Q.S አል-ኢስራ (اَلْإِسْرَاء) - 111 የጥቅሶች ብዛት

سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

አላህ ሆይ፣ ባሪያውን (ሙሐመድን) በሌሊት ከታላቁ መስጊድ ወደዚያ ዙሪያውን ወደ ባረክነው ወደ አቅሳ መስጊድ የመራው፣ ከተአምራቶቻችን (ታላቅነት) ልናሳየው የመራው ጥራት ይገባው። እርሱ በእርግጥ ሰሚና ሁሉን አዋቂ ነው።

وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ

wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).

ለሙሴም መጽሐፍን (ተውራትን) ሰጠነው፤ ለእስራኤልም ልጆች መሪ አደረግነው፤ (እንዲህም አሉ፡-)፡- ከእኔ ሌላ ጠባቂን አትያዙ።

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا

Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).

(እናንተ) ከኑሕ ጋር ከመጣናቸው የእነዚያ ዘሮች ሆይ! እርሱ (ኑሕ) በጣም አመስጋኝ ባሪያ ነበርና።

وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا

wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).

በእስራኤል ልጆች ላይም በመጽሐፉ ውስጥ "በዚህች ምድር ላይ ሁለት ጊዜ ክፉን ትሠራላችሁ፤ በታላቅ ኩራትም ትኮራላችሁ" ብለን ደነግገናል።

فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا

fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).

ከሁለቱ (ወንጀሎች) የመጀመሪያው ቅጣት የሚጣልበት ጊዜ በደረሰ ጊዜ፣ ኃያላን ባሮቻችንን ወደ እናንተ አመጣን፤ ከዚያም በመንደሮች ውስጥ በብዛት ተንሰራፉ። ይህ ደግሞ በእርግጠኝነት የሚተገበር ውሳኔ ነው።

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا

Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).

ከዚያም እነሱን ለማሸነፍ እድል ሰጠናችሁ። በገንዘቦችና በልጆችም ረዳናችሁ። ትልቅም ቡድን አደረግናችሁ።

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

መልካም ብትሠሩ ለራሳችሁ መልካምን ትሠራላችሁ። ክፉ ብትሠሩም ለራሳችሁ ነው። ሁለተኛው ቅጣት ሲመጣ ፊቶቻችሁን ለማዋረድ (ጠላቶቻችሁን እናስነሳለን)፤ እነሱም ለመጀመሪያ ጊዜ ወደ መስጊድ (አል-አቅሳ መስጊድ) እንደገቡት ይገባሉ፤ የሚችሉትንም ሁሉ ያጠፋሉ።

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا

‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).

ጌታችሁ እዝነትን ይስጥላችሁ፤ ብትመለሱም (ክፉን) እንመልሳለን (እንቀጣችኋለን)። ገሃነምንም ለከሓዲዎች እስር ቤት አደረግን።

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ

inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).

ይህ ቁርኣን ወደ ቀጥተኛው መንገድ ይመራል፤ መልካም ሥራዎችንም ለሚሠሩ ምእመናን ታላቅ ምንዳ እንደሚያገኙ ያበስራቸዋል።

وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

እነዚያም በመጨረሻይቱ ዓለም የማያምኑት ለእነርሱ አሳማሚን ቅጣት አዘጋጅተናል።

وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا

wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).

ሰውም (ብዙውን ጊዜ) ለክፉ ይጸልያል (እንደተለመደው) ለበጎ ነገር ይጸልያል። በእርግጥም ሰዎች ቸኩለዋል

وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا

wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).

ሌሊትንና ቀንንም ሁለት ምልክቶች አደረግን። ከዚያም የሌሊትን ምልክት አጠፋን። የቀንንም ምልክት አበራን፤ ከጌታችሁ ችሮታን እንድትፈልጉ፣ የዓመታትንም ቁጥርና ሒሳብን እንድታውቁ። ነገሩንም ሁሉ በግልጽ አብራርተናል።

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا

wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).

ለሰውም ሁሉ የሠራውን መዝገብ በአንገቱ ላይ አደረግን። በትንሣኤም ቀን የተከፈተ መጽሐፍን እናወጣለታለን።

اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ

iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).

«መጽሐፍህን አንብብ፤ ዛሬ በአንተ ላይ ተጠያቂዎች ለመሆን በቂ ነህ።»

مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا

manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).

በአላህ መመሪያ መሠረት የሚሰራ ሰው በእርግጥ ለራሱ (ለደህንነቱ) ነው፤ የተሳሳተም ሰው እውነተኛው (ኪሳራ) ለራሱ ነው። ኃጢአተኛም የሌላውን ሰው ኃጢአት ሊሸከም አይችልም፤ ነገር ግን መልእክተኛን እስክንልክ ድረስ አንቀጣውም።

وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا

wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).

ሀገርን ማጥፋት ከፈለግን በዚያች ሀገር ውስጥ በቅንጦት የሚኖሩትን ሰዎች (አላህን እንዲታዘዙ) እናዛቸዋለን፤ ነገር ግን በዚያች ሀገር ውስጥ ዓመፅ ቢፈጽሙ (ቅጣታችን) የሚለው ቃል በእነሱ ላይ ተፈጻሚ ይሆናል፤ ከዚያም (ያቺን ሀገር) ሙሉ በሙሉ እናጠፋታለን።

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

ከኑሕም በኋላ ብዙ ሕዝቦችን አጠፋን። ጌታህም በቃ፤ የባሮቹንም ኃጢአቶች ሁሉ አዋቂና ተመልካች ነው።

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا

man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).

ይህንን ዓለም የሚፈልግ ሰው፣ በዚህች ዓለም ለምኞታችን ሰዎች የምንሻውን (በዚህ ዓለም) እናስቸኩልለታለን። ከዚያም ለእርሱ (በኋላ) ገሀነምን አዘጋጅተናል፤ ተዋርዶና ተማርኮ ይገባታል።

وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا

wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).

የኋለኛውን ሕይወት የሚፈልግና እርሱ እያመነ በቁም ነገር ወደ እርሷ የሚታገል ሰው እነዚያ ጥረታቸው ጥሩ ውጤት የሚያገኝላቸው ሰዎች ናቸው።

كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا

kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).

ለእያንዳንዱ (ቡድን)፣ ይህ (ቡድን) (ዓለምን የሚፈልግ) ወይም ያ (ቡድን) (የመጨረሻውን ዓለም የሚፈልግ)፣ ከጌታህ ችሮታ እንረዳለን። የጌታህም ችሮታ ሊከለከል አይችልም።

اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا

unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).

ከፊላቸውን ከፊላቸውን ከፊላቸውን በከፊሉ ላይ እንዴት እንዳበለጥን ተመልከት፤ መጨረሻይቱም በደረጃ የላቀች በበጎነትም የበለጠች ናት።

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ

lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).

ከአላህ ሌላ ሌሎች አማልክትን አትፍጠሩ፤ አለበለዚያ ትዋረዳላችሁና ትዋረዳላችሁ

۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا

wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).

ጌታህም ከእርሱ ሌላ እንዳትገዙ እና ለወላጆቻችሁም መልካም እንዳታደርጉ አዟችኋል። ከሁለቱ አንዱ ወይም ሁለቱም በአንተ እንክብካቤ ውስጥ እርጅና ቢደርስ፣ ለሁለቱም "አህ" የሚለውን ቃል በፍፁም አትንገራቸው እና ለሁለቱም አትጩህ፤ ለሁለቱምም መልካም ቃል አትንገራቸው።

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ

wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).

በታላቅ ፍቅርም ለሁለቱም ዝቅ ብለህ "ጌታዬ ሆይ! እኔ ትንሽ ሳለሁ እንዳስተማሩኝ ሁለቱንም ውደዳቸው" በል።

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا

rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).

እግዚአብሔርህ በልብህ ውስጥ ያለውን ያውቃል፤ አንተም ጥሩ ሰው ከሆንክ እርሱ ንስሐ ለሚገቡ ሰዎች በእርግጥ ይቅር ባይ ነው።

وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا

wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).

ለቅርብ ዘመዶችም ለድሆችም በጉዞ ላይም ላሉት መብታቸውን ስጡ፤ (ገንዘባችሁንም) አታባክኑ።

اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا

innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).

በእርግጥም አባካኞች የሰይጣን ወንድሞች ናቸው፤ ሰይጣንም በጌታው ላይ እጅግ ክዷል።

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا

wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).

የምትመኘውን የጌታህን ምህረት ለማግኘት ከነሱ ብትዞር፣ ለእነርሱ ገር ቃል ተናገራቸው።

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا

wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).

እጆችህንም በአንገትህ ላይ አታሰር፤ ከልክ በላይ አትዘርጋቸው (በጣም ለጋስ)፤ አለበለዚያ አሳፋሪና ተጸጸት ትሆናለህ።

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

ጌታህ ለሚሻው ሰው ሲሳይን ያሰፋል፤ ለፈለገውም ይገድባል፤ እርሱ ባሮቹን ሁሉ ዐዋቂና ሁሉን ተመልካች ነው።

وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا

wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).

ልጆቻችሁንም ድህነትን በመፍራት አትግደሉ። እኛ ለእነሱም ለእናንተም ምግብ እንሰጣለን። እነሱን መግደል በእርግጥም ታላቅ ኃጢአት ነው።

وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا

wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).

ወደ ዝሙትም አትቅረቡ፤ በእርግጥም አስጸያፊና ክፉ መንገድ ነው።

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا

wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).

አላህም የከለከላቸውን (መግደልን) ሰዎችን በትክክለኛ ምክንያት ካልሆነ በስተቀር አትግደሉ። ያለ አግባብ የተገደለም ሰው ለጠባቂው በእርግጥ ስልጣንን ሰጥተናል። ግን ጠባቂው በመግደል ወሰንን አይለፍ። በእርግጥም እርዳታ የሚያገኘው እርሱ ነው።

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).

የቲምንም ሀብት ለብስለት እስኪደርስና ቃል ኪዳናችሁን እስኪፈጽም ድረስ በተሻለ (ጥቅም) መንገድ እንጂ አትቅረቡ፤ ስለሱ ትጠየቃላችሁና።

وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا

wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

ስትለካም መስፈሪያውን ፍጹም አድርግ፤ በትክክለኛው ሚዛንም መዝን። (ለአንተ) የበለጠ አስፈላጊው ነገር ይህ ነው ውጤቱም የተሻለ ነው።

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).

ስለሱም የማታውቀውን አትከተል፤ ምክንያቱም መስማት፣ ማየትና ሕሊና ሁሉም ይጠየቃሉና።

وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا

wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).

እናም በዚህች ምድር ላይ በትዕቢት አትራመድ፤ ምክንያቱም ምድርን መወጋት አትችልም፤ እንደ ተራሮችም ከፍታ መውጣት አትችልም።

كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا

kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).

እነዚህ ሁሉ ክፋት በጌታህ ፊት በጣም የተጠላ ነው።

ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا

Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).

ይህ እግዚአብሔር ለአንተ (ሙሐመድ) የገለጠልህ ጥበብ ነው። ከአላህ ሌላ ሌሎች አማልክትን አትፍጠር፤ አለበለዚያ በውርደት ውስጥ ሆነህ ወደ ገሃነም ትጣላለህ (ከአላህ እዝነት) ትርቃለህ።

اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ

afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).

እንግዲህ እግዚአብሔር ወንድ ልጅ መርጦ ከመላእክት ሴት ልጅን መውሰድ ተገቢ ነውን? በእርግጥም ታላቅ ቃል (ኃጢአት) ተናግረሃል።

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).

በእርግጥም በዚህ ቁርኣን ውስጥ (ማስጠንቀቂያዎችን) ደጋግመን አብራርተናል፤ ስለዚህም ሁልጊዜ ያስታውሳሉ። ግን ያ (ማስጠንቀቂያው) ሽሽታቸውን (ከእውነት) ብቻ ይጨምረዋል።

قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا

qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «እንደሚሉት ከእርሱ ሌላ አማልክት ቢኖሩ ኖሮ እነዚያ አማልክት ዙፋኑ ወዳለው ወደ እግዚአብሔር መንገድን በእርግጥ ይፈልጉ ነበር።»

سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا

subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).

ከሚሉት ነገር የተባረከና የላቀ ነው፤ እጅግ በጣም ግርማ ሞገስ ያለው (ምንም ንጽጽር የለም)።

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا

tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).

ሰባቱ ሰማያት፣ ምድርና በውስጡ ያሉት ሁሉ አላህን ያወድሳሉ። እርሱን በማመስገን ከማመስገን ውጪ ሌላ ነገር የለም፤ ነገር ግን ተስቢዎቻቸውን አትረዱም። እርሱ በእርግጥ ቸርና መሐሪ ነው።

وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ

wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).

ቁርኣንንም (ሙሐመድን) ስታነብ፣ በአንተና በሟች ሕይወት በማያምኑት መካከል የማይታይ ግድግዳ እንፈጥራለን።

وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا

wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).

እንዳያውቁም ልቦቻቸውን ጨፍነናል፤ ጆሮዎቻቸውንም ጨፍነናል። ጌታህንም በቁርኣን ውስጥ ብቻ ስታወሳ (በጥላቻ) ወደ ኋላ ዞረው ይሸሻሉ።

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

አንተን (ሙሐመድን) ሲያዳምጡህ በምን ሁኔታ እንደሚያዳምጡ፣ እና በዳዩ "የተደገመ ሰውን ብቻ ነው የምትከተለው" ሲል በሹክሹክታና በሹክሹክታ (ማለትም) በተሻለ እናውቃለን።

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

ምሳሌዎቹን እንዴት እንዳቀረቡልህ ተመልከት፤ ስለዚህ ተሳሳቱ፤ መንገድንም ማግኘት አልቻሉም።

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

"አጥንቶችና የተሰበሩ ነገሮች ከሆንን በእርግጥ እንደ አዲስ ፍጥረታት እንነሳለን?" አሉ።

۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ

qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- “ድንጋይ ወይም ብረት ሁን።”

اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا

au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).

ወይም እንደ ሀሳብህ ታላቅ ፍጡር (ሊነቃ የማይችል) ሁን።” ከዚያም “ማን ወደ ሕይወት ይመልሰናል?” ብለው ይጠይቃሉ። “መጀመሪያ የፈጠረህ” በል። ከዚያም ራሳቸውን ወደ አንተ ይነወዛወዙና “መቼ ይሆናል?” ይላሉ። “ምናልባት ሰዓቱ ቅርብ ናት” በል።

يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).

ማለትም፣ እርሱ በሚጠራችሁበት ቀን፣ እርሱን በማመስገን የምትታዘዙበት፣ (በመቃብር ውስጥ) ጥቂት ጊዜ ብቻ እንደቆያችሁ የምታስቡበት ቀን ነው።

وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).

ለባሮቼም እንዲህ በላቸው፡- “የተሻለ (እውነተኛ) ቃል ይናገሩ። በእርግጥ ሰይጣን በመካከላቸው ግጭት ይፈጥራል። በእርግጥም ሰይጣን ለሰዎች እውነተኛ ጠላት ነው።”

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).

አምላካችሁ ስለእናንተ የበለጠ ያውቃል። ቢሻ በእርግጥ ያዝንላችኋል፤ ቢሻም በእርግጥ ይቀጣችኋል። ለእነሱም ጠባቂ እንድትሆኑ አልላክንህም (ሙሐመድን)።

وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا

wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

ጌታህም በሰማያትና በምድር ያለውን ያውቃል። ከነቢያትም ከፊሉን በከፊሉ ላይ በእርግጥ ብልጫ ሰጥተናል።

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ከአላህ ሌላ የምታስቧቸውን አማልክት ጥሩ። ከእናንተ ላይ አደጋን ማስወገድ አይችሉም፤ ሊለውጡትም አይችሉም»

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا

ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).

የሚጠሩዋቸው ሰዎች፣ እነሱ ራሳቸው ወደ አላህ መንገድን ፈለጉ፣ ከመካከላቸው ማንኛው (ወደ አላህ) ቅርብ እንደሆነ። ምህረቱን ይጠብቃሉ፣ ቅጣቱንም ይፈራሉ። የጌታህን ቅጣት በእርግጥ የሚፈራ ነገር ነው።

وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

ከትንሣኤ ቀን በፊት ካላጠፋናት ወይም (ነዋሪዎቿን) በብርቱ ቅጣት ካልቀጣን በስተቀር (ነዋሪዎቿን) አንዲትም አገር የለችም። ይህ በመጽሐፉ (ላውህ ማህፉዝ) ውስጥ ተጽፏል።

وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا

wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).

እነዚያ (ምልክቶች) በቀደሙት ሰዎች ስለተዋሹባቸው እንጂ ሌላ ምንም ነገር አልከለከለንም። ለሰሙድም ሰዎች የሚታይ ግመልን (ተአምር አድርገን) ሰጠናቸው፤ ነገር ግን ግመሉን አሳደዱት። እነዚህንም ምልክቶች ለማስፈራራት እንጂ አልላክንም።

وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ

wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).

«የጌታህ እውቀት ሰዎችን ሁሉ ይሸፍናል» ብለን ወደ አንተ ባወረድንህ ጊዜ (አስታውስ)። ያንንም ያሳየንህን ሕልም ለሰዎች ፈተናና በቁርኣን ውስጥ የተረገመውን ዛፍ (ዘቁምን) እንደዚሁም (እንደዚሁ) አላደረግነውም። አስፈራናቸውም፤ ግን ይህ ትዕዛዛቸውን ብቻ ጨመረላቸው።

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).

ለመላእክትም «ለአዳም ሁላችሁም ስገዱ» ባልን ጊዜ (አስታውስ)። ከዚያም ሰገዱ፤ ሰይጣን ብቻ ሲቀር። (ኢብሊስ) «ከጭቃ ለፈጠርከው ሰው ልሰግድን?» አለ።

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

(ኢብሊስ) «ይህን ከእኔ በላይ ያከበርከው ነውን? እስከ ትንሣኤ ቀን ድረስ ጊዜ ብትሰጠኝ ኖሮ ከትንሽ ክፍል በስተቀር ዘሮቹን አሳምሜ ነበር።» አለው።

قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا

qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).

አላህም (አላህ) እንዲህ አለው፡- “ሂድ፤ ከእነዚያም የተከተለህ ሰው ገሃነም በእርግጥ ዋጋህ ነው፤ እንደ ቅጣትም በቂ ነው።”

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

«ከእነርሱም ውስጥ አንተ (ኢብሊስ) የምትችለውን ሁሉ በሚያስገርም ድምፅህ አታታልል። ሠራዊቶችህንም በፈረሰኞችና በእግረኞች ላይ አሰማራቸው። በገንዘባቸውና በልጆችም ቃል ኪዳን ግባላቸው።» ምንም እንኳን ሰይጣን ተንኮልን ብቻ ቃል ቢገባላቸውም።

اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا

inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).

«በባሮቼ ላይ አንተ (ኢብሊስ) በእነርሱ ላይ ስልጣን የለህም። ጌታህም ጠባቂ መሆን በቂ ነው።»

رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).

ጌታችሁ እርሱ ከችሮታው ትፈልጉ ዘንድ መርከቦችን በባህር ላይ የሚነዳላችሁ ነው። እርሱ በእርግጥ አዛኝ ነው።

وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا

wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).

በባሕር ውስጥ አደጋ ቢደርስብህ፣ የምትጠራውን ሁሉ ታጣለህ፤ ከእርሱ በስተቀር። ወደ ምድር ባደረጋችሁ ጊዜ ግን (ከእርሱ) ዞራችሁ። ሰዎችም ሁልጊዜ በክህደት ውስጥ ናቸው።

اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ

afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).

«ከበታችህ የምድርን ክፍል እንዳያሰጥም ወይም ትናንሽ ድንጋዮችን የሚጭን ኃይለኛ ነፋስን (እንደማይልክ)፣ ለእናንተም ምንም ጠባቂ እንደሌለው ትተማመናላችሁን?»

اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا

am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).

ወይስ ዳግመኛ ወደ ባህር እንደማይመልሳችሁ፣ ከዚያም በክህደታችሁ ምክንያት አውሎ ነፋስን ሊነፍስባችሁና ሊያሰጥማችሁ እንደማይችል እርግጠኞች ናችሁን? ከዚያም (ስቃያችንን) ለመጋፈጥ ረዳት አታገኙም።

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ

wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).

የአዳምን ልጆችና የልጅ ልጆች በእርግጥም አከበርናቸው፤ በምድርም በባህርም አጓጓዝናቸው፤ ከመልካም ነገሮችም ምግብ ሰጠናቸው፤ ከፈጠርናቸውም ፍጡራን ሁሉ ፍጹም በሆነ ጥቅም አብዝተናቸዋል።

يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

((ሕዝብን ሁሉ ከመሪያቸው ጋር የምንጠራበትን ቀን አስታውሱ)፤ መጽሐፉንም በቀኝ እጁ የተሰጠ ሰው በትክክል ያነቡትታል፤ እነሱም አይበደሉም።)

وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا

wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).

በዚህ ዓለም (ልቡ) ዕውር የሆነ ሰው፣ በኋለኛው ዓለም ዕውር ይሆናል፣ ከትክክለኛው መንገድም የራቀ ይሆናል።

وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا

wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).

በእኛ ላይ ሌላን ነገር ልትፈጥር ወደ አንተ ካወረድነው ነገር ሊያመልጡህ ተቃርበዋል፤ እንደዛም ከሆነ ታማኝ ጓደኛ ሊያደርጉህ በእርግጥ ተቃርበዋል።

وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ

wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).

ልብህንም ባላጠነከርን ኖሮ ወደነሱ ልትዘነበል በእርግጥ በተቃረብክ ነበር።

اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا

iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).

እንደዚያ ከሆነ፣ በዚህች ዓለም ሁለት እጥፍ እና ከሞት በኋላ ሁለት እጥፍ (ቅጣት) እናመጣሃለን፤ አንተም (ሙሐመድ) በእኛ ላይ አንድም ረዳት የለህም።

وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).

በእርግጥም ከመካ ምድር (ከመካ) ልትወጣ ስለነበረብህ ሊያስጨንቁህ ተቃርበዋል፤ ይህ ቢሆን ኖሮ ለጥቂት ጊዜ ካልሆነ በስተቀር እዚያው አይቆዩም ነበር።

سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ

sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).

(ይህ) ከአንተ በፊት ለላክናቸው መልክተኞቻችን የተሰጠ ድንጋጌ ነው፤ በትእዛዛችንም ውስጥ ለውጥን አታገኝም።

اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا

aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).

ፀሐይ ከጠለቀችበት ቅጽበት ጀምሮ እስከ ሌሊት ጨለማ ድረስ ሶላቱን ስገዱ (የፈጅርን ሶላትም እንዲሁ ስገዱ)። በእርግጥም የጠዋት ሶላት (በመላእክት) ተመልክቷል።

وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا

wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).

በሌሊቱም ክፍል የታሃጁድ ሶላትን (ተጨማሪ የአምልኮ ተግባር) ለአንተ ስገድ፤ ምናልባት ጌታህ ወደ ምስጋና የሚገባው ቦታ ሊያወጣህ ይችላል።

وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا

wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).

(ሙሐመድ) ጌታዬ ሆይ፣ በትክክለኛው የመግቢያ ቦታ ላይ አኑረኝ፣ ወደ ትክክለኛውም መንገድ አውጣኝ፣ ከጎንህም ሊረዳኝ የሚችል ኃይልን ስጠኝ።

وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا

wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).

«እውነት መጣ ውሸትም ጠፍቶአል» በሉ። በእርግጥም ውሸት በእርግጥ ይጠፋል።

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا

wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).

ከቁርኣንም ለእነዚያ ላመኑት መድኃኒትና እዝነት የሆነን (አንድ ነገር) አወረድን፤ በዳዮችም (ቁርኣን) ኪሳራን ብቻ ይጨምራል።

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).

ሰውንም በወደድነው ጊዜ (ከእውነት) ያፈገፍጋል፤ ኩራትንም ያርቃል፤ ችግርም በደረሰበት ጊዜ ተስፋ ይቆርጣል።

قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ

qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).

(ሙሐመድ ሆይ) «ሁሉም በራሱ ዝንባሌ ላይ ይሠራል» በል። ጌታህም ማን በነገሩ ሁሉ ይበልጥ ትክክል እንደሆነ ያውቃል።

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا

wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).

(ሙሐመድ ሆይ) ስለ መንፈስም ይጠይቁሃል። «መንፈሱ የጌታዬ ትዕዛዝ ነው፤ እናንተም ጥቂት እውቀት ብቻ የተሰጣችሁ በላቸው።»

وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉

wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).

ብንሻም ኖሮ ወደ አንተ (ሙሐመድ) ያወረድነውን ባጠፋን ነበር፤ በእኛ ላይም አንድም ጠባቂ ባላገኝህ ነበር።

اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا

illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).

በጌታህ ችሮታ ካልሆነ በስተቀር። (ሙሐመድ ሆይ) ችሮታው በአንተ ላይ በእርግጥ ታላቅ ነው።

قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا

qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).

«በእርግጥም ሰዎችና ጂን ወደዚህ ቁርኣን የሚመሳሰል ነገር ለመስራት ቢሰበሰቡ እርስ በእርሳቸው ቢረዳዱም እንኳ እንደዚህ አይነት ነገር መስራት አይችሉም» በላቸው።

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

በእርግጥም ይህንን በቁርዓን ውስጥ ለሰዎች ደጋግመን በተለያዩ ምሳሌዎች አብራርተናል፤ ነገር ግን አብዛኛዎቹ ሰዎች አይወዱትም እንዲያውም ይክዱታል።

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

«ከምድር ላይ የውሃ ምንጭ እስክታወጣልን ድረስ በአንተ (ሙሐመድ) አናምንም» አሉ።

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

ወይም የተምርና የወይን እርሻ ካለህ፣ በፍጥነት የሚፈስ ወንዝ በውስጡ እንዲፈስ ትፈቅዳለህ።

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

ወይም እንደተባለው ሰማይን በኛ ላይ ከፋፍለህ ጣልከው ወይም አላህንና መላእክትን ፊት ለፊት ታመጣናለህ።

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

ወይም ከወርቅ የተሠራ ቤት (የሆነ) ይኖርሃል፣ ወይም ወደ ሰማይ ትወጣለህ። መጽሐፍ እስክታወርድልን ድረስ በአንተ ዕርገት አናምንም። (ሙሐመድ) «ጌታዬ ሆይ፣ እኔ መልእክተኛ ብቻ የሆንኩ ሰው አይደለሁምን?» በል።

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).

ሰዎች መመሪያ ሲመጣላቸው ከማመን የሚያግዳቸው ምንም ነገር የለም፤ “አላህ ሰውን ለምን መልእክተኛ አድርጎ ላከ?” ከሚሉት ቃላት በስተቀር።

قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا

qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- “በምድር ላይ በሰላም የሚመላለሱ መላእክት ቢኖሩ ኖሮ፣ ከሰማይ መላእክትን መልክተኞች እንዲሆኑ በእርግጥ በላክንላቸው ነበር።”

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

(ሙሐመድ) «በእኔና በእናንተ መካከል መስካሪ ለመሆን አላህ በቂ ነው። እርሱ ባሮቹን ሁሉ አዋቂ፣ ሁሉን ተመልካች ነውና» በላቸው።

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا

wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).

በአላህ የተመራ ሰው እርሱ የተመራው ነው፤ የሚያጠመውም ሰው ከእርሱ ሌላ ለአንተ ምንም ረዳት የለህም። በትንሣኤ ቀንም ፊቶቻቸውን አጎንብሰው፣ ዕውሮች፣ ዲዳዎችና ደንቆሮዎች ሆነው እንሰበስባቸዋለን። መኖሪያቸው ገሃነም ነው። የገሃነም ነበልባል በወጣ ቁጥር እሳትን እንጨምራቸዋለን።

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

ይህ ለእነሱ ዋጋ ነው፤ ምክንያቱም በአንቀጾቻችን ስለካዱና «አጥንቶችና የተሰበሩ ነገሮች ብንሆን በእርግጥ አዲስ ፍጥረታት ሆነን እንቀሰቀሳለን?» ስላሉም (ምክንያቱም)።

۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).

ያ ሰማያትንና ምድርን የፈጠረው አላህም ብጤያቸውን መፍጠር የሚችል መሆኑንና ለእነርሱም የተወሰነ ጊዜን (ሞትን ወይም ትንሣኤን) የወሰነ መሆኑን አያዩምን? በዳዮችም በክህደት እንጂ አይክዱም።

قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ

qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).

(ሙሐመድ) በል። «የጌታዬን ጸጋ ግምጃ ቤት ብትቆጣጠር ኖሮ፣ ገንዘብህን በመፍራት (ግምጃ ቤቱን) ትጠብቀው ነበር» በል። ሰዎችም በጣም ስስታሞች ናቸው።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا

wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).

በእርግጥም ለሙሳ ዘጠኝ ግልጽ ተዓምራቶችን ሰጥተናል፤ ስለዚህ የእስራኤልን ልጆች ጠይቅ፤ ሙሳም ወደ እነርሱ በመጣ ጊዜ ፈርዖን «ሙሳ ሆይ! በእርግጥ አስማት እንደተነካህ እጠረጥራለሁ» አለው።

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا

qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).

እርሱም (ሙሳ) መለሰ፡- «ሰማያትንና ምድርን የሚጠብቀው (የሚጠብቀው) አላህ እንጂ ሌላ (ተዓምራትን) እንዳላወረደ በእርግጥ ታውቃለህ፤ በእርግጥም ፈርዖን ሆይ፣ እንደምትጠፋ እጠረጥራለሁ።»

فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ

fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).

ከዚያም (ፈርዖን) (ሙሳንና ተከታዮቹን) ከምድር (ግብፅ) ሊያወጣቸው ፈለገ፤ እርሱንም (ፈርዖንን) ከእርሱም ጋር የነበሩትን ሁሉ አሰጠምናቸው።

وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ

wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).

ከዚያም በኋላ ለእስራኤል ልጆች «በዚህች ምድር ቆዩ፤ የመንቃትም ጊዜ በመጣ ጊዜ በተደባለቀ ሁኔታ ውስጥ እንሰበስባችኋለን» አልናቸው።

وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ

wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

(ቁርኣንን) በእውነትም አወረድነው፤ (ቁርኣኑንም) በእውነትም ወረደ። አብሳሪና አስፈራሪም አድርገን ብቻ አልላክንህም።

وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا

wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).

ቁርኣንንም (ቁርአንን) ቀስ በቀስ ለሰዎች (ሙሐመድ) እንድታነብለት አወረድነው፤ ቀስ በቀስም አወረድነው።

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «በእርሱ (ቁርኣን) እመኑ ወይም ማመን የለብዎትም (ለአላህም ተመሳሳይ ነው)። እነዚያ ቀደምት እውቀት የተሰጣቸው (ቁርኣን) በእነሱ ላይ በተነበበ ጊዜ ፊታቸውን ዝቅ አድርገው ይሰግዳሉ።»

وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا

wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).

«ጌታችን ክብር ይሁን፤ የጌታችን ቃል ኪዳን በእርግጥ ይፈጸማል» አሉ።

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

ፊታቸውን ዝቅ አድርገው እያለቀሱ የበለጠ ጠበኛ ሆኑ።

قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا

qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).

(ሙሐመድ) በሉ፡- "አላህን ጥሩ ወይም አር-ራህማንን ጥሩ። በሁለቱም ስሞች መጥራት ትችላላችሁ፤ ምክንያቱም እርሱ ምርጥ ስሞች አሉት (አስማኡል ሁስና)፤ በጸሎት ድምፅህን ከፍ አታድርግ፤ ዝቅ አታድርገው፤ በሁለቱ መካከል መካከለኛ መንገድ ለማግኘት ሞክር።"

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).

«ልጅ የሌለው፣ በመንግሥቱም ውስጥ አጋር የሌለው፣ ከውርደትም እርዳታ የማያስፈልገው አላህ ምስጋና ይገባው፤ እንደ ታላቅነቱም ከፍ ከፍ አድርገው።» በል።