተላኩት ምልክት (ማስረጃ) ያምጣልን” ብለዋል።

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

ከነሱ በፊት ያጠፋናቸውን ምድር ነዋሪዎች አላመኑም ነበር (ምንም እንኳን ማስረጃ ብናቀርብም)። ያምናሉን?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

ከአንተም በፊት (ሙሐመድን) ወደነሱ የምናወርድላቸውን ወንዶችን እንጂ አልላክንም፤ የማታውቁም ብትሆኑ እውቀት ያለውን ሰው ጠይቁ።

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

(መልክተኞቹን) ምግብ የማይበሉ አካል አላደረግናቸውም፤ እነሱም ለዘላለም የማይኖሩ አካል አላደረግናቸውም።

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

ከዚያም ለእነሱ (የገባነውን ቃል ኪዳን) ፈጸምን። እነሱንም የምንሻውንም አዳንናቸው፤ ወሰን አላፊዎቹንም አጠፋን።

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

በእርግጥ ለእናንተ ማስጠንቀቂያ ያለበትን መጽሐፍ (ቁርኣን) ወደ እናንተ አወረድን። ታዲያ አታስተውሉምን?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

በደለኞች አገሮችም ስንት (ሰዎች) አጥፍተናል፤ ከኋላቸውም ሌላ ትውልድን (ተተኪዎችን) ፈጠርን።

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

ቅጣታችንንም በተሰማቸው ጊዜ በድንገት ከርሷ ሸሹ።

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

በችኮላ አትሩጥ፤ ወደ ሕይወትህ ደስታና (ጥሩ) መኖሪያህ ተመለስ፤ ስለዚህም እንድትጠየቅ።

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

«እኛ ምንኛ ከፋን፤ እኛ በዳዮች ነን» አሉ።

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

ከዚያም ቅሬታቸው ቀጠለ፤ እንደገና ሕያው ሊሆን የማይችል እንደ ተሰበሰበ ሰብል አደረግናቸው።

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

ሰማያትንና ምድርን በመካከላቸው ያለውንም ሁሉ በጨዋታ አልፈጠርንም።

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

(የሚስቶችንና የልጆችን ጨዋታ) ለመፍጠር ባሰብን ኖሮ፣ በእርግጥም ብንፈልገው ኖሮ፣ ከራሳችን በፈጠርነው ነበር።

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ትክክል የሆነውን (እውነትን) ወደ ውሸት (እውነት ያልሆነውን) ጣልነው፤ ከዚያም እውነት የሆነው አጠፋው፤ ከዚያም ወዲያውኑ ጠፋ። ለአላህ የማይገባቸውን ባህሪያት ስለምታቀርቡም ወዮላችሁ!

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

በሰማያትና በምድር ያሉትም የእርሱ ናቸው። ከጎኑ ያሉትም (መላእክት) እርሱን ለመገዛት አይኮሩም፤ አይደክሙም።

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

(መላእክት) ሌትና ቀን ያለማቋረጥ ያወድሳሉ።

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

ሙታንን የሚያስነሱ አማልክትን ከምድር ወሰዱን?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

ሁለቱም (በሰማይም በምድርም) ከአላህ ሌላ አማልክት ቢኖሩ ኖሮ ሁለቱም በጠፉ ነበር። የዙፋኑ ባለቤት የሆነው አላህ ከሚሉት ነገር ጠራ።

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

አላህ (ሱ.ወ) ስለሚሰራው ነገር አይጠየቅም፤ ነገር ግን የሚጠየቁት እነሱ ናቸው።

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

ወይስ ከእርሱ ሌላ አማልክትን ይይዛሉን? (ሙሐመድ) በላቸው፡- «ምክንያቶቻችሁን ተናገሩ! ይህ (ቁርኣን) ከእኔ ጋር ላሉት ሰዎች ማስጠንቀቂያ ነው፤ ከእኔ በፊትም ለነበሩት ሰዎች ማስጠንቀቂያ ነው።» ግን አብዛኛዎቹ እውነቱን አያውቁም፤ ስለዚህ እነሱ ይርቃሉ።

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

ከአንተ በፊትም (ሙሐመድን) ከመልክተኛ አልላክንም፤ ግን ከእኔ በቀር ሌላ አምላክ የለም፤ ስለዚህ ተገዙኝ ብለን አወረድንለት።

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

«እጅግ አዛኝ የሆነው አምላክ (መልአኩን) ልጅ ፈጠረ» አሉ። ክብር ለእርሱ ይሁን። እንደ እውነቱ ከሆነ እነሱ (መላእክት) የተከበሩ አገልጋዮች ናቸው።

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

በፊቱ አይናገሩም፤ ትእዛዛቱንም ይፈጽማሉ።

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

አላህ (ሱ.ወ) በፊታቸው ያለውንና ከኋላቸው ያለውን ሁሉ ያውቃል፤ አላህ ለሚሻው ሰው እንጂ ለሌላው አያማልዱም፤ እርሱን ስለሚፈሩ ሁልጊዜም ይጠነቀቃሉ።

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

ከእነሱም ውስጥ «እኔ ከአላህ ሌላ አምላክ ነኝ» የሚል ሰው ያንን ሰው በገሃነም እንመነዳዋለን። እንደዚሁም በዳዮችን እንመነዳለን።

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

እነዚያ የካዱትም ሰማያትና ምድር አንድ አካል እንደነበሩና ከዚያም እንደለያየን አያውቁምን፤ ሕያው የሆነንም ሁሉ ከውሃ ፈጠርን፤ ታዲያ አያምኑምን?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

በምድርም ላይ በእነሱ እንዳትረገገጥ ተራራዎችን አደረግን። ይመሩም ዘንድ በእርሷ ውስጥ ሰፊ መንገዶችን አደረግን።

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

ሰማይንም የተጠበቀ ጣሪያ አደረግን፤ ነገር ግን ከአላህ ታላቅነት ምልክቶች (ፀሐይ፣ ጨረቃ፣ ነፋስ፣ ደመና፣ ወዘተ) ይርቃሉ።

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

እርሱም ሌሊትንና ቀንን፣ ፀሐይንና ጨረቃን የፈጠረ ነው፤ ሁሉም በፈለካቸው ምህዋሮች (ምህዋሮች) ይንቀሳቀሳሉ።

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

ከአንተ በፊትም (ሙሐመድ) ለማንም ሰው የዘላለም ሕይወትን አልፈጠርንም፤ ታዲያ ብትሞት እነሱ ይኖራሉን?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

ሕያው ነፍስ ሁሉ ሞትን ቀማሽ ናት። ለመፈተን በክፉም በበጎም እንሞክራችኋለን። ወደ እኛም ብቻ ትመለሳላችሁ።

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

እነዚያም ከሐዲዎች (ሙሐመድ) ባዩህ ጊዜ፣ እንደ መሳለቂያ ብቻ ይቆጥሩሃል። (እንዲህ አሉ)፡- «አማልክቶቻችሁን ያወገዘው ይህ ነውን?» አሉ። ምንም እንኳን እነሱ አዛኝ የሆነውን አላህን ማስታወስን የሚክዱ ሰዎች ቢሆኑም።

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

ሰዎች የተፈጠሩት በችኮላ ነው። በኋላ ላይ ምልክቶቼን (ኃይሌን) አሳያችኋለሁ። ስለዚህ እንዳፋጥኑት አትጠይቁኝ።

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

«እውነተኞች ከሆናችሁ (የቀጠሮው ቀን) መቼ ነው» ይላሉ።

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

ከሃዲዎቹ የገሃነምን እሳት ከፊታቸውና ከጀርባቸው ማምለጥ በማይችሉበት ጊዜ ቢያውቁ ኖሮ እርዳታ አያገኙም ነበር (በእርግጥ እንዲቸኩል አልጠየቁም)።

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

እንደ እውነቱ ከሆነ (የፍርዱ ቀን) በድንገት ይመጣባቸዋል፤ ከዚያም ይደነግጣሉ፤ ከዚያም እምቢ ማለት አይችሉም፤ እንዲሁም መዘግየት (ጊዜ) አይሰጣቸውም።

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

በእርግጥም ከአንተ በፊት የነበሩት መልእክተኞች (ሙሐመድ) ተሳለቁባቸው፤ ስለዚህም (ስቃይ) በእነዚያ (መልእክተኞቹ) ሁልጊዜ ይሳለቁባቸው በነበሩት ላይ (በሚያፌዙባቸው) ላይ ወረደ።

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

«ከአዛኝ ከሆነው አላህ (ቅጣት) ሌሊትና ቀን የሚጠብቃችሁ ማነው?» በላቸው። ግን ጌታቸውን ከማውሳት ይቆጠባሉ።

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

ወይስ ከእኛ የሚከላከሉላቸው አማልክት አሏቸውን? አማልክቶቻቸው ራሳቸውን መርዳት አይችሉም፤ ከቅጣታችንም አይጠበቁም።

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

እኛ (በዚህ ዓለም) እነሱንም አባቶቻቸውንም ዕድሜያቸው እስኪረዝም ድረስ አጣቅመናል። እኛ ወደ አንድ ምድር (በከሐዲዎች አገዛዝ ስር) እንደምንመጣና ከጫፎቿም እንደምንቀንስ አያዩምን? እነሱ አሸናፊዎች ናቸውን?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

(ሙሐመድ) «እኔ የምሰጣችሁ በተገለጠው መሰረት ብቻ ነው» በላቸው። ነገር ግን መስማት የተሳናቸው ሰዎች ሲጠነቀቁ ጥሪውን አይሰሙም።

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

ከጌታህ ትንሽ ቅጣት ቢደርስባቸውም «ወዮልን! እኛ ሁልጊዜ ከሚበድሉት መካከል ነን» ይላሉ።

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

በትንሣኤ ቀንም የፍትህን ሚዛን እናቆማለን፤ ማንኛይቱም ነፍስ ምንም አትበደልም፤ የሰናፍጭ ቅንጣት ክብደት ቢኖራትም (ምንዳውን) እናመጣታለን። ተቆጣጣሪዎችም በኛ በቃ።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

ለሙሳና ለሃሩንም ፉርቃንን (የተውራትን መጽሐፍ)፣ ለጥንቁቆቹም ብርሃንና መመሪያ ሰጥተናል።

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(ማለትም) እነዚያ የጌታቸውን ቅጣት (ቅጣት) የሚፈሩት፣ እርሱን ባያዩትም፣ የትንሣኤንም ቀን (መምጣት) የሚፈሩ ናቸው።

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

ይህ (ቁርኣን) ያወረድናቸውን በረከቶች የያዘ ማስጠንቀቂያ ነው። ታዲያ እናንተ ትክዳላችሁን?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

ከርሱ በፊትም (ሙሳና ሃሩን) ለኢብራሂም መመሪያን በእርግጥ ሰጠነው፤ እኛም አስቀድመን አውቀነዋል።

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(ኢብራሂም) ለአባቱና ለሕዝቦቹ "በትጋት የምታመልኩት ይህ ሐውልት ምንድን ነው?" ባለ ጊዜ (አስታውሱ)።

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

እነሱም “አባቶቻችን እሱን ሲያመልኩ አገኘናቸው” ብለው መለሱለት።

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

(ኢብራሂም) «እናንተም አባቶቻችሁም በእርግጥ በግልጽ ስህተት ውስጥ ናችሁ» አላቸው።

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

«እውነትን ይዘህ መጥተሃል ወይስ እየተጫወትክ ነው?» አሉት።

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

ኢብራሂምም “እንዲያውም ጌታችሁ የሰማያትና የምድር ጌታ ነው፤ የፈጠረም ነው፤ እኔም ለዚህ ምስክር ከሚሆኑት አንዱ ነኝ” ሲል መለሰ።

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

በአላህም እምላለሁ፣ ጣዖቶቻችሁን ከተውኳቸው በኋላ በእርግጥ አታልላቸዋለሁ።

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

ከዚያም (ኢብራሂም) ጣዖቶቹን (ጣዖቶቹን) ከትልቁ (ወላጁ) በስተቀር ሰባበረ፤ ስለዚህም ተመልሰው (ይጠይቁት) ተመለሱ።

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

«በአማልክቶቻችን ላይ ይህንን (ድርጊት) የፈጸመው ማነው? እርሱ በእርግጥ ከበዳዮች ነው» አሉ።

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

እነሱም (ሌሎቹ) “አንድ ወጣት (እነዚህን ጣዖታት) የሚያወግዝ ሰው እንዳለ ሰምተናል፤ ስሙም ኢብራሂም ይባላል” አሉ።

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

«(እንግዲያውስ) አውጥተህ ሕዝቡን አሳያቸው፤ እንዲያዩም» አሉ።

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

«አብርሃም ሆይ! ይህን (ድርጊቱን) በአምላካችን ላይ የፈጸምከው አንተ ነህን?» ብለው ጠየቁት።

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

እሱ (ኢብራሂም) “በእርግጥ ትልቁ (ሐውልት) ሰርቶታል፣ ስለዚህ መናገር ይችሉ እንደሆነ ጠይቃቸው” ሲል መለሰ።

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

ስለዚህ ወደ ልቦናቸው ተመልሰው "በእርግጥም እናንተ (ራሳችሁን) የበደላችሁት እናንተ ናችሁ" አሉ።

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

ከዚያም ራሳቸውን አጎነበሱና “(አብርሃም) (ጣዖቶቹ) መናገር እንደማይችሉ በእርግጥ ታውቃለህ” አሉ።

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

ኢብራሂምም “ከአላህ ሌላ ምንም የማይጠቅምህንና የማይጎዳህን ነገር ለምን ትገዛለህ?” አላቸው።

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

ለእናንተና ከአላህ ሌላ ለምትግገዙት ወዮላችሁ! አታስተውሉምን?

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

«እሱን አቃጥሉት፤ አማልክቶቻችሁንም እርዱ፤ በእርግጥ ልትሠሩት ከፈለጋችሁ» አሉ።

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

«እሳት ሆይ! ቀዝቃዛ ሁን፣ ለኢብራሂምም አዳኝ ሁን፣» አልን።

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

በኢብራሂምም ላይ ክፉን ሊሠሩ ፈለጉ፤ ከዚያም እጅግ በጣም ከሳሪዎች አደረግናቸው።

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

እርሱንም (ኢብራሂምን) እና ሉጥንም ወደዚያች ለዓለማት በረከትን ወደሰጠንባት ምድር አዳንናቸው።

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

ለእርሱም (ለኢብራሂም) ኢስሐቅንና ያዕቆብን ስጦታ አድርገን ሰጠነው። ሁሉንም ጻድቅ አደረግናቸው።

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

በትእዛዛችንም የሚመሩን መሪዎች አደረግናቸው፤ መልካም ሥራዎችን መሥራት፣ ሶላትን መሥራት፣ ዘካን መስጠት፣ እኛም ብቻችንን መገዛት እንዳለብን አወረድንላቸው።

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

ለሉጥንም ጥበብንና እውቀትን ሰጠነው፤ ከእነዚያም መጥፎ ሥራዎችን የምትሠራ ከተማ ነዋሪዎች ከደረሰባት ቅጣት አዳንነው። እነሱ ክፉዎችና ክፉዎች ሕዝቦች ናቸው።

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

በችሮታችንም ውስጥ አገባነው፤ እርሱ በእርግጥ ከጥንቁቆቹ ሕዝቦች አንዱ ነው።

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

የኑሕንም ታሪክ ከዚያ በፊት (በጸሎት ጊዜ) አስታውሱ። ጸሎቱንም (ጸሎቱን) ተቀበልነው፤ ከዚያም እርሱንና ተከታዮቹን ከታላቅ አደጋ አዳንናቸው።

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

ከእነዚያም በተአምራታችን ካስተባበሉት ረዳነው። እነሱ ክፉ ሰዎች ነበሩና ሁሉንም አሰጠምናቸው።

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

የዳውድንና የሱለይማንን ታሪክ አስታውሱ፤ ሁለቱም እርሻውን በተመለከተ ውሳኔ በሰጡ ጊዜ (እርሻው) የሕዝባቸው ፍየሎች በመጎዳታቸው። እኛም የሰጡትን ውሳኔ (የሰጡንን) አይተናል።

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

ለሱለይማንም (ትክክለኛውን ሕግ) ማስተዋልን ሰጠነው፤ ለሁሉም ጥበብንና እውቀትን ሰጠን፤ ተራራዎችንና ወፎችንም ሁሉ ከዳውድ ጋር የተከበሩ ሲሆኑ ገራን፤ እኛም ለእርሱ (ለዳውድ) ሠሪዎች ነን።

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

ዳውድንም በጦርነት ውስጥ የሚጠብቅህን ትጥቅ እንዴት እንደሚሠራ አስተማርነው። አመስጋኝ ነህን?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

ለሱለይማንም በውስጧ በሰጠነው ምድር ላይ በትዕዛዙ የምትነፍስ ኃይለኛ ነፋስን (ገራንለት)። እኛም በነገሩ ሁሉ ዐዋቂዎች ነን።

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

ለሱለይማንም ከሰይጣናት የኾኑን ጭፍሮች ለእርሱ (ወደ ባህር) የሚጠልቁለትን እና ከዚያ ሌላ ሥራን የሠሩትን ሰጠናቸው፤ እኛም ለእነሱ ጠባቂዎች ነን።

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

የኢዮብንም ታሪክ አስታውሱ፤ «ጌታዬ ሆይ! አንተ የአዛኞች ሁሉ እጅግ አዛኝ ጌታ ብትሆንም እኔ በእርግጥ በበሽታ ተመትቻለሁ።» ሲል ወደ ጌታው በጸለየ ጊዜ።

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

(ጸሎቱን) ተቀበልነው፤ ከዚያም በእርሱ ላይ የነበረውን በሽታ አስወገድን፤ ቤተሰቦቹንም ወደ እርሱ መለስን፤ ከእኛ ዘንድ ምህረትና ለሚግገዙን ሁሉ ማስጠንቀቂያ እንዲሆን (አበዛናቸው)።

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

እና (ታሪኩን አስታውሱ) ኢስማኤል፣ ኢድሪስ እና ዙልኪፍሊ። ሁሉም ታጋሽ ሰዎች ናቸው።

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

በችሮታችንም ውስጥ አገባናቸው። እነሱ በእርግጥ ከጥንቁቆቹ ሕዝቦች ናቸው።

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

የዙን ኑን (ዮናስን ታሪክ አስታውሱ)፣ በቁጣ ሁኔታ ውስጥ ሆኖ በሄደ ጊዜ፣ ነገሮችን እንደማናስቸግረው አስቦ፣ ስለዚህ በጣም ጨለማ በሆነ ሁኔታ ውስጥ "ከአንተ በቀር ሌላ አምላክ የለም፣ ክብር ለአንተ ይሁን። እኔ በእርግጥ ከበዳዮቹ አንዱ ነኝ" ሲል ጸለየ።

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

(ጸሎቱን) ተቀበልነው፤ ከሐዘንም አዳንነው። እንደዚሁም ምእመናንን እናድናለን።

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

የዘካርያስንም ታሪክ አስታውሱ፤ «አምላኬ ሆይ፣ ብቻዬን (ያለ ልጅ) እንድኖር አትፍቀድልኝ፤ አንተም ከሁሉ የተሻለው ወራሽ ነህ።»

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

ለጸሎቱም ተቀበልነው፤ ለያህያም ሰጠነው፤ ሚስቱንም (ፅንስ ማስወረድ) ሰጠናት። በእርግጥም በበጎ ሥራ ይጣደፉ ነበር፤ በተስፋና በፍርሃትም ይለምኑናል። ለእኛም ተዋረዱ።

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

የመርየምንም ታሪክ አስታውስ፤ ከዚያም ከእኛ መንፈስን ወደ እርሷ (በሰውነቷ) ነፋንባት፤ እርሱንና ልጆቹን ለዓለማት ሁሉ ምልክት አደረግናቸው።

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

በእርግጥም ይህ (የተውሂድ ሃይማኖት) ሃይማኖታችሁ አንድ ሃይማኖት ነው፤ እኔም አምላካችሁ ነኝ፤ ስለዚህ አምልኩኝ።

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

ግን በመካከላቸው (በሃይማኖታቸው) ተለያዩ። እያንዳንዳቸው (ሁሉም ቡድኖች) ወደ እኛ ይመለሳሉ።

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

መልካም ሥራን የሠራና ያመነ ሰው፣ ጥረቱ አይካድም፤ እኛም ለእርሱ የምንጽፈው እኛ ነን።

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

ያጠፋናትም ምድር (ወደ እኛ) ነዋሪዎች ወደ እኛ ሊመለሱ አይችሉም።

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

ያክጁጅና መክጁጅ (ግድግዳዎቹ) እስኪከፈቱና ከከፍታ ቦታዎች ሁሉ በፍጥነት እስኪወርዱ ድረስ።

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

እውነተኛው ተስፋ (የትንሣኤ ቀን) ሲቃረብ፣ በድንገት የእነዚያ የካዱት ሰዎች ዓይኖች ይከፈታሉ። (እንዲህም አሉ)፡- «እኛ ምንኛ ከፋን! በዚህ ነገር ፈጽሞ ቸልተኞች ነን፤ እንዲያውም እኛ በእርግጥ በዳዮች ሕዝቦች ነን።»

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

እናንተ (ከሓዲዎች) እና ከአላህ ሌላ የምትገዙት ነገር የገሃነም ማገዶ ናችሁ። እናንተ (በእርግጥ) ወደ እርሷ ትገባላችሁ።

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

(ጣዖታቱ) አማልክት ቢሆኑ ኖሮ በእርግጥ ወደ ሲኦል (ሲኦል) አይገቡም ነበር። ነገር ግን ሁሉም ነገር ለዘላለም በውስጡ ይኖራል።

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

በውስጧም ያቃስታሉና ይጮኻሉ፤ በውስጧም ያሉት (ገሃነም) አይሰሙም።

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

በእርግጥም ከቀደሙት ሰዎች ከእኛ መልካም ውሳኔ ላላቸው (ከገሃነም) ይርቃሉ።

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

የገሃነምን የሚያቃስት ድምፅ አይሰሙም፤ በሚፈልጉት ነገር ሁሉ (በመደሰት) ዘላለማዊ ሆነው ይኖራሉ።

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

አስፈሪው ድንገተኛ ነገር አያሳዝናቸውም፣ እናም መላእክት "ይህ ለእናንተ የተገባላችሁ ቀን ነው" እያሉ በደስታ ይቀበሏቸዋል።

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

መጽሐፍ እንደምናነብ ሰማያትን የምንጠቀልልበትን ቀን (አስታውስ)። የመጀመሪያውን ፍጥረት እንደጀመርን እንዲሁ እንደግመዋለን። (ሀ) ቃል ኪዳንን በእርግጥ እንፈጽማለን፤ በእርግጥም እንፈጽማለን።

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

በእርግጥም በዘቡር ውስጥ በአዝ-ዚክር (ላውህ ማህፉዝ) ከተጻፈ በኋላ ይህች ምድር በጻድቃን ባሮቼ እንደምትወረስ ጽፈናል።

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

በዚህ (ቁርኣን) ውስጥ (የተጠቀሰው) ለአላህ (አላህን) ለሚገዙት ሰዎች በእውነት (ሙሉ) መመሪያ አለ።

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

ለዓለማትም ሁሉ እዝነት አድርገን እንጅ (ሙሐመድን) አልላክንህም።

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

(ሙሐመድ) «ወደ እኔ የተወረደው ጌታችሁ አንድ አምላክ ብቻ ነው፣ ስለዚህ እናንተ (ለእርሱ) ታዛዦች ናችሁን» በላቸው።

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

ስለዚህ (ሙሐመድ) ቢዞሩ (በመካከላችን) “እኔም ተመሳሳይ ነገር አስተላልፌላችኋለሁ፤ የሚዛትባችሁ ነገር ቅርብ ወይም ሩቅ ይሁን አይሁን አላውቅም” በሉ።

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

እርሱ (አላህ) በግልጽ የምትሉትን ያውቃል፤ የምትደብቁትንም ያውቃል።

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

እና አላውቅም፣ እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ ለእርስዎ ፈተና እና ደስታ ሊሆን ይችላል።

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

(ሙሐመድ) «ጌታዬ ሆይ፣ ፍትሃዊ ውሳኔ ስጡ። ጌታችንም እጅግ አዛኝ ነው፤ ለምትሉት ነገር ሁሉ እርዳታ እንለምናለን።» አለ።