Q.S ሳባ (سَبَأ) - 54 የጥቅሶች ብዛት

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِى الْاٰخِرَةِۗ وَهُوَ الْحَكِيْمُ الْخَبِيْرُ

al-ḥamdu lillāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa lahul-ḥamdu fil-ākhirah(ti), wa huwal-ḥakīmul-khabīr(u).

ምስጋና ለአላህ ለእርሱ በሰማያት ውስጥ ያለውና በምድር ውስጥ ያለው ሁሉ ለእርሱ ነው። በመጨረሻይቱም ዓለም ምስጋና ሁሉ ለአላህ የተገባ ነው። እርሱም ጥበበኛና ትክክለኛ ነው።

يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِى الْاَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاۤءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيْهَاۗ وَهُوَ الرَّحِيْمُ الْغَفُوْرُ

ya‘lamu mā yaliju fil-arḍi wa mā yakhruju minhā wa mā yanzilu minas-samā'i wa mā ya‘ruju fīhā, wa huwar-raḥīmul-gafūr(u).

በምድር ውስጥ የሚገባውን፣ ከእርሷ የሚወጣውን፣ ከሰማይ የሚወርደውንና ወደ እርሷ የሚወጣውን ያውቃል። እርሱም እጅግ አዛኝና መሓሪ ነው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَأْتِيْنَا السَّاعَةُ ۗقُلْ بَلٰى وَرَبِّيْ لَتَأْتِيَنَّكُمْۙ عٰلِمِ الْغَيْبِۙ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِ وَلَآ اَصْغَرُ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرُ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍۙ

wa qālal-lażīna kafarū lā ta'tīnas-sā‘ah(tu), qul balā wa rabbī lata'tiyannakum, ‘ālimul-gaib(i), lā ya‘zubu ‘anhu miṡqālu żarratin fis-samāwāti wa lā fil-arḍi wa lā aṣgaru min żālika wa lā akbaru illā fī kitābim mubīn(in).

እነዚያም የካዱት «የፍርዱ ቀን አይመጣብንም» ይላሉ። «በእርግጥ ይመጣል፤ ሩቅን በሚያውቀው ጌታዬ እምላለሁ፤ ሰዓቲቱ በእርግጥ ትመጣባችኋለች። በሰማይም ሆነ በምድር ውስጥ እንደ ዛራ ከባድ ነገር ከእርሱ የተደበቀ ምንም ነገር የለም፤ ከዚያ ያነሰ ወይም የበለጠ፤ ሁሉም ነገር ግልጽ በሆነ መጽሐፍ ውስጥ ተጽፏል» በላቸው።

لِّيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّرِزْقٌ كَرِيْمٌ

liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa rizqun karīm(un).

እነዚያን ያመኑትንና መልካም ሥራዎችን የሠሩትን ሊመነዳ (አላህ) ምሕረትንና የከበረ ሲሳይን ያገኛል።

وَالَّذِيْنَ سَعَوْ فِيْٓ اٰيٰتِنَا مُعٰجِزِيْنَ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِّنْ رِّجْزٍ اَلِيْمٌ

wal-lażīna sa‘au fī āyātinā mu‘ājizīna ulā'ika lahum ‘ażābum mir rijzin alīm(un).

እነዚያም ቅጣታችንን ሊያዳክሙ እንደሚችሉ የሚያስቡ፣ አንቀጾቻችንን ለመቃወም የሚጥሩ፣ እነዚያ ለእነርሱ በጣም አሳማሚ ቅጣት አላቸው።

وَيَرَى الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ هُوَ الْحَقَّۙ وَيَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِ

wa yaral-lażīna ūtul-‘ilmal-lażī unzila ilaika mir rabbika huwal-ḥaqq(a), wa yahdī ilā ṣirāṭil-‘azīzil-ḥamīd(i).

እነዚያም እውቀትን የተሰጡት (የመጽሐፉ ባለቤቶች) ከጌታህ ወደ አንተ የተወረደው (ሙሐመድ) እውነት እና ወደ አሸናፊው፣ ምስጉን (አላህ) መንገድ የሚመሩ ናቸው ብለው ያስባሉ።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ يُّنَبِّئُكُمْ اِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍۙ اِنَّكُمْ لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍۚ

wa qālal-lażīna kafarū hal nadullukum ‘alā rajuliy yunabbi'ukum iżā muzziqtum kulla mumazzaq(in), innakum lafī khalqin jadīd(in).

ከሐዲዎቹም (ለጓደኞቻቸው) «ሰውነታችሁ ሙሉ በሙሉ ሲጠፋ፣ በአዲስ ፍጥረት እንደምትነሱ የሚነግራችሁን ሰው እናሳያችሁን?» አሉ።

اَفْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَمْ بِهٖ جِنَّةٌ ۗبَلِ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ فِى الْعَذَابِ وَالضَّلٰلِ الْبَعِيْدِ

aftarā ‘alallāhi każiban am bihī jinnah(tun), balil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati fil-‘ażābi waḍ-ḍalālil-ba‘īd(i).

በአላህ ላይ ውሸትን ይቀጥፋል ወይስ እብድ ነው? (አይደለም)፤ ነገር ግን በመጨረሻው ሕይወት የማያምኑት በባሰ ስቃይና ስህተት ውስጥ ናቸው።

اَفَلَمْ يَرَوْا اِلٰى مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ اِنْ نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِّنَ السَّمَاۤءِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ ࣖ

afalam yarau ilā mā baina aidīhim wa mā khalfahum minas-samā'i wal-arḍ(i), in nasya' nakhsif bihimul-arḍa au nusqiṭ ‘alaihim kisafam minas-samā'(i), inna fī żālika la'āyatal likulli ‘abdim munīb(in).

ታዲያ ከፊታቸውም ሆነ ከኋላቸው ያሉትን ሰማያትና ምድር አይመለከቱምን? ብንሻ ኖሮ በምድር ውስጥ በቀበርናቸው ወይም ከሰማይ ቁርጥራጮችን በወረድንባቸው ነበር። በእርግጥም በዚህ ውስጥ ለሚመለስ ባሪያ ሁሉ (ወደ እርሱ) ምልክት አለ።

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ

wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).

«ለዳውድም ከእኛ የኾነን ስጦታ በእርግጥ ሰጠነው።» (አልን) «ተራሮችና ወፎች ሆይ! ከዳውድ ጋር ደጋግማችሁ ከፍ በሉ»፤ ብረቱንም ለእርሱ አለሰልስነው።

اَنِ اعْمَلْ سٰبِغٰتٍ وَّقَدِّرْ فِى السَّرْدِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

ani‘mal sābigātiw wa qaddir fis-sardi wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna baṣīr(un).

(ትላልቅ የጦር ትጥቆችን ሠርተህ ሽመናቸውን ለካ፤ መልካምንም ሥራ ሠራ። እኔ የምትሠሩትን ሁሉ ተመልካች ነኝ።)

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).

ለሱለይማንም ነፋሶችን ገራንለት፤ የጠዋት ጉዞው እንደ ወር ጉዞ፣ የማታ ጉዞውም እንደ ወር ጉዞ ነበር። የቀለጠ ናስንም ለእርሱ አፈሰስን። ከጂኖችም በጌታቸው ፈቃድ በፊቱ የሚሠሩ ነበሩ። ከእነሱም ውስጥ ከትእዛዛችን የሚርቅን የእሳትን ቅጣት እናቀምሰዋለን።

يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ

ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).

እነሱ (ጂኒዎቹ) ለሰሎሞን እንደፈለገው ሠሩለት፤ ረጃጅም ሕንፃዎችን፣ ሐውልቶችን፣ እንደ ገንዳዎች (ትልቅ) የሆኑ ሳህኖችንና በምድጃ ላይ የቀሩ ማሰሮዎችን (በምድጃ ላይ) መሥራትን ጨምሮ። የዳውድ ቤተሰቦች ሆይ፣ አላህን ለማመስገን ሥሩ። ከባሮቼም መካከል አመስጋኞች በጣም ጥቂት ናቸው።

فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ

falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).

ለሱለይማንም ሞትን በወሰንንበት ጊዜ ዱላውን የሚበሉ ምስጦች ብቻ እንጂ ሞቱን አላሳያቸውም። በወደቀም ጊዜ ጂኖች የማይታየውን ቢያውቁ ኖሮ በአዋራጅ ስቃይ ውስጥ እንደማይቆዩ አወቁ።

لَقَدْ كَانَ لِسَبَاٍ فِيْ مَسْكَنِهِمْ اٰيَةٌ ۚجَنَّتٰنِ عَنْ يَّمِيْنٍ وَّشِمَالٍ ەۗ كُلُوْا مِنْ رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗبَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَّرَبٌّ غَفُوْرٌ

laqad kāna lisaba'in fī maskanihim āyah(tun), jannatāni ‘ay yamīniw wa syimāl(in), kulū mir rizqi rabbikum wasykurū lah(ū), baldatun ṭayyibatuw wa rabbun gafūr(un).

በእርግጥም ለሳባውያን ሕዝቦች በመኖሪያቸው ውስጥ የእግዚአብሔር ታላቅነት ምልክት ነበረ፤ እነሱም በቀኝና በግራ በኩል ሁለት የአትክልት ስፍራዎች ነበሩ፤ (ለእነርሱም) “ከጌታችሁ ከሚሰጠው ሲሳይ ብሉ፤ ለእርሱም አመስግኑ። (አገራችሁ) ጥሩ (ምቹ) አገር ስትሆን (አምላካችሁ) እጅግ መሐሪ አምላክ ነው።”

فَاَعْرَضُوْا فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنٰهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَيْ اُكُلٍ خَمْطٍ وَّاَثْلٍ وَّشَيْءٍ مِّنْ سِدْرٍ قَلِيْلٍ

fa a‘raḍū fa arsalnā ‘alaihim sailal-‘arimi wa baddalnāhum bijannataihim jannataini żawātai ukulin khamṭiw wa aṡliw wa syai'im min sidrin qalīl(in).

ግን ዞሩ፤ በእነርሱም ላይ ታላቅ የጎርፍ መጥለቅለቅን ላክንባቸው፤ በሁለቱም የአትክልት ስፍራዎቻቸው በሁለት የአትክልት ስፍራዎች መራራ ፍሬዎች፣ በአትስል ዛፍና በጥቂት የሲድር ዛፎች ለወጥናቸው።

ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِمَا كَفَرُوْاۗ وَهَلْ نُجٰزِيْٓ اِلَّا الْكَفُوْرَ

Żālika jazaināhum bimā kafarū, wa hal nujāzī illal-kafūr(a).

እንደዚሁ በክህደታቸው እንመነዳቸዋለን፤ ቅጣቱንም የምንቀጣው በጣም ቀናተኛ በሆኑ ከሐዲዎች ላይ ብቻ ነው።

وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَّقَدَّرْنَا فِيْهَا السَّيْرَۗ سِيْرُوْا فِيْهَا لَيَالِيَ وَاَيَّامًا اٰمِنِيْنَ

wa ja‘alnā bainahum wa bainal-qural-latī bāraknā fīhā quran ẓāhirataw wa qaddarnā fihas-sair(a), sīrū fīhā layāliya wa ayyāman āminīn(a).

በእነርሱም (የሳባ ሕዝቦች) እና በባረክናቸው አገሮች (ሲያም) መካከል በርካታ ጎረቤት አገሮችን አደረግን፤ በእነዚያም አገሮች መካከል የጉዞ ርቀትን ወሰንን። በሌሊትም በቀንም በሰላም ተጓዙ።

فَقَالُوْا رَبَّنَا بٰعِدْ بَيْنَ اَسْفَارِنَا وَظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَ وَمَزَّقْنٰهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

fa qālū rabbanā bā‘id baina asfārinā wa ẓalamū anfusahum fa ja‘alnāhum aḥādīṡa wa mazzaqnāhum kulla mumazzaq(in), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

«ጌታችን ሆይ፣ ጉዞአችንን አርቅልን» አሉ፤ (ማለትም እነሱ) ራሳቸውን በደሉ፤ ስለዚህ የውይይት ርዕስ አደረግናቸው፤ እስከ ምድርም አጠፋናቸው። በዚህ ውስጥ በእርግጥ ታጋሽና አመስጋኝ ለሆነ ሁሉ (የአላህን ኃይል) ምልክቶች አሉ።

وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ اِبْلِيْسُ ظَنَّهٗ فَاتَّبَعُوْهُ اِلَّا فَرِيْقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ṣaddaqa ‘alaihim iblīsu ẓannahū fattaba‘ūhu illā farīqam minal-mu'minīn(a).

በእርግጥም ሰይጣን የክሱን እውነት ሊያሳምናቸው ችሏል፣ ስለዚህ ከአንዳንድ አማኞች በስተቀር ተከተሉት።

وَمَا كَانَ لَهٗ عَلَيْهِمْ مِّنْ سُلْطَانٍ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُّؤْمِنُ بِالْاٰخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِيْ شَكٍّ ۗوَرَبُّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ ࣖ

wa mā kāna lahū ‘alaihim min sulṭānin illā lina‘lama may yu'minu bil-ākhirati mimman huwa minhā fī syakk(in), wa rabbuka ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

በእነርሱም ላይ (የሰይጣን) ስልጣን የለም፤ በኋለኛው ሕይወት መኖር የሚያምኑትንና በኋለኛው ሕይወት ውስጥ አሁንም በጥርጣሬ ውስጥ ያሉትን (ከሞት በኋላ ሕይወት) ለመለየት እንጅ። ጌታህም በነገሩ ሁሉ ላይ ተጠባባቂ ነው።

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِۚ لَا يَمْلِكُوْنَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيْهِمَا مِنْ شِرْكٍ وَّمَا لَهٗ مِنْهُمْ مِّنْ ظَهِيْرٍ

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnillāh(i), lā yamlikūna miṡqāla żarratin fis-samāwāti wa lā fil-arḍi wa mā lahum fīhimā min syirkiw wa mā lahū minhum min ẓahīr(in).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «ከአላህ ሌላ አማልክት ብላችሁ የምታስቧቸውን ጥሩ! በሰማይና በምድር ውስጥ እንደ ዛራ (ስልጣን) ምንም የላቸውም፤ በሰማያትና በምድርም (መፈጠር) ውስጥ ምንም ተሳትፎ የላቸውም፤ ከእነርሱም አንዳቸውም ለእርሱ ረዳት የላቸውም።»

وَلَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا لِمَنْ اَذِنَ لَهٗ ۗحَتّٰىٓ اِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوْبِهِمْ قَالُوْا مَاذَاۙ قَالَ رَبُّكُمْۗ قَالُوا الْحَقَّۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ

wa lā tanfa‘usy-syafā‘atu ‘indahū illā liman ażina lah(ū), ḥattā iżā fuzzi‘a ‘an qulūbihim qālū māżā, qāla rabbukum, qālul-ḥaqq(a), wa huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

ከእርሱ የተገኘ ምልጃ (እርዳታ) የሚጠቅመው ለፈቀደላቸው ሰዎች ብቻ ነው (ይህን ምልጃ ለማግኘት)። ስለዚህ ፍርሃት ከልባቸው ሲወገድ፣ «ጌታችሁ ምን አለ?» ይላሉ። «(ቃላቶቹ) እውነት ናቸው» ብለው መለሱ፤ እርሱም ከሁሉ በላይ ታላቅ ነው።

۞ قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۙوَاِنَّآ اَوْ اِيَّاكُمْ لَعَلٰى هُدًى اَوْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qul may yarzuqukum minas-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), wa innā au iyyākum la‘alā hudan au fī ḍalālim mubīn(in).

(ሙሐመድ) «ከሰማይና ከምድር የሚሰጣችሁ ማነው?» በላቸው። «አላህ» በላቸው። እኛ ወይም እናንተ (አጋሪዎቹ) በእርግጥ በእውነት ውስጥ ወይም በግልጽ ስህተት ውስጥ ነን።

قُلْ لَّا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّآ اَجْرَمْنَا وَلَا نُسْـَٔلُ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

qul lā tus'alūna ‘ammā ajramnā wa lā nus'alu ‘ammā ta‘malūn(a).

«ለምንሰራው ነገር እናንተ ተጠያቂ አይደላችሁም፤ ለምታደርጉትም ነገር እኛ ተጠያቂ አይደለንም።» በሉ።

قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّۗ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيْمُ

qul yajma‘u bainanā rabbunā ṡumma yaftaḥu bainanā bil-ḥaqq(i), wa huwal-fattāḥul-‘alīm(u).

«ጌታችን ሁላችንንም ይሰበስባል፤ ከዚያም በመካከላችን በትክክል ይፈርዳል። እርሱም ሁሉን ቻይ፣ ሁሉን አዋቂ ነው» በላቸው።

قُلْ اَرُوْنِيَ الَّذِيْنَ اَلْحَقْتُمْ بِهٖ شُرَكَاۤءَ كَلَّا ۗبَلْ هُوَ اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

qul arūniyal-lażīna alḥaqtum bihī syurakā'a kallā, bal huwallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

«እናንተ ለእርሱ (ለእርሱ) አጋሮች ሆናችሁ የምታቀርቡትን አምልኮ አሳዩኝ፤ የማይቻል ነው! እንደ እውነቱ ከሆነ እርሱ አላህ፣ ሁሉን ቻይ፣ ጥበበኛ ነው።» በላቸው።

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا كَاۤفَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًا وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnāka illā kāffatal lin-nāsi basyīraw wa nażīraw wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

አንተንም (ሙሐመድን) ለሰዎች ሁሉ አብሳሪና አስፈራሪ አድርገን እንጅ አልላክንህም፤ ግን አብዛኛዎቹ ሰዎች አያውቁም።

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

«እውነተኞች ከሆናችሁ ይህ ተስፋ መቼ ይመጣል?» አሉ።

قُلْ لَّكُمْ مِّيْعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَأْخِرُوْنَ عَنْهُ سَاعَةً وَّلَا تَسْتَقْدِمُوْنَ ࣖ

qul lakum mī‘ādu yaumil lā tasta'khirūna ‘anhu sā‘ataw wa lā tastaqdimūn(a).

«ለእናንተ የተስፋ ቃል የገባላችሁ ቀን (የትንሣኤ ቀን) አላችሁ፤ ለጊዜው ማዘግየትን ወይም ማፋጠንን አትጠይቁም» በላቸው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ بِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَلَا بِالَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِۗ وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الظّٰلِمُوْنَ مَوْقُوْفُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْۖ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضِ ِۨالْقَوْلَۚ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لَوْلَآ اَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِيْنَ

wa qālal-lażīna kafarū lan nu'mina bihāżal-qur'āni wa lā bil-lażī baina yadaih(i), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna mauqūfūna ‘inda rabbihim, yarji‘u ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍinil-qaul(a), yaqūlul-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū lau lā antum lakunnā mu'minīn(a).

እነዚያም የካዱት «በዚህ ቁርኣንም፣ በቀድሞውም መጽሐፍ አናምንም» ይላሉ። በዳዮችም በጌታቸው ፊት በቀረቡ ጊዜ ከፊላቸው ወደ ሌላ ሰው ንግግራቸውን እንደሚመልሱ ብታይ ምንኛ አስፈሪ ነው! ደካማዎች የተባሉት ሰዎች ለኩሩ ሰዎች «እናንተ ባልነበራችሁ ኖሮ አማኞች በሆንን ነበር» ይላሉ።

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْٓا اَنَحْنُ صَدَدْنٰكُمْ عَنِ الْهُدٰى بَعْدَ اِذْ جَاۤءَكُمْ بَلْ كُنْتُمْ مُّجْرِمِيْنَ

qālal-lażīnastakbarū lil-lażīnastuḍ‘ifū anaḥnu ṣadadnākum ‘anil-hudā ba‘da iż jā'akum bal kuntum mujrimīn(a).

ኩሩዎች ደካማ እንደሆኑ ለሚታሰቡት ሰዎች “መመሪያው ከመጣላችሁ በኋላ መመሪያ እንዳታገኙ የከለከልናችሁ እኛ ነበርን?” ይላሉ። (አይደለም!) እንደ እውነቱ ከሆነ እናንተ ራሳችሁ ኃጢአት የምትሠሩት እናንተ ናችሁ።”

وَقَالَ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا بَلْ مَكْرُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ اِذْ تَأْمُرُوْنَنَآ اَنْ نَّكْفُرَ بِاللّٰهِ وَنَجْعَلَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗوَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۗ وَجَعَلْنَا الْاَغْلٰلَ فِيْٓ اَعْنَاقِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa qālal-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū bal makrul-laili wan-nahāri iż ta'murūnanā an nakfura billāhi wa naj‘ala lahū andādā(n), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa ja‘alnal-aglāla fī a‘nāqil-lażīna kafarū, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

እነዚያም ደካማዎች የተባሉት ለኩሩዎቹ "አይደለም!" ይላሉ፤ በአላህ እንድንክድና በርሱ እንድንጋራ ስትጠሩን በሌሊትና በቀን ማታለላችሁ (እንቅፋት የሚሆንብን)። ቅጣቱን ባዩ ጊዜ ተጸጸቱ። በእነዚያም በካዱት ሰዎች አንገቶች ላይ እንስሶቻችንን አደረግን። በሠሩት ሥራ እንጂ አይመነዱም።

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّذِيْرٍ اِلَّا قَالَ مُتْرَفُوْهَآ ۙاِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

wa mā arsalnā min qaryatim min nażīrin illā qāla mutrafūhā, innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

ወደ አንዲት አገር አስፈራሪን በላክን ቁጥር (በዚያች አገር) የቅንጦት ኑሮ የኖሩት ሰዎች “መልእክተኛ እንደሆንክ የተናገርከውን ሙሉ በሙሉ እንክዳለን” ይሉ ነበር።

وَقَالُوْا نَحْنُ اَكْثَرُ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۙ وَّمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ

wa qālū naḥnu akṡaru amwālaw wa aulādā(n), wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).

«ከአንተ ይልቅ ሀብትና ልጆች አሉን፤ እኛም አንቀጣም» አሉ።

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdiru wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

«ጌታዬ ሲሳይን ለሚሻው ሰው ያሰፋል፤ ያጠባልም፤ ግን አብዛኛዎቹ ሰዎች አያውቁም» በላቸው።

وَمَآ اَمْوَالُكُمْ وَلَآ اَوْلَادُكُمْ بِالَّتِيْ تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنَا زُلْفٰىٓ اِلَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًاۙ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَزَاۤءُ الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوْا وَهُمْ فِى الْغُرُفٰتِ اٰمِنُوْنَ

wa mā amwālukum wa lā aulādukum bil-latī tuqarribukum ‘indanā zulfā illā man āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), fa'ulā'ika lahum jazā'uḍ-ḍi‘fi bimā ‘amilū wa hum fil-gurufāti āminūn(a).

ገንዘቦቻችሁም ሆኑ ልጆቻችሁ ወደ እኛ የሚያቀርቧችሁ አይደሉም፤ ግን እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩ፣ እነዚያ በሠሩት ሥራ እጥፍ ምንዳ ያገኛሉ፤ በከፍታ ቦታዎችም (በገነት) ጸጥተኞችና ደህና ናቸው።

وَالَّذِيْنَ يَسْعَوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا مُعٰجِزِيْنَ اُولٰۤىِٕكَ فِى الْعَذَابِ مُحْضَرُوْنَ

wal-lażīna yas‘auna fī āyātinā mu‘ājizīna ulā'ika fil-‘ażābi muḥḍarūn(a).

እነዚያም ቅጣታችንን ለማዳከም (አንቀጾቻችንን) አንቀጾቻችንን ለመቃወም የሚሞክሩት፣ እነሱ በቅጣት ውስጥ ይወድቃሉ።

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُ لَهٗ ۗوَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهٗ ۚوَهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdiru lah(ū), wa mā anfaqtum min syai'in fahuwa yukhlifuh(ū), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

«ጌታዬ ሲሳይን ያሰፋል፤ ከባሮቹ መካከል ለሚሻው ሰውም ያጠባል» በል። የምትለግሱትንም ሁሉ አላህ ይተካዋል፤ እርሱም ከሲሳይ ሁሉ በላጭ ነው።

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ يَقُوْلُ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اَهٰٓؤُلَاۤءِ اِيَّاكُمْ كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum jamī‘an ṡumma yaqūlu lil-malā'ikati ahā'ulā'i iyyākum kānū ya‘budūn(a).

አላህም ሁሉንም በሰበሰባቸው ቀን (አስታውሱ) ከዚያም ለመላእክቱ፡- «ከዚህ በፊት ሰገዱላችሁን?» ባለ ጊዜ።

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ اَنْتَ وَلِيُّنَا مِنْ دُوْنِهِمْ ۚبَلْ كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ الْجِنَّ اَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُّؤْمِنُوْنَ

qālū subḥānaka anta waliyyunā min dūnihim, bal kānū ya‘budūnal-jinna akṡaruhum bihim mu'minūn(a).

መላእክቱም "ክብር ለአንተ ይሁን። አንተ ጠባቂያችን ነህ እንጂ እነርሱ አይደለህም፤ እንዲያውም ጂኒውን አምልከዋል፤ አብዛኛዎቹ በጂኒ ያምናሉ" ብለው መለሱ።

فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَّفْعًا وَّلَا ضَرًّا ۗوَنَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّتِيْ كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

fal-yauma lā yamliku ba‘ḍukum liba‘ḍin naf‘aw wa ḍarrā(n), wa naqūlu lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażāban-nāril-latī kuntum bihā tukażżibūn(a).

ዛሬም ከፊላችሁ በሌሎቹ ላይ ጥቅምንም ሆነ ጉዳትን የመቃወም ኃይል የለውም። ለበዳዮችም «ከዚህ በፊት ያስተባበላችሁትን የገሀነምን ቅጣት ቅመሱ» አልን።

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا رَجُلٌ يُّرِيْدُ اَنْ يَّصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُكُمْ ۚوَقَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّآ اِفْكٌ مُّفْتَرًىۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālū mā hāżā illā rajuluy yurīdu ay yaṣuddakum ‘ammā kāna ya‘budu ābā'ukum, wa qālū mā hāżā illā ifkum muftarā(n), wa qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

ግልጽ አንቀጾቻችንም በእነርሱ ላይ በተነበቡ ጊዜ «ይህ ሰው አባቶቻችሁ ከሚግገዙት ነገር ሊከለክላችሁ እንጂ ሌላ አይፈልግም» አሉ። «ይህ (ቁርኣን) የተቀጣጠፈ ውሸት ነው እንጂ ሌላ አይደለም» አሉ። እውነትም (ቁርኣን) በመጣላቸው ጊዜ ከሐቁ የተማሩት ሰዎች «ይህ ግልጽ ድግምት ነው እንጂ ሌላ አይደለም» አሉ።

وَمَآ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ كُتُبٍ يَّدْرُسُوْنَهَا وَمَآ اَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَّذِيْرٍۗ

wa mā ātaināhum min kutubiy yadrusūnahā wa mā arsalnā ilaihim qablaka min nażīr(in).

የሚያነቡትንም መጽሐፍ አልሰጠናቸውም፤ ከአንተም በፊት አስፈራሪን አልላክንላቸውም።

وَكَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۙ وَمَا بَلَغُوْا مِعْشَارَ مَآ اٰتَيْنٰهُمْ فَكَذَّبُوْا رُسُلِيْۗ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيْرِ ࣖ

wa każżabal-lażīna min qablihim, wa mā balagū mi‘syāra mā ātaināhum fakażżabū rusulī, fakaifa kāna nakīr(i).

እነዚያም (የመካ ከሐዲዎች) ከነሱ በፊት የነበሩት (ሐዋርያት) ዋሹ፤ እነዚያም (የመካ ከሐዲዎች) ከነሱ በፊት ለነበሩት ከሰጠናቸው አንድ አስረኛ ገና አልተቀበሉም፤ ነገር ግን ለመልክተኞቼ ዋሹ። ስለዚህ የቁጣዬ ውጤት ምን ያህል አስከፊ እንደሆነ ተመልከት።

۞ قُلْ اِنَّمَآ اَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍۚ اَنْ تَقُوْمُوْا لِلّٰهِ مَثْنٰى وَفُرَادٰى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوْاۗ مَا بِصَاحِبِكُمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ لَّكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيْدٍ

qul innamā a‘iẓukum biwāḥidah(tin), an taqūmū lillāhi maṡnā wa furādā ṡumma tatafakkarū, mā biṣāḥibikum min jinnah(tin), in huwa illā nażīrul lakum baina yadai ‘ażābin syadīd(in).

«አንድ ነገር ብቻ ነው የማስጠነቅቃችሁ፤ ይኸውም አላህን (በቅንነት) ሁለት ወይም ለየብቻ እንድትገናኙ፣ ከዚያም ስለ ሙሐመድ እንድታስቡ ነው። ጓደኛችሁ በፍፁም እብድ አይደለም። እርሱ ከከባድ ቅጣት በፊት ለእናንተ ማስጠንቀቂያ ብቻ ነው።» በላቸው።

قُلْ مَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ

qul mā sa'altukum min ajrin fahuwa lakum, in ajriya illā ‘alallāh(i), wa huwa ‘alā kulli syai'in syahīd(un).

(ሙሐመድ) «ከእናንተ ምንም አይነት ሽልማት የምጠይቃችሁ ለእናንተ ነው። ምንዳዬ ከአላህ ብቻ ነው፤ እርሱም ሁሉንም ነገር አዋቂ ነው።» በላቸው።

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَقْذِفُ بِالْحَقِّۚ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

qul inna rabbī yaqżifu bil-ḥaqq(i), ‘allāmul-guyūb(i).

«ጌታዬ እውነቱን ያወጣል። እርሱ የማይታዩትን ሁሉ ዐዋቂ ነው» በላቸው።

قُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيْدُ

qul jā'al-ḥaqqu wa mā yubdi'ul-bāṭilu wa mā yu‘īd(u).

«እውነቱ መጥቷል፤ ውሸትም አይጀመርም፤ አይደገምም» በል።

قُلْ اِنْ ضَلَلْتُ فَاِنَّمَآ اَضِلُّ عَلٰى نَفْسِيْۚ وَاِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوْحِيْٓ اِلَيَّ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ سَمِيْعٌ قَرِيْبٌ

qul in ḍalaltu fa'innamā aḍillu ‘alā nafsī, wa inihtadaitu fabimā yūḥī ilayya rabbī, innahū samī‘un qarīb(un).

«ብሳሳት በእርግጥ ለራሴ እሳሳታለሁ፤ ብመራም ጌታዬ ባወረደልኝ ነገር ነው። እርሱ ሰሚ ቅርብ ነውና» በላቸው።

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذْ فَزِعُوْا فَلَا فَوْتَ وَاُخِذُوْا مِنْ مَّكَانٍ قَرِيْبٍۙ

wa lau tarā iż fazi‘ū falā fauta wa ukhiżū mim makānin qarīb(in).

(ከሓዲዎቹን) በፍርሃት (በትንሳኤ ቀን) ተደናግጠው ብታይ (እንዴት ያስፈራል)፤ ከዚያም ማምለጥ አልቻሉም፤ ከቅርብ ቦታም (ወደ ገሃነም) ቢወሰዱ።

وَّقَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖۚ وَاَنّٰى لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍۚ

wa qālū āmannā bih(ī), wa annā lahumut-tanāwusyu mim makānim ba‘īd(in).

«በእርሱም እናምናለን» ባሉ ጊዜ። ግን ከሩቅ እንዴት (እምነትን) ማግኘት ይችላሉ?

وَقَدْ كَفَرُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُۚ وَيَقْذِفُوْنَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍۚ

wa qad kafarū bihī min qabl(u), wa yaqżifūna bil-gaibi mim makānim ba‘īd(in).

ከዚህም በፊት በእርግጥ አላህን ክደዋል፤ የማይታየውንም ከሩቅ አስተባብለዋል።

وَحِيْلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُوْنَۙ كَمَا فُعِلَ بِاَشْيَاعِهِمْ مِّنْ قَبْلُۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا فِيْ شَكٍّ مُّرِيْبٍ ࣖ

wa ḥīla bainahum wa baina mā yasytahūn(a), kamā fu‘ila bi'asy-yā‘ihim min qabl(u), innahum fī syakkim murīb(in).

እንደበፊታቸው ተመሳሳይ አመለካከት በነበራቸው ሰዎች ላይ እንደተደረገው ሁሉ፣ በእነርሱና በሚፈልጉት መካከልም አጥር ተደረገ። በእርግጥም በጥርጣሬ ውስጥ ነበሩ።