Q.S አል-ሙእሚኑን (اَلْمُؤْمِنُون) - 118 የጥቅሶች ብዛት

قَدْ اَفْلَحَ الْمُؤْمِنُوْنَ ۙ

qad aflaḥal-mu'minūn(a).

በእውነት የሚያምኑት እድለኞች ናቸው፤

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ

allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).

(ማለትም) በጸሎቱ ውስጥ ቀናተኛ የሆነ ሰው፣

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum ‘anil-lagwi mu‘riḍūn(a).

ከንቱ ነገር (ተግባራትና ቃላት) የሚርቁና

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فٰعِلُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum liz-zakāti fā‘ilūn(a).

ዘካንም የሚከፍሉት

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūn(a).

እና የግል ብልቶቻቸውን የሚጠብቁ፣

اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَۚ

illā ‘alā azwājihim au mā malakat aimānuhum fa innahum gairu malūmīn(a).

ከሚስቶቻቸው ወይም ከባሮቻቸው ጋር ካልሆነ በስተቀር፤ ከዚያም እነሱ ተወቃሾች አይደሉም።

فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَ ۚ

famanibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).

ከዚያ በላይ የሚፈልግ ሰው ግን (ዝሙት፣ ወዘተ) እነዚያ ወሰንን የሚተላለፉ ሰዎች ናቸው።

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).

እና (በእውነት እድለኛ) ትእዛዙንና ቃል ኪዳኑን የሚጠብቅ ሰው ነው፣

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَوٰتِهِمْ يُحَافِظُوْنَ ۘ

wal-lażīna hum ‘alā ṣalawātihim yuḥāfiẓūn(a).

እና ጸሎታቸውን የሚጠብቁ ሰዎች።

اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْوٰرِثُوْنَ ۙ

ulā'ika humul-wāriṡūn(a).

የሚወርሱት እነሱ ናቸው

الَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْفِرْدَوْسَۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna yariṡūnal-firdaus(a), hum fīhā khālidūn(a).

(ማለትም) ገነትን የሚወርሱት (ገነትን)። በውስጧም ይኖራሉ።

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ طِيْنٍ ۚ

wa laqad khalaqnal-insāna min sulālatim min ṭīn(in).

በእርግጥም ሰውን ከጭቃ የተገኘ ከክንድ (ከአንድ ነገር) ፈጠርነው።

ثُمَّ جَعَلْنٰهُ نُطْفَةً فِيْ قَرَارٍ مَّكِيْنٍ ۖ

Ṡumma ja‘alnāhu nuṭfatan fī qarārim makīn(in).

ከዚያም የወንድ የዘር ፍሬን (በማህፀን ውስጥ የሚከማች) በጠንካራ ቦታ (በማህፀን ውስጥ) ፈጠርን።

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰمًا فَكَسَوْنَا الْعِظٰمَ لَحْمًا ثُمَّ اَنْشَأْنٰهُ خَلْقًا اٰخَرَۗ فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخٰلِقِيْنَۗ

Ṡumma khalaqnan-nuṭfata ‘alaqatan fa khalaqnal-‘alaqata muḍgatan fa khalaqnal-muḍgata ‘iẓāman fa kasaunal-‘iẓāma laḥmā(n), ṡumma ansya'nāhu khalqan ākhar(a), fa tabārakallāhu aḥsanul-khāliqīn(a).

ከዚያም የወንድ የዘር ፍሬን የሚጣበቅ ነገር አድርገን ፈጠርነው፤ ከዚያም የሚጣበቀውን ነገር ወደ ሥጋ ቁራጭ ፈጠርነው፤ ከዚያም ከሥጋ ቁራጭ አጥንትን አጥንት አድርገን አጥንቶቹንም በሥጋ ጠቀልነው። ከዚያም ከሌላ (መልክ) ፍጡር አድርገን ፈጠርነው። ለአላህ ጥራት ይገባው፤ ለምርጥ ፈጣሪ።

ثُمَّ اِنَّكُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ لَمَيِّتُوْنَ ۗ

Ṡumma innakum ba‘da żālika lamayyitūn(a).

ከዚያ በኋላ በእርግጠኝነት ትሞታለህ።

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ تُبْعَثُوْنَ

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati tub‘aṡūn(a).

ከዚያም፣ በእርግጥ፣ በትንሣኤ ቀን (ከመቃብርህ) ትቀሰቀሳላችሁ።

وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَاۤىِٕقَۖ وَمَا كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غٰفِلِيْنَ

wa laqad khalaqnā fauqakum sab‘a ṭarā'iq(a), wa mā kunnā ‘anil-khalqi gāfilīn(a).

በእርግጥም ከበላያችሁ ሰባት ሰማያትን ፈጠርን፤ ከመፍጠራችንም ዘንጊዎች አይደለንም።

وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ

wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).

ከሰማይም ውሃን በልክ አወረድን፤ በምድርም ላይ እናስቀምጠዋለን፤ እኛም ማስወገድ ችለናል።

فَاَنْشَأْنَا لَكُمْ بِهٖ جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍۘ لَكُمْ فِيْهَا فَوَاكِهُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

fa ansya'nā lakum bihī jannātim min nakhīliw wa a‘nāb(in), lakum fīhā fawākihu kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

ከዚያም በእርሱ ለእናንተ የዘንባባና የወይን ተክሎችን እናበቅልላችኋለን። በውስጧም ብዙ ፍራፍሬዎች አሏችሁ፤ ከነሱም ትበላላችሁ።

وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُوْرِ سَيْنَاۤءَ تَنْۢبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْاٰكِلِيْنَ

wa syajaratan takhruju min ṭūri sainā'a tambutu bid-duhni wa ṣibgil lil-ākilīn(a).

እንዲሁም ከሲና ተራራ የሚበቅል የወይራ ዛፍ (እናበቅላለን)፤ ዘይት የሚያመርትና ለበሉትም ደስታ የሚሆን።

وَاِنَّ لَكُمْ فِى الْاَنْعَامِ لَعِبْرَةًۗ نُسْقِيْكُمْ مِّمَّا فِيْ بُطُوْنِهَا وَلَكُمْ فِيْهَا مَنَافِعُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

wa inna lakum fil-an‘āmi la‘ibrah(tan), nusqīkum mimmā fī buṭūnihā wa lakum fīhā manāfi‘u kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

በከብቶችም ውስጥ በእርግጥ ትምህርት አለላችሁ። በሆዶቻቸው ውስጥ ካለው ነገር እናጠጣችኋለን፤ ለእናንተም በውስጧ ብዙ ጥቅሞች አሏችሁ፤ እናንተም ከርሷ ትበላላችሁ።

وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُوْنَ ࣖ

wa ‘alaihā wa ‘alal-fulki tuḥmalūn(a).

በእነሱ (በከብቶች) እና በመርከቦች ላይ ትሸከማላችሁ።

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

ኑሕንም ወደ ሕዝቦቹ በእርግጥ ላክነው፤ ከዚያም «ሕዝቦቼ ሆይ! አላህን ተገዙ፤ ከእርሱ በቀር ለእናንተ የሚመለክ አምላክ የለምና። ታዲያ ለምን አትፈሩትም?» አላቸው።

فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

ስለዚህ ከሕዝቦቻቸው መካከል የነበሩት የካዱት መሪዎች «ይህ ሰው እንደ አንተ ያለ ሰው እንጂ ሌላ አይደለም፤ ከአንተ የበለጠ ክቡር ሰው መሆን ይፈልጋል። አላህም ቢሻ ኖሮ መልአክን በላከ ነበር። እንደዚህ አይነት ጥሪ በአባቶቻችን (ጊዜ) ሰምተን አናውቅም» አሉ።

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ

in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).

እሱ እብድ ሰው ነውና እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ ታገሱት።

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

(ኖኅ) “ጌታዬ ሆይ፣ ዋሽተውኛልና እርዳኝ” ብሎ ጸለየ።

فَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ اَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَاِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ فَاسْلُكْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْۚ وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۚ اِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

fa auḥainā ilaihi aniṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā fa iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), fasluk fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu minhum, wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

ከዚያም ወደርሱ ላክንለት፡- «ትዕዛዛችን በመጣና ምድጃው (ወጥ ቤቱ) ውሃ ባወጣ ጊዜ መርከብን ሥሩ። ከዚያም በውስጡ የሁለቱንም ዓይነት ሁለት ጥንድ ቤተሰቦቻችሁንም ጣሉ። ከነሱ ውስጥ ለመጀመሪያ ጊዜ ለመሰቃየት የተፈረደባቸው ብቻ ሲቀሩ። ስለ በዳዮቹም አትናገሪኝ፤ እነሱ በእርግጥ ይሰምጣሉ።»

فَاِذَا اسْتَوَيْتَ اَنْتَ وَمَنْ مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ نَجّٰىنَا مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa iżastawaita anta wa mam ma‘aka ‘alal-fulki fa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī najjānā minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

አንተም ከአንተ ጋር ያሉትም በመርከቧ ላይ በሆናችሁ ጊዜ «ምስጋና ለዚያ ከበደለኞች ላዳነን አላህ ይሁን» በሉ።

وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).

«ጌታዬ ሆይ፣ በተባረከ ቦታ አስቀምጠኝ፤ አንተም ከሰጪዎች ሁሉ በላጭ ነህ» ብለህ ጸልይ።

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ وَّاِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِيْنَ

inna fī żālika la'āyātiw wa in kunnā lamubtalīn(a).

በዚያ (ክስተት) ውስጥ በእርግጥ ምልክቶች ነበሩ፤ እኛም (በኑሕ ሕዝቦች ላይ) ቅጣትን አመጣን።

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ ۚ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).

ከዚያም ከእነሱ በኋላ ሌሎች ሕዝቦችን (አድ) ፈጠርን።

فَاَرْسَلْنَا فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ ࣖ

fa arsalnā fīhim rasūlam minhum ani‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

ከዚያም ከነሱ መካከል የኾነን መልክተኛ ወደነሱ ላክን፤ እርሱም «አላህን ተገዙ፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የለም። ታዲያ ለምን አትፈሩትም» አለ።

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).

ከሕዝቦቻቸውም የካዱት፣ በመጨረሻይቱም ዓለም መገናኘት ያስተባበሉት፣ በዚችም ዓለም ምቾትንና ደስታን የሰጠናቸው መሪዎች «ይህ እንደ እናንተ ያለ ሰው እንጂ ሌላ አይደለም፤ የምትበሉትን ይበላል፤ የምትጠጡትንም ይጠጣል» አሉ።

وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ

wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).

እና በእርግጥም እንደ አንተ ያሉ ሰዎችን የምትታዘዝ ከሆነ፣ በእርግጥ ኪሳራ ውስጥ ትሆናለህ።

اَيَعِدُكُمْ اَنَّكُمْ اِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَّعِظَامًا اَنَّكُمْ مُّخْرَجُوْنَ ۖ

aya‘idukum annakum iżā mittum wa kuntum turābaw wa ‘iẓāman annakum mukhrajūn(a).

እናንተ በሞታችሁና አፈርና አጥንቶች ስትሆኑ በእርግጥ (ከመቃብርህ) እንደምትወጡ ቃል ገብቶላችኋልን?

۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوْعَدُوْنَ ۖ

haihāta haihāta limā tū‘adūn(a).

በጣም ሩቅ! በአንተ ላይ የሚሰነዘርብህ ስጋት በጣም የራቀ ነው (ከእውነት)

اِنْ هِيَ اِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوْتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوْثِيْنَ ۖ

in hiya illā ḥayātunad-dun-yā namūtu wa naḥyā wa mā naḥnu bimab‘ūṡīn(a).

(ያ ሕይወት) በዚህ ዓለም ሕይወታችን እንጂ ሌላ አይደለም፤ (እዚያ ነው) የምንሞትበትና የምንኖርበት፤ (ዳግም የምንነሳበት)

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلُ ِۨافْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا وَّمَا نَحْنُ لَهٗ بِمُؤْمِنِيْنَ

in huwa illā rajuluniftarā ‘alallāhi każibaw wa mā naḥnu lahū bimu'minīn(a).

እርሱ በአላህ ላይ ውሸትን የቀጠፈ ሰው እንጂ ሌላ አይደለም፤ እኛም አናምነውም።

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

(ሁድ) “ጌታዬ ሆይ፣ እየዋሹኝ ነውና እርዳኝ” ሲል ጸለየ።

قَالَ عَمَّا قَلِيْلٍ لَّيُصْبِحُنَّ نٰدِمِيْنَ ۚ

qāla ‘ammā qalīlil layuṣbiḥunna nādimīn(a).

(አላህ) «በቅርቡ በእርግጥ ይጸጸታሉ» አለ።

فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنٰهُمْ غُثَاۤءًۚ فَبُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu bil-ḥaqqi fa ja'alahum guṡā'ā(n), fa bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ከዚያም በነጎድጓድ ድምፅ ሙሉ በሙሉ ጠፉ፤ ጎርፍም እንደተሸከመ ቆሻሻ አደረግናቸው። ስለዚህም በደለኞች ሕዝቦች ይጠፋሉ፤

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قُرُوْنًا اٰخَرِيْنَ ۗ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qurūnan ākharīn(a).

ከዚያም ከእነሱ በኋላ ሌሎች ሕዝቦችን ፈጠርን።

مَا تَسْبِقُ مِنْ اُمَّةٍ اَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُوْنَ ۗ

mā tasbiqu min ummatin ajalahā wa mā yasta'khirūn(a).

ሞቱን ሊያፋጥን የሚችል ወይም (እንዲሁም) ሊያዘገየው የሚችል አንድም ሰው የለም።

ثُمَّ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَاۗ كُلَّمَا جَاۤءَ اُمَّةً رَّسُوْلُهَا كَذَّبُوْهُ فَاَتْبَعْنَا بَعْضَهُمْ بَعْضًا وَّجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَۚ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

Ṡumma arsalnā rusulanā tatrā, kullamā jā'a ummatar rasūluhā każżabūhu fa atba‘nā ba‘ḍahum ba‘ḍaw wa ja‘alnāhum aḥādīṡ(a), fa bu‘dal liqaumil lā yu'minūn(a).

ከዚያም መልክተኞቻችንን በተከታታይ ላክን። መልእክተኛ ወደ አንድ ሕዝብ በመጣ ቁጥር ይክዱታል፤ ከፊላቸውንም በሌሎቹ እንለውጣቸዋለን (በጥፋት)። ለሰዎችም ታሪኮችን አደረግናቸው። ስለዚህ ለማያምኑት ጥፋት ይሆናል።

ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

ከዚያም ሙሳንና ወንድሙን ሃሩንን በተዓምራቶቻችንና በግልጽ ማስረጃዎቻችን ላክን።

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا عَالِيْنَ ۚ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fastakbarū wa kānū qauman ‘ālīn(a).

ወደ ፈርዖንና ወደ ሕዝቦቹ መሪዎች ተመለሱ፤ ግን ኮሩ፤ በእርግጥም ትዕቢተኞች ሕዝቦች ነበሩ።

فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ

fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).

ስለዚህም "ምንም እንኳን ሕዝቦቻቸው (የእስራኤል ልጆች) ራሳቸውን ለእኛ የሚያገለግሉ ቢሆኑም፣ እንደ እኛ ባሉ ሁለት ሰዎች ማመን (ተገቢ) ነውን?" አሉ።

فَكَذَّبُوْهُمَا فَكَانُوْا مِنَ الْمُهْلَكِيْنَ

fa każżabūhumā fa kānū minal-muhlakīn(a).

ስለዚህ ሁለቱንም ካዱ፤ ስለዚህም ከጠፉት መካከል ሆኑ።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba la‘allahum yahtadūn(a).

ለሙሴም መጽሐፍን (ተውራትን) በእርግጥ ሰጠነው፤ እነሱም (የእስራኤል ልጆች) ይመሩ ዘንድ።

وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ

wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).

የመርየምን ልጅና እናቱንም (ዒሳ) ለታላቅነታችን ግልጽ ማስረጃ አደረግናቸው፤ በከፍታ ቦታም ውስጥ (ጸጥተኛ፣ ጥላ ያለበትና ከፍራፍሬ የሞላበት) ምንጮች ባሉበት ጠበቅናቸው።

يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ

yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

አላህም እንዲህ አለ፡- «እናንተ መልእክተኞች ሆይ! መልካም (ምግብ) ብሉ፤ መልካምንም ሥራ ሥሩ። እኔ የምታደርጉትን ሁሉ ዐዋቂ ነኝ።»

وَاِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاتَّقُوْنِ

wa inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidataw wa ana rabbukum fattaqūn(i).

በእርግጥም ይህች (የተውሂድ ሃይማኖት) ሃይማኖታችሁ ናት፤ አንድ ሃይማኖት ናት፤ እኔም አምላካችሁ ነኝ፤ ስለዚህ ፍሩኝ።

فَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُرًاۗ كُلُّ حِزْبٍۢ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُوْنَ

fa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum zuburā(n), kullu ḥizbim bimā ladaihim fariḥūn(a).

ከዚያም በሃይማኖታዊ ጉዳዮቻቸው ውስጥ ወደ ብዙ ቡድኖች ተከፋፈሉ። እያንዳንዱ ቡድን (እያንዳንዱ) ባለው ነገር (እያንዳንዱ) ይኮራል።

فَذَرْهُمْ فِيْ غَمْرَتِهِمْ حَتّٰى حِيْنٍ

fa żarhum fī gamratihim ḥattā ḥīn(in).

ስለዚህ እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ በስህተታቸው ውስጥ ይቆዩ።

اَيَحْسَبُوْنَ اَنَّمَا نُمِدُّهُمْ بِهٖ مِنْ مَّالٍ وَّبَنِيْنَ ۙ

ayaḥsabūna annamā numidduhum bihī mim māliw wabanīn(a).

ሀብትንና ልጆችን እንደሰጠናቸው ያስባሉን? (ይህ ማለት)

نُسَارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْرٰتِۗ بَلْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

nusāri‘u lahum fil-khairāt(i), bal lā yasy‘urūn(a).

ወዲያውኑ ጥሩ ነገሮችን እንሰጣቸዋለን? (አይደለም)፣ ግን አያስተውሉትም።

اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ

innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).

እነዚያ ጌታቸውን በመፍራት በጣም ጠንቃቆች የሆኑት በእርግጥም

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum bi'āyāti rabbihim yu'minūn(a).

እነዚያም በጌታቸው ምልክቶች (ኃይል) የሚያምኑት።

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum birabbihim lā yusyrikūn(a).

እነዚያም በጌታቸው የማያጋሩት

وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ

wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).

እነዚያም የሚሰጡትን (ምጽዋት) የሚሰጡት ልባቸው ወደ ጌታቸው እንደሚመለሱ ስለሚያውቁ በፍርሃት የተሞላ ነው።

اُولٰۤىِٕكَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَهُمْ لَهَا سٰبِقُوْنَ

ulā'ika yusāri‘ūna fil-khairāti wa hum lahā sābiqūn(a).

መልካምነትን ለማግኘት ይቸኩላሉ፤ እነሱም ቀድመው የሚያገኙት ናቸው።

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۖ وَلَدَيْنَا كِتٰبٌ يَّنْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa ladainā kitābuy yanṭiqu bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

ነፍስንም በችሎታዋ እንጂ አናስገድዳትም፤ እኛ ዘንድ እውነትን የሚናገር መጽሐፍ አለ፤ እነርሱም አይበደሉም።

بَلْ قُلُوْبُهُمْ فِيْ غَمْرَةٍ مِّنْ هٰذَا وَلَهُمْ اَعْمَالٌ مِّنْ دُوْنِ ذٰلِكَ هُمْ لَهَا عٰمِلُوْنَ

bal qulūbuhum fī gamratim min hāżā wa lahum a‘mālum min dūni żālika hum lahā ‘āmilūn(a).

ይሁን እንጂ ልቦቻቸው (ከሃዲዎቹ) ከቁርአን መረዳት የተሳሳቱ ናቸው፣ እና ሌሎች ብዙ (መጥፎ) ድርጊቶችን የመሥራት ልማድ አላቸው፣ እነሱም የሚያደርጉትን ይቀጥላሉ።

حَتّٰىٓ اِذَآ اَخَذْنَا مُتْرَفِيْهِمْ بِالْعَذَابِ اِذَا هُمْ يَجْـَٔرُوْنَ ۗ

Ḥattā iżā akhażnā mutrafīhim bil-‘ażābi iżā hum yaj'arūn(a).

ከእነሱም ውስጥ የቅንጦት ኑሮ የኖሩትን ሰዎች ቅጣት ባመጣን ጊዜ ወዲያውኑ እርዳታን ጠየቁ።

لَا تَجْـَٔرُوا الْيَوْمَۖ اِنَّكُمْ مِّنَّا لَا تُنْصَرُوْنَ

lā taj'arul-yaum(a), innakum minnā lā tunṣarūn(a).

ዛሬ እርዳታ አትጠይቁ! በእርግጥም ከእኛ እርዳታ አታገኙም።

قَدْ كَانَتْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ تَنْكِصُوْنَ ۙ

qad kānat āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum ‘alā a‘qābikum tankiṣūn(a).

አንቀጾቼ (ቁርኣን) በእናንተ ላይ በእርግጥ ይነበባሉ፤ እናንተም ሁልጊዜ ትመለሳላችሁ።

مُسْتَكْبِرِيْنَۙ بِهٖ سٰمِرًا تَهْجُرُوْنَ

mustakbirīn(a), bihī sāmiran tahjurūn(a).

በሌሊት ስትነጋገሩበት (ቁርዓንን) በመኩራራትና ጸያፍ ቃላትን በመናገር።

اَفَلَمْ يَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ اَمْ جَاۤءَهُمْ مَّا لَمْ يَأْتِ اٰبَاۤءَهُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۖ

afalam yaddabbarul-qaula am jā'ahum mā lam ya'ti ābā'ahumul-awwalīn(a).

ታዲያ (የአላህን) ቃል አይኖሩምን? ወይስ ከዚህ በፊት ለአባቶቻቸው ያልመጣ ነገር መጥቶላቸዋል?

اَمْ لَمْ يَعْرِفُوْا رَسُوْلَهُمْ فَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ۖ

am lam ya‘rifū rasūlahum fahum lahū munkirūn(a).

ወይስ መልእክተኛቸውን (ሙሐመድን) አያውቁምና ይክዱታልን?

اَمْ يَقُوْلُوْنَ بِهٖ جِنَّةٌ ۗ بَلْ جَاۤءَهُمْ بِالْحَقِّ وَاَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

am yaqūlūna bihī jinnah(tun), bal jā'ahum bil-ḥaqqi wa akṡaruhum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

ወይም "ያ ሰው (ሙሐመድ) እብድ ነው" ይላሉ። እውነቱን ሊያመጣላቸው ቢመጣም፣ አብዛኛዎቹ እውነትን ይጠላሉ።

وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ اَهْوَاۤءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُّعْرِضُوْنَ ۗ

wa lawittaba‘al-ḥaqqu ahwā'ahum lafasadatis-samāwātu wal-arḍu wa man fīhinn(a), bal ataināhum biżikrihim fahum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

እውነትም ፍላጎታቸውን ቢታዘዝ ኖሮ ሰማያትና ምድር፣ በውስጣቸውም ያለው ሁሉ በእርግጥ ይጠፉ ነበር። እንዲያውም አስጠንቅቀናቸው ነበር፣ ነገር ግን ከማስጠንቀቂያው ዞሩ።

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖوَّهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

am tas'aluhum kharjan fa kharāju rabbika khair(un), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

ወይስ (ሙሐመድ) ምንዳ ትጠይቃቸዋለህ? የጌታህ ምንዳ ግን በላጭ ነው፤ እርሱ ቸር ሰጪ ነውና።

وَاِنَّكَ لَتَدْعُوْهُمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wa innaka latad‘ūhum ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

በእርግጥም ወደ ቀጥተኛው መንገድ በእርግጥ ጠርተሃቸዋል።

وَاِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنٰكِبُوْنَ

wa innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ‘aniṣ-ṣirāṭi lanākibūn(a).

እነዚያም በመጨረሻው ሕይወት የማያምኑት ከቀጥተኛው መንገድ በእርግጥ ተሳሳቱ።

۞ وَلَوْ رَحِمْنٰهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِّنْ ضُرٍّ لَّلَجُّوْا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau raḥimnāhum wa kasyafnā mā bihim min ḍurril lalajjū fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

ባዘንንላቸውና የደረሰባቸውንም ጉዳት ባወገድንላቸው ኖሮ በጥመታቸው ውስጥ ይዋሻሉ።

وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ

wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).

በእርግጥም ቅጣትን አመጣንባቸው፤ ግን ለጌታቸው አልተገዙም፤ አልተዋረዱም።

حَتّٰىٓ اِذَا فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيْدٍ اِذَا هُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ࣖ

Ḥattā iżā fataḥnā ‘alaihim bāban żā ‘ażābin syadīdin iżā hum fīhi mublisūn(a).

ለእነሱም የከባድ ቅጣትን በር በከፈትንላቸው ጊዜ ወዲያውኑ ተስፋ ቆረጡ።

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

wa huwal-lażī yuḥyī wa yumītu wa lahukhtilāful-laili wan-nahār(i), afalā ta‘qilūn(a).

እርሱ ለእናንተ የመስማት፣ የማየትና የህሊናን የፈጠረላችሁ ነው፤ እናንተ ግን በጣም ጥቂት አመስጋኞች ናችሁ።

وَهُوَ الَّذِيْ ذَرَاَكُمْ فِى الْاَرْضِ وَاِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

bal qālū miṡla mā qālal-awwalūn(a).

እርሱም ያ የፈጠራችሁና በምድር ላይ የዘረጋችሁ ነው፤ ወደ እርሱም ትሰበሰባላችሁ።

وَهُوَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

እርሱም ሕያው የሚያደርግና የሚገድል ነው፤ የሌሊትና የቀን መተካካትንም የሚያስተካክል ነው። አታስተውሉምን?

بَلْ قَالُوْا مِثْلَ مَا قَالَ الْاَوَّلُوْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

ከቀደሙት ሰዎች ጋር ተመሳሳይ የሆኑ ቃላትን እንኳን ተናግረው ነበር።

قَالُوْٓا ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

«ስንሞትና አፈርና አጥንት ስንሆን በእርግጥ እንደገና እንነሳለን የሚለው እውነት ነውን?» አሉ።

لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا هٰذَا مِنْ قَبْلُ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

በእርግጥም ይህ ለእኛና ለአባቶቻችን ቃል ተገብቶልናል፤ ይህ የጥንት ሰዎች ተረት ብቻ ነው!”

قُلْ لِّمَنِ الْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهَآ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul limanil-arḍu wa man fīhā in kuntum ta‘lamūn(a).

(ሙሐመድ) «ምድርና በውስጧ ያለው ሁሉ የማን ነው የምታውቁ ከሆነ» በላቸው።

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tażakkarūn(a).

«የአላህ ነው» ይላሉ። «ታዲያ አታስታውሱምን?» በላቸው።

قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ

qul mar rabbus-samāwātis-sab‘i wa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

«የሰባቱ ሰማያት ጌታና የታላቁ ዙፋን ጌታ ማነው?» በል።

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tattaqūn(a).

«(የአላህ ነው)» ይሉሃል። «ታዲያ ለምን አትፈሩም?» በላቸው።

قُلْ مَنْۢ بِيَدِهٖ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ يُجِيْرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul mam biyadihī malakūtu kulli syai'iw wa huwa yujīru wa lā yujāru ‘alaihi in kuntum ta‘lamūn(a).

«የሁሉም ነገር ስልጣን በማን እጅ ነው? የሚጠብቀው ከቅጣቱም ምንም ነገር ሊጠበቅ አይችልም ብታውቁስ?» በላቸው።

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ فَاَنّٰى تُسْحَرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul fa annā tusḥarūn(a).

«(የአላህ ነው)» ይሉሃል። «(ካለ) እንዴት ተታለላችሁ?» በላቸው።

بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِالْحَقِّ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

bal ataināhum bil-ḥaqqi wa innahum lakāżibūn(a).

እውነቱን ብንሰጣቸውም እነሱ በእርግጥ ውሸታሞች ናቸው።

مَا اتَّخَذَ اللّٰهُ مِنْ وَّلَدٍ وَّمَا كَانَ مَعَهٗ مِنْ اِلٰهٍ اِذًا لَّذَهَبَ كُلُّ اِلٰهٍۢ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَ ۙ

mattakhażallāhu miw waladiw wa mā kāna ma‘ahū min ilāhin iżal lażahaba kullu ilāhim bimā khalaqa wa la‘alā ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍ(in), subḥānallāhi ‘ammā yaṣifūn(a).

አላህ ልጅ የለውም፤ ከእርሱም ጋር ሌሎች አማልክት የሉም፤ (ብዙ አማልክት ቢኖሩ ኖሮ)፤ እያንዳንዱ አምላክ የፈጠረውን (ፍጡራን) ያመጣል፤ ከእነዚህም አማልክት አንዳንዶቹ ከሌሎቹ ያሸንፋሉ። አላህ ከሚሉት ነገር የተከበረ ይሁን።

عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ ࣖ

‘Ālimil-gaibi wasy-syahādati fa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

(እርሱ እግዚአብሔር ነው) የማይታየውንም የሚታየውንም ሁሉ ያውቃል። ልዑል (አላህ) እርስ በርስ ከሚያጋሩት በላይ ነው።

قُلْ رَّبِّ اِمَّا تُرِيَنِّيْ مَا يُوْعَدُوْنَ ۙ

qur rabbi immā turiyannī mā yū‘adūn(a).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ጌታዬ ሆይ፣ በእነሱ ላይ ምን (ቅጣት) እንደሚመጣባቸው ብታሳየኝ፣

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِيْ فِى الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

rabbi falā taj‘alnī fil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ጌታዬ ሆይ! ከበደለኞች አታድርገኝ።

وَاِنَّا عَلٰٓى اَنْ نُّرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقٰدِرُوْنَ

wa innā ‘alā an nuriyaka mā na‘iduhum laqādirūn(a).

በእርግጥም እኛ (ሙሐመድ) ምን እንዳስፈራራንባቸው ልናሳይህ ስልጣን አለን።

اِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ السَّيِّئَةَۗ نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَصِفُوْنَ

idfa‘ bil-latī hiya aḥsanus-sayyi'ah(ta), naḥnu a‘lamu bimā yaṣifūn(a).

ከክፉ ሥራዎቻቸው በተሻለ መንገድ (በመካድ) ውድቅ አደረጉ። እኛ (ለአላህ) የሚሉትን አዋቂ ነን።

وَقُلْ رَّبِّ اَعُوْذُ بِكَ مِنْ هَمَزٰتِ الشَّيٰطِيْنِ ۙ

wa qur rabbi a‘ūżu bika min hamazātisy-syayāṭīn(i).

«ጌታዬ ሆይ፣ ከሰይጣን ሹክሹክታ በአንተ እጠበቃለሁ።» በል።

وَاَعُوْذُ بِكَ رَبِّ اَنْ يَّحْضُرُوْنِ

wa a‘ūżu bika rabbi ay yaḥḍurūn(i).

እኔም በአንተ እጠበቃለሁ፤ ጌታዬ ሆይ፤ እነሱ ወደ እኔ እንዳይቀርቡ።

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُوْنِ ۙ

Ḥattā iżā jā'a aḥadahumul-mautu qāla rabbirji‘ūn(i).

(የእነዚያ የካዱት ሰዎች ሁኔታ እንዲህ ነው)፤ ሞት ከእነርሱ አንዱ ሲመጣበት «ጌታዬ ሆይ! ወደ ዓለም መልሰኝ» ይላል።

لَعَلِّيْٓ اَعْمَلُ صَالِحًا فِيْمَا تَرَكْتُ كَلَّا ۗاِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَاۤىِٕلُهَاۗ وَمِنْ وَّرَاۤىِٕهِمْ بَرْزَخٌ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

la‘allī a‘malu ṣāliḥan fīmā taraktu kallā, innahā kalimatun huwa qā'iluhā, wa miw warā'ihim barzakhun ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

"እኔ የተውኳቸውን መልካም ሥራዎች እንድሠራ ነው።" በእርግጥ አይደለም! እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ያ የተናገረው ሰበብ ብቻ ነው። ከፊታቸውም እስከ ትንሣኤ ቀን ድረስ ባርዛክ አለ።

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَلَآ اَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ وَّلَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri falā ansāba bainahum yauma'iżiw wa lā yatasā'alūn(a).

መለከቱ ሲነፋ፣ በዚያ ቀን (በፍርዱ ቀን) በመካከላቸው የቤተሰብ ግንኙነት አይኖርም፣ እና እርስ በእርሳቸውም ጥያቄ አይጠይቁም።

فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

ሚዛንን የሚመዝን ሰው (ጥሩነትን) እነዚያ እድለኞች ናቸው።

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فِيْ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَ ۚ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum fī jahannama khālidūn(a).

ሚዛን የቀለለ ሰው (በጥሩነት)፣ እነዚያ ራሳቸውን የሚጎዱ ሰዎች ናቸው፤ በገሃነም ውስጥ ዘላለማዊ ይሆናሉ።

تَلْفَحُ وُجُوْهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيْهَا كٰلِحُوْنَ

talfaḥu wujūhahumun-nāru wa hum fīhā kāliḥūn(a).

ፊታቸው በሲኦል እሳት ተቃጥሏል፣ እና በሲኦል ውስጥ በድቅድቅ ጨለማ ውስጥ ናቸው፣ ከንፈራቸውም ተበላሽቷል።

اَلَمْ تَكُنْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

alam takun āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum bihā tukażżibūn(a).

አንቀጾቼ በእናንተ ላይ አልተነበቡምን? እናንተ ግን ሁልጊዜ ትክዳላችሁን?

قَالُوْا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَاۤلِّيْنَ

qālū rabbanā galabat ‘alainā syiqwatunā wa kunnā qauman ḍāllīn(a).

«ጌታችን ሆይ፣ በክፉ ሥራችን ተሸንፈናል፣ እኛም የተሳሳትን ሕዝቦች ነን» አሉ።

رَبَّنَآ اَخْرِجْنَا مِنْهَا فَاِنْ عُدْنَا فَاِنَّا ظٰلِمُوْنَ

rabbanā akhrijnā minhā fa in ‘udnā fa innā ẓālimūn(a).

ጌታችን ሆይ! ከርሷ አውጥተን (ወደ ዓለም መልሰን)፤ አሁንም (ወደ ክህደት) ብንመለስ እኛ በእርግጥ በዳዮች ነን።

قَالَ اخْسَـُٔوْا فِيْهَا وَلَا تُكَلِّمُوْنِ

qālakhsa'ū fīhā wa lā tukallimūn(i).

(አላህም) «በውስጧ ትሑታን ሁኑ፤ አታናግሩኝ» አላቸው።

اِنَّهٗ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْ عِبَادِيْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

innahū kāna farīqum min ‘ibādī yaqūlūna rabbanā āmannā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairur-rāḥimīn(a).

በእርግጥም ከባሮቼ መካከል "ጌታችን ሆይ፣ አምነናልና ይቅር በለን፤ ምሕረትንም ስጠን፤ አንተ ቸር ቸር ነህ" እያሉ የሚጸልዩ አሉ።

فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ

fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).

ከዚያም እኔን ማስታወስን ረሳህ፤ አንተም ሁልጊዜ ሳቅክባቸው።

اِنِّيْ جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوْٓاۙ اَنَّهُمْ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

innī jazaituhumul-yauma bimā ṣabarū, annahum humul-fā'izūn(a).

ዛሬም ለትዕግስት እከፍላቸዋለሁ፤ በእርግጥም እነሱ አሸናፊዎች ናቸው።

قٰلَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِى الْاَرْضِ عَدَدَ سِنِيْنَ

qāla kam labiṡtum fil-arḍi ‘adada sinīn(a).

(አላህም) «በምድር ላይ ስንት ዓመት ትቆያለህ?» አለው።

قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْـَٔلِ الْعَاۤدِّيْنَ

qālū labiṡnā yauman au baḍa yaumin fas'alil-‘āddīn(a).

«አንድ ቀን ወይም ግማሽ ቀን (በምድር ላይ) ቆየን፤ ስለዚህ የሚቆጥሩትን ጠይቅ» ብለው መለሱ።

قٰلَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا لَّوْ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qāla il labiṡtum illā qalīlal lau annakum kuntum ta‘lamūn(a).

አላህም «በምድር ላይ ለጥቂት ጊዜ ብቻ ትቆያላችሁ፤ የምታውቁ እንደሆናችሁ» አላቸው።

اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّمَا خَلَقْنٰكُمْ عَبَثًا وَّاَنَّكُمْ اِلَيْنَا لَا تُرْجَعُوْنَ

afa ḥasibtum annamā khalaqnākum ‘abaṡaw wa annakum ilainā lā turja‘ūn(a).

እኛ (ያለ ምንም ዓላማ) የፈጠርናችሁ መሆናችሁን እና ወደኛም የማትመለሱ መሆናችሁን አስባችሁ ነበርን?

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيْمِ

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), lā ilāha illā huw(a), rabbul-‘arsyil-karīm(i).

ስለዚህ ልዑል አላህ እውነተኛ ንጉሥ ነው፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ (የአምልኮ መብት ያለው) የለም፤ የክብር ዙፋን ባለቤት የሆነው እግዚአብሔር (አላህ)።

وَمَنْ يَّدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهٗ بِهٖۙ فَاِنَّمَا حِسَابُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ

wa may yad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhara lā burhāna lahū bih(ī), fa innamā ḥisābuhū ‘inda rabbih(ī), innahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

ከአላህ ሌላ አምላክን የሚያመልክ ሰው፣ ማስረጃ የሌለውን አምላክ የሚያመልክ ከሆነ፣ ምርመራው ከጌታው ጋር ይሆናል።

وَقُلْ رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

wa qur rabbigfir warḥam wa anta khairur-rāḥimīn(a).

«ጌታዬ ሆይ፣ ይቅር በለኝ፣ ምሕረትንም ስጠኝ፣ አንተ ምህረት ሰጪ ከሆንክ በላጭ ነህ» በል።