Q.S ፉሲላት (فُصِّلَت) - 54 የጥቅሶች ብዛት

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

ሃ ሚም

تَنْزِيْلٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۚ

tanzīlum minar-raḥmānir-raḥīm(i).

(ይህ ቁርኣን) የተወረደው እጅግ በጣም ርኅሩኅ፣ እጅግ አዛኝ ከሆነው አላህ ነው።

كِتٰبٌ فُصِّلَتْ اٰيٰتُهٗ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَۙ

kitābun fuṣṣilat āyātuhū qur'ānan ‘arabiyyal liqaumiy ya‘lamūn(a).

አንቀጾቹ የተብራሩበት፣ በአረብኛ የሚነበብ፣ ለሚያውቁ ሰዎች፣

بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۚ فَاَعْرَضَ اَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ

basyīraw wa nażīrā(n), fa'a‘raḍa akṡaruhum fahum lā yasma‘ūn(a).

አብሳሪና አስጠንቃቂ ይዞ መጣ፤ ግን አብዛኛዎቹ (ከእሱ) ዞሩ፤ አልሰሙም።

وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا فِيْٓ اَكِنَّةٍ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ وَفِيْٓ اٰذَانِنَا وَقْرٌ وَّمِنْۢ بَيْنِنَا وَبَيْنِكَ حِجَابٌ فَاعْمَلْ اِنَّنَا عٰمِلُوْنَ

wa qālū qulūbunā fī akinnatim mimmā tad‘ūnā ilaihi wa fī āżāninā waqruw wa mim baininā wa bainika ḥijābun fa‘mal innanā ‘āmilūn(a).

«ልቦቻችን ከምትጠራን ነገር ተዘግተዋል፤ ጆሮዎቻችንም ተሸፍነዋል፤ በእኛና በአንተ መካከልም ግድግዳ አለ፤ ስለዚህ (እንደፈለከው አድርግ)፤ እኛ በእርግጥ (እንደፈለግነው) እናደርጋለን» አሉ።

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «እኔ እንደ እናንተ ሰው ብቻ ነኝ። አምላካችሁ ሁሉን ቻይ አምላክ ነው፣ ስለዚህ እርሱን ማምለክ ትቀጥላላችሁ፤ ምሕረትንም ትለምናላችሁ» በላቸው። ለአጋሪዎችም ወዮላቸው።

الَّذِيْنَ لَا يُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

allażīna lā yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(ማለትም) ዘካን የማይከፍሉ እና ከሞት በኋላ ያለውን ሕይወት የሚክዱ።

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ اَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُوْنٍ ࣖ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum ajrun gairu mamnūn(in).

እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ በእርግጥም ማለቂያ የሌለውን ምንዳ ያገኛሉ።

۞ قُلْ اَىِٕنَّكُمْ لَتَكْفُرُوْنَ بِالَّذِيْ خَلَقَ الْاَرْضَ فِيْ يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُوْنَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗذٰلِكَ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۚ

qul a'innakum latakfurūna bil-lażī khalaqal-arḍa fī yaumaini wa taj‘alūna lahū andādā(n), żālika rabbul-‘ālamīn(a).

«በሁለት ዘመናት ምድርን በፈጠረውና ለእርሱም አጋር ባደረጋችሁት አምላክ መካዳችሁ ተገቢ ነውን? ያ የዓለማት ሁሉ አምላክ ነው።» በላቸው።

وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبٰرَكَ فِيْهَا وَقَدَّرَ فِيْهَآ اَقْوَاتَهَا فِيْٓ اَرْبَعَةِ اَيَّامٍۗ سَوَاۤءً لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ

wa ja‘ala fīhā rawāsiya min fauqihā wa bāraka fīhā wa qaddara fīhā aqwātahā fī arba‘ati ayyām(in), sawā'al lis-sā'ilīn(a).

ከበላዩም ጠንካራ ተራሮችን ፈጠረለት። ከዚያም ባረከው፤ ለነዋሪዎቹም ምግብን በአራት ወቅቶች (ለነዋሪዎቹ) አዘጋጀ፤ ይህም ለሚያስፈልጋቸው ሰዎች በቂ ነው።

ثُمَّ اسْتَوٰىٓ اِلَى السَّمَاۤءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْاَرْضِ ائْتِيَا طَوْعًا اَوْ كَرْهًاۗ قَالَتَآ اَتَيْنَا طَاۤىِٕعِيْنَ

Ṡummastawā ilas-samā'i wa hiya dukhānun faqāla lahā wa lil-arḍi'tiyā ṭau‘an au karhā(n), qālatā atainā ṭā'i‘īn(a).

ከዚያም ወደ ሰማይ ወጣ፤ (ሰማዩም) አሁንም ጭስ እያለ፣ ከዚያም ለእሷና ለምድር “ሁለታችሁም በትእዛዜ መሠረት በታዛዥነት ወይም በግዴታ ኑ” አላቸው። ሁለቱም “በታዛዥነት መጣን” ብለው መለሱ።

فَقَضٰىهُنَّ سَبْعَ سَمٰوَاتٍ فِيْ يَوْمَيْنِ وَاَوْحٰى فِيْ كُلِّ سَمَاۤءٍ اَمْرَهَا ۗوَزَيَّنَّا السَّمَاۤءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيْحَۖ وَحِفْظًا ۗذٰلِكَ تَقْدِيْرُ الْعَزِيْزِ الْعَلِيْمِ

fa qaḍāhunna sab‘a samāwātin fī yaumaini wa auḥā fī kulli samā'in amrahā, wa zayyannas-samā'ad-dun-yā bimaṣābīḥa wa ḥifẓā(n), żālika taqdīrul-‘azīzil-‘alīm(i).

ከዚያም ሰባት ሰማያትን በሁለት ጊዜያት ፈጠረ፤ በእያንዳንዱም ሰማይ ውስጥ የየራሳቸውን ነገሮች አብራራ። ከዚያም ወደ ምድር ቅርብ የነበረችውን ሰማይ በከዋክብት አጌጥናት፤ ለመጠበቅም (ፈጠርናት)። ይህ የአሸናፊው የዐዋቂው (አላህ) ውሳኔ ነው።

فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَقُلْ اَنْذَرْتُكُمْ صٰعِقَةً مِّثْلَ صٰعِقَةِ عَادٍ وَّثَمُوْدَ ۗ

fa in a‘raḍū faqul anżartukum ṣā‘iqatam miṡla ṣā‘iqati ‘ādiw wa ṡamūd(a).

ከዞሩም «እንደ መብረቅ የዓድንና የሰሙድን ሕዝቦች የመታውን የመብረቅ አደጋ አስጠንቅቄአችኋለሁ» በላቸው።

اِذْ جَاۤءَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗقَالُوْا لَوْ شَاۤءَ رَبُّنَا لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً فَاِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

iż jā'athumur-rusulu mim baini aidīhim wa min khalfihim allā ta‘budū illallāh(a), qālū lau syā'a rabbunā la'anzala malā'ikatan fa'innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

መልእክተኞቹም ከፊታቸውም ከኋላቸውም "አላህን እንጂ ሌላን አትገዙ" እያሉ በመጡባቸው ጊዜ (በዚህ ጊዜ) "ጌታችን ቢሻ ኖሮ መላእክቶቹን ባወረደ ነበር፤ በእርግጥም እናንተ የተላካችሁበትን መገለጥ በእርግጥ እንክዳለን" አሉ።

فَاَمَّا عَادٌ فَاسْتَكْبَرُوْا فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَقَالُوْا مَنْ اَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً ۗ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَهُمْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً ۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

fa ammā ‘ādun fastakbarū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa qālū man asyaddu minnā quwwah(tan), awalam yarau annallāhal-lażī khalaqahum huwa asyaddu minhum quwwah(tan), wa kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

የዓድ ሰዎች ግን፣ ያለ እውነት በምድር ላይ ተኮሩ፤ «ከእኛ የበለጠ በኀይል የሚበልጥ ማነው?» አሉ። በእርግጥ የፈጠራቸው አላህ መሆኑን አላስተዋሉምን? እርሱ ከእነርሱ በኀይል የሚበልጥ ነውን? በተዓምራቶቻችንም (ታላቅነታችን) አስተባበሉ።

فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيْحًا صَرْصَرًا فِيْٓ اَيَّامٍ نَّحِسَاتٍ لِّنُذِيْقَهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَخْزٰى وَهُمْ لَا يُنْصَرُوْنَ

fa arsalnā ‘alaihim rīḥan ṣarṣaran fī ayyāmin naḥisātil linużīqahum-‘ażābal khizyi fil-ḥayātid-dun-yā, wa la‘ażābul-ākhirati akhzā wa hum lā yunṣarūn(a).

ስለዚህ በምድር ላይ ያለውን የሕይወትን አሳፋሪ ስቃይ እንዲለማመዱ ስለፈለግን በጥቂት የዕጣ ፈንታ ቀናት ውስጥ በጣም ኃይለኛ ነፋስን በእነርሱ ላይ ነፈስን። ይህ በእንዲህ እንዳለ፣ በኋለኛው ሕይወት ውስጥ ያለው ቅጣት በእርግጥ የበለጠ አዋራጅ ይሆናል እና እርዳታ አይሰጣቸውም።

وَاَمَّا ثَمُوْدُ فَهَدَيْنٰهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صٰعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُوْنِ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ۚ

wa ammā ṡamūdu fa hadaināhum fastaḥabbul-‘amā ‘alal-hudā fa akhażathum ṣā‘iqatul-‘ażābil-hūni bimā kānū yaksibūn(a).

የሰሙድንም ሰዎች አቅጣጫ ሰጠናቸው፤ ግን ከቅንነት ይልቅ ዕውርነትን (ጥመትን) መረጡ፤ በሠሩትም ሥራ ምክንያት ውርደትን እንደ ቅጣት ወረሩባቸው።

وَنَجَّيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ

wa najjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

እነዚያንም ያመኑትን እነሱ ጻድቃን በመሆናቸው አዳንናቸው።

وَيَوْمَ يُحْشَرُ اَعْدَاۤءُ اللّٰهِ اِلَى النَّارِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma yuḥsyaru a‘dā'ullāhi ilan-nāri fahum yūza‘ūn(a).

(የአላህ ጠላቶች) ወደ እሳት የሚነዱበትንና የሚለያዩበትንም ቀን (አስታውስ)።

حَتّٰىٓ اِذَا مَا جَاۤءُوْهَا شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَاَبْصَارُهُمْ وَجُلُوْدُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā mā jā'ūhā syahida ‘alaihim sam‘uhum wa abṣāruhum wa julūduhum bimā kānū ya‘malūn(a).

ስለዚህም ሲኦል ሲደርሱ የመስማት፣ የማየትና የቆዳቸውም የሠሩትን ሥራ ምስክር ይሆናሉ።

وَقَالُوْا لِجُلُوْدِهِمْ لِمَ شَهِدْتُّمْ عَلَيْنَا ۗقَالُوْٓا اَنْطَقَنَا اللّٰهُ الَّذِيْٓ اَنْطَقَ كُلَّ شَيْءٍ وَّهُوَ خَلَقَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۙ وَّاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa qālū lijulūdihim lima syahittum ‘alainā, qālū anṭaqanallāhul-lażī anṭaqa kulla syai'iw wa huwa khalaqakum awwala marrah(tin), wa ilaihi turja‘ūn(a).

«ለምን በእኛ ላይ መስካሪዎች ናችሁ?» አሉ፤ (ቆዳ) «መናገርን የፈጠረን አላህ ነው፤ ሁሉንም ነገር መናገር የሚችል ነው፤ እርሱ ደግሞ በመጀመሪያ የፈጠረን ነው፤ ወደ እርሱም ብቻ ነው የምትመለሱት።»

وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُوْنَ اَنْ يَّشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلَآ اَبْصَارُكُمْ وَلَا جُلُوْدُكُمْ وَلٰكِنْ ظَنَنْتُمْ اَنَّ اللّٰهَ لَا يَعْلَمُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa mā kuntum tastatirūna ay yasyhada ‘alaikum sam‘ukum wa lā abṣārukum wa lā julūdukum wa lākin ẓanantum annallāha lā ya‘lamu kaṡīram mimmā ta‘malūn(a).

አላህ ከምትሠሩት ነገር ብዙም እንደማያውቅ ብታስቡም እንኳ ከመስማት፣ ከማየትና ከቆዳችሁ ምስክርነት መደበቅ አትችሉም።

وَذٰلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِيْ ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ اَرْدٰىكُمْ فَاَصْبَحْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa żālikum ẓannukumul-lażī ẓanantum birabbikum ardākum fa aṣbaḥtum minal-khāsirīn(a).

እናም ይህ ጌታህ (ያ ግምት) እንዳጠፋህ ስለተናገርክ ከከሳሪዎቹ መካከል እንደሆንክ አድርገህ ገምተሃል።

فَاِنْ يَّصْبِرُوْا فَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ ۚوَاِنْ يَّسْتَعْتِبُوْا فَمَا هُمْ مِّنَ الْمُعْتَبِيْنَ

fa iy yaṣbirū fan-nāru maṡwal lahum, wa iy yasta‘tibū famā hum minal-mu‘tabīn(a).

ምንም እንኳን (የገሃነምን ቅጣት) ቢታገሱም ገሃነም መኖሪያቸው ነው፣ እናም ምህረትን ቢለምኑም ምህረት ከሚገባቸው መካከል አይደሉም።

۞ وَقَيَّضْنَا لَهُمْ قُرَنَاۤءَ فَزَيَّنُوْا لَهُمْ مَّا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا خٰسِرِيْنَ ࣖ

wa qayyaḍnā lahum quranā'a fa zayyanū lahum mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu fī umamin qad khalat min qablihim minal-jinni wal-ins(i), innahum kānū khāsirīn(a).

ለእነርሱም በፊታቸውና በኋላቸው ያለውን ሁሉ የሚያወድሱ ጓደኞቻቸውን (ሰይጣናትን) አዘጋጀንላቸው። ከአጋንንትና ከሰውም በፊት ከነበሩት ሕዝቦች ጋር የቅጣት ፍርድ በእነሱ ላይ አለ። እነሱ በእርግጥ ከሳሪዎች ሕዝቦች ናቸው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَسْمَعُوْا لِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَالْغَوْا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū lā tasma‘ū lihāżal-qur'āni walgau fīhi la‘allakum taglibūn(a).

እነዚያም የካዱት «ይህንን ቁርኣን አትሰሙ፤ ታሸንፉም ዘንድ በእርሱ ላይ ጩኹ» ይላሉ።

فَلَنُذِيْقَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَذَابًا شَدِيْدًاۙ وَّلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَسْوَاَ الَّذِيْ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

fa lanużīqannal-lażīna kafarū ‘ażāban syadīdā(n), wa lanajziyannahum aswa'al-lażī kānū ya‘malūn(a).

ስለዚህ በእነዚያ በካዱት ላይ ከባድ ቅጣትን እናመጣለን፤ በሠሩትም ሥራ እጅግ የከፋ ቅጣትን በእርግጥ እንመነዳቸዋለን።

ذٰلِكَ جَزَاۤءُ اَعْدَاۤءِ اللّٰهِ النَّارُ لَهُمْ فِيْهَا دَارُ الْخُلْدِ ۗجَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

Żālika jazā'u a‘dā'illāhin-nāru lahum fīhā dārul-khuld(i), jazā'am bimā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

ይህ የአላህ ጠላቶች (ማለትም የገሃነም) ጠላቶች ዋጋ ነው፤ ለእነርሱ በውስጧ ዘላለማዊ መኖሪያ ይኖራቸዋል፤ ይህም ለአንቀጾቻችን ባለመታዘዝ ምክንያት ነው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا رَبَّنَآ اَرِنَا الَّذَيْنِ اَضَلّٰنَا مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ نَجْعَلْهُمَا تَحْتَ اَقْدَامِنَا لِيَكُوْنَا مِنَ الْاَسْفَلِيْنَ

wa qālal-lażīna kafarū rabbanā arinal-lażaini aḍallānā minal-jinni wal-insi naj‘alhumā taḥta aqdāminā liyakūnā minal-asfalīn(a).

እነዚያም የካዱት «ጌታችን ሆይ! ያሳሳቱንን ሁለቱን ቡድኖች (ጋኔንና ሰውን) አሳየን፤ ሁለቱ ቡድኖች ዝቅተኛዎቹ (ወራዶች) እንዲሆኑ ከእግሮቻችን ጫማ በታች እናደርጋቸዋለን» ይላሉ።

اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَلَّا تَخَافُوْا وَلَا تَحْزَنُوْا وَاَبْشِرُوْا بِالْجَنَّةِ الَّتِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū tatanazzalu ‘alaihimul-malā'ikatu allā takhāfū wa lā taḥzanū wa absyirū bil-jannatil-latī kuntum tū‘adūn(a).

እነዚያ «ጌታችን አላህ ነው» የሚሉ ከዚያም አቋማቸውን የጠበቁ፣ ከዚያም መላእክት «አትፍሩ፣ አትዘኑም፤ በተስፋ ቃል የተገባላችሁንም ገነት በማግኘታችሁ ተደሰቱ» እያሉ ወደነሱ ይወርዳሉ።

نَحْنُ اَوْلِيَاۤؤُكُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِ ۚوَلَكُمْ فِيْهَا مَا تَشْتَهِيْٓ اَنْفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيْهَا مَا تَدَّعُوْنَ ۗ

naḥnu auliyā'ukum fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), wa lakum fīhā mā tasytahī anfusukum wa lakum fīhā mā tadda‘ūn(a).

እኛ በዚህችም ሆነ በመጨረሻው ዓለም ጠባቂዎቻችሁ ነን፤ በውስጧ (በገነት) የምትፈልጉትን ታገኛላችሁ፤ የምትጠይቁትንም ታገኛላችሁ።

نُزُلًا مِّنْ غَفُوْرٍ رَّحِيْمٍ ࣖ

nuzulam min gafūrir raḥīm(in).

ከአላህ (ከአላህ) እጅግ መሐሪና አዛኝ ለሆነው (ለእናንተ) ግብር እንዲሆን።

وَمَنْ اَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّنْ دَعَآ اِلَى اللّٰهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَّقَالَ اِنَّنِيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa man aḥsanu qaulam mimman da‘ā ilallāhi wa ‘amila ṣāliḥaw wa qāla innanī minal-muslimīn(a).

አላህን ከሚጠራና መልካም ሥራዎችን ከሚሠራና «እኔ በእርግጥ ከሙስሊሞች አንዱ ነኝ» ካለ ሰው የበለጠ ቃል ያለው ማነው?

وَلَا تَسْتَوِى الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ۗاِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ فَاِذَا الَّذِيْ بَيْنَكَ وَبَيْنَهٗ عَدَاوَةٌ كَاَنَّهٗ وَلِيٌّ حَمِيْمٌ

wa lā tastawil-ḥasanatu wa las-sayyi'ah(tu), idfa‘ bil-latī hiya aḥsanu fa'iżal-lażī bainaka wa bainahū ‘adāwatun ka'annahū waliyyun ḥamīm(un).

መልካምነትም ከክፉ ጋር አንድ አይደለም። (ክፉውን) በተሻለ መንገድ ይክዱት፣ ስለዚህም በአንተና በእሱ መካከል የጥላቻ ስሜት ያለው ሰው እንደ ታማኝ ጓደኛ ይሆናል።

وَمَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْاۚ وَمَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا ذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

wa mā yulaqqāhā illal-lażīna ṣabarū, wa mā yulaqqāhā illā żū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

እነዚያም (እነዚያ መልካም ባህሪያት) ለታጋሾች እንጂ ለሌላቸው አይሰጡም፤ ለታጋሾችም ካልሆነ በስተቀር አይሰጡም።

وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

ሰይጣንም በፈተና ቢያስቸግርህ አላህን ጥበቃ ጠይቅ። በእርግጥም እርሱ ሁሉን ሰሚና ሁሉን አዋቂ ነው።

وَمِنْ اٰيٰتِهِ الَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُۗ لَا تَسْجُدُوْا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ خَلَقَهُنَّ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

wa min āyātihil-lailu wan-nahāru wasy-syamsu wal-qamar(u), lā tasjudū lisy-syamsi wa lā lil-qamari wasjudū lillāhil-lażī khalaqahunna in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

ከታላቅነቱ ምልክቶች መካከል ሌሊቱ፣ ቀኑ፣ ፀሐይና ጨረቃ ይገኙበታል። ለፀሐይ አትስገዱ (ወይም ለጨረቃ አትስገዱ)፤ ነገር ግን ለፈጠራቸው አላህ ስገዱ፤ እሱን ብቻ የምታመልኩ ከሆነ።

فَاِنِ اسْتَكْبَرُوْا فَالَّذِيْنَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُوْنَ لَهٗ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْـَٔمُوْنَ ۩

fa inistakbarū fal-lażīna ‘inda rabbika yusabbiḥūna lahū bil-laili wan-nahāri wa hum lā yas'amūn(a).

ቢኮሩም፣ እነዚያ (መላእክት) ከጌታህ ጋር ያሉት (እነርሱ) አይደክሙም እያሉ ሌሊትና ቀን ያወድሱታል።

وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنَّكَ تَرَى الْاَرْضَ خَاشِعَةً فَاِذَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاۤءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْۗ اِنَّ الَّذِيْٓ اَحْيَاهَا لَمُحْيِ الْمَوْتٰى ۗاِنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa min āyātihī annaka taral-arḍa khāsyi‘atan fa iżā anzalnā ‘alaihal-mā'ahtazzat wa rabat, innal-lażī aḥyāhā lamuḥyil-mautā, innahū ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

ከምልክቶቹም (ታላቅነቱ) መካከል ምድር ደረቅና በረሃ መሆኗን ታያለህ፤ ዝናብን ብናዘንብባትም በእርግጥ ትንቀሳቀሳለች፤ ለም ትሆናለች። ሕያው የሚያደርጋት (አላህ) በእርግጥ ሙታንን ሕያው ያደርጋል፤ እርሱ በነገሩ ሁሉ ላይ ቻይ ነው።

اِنَّ الَّذِيْنَ يُلْحِدُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَاۗ اَفَمَنْ يُّلْقٰى فِى النَّارِ خَيْرٌ اَمَّنْ يَّأْتِيْٓ اٰمِنًا يَّوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِعْمَلُوْا مَا شِئْتُمْ ۙاِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

innal-lażīna yulḥidūna fī āyātinā lā yakhfauna ‘alainā, afamay yulqā fin-nāri khairun am may ya'tī āminay yaumal-qiyāmah(ti), i‘malū mā syi'tum, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

እነዚያ በአንቀጾቻችን የሚክዱ ከእኛ አይደበቁም። ወደ ገሃነም የሚጣሉት ይበልጣሉ ወይስ በፍርድ ቀን በሰላም የሚወጡት? የፈለጋችሁትን አድርጉ፤ እርሱ የምትሠሩትን ሁሉ ተመልካች ነው።

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاۤءَهُمْ ۗوَاِنَّهٗ لَكِتٰبٌ عَزِيْزٌ ۙ

innal-lażīna kafarū biż-żikri lammā jā'ahum, wa innahū lakitābun ‘azīz(un).

እነዚያ ቁርኣንን ወደነሱ ሲቀርብ የሚክዱት (በእርግጥ ጥፋተኞች ይሆናሉ)፤ ቁርኣንም በእርግጥ የከበረ መጽሐፍ ነው።

لَّا يَأْتِيْهِ الْبَاطِلُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهٖ ۗتَنْزِيْلٌ مِّنْ حَكِيْمٍ حَمِيْدٍ

lā ya'tīhil-bāṭilu mim baini yadaihi wa lā min khalfih(ī), tanzīlum min ḥakīmin ḥamīd(in).

ይህም) ከበፊቱም ሆነ ከኋላው (ባለፈውም ሆነ ወደፊት) ውሸት አይደርስበትም፤ ይህም እጅግ ጥበበኛና ምስጉን ከሆነው አላህ የተወረደ ነው።

مَا يُقَالُ لَكَ اِلَّا مَا قَدْ قِيْلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ ۗاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ مَغْفِرَةٍ وَّذُوْ عِقَابٍ اَلِيْمٍ

mā yuqālu laka illā mā qad qīla lir-rusuli min qablik(a), inna rabbaka lażū magfiratiw wa żū ‘iqābin alīm(in).

(ከሓዲዎቹ) የሚላችሁ ነገር ከእናንተ በፊት ለነበሩት መልክተኞች የተነገረው ነገር እንጂ ሌላ አይደለም። ጌታችሁ በእርግጥ ምሕረትና አሳማሚ ቅጣት አለው።

وَلَوْ جَعَلْنٰهُ قُرْاٰنًا اَعْجَمِيًّا لَّقَالُوْا لَوْلَا فُصِّلَتْ اٰيٰتُهٗ ۗ ءَاَ۬عْجَمِيٌّ وَّعَرَبِيٌّ ۗ قُلْ هُوَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا هُدًى وَّشِفَاۤءٌ ۗوَالَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرٌ وَّهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًىۗ اُولٰۤىِٕكَ يُنَادَوْنَ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ ࣖ

wa lau ja‘alnāhu qur'ānan a‘jamiyyal laqālū lau lā fuṣṣilat āyātuh(ū), a'a‘jamiyyuw wa ‘arabiyy(un), qul huwa lil-lażīna āmanū hudaw wa syifā'(un), wal-lażīna lā yu'minūna fī āżānihim waqruw wa huwa ‘alaihim ‘amā(n), ulā'ika yunādauna mim makānim ba‘īd(in).

ቁርኣንንም ከአረብኛ ቋንቋ ውጭ በሆነ ቋንቋ ቢያነብ ኖሮ "አንቀጾቹ ለምን አይብራሩም?" ባሉ ነበር። (ቁርኣን) ለአረብኛ ቋንቋ ከአረብኛ ቋንቋ ውጭ መሆኑ ተገቢ ነውን? በላቸው። "ቁርኣን ለሚያምኑት መሪና መድኃኒት ነው። እነዚያም የማያምኑት በጆሮዎቻቸው ውስጥ ግርዶሽ አላቸው፤ (ቁርኣንም) ለእነሱ ጨለማ ነው። እነሱ ከሩቅ ቦታ የሚጠሩ ሕዝቦች ናቸው።"

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

ለሙሳም መጽሐፍን (ተውራትን) በእርግጥ ሰጠነው፤ ተከራከሩም። ከጌታህም በፊት የነበረ ውሳኔ ባልነበረ ኖሮ እነዚያ የካዱት በጠፉ ነበር። በእርግጥም በእርሱ ውስጥ በእርግጥ በጥርጣሬ ውስጥ ነበሩ።

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهٖ ۙوَمَنْ اَسَاۤءَ فَعَلَيْهَا ۗوَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيْدِ ۔

man ‘amila ṣāliḥan fa linafsih(ī), wa man asā'a fa ‘alaihā, wa mā rabbuka biẓallāmil lil-‘abīd(i).

መልካም ሥራን የሠራ ሰው (ምንዳው) ለራሱ ነው፤ ክፉም የሠራ ሰው (ኃጢአቱ) ለእርሱ (ኃጢአቱ) ተጠያቂ ነው። ጌታህም ባሮቹን በምንም አይበድልም።

۞ اِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ ۗوَمَا تَخْرُجُ مِنْ ثَمَرٰتٍ مِّنْ اَكْمَامِهَا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ اُنْثٰى وَلَا تَضَعُ اِلَّا بِعِلْمِهٖ ۗوَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيْۙ قَالُوْٓا اٰذَنّٰكَ مَا مِنَّا مِنْ شَهِيْدٍ ۚ

ilaihi yuraddu ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa mā takhruju min ṡamarātim min akmāmihā wa mā taḥmilu min unṡā wa lā taḍa‘u illā bi‘ilmih(ī), wa yauma yunādīhim aina syurakā'ī, qālū āżannāka mā minnā min syahīd(in).

የፍርዱን ቀን እውቀት የሚመለሰው ወደ እርሱ ነው። ከቅጠሎቹ ምንም ፍሬ አይወጣም፤ ሴትም አትፀንስም ወይም አትወልድም፤ ሁሉም በዕውቀቱ ነው። አላህ (አላህ) «ወዳጆቼ የት አሉ?» ብሎ በሚጠራቸው ቀን «ከእኛ መካከል ማንም ሊመሰክር የሚችል እንደሌለ እናነግርሃለን (አጋሮች እንዳሉህ)» ብለው መለሱ።

وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَدْعُوْنَ مِنْ قَبْلُ وَظَنُّوْا مَا لَهُمْ مِّنْ مَّحِيْصٍ

wa ḍalla ‘anhum mā kānū yad‘ūna min qablu wa ẓannū mā lahum mim maḥīṣ(in).

የሚያመልኩትም ነገር ከእነርሱ ጠፋ፤ ከአላህ ቅጣትም መውጫ መንገድ እንደሌለላቸው አወቁ።

لَا يَسْـَٔمُ الْاِنْسَانُ مِنْ دُعَاۤءِ الْخَيْرِۖ وَاِنْ مَّسَّهُ الشَّرُّ فَيَـُٔوْسٌ قَنُوْطٌ

lā yas'amul-insānu min du‘ā'il-khair(i), wa im massahusy-syarru fa ya'ūsun qanūṭ(un).

ሰዎች መልካም ነገርን ከመጠየቅ አይሰለቹም፤ አደጋ ሲደርስባቸው ተስፋ ይቆርጣሉ፤ ተስፋም ይቆርጣሉ።

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ رَحْمَةً مِّنَّا مِنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ هٰذَا لِيْۙ وَمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةًۙ وَّلَىِٕنْ رُّجِعْتُ اِلٰى رَبِّيْٓ اِنَّ لِيْ عِنْدَهٗ لَلْحُسْنٰىۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِمَا عَمِلُوْاۖ وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa la'in ażaqnāhu raḥmatam minnā mim ba‘di ḍarrā'a massathu layaqūlunna hāżā lī, wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imah(tan), wa la'ir ruji‘tu ilā rabbī inna lī ‘indahū lal-ḥusnā, fa lanunabbi'annal-lażīna kafarū bimā ‘amilū, wa lanużīqannahum min ‘ażābin galīẓ(in).

ከመከራም በኋላ ከእኛ የሆነን ምሕረት ብናደርገው «ይህ የእኔ መብት ነው፥ የትንሣኤም ቀን እንደሚመጣ እርግጠኛ አይደለሁም። ወደ ጌታዬም ብመለስ ከእርሱ ዘንድ ቸርነትን በእርግጥ አገኛለሁ» ይላል። ስለዚህ ከሐዲዎቹን የሠሩትን ነገር በእርግጥ እናገራቸዋለን፤ በእርግጥም ከባድ ቅጣት እናመጣባቸዋለን።

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُوْ دُعَاۤءٍ عَرِيْضٍ

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru fażū du‘ā'in ‘arīḍ(in).

ለሰውም ጸጋን በሰጠን ጊዜ (ከእምነት) ይዞራል፤ (በትዕቢትም) ይርቃል፤ መከራም በደረሰበት ጊዜ ብዙ ይሰግዳል።

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ثُمَّ كَفَرْتُمْ بِهٖ مَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِيْ شِقَاقٍۢ بَعِيْدٍ

qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi ṡumma kafartum bihī man aḍallu mimman huwa fī syiqāqim ba‘īd(in).

«(ቁርዓን) ከአላህ ቢመጣና ብትክዱ ምን ይመስላችኋል? ሁልጊዜም ከእውነት ርቆ ከሚሄድ ሰው የበለጠ የተሳሳተ ማነው?» በላቸው።

سَنُرِيْهِمْ اٰيٰتِنَا فِى الْاٰفَاقِ وَفِيْٓ اَنْفُسِهِمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُ الْحَقُّۗ اَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ اَنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ

sanurīhim āyātinā fil-āfāqi wa fī anfusihim ḥattā yatabayyana lahum annahul-ḥaqq(u), awalam yakfi birabbika annahū ‘alā kulli syai'in syahīd(un).

ይህ (ቁርኣን) እውነት መሆኑን ለእነርሱ እስኪገለጽላቸው ድረስ በአጽናፈ ዓለም ውስጥና በነፍሶቻቸው ውስጥ ምልክቶቻችንን እናሳያቸዋለን። ጌታህ በነገሩ ሁሉ ላይ መስካሪ መሆኑ አይበቃህምን?

اَلَآ اِنَّهُمْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤءِ رَبِّهِمْ ۗ اَلَآ اِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍ مُّحِيْطٌ ࣖ

alā innahum fī miryatim mil liqā'i rabbihim, alā innahū bikulli syai'im muḥīṭ(un).

ጌታቸውን ስለመገናኘት በእርግጥ ጥርጣሬ ውስጥ መሆናቸውን አስታውሱ። እርሱ በእርግጥ ሁሉንም ነገር ይሸፍናል።