Q.S ማርያም (مَرْيَم) - 98 የጥቅሶች ብዛት

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

ካፍ ሃ ያ አይን ሾድ

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

የሚነበበው) የጌታህ ለባሪያው ዘካርያስ የሰጠውን ምሕረት የሚያብራራ ነው።

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(ማለትም) በለስላሳ ድምፅ ወደ ጌታው ሲጸልይ።

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

(ዘካሪያስ) «ጌታዬ ሆይ፣ አጥንቶቼ ደክመዋል፣ ጭንቅላቴም በሽበት ተሞልቷል፣ ወደ አንተ በመጸለይም ተስፋ አልቆረጥኩም።» አለ።

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

እኔም ከሞትኩ በኋላ ስለ ዘመዶቼ በጣም እጨነቃለሁ፤ ሚስቴም መካን ናት፤ ስለዚህ ከጎንህ ልጅ ስጠኝ።

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

እርሱ ይወርሰኛል፥ ከያዕቆብም ቤት ይወርሰዋል፤ ጌታዬ ሆይ፥ የተባረከ ያደርገዋል።

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(አላህም) አለ፡- «ዘካሪያስ ሆይ! ከዚህ በፊት እንደዚህ አይነት ስም ያላወጣንለትን ልጅ ስሙን ያህያ በተባለ እናበስርሃለን።»

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

(ዘካሪያስ) «ጌታዬ ሆይ ሚስቴ መካን ስትሆን እኔም በእርግጥ እርጅናን የደረስኩ ስሆን እንዴት ልጅ እኖራለሁ» አለ።

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(አላህ) «እንዲሁ ነው» አለ። ጌታህም «ለእኔ ቀላል ነው፤ እኔ ከዚያ በፊት ፈጠርኩህ፤ ምንም ቅርጽ ባይኖርህም እንኳ» አለ።

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

(ዘካሪያስ) «ጌታዬ ሆይ ምልክት ስጠኝ» አለ። (አላህ) «ምልክትህ ጤናማ ብትሆንም እንኳ ለሦስት ሌሊት ከሰዎች ጋር መነጋገር አለመቻልህ ነው።» አለ።

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

ከዚያም ከሚህራብ ወጥቶ ወደ ወገኖቹ ወጣ፤ ከዚያም ጠዋትና ማታ “ራሳችሁን አክብሩ” ሲል ጠራቸው።

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

«ያህያ ሆይ! መጽሐፉን (ተውራትን) በቁም ነገር ተመልከተው።» (ያህያ) ገና ሕፃን እያለም ጥበብን ሰጠነው።

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

ከእኛም ርኅራኄን ለሌሎች እና ከኃጢአት ንፁህ እናደርጋለን። እርሱም ቀናተኛ ሰው ነው።

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

ለወላጆቹም በጣም ታማኝ ነበር፤ እርሱም ትዕቢተኛ (ወይም) የማይታዘዝ ሰው አልነበረም።

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

በተወለደበት ቀን፣ በሞተበት ቀንና ከሞት በተነሳበት ቀን ብልጽግናን ለእርሱ ይሁን።

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

በመጽሐፉ (በቁርዓን) ውስጥ የመርየምን ታሪክ (ማለትም) ከቤተሰቧ ራሷን ወደ ምሥራቅ ወዳለ ቦታ (ባይቱልማቅዲስ) በባተል ጊዜ ተናገሩ።

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

ከዚያም ከእነሱ የሚጠብቀውን መጋረጃ አደረገ፤ ከዚያም መንፈሳችንን (ጂብሪልን) ወደ እርሱ ላክን፤ ፍጹም ሰው ሆኖ በፊቱ ታየ።

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

እሷም (መርየም) «እኔ በእርግጥ ሩኅሩኅ በሆነው አላህ እጠበቃለሁ፤ አንተ ጻድቅ ሰው ከሆንክ» አለች።

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

(ጂብሪል) «እኔ ከጌታህ የተላክሁ መልእክተኛ ብቻ ነኝ፤ የቅዱስ ልጅ ስጦታ ላደርስልህ» አለ።

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

እሷም (መርየም) “ወንድ ያልነካኝ እና እኔ አመንዝራ ሴት ያልሆንኩ ስሆን እንዴት ልጅ ይኖረኛል!” አለች።

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

(ጂብሪል) «እንዲሁ ነው» አለ። ጌታህም «ይህ ለእኔ ቀላል ነው፤ ለሰዎችም (የአላህን ታላቅነት) ምልክትና ከእኛም ምህረት ልናደርገው ነው፤ ይህም አስቀድሞ የተወሰነ ነገር ነው» አለ።

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

እሷም (ማርያም) ፀነሰች፣ ከዚያም እራሷን ከሆዷ ጋር ወደ ሩቅ ቦታ አሰደደች።

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

ከዚያም የመውለጃዋ ህመም (እንድትደገፍ) በቴምር ዛፍ ግርጌ ላይ አስገደዳት፤ እሷም (ማርያም) “ኦህ፣ ከዚህ በፊት እንዴት (መልካም) ሞቼ ነበር፣ እናም የማይታወቅና የማይረሳ ሰው ሆንኩ” አለች።

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

(ጂብሪል) ከዝቅተኛ ቦታ እንዲህ ሲል ጮኸለት፦ «አትዘን፤ ጌታህ ከበታችህ ወንዝ ፈጥሯል።»

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

የዘንባባውንም መሠረት ወደ አንተ አራግፍ፤ የበሰለ ተምር ያፈስስልሃል።

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

ስለዚህ ብላ፣ ጠጣና ደስ ይበልህ። አንድን ሰው ካየህ፣ "በእርግጥ ለአዛኝ ለሆነው ለእግዚአብሔር ለመጾም ቃል ገብቻለሁ፤ ስለዚህ ዛሬ ከማንም ጋር አልነጋገርም" በል።

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

ከዚያም (መርየም) ሕፃኑን (ሕፃኑን) ወደ ሕዝቦቿ ወሰደችው። (ሕዝቦቿም) «መርየም ሆይ! በእርግጥ በጣም የተሳሳተ ነገር ይዘሽ መጥተሻል» አሉ።

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

የሃሩን (የማርያም) እህት ሆይ! አባትሽ መጥፎ ሰው አይደለም፤ እናትሽም አመንዝራ አይደለችም።

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

ስለዚህ (ማርያም) ወደ ልጇ (ልጇ) ጠቆመች። “አሁንም እየተንገዳገደ ካለ ትንሽ ልጅ ጋር እንዴት እንነጋገራለን?” አሉ።

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

እርሱም (ኢሳ) እንዲህ አለ፡- “እኔ የአላህ ባሪያ ነኝ፤ መጽሐፍን (ኢንጂልን) ሰጥቶኛል፤ ነቢይም አድርጎኛል።”

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

የትም ብሆንም የተባረከ አድርጎኛል፤ በሕይወት እስካለሁም ድረስ ሶላትንና ዘካን አዞኛል።

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

እና ለእናቴ ታማኝ ነኝ፤ እርሱ ትዕቢተኛ ወይም ጎስቋላ አላደረገኝም።

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

በተወለድኩበት ቀን፣ በምሞትበትም ቀን፣ እንደገና ሕያው ሆኜ በምነሳበትም ቀን ሰላም ለኔ ይሁን።

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

የማርያም ልጅ ኢየሱስ ነበር፣ (እሱም) እውነተኛውን ቃል የተናገረው፣ እውነቱን የተጠራጠሩበትን

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

አላህ ልጆችን መውለድ ተገቢ አይደለም፤ ጥራት ይገባው። አንድን ነገር ሊወስን ሲፈልግ “ሁን!” ብቻ ይለዋል። ስለዚህ የሆነው ይኸው ነው።

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(ኢሳ) «አላህም ጌታዬና ጌታችሁ ነውና ተገዙት። ይህ ቀጥተኛ መንገድ ነው።» አለ።

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

ስለዚህ በመካከላቸው የነበሩት ቡድኖች (አይሁዶችና ክርስቲያኖች) ተለያዩ። ታላቁን ቀን ሲያዩ ለካዱት ወዮላቸው!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

በመጡብን ቀን የመስማት ችሎታቸው ምን ያህል ስለታም እንደነበርና ዓይኖቻቸውም ምን ያህል ግልጽ እንደነበሩ። ግን ዛሬ (በዓለም ላይ) በዳዮቹ በግልጽ ስሕተት ውስጥ ናቸው።

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

(ሙሐመድ ሆይ)፤ ነገሮች ሁሉ በዝንጋቴ ውስጥ ሳሉ በሚፈረዱበት ጊዜ የጸጸት ቀንን አስጠንቅቃቸው።

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

እኛ ምድርንና በውስጧ ያለውን ሁሉ የምንወርስ እኛ ነን፤ ወደኛም ብቻ ይመለሳሉ።

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

በመጽሐፉ (በቁርኣን) ውስጥ የአብርሃምን ታሪክ (ሙሐመድን) ተናገሩ፤ እርሱ በእርግጥ በጣም ጻድቅ፣ ነቢይ ነበር።

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(ኢብራሂም) ለአባቱ "አባቴ ሆይ! የማይሰማ፣ የማያይ እና ოდალი ...

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

አባቴ ሆይ! በእርግጥም ያልተሰጠህ እውቀት መጥቶልኛል፤ ስለዚህ ተከተለኝ፤ ቀጥተኛውን መንገድ እመራሃለሁ።

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

አባቴ ሆይ! ሰይጣንን አትግገዛ። ሰይጣን በእርግጥም ለአዛኙ አላህ አመጸኛ ነው።

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

አባቴ ሆይ! ከአዛኝ አምላክ ቅጣት ልትመታህና ከሰይጣን ጋር ጓደኛ ልትሆን እንደምትችል በጣም እጨነቃለሁ።

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

እሱም (አባቱ) "አምላኬን ትጠላለህን ኢብራሂም? ካላቆምክ በእርግጥ እወግርሃለሁ፤ ስለዚህ ለረጅም ጊዜ ተወኝ።"

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

(ኢብራሂም) «ሰላም ላንተ ይሁን፤ ከጌታዬ ምሕረትን እለምንልሃለሁ። እርሱ ለእኔ በጣም ቸር ነው።» አለ።

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

ከእናንተና ከአላህ ሌላ ከምታመልኩት ነገር እራሴን አራቃለሁ፤ ወደ ጌታዬም እጸልያለሁ፤ ጌታዬን በመለመን ተስፋ እንዳልቆርጥ ተስፋ አደርጋለሁ።

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

(ኢብራሂም) ከእነርሱና ከአላህ ሌላ ከሚግገዙት ነገር ራሱን በራቀ ጊዜ፣ ለእርሱ ኢስሐቅንና ያዕቆብን ሰጠነው። ሁሉንም ነቢይ አድርገን አደረግናቸው።

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

ከችሮታችንም ሰጠናቸው፤ መልካምና መልካም ንግግርም አደረግናቸው።

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

በመጽሐፉ (በቁርኣን) ውስጥ የሙሴን ታሪክ (ሙሐመድን) ተናገሩ። እርሱ በእርግጥ የተመረጠ፣ ሐዋርያና ነቢይ ነበር።

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

ከተራራው ቀኝ በኩልም (ሲናይ) ጠራነው። ለመነጋገርም አቀረብነው።

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

ከችሮታችንም ወንድሙ ሃሩን ነቢይ እንዲሆን ሰጠነው።

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

በመጽሐፉ (በቁርኣን) ውስጥ የኢስማኢልን ታሪክ (ሙሐመድን) ተናገሩ። እርሱ በእውነት የቃሉ ሰው፣ ሐዋርያና ነቢይ ነበር።

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

ቤተሰቦቹንም ሶላትንና ዘካን እንዲሰጡ አዘዘ፤ እርሱም በጌታው የተወደደ ሰው ነበር።

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

በመጽሐፉ (በቁርዓን) ውስጥ የኢድሪስን ታሪክ (ሙሐመድን) ተናገሩ። በእርግጥም እውነትን የሚወድና ነቢይም ነበር።

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

እኛም ከፍ ያለ ክብር ከፍ አድርገነዋል።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

እነዚህ አላህ ለእነርሱ የለገሳቸው ሕዝቦች ናቸው፤ እነሱም ከአዳም ዘሮች ከነቢያት (ክፍል)፣ ከኑሕ ጋር (በመርከብ) ካመጣናቸው፣ ከአብርሃምና ከእስራኤል ዘሮች (ከያዕቆብ)፣ ከመራናቸውና ከመረጥናቸውም (ከእነዚያም) ናቸው። የአላህ እጅግ አዛኝ አንቀጾች በእነርሱ ላይ በተነበቡ ጊዜ ይሰግዳሉና ያለቅሳሉ።

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

ከዚያም ከኋላቸው ጸሎትን የሚተዉና የራሳቸውን ፍላጎት የሚከተሉ ተተኪዎች ይመጣሉ፤ እነሱም ይሳሳታሉ።

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

እነዚያ የተጸጸቱ፣ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ ሲቀሩ፤ ገነትን ይገባሉና በምንም አይበደሉም።

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

ማለትም እጅግ በጣም ርኅሩኅ የሆነው አምላክ ለባሮቹ ቃል የገባላትን ሰማይ አድን (ሰማይ) ባይታይም እንኳ። በእርግጥም (የአላህ ቃል ኪዳን) በእርግጥ ይፈጸማል።

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

በውስጧ ሰላምታን እንጂ ከንቱ ቃላትን አይሰሙም። በውስጧም ጠዋትና ማታ ሲሳይ አላቸው።

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

ያች ገነት ሁልጊዜም ቀናተኛ ለሆኑት ባሮቻችን የምናወርሳት ናት።

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

እኛ (ጂብሪል) በጌታህ ትዕዛዝ እንጂ አልወረድንም። በፊታችን ያለው ሁሉ፣ ከኋላችን ያለው ሁሉ፣ በመካከላቸውም ያለው ሁሉ የርሱ ነው፤ ጌታህም አይረሳም።

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(እርሱ) ሰማያትንና ምድርን እንዲሁም በመካከላቸው ያለውን ሁሉ የሚቆጣጠር ጌታ ነው፣ ስለዚህ እርሱን አምልኩት፤ እርሱንም በማምለክ ላይ ጽና። ከእርሱ ጋር የሚመሳሰል ነገር እንዳለ ታውቃለህ?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

ሰዎችም (አማኞች) "ስሞት አንድ ቀን እንደገና ሕያው እንደምሆን እውነት ነውን?" ይላሉ።

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

ሰውስ ከአሁን በፊት ምንም ሳይኾን እኛ እንደፈጠርነው አያስብምን?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

ስለዚህ በጌታህ እምላለሁ፤ ከሰይጣን ጋር በእርግጥ እንሰበስባቸዋለን፤ ከዚያም ወደ ገሃነም ዙሪያ ተንበርክከው እናመጣቸዋለን።

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

ከዚያም ከነሱ ውስጥ እነዚያን አላህን እጅግ በጣም አዛኝ የሆነውን (በአላህ ላይ) የማያምኑትን ከየቡድኑ በእርግጥ እናወጣለን።

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

ከዚህም በላይ፣ ወደ ሲኦል ማን እንደሚገባ (ማን እንደሚገባ) በተሻለ ሁኔታ እናውቃለን።

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

ከእናንተም ውስጥ ወደ እርሷ (ገሃነም) የማይመጣ አንድም የለም። ይህ ከጌታህ ዘንድ የወሰነው ውሳኔ ነው።

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

ከዚያም ጻድቃንን ሰዎች እናድናለን፤ ከዳተኞችንም በሲኦል ውስጥ ተንበርክከው እንተዋቸዋለን።

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

ግልጽ አንቀጾቻችንም በእነርሱ ላይ በተነበቡ ጊዜ እነዚያ የካዱት ለእነዚያ ላመኑት፡- ከሁለቱ ቡድኖች የትኛው መኖሪያ የተሻለና ለስብሰባዎቻቸውም የበለጠ ውብ ቦታ አለው?

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

ከነሱም በፊት ብዙ ሰዎችን (ከሓዲዎችን) አጥፍተናል፤ ምንም እንኳን የቤት ዕቃዎች ቢኖሯቸውም (ለዓይንም) በጣም የተሻሉ ነበሩ።

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- "የተሳሳተ ሰው ሁሉ፣ እጅግ አዛኝ የሆነው አላህ (አላህ) ጊዜውን ያራዝምለት፤ ስለዚህም በእነሱ ላይ የሚሰነዘረውን ቅጣት ወይም የፍርድ ቀን ሲያዩ፣ ማን በከፋ ሁኔታ ውስጥ እንዳለ እና የማን ሠራዊት ደካማ እንደሆነ ያውቃሉ።"

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

አላህም ለተመሩት ሰዎች መመሪያን ይጨምርላቸዋል። ዘላለማዊ መልካም ሥራዎችም ከጌታህ ዘንድ የተሻለ ምንዳና የተሻለ ውጤት ይኖራቸዋል።

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

«ገንዘብና ልጅ በእርግጥ እሰጣለሁ» የሚልንም አንቀጾቻችንን የሚክድ ሰው አየህን?

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

የማይታየውን አይቷልን ወይስ ከአዛኝ ከሆነው አላህ ጋር ቃል ኪዳን ገብቷልን?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

በፍጹም አይደለም! የተናገረውን እንጽፋለን፤ ቅጣቱንም ሙሉ በሙሉ እናራዝመዋለን።

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

የተናገረውን እንወርሳለን፤ እርሱም ብቻውን ወደ እኛ ይመጣል።

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

ከአላህ ሌላ አማልክትን መርጠዋል፤ ስለዚህም እነዚህ አማልክት ጠባቂዎቻቸው ይሆናሉ።

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

በፍጹም አይደለም! በኋላ ላይ (አምላኪዎቹ) ለእርሱ ያላቸውን አምልኮ ይክዳሉ፣ እናም ለእነሱ ጠላቶች ይሆናሉ።

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

እኛ ሰይጣናትን ወደ ከሐዲዎች (በከንቱ) እንዲያወዛግቡዋቸው እንደላክን አታውቅምን?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

ስለዚህ በእነሱ ላይ አትቸኩሉ (ቅጣትን በመጥራት)፤ እኛ ለእነሱ በትክክል (የቅጣቱን ቀን መምጣት) አስልተናልና።

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

እነዚያን (አላህን) የሚፈሩትን እንደ ክቡር ጋሪ (እንደ) የሰበሰብንበትን ቀን (አስታውስ)።

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

እናም ታዛዦቹን በጥማት ወደ ገሃነም እናስገባቸዋለን።

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

ከአዛኝ (አላህ) ጋር ቃል ኪዳን የገቡ ሰዎች በስተቀር አማላጅነት (እርዳታ) የማግኘት መብት የላቸውም።

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

«አላህም (አላህ) ልጅ አለው» አሉ።

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

በእርግጥም በጣም የተሳሳተ ነገር አመጣችሁ፤

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

ሰማያት ሊሰነጠቁ፣ ምድርም ልትሰነጠቅ፣ ተራሮችም ሊወድቁ ተቃርበው ነበር (በዚያ ንግግር ምክንያት)።

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

ምክንያቱም (አላህን) እጅግ በጣም አዛኝ ልጆችን እንደሚወልዱ አድርገው ስለሚቆጥሩ ነው።

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

እናም ለአላህ (ለረህማን) ልጆች መውለድ የማይቻል ነው።

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

በሰማይም በምድርም ማንም የለም፤ ወደ አላህ (አላህ) እንደ ባሪያ የሚመጣ እንጂ።

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

(አላህ) በእርግጥ ቁጥራቸውን ወስኖ በትክክል ቆጥሯቸዋል።

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

እያንዳንዳቸውም በትንሳኤ ቀን ወደ አላህ በግል ይመጣሉ።

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

በእርግጥ እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ፣ በኋላ ላይ (አላህ) አዛኝ (በልባቸው ውስጥ) ርኅራኄን ያስፋፋል።

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

ስለዚህ (ቁርኣንን) በቋንቋህ (ሙሐመድ) ቀላል አድርገነዋል፤ በእርሱም ለጥንቁቆቹ ብስራትን ታበስር ዘንድ፣ ለታዛዦቹም ሕዝቦች ማስጠንቀቂያ ትሰጥ ዘንድ።

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

ከነሱ በፊት ስንት ሕዝቦችን አጥፍተናል? (ሙሐመድ) ከእነሱ ውስጥ አንዱን አይተሃልን ወይስ ሹክሹክታቸውን ሰምተሃል?