Q.S አል-ቃሳስ (اَلْقَصَص) - 88 የጥቅሶች ብዛት

طٰسۤمّۤ

Ṭā sīm mīm.

ታ ሲን ሚም

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ

tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

እነዚህ የመጽሐፉ (አል-ቁርአን) ግልጽ አንቀጾች ናቸው (ከአላህ የተላኩ)።

نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).

ለሚያምኑ ሕዝቦች ከሙሳና ከፈርዖን ታሪክ ውስጥ እውነቱን እናነብልሃለን።

اِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِى الْاَرْضِ وَجَعَلَ اَهْلَهَا شِيَعًا يَّسْتَضْعِفُ طَاۤىِٕفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَيَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْ ۗاِنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

inna fir‘auna ‘alā fil-arḍi wa ja‘ala ahlahā syiya‘ay yastaḍ‘ifu ṭā'ifatam minhum yużabbiḥu abnā'ahum wa yastaḥyī nisā'ahum, innahū kāna minal-mufsidīn(a).

ፈርዖን በምድር ላይ በዘፈቀደ ወንጀል ፈጽሟል፤ ሕዝቦቿንም ከፋፈለ፤ ከነሱም መካከል የተወሰኑትን (የእስራኤልን ልጆች) ጨቆነ፤ ወንዶች ልጆቻቸውንም ገደለ፤ የሴት ልጆቻቸውንም ሕይወት አዳነ። በእርግጥም እርሱ (ፈርዖን) ከበደሉት ሰዎች አንዱ ነበር።

وَنُرِيْدُ اَنْ نَّمُنَّ عَلَى الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا فِى الْاَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَىِٕمَّةً وَّنَجْعَلَهُمُ الْوٰرِثِيْنَ ۙ

wa nurīdu an namunna ‘alal-lażīnastuḍ‘ifū fil-arḍi wa naj‘alahum a'immataw wa naj‘alahumul-wāriṡīn(a).

በምድር (በግብፅ) ውስጥ ለተጨቆኑት ሰዎች ጸጋን እንሰጣቸዋለን፤ መሪዎችም እናደርጋቸዋለን፤ ወራሾችም እናደርጋቸዋለን።

وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَحْذَرُوْنَ

wa numakkina lahum fil-arḍi wa nuriya fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā minhum mā kānū yaḥżarūn(a).

በምድርም ላይ አቋማቸውን አቆምን። ፈርዖንንና ሃማንንም ሰራዊቱንም ሁልጊዜ ከእነሱ የሚፈሩትን ነገር አሳየናቸው።

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).

«ለሙሳም እናት (ሙሳ) አጥቢው፤ በእርሱም ብትጨነቅ በባሕር ውስጥ ጣለው። አትፍራ፤ አትዘንም፤ ወደ አንተ እንመልሰዋለን፤ ከመልክተኞቹም እናደርገዋለን» ስንል አዘዝን።

فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ

faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).

ስለዚህ (ወደፊት) ለእነሱ ጠላትና ሀዘን እንዲሆን በፈርዖን ቤተሰቦች ተወሰደ። በእርግጥም ፈርዖንና ሃማን እንዲሁም ወታደሮቻቸው ጥፋተኞች ነበሩ።

وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).

የፈርዖንም ሚስት "(እሱ) ለልቤም ለአንተም መጽናኛ ነው። አትግደሉት፤ ተስፋ እናደርጋለን ለእኛ ይጠቅማል ወይም እንደ ልጅ እንወስደዋለን" አለች።

وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).

የሙሳም እናት ልብ ባዶ ሆነ። ልቡን ባላጠነከርን ኖሮ (በአላህ ቃል ኪዳን) ከሚያምኑት መካከል ይሆን ዘንድ) ሊያሳውቀው ተቃርቦ ነበር።

وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ

wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).

እሷም (የሙሴ እናት) ለሙሴ እህቶች “ተከተሉት” አለቻቸው። እርሱም (ሙሴ) ከሩቅ አየ፤ እነሱ ግን አላወቁም።

۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ

wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).

ከዚያም በፊት (ሙሳ) ሊያጠቡት የሚፈልጉትን ሴቶች እንዳያጠባ (ከለከልነው)። ከዚያም (የሙሳ ወንድም) «ለእናንተ የሚንከባከቡላችሁን እና በበጎ ሥራ የሚንከባከቡትን ቤተሰብ ላሳይችሁን?» አለ።

فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

ልቧ እንዲደሰትና እንዳታዝን፣ የአላህም ቃል ኪዳን እውነት መሆኑን እንድታውቅ (ሙሳ) ወደ እናቱ መለስነው፤ ግን አብዛኛዎቹ አያውቁም።

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

(ሙሳ) ካደገና አእምሮውን ካጠናቀቀ በኋላ ጥበብንና እውቀትን ሰጠነው። እንደዚሁም በጎ ሠሪዎችን እንመነዳለን።

وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ

wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).

(ሙሳ) ከተማዋን (ሜምፊስን) ነዋሪዎቿ ቸልተኞች እያሉ ገባ፤ በከተማይቱም ውስጥ ሁለት ሰዎችን ሲዋጉ አገኘ፤ አንደኛው ከቡድናቸው (ከእስራኤል ልጆች) ሌላኛው ደግሞ ከጠላቶቻቸው (ከፈርዖን)። ከቡድኑ ውስጥ የነበሩ ሰዎች ከጠላቱ ወገን ሰዎችን ለማሸነፍ እርዳታ ጠየቁት፤ ከዚያም ሙሳ በቡጢ መታው፤ ጠላቱም ሞተ። (ሙሳ) “ይህ የዲያብሎስ ሥራ ነው። በእርግጥም እርሱ (ዲያብሎስ) በግልጽ የሚያሳስት ጠላት ነው” አለ።

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ فَاغْفِرْ لِيْ فَغَفَرَ لَهٗ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla rabbi innī ẓalamtu nafsī fagfir lī fagafara lah(ū), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

(ሙሳ) «ጌታዬ ሆይ፣ እኔ ራሴን በድያለሁና ይቅር በለኝ» ሲል ጸለየ። አላህም ይቅር አለው። በእርግጥም አላህ እጅግ መሐሪና አዛኝ ነው።

قَالَ رَبِّ بِمَآ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ اَكُوْنَ ظَهِيْرًا لِّلْمُجْرِمِيْنَ

qāla rabbi bimā an‘amta ‘alayya falan akūna ẓahīral lil-mujrimīn(a).

(ሙሳ) «ጌታዬ ሆይ! በሰጠኸኝ ጸጋ ምክንያት፣ ለኃጢአተኞች ረዳት አልሆንም» አለ።

فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ

fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).

በዚህ ምክንያት (ሙሴ) በከተማው ውስጥ እያለ (የድርጊቱን ውጤት) ሲጠብቅ ፈራ፤ ትላንት እርዳታ የጠየቀው ሰው በድንገት እርዳታ ለማግኘት ወደ እሱ ጮኸ። ሙሴም “አንተ በእርግጥ የተሳሳትክ ሰው ነህ” አለው።

فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ

falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).

(ሙሳ) የሁለቱም ጠላት የሆነውን ሰው ሊመታው በፈለገ ጊዜ (ጠላቱ) «ሙሳ ሆይ! ትናንት ሰውን እንደገደልክ ልትገድለኝ ትፈልጋለህን? በዚህች ምድር ላይ ጨቋኝ ሰው መሆን ብቻ ነው የምትፈልገው፤ ሰላምን ከሚፈጥሩትም አንዱ መሆን አትፈልግም» አለው።

وَجَاۤءَ رَجُلٌ مِّنْ اَقْصَى الْمَدِيْنَةِ يَسْعٰىۖ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنَّ الْمَلَاَ يَأْتَمِرُوْنَ بِكَ لِيَقْتُلُوْكَ فَاخْرُجْ اِنِّيْ لَكَ مِنَ النّٰصِحِيْنَ

wa jā'a rajulum min aqṣal-madīnati yas‘ā, qāla yā mūsā innal-mala'a ya'tamirūna bika liyaqtulūka fakhruj innī laka minan-nāṣiḥīn(a).

አንድ ሰውም ከከተማው ዳርቻ እየሮጠ መጣና «ሙሳ ሆይ! የአገሩ መሪዎች ሊገድሉህ ስለ አንተ እያወሩ ነውና ውጣ፤ እኔ ከምክርህ አንዱ ነኝ» አለ።

فَخَرَجَ مِنْهَا خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ ۖقَالَ رَبِّ نَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fakharaja minhā khā'ifay yataraqqab(u), qāla rabbi najjinī minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ከዚያም (ሙሳ) በፍርሃት፣ በንቃት (ማንም ቢይዘው ወይም ቢይዘው) ከከተማው ወጣ፤ «ጌታዬ ሆይ፣ ከበደለኞች ሕዝቦች አድነኝ» ሲል ጸለየ።

وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاۤءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يَّهْدِيَنِيْ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

wa lammā tawajjaha tilqā'a madyana qāla ‘asā rabbī ay yahdiyanī sawā'as-sabīl(i).

ወደ መድያን ምድር ሲያመራም "አምላኬ ወደ ትክክለኛው መንገድ ይምራኝ" ብሎ ደጋግሞ ጸለየ።

وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ

wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).

ወደ መድያን ምንጭ በደረሰ ጊዜም እዚያ የሰዎችን ቡድን (ከብቶቻቸውን) ሲያጠጡ አገኘ፤ ከኋላቸውም ሁለት ሴቶችን (ከብቶቻቸውን) ሲጠብቁ አገኘ። (ሙሳ) «ይህንን እያደረጋችሁ ነው» አላቸው። «እረኞች (ከብቶቻቸውን) እስኪመለሱ ድረስ (ከብቶቻችንን) ማጠጣት አንችልም፤ አባታችንም በዕድሜ የገፋ ሽማግሌ ነው» አሉት።

فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ

fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).

ሙሴም ሁለቱን ሴቶች (ከብቶች) ውሃ ሰጣቸው፤ ከዚያም ወደ ጥላ ወዳለ ቦታ ተመልሶ "ጌታዬ ሆይ፣ በእርግጥ ወደ እኔ የላክኸውን መልካም (ምግብ) እፈልጋለሁ" ሲል ጸለየ።

فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ከዚያም ከሁለቱ ሴቶች አንዷ በኀፍረት እየተራመደች ወደ ሙሳ መጣችና «አባቴ ለከብቶቻችን ውሃ በመስጠትህ (በጎነትህ) ምትክ የሆነ ነገር እንድትሰጥ ይጋብዝሃል» አለች። (ሙሳ) ወደ አባቱ በመጣና ታሪኩን (ስለ ራሱ) በነገረው ጊዜ «አትፍራ፤ ከበደለኞች ሕዝቦች ድነሃል» አለው።

قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ

qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).

ከሁለቱም (ሴቶች) አንዷ "አባቴ ሆይ! ለእኛ ሠራተኛ አድርገን" አለች፤ በእርግጥም እንደ ሠራተኛ ልትቆጥረው የምትችለው በጣም ጥሩው ሰው ጠንካራና ታማኝ ሰው ነው።"

قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).

እሱ (ሼክ ማድያን) እንዲህ አለ፡- "በእርግጥ ከሁለቱ ሴት ልጆቼ አንዷን ላገባህ አስቤያለሁ፤ ለስምንት ዓመት ለእኔ እንድትሠራልኝ እና አስር ዓመት ከሞላህ ያ (ደግነት) ከአንተ ነው፤ እና ሸክም ልጭንብህ አልፈልግም። እግዚአብሔር ቢፈቅድ ጥሩ ሰው ሆኜ ታገኘኛለህ።"

قَالَ ذٰلِكَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَۗ اَيَّمَا الْاَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ ࣖ

qāla żālika bainī wa bainak(a), ayyamal-ajalaini qaḍaitu falā ‘udwāna ‘alayy(a), wallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

(ሙሳ) «ይህ (ስምምነት) በእኔና በአንተ መካከል ነው። ከሁለቱ የጊዜ ገደቦች ውስጥ የትኛውንም ብጨርስ፣ በኔ ላይ ምንም (ተጨማሪ) ጥያቄዎች የሉም። አላህም በምንለው ነገር ላይ ምስክር ነው።» አለ።

۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).

ሙሴም የተወሰነውን ጊዜ ከጨረሰና ከቤተሰቡ ጋር ሲወጣ፣ በተራራው ተዳፋት ላይ እሳት አየ። ለቤተሰቡም “እዚያ ቆዩ፤ እሳት አያለሁና። ምናልባት ከርሱ ዜና ወይም ብልጭታ ላመጣላችሁ እችላለሁ” አላቸው።

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ

falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

(ሙሳ) ወደ እሳቱ ቦታ በደረሰ ጊዜ ከሸለቆው ቀኝ ጎን፣ ከተባረከች ምድር ላይ ካለች ዛፍ፣ «ሙሳ ሆይ! እኔ የዓለማት ሁሉ ጌታ አላህ ነኝ!» ሲል ተጠራ።

وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).

ዱላህንም ጣል።" ስለዚህ (ሙሳ) እንደ (ተንቀሳቃሽ) እባብ ሲንቀሳቀስ ባየው ጊዜ ወደ ኋላ ሳይመለከት ሮጠ (አላህም) "ሙሳ ሆይ! ወደዚህ ና አትፍራ። በእርግጥም አንተ አስተማማኝ ሰው ነህ።"

اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

እጅህን በቀሚስህ አንገት ላይ አድርግ፤ ምንም እንከን የሌለበት ነጭ (ያበራል) ይወጣል፤ ከፈራህም እጅህን በደረትህ ላይ አድርግ። እነዚህ ከጌታህ (ለፈርዖንና ለሹማምንቱ) የተሰጡ ሁለት ተዓምራት ናቸው። በእርግጥም እነሱ ክፉ ሰዎች ናቸው።

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ

qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).

(ሙሳ) «ጌታዬ ሆይ፣ ከቡድናቸው ውስጥ አንድን ሰው ገድያለሁ፤ ስለዚህ እንዳይገድሉኝ እፈራለሁ።» አለ።

وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ

wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).

ወንድሜም ሃሩን ከእኔ የበለጠ አንደበተ ርቱዕ ነው፤ ስለዚህ ንግግሬን የሚያረጋግጥልኝ ረዳት አድርጎ ከእኔ ጋር ላከው፤ በእርግጥም ይክዱኛል ብዬ እፈራለሁ።

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ

qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).

አላህም (አላህ) «ከወንድምህ ጋር እናበረታሃለን (እንረዳሃለን)፤ ሁለታችሁንም ታላቅ ኃይል እንሰጣችኋለን፤ ስለዚህም ወደ እናንተ አይደርሱም፤ (ሁለታችሁም ትሄዳላችሁ) ተዓምራታችንን ይዘንላችሁ፣ እናንተም ሆናችሁ የተከተላችሁ ሁሉ ያሸንፋሉ» አለ።

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًىۙ وَّمَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ

falammā jā'ahum mūsā bi'āyātinā bayyinātin qālū mā hāżā illā siḥrum muftarā(n), wa mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

ሙሳም እውነተኛ ተዓምራታችንን ይዞ በመጣባቸው ጊዜ «ይህ የተቀነባበረ ድግምት ነው፣ ይህንንም በአባቶቻችን ዘንድ ሰምተን አናውቅም» አሉ።

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

(ሙሳም) «ጌታዬ ከእርሱ ዘንድ መሪን የሚያመጣውንና በመጨረሻይቱም ዓለም መልካም ፍጻሜ የሚያገኘውን ሰው ያውቃል። በደለኞችም አያሸንፉም» አለ።

وَقَالَ فِرْعَوْنُ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرِيْۚ فَاَوْقِدْ لِيْ يٰهَامٰنُ عَلَى الطِّيْنِ فَاجْعَلْ لِّيْ صَرْحًا لَّعَلِّيْٓ اَطَّلِعُ اِلٰٓى اِلٰهِ مُوْسٰىۙ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّهٗ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

wa qāla fir‘aunu yā ayyuhal-mala'u mā ‘alimtu lakum min ilāhin gairī, fa'auqid lī yā hāmānu ‘alaṭ-ṭīni faj‘al lī ṣarḥal la‘allī aṭṭali‘u ilā ilāhi mūsā, wa innī la'aẓunnuhū minal-kāżibīn(a).

ፈርዖንም፦ «የሕዝቤ አለቆች ሆይ! ከእኔ ሌላ አምላክ እንዳለ አላውቅም ነበር። ስለዚህ ሃማን ሆይ (ጡብ ለመሥራት) ጭቃ አቃጥሉልኝ፤ ከዚያም የሙሴን አምላክ ለማየት ወጥቼ እንድወጣ ረጅም ሕንፃ ሥራልኝ፤ እርሱም ውሸታም መሆኑን እርግጠኛ ነኝ» አለ።

وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُوْدُهٗ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اِلَيْنَا لَا يُرْجَعُوْنَ

wastakbara huwa wa judūduhū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa ẓannū annahum ilainā lā yurja‘ūn(a).

እርሱም (ፈርዖን) ሰራዊቱም በምድር ላይ ያለ ፍትሃዊ መንገድ ኮሩ፤ ወደኛም እንደማይመለሱ ጠረጠሩ።

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ ۚفَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

fa'akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yamm(i), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

እርሱንም (ፈርዖንን) ሰራዊቱንም አሰቃየን፤ ከዚያም ወደ ባህር ጣልናቸው። ስለዚህ የበደለኞችን ሕዝቦች መጨረሻ ተከታተሉ።

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّدْعُوْنَ اِلَى النَّارِۚ وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ لَا يُنْصَرُوْنَ

wa ja‘alnāhum a'immatay yad‘ūna ilan-nār(i), wa yaumal-qiyāmati lā yunṣarūn(a).

ወደ ገሃነም የሚጠሩ መሪዎችም አደረግናቸው፤ በትንሣኤም ቀን አይረዱም።

وَاَتْبَعْنٰهُمْ فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ هُمْ مِّنَ الْمَقْبُوْحِيْنَ ࣖ

wa atba‘nāhum fī hāżihid-dun-yā la‘nah(tan), wa yaumal-qiyāmati hum minal-maqbūḥīn(a).

በዚህችም ዓለም ረግመናቸዋል፤ በትንሣኤም ቀን (ከአላህ እዝነት) ከሚርቁ ሰዎች መካከል ይሆናሉ።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ الْاُوْلٰى بَصَاۤىِٕرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba mim ba‘di mā ahlaknal-qurūnal ūlā baṣā'ira lin-nāsi wa hudaw wa raḥmatal la‘allahum yatażakkarūn(a).

ለሙሳም መጽሐፍን (ተውራትን) የቀደሙትን ሕዝቦች ካጠፋን በኋላ ለሰዎች መብራት፣ መሪና እዝነት ይኾን ዘንድ በእርግጥ ሰጠነው፤ እነሱም ትምህርትን ይቀበሉ ዘንድ።

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ

wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).

ለሙሳም ትዕዛዝን ባወረድን ጊዜ (ሙሐመድ) በምዕራብ (በተቀደሰው ሸለቆ) አልነበርክም፤ ከተመለከቱትም ሕዝቦች መካከል አልነበርክም።

وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ

wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).

ግን ሰዎችን ፈጠርን፤ በእነርሱም ላይ ብዙ ጊዜ አለፈ፤ አንተም (ሙሐመድ) ከመድያን ሰዎች ጋር አንቀጾቻችንን ለእነሱ የምታነብላቸው አልነበርክም፤ ግን መልክተኞችን ላክን።

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).

አንተም (ሙሐመድ) (ሙሐመድ) በጠራነው ጊዜ ወደ ጡር (ተራራ) ቅርብ አልነበርክም፤ ግን ከጌታህ ምህረት ላክንህ፤ ከአንተ በፊት የነበሩት አስጠንቃቂዎች ያልጎበኟቸውን ሕዝቦች (ቁረይሾችን) ልታስጠነቅቅ ትችል ዘንድ (ልከውሃል)፤ ሊማሩ ይከጀላል።

وَلَوْلَآ اَنْ تُصِيْبَهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَيَقُوْلُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ وَنَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lau lā an tuṣībahum muṣībatum bimā qaddamat aidīhim fayaqūlū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fanattabi‘a āyātika wa nakūna minal-mu'minīn(a).

እናም በሚሠሩት ነገር ምክንያት ቅጣቱ ሲደርስባቸው "ጌታችን ሆይ፣ አንቀጾችህን እንድንከተልና ከምእመናን መካከል እንድንሆን ለምን መልእክተኛን አልላክህም?" እንዳይሉ ነው።

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْا لَوْلَآ اُوْتِيَ مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ مُوْسٰىۗ اَوَلَمْ يَكْفُرُوْا بِمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُۚ قَالُوْا سِحْرٰنِ تَظٰهَرَاۗ وَقَالُوْٓا اِنَّا بِكُلٍّ كٰفِرُوْنَ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū lau lā ūtiya miṡla mā ūtiya mūsā, awalam yakfurū bimā ūtiya mūsā min qabl(u), qālū siḥrāni taẓāharā, wa qālū innā bikullin kāfirūn(a).

እውነቱም (ቁርኣን) ከእኛ ዘንድ በመጣላቸው ጊዜ «ለሙሐመድ (ለሙሐመድ) ከዚህ በፊት ለሙሳ እንደተሰጠው ለምን አልተሰጠውም» አሉ። «ለሙሳም ከዚህ በፊት የተሰጠውን (ነገር) አልካዱምን?» ይሉ ነበር። «ሙሳና አሮን ሁለት ድግምተኞች ረድተዋል» ይሉ ነበር። «በእርግጥም ከእነርሱ በአንዱም አናምንም» አሉ።

قُلْ فَأْتُوْا بِكِتٰبٍ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ هُوَ اَهْدٰى مِنْهُمَآ اَتَّبِعْهُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul fa'tū bikitābim min ‘indillāhi huwa ahdā minhumā attabi‘hu in kuntum ṣādiqīn(a).

(ሙሐመድ) «ከሁለቱም የበለጠ መሪ የሆነን መጽሐፍ (ተውራትንና ቁርዓንን) አምጡልኝ፤ እውነተኛ ሰው ከሆንክ እከተለዋለሁ» በላቸው።

فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

ስለዚህ (ጥያቄህን) ካልመለሱ፣ ፍላጎታቸውን ብቻ እየተከተሉ መሆናቸውን እወቅ። ከአላህ ምንም መመሪያ ሳያገኝ ፍላጎቱን ከሚከተል ሰው የበለጠ የተሳሳተ ማነው? በእርግጥም አላህ በዳዮችን አይመራም።

۞ وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ۗ

wa laqad waṣṣalnā lahumul-qaula la‘allahum yatażakkarūn(a).

እነዚህንም ቃሎች (ቁርኣንን) ሁልጊዜ እንዲያስታውሱዋቸው በእርግጥ አወረድንላቸው።

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِهٖ هُمْ بِهٖ يُؤْمِنُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba min qablihī hum bihī yu'minūn(a).

እነዚያ ከቁርኣን በፊት መጽሐፍን የሰጠናቸው፣ በርሱም (በቁርኣን) አመኑ።

وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ

wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).

(ቁርኣን) በእነርሱ ላይ በተነበበ ጊዜ «በእርሱ እናምናለን፤ (ቁርኣን) ከጌታችን የኾነ እውነት ነው። እኛ በፊት ሙስሊሞች ነበርን» አሉ።

اُولٰۤىِٕكَ يُؤْتَوْنَ اَجْرَهُمْ مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوْا وَيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

ulā'ika yu'tauna ajrahum marrataini bimā ṣabarū wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

በትዕግስት ምክንያት (በተውራትና በቁርዓን በማመናቸው) እጥፍ ዋጋ ተሰጣቸው፤ ክፉውንም በመልካም ነገር ክደዋል፤ ከሰጠናቸውም ሲሳይ የተወሰነውን ለግሰዋል።

وَاِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ اَعْرَضُوْا عَنْهُ وَقَالُوْا لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۖسَلٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ لَا نَبْتَغِى الْجٰهِلِيْنَ

wa iżā sami‘ul-lagwa a‘raḍū ‘anhu wa qālū lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, salāmun ‘alaikum, lā nabtagil-jāhilīn(a).

መጥፎ ቃላትን ሲሰሙም ከእነሱ ይርቃሉና "እኛ ስራችን ለእናንተም ስራችሁ ይሁንላችሁ፤ እናንተም ደህና ሁኑ፤ ከማያውቁ ሰዎች ጋር (ተባባሪ) አንፈልግም" ይላሉ።

اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

አንተ (ሙሐመድ) የወደድከውን ሰው ልታቀና አትችልም፤ ግን አላህ የሚሻውን ሰው ይመራል፤ እርሱም ለመምራት ፈቃደኛ የሆኑትን ያውቃል።

وَقَالُوْٓا اِنْ نَّتَّبِعِ الْهُدٰى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ اَرْضِنَاۗ اَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَّهُمْ حَرَمًا اٰمِنًا يُّجْبٰٓى اِلَيْهِ ثَمَرٰتُ كُلِّ شَيْءٍ رِّزْقًا مِّنْ لَّدُنَّا وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālū in natabi‘il-hudā ma‘aka nutakhaṭṭaf min arḍinā, awalam numakkil lahum ḥaraman āminay yujbā ilaihi ṡamarātu kulli syai'ir rizqam mil ladunnā wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

«መመሪያህን ከተከተልን በእርግጥ ከመሬታችን እንባረራለን» አሉ። (አላህም አለ)። ከእኛ በኩል ከሁሉም ዓይነት (እፅዋት) ፍሬዎችን ወደ እናንተ የሚያመጡባትን አስተማማኝና አስተማማኝ በሆነችው በሐረም (የተቀደሰው ምድር) ውስጥ ቦታቸውን አላረጋገጥንምን? ግን አብዛኛዎቹ አያውቁም።

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ

wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).

ያጠፋናቸውንም አገሮች (ብዙ) አጠፋናቸው፤ ከዚያም በኋላ መኖሪያቸው ከነሱ በኋላ ጥቂት ክፍል ብቻ እንጂ ሌላ መኖሪያ አልነበረችም፤ እኛም ወራሾቿ ነን።

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

ጌታህም ከተሞችን ወደ ዋና ከተማዎቻቸው አንቀጾቻችንን የሚያነብ መልክተኛን እስኪልክ ድረስ አያጠፋም፤ ከተማንም ሰዎችዋ በዳዮች እስካልሆኑ ድረስ አናጠፋም።

وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَزِيْنَتُهَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa mā ūtītum min syai'in famatā‘ul-ḥayātid-dun-yā wa zīnatuhā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā, afalā ta‘qilūn(a).

የተሰጣችሁም (ሀብት፣ ቦታ፣ ዘር) የዓለማዊ ሕይወት ደስታና ጌጧ ነው፤ አላህ ዘንድ ያለው ግን የተሻለና ዘላለማዊ ነው። አታስተውሉምን?

اَفَمَنْ وَّعَدْنٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيْهِ كَمَنْ مَّتَّعْنٰهُ مَتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

afamaw wa‘adnāhu wa‘dan ḥasanan fahuwa lāqīhi kamam matta‘nāhu matā‘al-ḥayātid-dun-yā ṡumma huwa yaumal-qiyāmati minal-muḥḍarīn(a).

መልካም ተስፋ (ገነት) ቃል የገባለትና ያገኘው ሰው፣ የዱንያ ሕይወትን ደስታ የሰጠነው ሰው፣ ከዚያም በትንሣኤ ቀን ከሚጎተቱት ሰዎች አንዱ ይሆናልን?

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

አላህም (አላህ) የጠራቸውንና «ቀደም ሲል ያሰብኳቸው ጓደኞቼ የት ናቸው?» ባለ ጊዜ (አስታውሱ)።

قَالَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَغْوَيْنَاۚ اَغْوَيْنٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَاۚ تَبَرَّأْنَآ اِلَيْكَ مَا كَانُوْٓا اِيَّانَا يَعْبُدُوْنَ

wa qālal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu rabbanā hā'ulā'il-lażīna agwainā, agwaināhum kamā gawainā, tabarra'nā ilaika mā kānū iyyānā ya‘budūn(a).

በእርግጠኝነት የሚቀጡ ሰዎች "ጌታችን ሆይ፣ እነዚህ የሳሳትናቸው ሰዎች ናቸው፤ እኛ (ራሳችን) እንደተሳሳትን አሳስተናቸዋል፤ እኛ (ከእነሱ) ነፃ እንደወጣን እናውጅልሃለን፤ በፍፁም አያመልኩንም" ይላሉ።

وَقِيْلَ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ ۗوَرَاَوُا الْعَذَابَۚ لَوْ اَنَّهُمْ كَانُوْا يَهْتَدُوْنَ

wa qīlad‘ū syurakā'akum fada‘auhum falam yastajībū lahum wa ra'awul-‘ażāb(a), lau annahum kānū yahtadūn(a).

«ወዳጆቻችሁን ጥሩ» ተባለ፤ ከዚያም ተጠሩ፤ እነዚያም የተጠሩት አልመለሱም፤ ቅጣቱንም አዩ። መጀመሪያ ቢመሩ ኖሮ (ይመኛሉ)።

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ مَاذَآ اَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِيْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu māżā ajabtumul-mursalīn(a).

አላህም (አላህ) በጠራቸውና ለመልክተኞቹ ምን መልስ ነበራችሁ ባለበት ቀን (አስታውሱ)።

فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْاَنْۢبَاۤءُ يَوْمَىِٕذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa ‘amiyat ‘alaihimul-ambā'u yauma'iżin fahum lā yatasā'alūn(a).

ስለዚህ በዚያ ቀን የተለያዩ ምክንያቶች ጨልመውባቸው ነበር፣ ስለዚህ እርስ በርሳቸው ጥያቄ አልጠየቁም።

فَاَمَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ مِنَ الْمُفْلِحِيْنَ

fa ammā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa‘asā ay yakūna minal-mufliḥīn(a).

እነዚያም የተጸጸቱና ያመኑ፣ መልካም ሥራዎችንም የሠሩ፣ ከዕድለኞች መካከል እንደሚሆኑ ተስፋ አደርጋለሁ።

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ وَيَخْتَارُ ۗمَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa rabbuka yakhluqu mā yasyā'u wa yakhtār(u), mā kāna lahumul-khiyarah(tu), subḥānallāhi wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

ጌታህም የሚሻውን ይፈጥራል፤ ይመርጣልም። ለእነሱ (ሰዎች) ምንም ምርጫ የላቸውም። አላህ ጥራት ይገባው፤ እርስ በርስ ከሚያጋሩት በላይም የላቀ ነው።

وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa rabbuka ya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

ጌታህም በልቦቻቸው ውስጥ ያለውንና የሚገልጹትን ያውቃል።

وَهُوَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْاُوْلٰى وَالْاٰخِرَةِ ۖوَلَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa huwallāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-ḥamdu fil-ūlā wal-ākhirah(ti), wa lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

እርሱም አላህ ነው፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የለም፤ ምስጋና በዚህችም ሆነ በመጨረሻይቱ ዓለም ለእርሱ የተገባ ነው፤ ቁርጠኝነትም ወደ እርሱ ነው፤ ወደ እርሱም ትመለሳላችሁ።

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ الَّيْلَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِضِيَاۤءٍ ۗ اَفَلَا تَسْمَعُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumul-laila sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum biḍiyā'(in), afalā tasma‘ūn(a).

(ሙሐመድ ሆይ) በላቸው፡- "አላህ ሌሊቱን እስከ ትንሣኤ ቀን ድረስ ተከታታይ ቢያደርግላችሁ ምን ይመስላችኋል? ከአላህ ሌላ ብርሃንን የሚያመጣላችሁ ማነው? አትሰሙምን?"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُوْنَ فِيْهِ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumun-nahāra sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bilailin taskunūna fīh(i), afalā tubṣirūn(a).

(ሙሐመድ ሆይ) በላቸው፡- "አላህ ቀኑን እስከ ትንሣኤ ቀን ድረስ ተከታታይ ቢያደርግላችሁ ምን ይመስላችኋል? ከአላህ ሌላ ሌሊትን የእረፍት ጊዜ የሚያመጣላችሁ ማነው? አታዩምን?"

وَمِنْ رَّحْمَتِهٖ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa mir raḥmatihī ja‘ala lakumul-laila wan-nahāra litaskunū fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

ሌሊትንና ቀንንም የፈጠረላችሁ በእዝነቱ ነው፤ በውስጡ እንድታርፉበት፣ ከችሮታውም (በቀን) እንድትፈልጉና ለእርሱም እንድታመሰግኑት ነው።

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

አላህም (አላህ) የጠራቸውንና «ቀደም ሲል የገመትኳቸው ጓደኞቼ የት ናቸው?» ባለ ጊዜ (አስታውሱ)።

وَنَزَعْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا فَقُلْنَا هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ فَعَلِمُوْٓا اَنَّ الْحَقَّ لِلّٰهِ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

wa naza‘nā min kulli ummatin syahīdan faqulnā hātū burhānakum fa‘alimū annal-ḥaqqa lillāhi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

ከሕዝቦችም ሁሉ መስካሪን አመጣን። ከዚያም «እውነታችሁን አስረጅ አቅርቡ» አልናቸው። ይህም ትክክለኛው (እውነት) የአላህ መሆኑንና ከዚህ በፊት የነበራቸው ነገር ከእነሱ መጥፋቱን እንዲያውቁ ነው።

۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ

inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).

ካሩን ከሙሴ ሕዝቦች መካከል ነበር፣ ግን በደለ፤ ቁልፎቹም ለብዙ ኃያላን ሰዎች የሚሸከሙት እጅግ የከበደ ግምጃ ቤት ሰጠነው። (አስታውስ) ሕዝቦቹ «አትኩራ። አላህ የሚኩራሩ ሰዎችን አይወድም።»

وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

አላህ በሰጠህ ነገር የኋለኛውን ዓለም (ምንዳ) ፈልግ፤ በዚህች ዓለም ያለህን ድርሻ ግን አትርሳ፤ አላህም ለአንተ መልካም እንዳደረገልህ (ለሌሎች) መልካም አድርግ፤ በምድርም ላይ አታበላሽ። አላህ የሚያበላሹ ሰዎችን አይወድም።

قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ عِنْدِيْۗ اَوَلَمْ يَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهٖ مِنَ الْقُرُوْنِ مَنْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَّاَكْثَرُ جَمْعًا ۗوَلَا يُسْـَٔلُ عَنْ ذُنُوْبِهِمُ الْمُجْرِمُوْنَ

qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilmin ‘indī, awalam ya‘lam annallāha qad ahlaka min qablihī minal-qurūni man huwa asyaddu minhu quwwataw wa akṡaru jam‘ā(n), wa lā yus'alu ‘an żunūbihimul-mujrimūn(a).

እሱ (ካሩን) “በእርግጥ (ያ ሀብት) የተሰጠኝ ባለኝ እውቀት ብቻ ነው” አለ። አላህ ከእሱ የበለጠ ጠንካራ የነበሩትን የቀድሞ ህዝቦች እንዳጠፋና የበለጠ ሀብት እንዳከማቸ አያውቅምን? እነዚያ ኃጢአተኞች ስለ ኃጢአታቸው መጠየቅ አያስፈልጋቸውም።

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

ስለዚህ እሱ (ካሩን) በክብር ወደ ሕዝቡ ወጣ። ዓለማዊ ሕይወት የሚፈልጉ ሰዎች “ለካሩን እንደተሰጠ ሀብት እንደሚኖረን ተስፋ አደርጋለሁ፤ በእርግጥም ታላቅ ዕድል አለው” ይላሉ።

وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ

wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).

ነገር ግን እውቀት ያላቸው ሰዎች "ወዮላችሁ! የአላህ ምንዳ ለእነዚያ ላመኑትና መልካም ሥራዎችን ለሚሠሩት የተሻለ መሆኑን እወቁ፤ (ታላቅ ሽልማትም) የሚገኘው በትዕግስት ላላቸው ብቻ መሆኑን እወቁ" ይላሉ።

فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ

fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).

እርሱንም (ካሩንን) ቤቱንም ወደ ምድር ወረወርነው፤ ከአላህ በስተቀር የሚረዳው አልነበረውም፤ ራሱንም ከሚከላከልላቸው አልነበረም።

وَاَصْبَحَ الَّذِيْنَ تَمَنَّوْا مَكَانَهٗ بِالْاَمْسِ يَقُوْلُوْنَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُۚ لَوْلَآ اَنْ مَّنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۗوَيْكَاَنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ

wa aṣbaḥal-lażīna tamannau makānahū bil-amsi yaqūlūna waika'annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdir(u), lau lā am mannallāhu ‘alainā lakhasafa binā, waika'annahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

ትላንት ስለ አቋማቸው (ካሩን) ያሰቡ ሰዎችም "ወዮላችሁ፣ አላህ ከባሮቹ መካከል ለሚሻው ሰው ሲሳይን ያሰፋዋል፣ ከባሮቹም መካከል ለሚሻው ሰውም ይገድባል። አላህ ችሮታውን ባያደርግልን ኖሮ እኛንም በቀበረን ነበር። ወዮላችሁ፣ የሚክዱ (የአላህን ችሮታ) እድለኞች አይሆኑም" አሉ።

تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

በምድር ላይ ለማይኮሩና ለማይጎዱ ሰዎች የኋለኛውን ዓለም ምድር አደረግን። (መልካም) መጨረሻም ለጥንቁቆቹ ነው።

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa man jā'a bis-sayyi'ati falā yujzal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti illā mā kānū ya‘malūn(a).

መልካም ነገርን ይዞ የመጣ ሰው ከጥሩነቱ የተሻለ ዋጋ ያገኛል፤ ክፉ ነገርን ይዞ የመጣ ሰው ግን ያንን ክፉ ነገር የሠሩ ሰዎች የሚመነዱት ከዚህ በፊት በሠሩት ሥራ መጠን ብቻ ነው።

اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).

የቁርኣንን ሕግጋት እንድትተገብር የሚጠይቅህ (አላህ) በእርግጥ ወደ መመለሻህ ይመልስሃል። (ሙሐመድ) «ጌታዬ በቅን መንገድ የመጡትንና በግልጽ ስህተት ውስጥ ያሉትን ያውቃል» በል።

وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ

wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).

መጽሐፉ (ቁርኣን) ወደ አንተ እንዲወርድ ተስፋ አላደረግክም፤ ግን ከጌታህ የተገኘ ምህረት (የተወረደ) ነው፤ ስለዚህ ለከሓዲዎች በፍጹም ረዳት መሆን የለብህም።

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ بَعْدَ اِذْ اُنْزِلَتْ اِلَيْكَ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ ۚ

wa lā yaṣuddunnaka ‘an āyātillāhi ba‘da iż unzilat ilaika wad‘u ilā rabbika wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

አንቀጾቹ ወደ አንተ ከተወረዱ በኋላ የአላህን አንቀጾች ከማስተላለፍ አያግዱህ፤ ሰዎችንም በጌታህ (በእምነት) እንዲያምኑ ከጠራህ በኋላ፤ ከአጋሪዎችም አትሁን።

وَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۘ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهٗ ۗ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

wa lā tad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), lā ilāha illā huw(a), kullu syai'in hālikun illā wajhah(ū), lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

ከአላህም ሌላ አማልክትን አትገዙ። ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ (የአምልኮ መብት ያለው) የለም። ሁሉም ነገር ይጠፋል፣ ከአላህ በስተቀር። ውሳኔ ሁሉ የሱ ሥልጣን ነው፤ ወደ እርሱም ብቻ ትመለሳላችሁ።