Q.S ታ-ሃ (طه) - 135 የጥቅሶች ብዛት

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

ታሃ

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

ይህንን ቁርኣን ወደ አንተ (ሙሐመድ) ችግር ውስጥ እንድትገባ አላወረድንም፤

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

ግን አላህን ለሚፈሩት ማስጠንቀቂያ ይኾን ዘንድ

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

ምድርንና ሰማያትን ከፈጠረ (አላህ) የወረደ

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(ማለትም) ከዙፋኑ በላይ የሚኖረው እጅግ አዛኝ (እጅግ በጣም ጥሩው)።

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

በሰማያት ያለው፣ በምድርም ያለው፣ በመካከላቸውም ያለው፣ ከምድርም በታች ያለው ሁሉ የርሱ ነው።

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

ጮክ ብለህ ብትናገርም እርሱ ምስጢሩንና የተደበቀውን ያውቃል።

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(እርሱ) አላህ ነው፤ ከርሱ በቀር ሌላ አምላክ የለም፤ እርሱም መልካም ስሞች አሉት።

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

የሙሴ ታሪክስ ደርሶሃል?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

ሙሴም እሳቱን ባየ ጊዜ ለቤተሰቡ "እዚህ ቆዩ፤ በእርግጥ እሳቱን አያለሁ፤ ትንሽ ነበልባል ላመጣላችሁ ወይም በእሳቱ ቦታ መመሪያ ላገኝላችሁ ተስፋ አደርጋለሁ" አላቸው።

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

ወደ እሱ (ወደ እሳት ቦታ) በመጣም ጊዜ «ሙሳ ሆይ!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

እኔ አምላክህ ነኝና ሁለቱን እርግማኖችህን ተወው። ምክንያቱም አንተ በእውነት በቅዱሱ ሸለቆ ውስጥ ነህ፣ ቱዋ።

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

እኔም መረጥኩህ፤ የሚገለጽልህንም አዳምጥ።

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

እኔ አላህ ነኝ፤ ከእኔ በቀር ሌላ አምላክ የለም፤ ስለዚህ አምልኩኝ፤ እኔን ለማስታወስም ሶላትን ስጡ።

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

በእርግጥም ሰዓቱ እየመጣች ነው፤ ሁሉም ሰው በሠራው ሥራ መሠረት እንዲመለስ እኔ እደብቀዋለሁ።

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

ስለዚህ (የቂያማ ቀን) የማያምኑ ሰዎች እና የምትጠፋውን ፍላጎታቸውን የሚከተሉ ሰዎች እንዳያመልጡህ።

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

«ሙሳ ሆይ በቀኝ እጅህ ውስጥ ያለው ምንድን ነው?»

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

ሙሴም “ይህች በትሬ ናት፤ በላዩ ላይ እተኛለሁ፤ ለፍየሎቼም ቅጠሎችን እቆርጣለሁ፤ አሁንም ለእኔ ተጨማሪ ጥቅም አለ” አለ።

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

(አላህም) «ሙሳ ሆይ! ጣለው» አለ።

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

ከዚያም (ሙሴ) በትሩን ወረወረው፣ በድንገት በፍጥነት የሚሳብ እባብ ሆነ።

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

(አላህም) «ያዙት፤ አትፍሩትም፤ ወደ ቀድሞ ሁኔታው እንመልሰዋለን» አለ።

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

እጅህን ከብብትህ በታች አድርግ፣ እንደ ሌላ ተአምር ያለ ምንም እንከን ነጭ (አንጸባራቂ) ይወጣል።

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

ከታላላቅ ተዓምራቶቻችን (አንዳንድ) ልናሳይህ

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

ወደ ፈርዖን ሂዱ፤ በእውነት ገደቡን አልፎአልና።

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

(ሙሳ) እንዲህ አለ፡- “ጌታዬ ሆይ፣ ደረቴን አስፋ።”

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

እና ነገሮችን ቀላል አድርግልኝ፣

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

ከምላሴም ግትርነትን አስወግድ፤

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

ቃላቶቼን እንዲረዱ፣

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

የቤተሰቤም አገልጋይ አድርገኝ፤

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(ማለትም) ወንድሜ አሮን፣

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

በእርሱ (ህልውና) ጥንካሬዬን አጠናክር

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

በጉዳዮቼም ውስጥ ጓደኛ አድርጊው፤

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

ስለዚህም እጅግ እንድናከብርህ፣

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

እና ብዙ ጊዜ አስታውስሃለሁ፣

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

አንተ ሁላችንንም የምታይ ነህ (ሁኔታችንን)።

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

(አላህም) «ሙሳ ሆይ! በእርግጥ ጥያቄህ ተፈጽሟል!» አለው።

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

(ከዚህ በፊት) በሌሎች ጊዜያትም በእርግጥ ቸርነትን ሰጥተናችኋል።

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(ማለትም) እናትህን በተመስጦ ነገር ባነሳሳን ጊዜ (አስታውስ)።

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(ማለትም፣) ሙሴን በሳጥን ውስጥ አስቀምጡት፣ ከዚያም ወደ ወንዙ (አባይ) ጣሉት፣ ከዚያም ወንዙ (ጅረቱ) ወደ ባሕሩ ዳርቻ ይወስደው፣ በጠላቴ (ፈርዖን) እና በጠላቶቹ ይወሰድበታል። ከእኔ የሚመነጨውን ፍቅር ሰጥቼሃለሁ፤ አንተም በእኔ ቁጥጥር ስር እንድትሆን።

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(ያም) እህትህ ስትሄድ (ለፈርዖን ቤተሰቦች) «የሚንከባከበውን ሰው ላሳይህ?» አለች። ወደ እናትህም መለስናት፤ ልቧ እንዲደሰትና እንዳታዝን። አንድ ጊዜ ሰውን ገድለሃል፤ ከዚያም ከታላላቅ ችግሮች አዳንንህ፤ በብዙ (አስቸጋሪ) ፈተናዎችም ሞከርንህ፤ ከዚያም በመድያን ሰዎች መካከል ለብዙ ዓመታት ኖረህ፤ ከዚያም ሙሳ ሆይ በተወሰነው ጊዜ መጣህ።

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

እኔም ለራሴ (መልእክተኛ) መረጥኩህ።

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

አንተና ወንድምህ ምልክቶቼን ይዘህ ሂዱ፤ እኔንም ከማውሳት አትዘናጉ።

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

ሁለታችሁም ወደ ፈርዖን ሂዱ፤ በእርግጥ ወሰንን ጥሷልና።

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

ስለዚህ (ፈርዖንን) በለሰለሰ ቃል ተናገሩት፤ ምናልባት ሊያውቅ ወይም ሊፈራ ይችላል።

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

ሁለቱም “ጌታችን ሆይ፣ በቅርቡ እንደሚቀጣን ወይም ከሁሉም ወሰን በላይ እንደሚጨምር እንፈራለን” አሉ።

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

አላህም «አትጨነቁ፤ እኔ በእርግጥ ከእናንተ ጋር ነኝ፤ እሰማለሁ፤ አያለሁም።» አላቸው።

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

ስለዚህ ሁለታችሁም ወደ እርሱ (ፈርዖን) ሂዱና "እኛ የጌታህ መልእክተኞች ነን፤ ስለዚህ የእስራኤልን ልጆች ከእኛ ጋር ልቀቅ፤ አታሰቃያቸውም። በእርግጥ ከጌታህ (ሐዋርያነታችን) ማስረጃ ይዘን መጣንህ። መመሪያውን ለሚከተሉም መዳን ተሰጥቷል።"

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

በእርግጥም ቅጣቱ (በያዝነው ሃይማኖት ትምህርት) የሚክድና ወደ ኋላ የሚዞር (ለዚህ ጉዳይ ግድ የማይሰጠው) ላይ እንደሆነ ተገልጾልናል።

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

(ፈርዖንም) «ሙሳ ሆይ የእናንተ ሁለታችሁም ጌታ ማነው?» አለ።

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

(ሙሳ) «ጌታችን (እግዚአብሔር) ለሁሉም ነገር መልክን የሰጠ ከዚያም መመሪያ የሰጠው ነው» ሲል መለሰ።

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

እሱም (ፈርዖን) "ታዲያ የጥንት ሰዎች ሁኔታ ምን ይመስል ነበር?" አለ።

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

እርሱም (ሙሳ) እንዲህ ሲል መለሰ፡- “የዚህ እውቀት ከጌታዬ ዘንድ በመጽሐፍ ውስጥ ነው (ላውህ ማህፉዝ)፤ ጌታዬ አይሳሳትም አይረሳም፤

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(አላህ) ያ ምድርን ለእናንተ ማረፊያ ያደረገላችሁ፣ በውስጧም መንገዶችን ያደረገላችሁ፣ ከሰማይም ውሃን ያወረደላችሁ ነው። ከዚያም በርሱ (በዝናብ ውሃ) የተለያዩ አይነት ተክሎችን እናበቅልባለን።

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

ብሉና እንስሶቻችሁን አግጡ። በእርግጥም በዚህ ውስጥ ለሚያውቁ ሰዎች (የአላህን ታላቅነት) ምልክቶች አሉ።

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

ከርሷ (ከምድር) ፈጠርናችሁ፤ ወደ እርሷም እንመልሳችኋለን፤ ከርሷም በሌላ ጊዜ እናወጣችኋለን።

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

ተዓምራቶቻችንንም ሁሉ (ለፈርዖን) በእርግጥ አሳየነው፤ ግን አስተባበለ፤ እውነቱንም ለመቀበልም ተጸየፈ።

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

(ፈርዖንም) «ሙሳ ሆይ! በድግምትህ ከአገራችን ልታወጣን መጣህን?» አለው።

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

ስለዚህ እንዲህ አይነት አስማት በእርግጥ እናመጣልሃለን፤ ስለዚህ በእኛና በአንተ መካከል እኛ (አንተም) የማንጥሰውን ስብሰባ በክፍት ቦታ ላይ አድርግ።

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

ሙሴም "የስምምነቱ (የስምምነቱ) ጊዜ (ከእርስዎ ጋር የምንገናኝበት) በበዓል ቀን ነው፤ ሕዝቡም በጠዋት ይሰበሰቡ (ዱሃ)" አለ።

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

ፈርዖንም ከዚያ ቦታ ወጣ፤ ከዚያም ተንኮሉን ጠነሰሰ፤ ከዚያም በቀጠረው ቀን ተመለሰ።

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

ሙሳም (አስማተኞቹን) አላቸው፡- «ወዮላችሁ! በአላህ ላይ ውሸትን አትናገሩ፤ በቅጣት ያጠፋችኋልና።» ውሸትንም ለሚቀጣጥፉ ሰዎች እንዴት ያለ ኪሳራ ነው።

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

ስለዚህ ስለ ጉዳያቸው ተከራከሩ እና (ውይይታቸውን) በሚስጥር ያዙ።

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

እነሱም (አስማተኞቹ) “በእርግጥ እነዚህ ሁለት ሰዎች አንተን (ፈርዖንን) በሁለቱ አስማት ከአገርህ ሊያባርሩህ የሚፈልጉ እና ዋና ዋና ልማዶችህን ሊያበላሹ የሚፈልጉ አስማተኞች ናቸው።” አሉ።

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

ስለዚህ ሁሉንም ብልሃቶችህን (አስማትህን) ሰብስብ፣ ከዚያም በተከታታይ ኑ፣ እና በእርግጥም ዛሬ የሚያሸንፈው ሰው እድለኛ ነው።

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

«ሙሳ ሆይ! አንተ ወረወርክ (መጀመሪያ) ወይስ እኛ ወረወርን?» አሉት።

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

እርሱም (ሙሴ) “እባክህ ጣል” አለ። ከዚያም በድንገት ገመዶቻቸውና በትሮቻቸው ለአባቱ (ለሙሴ) እንደ አስማታቸው በፍጥነት እየሮጠ ታየ።

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

ስለዚህ ሙሳ በልቡ ውስጥ ፍርሃት ተሰማው።

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

«አትፍራ! በእርግጥ አንተ የበላይ ነህ (አሸናፊ)» አልን።

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

በቀኝ እጅህ ያለውን ጣል፤ የሠሩትን ይውጣል። የሠሩት ነገር አስማታዊ ብልሃት ብቻ ነበር። አስማተኛውም ከየትኛውም ቦታ ቢመጣ አያሸንፍም።

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

ከዚያም አስማተኞቹ ሰገዱና "በአሮንና በሙሴ አምላክ አምነናል" አሉ።

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

(ፈርዖንም) «ከማስፈቀድኩላችሁ በፊት በእርሱ (ሙሴ) አመናችሁን? በእርግጥም አስማትን ያስተማረችሁ መሪያችሁ ነበር። ከዚያም እጆቻችሁንና እግሮቻችሁን በመስቀለኛ መንገድ እቆርጣችኋለሁ፤ በእርግጥም በዘንባባ ዛፍ ግርጌ እሰቅላችኋለሁ፤ ከመካከላችን የትኛው የበለጠ ከባድና ዘላለማዊ ስቃይ እንዳለበት በእርግጥ ታውቃላችሁ።» አላቸው።

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

እነሱም (አስማተኞቹ) “እኛ በመጡልን ግልጽ ማስረጃዎች (ተአምራት) እና በፈጠረን (አላህ) ላይ ተመስርተን (ላንተ አንመርጥም)” አሉ። ስለዚህ ምን መወሰን እንደምትፈልግ ወስን። እንደ እውነቱ ከሆነ፣ በዚህ ዓለም ውስጥ ስላለው ሕይወት ብቻ መወሰን ትችላለህ።” አሉ።

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

በአምላካችን በእውነት አምነናል፤ ስለዚህም ስህተቶቻችንንና በኛ ላይ የጫንከውን አስማት ይቅር ይለናል። አላህም (ሽልማቱ) የተሻለና ዘላለማዊ ነው (ቅጣቱ)።

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

በእርግጥም በኃጢአት ውስጥ ሆኖ ወደ ጌታው የሚመጣ ሰው ለእርሱ ገሃነም አለው። በውስጡም አልሞተም (ቅጣቱን አይሰማውም)፤ በሕይወትም አልኖረም (ንስሐ መግባትም አልቻለም)።

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

ግን በእምነት የመጣና መልካም ሥራዎችን የሠራ ሰው እነዚያ ከፍ ያለ ደረጃ ያገኛሉ።

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(ማለትም) የገነት ገነቶች፤ ከሥሮቻቸው ወንዞች የሚፈሱባቸው፣ በውስጧም ለዘላለም የሚኖሩባቸው ናቸው። ይህ የተጥራሩ ሰዎች ዋጋ ነው።

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

«ባሮቼን (የእስራኤልን ልጆች) በሌሊት ሂድ፤ ለእነሱም በባሕር ውስጥ ደረቅ መንገድ አድርግላቸው፤ ከመያዝህ አትፍራ፤ ከመስመጥም አትጨነቅ» ስንል በእርግጥ ላክን።

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

ከዚያም ፈርዖንና ሠራዊቱ አሳደዷቸው፤ ነገር ግን በባህር ሞገዶች ተያዙና ሰመጡ።

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

ፈርዖንም ሕዝቦቹን አሳሳታቸው፤ አልመራቸውም።

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

የእስራኤል ልጆች ሆይ! በእርግጥ ከጠላቶቻችሁ አዳንናችሁ፤ በተራራው ቀኝ በኩልም (በሲና ተራራ) እንድትሰግዱ ቃል ኪዳን ገባንላችሁ፤ ወደ እናንተም ሰውንና ሳልዋን አወረድንላችሁ።

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

ከሰጠናችሁ መልካም ሲሳይ ብሉ፤ ወሰንንም አትለፉ፤ በዚህም ቁጣዬ በእናንተ ላይ ይወርድባችኋል። ቁጣዬ የሚመታ ሰው በእርግጥ ይጠፋል።

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

እኔም ለተጸጸቱ፣ ላመኑ፣ መልካምንም ለሠሩ፣ ከዚያም ለተመሩት በእርግጥ ይቅር ባይ ነኝ።

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

«ሙሳ ሆይ፣ ከሕዝቦችህ ለምን በፍጥነት መጣህ?»

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

(ሙሳ) «እነሱ ይከተሉኛል፤ ጌታዬ ሆይ፣ እኔን እንድትወድ ወደ አንተ እቸኩላለሁ።» አለ።

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

(አላህ) «ከሄድክ በኋላ ሕዝቦችህን በእርግጥ ፈትነናል፤ ሰሚሪም አሳሳታቸው» አለው።

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

ከዚያም ሙሳ ወደ ሕዝቦቹ ተቆጥቶና አዝኖ ተመለሰ። (ሙሳ) «ሕዝቦቼ ሆይ! ጌታችሁ መልካም ቃል ኪዳን አልገባላችሁምን? የቃል ኪዳኑ ጊዜ በጣም ረጅም ነውን ወይስ የእግዚአብሔር ቁጣ በእናንተ ላይ እንዲወርድ ትፈልጋላችሁን? ከእኔ ጋር የገባችሁትን ቃል ኪዳን ለምን አፈረሳችሁ?» አላቸው።

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

«ቃል ኪዳንህን በራሳችን ፈቃድ አላፈረስንም፤ ነገር ግን የሕዝቡን (የፈርዖንን) ጌጣጌጦች ከባድ ሸክም ተሸክመን ሄድን፤ ከዚያም (ወደ እሳት) ወረወርናቸው፤ በተመሳሳይም ሰሚሪ ወረወረቻቸው።» አሉ።

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

ከዚያም (ከእሳት ጉድጓዱ) እሱ (ሳሚሪ) ለእነሱ አካልና ድምፅ ያለው ጥጃ (ሐውልት) አወጣላቸው፤ ስለዚህም “ይህ አምላካችሁና የሙሴ አምላክ ነው፤ እርሱ ግን ረስቶታል” አሉ።

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

ታዲያ (የጥጃው ሐውልት) መልስ ሊሰጣቸው እንደማይችል፣ ጉዳትን መቋቋም ወይም ጥቅም ማምጣት እንደማይችል አላስተዋሉም?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

እናም ከዚህ በፊት ሃሩን እንዲህ ይላቸው ነበር፡- «ወገኖቼ ሆይ! በእርግጥ የተፈታችሁት (በጥጃው ምስል) ፈተና ብቻ ነው፤ ጌታችሁም እጅግ አዛኝ ነውና ተከተሉኝ፤ ትእዛዜንም ታዘዙ።»

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

«ሙሴ ወደ እኛ እስኪመለስ ድረስ (ከጥጃው ምስል) አንተወውም» ብለው መለሱ።

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

(ሙሳ) እንዲህ አለ፡- “ሃሩን ሆይ! እነሱ ሲሳሳቱ ብታይ ምን ይከለክልሃል?

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(ስለዚህ) አትከተለኝም? (ሆን ብለህ) ትዕዛዜን ጥሰሃል?

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

እርሱም (ሃሩን) "የእናቴ ልጅ ሆይ! ጢሜንም ጭንቅላቴንም አትንካ። የእስራኤልን ልጆች ከፋፍለሃል፤ መልእክቴንም አልጠበቅህም" እንዳትለኝ በጣም እፈራለሁ።"

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

(ሙሳ) «ሰሚሪ ሆይ! ምን አነሳሳህ?» አለው።

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

እሱ (ሳሚሪ) “እነሱ የማያውቁትን ነገር አውቃለሁ፣ ስለዚህ ከሐዋርያው እግር ላይ አንድ እፍኝ (አፈር) ወስጄ (ወደ እሳት) ወረወርኩት፣ በዚህም ምክንያት ምኞቴ አጓተተኝ።”

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

ሙሴም "ሂድ! ስለዚህ በሕይወት (በዚህ ዓለም) 'አትንኪኝ' ብቻ ነው የምትለው። አንተም (በኋላ ሕይወት) የማትሸሽውን (ቅጣቱን) ቃል የተገባልህን (ቅጣቱን) በእርግጥ ታገኛለህ፤ አሁንም የምታመልከውን አምላክህን ተመልከት። በእርግጥ እናቃጥለዋለን፤ ከዚያም (አመዱን) ወደ ባሕር (በተበተነው) እንበትነዋለን።"

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

አምላካችሁ አላህ ብቻ ነው፤ ከእርሱ በቀር ሌላ አምላክ የለም። እውቀቱ ሁሉንም ነገር ያካልላል።

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

እንደዚሁ (ሙሐመድን) ካለፉት ታሪኮች ውስጥ የተወሰነውን እንተርክልሃለን፤ ከእኛም ዘንድ ማስጠንቀቂያ (ቁርኣንን) በእርግጥ ሰጥተንሃል።

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

ከቁርኣን የሚዞር ሰው፣ በእርግጥም በትንሣኤ ቀን ከባድ ሸክም (ኃጢአት) ይሸከማል።

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

በዚያ ሁኔታ ውስጥ ይቆያሉ። የኃጢአቶችም ሸክም በትንሳኤ ቀን ለእነርሱ ከባድ ይሆናል።

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

በ(የቂያማ ቀን) ቀንዱ ለሁለተኛ ጊዜ ይነፋል፤ በዚያም ቀን ኃጢአተኞችን በሰማያዊ (ፊቶች) እንሰበስባቸዋለን።

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

እርስ በእርሳቸውም “በዓለም ላይ ከአስር (ቀናት) በላይ አትቆዩም” ብለው በሹክሹክታ ተነጋገሩ።

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

በጣም ቅን ሰው “በዓለም ላይ ከአንድ ቀን በላይ አልቆየህም” ሲል ምን እንደሚሉ እኛ ጠንቅቀን እናውቃለን።

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

ስለ ተራሮችም ይጠይቁሃል፤ ስለዚህ «ጌታዬ (በትንሳኤ ቀን) በተቻለው መጠን ያጠፋቸዋል» በል።

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

ከዚያም (የቀደሙትን ተራሮች) ሙሉ በሙሉ ያርጋቸዋል።

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(ስለዚህ) እዚያ ዝቅተኛና ከፍ ያሉ ቦታዎችን ከእንግዲህ አታይም።

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

በዚያ ቀን የጠራውን (የመልአኩን) ጥሪ ሳይመልሱ ተከተሉት፤ ሁሉም ድምጾችም ለአዛኝ አምላክ ይሰግዳሉ፤ ስለዚህ የምትሰሙት ሁሉ በሹክሹክታ ይሆናል።

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

በዚያ ቀን ምህረትን የፈቀደላቸውና ቃላቸውን የፈቀደላቸው ሰዎች ካልሆኑ በስተቀር ምልጃ (እርዳታ) ጥቅም የለውም።

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

አላህ (አላህ) ከፊታቸው ያለውን (የሚሆነውን) እና ከኋላቸው ያለውን (ይህም የሆነው) ያውቃል፤ እውቀታቸው ግን የእርሱን እውቀት ሊያካትት አይችልም።

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

ሁሉም ፊቶች (በአላህ) ሕያውና ብቸኛ ለሆነው ሰገዱ። ይህ በእርግጥ ኢ-ፍትሃዊ ድርጊት ለሚፈጽሙ ሰዎች ትልቅ ኪሳራ ነው።

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

አማኝ ሆኖ መልካም ስራን የሚሰራ ሰው (በእሱ ላይ) ኢፍትሃዊነትን አይፈራም እንዲሁም መብቱን አይቀንስም አይፈራም።

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

እንደዚሁም ቁርኣንን በአረብኛ አወረድነው፤ በውስጡም ከስጋት ውስጥ አንዳንዶቹን ደጋግመን አብራርተናል፤ እነሱም እንዲጠነቀቁ ወይም ለእነርሱ ማሳሰቢያ እንዲሆናቸው።

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

ስለዚህ ልዑል አላህ እውነተኛና እውነተኛ ንጉሥ ነው። ቁርኣንንም ወደ አንተ ከመውረዱ በፊት አትቸኩል፤ «ጌታዬ ሆይ እውቀትን ጨምርልኝ» በል።

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

አዳምንም ከዚህ በፊት በእርግጥ አዘዘን፤ ረሳውም፤ በእርሱም ጠንካራ ፈቃደኝነት አላገኘንም።

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

ለመላእክትም «ለአዳም ስገዱ» ባልን ጊዜ (አስታውስ)። ከዚያም ሰገዱ፤ ሰይጣን ብቻ ሲቀር፤ እምቢ አለ።

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

ከዚያም «አዳም ሆይ! ይህ (ሰይጣን) ለአንተም ለሚስትህም ጠላት ነው፤ ስለዚህ ሁለታችሁንም ከገነት አያወጣችሁ፤ መከራ ውስጥ እንዳትገቡ።» አልነው።

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

በእርግጥም እዚያ (ዋስትና) አለህ፣ አትራብም እና እርቃን አትሆንም።

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

በእውነትም በዚያ አትጠማም፤ የፀሐይም ሙቀት አይነካህም።

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

ከዚያም ሰይጣን በሹክሹክታ (ክፉ ሀሳቦችን) ተናገረና "አዳም ሆይ! የማይጠፋውን ዛፍ (ኩልዲ) እና የማይጠፋውን መንግሥት ላሳይህ?" አለው።

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

ከዚያም ሁለቱም ከርሱ በሉ፤ የብልቶቻቸውም ብልታቸው ታየ፤ በገነት ቅጠሎችም መሸፈን ጀመሩ። አዳምም ጌታውን አልታዘዘም፤ ተሳሳተ።

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

ከዚያም ጌታው መረጠው፤ ስለዚህም ንስሐውን ተቀብሎ መመሪያ ሰጠው።

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

አላህም እንዲህ አለ፡- «ከፊላችሁ ለከፊሉ ጠላቶች ሆናችሁ አብራችሁ ከገነት ውረዱ። ከእኔም መመሪያ ቢመጣላችሁ (እወቁ) መመሪያዬን የተከተለ ሰው አይሳሳትም አይጎዳም።»

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

ከግሳጼዬም የዞረ ሰው በእርግጥ ጠባብ ሕይወት ይኖረዋል፤ በትንሣኤም ቀን ዕውር አድርገን እንሰበስበዋለን።

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

«ጌታዬ ሆይ፣ ከዚህ በፊት ማየት ስችል ለምን ዕውር አድርገኸኛል?» አለ።

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

(አላህም) «ከዚህ በፊት አንቀጾቻችን ወደ አንተ መጥተውልሃል፤ አንተም ችላሃቸው፤ ስለዚህ ዛሬም አንተ ትተዋለህ» አለው።

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

እንደዚሁም እነዚያን በጌታቸው አንቀጾች የማያምኑትን እንመነዳለን። በመጨረሻይቱም ዓለም ቅጣቱ ከባድና ዘላለማዊ ነው።

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

ታዲያ (ለጣዖት አጋሪዎቹ) ከፊታቸው የነበሩትን (ትውልዶች) ስንት እንዳጠፋን ምልክት አይሆናቸውምን? በመኖሪያቸው (በሕዝቦች) ዱካዎች ውስጥ ቢያልፉም እንኳ? በዚህ ውስጥ ለአእምሮ ባለቤቶች (የአላህ ችሮታ) ምልክቶች አሉ።

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

ከጌታህ በፊት የነበረ ፍርድና የተወሰነ ጊዜ (የሞት) ባልነበረ ኖሮ (ቅጣቱ) በእርግጥ በደረሰባቸው ነበር።

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

ስለዚህ በሚሉት ነገር ትዕግስት ይኑርህ፤ ፀሐይ ከመውጣቷና ከመጥለቋ በፊት ጌታህን በማመስገን ራስህን አክብር፤ እንዲሁም በእኩለ ሌሊትና በቀኑ መጨረሻ ላይ ጸልይ፤ ይህም የተረጋጋ ስሜት እንዲሰማህ ነው።

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

ዓይኖችህንም ለአንዳንድ ቡድኖች (ለአንዳንድ ቡድኖች) የሰጠናቸውን ደስታዎች (ወደ) በዚያ (በደስታ) ልንፈትናቸው ወደምንችልበት ዓለም የሕይወት አበባ አድርገህ አትመልከት። የአላህህ ጸጋ የተሻለና ዘላለማዊ ነው።

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

ቤተሰብህንም ሶላት እንዲሰግዱ እዘዝ፤ በእነርሱም ላይ ትዕግስት ይኑርህ። እኛ ስንቅ አንጠይቅህም፤ እኛ ስንቅ የምንሰጥህ ነን። ውጤቱም (በመጨረሻው ሕይወት ውስጥ ያለው መልካም ነገር) ለጥንቁቆቹ ነው።

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

«ከጌታው ምልክትን ለምን አላመጣልንም» አሉ። እንደ ቀደምት መጻሕፍት (እውነተኞች) ማስረጃዎች አልመጡላቸውምን?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

«በቀደም ቅጣት ብናጠፋቸው ኖሮ (ቁርኣኑ ወረደ) «ጌታችን ሆይ፣ ከመናፍቃንና ከመዋረዳችን በፊት አንቀጾችህን እንድንከተል ለምን መልእክተኛን አልላክህም?» ባሉ ነበር።

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

(ሙሐመድ) በላቸው፡- "እያንዳንዳችን (እያንዳንዳችን) እየተጠባበቅን ነው፣ ስለዚህ ጠብቁ! አንድ ቀን ቀጥተኛውን መንገድ የሚከተል ማን እንደሆነና ማን እንደተመራ ታውቃላችሁ።"