Q.S ኮፍያ (هُود) - 123 የጥቅሶች ብዛት

الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ

alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).

አሊፍ ላም ራ (ይህ) መጽሐፍ አንቀጾቹ በጥሩ ሁኔታ የተደረደሩና ከዚያም በዝርዝር የተብራሩበት መጽሐፍ ሲሆን (ይህም የወረደው) ከጥበበኛውና ከጥበበኛው (አላህ) በኩል ነው።

اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنَّنِيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌۙ

allā ta‘budū illallāh(a), innanī lakum minhu nażīruw wa basyīr(un).

ከአላህ ሌላን እንዳትገዙ። እኔ (ሙሐመድ) ከርሱ ለእናንተ አስፈራሪና አብሳሪ ነኝ።

وَّاَنِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَّتَاعًا حَسَنًا اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّيُؤْتِ كُلَّ ذِيْ فَضْلٍ فَضْلَهٗ ۗ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيْرٍ

wa anistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yumatti‘kum matā‘an ḥasanan ilā ajalim musammaw wa yu'ti kulla żī faḍlin faḍlah(ū), wa in tawallau fa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin kabīr(in).

ጌታህንም ይቅርታ ጠይቅና ወደ እርሱ ንስሃ ግባ፤ እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ መልካም ደስታን ይሰጥሃል። መልካም ለሚሠራም ሁሉ ጸጋውን ይሰጠዋል። ብትሸሹም በታላቁ ቀን (የቂያማ ቀን) ቅጣት ይደርስባችኋል ብዬ እፈራለሁ።

اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

ilallāhi marji‘ukum, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

ወደ አላህ ትመለሳላችሁ። እርሱ በሁሉ ነገር ላይ ቻይ ነው።

اَلَآ اِنَّهُمْ يَثْنُوْنَ صُدُوْرَهُمْ لِيَسْتَخْفُوْا مِنْهُۗ اَلَا حِيْنَ يَسْتَغْشُوْنَ ثِيَابَهُمْ ۙيَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَۚ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ ۔

alā innahum yaṡnūna ṣudūrahum liyastakhfū minh(u), alā ḥīna yastagsyūna ṡiyābahum, ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

አስታውሱ፣ እነሱ (ግብዞች) ከእርሱ ለመደበቅ ጀርባቸውን ያዞራሉ። ልብሱን በጨርቅ ሲሸፍኑ አላህ የሚደብቁትንና የሚገልጹትን ያውቃል፤ በእርግጥም አላህ የልባቸውን ይዘት ሁሉ ያውቃል።

۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).

በምድር ላይ አንድም ፍጡር አይንቀሳቀስም (ሕያው) ግን አላህ ለሁሉም ነገር ሲሳይን ዋስትና ይሰጣል። የት እንደሚኖርና የት እንደሚቀመጥ ያውቅ ነበር። ሁሉም ነገር (የተጻፈው) በእውነተኛው መጽሐፍ (ላውህ ማህፉዝ) ውስጥ ነው።

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ وَّكَانَ عَرْشُهٗ عَلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَىِٕنْ قُلْتَ اِنَّكُمْ مَّبْعُوْثُوْنَ مِنْۢ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmiw wa kāna ‘arsyuhū ‘alal-mā'i liyabluwakum ayyukum aḥsanu ‘amalā(n), wa la'in qulta innakum mab‘ūṡūna mim ba‘dil-mauti layaqūlannal-lażīna kafarū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

እርሱም ያ ሰማያትንና ምድርን በስድስት ዘመናት ውስጥ የፈጠረ ነው፤ ዙፋኑንም ከውሃው በላይ የፈጠረ ነው፤ ይህም ከእናንተ ውስጥ የትኛው በሥራው የተሻለ እንደሆነ ሊፈትን ነው። (ለመካ ሰዎች) «ከሞት በኋላ በእርግጥ ትቀሰቀሳላችሁ» ብትል፣ ከሐዲዎቹ «ይህ እውነተኛ ድግምት ብቻ ነው» ይላሉ።

وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

በእርግጥም ቅጣቱን እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ በእነርሱ ላይ ብናቆይላቸው፣ «ምን ይከለክለዋል?» ይላሉ። ቅጣቱ በመጣባቸው ጊዜ ሊርቁት እንደማይችሉ እወቁ። በእነዚያ ይሳለቁባቸው በነበሩት (አዝዛብ) ተከበዋል።

وَلَىِٕنْ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنٰهَا مِنْهُۚ اِنَّهٗ لَيَـُٔوْسٌ كَفُوْرٌ

wa la'in ażaqnal-insāna minnā raḥmatan ṡumma naza‘nāhā ‘anh(u), innahū laya'ūsun kafūr(un).

ለሰውም ጸጋችንን ብንሰጥና ብንመልሰው በእርግጥ ተስፋ ቢስና ከሓዲ ይሆናል።

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ

wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).

አደጋ ካገኘችው በኋላ ብናስደስተው «ይህ መከራ ከእኔ ጠፋ» ይላል። በእርግጥም በጣም ደስተኛና ኩራት ተሰምቶታል።

اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ كَبِيْرٌ

illal-lażīna ṣabarū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa ajrun kabīr(un).

እነዚያ ታጋሾችና መልካም ሥራዎችን የሠሩ ሲቀሩ፤ ለእነርሱ ምሕረትና ታላቅ ምንዳ አላቸው።

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَضَاۤىِٕقٌۢ بِهٖ صَدْرُكَ اَنْ يَّقُوْلُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جَاۤءَ مَعَهٗ مَلَكٌ ۗ اِنَّمَآ اَنْتَ نَذِيْرٌ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ ۗ

fa la‘allaka tārikum ba‘ḍa mā yūḥā ilaika wa ḍā'ikum bihī ṣadruka ay yaqūlū lau lā unzila ‘alaihi kanzun au jā'a ma‘ahū malak(un), innamā anta nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in wakīl(un).

ስለዚህ (ሙሐመድ) የተወረደልህን ከፊሉን ለመተው ትፈልግ ይሆናል፤ ልብህም በዚህ ምክንያት ጠባብ ነው፤ ምክንያቱም «ወደ እርሱ ሀብት (ሀብት) ለምን አልተወረደም ወይም ከርሱ ጋር መልአክ ለምን አልመጣም?» ይላሉ። በእርግጥ አንተ አስጠንቃቂ ብቻ ነህ፤ አላህም የሁሉንም ነገር ጠባቂ ነው።

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

እንዲያውም "እርሱ (ሙሐመድ) ቁርዓንን ፈጥሯል" አሉ። "እንግዲያውስ እንደሱ (ቁርዓን) ያሉ አስር የተፈጠሩ ሱራዎችን አምጡ። ከአላህ ሌላ የቻላችሁን ማንኛውንም ሰው ተጋብዙ፤ እውነተኞች ከሆናችሁ" በላቸው።

فَاِلَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اُنْزِلَ بِعِلْمِ اللّٰهِ وَاَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚفَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

fa illam yastajībū lakum fa‘lamū annamā unzila bi‘ilmillāhi wa allā ilāha illā huw(a), fahal antum muslimūn(a).

ስለዚህ ለጥያቄህ መልስ ካልሰጡህ (በል) "ቁርኣን የወረደው በአላህ እውቀት መሆኑንና ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ እንደሌለ እወቅ፤ ታዲያ (ለእስልምና) ትገዛለህን?"

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا نُوَفِّ اِلَيْهِمْ اَعْمَالَهُمْ فِيْهَا وَهُمْ فِيْهَا لَا يُبْخَسُوْنَ

man kāna yurīdul-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā nuwaffi ilaihim a‘mālahum fīhā wa hum fīhā lā yubkhasūn(a).

የቅርቢቱን ሕይወትና ጌጧን የሚፈልግ ማንኛውም ሰው፣ በቅርቢቱ ዓለም (በሥራቸው) ለሠሩት (ምንዳ) በእርግጥ እንሰጣቸዋለን፤ በዚችም ዓለም አይበደሉም።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَيْسَ لَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا النَّارُ ۖوَحَبِطَ مَا صَنَعُوْا فِيْهَا وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ikal-lażīna laisa lahum fil-ākhirati illan-nār(u), wa ḥabiṭa mā ṣana‘ū fīhā wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

እነዚያ ሰዎች በሞት በኋላ ሕይወት ከሲኦል በስተቀር (ምንም) የማያገኙ ናቸው፤ የሠሩትም (በዚህ ዓለም) እዚያ ከንቱ ነው፤ የሠሩትም ነገር ተሰርዟል።

اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ

afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).

(ከሓዲዎቹ) ከጌታቸው ግልጽ ማስረጃ (ቁርኣን) ያላቸው፣ ከእርሱም የተከተሉዋቸው፣ ከዚህ በፊትም የሙሳን መጽሐፍ መሪና እዝነት የያዙ ሰዎች ናቸውን? በእርሱ ያምናሉ (ቁርኣን)። ከቁረይሾች መካከል (ቁርኣንን) የሚክድ ሰው፣ ገሃነም ለእርሱ የተስፈራራበት ቦታ ነው፣ ስለዚህ ቁርኣንን አትጠራጠሩ። በእርግጥ ቁርኣን ከጌታህ ነው፣ ግን አብዛኛዎቹ ሰዎች አያምኑም።

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

በአላህ ላይ ውሸትን ከሚቀጣጥፍ ሰው የበለጠ በዳይ ማነው? ወደ ጌታቸው ይቀርባሉ፤ ምስክሮቹም «እነዚህ ጌታቸውን የዋሹት ሰዎች ናቸው» ይላሉ። የአላህ እርግማን በበደለኞች ላይ እንደደረሰ አስታውስ።

الَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۗ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كفِٰرُوْنَ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(እነሱም) እነዚያ ከአላህ መንገድ የሚያግዱ እና እንድትጣመም የሚፈልጉ ናቸው። እነዚያም በመጨረሻይቱ ዓለም የማያምኑ ናቸው።

اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ

ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).

በምድር ላይ (የአላህን ቅጣት) መከላከል አይችሉም፤ ከአላህም ሌላ ረዳት የላቸውም። ቅጣቱም በእጥፍ ጨመረባቸው። (እውነቱን) መስማት አይችሉም፤ ማየትም አይችሉም።

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

እነዚህ ራሳቸውን የሚጎዱ ሰዎች ናቸው፣ እና ሁልጊዜ የፈጠሩት ነገር ከእነሱ ይጠፋል።

لَاجَرَمَ اَنَّهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

lā jarama annahum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

በእርግጥም እነሱ (በሞት በኋላ ሕይወት ውስጥ) በጣም የሚያጡት ሰዎች ይሆናሉ።

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

እነዚያ ያመኑና መልካም ሥራዎችን የሠሩና በእግዚአብሔር ፊት የተዋረዱ፣ እነዚያ የሰማይ ነዋሪዎች ናቸው፤ በውስጧም ለዘላለም ይኖራሉ።

۞ مَثَلُ الْفَرِيْقَيْنِ كَالْاَعْمٰى وَالْاَصَمِّ وَالْبَصِيْرِ وَالسَّمِيْعِۗ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ࣖ

maṡalul-farīqaini kal-a‘mā wal-aṣammi wal-baṣīri was-samī‘(i), hal yastawiyāni maṡalā(n), afalā tażakkarūn(a).

የሁለቱ ቡድኖች (የማያምኑ እና የአማኞች) ምሳሌ እንደ ዕውሮች እና ደንቆሮዎች እና ማየት እና መስማት የሚችሉ ሰዎች ነው። ሁለቱ ቡድኖች አንድ ናቸው? ታዲያ ትምህርት አትወስዱም?

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).

ኑሕንም ወደ ሕዝቦቹ በእርግጥ ላክነው፤ (አላቸውም)፡- «እኔ ለእናንተ ግልጽ አስጠንቃቂ ነኝ።»

اَنْ لَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin alīm(in).

አላህን እንጂ ሌላን እንዳትገዙ። በጣም በሚያም ቀን ቅጣት እንደምትደርስባችሁ በእውነት እፈራለሁ።

فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).

ስለዚህ ከሕዝቦቻቸው መካከል የካዱት መሪዎች «እኛ አናይህም፤ እንደኛ ያለ (ተራ) ሰው ብቻ ነው እንጂ፤ የሚከተልህንም አናይም፤ ከእኛ መካከል እነዚያን ለማመን የሚቸኩሉ ዝቅተኛውን ሰው እንጂ። አንተ በእኛ ላይ ምንም ጥቅም እንዳለህ አናይም፤ እንዲያውም ውሸታም አድርገን እንቆጥረሃለን።» አሉ።

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).

(ኑህ) እንዲህ አለ፡- «ወገኖቼ ሆይ! ከጌታዬ ግልጽ ማስረጃ ቢኖረኝና (ጸጋው) ለእናንተ የተደበቀ ሆኖ ሳለ ከእርሱ ምህረት ቢሰጠኝ ምን ይመስላችኋል? ባትወዱትም እንኳ እንድትቀበሉት እናስገድዳችኋለን?»

وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

ወገኖቼ ሆይ! ለጥሪዬ (በምላሹ) ሀብትን አልጠይቃችሁም። ምንዳዬ ከአላህ ብቻ ነው፤ ያመነን ሰውም በፍጹም አላወጣም። በእርግጥ ጌታቸውን ይገናኛሉ፤ ይልቁንም እኔ እንደ ሞኞች ሕዝቦች አድርጌ እመለከታችኋለሁ።

وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).

እና ወገኖቼ ሆይ! ከአላህ (ቅጣት) ማን ይረዳኛል ብባረርስ? ትምህርት አትወስዱም?

وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

እኔም ከአላህ ዘንድ የሲሳይና የገንዘብ ክምችት አለኝ አልላችሁም፤ ሩቅንም አላውቅም፤ እኔም መልአክ ነኝ አልልም፤ እነዚያም ዓይኖችህ ለሚጠሉት አላህ መልካም ነገርን አይሰጣቸውም፤ አላህ በነፍሶቻቸው ውስጥ ያለውን ያውቃል። እኔ በእርግጥ ከበዳዮች እሆናለሁ አልልም።

قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

«ኑህ ሆይ! በእርግጥ ተከራከርከን፤ በኛ ላይም ክርክርህን አራዝመሃል፤ ስለዚህ ከእውነተኞች ከሆንክ የዛትከውን ቅጣት አምጣብን» አሉ።

قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).

(ኑህ) እንዲህ ሲል መለሰ፡- “አላህ ብቻ ቅጣትን ያመጣባችኋል፤ ከፈለገም ማምለጥ አትችሉም።”

وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ

wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).

አላህ ሊያሳስታችሁ ቢፈልግ ምክሬ ልመክራችሁ ብፈልግም እንኳ አይጠቅማችሁም። እርሱ ጌታችሁ ነው፤ ወደ እርሱም ትመለሳላችሁ።

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).

እነሱም (ከሃዲዎቹ) እንኳን "እሱ ፈጥሮታል" አሉ። (ሙሐመድ) "እኔ ብሰራው ኃጢአቱን እሸከማለሁ፤ ከምትሰሩትም ኃጢአት ነፃ ነኝ" በሉ።

وَاُوْحِيَ اِلٰى نُوْحٍ اَنَّهٗ لَنْ يُّؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ اِلَّا مَنْ قَدْ اٰمَنَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَۖ

wa ūḥiya ilā nūḥin annahū lay yu'mina min qaumika illā man qad āmana falā tabta'is bimā kānū yaf‘alūn(a).

ለኑሕም እንዲህ ሲል ተወረደ፡- «ከሕዝቦችህ መካከል በእውነት የሚያምኑት ብቻ እንጂ አማኞች እንደማይኖሩ እወቅ፤ ስለዚህ በሚሠሩት ነገር አትዘን።»

وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۚاِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

waṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

በአንቀጾቻችን ቁጥጥርና መመሪያ መርከቧን ገንባ፤ ስለ በደለኞችም አታናግረኝ። በእርግጥ ይሰምጣሉ።

وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ

wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).

እርሱም (ኑህ) መርከቡን መሥራት ጀመረ። የሕዝቦቹ መሪዎች በአጠገቡ ባለፉ ቁጥር ያፌዙበት ነበር። እርሱም (ኑህ) “ብትሳለቁብን፣ እንደምሳለቅብን እንሳለቅባችኋለን” አለ።

فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

fa saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

ከዚያም ወደፊት ማን እንደሚያዋርድ ቅጣት እንደሚደርስበት እና ማን ዘላለማዊ ቅጣት እንደሚደርስበት ታውቃላችሁ።

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ

Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).

ትዕዛዛችን እስኪመጣና ምድጃው ውሃ እስኪያወጣ ድረስ፣ «በእቃው ውስጥ እያንዳንዱን ጥንድ (ወንድና ሴት) ጫን፤ ቤተሰቦችህንም (እንዲሁም) ቀዳሚው ውሳኔ የተጎዳው ብቻ ሲቀር፤ እነዚያንም ያመኑትንም ጫን» አልን። ከኑሕ ጋር ጥቂት አማኞች ብቻ እንደነበሩ ታወቀ።

۞ وَقَالَ ارْكَبُوْا فِيْهَا بِسْمِ اللّٰهِ مَجْرٰ۪ىهَا وَمُرْسٰىهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa qālarkabū fīhā bismillāhi majrêhā wa mursāhā, inna rabbī lagafūrur raḥīm(un).

«ሁላችሁንም ወደ መርከቡ (መርከቧ) ግቡ፤ እሷ ስትጓዝና ስትሰግድ የአላህን ስም (በማውሳት)። ጌታዬ መሐሪና አዛኝ ነውና።» አለ።

وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ

wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).

መርከቧም እንደ ተራሮች ወደ ማዕበል እየነዳች ተጓዘች። ኑህም ልጁን ሩቅ በሆነ ቦታ ላይ እያለ "ልጄ ሆይ! ከእኛ ጋር ወደ መርከቧ ውጣ፤ ከከሓዲዎቹም ጋር አትሁን" ሲል ጠራው።

قَالَ سَاٰوِيْٓ اِلٰى جَبَلٍ يَّعْصِمُنِيْ مِنَ الْمَاۤءِ ۗقَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ اِلَّا مَنْ رَّحِمَ ۚوَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِيْنَ

qāla sa'āwī ilā jabaliy ya‘ṣimunī minal-mā'(i), qāla lā ‘āṣimal-yauma min amrillāhi illā ma raḥim(a), wa ḥāla bainahumal-mauju fa kāna minal-mugraqīn(a).

እሱም (ልጁ) "ከጎርፍ ሊጠብቀኝ በሚችል ተራራ እጠበቃለሁ!" ሲል መለሰለት። (ኑህ) "ዛሬ ከአላህ ቅጣት የሚጠብቀኝ ማንም የለም፤ እጅግ አዛኝ ከሆነው አላህ በስተቀር።" አለ። ማዕበሉም በሁለቱ መካከል እንደ ግድግዳ ይሆናል፤ ከዚያም እሱ (ልጁ) ከሰጠሙት መካከል ሆነ።

وَقِيْلَ يٰٓاَرْضُ ابْلَعِيْ مَاۤءَكِ وَيٰسَمَاۤءُ اَقْلِعِيْ وَغِيْضَ الْمَاۤءُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُوْدِيِّ وَقِيْلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa qīla yā arḍubla‘ī mā'aki wa yā samā'u aqli‘ī wa gīḍal-mā'u wa quḍiyal-amru wastawat ‘alal-jūdiyyi wa qīla bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

«ምድር ሆይ! ውሃሽን ዋጪ፤ ሰማይ ሆይ (ዝናቡ!) ይቁም» ተባለ። ውሃውም ቀነሰ፤ ትዕዛዙም ተጠናቀቀ፤ መርከቧም በጁዲ ተራራ ላይ ቆመች፤ «በደለኞች ሕዝቦች ይጥፉ» ተባለ።

وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ

wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).

ኑህም ጌታውን «ጌታዬ ሆይ ልጄ ከቤተሰቤ ነው፣ ቃል ኪዳንህም እውነት ነው፤ አንተ በጣም ፍትሃዊ ፈራጅ ነህ» ሲል ለመነ።

قَالَ يٰنُوْحُ اِنَّهٗ لَيْسَ مِنْ اَهْلِكَ ۚاِنَّهٗ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ فَلَا تَسْـَٔلْنِ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنِّيْٓ اَعِظُكَ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla yā nūḥu innahū laisa min ahlik(a), innahū ‘amalun gairu ṣāliḥ(in), falā tas'alnī mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innī a‘iẓuka an takūna minal-jāhilīn(a).

አላህም «ኑህ ሆይ! በእርግጥ ከቤተሰብህ አይደለም፤ ምክንያቱም ሥራው ጥሩ ስላልሆነ፤ ስለዚህ የማታውቀውን ነገር አትጠይቀኝ። አንተ ከሞኞች ሕዝቦች እንደማትሆን እመክርሃለሁ።» አለው።

قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).

(ኑህ) «ጌታዬ ሆይ! የማላውቀውን ነገር (ፍጥረቱን) ልጠይቅህ በአንተ እጠበቃለሁ። ባትምርልኝና ባታዝንልኝም በእርግጥ ከከሳሪዎቹ እሆናለሁ» አለ።

قِيْلَ يٰنُوْحُ اهْبِطْ بِسَلٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكٰتٍ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اُمَمٍ مِّمَّنْ مَّعَكَ ۗوَاُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qīla yā nūḥuhbiṭ bisalāmim minnā wa barakātin ‘alaika wa ‘alā umamim mimmam ma‘ak(a), wa umamun sanumatti‘uhum ṡumma yamassuhum minnā ‘ażābun alīm(un).

«ኑህ ሆይ! ከእኛ በሆነ ሰላምና በረከት ላንተና ከአንተ ጋር ላሉትም ሰዎች (ምእመናን) ሁሉ ይዘህ ውረድ። እኛም (በዓለም ሕይወት) የምንደሰትባቸው ሰዎች አሉ፤ ከዚያም አሳማሚ ቅጣታችን ይነካቸዋል።» ተባለ።

تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).

ይህ ወደ አንተ (ሙሐመድ) ያወረድነው ከማይታዩ ዜናዎች ነው፤ አንተም ከዚህ በፊትም ሕዝቦችህ (ይህንን) አታውቅም ነበር፤ ስለዚህ ታገስ፤ መልካም ፍጻሜ ለጥንቁቆቹ ነው።

وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).

ወደ ዓድ ሰዎችም ወንድማቸውን ሁድን (ላክን)። «ወገኖቼ ሆይ! አላህን ተገዙ፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የላችሁም። (በዚህ ጊዜ ሁሉ) ነገሮችን የፈለጋችሁት ብቻ ነው።» አላቸው።

يٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا ۗاِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى الَّذِيْ فَطَرَنِيْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in ajriya illā ‘alal-lażī faṭaranī, afalā ta‘qilūn(a).

ወገኖቼ ሆይ! ለዚህ (ጥሪዬ) ካሳ አልጠይቃችሁም። ምንዳዬ ከፈጠረኝ አላህ ብቻ ነው። አታስተውሉምን?

وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ

wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).

«ወገኖቼ ሆይ! ጌታችሁን ይቅርታን ለምኑ፤ ከዚያም ወደ እርሱ ተጸጸቱ፤ ከባድ ዝናብን ያዘንባል፤ በጉልበታችሁም ላይ ብርታትን ይጨምርላችኋል፤ ኃጢአተኞችም አትሁኑ።»

قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).

እነሱም (የዓድ ሰዎች) «ሁድ ሆይ! ግልጽ ማስረጃ አላመጣህልንም፤ በአንተ ቃል ምክንያትም ጣዖቶቻችንን አንተውም፤ እኛም አናምንህም» አሉ።

اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

እኛ የምንለው አንዳንድ ጣዖቶቻችን በእብደት እንደጎዱህ ብቻ ነው።” (ሁድ) “በእርግጥም ለአላህ እመሰክራለሁ፤ ከእርሱ ጋር ከምታጋሩት ነገርም የጸዳሁ መሆኔን እመሰክራለሁ።” አለ።

مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ

min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).

ከሌሎች ጋር ስለሆንክ፣ በእኔ ላይ የምታደርገውን ማታለል ሁሉ ፈጽም፤ ከእንግዲህም አትዘግይ።

اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

እኔ በጌታዬና በጌታህ በአላህ ላይ እተማመናለሁ። አንድም ተንቀሳቃሽ ፍጡር ሕይወት የለውም፤ ግንባርዋን የያዘው እርሱ ነው (ይገዛል)። ጌታዬ በቀጥተኛው (ትክክለኛ) መንገድ ላይ ነው።

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ

fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

ብትሸሹም፣ በእርግጥ ለእናንተ መልክተኛ መሆን ያለብኝን ግዴታ ነግሬያችኋለሁ። ጌታዬም ሌሎችን ሕዝቦች ይተካችኋል፤ ምንም ጉዳት አታመጡለትም። ጌታዬ የሁሉ ነገር አስተናጋጅ ነውና።

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُوْدًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَنَجَّيْنٰهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa lammā jā'a amrunā najjainā hūdaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa najjaināhum min ‘ażābin galīẓ(in).

ቅጣታችንም በመጣ ጊዜ ሁድንና እነዚያን ከእርሱ ጋር ያመኑትን በችሮታችን አዳንናቸው። ከከባድ ቅጣትም አዳናቸው።

وَتِلْكَ عَادٌ ۖجَحَدُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهٗ وَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍ

wa tilka ‘ādun jaḥadū bi'āyāti rabbihim wa ‘aṣau rusulahū wattaba‘ū amra kulli jabbārin ‘anīd(in).

ይህም የዓድ ሰዎች የእግዚአብሔርን ምልክቶች (ኃይል) የካዱ (ታሪክ) ነው። ሐዋርያቱንም አልታዘዙም እና የሁሉም የዘፈቀደ እና የማይታዘዙ ገዥዎችን ትዕዛዝ ታዘዙ።

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ عَادًا كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُوْدٍ ࣖ

wa utbi‘ū fī hażihid-dun-yā la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), alā inna ‘ādan kafarū rabbahum, alā bu‘dal li‘ādin qaumi hūd(in).

እናም በዚህ ዓለም እና በተመሳሳይ (በፍርዱ ቀን) ሁልጊዜም እርግማኖች ይከተሏቸዋል። የዓድ ሕዝቦች በአምላካቸው እንደካዱ አስታውሱ። በእርግጥም የዓድ ሕዝቦች፣ የሑድ ሕዝቦች፣ ይጠፋሉና።

۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).

ወደ ሰሙድም (ወንድማቸውን ሷሊህን) ላክን። «ወገኖቼ ሆይ! አላህን ተገዙ፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የላችሁም። ከምድር (አፈር) ፈጥሮአችኋልና አበለጸጋችሁ። ስለዚህ ምሕረትን ለምኑት ከዚያም ወደ እርሱ ተጸጸቱ። ጌታዬ በጣም ቅርብ ነው (ምሕረቱ) ይቀበላልም (የባሮቹንም ጸሎት) ይቀበላል» አለ።

قَالُوْا يٰصٰلِحُ قَدْ كُنْتَ فِيْنَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هٰذَآ اَتَنْهٰىنَآ اَنْ نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا وَاِنَّنَا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ

qālū yā ṣāliḥu qad kunta fīnā marjuwwan qabla hāżā atanhānā an na‘buda mā ya‘budu ābā'unā wa innanā lafī syakkim mimmā tad‘ūnā ilaihi murīb(in).

እነሱም (ሳሙድ) “ሳሌህ ሆይ! በእርግጥም ከመካከላችን ከመሆንህ በፊት የምትጠበቅ ሰው ነበርክ፤ አባቶቻችን የሚያመልኩትን እንዳናመልክ ለምን ትከለክለናለህ? በእርግጥም ወደ እኛ የምትጠራውን (ሃይማኖት) በተመለከተ በጥርጣሬና በጭንቀት ውስጥ ነን።” አሉ።

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْۗ وَاٰتٰىنِيْ مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ عَصَيْتُهٗ ۗفَمَا تَزِيْدُوْنَنِيْ غَيْرَ تَخْسِيْرٍ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī, wa ātānī minhu raḥmatan famay yanṣurunī minallāhi in ‘aṣaituh(ū), famā tazīdūnanī gaira takhsīr(in).

«ወገኖቼ ሆይ! ከጌታዬ ግልጽ ማስረጃ ካገኘሁና ከእርሱም ጸጋን (ትንቢትን) ከሰጠኝ፣ ከአላህ (ቅጣት) ማን ይረዳኛል? ከዚያም ኪሳራዬን ብቻ ትጨምራላችሁ።» አለ።

وَيٰقَوْمِ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيْبٌ

wa yā qaumi hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun qarīb(un).

ወገኖቼ ሆይ! ይህች ለናንተ ተአምር የሆነች ከአላህ የተገኘች ግመል ናት፤ ስለዚህ በአላህ ምድር ላይ ትብላ፤ ወዲያውኑ እንድትደርስባችሁ የሚያደርግ ማንኛውንም ረብሻ አታውኩአት።

فَعَقَرُوْهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوْا فِيْ دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوْبٍ

fa ‘aqarūhā fa qāla tamatta‘ū fī dārikum ṡalāṡata ayyām(in), żālika wa‘dun gairu makżūb(in).

ከዚያም ግመሉን አረዱት፤ ከዚያም (ሳሌህ) “ሁላችሁም በቤታችሁ ለሦስት ቀናት ደስ ይበላችሁ። ይህ የማይካድ ቃል ኪዳን ነው” አላቸው።

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صٰلِحًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِىِٕذٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ

falammā jā'a amrunā najjainā ṣāliḥaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā wa min khizyi yaumi'iż(in), inna rabbaka huwal-qawiyyul-‘ażīz(u).

ውሳኔያችንም በመጣ ጊዜ ሷሊህንና እነዚያን ከእርሱ ጋር ያመኑትን በእዝነታችን አዳንናቸው፤ በዚያም ቀን ከውርደት አዳንናቸው። ጌታህ እርሱ አሸናፊው ቻይ ነው።

وَاَخَذَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa akhażal-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

ከዚያም በዓመፀኞች ላይ ኃይለኛ ድምፅ ወረደባቸው፤ በቤታቸውም ተኝተው ሞቱ።

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).

በዚያ ቦታ እንደኖሩ ያህል ነበር። የሳሙድ ሰዎች አምላካቸውን ክደዋል። የሳሙድ ሰዎች እንደሚጠፉ አስታውሱ።

وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ

wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).

መልእክተኞቻችንም (መላእክት) ወደ ኢብራሂም መልካም ዜና ይዘው መጡ፤ "እንኳን ደስ አለህ" አሉት። እርሱም (ኢብራሂም) "እንኳን ደስ አለህ" ሲል መለሰ። ብዙም ሳይቆይ ኢብራሂም የተጠበሰ የጥጃ ሥጋ አቀረበ።

فَلَمَّا رَآٰ اَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ اِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمِ لُوْطٍۗ

falammā ra'ā aidiyahum lā taṣilu ilaihi nakirahum wa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf innā ursilnā ilā qaumi lūṭ(in).

እጆቻቸውም እንዳልነኩት ባየ ጊዜ (ኢብራሂም) ጠረጠረው፤ ከነሱም ፈራ። (መላእክት) «አትፍሩ፤ እኛ ወደ ሉጥ ሕዝቦች ተልከናል» አሉ።

وَامْرَاَتُهٗ قَاۤىِٕمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنٰهَا بِاِسْحٰقَۙ وَمِنْ وَّرَاۤءِ اِسْحٰقَ يَعْقُوْبَ

wamra'atuhū qā'imatun fa ḍaḥikat fa basysyarnāhā bi'isḥāq(a), wa miw warā'i isḥāqa ya‘qūb(a).

ሚስቱም ቆመችና ፈገግ አለች። ስለ ኢስሐቅም ከኢስሐቅም ከያዕቆብ በኋላም አበሰርናት።

قَالَتْ يٰوَيْلَتٰىٓ ءَاَلِدُ وَاَنَا۠ عَجُوْزٌ وَّهٰذَا بَعْلِيْ شَيْخًا ۗاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عَجِيْبٌ

qālat yā wailatā a'alidu wa ana ‘ajūzuw wa hāżā ba‘lī syaikhā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ajīb(un).

እሷ (ሚስቱ) “በእርግጥ ተአምራዊ ነው፣ እኔ አርጅቼ፣ ባለቤቴም በጣም አርጅቶ ልጅ መውለድ እችላለሁን? ይህ በእርግጥ ተአምራዊ ነገር ነው” አለች።

قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ

qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).

«የአላህን ውሳኔ ለምን ትገረማላችሁ? (ይህ) የአላህ ምህረትና በረከቶች በእናንተ ላይ ፈሰሰ! በእርግጥም አላህ እጅግ በጣም አመስጋኝና አዛኝ ነው።» አሉ።

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ

falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).

ስለዚህ ፍርሃቱ ከኢብራሂም ሲጠፋና ምሥራቹም ሲደርስበት፣ ስለ ሉጥ ሕዝቦች (መላእክት) ጠየቀን።

اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ

inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).

ኢብራሂም በጣም ደግ፣ ገር እና (ወደ አላህ) መመለስን የሚወድ ነበር።

يٰٓاِبْرٰهِيْمُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا ۚاِنَّهٗ قَدْ جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۚ وَاِنَّهُمْ اٰتِيْهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُوْدٍ

yā ibrāhīmu a‘riḍ ‘an hāżā, innahū qad jā'a amru rabbik(a), wa innahum ātīhim ‘ażābun gairu mardūd(in).

ኢብራሂም ሆይ! ይህንን (ንግግር) ተወው፤ የጌታህ ትዕዛዝ በእርግጥ መጥቷል፤ የማይመለስ ቅጣትም ይደርስባቸዋል።

وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ

wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).

መልክተኞቻችንም (መላእክቶቻችን) ወደ ሉጥ በመጡ ጊዜ፣ በእነርሱ ምክንያት ጥርጣሬ ተሰማው፤ ደረቱም (ሉጥ) «ይህ በጣም አስቸጋሪ ቀን ነው» አለ።

وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ

wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).

ሕዝቡም ወዲያውኑ ወደ እሱ መጡ። ከጥንት ጀምሮ ሁልጊዜም አስጸያፊ ድርጊቶችን ይፈጽማሉ። ሉጥም “ወገኖቼ ሆይ! እነዚህ (የመሬ) ሴት ልጆቼ ናቸው፣ ለእናንተ የበለጠ ቅዱስ ናቸው፣ ስለዚህ አላህን ፍሩ እና (ስሜን) በእንግዳዬ ላይ አታዋርዱ። ከእናንተ መካከል ብልህ የሆነ ሰው የለምን?” አለ።

قَالُوْا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِيْ بَنٰتِكَ مِنْ حَقٍّۚ وَاِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيْدُ

qālū laqad ‘alimta mā lanā fī banātika min ḥaqq(in), wa innaka lata‘lamu mā nurīd(u).

እነሱም “በእርግጥ፣ ለሴቶች ልጆችህ ምንም ፍላጎት እንደሌለን ታውቃለህ፤ የምንፈልገውንም በእርግጥ ታውቃለህ” አሉት።

قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ

qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).

እሱ (ሉጥ) “እኔ ጥንካሬ ቢኖረኝ (አንተን ለመካድ) ወይም በጠንካራ ቤተሰብ ውስጥ መጠጊያ ማግኘት ብችል (በእርግጥ እፈልግ ነበር)” አለ።

قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ

qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).

(መላእክት) «ሉጥ ሆይ! እኛ የጌታህ መልእክተኞች ነን፤ አይጎዱህም። ስለዚህ ከቤተሰብህ ጋር በሌሊቱ መጨረሻ ውጣ፤ ሚስትህም ብቻ ስትቀር ማንም ወደ ኋላ አይመልከት። በደረሰባቸው ቅጣት በእርግጥ ትሰቃያለች። የሥቃያቸው ሰዓት ጎህ ሲቀድ ነው። ንጋት ቅርብ አይደለምን?» አሉ።

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ

falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).

ትዕዛዛችንም በመጣ ጊዜ የሉጥን ሕዝቦች ምድር ገለበጥን፤ ከሚቃጠለውም ምድር ድንጋዮችን አዘነብንባቸው።

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ

musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).

ከጌታህ ምልክት ተሰጥቶታል። ቅጣቱም ከበደለኛው የራቀ አይደለም።

۞ وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗوَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ اِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ بِخَيْرٍ وَّاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيْطٍ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), wa lā tanquṣul-mikyāla wal-mīzāna innī arākum bikhairiw wa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumim muḥīṭ(in).

ወደ መድየን (ሰዎች) ወንድማቸውን ሹዓይብን (ላክን)። «ወገኖቼ ሆይ! አላህን ተገዙ፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የላችሁም። መስፈሪያዎችንና ሚዛኖችንም አትቀንሱ። እኔ በመልካም ሁኔታ ላይ ሆናችሁ አያችኋለሁ። እኔም በጥፋት ቀን (በፍርዱ ቀን) ቅጣት ይደርስባችኋል ብዬ እፈራለሁ።» አላቸው።

وَيٰقَوْمِ اَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa yā qaumi auful-mikyāla wal-mīzāna bil-qisṭi wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

ወገኖቼ ሆይ! መስፈርቶቹንና ሚዛኖቹን በትክክል ሙላ፤ ሰዎችንም በመብታቸው አትጎዱ፤ በምድር ላይም ጉዳት በማድረስ ክፋትን አታስከትሉ፤

بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ەۚ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ

baqiyyatullāhi khairul lakum in kuntum mu'minīn(a), wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).

አማኞች ብትሆኑ ከአላህ የቀረው (የተፈቀደ) ለእናንተ የተሻለ ነው። እኔም በእናንተ ላይ ጠባቂ አይደለሁም።

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ اَصَلٰوتُكَ تَأْمُرُكَ اَنْ نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَآ اَوْ اَنْ نَّفْعَلَ فِيْٓ اَمْوَالِنَا مَا نَشٰۤؤُا ۗاِنَّكَ لَاَنْتَ الْحَلِيْمُ الرَّشِيْدُ

qālū yā syu‘aibu aṣalātuka ta'muruka an natruka mā ya‘budu ābā'unā au an naf‘ala fī amwālinā mā nasyā'(u), innaka la'antal-ḥalīmur-rasyīd(u).

«ሹዓይብ ሆይ! አባቶቻችን ያመልኩልንን እንድትተው የሚነግርህ ሃይማኖትህ ነው ወይስ ንብረታችንን እኛ በምንፈልገው መንገድ እንዳናስተዳድር የሚከለክልህ? በእርግጥ አንተ በእርግጥ በጣም ደግና አስተዋይ ሰው ነህ» አሉት።

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

(ሹአይብ) እንዲህ አለ፡- «ወገኖቼ ሆይ! ከጌታዬ ግልጽ ማስረጃ ካለኝና ከእርሱ መልካም ዕድልን ከተሰጠኝ (ትዕዛዛቱን መጣስ ተገቢ ነውን) ንገሩኝ። በከለከልኳችሁ ነገር ልጥስ አልፈልግም። እኔ እስከቻልኩ ድረስ ማሻሻልን ብቻ ነው የምፈልገው። የምከተለውም መመሪያ ከአላህ ብቻ ነው። ወደ እርሱ እተማመናለሁ፤ ወደ እርሱም እመለሳለሁ።»

وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ

wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).

ወገኖቼ ሆይ! በእኔና በእናንተ መካከል ያለው ግጭት ኃጢአት እንድትሠሩ አያድርጋችሁ፤ የሉጥም ሕዝቦች ከእናንተ ርቀው ሳይኖሩ የኑሕን ሕዝቦች፣ የሁድን ሕዝቦች ወይም የሳሊሕ ሕዝቦችን እንደደረሰባችሁ ሁሉ እናንተም እንድትሰቃዩ።

وَاسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ رَحِيْمٌ وَّدُوْدٌ

wastagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī raḥīmuw wadūd(un).

ጌታችሁንም ምሕረትን ለምኑት፤ ከዚያም ወደ እርሱ ተመለሱ። ጌታዬ እጅግ አዛኝና አዛኝ ነውና።

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَقُوْلُ وَاِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْنَا ضَعِيْفًا ۗوَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنٰكَ ۖوَمَآ اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيْزٍ

qālū yā syu‘aibu mā nafqahu kaṡīram mimmā taqūlu wa innā lanarāka fīnā ḍa‘īfā(n), wa lau lā rahṭuka larajamnāk(a), wa anta ‘alainā bi‘azīz(in).

«ሱዋይብ ሆይ! የምትለውን ብዙ ነገር አንረዳም፤ ግን እንደ እውነቱ ከሆነ አንተን ከእኛ መካከል በጣም ደካማ አድርገህ እናየዋለን። ቤተሰብህ ባይሆን ኖሮ በድንጋይ እንወግርህ ነበር፣ ምንም እንኳን በክለባችን ውስጥ ተደማጭነት ያለው ሰው ባትሆንም» አሉት።

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَهْطِيْٓ اَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاتَّخَذْتُمُوْهُ وَرَاۤءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۗاِنَّ رَبِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ

qāla yā qaumi arahṭī a‘azzu ‘alaikum minallāh(i), wattakhażtumūhu warā'akum ẓihriyyā(n), inna rabbī bimā ta‘malūna muḥīṭ(un).

እሱም (ሹአይብ) እንዲህ ሲል መለሰ፡- "ወገኖቼ ሆይ! ቤተሰቤ ከአላህ ይልቅ በእናንተ አስተያየት የበለጠ የተከበረ ነውን? የጌታዬ እውቀት የምትሠሩትን ሁሉ እንደሚያካትት እወቁ።"

وَيٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۗسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَمَنْ هُوَ كَاذِبٌۗ وَارْتَقِبُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ رَقِيْبٌ

wa yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa man huwa kāżib(un), wartaqibū innī ma‘akum raqīb(un).

ሕዝቦቼ ሆይ! እንደ ችሎታችሁ አድርጉ፤ እኔ ደግሞ አደርጋለሁ። በኋላ ላይ ማን እንደሚያዋርድ ቅጣት እንደሚደርስበትና ማን እንደሚዋሽ ታውቃላችሁ። ጠብቁም፤ እኔ ከእናንተ ጋር የምጠብቀው ነኝ።

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).

ውሳኔያችንም በመጣ ጊዜ ሹዓይብንና እነዚያን ከእርሱ ጋር ያመኑትን በችሮታችን አዳንናቸው። በደለኞችም ሰዎች በነጎድጓድ ድምፅ ይጠፋሉ። በቤቶቻቸውም ውስጥ ተኝተው ይሞታሉ።

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).

በዚያ ቦታ እንደኖሩ አስታውሱ። የመድያን ሰዎች እንደሚጠፉ ሁሉ የሳሙድም ሰዎችም እንደሚጠፉ አስታውሱ።

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

ሙሳንም በተዓምራቶቻችንና በግልጽ ማስረጃዎቻችን በእርግጥ ላክነው።

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ فِرْعَوْنَ ۚوَمَآ اَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيْدٍ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fattaba‘ū amra fir‘aun(a), wa mā amru fir‘auna birasyīd(in).

ወደ ፈርዖንና ወደ ሕዝቦቹ መሪዎች፤ ነገር ግን የፈርዖንን ትዕዛዝ ተከተሉ፤ ምንም እንኳን የፈርዖን ትዕዛዝ ትክክል ባይሆንም።

يَقْدُمُ قَوْمَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَاَوْرَدَهُمُ النَّارَ ۗوَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُوْدُ

yaqdumu qaumahū yaumal-qiyāmati fa auradahumun-nār(a), wa bi'sal-wirdul-maurūd(u).

እርሱ (ፈርዖን) በትንሳኤ ቀን ሕዝቦቹን ፊት ሄደ፣ ከዚያም ወደ ሲኦል ወሰዳቸው። ገሃነም ለመግባት በጣም መጥፎው ቦታ ነው።

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهٖ لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُوْدُ

wa utbi‘ū fī hāżihī la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), bi'sar-rifdul-marfūd(u).

እናም እዚህ (በዓለም) እና በተመሳሳይ (በተመሳሳይ) የትንሳኤ ቀን እርግማኖች ይከተላሉ። (አናቴማ) የተሰጠው እጅግ የከፋ ስጦታ ነው።

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ

Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).

እነዚህ ከከተሞቹ (የፈረሱ) ዜናዎች ጥቂቶቹ ናቸው፤ ከእነዚህም ውስጥ አንዳንዶቹ አሁንም የእነርሱ አሻራ አላቸው፤ አንዳንዶቹም ጠፍተዋል።

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).

እኛም አልበደልናቸውም፤ ግን ነፍሶቻቸውን በደሉ፤ የጌታህም ቅጣት በመጣ ጊዜ ከአላህ ሌላ የሚገዙት ነገር ምንም አልጠቀማቸውም። ጥፋትንም ከጨመረላቸው በስተቀር።

وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ

wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).

ጌታህም በደል የሚፈጽሙ አገሮችን (ሰዎችን) ሲቀጣ የጌታህ ቅጣት ነው። በእርግጥም ቅጣቱ በጣም አሳማሚ፣ በጣም ከባድ ነው።

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ

inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).

በእርግጥም በዚህ ውስጥ የኋለኛውን ሕይወት ቅጣት ለሚፈሩ ሰዎች ትምህርት ሊኖር ይገባል። ያ ቀን ሰዎች ሁሉ የሚሰበሰቡበት (ሊቆጠሩበት) ነው፣ እና ያ ቀን (በሁሉም ፍጥረታት) የሚመሰክሩበት ነው።

وَمَا نُؤَخِّرُهٗٓ اِلَّا لِاَجَلٍ مَّعْدُوْدٍۗ

wa mā nu'akhkhiruhū illā li'ajalim ma‘dūd(in).

እስከተወሰነው ጊዜ ድረስ እንጂ አናዘገይም።

يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ اِلَّا بِاِذْنِهٖۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَّسَعِيْدٌ

yauma ya'ti lā takallamu nafsun illā bi'iżnih(ī), fa minhum syaqiyyuw wa sa‘īd(un).

ያ ቀን ሲመጣ ማንም ሰው በፈቃዱ ካልሆነ በስተቀር አይናገርም፤ ስለዚህ አንዳንዶቹ ይቸገራሉ ሌሎቹ ደግሞ ይደሰታሉ።

فَاَمَّا الَّذِيْنَ شَقُوْا فَفِى النَّارِ لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّشَهِيْقٌۙ

fa ammal-lażīna syaqū fa fin-nāri lahum fīhā zafīruw wa syahīq(un).

ስለዚህ ችግረኛ ለሆኑት (ስፍራቸው) በሲኦል ነው፤ እዚያም እየተነፈሱና እያቃሰቱ ይተነፍሳሉ።

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ اِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيْدُ

khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), inna rabbaka fa‘‘ālul limā yurīd(u).

ጌታህ ካልሻ በስተቀር ሰማይና ምድር እስካሉ ድረስ በውስጧ ይኖራሉ። ጌታህ የሻውን ፈጻሚ ነው።

۞ وَاَمَّا الَّذِيْنَ سُعِدُوْا فَفِى الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ عَطَاۤءً غَيْرَ مَجْذُوْذٍ

wa ammal-lażīna su‘idū fa fil-jannati khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), ‘aṭā'an gaira majżūż(in).

እነዚያም ደስተኛ የሆኑት (ስፍራቸው) በሰማይ ነው፤ ጌታህ ካልፈቀደ በስተቀር ሰማይና ምድር እስካሉ ድረስ በውስጧ ይኖራሉ፤ ይህም ማለቂያ የሌለው ስጦታ ነው።

فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّمَّا يَعْبُدُ هٰٓؤُلَاۤءِ ۗمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا كَمَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُهُمْ مِّنْ قَبْلُ ۗوَاِنَّا لَمُوَفُّوْهُمْ نَصِيْبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوْصٍ ࣖ

falā taku fī miryatim mimmā ya‘budu hā'ulā'(i), mā ya‘budūna illā kamā ya‘budu ābā'uhum min qabl(u), wa innā lamuwaffūhum naṣībahum gaira manqūṣ(in).

ስለዚህ (ሙሐመድ) የሚያመልኩትን አትጠራጠሩ። አባቶቻቸው እንደ ቀደሙት ያመልኩ ነበር። በነሱ ላይ የበቀል እርምጃችንን ያለምንም እንቀንሳለን (እንጨርሳለን)።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

ለሙሳም መጽሐፍን (ተውራትን) በእርግጥ ሰጠነው፤ በርሱም ተከራከረ። ከጌታህም በፊት የነበረ ፍርድ ባልነበረ ኖሮ ቅጣቱ በመካከላቸው በተፈረደ ነበር። በእርግጥም (የመካ ከሐዲዎች) በርሱ (ቁርኣን) ውስጥ በእርግጥ በጥርጣሬ ውስጥ ናቸው።

وَاِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ اَعْمَالَهُمْ ۗاِنَّهٗ بِمَا يَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wa inna kullan lammā layuwaffiyannahum rabbuka a‘mālahum, innahū bimā ya‘malūna khabīr(un).

ጌታህም ለእያንዳንዳቸው (በክርክር ውስጥ ላሉት) ሥራዎቻቸውን በእርግጥ ይከፍላቸዋል። እርሱ በሚሠሩት ነገር በጣም ተንከባካቢ ነው።

فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

እንደታዘዝከውም (ሙሐመድ) ቀጥ በል፤ ከአንተም ጋር ለሚጸጸቱት (ወደ እውነት) ሂድ፤ ወሰንንም አትተላለፍም፤ እርሱ የምትሠሩትን ሁሉ ተመልካች ነውና።

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

የገሃነም እሳት የሚነካችሁን ወደ በደለኞች ሕዝቦች አትዘነበሉ፤ ከአላህ ሌላ ረዳት የላችሁም፤ ስለዚህ አትረዱም።

وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ الَّيْلِ ۗاِنَّ الْحَسَنٰتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّاٰتِۗ ذٰلِكَ ذِكْرٰى لِلذّٰكِرِيْنَ

wa aqimiṣ-ṣalāta ṭarafayin-nahāri wa zulafam minal-lail(i), innal-ḥasanāti yużhibnas-sayyi'āt(i), żālika żikrā liż-żākirīn(a).

በቀኑም ሆነ በሌሊቱ መጀመሪያ ላይ ሶላትን ስገዱ። መልካም ስራዎች ስህተቶችን ያስወግዳሉ። ይህ ሁልጊዜ ለሚያስታውሱ (አላህን) ማስጠንቀቂያ ነው።

وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

አላህ የመልካም ሰሪዎችን ዋጋ አያጠፋምና ታገስ።

فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ اُولُوْا بَقِيَّةٍ يَّنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِى الْاَرْضِ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّنْ اَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۚوَاتَّبَعَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَآ اُتْرِفُوْا فِيْهِ وَكَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

fa lau lā kāna minal-qurūni min qablikum ulū baqiyyatiy yanhauna ‘anil-fasādi fil-arḍi illā qalīlam mimman anjainā minhum, wattaba‘al-lażīna ẓalamū mā utrifū fīhi wa kānū mujrimīn(a).

ታዲያ ከእናንተ በፊት ከነበሩት ሕዝቦች ውስጥ በምድር ላይ ከማበላሸት የሚከለክል ስልጣን የነበረው ለምን አልነበረም? ከእነዚያ ካዳንናቸው ጥቂት ሰዎች በስተቀር። በዳዮችም ሰዎች ፍላጎት የላቸውም፤ ደስታንና ቅምጥምንም ብቻ ነው። እነሱም ኃጢአተኞች ናቸው።

وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرٰى بِظُلْمٍ وَّاَهْلُهَا مُصْلِحُوْنَ

wa mā kāna rabbuka liyuhlikal-qurā biẓulmiw wa ahluhā muṣliḥūn(a).

ጌታህም አገሮችን በበደል አያጠፋም፤ ነዋሪዎቻቸው መልካም ሠሪዎች እስከሆኑ ድረስ።

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلَا يَزَالُوْنَ مُخْتَلِفِيْنَۙ

wa lau syā'a rabbuka laja‘alan-nāsa ummataw wāḥidataw wa lā yazālūna mukhtalifīn(a).

ጌታህም ቢሻ ኖሮ ሰዎችን አንድ ሕዝብ ባደረጋቸው ነበር። ግን ሁልጊዜ የተለያዩ ናቸው።

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ رَبُّكَ ۗوَلِذٰلِكَ خَلَقَهُمْ ۗوَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

illā mar raḥima rabbuk(a), wa liżālika khalaqahum, wa tammat kalimatu rabbika la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

ጌታህ ምህረትን የሰጣቸው ብቻ ሲቀር። አላህም የፈጠረው ለዚህ ነው። የጌታህ ፍርድ (ውሳኔ) "ገሃነምን በአጋንንትና በሰዎች ሁሉ (በማይታዘዙ) በእርግጥ እሞላዋለሁ" የሚለው ነው።

وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).

የሐዋርያትንም ታሪኮች ሁሉ እንነግራችኋለን፤ በእነዚያ ታሪኮች ልቦቻችሁን እናጠነክር ዘንድ፤ በውስጧም ለሚያምኑት ሁሉ እውነትን፣ ምክርንና ማስጠንቀቂያን ተሰጥቷችኋል።

وَقُلْ لِّلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْۗ اِنَّا عٰمِلُوْنَۙ

wa qul lil-lażīna lā yu'minūna‘malū ‘alā makānatikum, innā ‘āmilūn(a).

(ሙሐመድን) ለማያምኑትም እንዲህ በላቸው፡- “በአቋማችሁ መሠረት ሥሩ፤ እኛም እንዲሁ እናደርጋለን።”

وَانْتَظِرُوْاۚ اِنَّا مُنْتَظِرُوْنَ

wantaẓirū innā muntaẓirūn(a).

ቆይም፤ እኛ ደግሞ ከሚጠባበቁት መካከል ነን።

وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

የሰማያትና የምድር ምስጢር የአላህ ነው። ነገሮችም ሁሉ ወደ እርሱ ይመለሳሉ። ስለዚህ ተገዙት፤ በእርሱም ላይ ተጠጋ። ጌታህም ከምትሠሩት ሁሉ ዘንጊ አይደለም።