Q.S አል-አህቃፍ (اَلْأَحْقَاف) - 35 የጥቅሶች ብዛት

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

ሃ ሚም

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil ‘azīzil-ḥakīm(i).

ይህ መጽሐፍ የተወረደው ሁሉን ቻይ እና ጥበበኛ ከሆነው አላህ ነው።

مَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَمَّآ اُنْذِرُوْا مُعْرِضُوْنَ

mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqqi wa ajalim musammā(n), wal-lażīna kafarū ‘ammā unżirū mu‘riḍūn(a).

ሰማያትንና ምድርን በመካከላቸው ያለውንም ሁሉ በእውነትና ለተወሰነ ጊዜ እንጂ አልፈጠርንም። እነዚያም የካዱት ከተሰጣቸው ማስጠንቀቂያ ዘንጊዎች (ዘንጊዎች) ይርቃሉ።

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقُوْا مِنَ الْاَرْضِ اَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِى السَّمٰوٰتِ ۖائْتُوْنِيْ بِكِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ هٰذَآ اَوْ اَثٰرَةٍ مِّنْ عِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul ara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi arūnī māżā khalaqū minal-arḍi am lahum syirkun fis-samāwāt(i), i'tūnī bikitābim min qabli hāżā au aṡāratim min ‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).

(ሙሐመድ) «ከአላህ ሌላ የምታመልኩትን አስረዱኝ፤ ከምድር ምን እንደፈጠሩ ወይም በሰማያት (መፈጠር) ውስጥ ተሳትፈዋል ወይ የሚለውን አሳዩኝ? ከዚህ (ቁርኣን) በፊት የነበረውን መጽሐፍ ወይም (የቀደሙትን) እውቀት ቅርስ አምጡልኝ፤ እውነተኞች ከሆናችሁ» በላቸው።

وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ يَّدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَنْ لَّا يَسْتَجِيْبُ لَهٗٓ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ وَهُمْ عَنْ دُعَاۤىِٕهِمْ غٰفِلُوْنَ

wa man aḍallu mimmay yad‘ū min dūnillāhi mal lā yastajību lahū ilā yaumil-qiyāmati wa hum ‘an du‘ā'ihim gāfilūn(a).

ከአላህ ሌላን ከሚገዙት ሰዎች እስከ ትንሣኤ ቀን ድረስ ጸሎታቸውን መቀበል የማይችሉና ጸሎታቸውንም የሚተዉ (የሚዘነጉ) እነማን ናቸው?

وَاِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُوْا لَهُمْ اَعْدَاۤءً وَّكَانُوْا بِعِبَادَتِهِمْ كٰفِرِيْنَ

wa iżā ḥusyiran-nāsu kānū lahum a‘dā'aw wa kānū bi‘ibādatihim kāfirīn(a).

ሰዎችም (በትንሳኤ ቀን) ሲሰበሰቡ፣ አምላክ ጠላታቸው ይሆናል፤ ለእሱም የሚከፍሉትን አምልኮ ይክዳል።

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌۗ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, hāżā siḥrum mubīn(un).

ግልጽ የሆኑ አንቀጾቻችንም በተነበቡ ጊዜ እነዚያ የካዱት እውነቱ በመጣላቸው ጊዜ «ይህ እውነተኛ ድግምት ነው» ይሉ ነበር።

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَلَا تَمْلِكُوْنَ لِيْ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗهُوَ اَعْلَمُ بِمَا تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ كَفٰى بِهٖ شَهِيْدًا ۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ ۗ وَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituh(ū), falā tamlikūna lī minallāhi syai'ā(n), huwa a‘lamu bimā tufīḍūna fīh(i), kafā bihī syahīdam bainī wa bainakum, wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

ይልቁንም «እርሱ (ሙሐመድ) ቀጠፈው (ቁርኣን)» ይላሉ። «ብቀጣጥፈው ኖሮ ከአላህ ቅጣት ልትጠብቁኝ አትችሉም ነበር። እርሱ ስለሱ የምትሉትን ሁሉ ያውቃል። በእኔና በእናንተ መካከል መስካሪ መሆኑ በቂ ነው። እርሱ መሓሪ አዛኝ ነው።» በላቸው።

قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِّنَ الرُّسُلِ وَمَآ اَدْرِيْ مَا يُفْعَلُ بِيْ وَلَا بِكُمْۗ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ وَمَآ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

qul mā kuntu bid‘am minar-rusuli wa mā adrī mā yuf‘alu bī wa lā bikum, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayya wa mā ana illā nażīrum mubīn(un).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «እኔ ከመልክተኞቹ የመጀመሪያው መልእክተኛ አይደለሁም፤ በእኔም በእናንተም ምን እንደሚደረግ አላውቅም። የተወረደልኝን ብቻ እከተላለሁ፤ እኔ ደግሞ አስጠንቃቂ ብቻ ነኝ።»

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَكَفَرْتُمْ بِهٖ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى مِثْلِهٖ فَاٰمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi wa kafartum bihī wa syahida syāhidum mim banī isrā'īla ‘alā miṡlihī fa āmana wastakbartum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

«ይህ (ቁርኣን) በእርግጥ ከአላህ የመጣና ብትክዱ ምን ይመስላችኋል? ከእስራኤል ልጆችም ምስክር ቢኖር ቁርኣንን (በተጠቀሰው) የሚያምን (እውነቱን) አምኖ ቢቀበልና ከዚያም ቢያምን ትኮራላችሁ። አላህ በእርግጥ በደለኞችን ሕዝቦች አይመራም።» በላቸው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُوْنَآ اِلَيْهِۗ وَاِذْ لَمْ يَهْتَدُوْا بِهٖ فَسَيَقُوْلُوْنَ هٰذَآ اِفْكٌ قَدِيْمٌ

wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū lau kāna khairam mā sabaqūnā ilaih(i), wa iż lam yahtadū bihī fasayaqūlūna hāżā ifkun qadīm(un).

እነዚያም የካዱት ለእነዚያ ላመኑት፡- «ቁርኣን መልካም ነገር ቢሆን ኖሮ በርሱ ሊቀድሙን (ሊያምኑበት) አይገባቸውም ነበር» ይላሉ። ነገር ግን በእርሱ ስላልተመሩ «ይህ የድሮ ውሸት ነው» ይላሉ።

وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰٓى اِمَامًا وَّرَحْمَةً ۗوَهٰذَا كِتٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۖوَبُشْرٰى لِلْمُحْسِنِيْنَ

wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), wa hāżā kitābum muṣaddiqul lisānan ‘arabiyyal liyunżiral-lażīna ẓalamū, wa busyrā lil-muḥsinīn(a).

ከቁርዓን በፊትም የሙሴ መጽሐፍ እንደ መመሪያና እዝነት ነበር። ይህ (ቁርዓን) በዐረብኛ የሚያረጋግጥ መጽሐፍ ሲሆን ይህም ለበደለኞች ማስጠንቀቂያ ለመስጠትና መልካም ለሚሠሩ ሰዎች ምሥራች ለማቅረብ ነው።

اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

እነዚያ «ጌታችን አላህ ነው» የሚሉ ከዚያም ቀጥ ያሉ በእነርሱ ላይ ፍርሃት የለባቸውም፤ አያዝኑም።

اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۚ جَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ika aṣḥābul-jannati khālidīna fīhā, jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

እነዚህ በውስጧ የዘላለም የሰማይ ነዋሪዎች ናቸው፤ ለሠሩት ሥራ ዋጋ ይሆናሉ።

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).

ሰዎችንም ለወላጆቻቸው በጎ እንዲያደርጉ አዘዝናቸው። እናቱ በችግር ፀንሳዋለች፤ በችግርም ወለደችው። የእርግዝና ጊዜ እስከ ጡት ጡት ጡት ጡት እስኪወጣ ድረስ ሰላሳ ወር ነው፤ ስለዚህም ልጁ (ልጁ) አዋቂ ሲሆን አርባ ዓመት ሲሞላው "ጌታዬ ሆይ! በእኔና በወላጆቼ ላይ ለሰጠኸኝ ጸጋ አመስጋኝ እንድሆን፣ አንተም የምትወደውን መልካም ሥራ እንድሠራ፣ ለልጆቼና ለልጅ ልጆቼም የሚፈስ መልካም ሥራን ስጠኝ። በእርግጥ ወደ አንተ ተጸጸትኩ፤ እኔ ከሙስሊሞች አንዱ ነኝ" ሲል ይጸልያል።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ اَحْسَنَ مَا عَمِلُوْا وَنَتَجَاوَزُ عَنْ سَيِّاٰتِهِمْ فِيْٓ اَصْحٰبِ الْجَنَّةِۗ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ

ulā'ikal-lażīna nataqabbalu ‘anhum aḥsana mā ‘amilū wa natajāwazu ‘an sayyi'atihim fī aṣḥābil-jannah(ti), wa‘daṣ-ṣidqil-lażī kānū yū‘adūn(a).

እነዚያ የሠሩትን መልካም ሥራ የምንቀበልባቸው ሰዎች ናቸው፤ ስህተቶቻቸውንም ይቅር የምንላቸው ሰዎች የገነት ነዋሪዎች ይሆናሉ። ይህ ለእነሱ የተገባላቸው እውነተኛ ተስፋ ነው።

وَالَّذِيْ قَالَ لِوَالِدَيْهِ اُفٍّ لَّكُمَآ اَتَعِدَانِنِيْٓ اَنْ اُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُوْنُ مِنْ قَبْلِيْۚ وَهُمَا يَسْتَغِيْثٰنِ اللّٰهَ وَيْلَكَ اٰمِنْ ۖاِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّۚ فَيَقُوْلُ مَا هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wal-lażī qāla liwālidaihi uffil lakumā ata‘idāninī an ukhraja wa qad khalatil qurūnu min qablī, wa humā yastagīṡānillāha wailaka āmin, inna wa‘dallāhi ḥaqq(un), fayaqūlu mā hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

ለወላጆቹም "አህ" ያለው ሰው። ከእኔ በፊት ብዙ ሰዎች ቢሞቱም እንኳ (ከመቃብር) እንደምነሳ አስጠንቅቃችሁኛልን? ከዚያም ወላጆቹ "ወዮላችሁ እመኑ! የአላህ ቃል ኪዳን እውነት ነው" ብለው አላህን እርዳታ ጠየቁ። ከዚያም ልጁ "ይህ የጥንት ሰዎች ተረት ብቻ ነው" አለ።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا خٰسِرِيْنَ

ulā'ikal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu fī umamin qad khalat min qablihim minal-jinni wal-ins(i), innahum kānū khāsirīn(a).

እነሱ ከአጋንንትና ከሰው ልጆች (ወገኖች) ጋር በእርግጥ የተቀጡ (ጥፋት) የተፈረደባቸው ሕዝቦች ናቸው። እነሱ የተሸነፉት ናቸው።

وَلِكُلٍّ دَرَجٰتٌ مِّمَّا عَمِلُوْاۚ وَلِيُوَفِّيَهُمْ اَعْمَالَهُمْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likullin darajātum mimmā ‘amilū, wa liyuwaffiyahum a‘mālahum wa hum lā yuẓlamūn(a).

እያንዳንዱ ሰው በሠራው ሥራ ደረጃ ያገኛል፤ አላህም በሠራው ሥራ ይመነዳዋል፤ እነሱም አይበደሉም።

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَذْهَبْتُمْ طَيِّبٰتِكُمْ فِيْ حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَاۚ فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُوْنَ ࣖ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), ażhabtum ṭayyibātikum fī ḥayātikumud-dun-yā wastamta‘tum bihā, fal-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum tastakbirūna fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa bimā kuntum tafsuqūn(a).

ከሐዲዎችም ወደ ገሃነም የሚቀርቡበትን ቀን አስታውሱ (ለእነርሱም) «የዱንያ ህይወታችሁን መልካም ነገሮች አሳልፋችሁ በውስጧም ተደስታችኋል። ስለዚህ ዛሬ በምድር ላይ እውነትን ሳትፈሩ ስለኮራችሁና ታዛዦች በነበራችሁት (አላህን በማመፃችሁ) አዋራጅ ቅጣትን ትመነዳላችሁ።»

۞ وَاذْكُرْ اَخَا عَادٍۗ اِذْ اَنْذَرَ قَوْمَهٗ بِالْاَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖٓ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

ważkur akhā ‘ād(in), iż anżara qaumahū bil-aḥqāfi wa qad khalatin-nużuru mim baini yadaihi wa min khalfihī allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

የዓድን ወንድም (ሁድን) ሕዝቦቹን ስለ ሸለቆዎች ባስጠነቀቀ ጊዜ አስታውስ፤ ከፊቱም ከኋላውም አስጠንቃቂዎች አልፈዋል፤ (እንዲህም አሉ)፡- «አላህን እንጂ ሌላን አትገዙ፤ በታላቁ ቀን ቅጣትን እንደምትቀጡ እፈራለሁና።»

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

«ከአማልክቶቻችን ልታዞረን መጣህብን? ከእውነተኞች ከሆንክ የዛትከውን ቅጣት አምጣብን» አሉ።

قَالَ اِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ۖوَاُبَلِّغُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

qāla innamal ‘ilmu ‘indallāh(i), wa uballigukum mā ursiltu bihī wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

(ሁድ) «የዚህ እውቀት የአላህ ብቻ ነው፤ የተወረደልኝንም አደርስላችኋለሁ፤ ግን እናንተ የምትሳሳቱ ሕዝቦች መሆናችሁን አያችኋለሁ» አለ።

فَلَمَّا رَاَوْهُ عَارِضًا مُّسْتَقْبِلَ اَوْدِيَتِهِمْ قَالُوْا هٰذَا عَارِضٌ مُّمْطِرُنَا ۗبَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهٖ ۗرِيْحٌ فِيْهَا عَذَابٌ اَلِيْمٌۙ

falammā ra'auhu ‘āriḍam mustaqbila audiyatihim, qālū hāżā ‘āriḍum mumṭirunā, bal huwa masta‘jaltum bih(ī), rīḥun fīhā ‘ażābun alīm(un).

ቅጣቱንም በደመና መልክ ወደ ሸለቆዎቻቸው ሲመጣ ባዩ ጊዜ፣ «ይህ ዝናብን የሚያዘንብ ደመና ነው» አሉ። (አይደለም!) ግን ይህ ለማፋጠን የምትጠይቁት ቅጣት አሳማሚ ስቃይ የያዘ ነፋስ ነው።

تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍۢ بِاَمْرِ رَبِّهَا فَاَصْبَحُوْا لَا يُرٰىٓ اِلَّا مَسٰكِنُهُمْۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

tudammiru kulla syai'im bi'amri rabbihā fa'aṣbaḥū lā yurā illā masākinuhum, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

እነዚያ በጌታቸው ትዕዛዝ ሁሉንም ነገር ያጠፉት (የዓድ ሕዝቦች) ከመኖሪያቸው ዱካዎች በስተቀር የማይታዩ ሆነው ቀሩ። እንደዚሁ ኃጢአተኞችን እንመነዳለን።

وَلَقَدْ مَكَّنّٰهُمْ فِيْمَآ اِنْ مَّكَّنّٰكُمْ فِيْهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَّاَبْصَارًا وَّاَفْـِٕدَةًۖ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ اَبْصَارُهُمْ وَلَآ اَفْـِٕدَتُهُمْ مِّنْ شَيْءٍ اِذْ كَانُوْا يَجْحَدُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannāhum fīmā im makkannākum fīhi wa ja‘alnā lahum sam‘aw wa abṣāraw wa af'idah(tan), famā agnā ‘anhum sam‘uhum wa lā abṣāruhum wa lā af'idatuhum min syai'in iż kānū yajḥadūna bi'āyātillāhi wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

በእርግጥም አቋማቸውን (በብልጽግናና በጥንካሬ) አረጋገጥን፤ ለእናንተም ጆሮን፣ እይታንና ልብን ሰጥተናቸዋል፤ ነገር ግን መስሚያቸው፣ እይታቸውና ልባቸው ምንም አይጠቅማቸውም፤ ምክንያቱም ሁልጊዜ የአላህን አንቀጾች ይክዳሉ፤ የሚሳለቁበትም ቅጣት (ማስፈራሪያ) ከበባቸው።

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا مَا حَوْلَكُمْ مِّنَ الْقُرٰى وَصَرَّفْنَا الْاٰيٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa laqad ahlaknā mā ḥaulakum minal-qurā wa ṣarrafnal-āyāti la‘allahum yarji‘ūn(a).

በዙሪያችሁ ያሉትን አገሮች በእርግጥ አጥፍተናል፤ እንዲሁም ምልክቶችን (ታላቅነታችንን) ደጋግመን አብራርተናል፤ ስለዚህም ይመለሱ ዘንድ (ንስሐ ይገቡ)።

فَلَوْلَا نَصَرَهُمُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ قُرْبَانًا اٰلِهَةً ۗبَلْ ضَلُّوْا عَنْهُمْۚ وَذٰلِكَ اِفْكُهُمْ وَمَا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

falau lā naṣarahumul-lażīnattakhażū min dūnillāhi qurbānan ālihah(tan), bal ḍallū ‘anhum, wa żālika ifkuhum wa mā kānū yaftarūn(a).

ታዲያ ከአላህ ውጭ የሚያመልኳቸው (ጣዖታትና አማልክት) ወደ እሱ ለመቅረብ ለምን ሊረዷቸው አይችሉም? አማልክት እንኳን ከነሱ ጠፍተዋል? ይህ ደግሞ የውሸታቸውና የፈጠሩት ነገር ውጤት ነው።

وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ

wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).

የጂኒዎችንም ጭፍሮች ቁርኣንን የሚያዳምጡ ሲሆኑ ባቀረብንልህ ጊዜ (አስታውስ)። ንባቡንም በተመለከቱ ጊዜ «ዝም በሉ» አሉ። በተጨረሰም ጊዜ ለማስጠንቀቅ ወደ ሕዝቦቻቸው ተመለሱ።

قَالُوْا يٰقَوْمَنَآ اِنَّا سَمِعْنَا كِتٰبًا اُنْزِلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰى مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ وَاِلٰى طَرِيْقٍ مُّسْتَقِيْمٍ

qālū yā qaumanā innā sami‘nā kitāban unzila mim ba‘di mūsā muṣaddiqal limā baina yadaihi yahdī ilal-ḥaqqi wa ilā ṭarīqim mustaqīm(in).

«ሕዝቦቻችን ሆይ! ከሙሳ በኋላ የተወረደውን መጽሐፍ (ቁርኣን) ሰምተናል፤ ይህም በፊት የነበሩትን መጻሕፍት የሚያረጋግጥ፣ ወደ እውነትና ወደ ቀጥተኛው መንገድ የሚመራ ነው።» አሉ።

يٰقَوْمَنَآ اَجِيْبُوْا دَاعِيَ اللّٰهِ وَاٰمِنُوْا بِهٖ يَغْفِرْ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُجِرْكُمْ مِّنْ عَذَابٍ اَلِيْمٍ

yā qaumanā ajībū dā‘iyallāhi wa āminū bihī yagfir lakum min żunūbikum wa yujirkum min ‘ażābin alīm(in).

ወገኖቻችን ሆይ! ወደ አላህ የሚጠራውን ሰው (ሙሐመድን) ተቀበሉ። በእርሱም እመኑ፤ ኃጢአቶቻችሁን በእርግጥ ይምራልና ከአሳማሚ ቅጣትም ያድናችኋል።

وَمَنْ لَّا يُجِبْ دَاعِيَ اللّٰهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِى الْاَرْضِ وَلَيْسَ لَهٗ مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءُ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa mal lā yujib dā‘iyallāhi falaisa bimu‘jizin fil-arḍi wa laisa lahū min dūnihī auliyā'(u), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

ወደ አላህ (ሙሐመድ) የሚጠሩትን (ጥሪ) የማይቀበል ሰው ከአላህ በስተቀር ለእርሱ ረዳት ባይኖረውም በምድር ላይ ከአላህ ቅጣት ማምለጥ አይችልም። እነሱ በግልጽ ስህተት ውስጥ ናቸው።

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَلَمْ يَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ۗبَلٰٓى اِنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa lam ya‘ya bikhalqihinna biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā, balā innahū ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

አላህ ሰማያትንና ምድርን እንደፈጠረና እነሱን በመፍጠር እንደማይደክም፣ እርሱም ሙታንን ሕያው በማድረግ ላይ ቻይ መሆኑን አያዩምን? እርሱ በነገሩ ሁሉ ላይ ቻይ ነው።

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَلَيْسَ هٰذَا بِالْحَقِّ ۗ قَالُوْا بَلٰى وَرَبِّنَا ۗقَالَ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), alaisa hāżā bil-ḥaqq(i), qālū balā wa rabbinā, qāla fażūqul-‘ażāba bimā kuntum takfurūn(a).

እነዚያ የካዱት ሰዎች በገሃነም በሚጋፈጡበት ቀን (አስታውሱ)፣ (ይባላሉ)፣ “ይህ (አዛብ) እውነት አይደለምን?” ብለው መለሱ። “አዎ፣ በጌታችን ይሁን”። አላህ “ከዚህ በፊት ስለካዳችሁት ይህንን ቅጣት ቅመሱ” ይላል።

فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ اُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلْ لَّهُمْ ۗ كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوْعَدُوْنَۙ لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنْ نَّهَارٍ ۗ بَلٰغٌ ۚفَهَلْ يُهْلَكُ اِلَّا الْقَوْمُ الْفٰسِقُوْنَ ࣖ

faṣbir kamā ṣabara ulul-‘azmi minar-rusuli wa lā tasta‘jil lahum, ka'annahum yauma yarauna mā yū‘adūn(a), lam yalbaṡū illā sā‘atam min nahār(in), balāg(un), fahal yuhlaku illal-qaumul-fāsiqūn(a).

ስለዚህ (ሙሐመድ ሆይ) ታጋሽ ሁን፤ ቅጣቱም በእነሱ ላይ እንዲቸኩል አትጠይቅ። የተስፋውን ቅጣት በሚያዩበት ቀን (በዚህ ዓለም) በቀን ውስጥ ለአጭር ጊዜ ብቻ እንደቀሩ ይሆናል። የአንተ ግዴታ ማስተላለፍ ብቻ ነው። ስለዚህ ታዛዥ ካልሆነ በስተቀር ማንም አይጠፋም።