Q.S አል-ካህፍ (اَلْكَهْف) - 110 የጥቅሶች ብዛት

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

አላህ መጽሐፉን (ቁርኣንን) ለባሮቹ ላወረደው እና ጠማማ ላላደረገው ምስጋና ይገባው፤

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

ቀጥተኛ መሪ አድርጎ፣ ከጎኑም ከባድ ቅጣትን ሊያስጠነቅቅበት፣ በጎ ሥራዎችንም ለሚሠሩ ምእመናን መልካም ምንዳ እንደሚያገኙ ሊያበስርበት፣

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

በውስጧ ለዘላለም ይኖራሉ።

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

«አላህ ልጅ ያዘ» የሚሉትንም ለማስጠንቀቅ።

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

እነሱም ሆኑ ቅድመ አያቶቻቸው ስለዚህ ጉዳይ ምንም እውቀት የላቸውም። ከአፋቸው የሚወጡት ቃላት ምንኛ አስቀያሚ ናቸው፤ ውሸትን እንጂ ሌላ ነገር አይናገሩም።

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

ከዚያም ምናልባት አንተ (ሙሐመድ) ራስህን ትጎዳለህ ምክንያቱም እነሱ ከዞሩ በኋላ ታዝናለህ፣ ምክንያቱም በዚህ መረጃ (ቁርኣን) ካላመኑ።

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

በእርግጥም በምድር ላይ ያለውን ሁሉ ለእነርሱ ጌጥ አድርገንላቸዋል፤ የትኛውም በስራው በላጭ እንደሆነ ልንፈትናቸው እንችል ዘንድ።

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

በላይዋ ያለውንም ሁሉ በእርግጥ ምድረ በዳና ደረቅ ምድር እናደርጋለን።

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

በዋሻዎቹ ውስጥ የሚኖሩት እና (ራቂም ያላቸው) ሰዎች ከድንቅ ምልክቶቻችን (የታላቅነት) መካከል ናቸው ብለህ ታስባለህን?

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(አስታውስ) ወጣቶቹ ወደ ዋሻው በተሸሸጉ ጊዜ "ጌታችን ሆይ! ከአንተ ዘንድ ምሕረትን ስጠን፤ በጉዳዮቻችንም ላይ ፍጹም ቀጥተኛ መመሪያን ስጠን" ብለው ጸለዩ።

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

በዋሻውም ውስጥ ለብዙ ዓመታት ጆሮዎቻቸውን አሸፈንናቸው።

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

ከዚያም ከሁለቱ ቡድኖች ውስጥ ለምን ያህል ጊዜ እንደቆዩ (በዋሻው ውስጥ) በማስላት የበለጠ ትክክለኛ ማን እንደሆነ ልናውቅ ቀሰቀስናቸው።

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

እኛ (ሙሐመድ) ታሪካቸውን በእውነት እንነግራችኋለን። በእርግጥ እነሱ በጌታቸው የሚያምኑ ወጣቶች ናቸው፤ ለእነሱም መመሪያ ጨመርንላቸው።

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

«ጌታችን የሰማያትና የምድር ጌታ ነው፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክን አንገዛም። በእርግጥም ይህን ብናደርግ ኖሮ ከእውነት የራቁ ቃላትን በተናገርን ነበር» ባሉ ጊዜ ልባቸውን አጠነከርን።

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

እነሱ ከእርሱ ሌላ አማልክትን (ለአምልኮ) የሠሩ ሕዝቦቻችን ናቸው። ለምን ግልጽ ምክንያቶችን (ለእምነታቸው) አያመጡም? ታዲያ በአላህ ላይ ውሸት ከሚናገር ሰው የበለጠ በዳይ ማነው?

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

እነሱንና ከአላህ ሌላ የሚገዙትን ብትተው፣ በዋሻው ውስጥ ተጠጉ፤ ጌታህም ከችሮታው ያወጣልሃል፤ በነገሮችህም ውስጥ ጠቃሚ ነገርን ያቀርብልሃል።

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

ፀሐይንም ስትወጣ ከዋሻቸው ወደ ቀኝ ዘንበል ብላ ታያለህ፣ ስትጠልቅም፣ በውስጣቸው ሰፊ ቦታ ላይ እያሉ ከነሱ ወደ ግራ ትርቃቸዋለህ። እነዚህ ከአላህ ታላቅነት ምልክቶች ጥቂቶቹ ናቸው። በአላህ የተመራ ሰው እርሱ የተመራ ነው፤ እርሱ የሚያጠመውም ሁሉ የሚመራውን ረዳት አታገኝም።

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

እነሱ እንቅልፍ የሌላቸውን ታስባላችሁ፤ እነሱ ተኝተዋል እንጂ። ውሻቸውም እጆቹን ወደ ዋሻው በር ፊት ለፊት ዘርግቶ ሳለ ወደ ቀኝና ወደ ግራ እናዞራቸዋለን። ብታያቸውም በእርግጥ ከእነሱ ትሸሻለህ፤ በፍርሃትም ትሞላለህ።

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

እርስ በእርሳቸውም ጥያቄ እንዲጠይቁ ቀሰቀስናቸው። አንደኛው "እዚህ ለምን ያህል ጊዜ ቆያችሁ?" አለ። "እኛ አንድ ቀን ወይም ግማሽ ቀን ነን" አለ። ሌላኛው "አምላካችሁ ለምን ያህል ጊዜ እንደቆያችሁ ያውቃል። ስለዚህ ከመካከላችሁ አንዱ የብር ሳንቲሞቹን ይዞ ወደ ከተማ እንዲሄድ ንገሩት፤ የትኛው ምግብ የተሻለ እንደሆነ ይመርምር፤ ከዚያም ያምጣላችሁ፤ ገርና ስለ እናንተ ለማንም አይናገር።"

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

በእርግጥም የት እንዳለህ ቢያውቁ ኖሮ በድንጋይ ይወግሩህ ነበር ወይም ወደ ሃይማኖታቸው እንድትመለስ ያስገድዱሃል፤ በዚህ ሁኔታ ፈጽሞ አትሳካም።

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

እንዲሁም (ሰዎችን) አሳየናቸው፤ የአላህ ተስፋ እውነት መሆኑንና የቂያማ ቀን መምጣትም በእርሱ ላይ ጥርጥር እንደሌለው ያውቁ ዘንድ። በነገሮቻቸውም በተከራከሩ ጊዜ «ከዋሻቸው በላይ ግንብ ገንቡ፤ ጌታቸው ስለእነሱ የበለጠ ያውቃል» አሉ። በነገሮቻቸው ላይ ሥልጣን ያለው ሰው «በእርሱ ላይ የአምልኮ ቤት እንሠራለን» አለ።

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

በኋላ (አንዳንድ ሰዎች) "(ቁጥራቸው) ሦስት (ሰዎች) ናቸው፣ አራተኛው ውሻ ነው" ይላሉ፣ ሌሎች ደግሞ "(ቁጥራቸው) አምስት (ሰዎች) ናቸው፣ ስድስተኛው ውሻ ነው" ይላሉ፣ ስለ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ግምት፤ ሌላኛው ደግሞ "(ቁጥራቸው) ሰባት (ሰዎች) ናቸው፣ ስምንተኛው ውሻ ነው" አለ። (ሙሐመድ) "ጌታዬ ቁጥራቸውን ያውቃል፤ ከጥቂቶች በስተቀር ማንም አያውቅም" በላቸው። ስለዚህ፣ ስለእነሱ (ሙሐመድ) አትከራከሩ፣ ከውጪ ክርክሮች በስተቀር እና ስለእነሱ (ወጣቶቹ) ማንንም አትጠይቁ።"

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

እና ስለ ምንም ነገር በፍጹም አትበል፣ “ነገ ጠዋት ያንን በእርግጠኝነት አደርገዋለሁ”

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

«አላህ ቢፈቅድ» ከማለት በስተቀር። ብትረሳም ጌታህን አስታውስ፤ «ጌታዬ ከዚህ የበለጠ ወደ እውነት የቀረበ እንድሆን ይረዳኛልና» በል።

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

እናም በዋሻው ውስጥ ለሦስት መቶ ዓመታት እና ለዘጠኝ ዓመታት ኖሩ።

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

«አላህ (ዋሻው ውስጥ) ለምን ያህል ጊዜ እንደቆዩ ያውቃል፤ በሰማያትና በምድር ውስጥ የተደበቀው ሁሉ ለእርሱ ነው። ዓይኖቹ ምን ያህል ብሩህ ናቸው፤ ጆሮውም ምን ያህል የተሳለ ነው፤ ከእርሱ በቀር ለእነርሱ ምንም ረዳት የላቸውም፤ በውሳኔም አንድንም አያጋራም» በላቸው።

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

ወደ አንተ የተወረደውን (ሙሐመድን) አንብብ፤ የጌታህን መጽሐፍ (ቁርኣንን)። ፍርዶቹን የሚቀይር ምንም ነገር የለም። ከእርሱም በቀር መጠጊያ አታገኝም።

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

አንተም (ሙሐመድ) ጌታቸውን በጧትና በማታ ውዴታውን ከሚጠሩት ጋር ታገስ፤ የዱንያ ሕይወት ጌጦችን ስለሚመኙ ዓይኖችህን ከነሱ አታዙር፤ ልቦቻቸውንም እኛን ከማስታወስ የተውናቸውን ፍላጎቶቻቸውንም የተከተሉትን ሁኔታዎቻቸውንም ወሰን ያለፈባቸውን አትከተል።

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «እውነቱ ከጌታችሁ ነው፤ የፈለገ (ማመን) ያምን፣ የፈለገም (መካድ) ይካድ።» በእርግጥም ለበደለኞች ግርግር የከበባቸው ገሃነምን አዘጋጅተናል። እርዳታን (መጠጣትን) ቢጠይቁ ፊታቸውን የሚያቃጥል እንደ መፍላት ብረት ያለ ውሃ ይሰጣቸዋል። (ያ) በጣም መጥፎ መጠጥ እና በጣም መጥፎ ማረፊያ ነው።

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ እኛ መልካም ሥራዎችን የሠሩትን ሰዎች ዋጋ አናጠፋም።

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

እነዚያ የዓድን ገነት የሚያገኙት ከሥሮቻቸው ወንዞች የሚፈሱባትን ነው፤ (በዚያች ገነት) በወርቅ አምባሮች ያጌጡና ከጥሩ ሐርና ወፍራም ሐር የተሠሩ አረንጓዴ ልብሶችን የሚለብሱ ሲሆን በሚያማምሩ አልጋዎች ላይ ተደግፈው ተቀምጠዋል። (ይህም) ምርጡ ምንዳና ውብ የማረፊያ ቦታ ነው።

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

ለእነሱም (ሙሐመድን) ምሳሌ ስጥላቸው፤ ለአንደኛው (ከሃዲ) ሁለት የወይን እርሻዎችን ሰጠናቸው፤ ሁለቱንም የአትክልት ስፍራዎች በዘንባባ ዛፎች ከበብናቸው፤ በመካከላቸውም እርሻን አደረግን።

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

ሁለቱም አትክልቶች ፍሬያቸውን ሰጡ፤ ፍሬያቸውም ምንም አልቀነሰም፤ በክፍተቶቻቸውም ወንዞችን ፈሰሱ።

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

ብዙ ሀብት ስለነበረው፣ ከእርሱ ጋር እየተነጋገረ ሳለ ለጓደኛው (ያመነው) “ሀብቴ ከአንተ ይበልጣል፤ ተከታዮቼም የበለጠ ጠንካራ ናቸው” አለው።

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

እናም እራሱን በማሸነፍ ዝንባሌ ወደ አትክልቱ ገባ (በትዕቢትና በአለማመን)፤ “ይህ የአትክልት ስፍራ ፈጽሞ እንደማይጠፋ አስቤ ነበር” አለ።

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

የትንሣኤ ቀን እንደማይመጣ አስባለሁ፤ ወደ ጌታዬም ብመለስ ከዚህ የተሻለ ቦታ በእርግጥ አገኛለሁ ብዬ አስባለሁ።

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

ወዳጁ (ያመነው) ከእርሱ ጋር እየተነጋገረ ሳለ "ከአፈር፣ ከዚያም ከወንድ የዘር ፍሬ ጠብታ በፈጠረህ፣ ከዚያም ፍጹም ሰው ባደረገህ (አላህ) ትክዳለህን?" አለው።

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

ግን እኔ (እመኑበት) እርሱ አላህ ነው፣ ጌታዬም ነው፣ ከጌታዬም ጋር ምንም አላጋራም።

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

እና ለምን ወደ አትክልትህ ስትገባ "ማሻ አላህ፣ ላ ቁወታ ኢላ ቢላህ" አትልም። (በአላህ ፈቃድ ይህ ሁሉ ተፈጽሟል)፣ ምንም እንኳን ሀብቴና ዘሬ ከአንተ ያነሰ እንደሆነ ብታስብም፣ በአላህ (እርዳታ) ካልሆነ በስተቀር ኃይል የለም።

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

ምናልባት ጌታዬ ከአንተ የተሻለ የአትክልት ስፍራ ሊሰጠኝ ይችላል፤ ከሰማይም መብረቅን በአትክልትህ ላይ ሊያወርድና የሚያዳልጥ መሬት እንድትሆን ሊያደርግህ ይችላል።

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

አለበለዚያ ውሃው ወደ መሬት ቢወርድ፣ ዳግመኛ አታገኘውም።

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

ሀብቱም ጠፋ፤ ከዚያም በእጁ ላይ ባወጣው ገንዘብ (የጸጸት ምልክት) የእጆቹን መዳፍ አዞረ፤ ወይኑም ከድጋፉ ጋር ወድቆ (ፓራ-ፓራ) ከዚያም “ከጌታዬ ጋር ምንም ባላጋራ ኖሮ ምን ይሆን ነበር?” አለ።

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

ከአላህ በስተቀር የሚረዳው ቡድን የለም፤ ራሱንም መከላከል አይችልም።

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

እዚያ እርዳታ የሚገኘው ከእውነተኛው አላህ ብቻ ነው። እርሱ ምርጡን ምንዳ የሚሰጥ እና ምርጡን ምንዳ የሚሰጥ ነው።

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

ለእነርሱም የዚህን ዓለም ሕይወት ምሳሌ አድርግላቸው፤ ከሰማይ እንዳወረድነው ውሃ (ዝናብ) በምድር ላይ ያለውን ተክል እንዲያዳብርና ከዚያም (ተክሎቹ) በነፋስ እንደሚነፉ ደርቀው እንዲደርቁ አድርግላቸው። አላህም በነገሩ ሁሉ ላይ ቻይ ነው።

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

ሀብትና ልጆች የዓለማዊ ሕይወት ጌጥ ናቸው፤ ነገር ግን ቀጣይነት ያለው መልካም ሥራ ከጌታህ ዘንድ የተሻለ ምንዳና የተሻለ ተስፋ ነው።

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

በተራሮች ላይ የምንያልፍበትን ቀን አስታውስ፤ ምድርንም ጠፍጣፋ ሆና ታያለህ፤ እንሰበስባቸዋለንም፤ ከእነሱም አንድንም አንተወውም።

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

«በመጀመሪያ ጊዜ እንደፈጠርናችሁ ወደ እኛ በእርግጥ መጣችሁ፤ ስምምነቱን ለመፈፀምም ጊዜን እንደማናስቀምጥላችሁም ጠረጠራችሁ።» (አላህም አለ)።

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

መጽሐፉም (የሥራዎች መዝገብ) ተቀምጦ፣ ከዚያም ኃጢአተኞች በውስጡ ያለውን (የተጻፈውን) ሲፈሩ ታያለህ፣ እነሱም “ይህ መጽሐፍ ምንኛ ከፋን፤ ትንሽም ትልቅም የቀረ ነገር የለም፤ ሁሉም ነገር የተመዘገበ ነው” ይላሉ፤ የሠሩትንም ሁሉ (ተጽፎ) ያገኛሉ። ጌታህም ማንንም አይበድልም።

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

ለመላእክትም «ለአዳም ስገዱ» ባልን ጊዜ (አስታውሱ)። ሰገዱም። ሰይጣን ብቻ ነው። እርሱ ከጋኔን ወገን ነው፤ ስለዚህ የጌታውን ትእዛዝ ይጥሳል። እርሱንና ዘሮቹን ከእኔ ሌላ ጠላቶች ቢሆኑ እንኳ መሪዎች አድርጋችሁ ልታደርጓቸው ይገባችኋልን? በበደለኛው ምትክ አላህን በመተካት በጣም መጥፎ ነው።

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

የሰማያትንና የምድርን አፈጣጠር እንዲያዩ አላመጣኋቸውም፤ የራሳቸውንም አፈጣጠር (እንዲሁም) አላሳሳታቸውም፤ የሚያጠሟቸውንም ረዳቶች አላደርጋቸውም።

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

«እናንተን የምትሏቸውን ረዳቶቻችሁን ጥሩልኝ» ባለበት ቀን (አስታውሱ)። ከዚያም ጠሩት፤ (ለጥሪዎቻቸውም) ምላሽ አልሰጡም፤ ለእነርሱም የጥፋት ስፍራ አደረግንላቸው።

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

ኃጢአተኞችም ሲኦልን አይተው ወደ ውስጥ እንደሚወድቁ አሰቡ፤ ከርሷም የሚያፈገፍጉበት ቦታ አጡ።

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

በእርግጥም በዚህ ቁርኣን ውስጥ በተለያዩ ምሳሌዎች ለሰዎች ደጋግመን አብራርተናል። ነገር ግን ሰዎች በጣም የሚከራከሩት እነሱ ናቸው።

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

ሰዎች መመሪያ ሲመጣላቸው ከማመንና ከጌታቸው ምሕረትን ከመጠየቅ የሚከለክላቸው ምንም ነገር የለም፤ ከዚህ በፊት የነበሩት ሰዎች (በላይ ተግባራዊ የሆነው የአላህ ሕግ) መምጣትን ወይም በእነሱ ላይ እውነተኛ ቅጣት ከመምጣቱ በስተቀር።

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

መልክተኞችንም አብሳሪዎችና አስጠንቃቂዎች አድርገን እንጅ አልላክንም፤ እነዚያ የካዱት ግን እውነቱን (እውነትን) ለማጥፋት በውሸት ይከራከራሉ። አንቀጾቼንና በተስፈራሩትም ነገር ይሳለቃሉ።

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

በጌታውም አንቀጾች ከተስፈራራና ከዚያም ከርሷ ከዞረና ሁለቱ እጆቹ የሠሩትን ከረሳ ሰው የበለጠ በዳይ ማነው? በእርግጥ ልቦቻቸውን (እንዳያውቁት) ደንቃራ አደረግን፤ በጆሮዎቻቸውም ላይ ድንጋጤ አደረግንባቸው። (ሙሐመድ) ወደ መምራት ብትጠራቸውም ለዘላለም አይመሩም።

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

ጌታህም መሐሪ አዛኝ ነው። በሠሩት ሥራ ሊቀጣቸው ቢፈልግ ኖሮ ቅጣታቸውን ባፋጠነ ነበር። ግን ለእነርሱ ከእርሱ መጠጊያ የማያገኙበት የተወሰነ ጊዜ (የቅጣት) አላቸው።

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

የዚያችንም ምድር (ሰዎች) በበደሉ ጊዜ አጠፋናቸው፤ ለመጥፊያቸውም የተወሰነ ጊዜን አደረግን።

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

ሙሳም ለባሪያው «የሁለቱን ባሕሮች መገናኘት እስክደርስ ድረስ (ከመጓዝ) አልቆም፤ ወይም ለብዙ ዓመታት እጓዛለሁ» ያለውን (አስታውስ)።

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

ስለዚህ የሁለቱ ባሕሮች የመገናኛ ቦታ ሲደርሱ ዓሣውን ረሱት፤ ዓሣውም ዘሎ ወደ ባሕሩ ገባ።

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

ከዚያም (ወደዚያ ቦታ) ካለፉ በኋላ ሙሴ አገልጋዩን “ምግባችን አምጣልን፤ ከመንገዳችን ደክመናል” አለው።

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

እርሱም (አገልጋዩ) “ዓለቱን ለመጠለል ስንፈልግ ዓሣውን ረስቼው ነበር (እንዳላስታውስህ)፤ ከሰይጣን በቀር ማስታወስን እንዳላስረሳኝ ታውቃለህን?” ሲል መለሰለት።

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

ሙሴም “የምንፈልገው ቦታ ይህ ነው” አለ። ከዚያም ሁለቱም የመጀመሪያውን ፈለግ ተከትለው ተመለሱ።

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

ሁለቱም ከባሮቻችን ውስጥ ከጎናችን የሆነን ምህረት የሰጠንለትን ከእኛም እውቀትን ያስተማርነውን ባሪያ አገኙ።

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

ሙሳም «መመሪያ እንድሆን ያስተማርከኝን (እውነተኛውን እውቀት) እንድታስተምረኝ ልከተልህ እችላለሁን?» አለው።

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

እርሱም መልሶ፣ “በእርግጥ፣ ከእኔ ጋር መታገስ አትችልም።”

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

ስለ አንድ ነገር በቂ እውቀት ከሌለህ እንዴት ትዕግስት ማሳየት ትችላለህ?

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

እርሱም (ሙሳ) «እግዚአብሔር ቢፈቅድ፣ ታጋሽ ሰው ታገኘኛለህ፤ በምንም ነገር አልቃወምህም» አለው።

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

«ከተከተለኝ፣ እስክነግርህ ድረስ ስለ ምንም ነገር አትጠይቀኝ።» አለው።

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

ሁለቱም ጀልባው እስኪሳፈሩ ድረስ ቀጠሉ፤ እሱም በውስጡ ቀዳዳ ሠራ። (ሙሳ) «መርከቧን ለምን ቀዳድደህ? ተሳፋሪዎቹንስ ሰጠምክ?» አለው። በእርግጥም ታላቅ ኃጢአት ሠርተሃል።

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

«እኔን መታገስ እንደማትችል አልነገርኩህምን?» አለው።

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

(ሙሳ) «በመርሳቴ ምክንያት አትቅጣኝ፤ በጉዳዬም ውስጥ ምንም አይነት ችግር አታስቸግረኝ» አለ።

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

ሁለቱም ተጓዙ፤ ሁለቱም አንድ ወጣት እስኪያገኙ ድረስ ገደለው። እርሱም (ሙሴ) «ለምን ንፁህ ነፍስ ትገድላለህ፣ ሌላ ሰው ስለገደለ አይደለም? በእርግጥም በጣም መጥፎ ነገር አድርገሃል» አለው።

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

«እኔን መታገስ እንደማትችል አልነገርኩህምን?» አለው።

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

(ሙሳ) «ከዚህ በኋላ ስለማንኛውም ነገር ብጠይቅህ፣ ከዚህ በኋላ ከአንተ ጋር እንድሄድ አትፍቀድልኝ፤ በእርግጥም ሰበብዬን ለመቀበል በቂ ታጋሽ ነህ» አለው።

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

ስለዚህ ሁለቱም ቀጠሉ፤ ስለዚህ ሁለቱም ወደ አንድ አገር ሰዎች ሲመጡ፣ ሁለቱም በሕዝቡ እንዲዝናኑ ጠየቁ፣ ነገር ግን እነሱ (የዚያ አገር ሰዎች) ሊያስተናግዷቸው አልፈለጉም፣ ከዚያም ሁለቱም ሊፈርሱ የተቃረቡ የቤቶቹን ግድግዳዎች አገኙ (በዚያ አገር)፣ ከዚያም አስተካከለው። እርሱም (ሙሴ) “ከፈለግክ፣ ለዚያ ሽልማት መጠየቅ ትችላለህ” አለ።

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

«ይህ በእኔና በአንተ መካከል ያለው መለያየት ነው፤ ልትሸከሙት ያልቻላችሁትን ድርጊት ማብራሪያ እሰጥሃለሁ።» አለ።

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

ጀልባው በባህር ላይ ለሚሠሩ ድሆች ነበር፤ እኔ ግን ሁሉንም ጀልባ የሚይዝ ንጉሥ ስለነበር ልጥላት አስቤ ነበር።

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

ወጣቱ (ከሃዲው) በተመለከተም ሁለቱም ወላጆቹ አማኞች ነበሩ፤ ወላጆቹንም እንዲሳሳቱና እንዲክዱ ያስገድዳቸዋል ብለን ፈርተን ነበር።

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

ከዚያም እግዚአብሔር ከሆነ፣ ከዚያ (ልጁ) የተሻለ እና የበለጠ ውድ የሆነ (ለእናቱ እና ለአባቱ) ንጽሕናውን በሌላ (ልጅ) እንተካዋለን።

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

ግድግዳውን በተመለከተ በከተማው ውስጥ የሁለት የቲሞች ልጆች ነበሩ፤ ከሥሩም የእነርሱ የሆነ ሀብት ነበረ፤ አባታቸውም ደግ ሰው ነበር። ጌታህም ለአካለ መጠን እንዲደርሱና ከጌታህ ምህረት ገንዘባቸውን እንዲያወጡ ፈቀደ። በራሴ ፈቃድም አላደረግኩትም። ይህ የታገስካቸው ሥራዎች ማስረጃ ነው።

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

ስለ ዙልከርናይንም (ሙሐመድን) ጠየቁህ። “ታሪኩን አነብልሃለሁ” በል።

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

በእርግጥም በምድር ላይ ቦታ ሰጥተነው ነበር፤ ሁሉንም ነገር ለማሳካትም መንገድ አዘጋጅተናል።

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

ከዚያም አንድ መንገድ ወሰደ።

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

ፀሐይ ወደምትጠልቅበት ቦታ እስኪደርስ ድረስ (ፀሐይ) በጥቁር ጭቃማ ባህር ውስጥ ስትጠልቅ አየና እዚያም ሃይማኖት የሌላቸውን ሰዎች አገኘ። «ዙልከርናይን ሆይ! ልትቀጣቸው ወይም መልካም ነገር ልታደርግ ትችላለህ (እንዲያምኑ ጋብዝሃቸው)» አልነው።

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

(ዙልከርናይን) እንዲህ አለ፡- “በደል የፈጸመ ሰው እንቀጣዋለን፤ ከዚያም ወደ ጌታው ይመለሳል፤ ከዚያም አላህ በጣም ከባድ ቅጣት ይቀጣዋል።”

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

ያመነና መልካም ሥራን የሠራ ሰው በምላሹ መልካሙን (ምንዳ) ያገኛል፤ እኛም ቀላል የሆኑትን ትዕዛዛችንን እናስተላልፋለን።

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

ከዚያም ሌላ መንገድ ተከተለ።

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

ፀሐይ ወደምትወጣበት (ምስራቅ) ቦታ በደረሰ ጊዜም በእነሱ ላይ ምንም ጥበቃ ባላደረግንላቸው ሕዝቦች ላይ ስታበራ አገኘችው።

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

ስለዚህ፣ እኛም በእርሱ ውስጥ ያለውን ሁሉ እናውቃለን (ዙልከርናይን)።

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

ከዚያም ሌላ መንገድ ተከተለ።

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

እስከ ሁለት ተራሮች መካከል ድረስ ሲደርስ፣ ከኋላቸው (ከሁለቱ ተራሮች) የሚሉትን ለመረዳት የሚቸገሩ ሰዎችን አገኘ።

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

«ዙልከርናይን ሆይ! በእርግጥ የጁጅ እና መክጁጅ (በምድር ላይ ጉዳት የሚያደርሱ) ፍጥረታት ሆይ፣ በእኛና በእነሱ መካከል ግድግዳ እንድትገነባ ምንዳ ልንሰጥህ እንችላለን?» አሉ።

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

(ዙልከርናይን) እንዲህ አለ፡- “አላህ የሰጠኝ (ከሽልማትህ) ይበልጣል፤ ስለዚህ በአንተና በእነሱ መካከል አጥር እንድፈጥር በብርታት እርዳኝ።

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

የብረት ቁርጥራጮችን ስጡኝ!” እስኪል ድረስ የብረቱ ቁርጥራጮች ከሁለቱ ተራሮች ጋር እስኪስተካከሉ ድረስ፣ “እሳቱን ነፉ!” አለ። እንደ እሳት ቀይ ሆኖ ሲቀላ፣ “እንዲፈላ መዳብ ስጡኝና በላዩ ላይ አፈሳለሁ” አለ።

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

ስለዚህ እነሱ (ያክጁጅ እና መክጁጅ) ወደ ላይ መውጣት አልቻሉም እና ቀዳዳ መፍጠርም አልቻሉም።

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

(ዙልከርናይን) «ይህ (ግድግዳ) ከጌታዬ የተቀበልኩት በረከት ነው፤ ስለዚህ የጌታዬ ቃል ኪዳን በመጣ ጊዜ ያፈርሰዋል፤ የጌታዬም ቃል ኪዳን እውነት ነው።» አለ።

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

በዚያም ቀን (የዕቅጁጅና መክጁጅ) እርስ በርሳቸው እንዲቀላቀሉ እናደርጋለን፤ በቀንዱም (እንደገና) በተነፋ ጊዜ ሁሉንም እንሰበስባቸዋለን።

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

በዚያ ቀንም ገሀነምን ለከሓዲዎች በግልጽ እናሳያለን።

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(ማለትም) እነዚያ ዓይኖቻቸው (ልቦቻቸው) የተዘጉ (ምልክቶቼን) ማየት የማይችሉ እና መስማት የማይችሉ ናቸው።

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

ከሓዲዎችስ ባሮቼን ከእኔ ሌላ ረዳቶች አድርገው ሊይዙ ይችላሉ ብለው ያስባሉን? እኛ ገሀነምን (ገሀነምን) ለከሓዲዎች መኖሪያ አዘጋጅተናል።

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

(ሙሐመድ) "በድርጊቶቹ ምክንያት ከፍተኛ ኪሳራ ስለሚደርስበት ሰው ልንነግራችሁ ይገባልን?" በሉ።

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

(ማለትም) በዚህች ዓለማዊ ሕይወት ውስጥ የሚያደርጉት ጥረት ከንቱ የሆነባቸው፣ የሚችሉትን ሁሉ እንዳደረጉ የሚያስቡ ሰዎች።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

እነዚያ በጌታቸው አንቀጾች የሚክዱና (በመገናኘታቸው) የማያምኑ ናቸው። ስለዚህ ሥራቸው ከንቱ ነው፤ በትንሣኤም ቀን በእነርሱ ላይ አንመዝንባቸውም።

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

ስለዚህ፣ በክህደታቸው ምክንያት፣ እና በአንቀጾቼና በመልክተኞቼ ላይ ስላላገጡ፣ ዋጋቸው ገሃነም ይሆናል።

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

በእርግጥም እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ፣ ገነት ለእነርሱ የመኖሪያ ስፍራ ሆና ተሰጥቷታል።

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

በውስጣቸው ዘላለማዊ ናቸው፣ ከዚያ መንቀሳቀስ አይፈልጉም።

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

(ሙሐመድ ሆይ) በላቸው፡- “ባሕሩ የጌታዬን ቃላት (ለመጻፍ) ቀለም ቢሆን ኖሮ፣ የጌታዬ ቃላት ከመጨረሳቸው በፊት ባሕሩ ይደርቅ ነበር፣ ምንም እንኳን እንደ ተጨማሪ ነገር ብናመጣም እንኳ።”

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- “እኔ እንደ እናንተው ሰው ብቻ ነኝ፤ አምላካችሁ በእርግጥ ሁሉን ቻይ አምላክ መሆኑን የተገለጠልኝ ሰው ብቻ ነኝ። ስለዚህ ከጌታው ጋር መገናኘትን የሚፈልግ ሰው መልካም ሥራን ይሥራ፤ ጌታውንም በማምለክ ከምንም ጋር አያጋራ።”