Q.S አን-ናምል (اَلنَّمْل) - 93 የጥቅሶች ብዛት

طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ

Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).

ታ ሲን። እነዚህ የቁርኣን አንቀጾችና ግልጽ መጽሐፍ ናቸው።

هُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ ۙ

hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

ለእነዚያ ለሚያምኑት መሪና ምሥራች

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(ማለትም) እነዚያ ሶላትን የሚሰግዱና ዘካን የሚከፍሉ፣ እነሱም በመጨረሻው ዓለም የሚያምኑ ናቸው።

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُوْنَ ۗ

innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati zayyannā lahum a‘mālahum fahum ya‘mahūn(a).

እነዚያ በመጨረሻይቱ ዓለም የማያምኑት (መጥፎ ሥራዎቻቸውን) ለእነርሱ ሸለምንላቸው፤ ስለዚህም በስህተት ውስጥ ይዋኛሉ።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna lahum sū'ul-‘ażābi wa hum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

እነሱ (በዚህ ዓለም) ክፉ ቅጣት የሚደርስባቸው ናቸው፤ በኋለኛው ሕይወትም ከፍተኛውን ኪሳራ የሚደርስባቸው እነሱ ናቸው።

وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ

wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).

አንተም (ሙሐመድ) ቁርኣንን ከጥበበኛውና ከዐዋቂው (አላህ) በእርግጥ ተሰጥቶሃል።

اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).

ሙሳ ለቤተሰቡ «እሳትን በእርግጥ አየሁ። ስለእርሷ ወሬ አመጣላችኋለሁ። ወይም እንድትሞቁ (ሰውነታችሁን በእሳት አጠገብ እንድታሞቁ) የእሳት ችቦ (ችቦ) አመጣላችኋለሁ» ባለ ጊዜ (አስታውሱ)።

فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).

ከዚያም (የእሳቱ ቦታ) ሲደርስ "በእሳት አቅራቢያ ያሉትና በዙሪያዋ ያሉትም ተባረኩ። የዓለማት ሁሉ ጌታ ለሆነው ለአላህ ክብር ይሁን" ተብሎ ተጠራ።

يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ

yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

(አላህም) «ሙሳ ሆይ! እኔ አሸናፊው ጥበበኛው አላህ ነኝ።» አለ።

وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).

በትሩንም ወደ ታች ጣል!” (በትሩ እባብ ሆነና) ሙሳም እንደ ፈጣን እባብ ሲንቀሳቀስ ባየው ጊዜ ሮጦ ወደኋላ ሳይመለከት ተመለሰ። አትፍሩ! በእርግጥ፣ ከፊቴ ሐዋርያቱ የሚፈሩት ነገር የላቸውም።

اِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًاۢ بَعْدَ سُوْۤءٍ فَاِنِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illā man ẓalama ṡumma baddala ḥusnam ba‘da sū'in fa innī gafūrur raḥīm(un).

እነዚያን የበደሉ ከዚያም ከመጥፎ በኋላ (በጎ) የሚቀይሩትን ብቻ ሲቀር። እኔም መሓሪ አዛኝ ነኝ።

وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

እጅህንም በቀሚስህ አንገት ላይ አድርግ፤ ምንም እንከን የሌለበት ነጭ (ያበራል) ይወጣል። (እነዚህ ሁለት ተአምራት) ለፈርዖንና ለሕዝቦቹ ዘጠኝ ዓይነት ተአምራትን (ይብራራሉ) ያካትታሉ። እነሱ በእርግጥ ክፉዎች ሕዝቦች ናቸው።

فَلَمَّا جَاۤءَتْهُمْ اٰيٰتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

falammā jā'athum āyātunā mubṣiratan qālū hāżā siḥrum mubīn(un).

ግልጽ ተዓምራቶቻችንም በመጡባቸው ጊዜ «ይህ እውነተኛ ድግምት ነው» አሉ።

وَجَحَدُوْا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَآ اَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَّعُلُوًّاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa jaḥadū bihā wastaiqanathā anfusuhum ẓulmaw wa ‘uluwwā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

ልባቸውም (በእውነቱ) ቢያምንም፣ በፍትህ መጓደላቸውና በትዕቢታቸው ምክንያት ይክዱታል። ስለዚህ ጉዳት የሚያደርሱ ሰዎች ምን እንደሚደርስባቸው ትኩረት ይስጡ።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).

ለዳውድና ለሱለይማንም እውቀትን በእርግጥ ሰጥተናል፤ ሁለቱምም፡- «ምስጋና ለአላህ ለዚያ ከምእመናን ባሮቹ በብዙዎች ላይ ላበለጠን ይገባው።» አሉ።

وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ

wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).

ሱለይማንም ዳውድን ወርሶታል፤ እርሱም (ሱለይማን) “እናንተ ሰዎች ሆይ! የወፎችን ቋንቋ ተምረናል፤ ሁሉንም ነገር ተሰጥተናል። በእርግጥ ይህ በእርግጥ እውነተኛ ስጦታ ነው” አለ።

وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).

ሱለይማንም የጂኖችን፣ የሰውንና የወፎችን ሠራዊት ሰብስቦ በየተራ ተሰልፎ ተቀመጠ።

حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).

ወደ ጉንዳኖቹ ሸለቆ እስኪደርሱ ድረስ፣ አንድ ጉንዳን “እናንተ ጉንዳኖች! ሰሎሞንና ሰራዊቱ እነሱ ሳያውቁ እንዳይረግጡአችሁ ጎጆአችሁን ግቡ” አለች።

فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ

fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).

ስለዚህ (ሱለይማን) የጉንዳንን ቃል ስለሰማ ፈገግ ብሎ ሳቀ። "ጌታዬ ሆይ፣ ለእኔና ለወላጆቼ ለሰጠኸኝ በረከቶችህ አመስጋኝ እንድሆን፣ አንተም የምትወደውን መልካም ሥራ እንድሠራ፣ በጸጋህም ወደ ጻድቃን ባሮችህ ግባኝ" ብሎ ጸለየ።

وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ

wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).

ወፎቹንም ተመለከተና “ለምን ሁፑን አላየውም፤ እሱ ከሌሎቹ መካከል ነው?” አለ።

لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).

በግልጽ ምክንያት ወደ እኔ ካልመጣ በስተቀር በከባድ ቅጣት እቀጣዋለሁ ወይም እገድለዋለሁ”

فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ

famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).

ብዙም ሳይቆይ (ሁድ ሁድ መጣ) ከዚያም “እስካሁን የማታውቀውን ነገር አግኝቻለሁ። ከሳባ ምድር አሳማኝ ዜና ይዤልህ መጥቻለሁ” አለ።

اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ

innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).

በእርግጥም አንዲት ሴት በእነሱ ላይ የምትገዛ አገኘሁ፤ ሁሉንም ነገር ተሰጥቷታል፤ ታላቅ ዙፋንም ነበራት።

وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ

wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).

እኔ (የሁድ ወፍ) እሱንና ሕዝቦቹን አላህን ሳይሆን ፀሐይን ሲያመልኩ አገኘኋቸው፤ ሰይጣንም (መጥፎ) ሥራዎቻቸውን ለእነሱ አሳምሮላቸዋል፤ በዚህም (ከአላህ) መንገድ ከለከላቸው፤ ስለዚህም እነሱ አይመሩም።

اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ

allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).

(እንዲሁም) በሰማያትና በምድር የተደበቀውን የሚያወጣውን፣ የምትደብቁትንና የምትገልጹትን የሚያውቅን አላህን አያመልኩም።

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩

allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

አላህ ሆይ፣ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የለም፤ የታላቁ ዙፋን ባለቤት የሆነው ጌታ።

۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).

ሱለይማንም እንዲህ አለ፡- “እውነተኞች እንደሆንክ ወይም ከውሸታሞች እንደሆንክ እናያለን።”

اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ

iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).

ይህንን ደብዳቤዬን ይዘህ ሂድና በላያቸው ላይ ጣልከው፤ ከዚያም ከነሱ ተመለስ፤ ከዚያም የሚሉትን በትኩረት ተከታተል።

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ

qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).

እሱ (ባልቂስ) “እናንተ መኳንንት ሆይ! በእርግጥም የተከበረ ደብዳቤ ተልኮልኛል” አለ።

اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ

innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).

በእርግጥም (ደብዳቤው) ከሱለይማን የተላከ ሲሆን እንዲህ ይላል፡- "በአላህ ስም እጅግ በጣም ርኅሩኅ፣ እጅግ አዛኝ በሆነው

اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ

allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).

በእኔ ላይ አትኩሩ፤ ታዛዦችም ሆናችሁ ወደ እኔ ኑ።

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ

qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).

እሱ (ባልቂስ) “እናንተ መኳንንት ሆይ! በዚህ ጉዳይ ላይ ግምት ስጡኝ። እናንተ በጉባኤዬ ውስጥ ከመቅረባችሁ በፊት በምንም ጉዳይ ላይ ውሳኔ አልሰጥም” አለ።

قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ

qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).

«እኛ ታላቅ ጥንካሬና ድፍረት አለን (ለመዋጋት)፤ ውሳኔው ግን የአንተ ነው፤ ስለዚህ ምን እንደምታዝዝ አስብ» ብለው መለሱ።

قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ

qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).

እሱ (ባልቂስ) እንዲህ ብሏል፡- “በእርግጥ ነገሥታት አገርን ሲቆጣጠሩ፣ በእርግጥ ያፈርሷታል፣ የተከበሩ ነዋሪዎቿንም ያዋርዳሉ፤ ይህንኑም ያደርጋሉ።”

وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ

wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).

በእርግጥም መልእክተኞችን (ስጦታ) ይዘው ወደ እነርሱ እልካለሁ፤ መልእክተኞቹም የሚያመጡትን እጠብቃለሁ።

فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ

falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).

ስለዚህ (መልእክተኞቹ) ሱለይማንን በደረሱ ጊዜ (ሱለይማን) “ሀብት ልትሰጠኝ ነውን?” አለው። አላህ የሰጠኝ ነገር አላህ ከሰጠህ ነገር ይበልጣል፤ ነገር ግን በስጦታህ ትኮራለህ።” አለው።

اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ

irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).

ወደነሱ ተመለስ! በእርግጥም ሊቋቋሙት የማይችሉትን ሠራዊት ይዘን እንመጣቸዋለን፤ ከዚያም ምድር (ሳባ) በውርደት እናወጣቸዋለን፤ እነሱም በውርደት ውስጥ ይሆናሉ።

قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ

qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).

እርሱም (ሱለይማን) «እናንተ መኳንንት ሆይ! ወደ እኔ ከመምጣታቸውና ከመስገዳቸው በፊት ከእናንተ መካከል ዙፋኑን ወደ እኔ የሚያመጣ ማን ነው?» አለ።

قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ

qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).

«ከጂኒዎቹ አንዱ ኢፍሪት «ከመቀመጫህ ከመነሳትህ በፊት አመጣልሃለሁ፤ በእርግጥም ለማድረግ የሚያስችል ጥንካሬ አለኝ፤ እናም እምነት የሚጣልብኝ ነኝ» አለ።

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

ከመጽሐፉ እውቀት ያለው ሰው «ዓይኖችህ ሳያበሩ ዙፋኑን ወደ አንተ አመጣለሁ» አለ። (ሱለይማንም) ዙፋኑን በፊቱ ባየ ጊዜ «ይህ ከጌታዬ ችሮታ ነው፣ አመስጋኝ ወይም እክድ መሆኔን (በረከቶቹን) ሊፈትነኝ ነው። ያመሰገነም ለራሱ (በጎነቱ) አመስጋኝ ነው፤ የካደም ሰው ጌታዬ እጅግ ባለጸጋና የተከበረ ነው።» አለ።

قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ

qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).

እሱም (ሱለይማን) “ዙፋኗን ለእሷ ቀይርላት፤ እሷ (ባልቂስ) ታውቀዋለች ወይም አታውቀውም እናያለን” አለ።

فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ

falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).

እሱም (ባልቂስ) በመጣ ጊዜ (እርሱን) “ዙፋንህ እንደዚህ ነውን?” ተብሎ ተጠየቀ (ባልቂስ) “እሱ እንደ እሱ ነው” ሲል መለሰ። (ባልቂስም) “ቀደም ያለ እውቀት ተሰጥቶናል፤ እኛም ለአላህ ታዛዦች ነን” አለ።

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ

wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).

ከአላህ ውጭ ሌላን የማምለክ ልማዱም (እስልምናን ከመውለድ) ከለከለው፤ እንዲያውም እሱ (ባልቂስ) ከከሃዲዎች አንዱ ነበር።

قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

«ወደ ቤተ መንግሥቱ ግባ» ተባሉ። (ባልቂስ) የቤተ መንግሥቱን ወለል ባየ ጊዜ ትልቅ የውሃ ገንዳ መስሎት ሁለቱን ጥጃዎቹን ገለጠ። (ሱለይማንም) «ይህ የቤተ መንግሥቱ ወለል በመስታወት የተሸፈነ ብቻ ነው» አለ። (ባልቂስ) «ጌታዬ ሆይ፣ በእርግጥ በራሴ ላይ በደልኩ። ከሱለይማን ጋር ለዓለማት ሁሉ ጌታ ለአላህ እሰጣለሁ።» አለ።

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ فَاِذَا هُمْ فَرِيْقٰنِ يَخْتَصِمُوْنَ

wa laqad arsalnā ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥan ani‘budullāha fa'iżā hum farīqāni yakhtaṣimūn(a).

በእርግጥም ወንድማቸውን ሷሊህን (አላህን ተገዙ) ብሎ ወደ ሰሙድ ሰዎች ላክን፤ በድንገትም ሁለት ጠላት ቡድኖች ሆኑ።

قَالَ يٰقَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُوْنَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِۚ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُوْنَ اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

qāla yā qaumi lima tasta‘jilūna bis-sayyi'ati qablal-ḥasanah(ti), lau lā tastagfirūnallāha la‘allakum turḥamūn(a).

«ወገኖቼ ሆይ! ከመልካም ነገር በፊት ለምን ክፉ ነገር እንዲቸኩል ትጠይቃላችሁ? ለምን ምህረትን ታገኛላችሁ ዘንድ አላህን ይቅርታ አትለምኑም» አላቸው።

قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَّعَكَۗ قَالَ طٰۤىِٕرُكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُوْنَ

qāluṭ ṭayyarnā bika wa bimam ma‘ak(a), qāla ṭā'irukum ‘indallāhi bal antum qaumun tuftanūn(a).

«በአንተና ከአንተ ጋር ባሉት ሰዎች ምክንያት መጥፎ ዕጣ ፈንታ አጋጥሞናል» ብለው መለሱለት። (ሳሌህ) «ዕጣ ፈንታህ ከአላህ ጋር ነው (እኛ መንስኤ አይደለንም)፣ ነገር ግን እናንተ እየተፈተናችሁ ያለ ሕዝብ ናችሁ» አለ።

وَكَانَ فِى الْمَدِيْنَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُّفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ

wa kāna fil-madīnati tis‘atu rahṭiy yufsidūna fil-arḍi wa lā yuṣliḥūn(a).

በዚያችም ከተማ ውስጥ ዘጠኝ ሰዎች በምድሪቱ ላይ ጥፋት የሚፈጽሙ ነበሩ፤ ነገር ግን ምንም አላደረጉም።

قَالُوْا تَقَاسَمُوْا بِاللّٰهِ لَنُبَيِّتَنَّهٗ وَاَهْلَهٗ ثُمَّ لَنَقُوْلَنَّ لِوَلِيِّهٖ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ اَهْلِهٖ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

qālū taqāsamū billāhi lanubayyitannahū wa ahlahū ṡumma lanaqūlanna liwaliyyihī mā syahidnā mahlika ahlihī wa innā laṣādiqūn(a).

«በአላህ ማሉ፤ በሌሊት እሱንና ቤተሰቡን እንደምንወጋ፣ ከዚያም ለወራሾቹ የቤተሰቡን ውድቀት እንዳላየን እና እውነተኞች እንደሆንን እንነግራቸዋለን» አሉ።

وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).

ተንኮልንም መከሩ፤ እነሱም የማያውቁ ሲሆኑ ተንኮልንም ሠራን።

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).

የተንኮል ውጤታቸውም ምን እንደ ሆነ ተመልከት፤ እነርሱንም ሕዝቦቻቸውንም ሁሉ በአንድ ላይ አጠፋናቸው።

فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).

ቤቶቻቸውም በበደላቸው ምክንያት ፈርሰዋል። በእርግጥም በዚህ ውስጥ ለሚያውቁ ሕዝቦች ምልክት አለ።

وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ

wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

እነዚያንም ያመኑትን እናድናቸዋለን፤ እነሱም ዘወትር ታዛዦች ናቸው።

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).

የሉጥንም ታሪክ አስታውሱ፤ ለሕዝቦቹ «የብልግና ድርጊቶችን አስጸያፊነት ብታዩም ለምን አስጸያፊ ሥራዎችን ትሠራላችሁ?» ባለ ጊዜ።

اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).

ሴቶችን (ከመቅረብ) ይልቅ (ከመቅረብ) ይልቅ ወንዶችን ለምን ትቀርባላችሁ? በእርግጥ እናንተ የማታውቁ ሕዝቦች ናችሁ (የድርጊታችሁን ውጤት)።

۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

የሕዝቦቹም መልስ «ሉጥንና ቤተሰቡን ከምድራችሁ አውጡ፤ እነሱ ራሳቸውን የተቀደሱ ሕዝቦች ናቸውና» ከማለት ውጪ ሌላ አልነበረም።

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنٰهَا مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa'anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū qaddarnāhā minal-gābirīn(a).

እርሱንና ቤተሰቦቹንም አዳንናቸው፤ ሚስቱ ብቻ ስትቀር። እርሱ ከቀሩት (ሊጠፋ) እንደሚችል ወሰንን።

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fasā'a maṭarul-munżarīn(a).

በእነርሱም ላይ (ድንጋዮችን) አዘነብንባቸው፤ ስለዚህም በእነዚያ (በማያስተውሉ) ላይ የወረደው ዝናብ በጣም መጥፎ ሆነ።

قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَسَلٰمٌ عَلٰى عِبَادِهِ الَّذِيْنَ اصْطَفٰىۗ ءٰۤاللّٰهُ خَيْرٌ اَمَّا يُشْرِكُوْنَ ۔

qulil-ḥamdu lillāhi wa salāmun ‘alā ‘ibādihil-lażīnaṣṭafā, āllāhu khairun ammā yusyrikūn(a).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ምስጋና ለአላህ ይሁን። በእነዚያም በመረጣቸው ባሮቹ ላይ ሰላም ይውረድ። አላህ በላጭ ነውን ወይስ የሚያጋሩት (በእርሱ)?»

اَمَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ حَدَاۤىِٕقَ ذَاتَ بَهْجَةٍۚ مَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُنْۢبِتُوْا شَجَرَهَاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ يَّعْدِلُوْنَ ۗ

am man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa ambatnā bihī ḥadā'iqa żāta bahjah(tin), mā kāna lakum an tumbitū syajarahā, a'ilāhum ma‘allāh(i), bal hum qaumuy ya‘dilūn(a).

እርሱ (አላህ) ሰማያትንና ምድርን የፈጠረ፣ ከሰማይም ውሃን ያወረደላችሁ አይደለምን? በእርሱም ውብ የሆኑ አትክልቶችን እናበቅልላችኋለን? ዛፎቿን አታበቅሉም። ከአላህ ሌላ አምላክ አለን? ይልቁንም እነሱ (ከእውነት) የሚሸሹ ናቸው።

اَمَّنْ جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّجَعَلَ خِلٰلَهَآ اَنْهٰرًا وَّجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ

am man ja‘alal-arḍa qarāraw wa ja‘ala khilālahā anhāraw wa ja‘ala lahā rawāsiya wa ja‘ala bainal-baḥraini ḥājizā(n), a'ilāhum ma‘allāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

ምድርን ማረፊያ ያደረገ፣ በመካከሏም ወንዞችን ያደረገ፣ ተራራዎችንም የሚያጠነክሩ፣ በሁለቱ ባሕሮች መካከል የለየ፣ ከአላህ ሌላ አምላክ አለ? አብዛኞቻቸው አያውቁም።

اَمَّنْ يُّجِيْبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوْۤءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاۤءَ الْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

am may yujībul-muḍṭarra iżā da‘āhu wa yaksyifus-sū'a wa yaj‘alukum khulafā'a fil-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qalīlam mā tażakkarūn(a).

አላህ (ሱ.ወ) ችግር ውስጥ ያሉ ሰዎችን ወደ እርሱ ሲጸልዩ የሚቀበል፣ ጭንቀትንም የሚያስወግድ፣ በምድር ላይም ከሊፋዎች (መሪ) የሚያደርጋችሁ አይደለምን? ከአላህ ሌላ አምላክ አለ? (ከአላህ ጸጋዎች በጣም ጥቂትን ታስታውሳላችሁ)።

اَمَّنْ يَّهْدِيْكُمْ فِيْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَنْ يُّرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am may yahdīkum fī ẓulumātil-barri wal-baḥri wa may yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), a'ilāhum ma‘allāh(i), ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

እርሱ (አላህ) በደረቅና በባህር ጨለማዎች ውስጥ የሚመራችሁ፣ ነፋሱንም ከችሮታው በፊት አብሳሪ አድርጎ የሚልክ አይደለምን ? ከአላህ ሌላ አምላክ አለን? አላህ (በእርስ በርሳቸው) ለሚያጋሩት ነገር ጠራ።

اَمَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ وَمَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū wa may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

እርሱ (አላህ) ከመጀመሪያው ጀምሮ (ፍጡራንን) የፈጠረ፣ ከዚያም እንደገና የደገመው፣ ከሰማይና ከምድርም ሲሳይን የሚሰጣችሁ አይደለምን? ከአላህ ሌላ (ሌላ) አምላክ አለ? «እውነተኞች ከሆናችሁ የእውነታችሁን ማስረጃ አቅርቡ» በላቸው።

قُلْ لَّا يَعْلَمُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَمَا يَشْعُرُوْنَ اَيَّانَ يُبْعَثُوْنَ

qul lā ya‘lamu man fis-samāwāti wal-arḍil gaiba illallāh(u), wa mā yasy‘urūna ayyāna yub‘aṡūn(a).

(ሙሐመድ ሆይ) በላቸው፡- «በሰማያትም በምድርም ውስጥ ያለ ማንም ሰው የሩቅን ምስጢር አያውቅም፤ ከአላህ በስተቀር። መቼ እንደሚቀሰቀሱም አያውቁም።»

بَلِ ادّٰرَكَ عِلْمُهُمْ فِى الْاٰخِرَةِۗ بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْهَاۗ بَلْ هُمْ مِّنْهَا عَمُوْنَ ࣖ

balid dāraka ‘ilmuhum fil-ākhirah(ti), bal hum fī syakkim minhā, bal hum minhā ‘amūn(a).

ስለ መጨረሻው ዓለም ያላቸው እውቀት እንኳን (እዚያ) ላይ አይደርስም። እንዲያውም፣ ስለሱ ጥርጣሬ አላቸው። እንዲያውም፣ ለእርሱ ዕውር ናቸው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا تُرٰبًا وَّاٰبَاۤؤُنَآ اَىِٕنَّا لَمُخْرَجُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū a'iżā kunnā turābaw wa ābā'unā a'innā lamukhrajūn(a).

እነዚያም የካዱት «እኛና አባቶቻችንም ምድር ከሆንን በኋላ እኛ (ከመቃብር) እንወጣለን መሆናችን እውነት ነውን?» ይላሉ።

لَقَدْ وُعِدْنَا هٰذَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā hāżā naḥnu wa ābā'unā min qabl(u), in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

ከጥንት ጀምሮ በዚህ (የትንሣኤ ቀን)፤ እኛና ቅድመ አያቶቻችን ስጋት ውስጥ ገብተናል። እንደ እውነቱ ከሆነ፣ ይህ ከጥንት ሰዎች የተወረሰ ተረት ብቻ ነው።

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- “በምድር ላይ ሂዱ፤ ከዚያም የኃጢአተኞች መጨረሻ ምን እንደሆነ ተመልከቱ።”

وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُنْ فِيْ ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُوْنَ

wa lā taḥzan ‘alaihim wa lā takun fī ḍaiqim mimmā yamkurūn(a).

በእነሱም ላይ አትዘን፤ (ደረትህንም) በማታለል ጥረታቸው አታጥብብ።

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

«እውነተኞች ከሆናችሁ የዚያ ቀጠሮ (ቅጣቱ) መቼ ነው?» ይላሉ።

قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِيْ تَسْتَعْجِلُوْنَ

qul ‘asā ay yakūna radifa lakum ba‘ḍul-lażī tasta‘jilūn(a).

(ሙሐመድ) "ምናልባት ፈጥናችሁ የጠየቃችሁት (ቅጣቱ) የተወሰነው ሊደርስባችሁ ተቃርቦ ሊሆን ይችላል" በላቸው።

وَاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ

wa inna rabbaka lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

ጌታህም በእርግጥ ለሰዎች (በዚህም) ስጦታዎች አሉት። ግን አብዛኛዎቹ (ለእርሱ) አያመሰግኑም።

وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa inna rabbaka laya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

ጌታህም በልቦቻቸው ውስጥ ያለውንና የሚገልጹትን በእርግጥ ያውቃል።

وَمَا مِنْ غَاۤىِٕبَةٍ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min gā'ibatin fis-samā'i wal-arḍi illā fī kitābim mubīn(in).

በሰማይና በምድር ውስጥ ምንም ነገር አይደበቅም፤ ግልጽ በሆነ መጽሐፍ (ላውህ ማህፉዝ) ውስጥ እንጂ።

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَقُصُّ عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَكْثَرَ الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna hāżal-qur'āna yaquṣṣu ‘alā banī isrā'īla akṡaral-lażī hum fīhi yakhtalifūn(a).

በእርግጥም ይህ ቁርኣን ለእስራኤል ልጆች የሚከራከሩባቸውን አብዛኛውን (ጉዳዮች) ያብራራል።

وَاِنَّهٗ لَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

wa innahū lahudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

(ቁርኣን) በእርግጥም ለእነዚያ ለሚያምኑት መሪና እዝነት ነው።

اِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهٖۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۚ

inna rabbaka yaqḍī bainahum biḥukmih(ī), wa huwal-‘azīzul-‘alīm(u).

ጌታህ በሕጉ በመካከላቸው ይፈታል፤ እርሱም አሸናፊ፣ ዐዋቂ ነው።

فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِيْنِ

fatawakkal ‘alallāh(i), innaka ‘alal-ḥaqqil mubīn(i).

ስለዚህ በአላህ ላይ ተመካ፤ አንተ (ሙሐመድ) ከእውነተኛው እውነት በላይ ነህ።

اِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ

innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).

አንተ ሙታንን አታሰማም፤ ደንቆሮዎችንም ጀርባቸውን ቢዞሩ ጩኸቱን አታሰማም።

وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِى الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ

wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).

አንተም ዕውሮችን ከጥመታቸው ልታቀና አትችልም። በአንቀጾቻችን የሚያምኑትን ብቻ እንጂ ሌላን አታሰማም፤ ከዚያም የሚታዘዙትን።

۞ وَاِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ اَخْرَجْنَا لَهُمْ دَاۤبَّةً مِّنَ الْاَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ اَنَّ النَّاسَ كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا لَا يُوْقِنُوْنَ ࣖ

wa iżā waqa‘al-qaulu ‘alaihim akhrajnā lahum dābbatam minal-arḍi tukallimuhum annan-nāsa kānū bi'āyātinā lā yūqinūn(a).

ቃላቶቹም (የተፈጥሮ ጥፋት ጊዜ ድንጋጌዎች) በእነርሱ ላይ በተፈጸሙ ጊዜ፣ ሰዎች ከዚህ በፊት በአንቀጾቻችን እንዳላመኑ የሚነግሯቸውን ሕያው የሆኑ ተንቀሳቃሽ ፍጥረታትን ከምድር እናወጣለን።

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّنْ يُّكَذِّبُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma naḥsyuru min kulli ummatin faujam mimmay yukażżibu bi'āyātinā fahum yūza‘ūn(a).

ከሕዝቦችም ሁሉ አንቀጾቻችንን የሚያስተባብሉትን ጭፍሮች የምንሰበስብበትን ቀን (አስታውስ)፤ እነሱም (ወደ ክፍሎቻቸው) ይከፈላሉ።

حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْ قَالَ اَكَذَّبْتُمْ بِاٰيٰتِيْ وَلَمْ تُحِيْطُوْا بِهَا عِلْمًا اَمَّاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā jā'ū qāla akażżabtum bi'āyātī wa lam tuḥīṭū bihā ‘ilman ammāżā kuntum ta‘malūn(a).

በመጡም ጊዜ (አላህ) «አንቀጾቼን ለምን አስተባበላችሁ? ስለእነሱም ሆነ ስለሠራችሁት ምንም እውቀት የላችሁም።» አላቸው።

وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوْا فَهُمْ لَا يَنْطِقُوْنَ

wa waqa‘al-qaulu ‘alaihim bimā ẓalamū fahum lā yanṭiqūn(a).

በደል ስለፈጸሙባቸውም ቃላቱ (የቅጣት ቃል ኪዳን) በእነሱ ላይ ደረሱ፤ ስለዚህም መናገር አልቻሉም።

اَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا الَّيْلَ لِيَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

alam yarau annā ja‘alnal-laila liyaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

እኛ ሌሊትን ለእነሱ ማረፊያ እና ቀንንም ብርሃን እንዳደረግን አያዩምን? በዚህ ውስጥ ለሚያምኑ ሕዝቦች ምልክቶች አሉ።

وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ

wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).

በቀንዱም በሚነፋ ቀን በሰማያት ውስጥ ያለውና በምድር ውስጥ ያለው ሁሉ አላህ የሻው ሰው ብቻ ሲቀር (ይገረማል)። ሁሉም ተዋርደው ወደ እርሱ መጡ።

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ

wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).

ተራሮችንም ታያለህ፤ በቦታቸው ላይ ተረጋግተው እንደ ደመና እየተጓዙ ይንቀሳቀሳሉ። (ያም) ሁሉንም ነገር ፍጹም በሆነ መንገድ የፈጠረውን የአላህን ፍጥረት ነው። በእርግጥም እርሱ በምትሠሩት ነገር በጣም ይጠነቀቃል።

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَهُمْ مِّنْ فَزَعٍ يَّوْمَىِٕذٍ اٰمِنُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa hum min faza‘iy yauma'iżin āminūn(a).

መልካምን ነገር ያመጣ ሰው፣ በዚያ ቀን ከሚያስደንቁ ነገሮች (አስፈሪ) ነገር (ምንዳ) የተሻለን ያገኛል።

وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِۗ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa man jā'a bis-sayyi'ati fakubbat wujūhuhum fin-nār(i), hal tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

ክፉን የሚያመጣ ሰው ፊቱን ወደ ገሃነም ይወረውራል። አንተም በሠራኸው (በመጠን) ዋጋ አታገኝም።

اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِيْ حَرَّمَهَا وَلَهٗ كُلُّ شَيْءٍ وَّاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ ۙ

innamā umirtu an a‘buda rabba hāżihil-baldatil-lażī ḥarramahā wa lahū kullu syai'iw wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

እኔ (ሙሐመድ) የታዘዝኩት የዚህን ከተማ (መካ) ጌታ እንድገዛ ብቻ ነው፤ እሷም በውስጧ ያከበረችውን፣ ሁሉም ነገር የርሱ ነው። ከሙስሊሞችም እንድሆን ታዝዣለሁ።

وَاَنْ اَتْلُوَا الْقُرْاٰنَ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَقُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ

wa an atluwal-qur'ān(a), famanihtadā fa'innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla faqul innamā ana minal-munżirīn(a).

ቁርኣንንም ለሰዎች (ለሰዎች) እንዳነብ። የተመራም ሰው ለራሱ (ጥቅሙን) ይመራል። የተሳሳተም ሰው «እኔ ከአስጠንቃቂዎቹ አንዱ ብቻ ነኝ» በል።

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ سَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ فَتَعْرِفُوْنَهَاۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhi sayurīkum āyātihī fata‘rifūnahā, wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

«(ሙሐመድ)» በላቸው። «ምስጋና ለአላህ ይሁን። ተዓምራቶቹን (ታላቅነቱን) ያሳያችኋል፤ ከዚያም ታውቃላችሁ። ጌታህም ከምትሠሩት ነገር ዘንጊ አይደለም።»