Q.S ያ-ሲን (يس) - 83 የጥቅሶች ብዛት

يٰسۤ ۚ

yā sīn.

ያሲን

وَالْقُرْاٰنِ الْحَكِيْمِۙ

wal-qur'ānil-ḥakīm(i).

ጥበብ በሞላበት ቁርኣን እምላለሁ።

اِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۙ

innaka laminal-mursalīn(a).

አንተ (ሙሐመድ) በእርግጥ ከመልክተኞቹ አንዱ ነህ።

عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۗ

‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

(ይህም) በቀጥተኛ መንገድ ላይ

تَنْزِيْلَ الْعَزِيْزِ الرَّحِيْمِۙ

tanzīlal-‘azīzir-raḥīm(i).

(እንደ ራእይ) ሁሉን ቻይ እና አዛኝ በሆነው (አላህ) የተወረደ።

لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اُنْذِرَ اٰبَاۤؤُهُمْ فَهُمْ غٰفِلُوْنَ

litunżira qaumam mā unżira ābā'uhum fahum gāfilūn(a).

አባቶቻቸው ያልተስፈራሩበትንና እነርሱ ዘንጊዎች የኾኑትን ሕዝቦች ልታስጠነቅቅበት (ትመጣለህ)።

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلٰٓى اَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

laqad ḥaqqal-qaulu ‘alā akṡarihim fahum lā yu'minūn(a).

በእርግጥም (ቅጣት) የሚለው ቃል ለአብዛኛዎቹ በእርግጥ ተፈጻሚ ይሆናል፣ ምክንያቱም እነሱ አያምኑም።

اِنَّا جَعَلْنَا فِيْٓ اَعْنَاقِهِمْ اَغْلٰلًا فَهِيَ اِلَى الْاَذْقَانِ فَهُمْ مُّقْمَحُوْنَ

innā ja‘alnā fī a‘nāqihim aglālan fa hiya ilal-ażqāni fahum muqmaḥūn(a).

በእርግጥም በአንገቶቻቸው ላይ እንዛዝሎችን አደረግን፤ ከዚያም እጆቻቸውን ወደ አገጮቻቸው ከፍ አደረጉ፤ እነሱም ወደ ላይ ይመለከታሉ።

وَجَعَلْنَا مِنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ سَدًّا وَّمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَاَغْشَيْنٰهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُوْنَ

wa ja‘alnā mim baini aidīhim saddaw wa min khalfihim saddan fa agsyaināhum fahum lā yubṣirūn(a).

ከፊታቸውም ግድግዳ (ግድግዳ) ከኋላቸውም ግድግዳ አደረግን። እንዳያዩም ዓይኖቻቸውን ጨፈንን።

وَسَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa sawā'un ‘alaihim a'anżartahum am lam tunżirhum lā yu'minūn(a).

ለእነሱም ተመሳሳይ ነው፤ ብታስጠነቅቃቸውም ባትጠነቅቃቸውም አያምኑም።

اِنَّمَا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِۚ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَّاَجْرٍ كَرِيْمٍ

innamā tunżiru manittaba‘aż-żikra wa khasyiyar-raḥmāna bil-gaib(i), fa basysyirhu bimagfiratiw wa ajrin karīm(in).

እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ማስጠንቀቂያዎቹን መከተል ለሚፈልጉ እና እጅግ በጣም አዛኝ የሆነውን አላህን ለሚፈሩት ብቻ ነው የምታስጠነቅቀው፣ ምንም እንኳን ባያዩትም፣ ስለዚህ በይቅርታና በክብር ሽልማት አብስራቸው።

اِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتٰى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوْا وَاٰثَارَهُمْۗ وَكُلَّ شَيْءٍ اَحْصَيْنٰهُ فِيْٓ اِمَامٍ مُّبِيْنٍ ࣖ

innā naḥnu nuḥyil-mautā wa naktubu mā qaddamū wa āṡārahum, wa kulla syai'in aḥṣaināhu fī imāmim mubīn(in).

እኛ ሙታንን ሕያው የምናደርግ እኛ ነን፤ የሠሩትንም ሥራና የተውዋቸውን ምልክቶች የምንጽፍ ነን። ሁሉንም ነገር ግልጽ በሆነ መጽሐፍ ውስጥ ሰብስበናል። (ላውህ ማህፉዝ)።

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا اَصْحٰبَ الْقَرْيَةِۘ اِذْ جَاۤءَهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ

waḍrib lahum maṡalan aṣḥābal-qaryah(ti), iż jā'ahal-mursalūn(a).

ለእነርሱም የከተማ ሰዎች መልክተኞች በመጡባቸው ጊዜ ምሳሌ ሁኑላቸው።

اِذْ اَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوْهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوْٓا اِنَّآ اِلَيْكُمْ مُّرْسَلُوْنَ

iż arsalnā ilaihimuṡnaini fa każżabūhumā fa ‘azzaznā biṡāliṡin faqālū innā ilaikum mursalūn(a).

(ይህም) ወደ እነርሱ ሁለት መልእክተኞችን በላክን ጊዜ (የሆነውን አስታውሱ)፤ ከዚያም በሦስተኛ አበረታናቸው፤ ሦስቱም “እኛ ወደ እናንተ የተላኩ ነን” ባሉ ጊዜ ነው።

قَالُوْا مَآ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَاۙ وَمَآ اَنْزَلَ الرَّحْمٰنُ مِنْ شَيْءٍۙ اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَكْذِبُوْنَ

qālū mā antum illā basyarum miṡlunā, wa mā anzalar-raḥmānu min syai'(in), in antum illā takżibūn(a).

እነሱም (የአገሩ ሰዎች) «እናንተ እንደኛ ሰዎች ብቻ ናችሁ፤ አዛኙም (አላህ) ምንም አላወረደም፤ እናንተ ውሸታሞች ብቻ ናችሁ» አሉ።

قَالُوْا رَبُّنَا يَعْلَمُ اِنَّآ اِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُوْنَ

qālū rabbunā ya‘lamu innā ilaikum lamursalūn(a).

«ጌታችን ያውቃል፤ እኛ ወደ እናንተ (መልክተኞቹ) መሆናችንን» አሉ።

وَمَا عَلَيْنَآ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

wa mā ‘alainā illal-balāgul-mubīn(u).

ግዴታችንም (የአላህን ትዕዛዛት) በግልጽ ማስተላለፍ ብቻ ነው።

قَالُوْٓا اِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهُوْا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qālū innā taṭayyarnā bikum, la'il lam tantahū lanarjumannakum wa layamassannakum minnā ‘ażābun alīm(un).

«በእርግጥም በእናንተ ምክንያት ችግር አጋጥሞናል። በእርግጥም (ካልተጠራችሁብን) በእርግጥ እንወግራችኋለን፤ ከእኛም የሚያሰቃይ ስቃይ ይሰማችኋል» ብለው መለሱ።

قَالُوْا طَاۤىِٕرُكُمْ مَّعَكُمْۗ اَىِٕنْ ذُكِّرْتُمْۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ

qālū ṭā'irukum ma‘akum, a'in żukkirtum, bal antum qaumum musrifūn(a).

(መልክተኞቹም) «ጉዳታችሁ በእናንተ ምክንያት ነው። ማስጠንቀቂያ ስለተሰጣችሁ ነውን? በእርግጥ እናንተ ወሰንን የምትተላለፉ ሕዝቦች ናችሁ» አሉ።

وَجَاۤءَ مِنْ اَقْصَا الْمَدِيْنَةِ رَجُلٌ يَّسْعٰى قَالَ يٰقَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِيْنَۙ

wa jā'a min aqṣal-madīnati rajuluy yas‘ā qāla yā qaumittabi‘ul-mursalīn(a).

ከከተማው ዳርቻ ሲወጣ አንድ ሰው ቸኩሎ "ወገኖቼ ሆይ! መልክተኞቹን ተከተሉ" አለ።

اتَّبِعُوْا مَنْ لَّا يَسْـَٔلُكُمْ اَجْرًا وَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ ۔

ittabi‘ū mal lā yas'alukum ajraw wa hum muhtadūn(a).

በምላሹ ምንም የማይጠይቁህን ሰዎች ተከተል፤ እነሱም የሚመሩህ ናቸው።

وَمَا لِيَ لَآ اَعْبُدُ الَّذِيْ فَطَرَنِيْ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa mā liya lā a‘budul-lażī faṭaranī wa ilaihi turja‘ūn(a).

የፈጠረኝን አላህን (አላህን) የማላመልክበት ምንም ምክንያት የለኝም፤ ወደ እርሱ ብቻ ነው የምትመለሱት።

ءَاَتَّخِذُ مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً اِنْ يُّرِدْنِ الرَّحْمٰنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّيْ شَفَاعَتُهُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يُنْقِذُوْنِۚ

a'attakhiżu min dūnihī ālihatan iy yuridnir-raḥmānu biḍurril lā tugni ‘annī syafā‘atuhum syai'aw wa lā yunqiżūn(i).

ከርሱ ሌላ አማልክትን ለምን እገዛለሁ? አልረህማን (አላህ) በእኔ ላይ አደጋ ቢፈቅድ እርዳታቸው ምንም አይጠቅመኝም፤ ሊያድኑኝም አይችሉም።

اِنِّيْٓ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innī iżal lafī ḍalālim mubīn(in).

እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ያንን ባደርግ (ባደረግኩት)፣ በእርግጠኝነት ግልጽ በሆነ ስህተት ውስጥ እሆናለሁ።

اِنِّيْٓ اٰمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُوْنِۗ

innī āmantu birabbikum fasma‘ūn(i).

እኔ በጌታችሁ አመንኩ፤ ከዚያም (የእምነቴን ኑዛዜ) ስማ።

قِيْلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ ۗقَالَ يٰلَيْتَ قَوْمِيْ يَعْلَمُوْنَۙ

qīladkhulil-jannah(ta), qāla yā laita qaumī ya‘lamūn(a).

«ወደ ሰማይ ግባ» ተባለ። ሰውየውም «ሕዝቦቼ ቢያውቁ መልካም ነበር።» አለ።

بِمَا غَفَرَ لِيْ رَبِّيْ وَجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُكْرَمِيْنَ

bimā gafaralī rabbī wa ja‘alanī minal-mukramīn(a).

ጌታዬ ይቅር እንዲለኝና ከተከበሩት መካከል እንድሆን ያደረገኝ ምንድን ነው?

۞ وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلٰى قَوْمِهٖ مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ جُنْدٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِيْنَ

wa mā anzalnā ‘alā qaumihī mim ba‘dihī min jundim minas-samā'i wa mā kunnā munzilīn(a).

ከሞተም በኋላ ወደ ሕዝቦቹ ከሰማይ ሰራዊት አላወረድንም፤ መውረድም አላስፈለገንም።

اِنْ كَانَتْ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَاِذَا هُمْ خٰمِدُوْنَ

in kānat illā ṣaiḥataw wāḥidatan fa'iżā hum khāmidūn(a).

አንድ ጩኸት ብቻ ካልሆነ በስተቀር ምንም ቅጣት አልነበራቸውም፤ ወዲያውኑም ሞቱ።

يٰحَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِۚ مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

yā ḥasratan ‘alal-‘ibād(i), mā ya'tīhim mir rasūlin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

እነዚህ አገልጋዮች ምን ያህል ይጸጸቱ ነበር፣ አንድ መልእክተኛ ወደ እነርሱ በመጣ ቁጥር ሁልጊዜ ያፌዙበት ነበር።

اَلَمْ يَرَوْا كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ اَنَّهُمْ اِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

alam yarau kam ahlaknā qablahum minal-qurūni annahum ilaihim lā yarji‘ūn(a).

ከነሱ በፊት ስንት ሕዝቦችን እንዳጠፋን አያውቁምን? እነዚያንም (ያጠፋናቸውን) ሰዎች ወደ እነርሱ የተመለሰ የለም።

وَاِنْ كُلٌّ لَّمَّا جَمِيْعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُوْنَ ࣖ

wa in kullul lammā jamī‘ul ladainā muḥḍarūn(a).

እና እያንዳንዱ (ሰዎች) ሁሉም ነገር ለእኛ ይቀርባል።

وَاٰيَةٌ لَّهُمُ الْاَرْضُ الْمَيْتَةُ ۖاَحْيَيْنٰهَا وَاَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُوْنَ

wa āyatul lahumul-arḍul-maitah(tu), aḥyaināhā wa akhrajnā minhā ḥabban faminhu ya'kulūn(a).

ለእነርሱም የሞተች (ባዶ) ምድር (የአላህን ታላቅነት) ምልክት ነው። ምድርን ሕያው አደረግን፤ ከእርሷም እህልን አወጣን፤ ከዚያም ከርሷ በሉ።

وَجَعَلْنَا فِيْهَا جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ وَّفَجَّرْنَا فِيْهَا مِنَ الْعُيُوْنِۙ

wa ja‘alnā fīhā jannātim min nakhīliw wa a‘nābiw wa fajjarnā fīhā minal-‘uyūn(i).

በውስጧም ከዘንባባና ከወይኖች የኾኑ አትክልቶችን አደረግን። በውስጧም ምንጮችን አፈለቅን።

لِيَأْكُلُوْا مِنْ ثَمَرِهٖۙ وَمَا عَمِلَتْهُ اَيْدِيْهِمْ ۗ اَفَلَا يَشْكُرُوْنَ

liya'kulū min ṡamarihī wa mā ‘amilathu aidīhim, afalā yasykurūn(a).

ከፍሬውና ከእጃቸው ሥራ ይመገቡ ዘንድ። ታዲያ ለምን አያመሰግኑም?

سُبْحٰنَ الَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ وَمِنْ اَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُوْنَ

subḥānal-lażī khalaqal-azwāja kullahā mimmā tumbitul-arḍu wa min anfusihim wa mimmā lā ya‘lamūn(a).

ምድር ከምታበቅለው፣ ከራሳቸውም ከማያውቁትም ነገር ሁሉንም ነገር ጥንድ ጥንድ አድርጎ የፈጠረው አላህ ክብር ይሁን።

وَاٰيَةٌ لَّهُمُ الَّيْلُ ۖنَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَاِذَا هُمْ مُّظْلِمُوْنَۙ

wa āyatul lahumul-lailu naslakhu minhun-nahāra fa'iżā hum muẓlimūn(a).

ለእነርሱም (የአላህን ታላቅነት) ምልክት ሌሊቱ ነው፤ ቀኑን ከሌሊቱ አራቅን፤ ከዚያም ወዲያውኑ በጨለማ ውስጥ ገቡ።

وَالشَّمْسُ تَجْرِيْ لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ۗذٰلِكَ تَقْدِيْرُ الْعَزِيْزِ الْعَلِيْمِۗ

wasy-syamsu tajrī limustaqarril lahā, żālika taqdīrul-‘azīzil-‘alīm(i).

ፀሐይም በዑደቷ ትሄዳለች። ይህ የአሸናፊው የዐዋቂው (አላህ) ውሳኔ ነው።

وَالْقَمَرَ قَدَّرْنٰهُ مَنَازِلَ حَتّٰى عَادَ كَالْعُرْجُوْنِ الْقَدِيْمِ

wal-qamara qaddarnāhu manāzila ḥattā ‘āda kal-‘urjūnil-qadīm(i).

ለጨረቃም የዑደት ቦታን አደረግንላት፤ (የዑደት የመጨረሻ ቦታዋ ላይ ከደረሰች በኋላ) እንደ አሮጌ ስብስብ መልክ ትመለሳለች።

لَا الشَّمْسُ يَنْۢبَغِيْ لَهَآ اَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا الَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۗوَكُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

lasy-syamsu yambagī lahā an tudrikal-qamara wa lal-lailu sābiqun-nahār(i), wa kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

ፀሐይ ከጨረቃ ጋር ልትደርስ አትችልም፤ ሌሊቱም ቀኑን ልታሸንፍ አትችልም። እያንዳንዱ በራሱ ምህዋር ይሽከረከራል።

وَاٰيَةٌ لَّهُمْ اَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِۙ

wa āyatul lahum annā ḥamalnā żurriyyatahum fil-fulkil-masyḥūn(i).

ለእነርሱም ምልክት ዘሮቻቸውን በጭነት በተጫኑ መርከቦች ውስጥ መሸከም ነው።

وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِّنْ مِّثْلِهٖ مَا يَرْكَبُوْنَ

wa khalaqnā lahum mim miṡlihī mā yarkabūn(a).

እንደዚሁም የሚጋልቡትን (ሌሎች) መጓጓዣዎችን ለእነርሱ ፈጠርን።

وَاِنْ نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيْخَ لَهُمْ وَلَاهُمْ يُنْقَذُوْنَۙ

wa in nasya' nugriqhum falā ṣarīkha lahum wa lā hum yunqażūn(a).

ብንሻም እናሰጥማቸዋለን። ለእነርሱም ረዳት አልነበራቸውም፤ አልዳኑም።

اِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعًا اِلٰى حِيْنٍ

illā raḥmatam minnā wa matā‘an ilā ḥīn(in).

ግን ከእኛ በኾነው ታላቅ ችሮታና እስከ ጊዜ ድረስ ለማጣፈጥ (አዳንናቸው)።

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّقُوْا مَا بَيْنَ اَيْدِيْكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa iżā qīla lahumuttaqū mā baina aidīkum wa mā khalfakum la‘allakum turḥamūn(a).

«ከፊታችሁ ያለውን ቅጣትና የሚመጣውን (ከሞት በኋላ የሚመጣውን) ቅጣት ፍሩ፤ ይታዘንላችሁ ዘንድ» በተባሉ ጊዜ።

وَمَا تَأْتِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ مِّنْ اٰيٰتِ رَبِّهِمْ اِلَّا كَانُوْا عَنْهَا مُعْرِضِيْنَ

wa mā ta'tīhim min āyatim min āyāti rabbihim illā kānū ‘anhā mu‘riḍīn(a).

የእግዚአብሔር ምልክቶች ምልክት በመጣላቸው ቁጥር ሁልጊዜም ከሱ ይርቁ ነበር።

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).

«አላህ ከሰጣችሁ ሲሳይ ለግሱ» በተባሉ ጊዜ እነዚያ የካዱት ለእነዚያ ላመኑት «አላህ ቢሻ ኖሮ የሚያበላቸውን ብናበላቸው ተገቢ ነውን? እናንተ በእርግጥ በግልጽ ስህተት ውስጥ ናችሁ» ይላሉ።

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

«እውነተኞች ከሆናችሁ የትንሣኤው (የትንሣኤ ቀን) ቀጠሮ መቼ ነው የሚፈጸመው?» አሉ።

مَا يَنْظُرُوْنَ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُوْنَ

mā yanẓurūna illā ṣaiḥataw wāḥidatan ta'khużuhum wa hum yakhiṣṣimūn(a).

እነሱ እየጠበቁ የነበሩት አንድ ጩኸት ብቻ ነበር፣ ይህም ሲዋጉ የሚያጠፋቸው።

فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ تَوْصِيَةً وَّلَآ اِلٰٓى اَهْلِهِمْ يَرْجِعُوْنَ ࣖ

falā yastaṭī‘ūna tauṣiyataw wa lā ilā ahlihim yarji‘ūn(a).

ስለዚህ ኑዛዜ ማድረግ አይችሉም፤ እነሱም (እንዲሁም) ወደ ቤተሰቦቻቸው መመለስ አይችሉም።

وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَاِذَا هُمْ مِّنَ الْاَجْدَاثِ اِلٰى رَبِّهِمْ يَنْسِلُوْنَ

wa nufikha fiṣ-ṣūri fa'iżā hum minal-ajdāṡi ilā rabbihim yansilūn(a).

ከዚያም መለከቱ ነፋ፤ ወዲያውኑም ከመቃብራቸው (በሕያውነታቸው) ወጥተው ወደ ጌታቸው ሄዱ።

قَالُوْا يٰوَيْلَنَا مَنْۢ بَعَثَنَا مِنْ مَّرْقَدِنَا ۜهٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُوْنَ

qālū yā wailanā mam ba‘aṡanā mim marqadinā…hāżā mā wa‘adar-raḥmānu wa ṣadaqal-mursalūn(a).

«ወዮልን! ከመቃብራችን (ከመቃብራችን) ማን አነሳን?» አሉ። ይህ (አላህ) እጅግ አዛኝና ለመልክተኞቹ ታማኝ ቃል የገባልን ነው።

اِنْ كَانَتْ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَاِذَا هُمْ جَمِيْعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُوْنَ

in kānat illā ṣaiḥataw wāḥidatan fa'iżā hum jamī‘ul ladainā muḥḍarūn(a).

ያ ጩኸት አንድ ጊዜ ብቻ ነበር፣ ከዚያም ወዲያውኑ ሁሉም ወደ እኛ ቀረቡ (ሊታሰብባቸው የሚገቡ)።

فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔا وَّلَا تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fal-yauma lā tuẓlamu nafsun syai'aw wa lā tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

ስለዚህ በዚያ ቀን ማንም አይጎዳም፤ በሠራችሁትም ነገር እንጂ አትመነዱም።

اِنَّ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِيْ شُغُلٍ فٰكِهُوْنَ ۚ

inna aṣḥābal-jannatil-yauma fī syugulin fākihūn(a).

የገነት ሰዎች በዚያ ቀን በሥራቸው ይደሰታሉ።

هُمْ وَاَزْوَاجُهُمْ فِيْ ظِلٰلٍ عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِ مُتَّكِـُٔوْنَ ۚ

hum wa azwājuhum fī ẓilālin ‘alal-arā'iki muttaki'ūn(a).

እነሱና አጋሮቻቸው በጥላ ስር፣ ሶፋዎች ላይ ተደግፈው ነበር።

لَهُمْ فِيْهَا فَاكِهَةٌ وَّلَهُمْ مَّا يَدَّعُوْنَ ۚ

lahum fīhā fākihatuw wa lahum mā yadda‘ūn(a).

በገነት ውስጥ ፍሬ እና የሚፈልጉትን ሁሉ ያገኛሉ።

سَلٰمٌۗ قَوْلًا مِّنْ رَّبٍّ رَّحِيْمٍ

salāmun qaulam mir rabbir raḥīm(in).

(ለእነሱም) "ሰላም" ይባላሉ፤ ይህም ከአዛኝ አምላክ የተላከ ሰላምታ ነው።

وَامْتَازُوا الْيَوْمَ اَيُّهَا الْمُجْرِمُوْنَ

wamtāzul-yauma ayyuhal-mujrimūn(a).

«እናንተ ኃጢአተኞች ሆይ፣ ዛሬ (ከምእመናን) ተለዩ» ተብሏልና።

۞ اَلَمْ اَعْهَدْ اِلَيْكُمْ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اَنْ لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطٰنَۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

alam a‘had ilaikum yā banī ādama allā ta‘budusy-syaiṭān(a), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

የአዳም ልጆችና የልጅ ልጆች ሆይ፣ ሰይጣንን እንዳትሰግዱ አላዘዝኳችሁምን? በእርግጥም ሰይጣን ለእናንተ እውነተኛ ጠላት ነው።

وَاَنِ اعْبُدُوْنِيْ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa ani‘budūnī, hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

አምልኩኝ። ይህ ቀጥተኛው መንገድ ነው።

وَلَقَدْ اَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلًّا كَثِيْرًا ۗاَفَلَمْ تَكُوْنُوْا تَعْقِلُوْنَ

wa laqad aḍalla minkum jibillan kaṡīrā(n), afalam takūnū ta‘qilūn(a).

በእርግጥም (ዲያብሎስ) ከእናንተ ብዙዎችን አሳስቷል። ታዲያ አታስተውሉምን?

هٰذِهٖ جَهَنَّمُ الَّتِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

hāżihī jahannamul-latī kuntum tū‘adūn(a).

ይህ ቀደም ሲል ማስጠንቀቂያ ተሰጥቶህ የነበረው የገሃነም (ገሃነም) ነው።

اِصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

iṣlauhal-yauma bimā kuntum takfurūn(a).

ዛሬውኑ ወደ ውስጥ ግባ ምክንያቱም ድሮ ትክደው ነበር።

اَلْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلٰٓى اَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَآ اَيْدِيْهِمْ وَتَشْهَدُ اَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

al-yauma nakhtimu ‘alā afwāhihim wa tukallimunā aidīhim wa tasyhadu arjuluhum bimā kānū yaksibūn(a).

ዛሬ አፋቸውን ዘግተናል፤ እጆቻቸው ያናግሩናል፤ እግሮቻቸውም ይመሰክራሉ።

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَطَمَسْنَا عَلٰٓى اَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَاَنّٰى يُبْصِرُوْنَ

wa lau nasyā'u laṭamasnā ‘alā a‘yunihim fastabaquṣ-ṣirāṭa fa annā yubṣirūn(a).

ብንሻም ኖሮ መንገድን ለመፈለግ እንዲሮጡ ዓይኖቻቸውን በወሰድን ነበር። ታዲያ እንዴት ያያሉ?

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَمَسَخْنٰهُمْ عَلٰى مَكَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوْا مُضِيًّا وَّلَا يَرْجِعُوْنَ ࣖ

wa lau nasyā'u lamasakhnāhum ‘alā makānatihim famastaṭā‘ū muḍiyyaw wa lā yarji‘ūn(a).

ብንሻም ኖሮ ፊታቸውን ወደነበሩበት በለወጥን ነበር፤ ስለዚህም መራመድ አይችሉም፤ መመለስም አይችሉም።

وَمَنْ نُّعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِى الْخَلْقِۗ اَفَلَا يَعْقِلُوْنَ

wa man nu‘ammirhu nunakkishu fil-khalq(i), afalā ya‘qilūn(a).

ዕድሜውንም የምናረዝምለትን ሰው ወደ ሕልውናው መጀመሪያ እንመልሰዋለን። ታዲያ ለምን አያስተውሉም?

وَمَا عَلَّمْنٰهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهٗ ۗاِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ وَّقُرْاٰنٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa mā ‘allamnāhusy-syi‘ra wa mā yambagī lah(ū), in huwa illā żikruw wa qur'ānum mubīn(un).

ለእርሱም (ለሙሐመድ) ግጥም አላስተማርነውም፤ ግጥምም ለእርሱ ተገቢ አልነበረም። ቁርዓን ግልጽ ትምህርትና መጽሐፍ እንጂ ሌላ አይደለም።

لِّيُنْذِرَ مَنْ كَانَ حَيًّا وَّيَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

liyunżira man kāna ḥayyaw wa yaḥiqqal-qaulu ‘alal-kāfirīn(a).

(ሙሐመድ) ሕያው ለሆኑት (ልቡን) እንዲያስጠነቅቅና ፍርዱም (አዛብ) ለከሓዲዎችም እርግጠኛ እንዲሆን።

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِّمَّا عَمِلَتْ اَيْدِيْنَآ اَنْعَامًا فَهُمْ لَهَا مٰلِكُوْنَ

awalam yarau annā khalaqnā lahum mimmā ‘amilat aidīnā an‘āman fahum lahā mālikūn(a).

እኛ በኃይላችን ከፈጠርነው ለእነርሱ እንስሳትን መፍጠራችንን አያዩምን? እነሱም በእነርሱ ላይ ቻይዎች ናቸውን?

وَذَلَّلْنٰهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوْبُهُمْ وَمِنْهَا يَأْكُلُوْنَ

wa żallalnāhā lahum fa minhā rakūbuhum wa minhā ya'kulūn(a).

ለእነርሱም (እንስሳትን) ገራንላቸው፤ ከፊሎቹ ለፈረሳቸው የሚጋልቡ ሲሆኑ ከፊሎቹ ደግሞ ለምግባቸው የሚገዙ ናቸው።

وَلَهُمْ فِيْهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُۗ اَفَلَا يَشْكُرُوْنَ

wa lahum fīhā manāfi‘u wa masyārib(u), afalā yasykurūn(a).

እናም ከእሱ የተለያዩ ጥቅሞችን እና መጠጦችን ያገኛሉ። ታዲያ ለምን አመስጋኝ አይደሉም?

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لَّعَلَّهُمْ يُنْصَرُوْنَ ۗ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal la‘allahum yunṣarūn(a).

እርዳታ ለማግኘትም ከአላህ ሌላ የሆኑ ሥራዎችን ይወስዳሉ።

لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَهُمْۙ وَهُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُّحْضَرُوْنَ

lā yastaṭī‘ūna naṣrahum, wa hum lahum jundum muḥḍarūn(a).

እነሱ (ጣዖታቱ) ሊጠብቃቸው የተዘጋጀ ሠራዊት ቢሆኑም እንኳ ሊረዷቸው አልቻሉም።

فَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ ۘاِنَّا نَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

falā yaḥzunka qauluhum, innā na‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a).

ንግግራቸውም አያሳዝንህ (ሙሐመድ ሆይ)። እኛ የሚደብቁትንና የሚገልጹትን እናውቃለንና።

اَوَلَمْ يَرَ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ

awalam yaral-insānu annā khalaqnāhu min nuṭfatin fa'iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).

ሰውስ እኛ ከወንድ የዘር ፍሬ ጠብታ እንደፈጠርነው አያይምን? እርሱም ግልጽ ጠላት ሆኖ ይገለጣልን?

وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَّنَسِيَ خَلْقَهٗۗ قَالَ مَنْ يُّحْيِ الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيْمٌ

wa ḍaraba lanā maṡalaw wa nasiya khalqah(ū), qāla may yuḥyil-‘iẓāma wa hiya ramīm(un).

ምሳሌንም ለእኛ አደረገልን፤ የክስተቱንም አመጣጥ ረሳ፤ «የተሰበሩትን አጥንቶች ማን ሊያድስ ይችላል?» አለ።

قُلْ يُحْيِيْهَا الَّذِيْٓ اَنْشَاَهَآ اَوَّلَ مَرَّةٍ ۗوَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيْمٌ ۙ

qul yuḥyīhal-lażī ansya'ahā awwala marrah(tin), wa huwa bikulli khalqin ‘alīm(un).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ሕያው የሚያደርጋት (አላህ) መጀመሪያ የፈጠረው ነው። እርሱም ስለ ፍጥረታት ሁሉ ዐዋቂ ነው።»

ۨالَّذِيْ جَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الشَّجَرِ الْاَخْضَرِ نَارًاۙ فَاِذَآ اَنْتُمْ مِّنْهُ تُوْقِدُوْنَ

allażī ja‘ala lakum minasy-syajaril-akhḍari nārā(n), fa'iżā antum minhu tūqidūn(a).

ከአረንጓዴ እንጨት እሳትን የሚሠራላችሁ (አላህ) ነው፤ ከዚያም እሳትን የምትነዱለት (ከእሳት) ነው።

اَوَلَيْسَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ ۗبَلٰى وَهُوَ الْخَلّٰقُ الْعَلِيْمُ

awa laisal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa biqādirin ‘alā ay yakhluqa miṡlahum, balā wa huwal-khallāqul-‘alīm(u).

ሰማያትንና ምድርን የፈጠረው (አላህ) ተመሳሳይ (የፈረሱ አካሎቻቸውን) መፍጠር የሚችል አይደለምን? እውነት ነው፣ እርሱም ሁሉን ፈጣሪ፣ ሁሉን አዋቂ ነው።

اِنَّمَآ اَمْرُهٗٓ اِذَآ اَرَادَ شَيْـًٔاۖ اَنْ يَّقُوْلَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

innamā amruhū iżā arāda syai'an ay yaqūla lahū kun fa yakūn(u).

በእርግጥም፣ አንድን ነገር ሲፈልግ፣ "ሁን!" ብቻ ነው የሚለው። ስለዚህ የሆነው ይሄው ነው።

فَسُبْحٰنَ الَّذِيْ بِيَدِهٖ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْءٍ وَّاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

fa subḥānal-lażī biyadihī malakūtu kulli syai'iw wa ilaihi turja‘ūn(a).

ስለዚህ በነገሩ ሁሉ ላይ ስልጣን በእጁ ላለው (አላህ) ጥራት ይገባው፤ ወደ እርሱም ትመለሳላችሁ።