Q.S አል-ፉርቃን (اَلْفُرْقَان) - 77 የጥቅሶች ብዛት

تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ

tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).

ለባሪያው (ሙሐመድ) ፉርቃንን (ቁርዓንን) ላወረደው አላህ ክብር ይሁን፤ ይህም ለፍጥረት ሁሉ (ጋኔንም ሆነ ለሰዎች) ማስጠንቀቂያ ይሆን ዘንድ ነው።

ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهٗ تَقْدِيْرًا

allażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa khalaqa kulla syai'in fa qaddarahū taqdīrā(n).

የሰማያትና የምድር መንግሥት የእርሱ ነው። ልጅ የለውም፣ በኃይሉም አጋር የለውም፣ ሁሉንም ነገር ፈጠረ፣ ከዚያም ትክክለኛ መጠናቸውን ወሰነ።

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً لَّا يَخْلُقُوْنَ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَ وَلَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا وَّلَا يَمْلِكُوْنَ مَوْتًا وَّلَا حَيٰوةً وَّلَا نُشُوْرًا

wattakhażū min dūnihī ālihatal lā yakhluqūna syai'aw wa hum yukhlaqūna wa lā yamlikūna li'anfusihim ḍarraw wa lā naf‘aw wa lā yamlikūna mautaw wa lā ḥayātaw wa lā nusyūrā(n).

ነገር ግን ከእርሱ ሌላ አማልክትን (ለማምለክ) ያዙ፤ ምንም እንኳን (እነዚያ አማልክት) ምንም ባይፈጥሩም፣ እንዲያውም እነሱ ራሳቸው የተፈጠሩ ናቸው፣ እናም በራሳቸው ላይ ጉዳትን የመቋቋም ኃይል የላቸውም፣ ጥቅምንም ማምጣት አይችሉም፣ እንዲሁም የመግደል፣ የማዳን ወይም የማስነሳት ኃይል የላቸውም።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ

wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).

ከሐዲዎቹም «ይህ (ቁርኣን) እርሱ (ሙሐመድ) የቀጠፈው፣ ሌሎች ሰዎችም የረዱት ውሸት እንጂ ሌላ አይደለም» አሉ። በእርግጥም በደልንና ታላቅ ውሸትን ሠርተዋል።

وَقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلٰى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا

wa qālū asāṭīrul-awwalīnaktatabahā fa hiya tumlā ‘alaihi bukrataw wa aṣīlā(n).

"እነሱም" አሉ፤ "(እሱ ብቻ ነው) የጥንቶቹ ሰዎች ተረት ተረቶች እንዲጽፉለት የጠየቀው ከዚያም በየጠዋቱና ማታ የተረት ተረቶች ያነብለት።"

قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- "(ቁርዓን) የሰማያትንና የምድርን ምስጢር የሚያውቀው አላህ ነው የወረደው። እርሱ መሓሪና አዛኝ ነውና።"

وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ

wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).

«ይህ መልእክተኛ (ሙሐመድ) ምግብ የሚበላው እና በገበያ የሚመላለሰው ለምንድን ነው? ለምን መልአክ ወደ እርሱ አይላክም (መልአኩ) ከእርሱ ጋር ያስጠነቅቃል?» አሉ።

اَوْ يُلْقٰىٓ اِلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ تَكُوْنُ لَهٗ جَنَّةٌ يَّأْكُلُ مِنْهَاۗ وَقَالَ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

au yulqā ilaihi kanzun au takūnu lahū jannatuy ya'kulu minhā, wa qālaẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

ወይስ (ለምን) ሀብት ወደ እሱ አይወርድም ወይም (ለምን) ከ(ምርቱ) የሚበላበት አትክልት አይኖረውም? (ለምን)? በዳዮቹም ሰዎች፡- «የተደገመበትን ሰው እየተከተላችሁ ነው» አሉ።

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا ࣖ

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

እነሆ፣ ስለ እናንተ ምሳሌዎችን እንዴት እንደሚጽፉ፣ ስለዚህም ይሳሳታሉ፣ መንገድንም (ሐዋርያነትህን) መቃወም አይችሉም።

تَبٰرَكَ الَّذِيْٓ اِنْ شَاۤءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّنْ ذٰلِكَ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ وَيَجْعَلْ لَّكَ قُصُوْرًا

tabārakal-lażī in syā'a ja‘ala laka khairam min żālika jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa yaj‘al laka quṣūrā(n).

አላህ ጥራት ይገባው፤ ቢሻ ኖሮ ከዚህ የተሻለ ለእናንተ ባደረገላችሁ ነበር፤ ከሥሮቻቸው ወንዞች የሚፈሱባቸውን አትክልቶች፤ ለእናንተም ቤተ መንግሥቶችን ባደረገላችሁ ነበር።

بَلْ كَذَّبُوْا بِالسَّاعَةِۙ وَاَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيْرًا

bal każżabū bis-sā‘ah(ti), wa a‘tadnā liman każżaba bis-sā‘ati sa‘īrā(n).

የፍርድ ቀንን እንኳን ይክዳሉ። እኛም የፍርድ ቀንን ለሚክድ ሁሉ የሚያቃጥል ገሃነምን አዘጋጅተናል።

اِذَا رَاَتْهُمْ مِّنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ سَمِعُوْا لَهَا تَغَيُّظًا وَّزَفِيْرًا

iżā ra'athum mim makānim ba‘īdin sami‘ū lahā tagayyuẓaw wa zafīrā(n).

እሱ (ሲኦል) ከሩቅ ሲያያቸው፣ ድምፁን በቁጣ ሲያገሳ ይሰማሉ።

وَاِذَآ اُلْقُوْا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُّقَرَّنِيْنَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُوْرًا ۗ

wa iżā ulqū minhā makānan ḍayyiqam muqarranīna da‘au hunālika ṡubūrā(n).

በሰንሰለት ታስረው ወደ ገሃነም ጠባብ ቦታ ሲጣሉ፣ እዚያም ለጥፋት ይጮኻሉ።

لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوْرًا وَّاحِدًا وَّادْعُوْا ثُبُوْرًا كَثِيْرًا

lā tad‘ul-yauma ṡubūraw wāḥidaw wad‘ū ṡubūran kaṡīrā(n).

(ይባላሉ)፣ "ዛሬ አንድ ጥፋት አትጠብቁ፣ ነገር ግን ተደጋጋሚ ጥፋትን ይጠብቁ።"

قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا

qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).

(ሙሐመድ) በላቸው፡- «እንዲህ (ቅጣት) መልካም ነውን ወይስ ለጥንቁቆቹ እንደ ሽልማትና መመለሻ ቦታ የተስፋ ቃል የተገባላቸው ዘላለማዊ ገነት ነውን?»

لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ خٰلِدِيْنَۗ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ وَعْدًا مَّسْـُٔوْلًا

lahum fīhā mā yasyā'ūna khālidīn(a), kāna ‘alā rabbika wa‘dam mas'ūlā(n).

ለእነሱ የሚሹት ሁሉ በውስጧ (በገነት) ነው፣ እነሱም በውስጧ ዘላለም ይኖራሉ። ይህ የጌታህ ቃል ኪዳን ነው፤ ለእርሱም (ለእርሱ) ልመና የሚገባው ነው።

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَقُوْلُ ءَاَنْتُمْ اَضْلَلْتُمْ عِبَادِيْ هٰٓؤُلَاۤءِ اَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيْلَ ۗ

wa yauma yaḥsyuruhum wa mā ya‘budūna min dūnillāhi fa yaqūlu a'antum aḍlaltum ‘ibādī hā'ulā'i am hum ḍallus-sabīl(a).

አላህም ከአላህ ሌላ ከሚግገዙት ጋር በሰበሰባቸውና ከዚያም (ለእነዚያ ለሚገዙት) «አንተ ባሮቼን ያሳሳትከው ነህን ወይስ እነሱ ከእውነተኛው መንገድ የተሳሳቱ ናቸውን?» ባለበት ቀን (አስታውስ)።

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ مَا كَانَ يَنْۢبَغِيْ لَنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ مِنْ دُوْنِكَ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ وَلٰكِنْ مَّتَّعْتَهُمْ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى نَسُوا الذِّكْرَۚ وَكَانُوْا قَوْمًاۢ بُوْرًا

qālū subḥānaka mā kāna yambagī lanā an nattakhiża min dūnika min auliyā'a wa lākim matta‘tahum wa ābā'ahum ḥattā nasuż-żikr(a), wa kānū qaumam būrā(n).

(የተመለኩት) «ጥራት ይገባህ፤ ከአንተ ሌላ ረዳት ልንይዝ ለእኛ አይገባንም፤ ግን አንተ ለእነርሱም ለአባቶቻቸውም ማስጠንቀቂያውን እንዲረሱ የሕይወትን ደስታ ሰጠሃቸው፤ እነርሱም የሚጠፉ ሕዝቦች ናቸው» አሉ።

فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا

faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).

ስለዚህ እነዚያ (የሚሰገዱት) በተናገራችሁት ነገር አስተባብለዋል፤ ስለዚህ (ቅጣቱን) መቃወም አትችሉም፤ መርዳትም አትችሉም፤ ከእናንተም ውስጥ የሚበድልን ሰው ታላቅ ቅጣት በእርግጥ እናመጣበታለን።

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔

wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).

ከአንተ በፊትም (ሙሐመድ) ምግብን የሚበሉና በገበያ የሚሄዱ ሆነው እንጂ መልእክተኞችን አልላክንም። ከፊላችሁንም ለሌሎቹ ፈተና አደረግን። ትታገሳላችሁን? ጌታችሁም ሁሉን ተመልካች ነው።

۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا

wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).

እነዚያም (በመጨረሻው ዓለም) መገናኘትን ተስፋ የማያደርጉት «መላእክት ለምን ወደ እኛ አልተወረዱም ወይም ጌታችንን ለምን አላየንም» ይላሉ። በእርግጥ በነፍሳቸው ተኮሩ፤ በእርግጥም ወሰን አልፈዋል። (በኢፍትሐዊነት)።

يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلٰۤىِٕكَةَ لَا بُشْرٰى يَوْمَىِٕذٍ لِّلْمُجْرِمِيْنَ وَيَقُوْلُوْنَ حِجْرًا مَّحْجُوْرًا

yauma yaraunal-malā'ikata lā busyrā yauma'iżil lil-mujrimīna wa yaqūlūna ḥijram maḥjūrā(n).

(አስታውሱ) መላእክትን ባዩበት ቀን በዚያ ቀን ለኃጢአተኞች ምንም ዜና አልነበረምና "ሂጅራን ማህጁራ" አሉ።

وَقَدِمْنَآ اِلٰى مَا عَمِلُوْا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنٰهُ هَبَاۤءً مَّنْثُوْرًا

wa qadimnā ilā mā ‘amilū min ‘amalin fa ja‘alnāhu habā'am manṡūrā(n).

የሠሩትንም ሥራ ሁሉ እናሳያቸዋለን፤ ከዚያም (እንደተበተነ አቧራ) እናደርጋቸዋለን።

اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ يَوْمَىِٕذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَّاَحْسَنُ مَقِيْلًا

aṣḥābul-jannati yauma'iżin khairum mustaqarraw wa aḥsanu maqīlā(n).

የገነት ነዋሪዎች በዚያ ቀን እጅግ በጣም ጥሩ ማረፊያ እና እጅግ በጣም ውብ ማረፊያ ይኖራቸዋል።

وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا

wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).

ሰማይም ነጭ ጭጋግ በፈነዳበትና መላእክትም በማዕበል ወደ ታች በሚወርዱበት ቀን (አስታውስ)።

اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا

al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).

በዚያ ቀን ትክክለኛው መንግሥት ለአዛኝ አምላክ ነው። ያ ለከሓዲዎችም አስቸጋሪ ቀን ነው።

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

«ከመልእክተኛው ጋር መንገድ ብይዝ ኖሮ» እያለ (በተግባሩ ተጸጽቶ) ሁለት ጣቶቹን የነከሰበትን (ያስታውሱ) ቀን (ያስታውሱ)።

يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا

yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).

ወይኔ ወዮልኝ! እገሌን የቅርብ ጓደኛዬ ባላደርግ ኖሮ

لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا

laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).

ቁርኣን ከመጣልኝ በኋላ ከማስታወስ (ከቁርኣን) በእርግጥ አሳሳተኝ። ሰይጣንም ለሰዎች በእርግጥ ከዳተኛ ነው።

وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا

wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).

መልእክተኛውም (ሙሐመድ) “ጌታዬ ሆይ፣ በእርግጥ ሕዝቦቼ ይህንን ቁርኣን ችላ ብለውታል” አለ።

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا

wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).

ስለዚህ ለእያንዳንዱ ነቢይ የኃጢአተኞችን ሕዝቦች ጠላቶች አድርገናል። ጌታህም መሪና ረዳት ለመሆን በቂ ነው።

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْاٰنُ جُمْلَةً وَّاحِدَةً ۛ كَذٰلِكَ ۛ لِنُثَبِّتَ بِهٖ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنٰهُ تَرْتِيْلًا

wa qālal-lażīna kafarū lau lā nuzzila ‘alaihil-qur'ānu jumlataw wāḥidatan - każālika - linuṡabbita bihī fu'ādaka wa rattalnāhu tartīlā(n).

እነዚያም የካዱት «ለምን በአንድ ጊዜ አልተወረደለትም» ይላሉ። ይህ (ሙሐመድ ሆይ) ልብህን በእርሱ ልናጠናክርና ቀስ በቀስ (በዝግታ፣ በዝግታ እና በትክክል) ልናነበው ነው።

وَلَا يَأْتُوْنَكَ بِمَثَلٍ اِلَّا جِئْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاَحْسَنَ تَفْسِيْرًا ۗ

wa lā ya'tūnaka bimaṡalin illā ji'nāka bil-ḥaqqi wa aḥsana tafsīrā(n).

(ከሓዲዎቹ) ምንም እንግዳ ነገር ይዘው ወደ አንተ አልመጡም፤ ግን እውነቱንና በጣም ጥሩውን ማብራሪያ ይዘንልህ መጡ።

اَلَّذِيْنَ يُحْشَرُوْنَ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ اِلٰى جَهَنَّمَۙ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

allażīna yuḥsyarūna ‘alā wujūhihim ilā jahannam(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu sabīlā(n).

ፊታቸው እየተጎተተ ወደ ሲኦል የሚሰበሰቡት ሰዎች፣ እነዚያ በጣም መጥፎ ቦታ ላይ ያሉ እና በመንገዳቸው በጣም የተሳሳቱ ናቸው።

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنَا مَعَهٗٓ اَخَاهُ هٰرُوْنَ وَزِيْرًا ۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnā ma‘ahū akhāhu hārūna wazīrā(n).

ለሙሳም መጽሐፍን (ተውራትን) በእርግጥ ሰጠነው፤ ሃሩንንም ከእርሱ ጋር አብሮት ረዳት አድርገን ሰጠነው።

فَقُلْنَا اذْهَبَآ اِلَى الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ فَدَمَّرْنٰهُمْ تَدْمِيْرًا ۗ

fa qulnażhabā ilal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, fa dammarnāhum tadmīrā(n).

ከዚያም (ለሁለታቸውም) «ወደ ተዓምራቶቻችን ወደ አስተባበሉት ሕዝቦች ሂዱ» አልናቸው። ከዚያም በኃይላችን ሁሉ አጠፋናቸው።

وَقَوْمَ نُوْحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ اَغْرَقْنٰهُمْ وَجَعَلْنٰهُمْ لِلنَّاسِ اٰيَةًۗ وَاَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ۚ

wa qauma nūḥil lammā każżabur-rusula agraqnāhum wa ja‘alnāhum lin-nāsi āyah(tan), wa a‘tadnā liẓ-ẓālimīna ‘ażāban alīmā(n).

የኑሕንም ሕዝቦች መልክተኞቹን በዋሹ ጊዜ (አጠፋናቸው)። አሰጠምናቸውም፤ ለሰዎችም መገሰጫ አደረግናቸው። ለበደለኞችም አሳማሚ ቅጣት አዘጋጅተናል።

وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَاَصْحٰبَ الرَّسِّ وَقُرُوْنًاۢ بَيْنَ ذٰلِكَ كَثِيْرًا

wa ‘ādaw wa ṡamūda wa aṣḥābar-rassi wa qurūnam baina żālika kaṡīrā(n).

የዓድንና የሳሙድን ሕዝቦች፣ የራስንም ሕዝቦች፣ ከእነዚያም (ሕዝቦች) መካከል ብዙ (ተጨማሪ) ትውልዶችን (አጥፍተናል)።

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْاَمْثَالَۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيْرًا

wa kullan ḍarabnā lahul-amṡāl(a), wa kullan tabbarnā tatbīrā(n).

የሁሉንም ምሳሌ አድርገናል፤ እያንዳንዱንም ሙሉ በሙሉ አጠፋነው።

وَلَقَدْ اَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِيْٓ اُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِۗ اَفَلَمْ يَكُوْنُوْا يَرَوْنَهَاۚ بَلْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ نُشُوْرًا

wa laqad atau ‘alal-qaryatil-latī umṭirat maṭaras-sau'(i), afalam yakūnū yaraunahā, bal kānū lā yarjūna nusyūrā(n).

በእርግጥም (የመካ ሙሽራዎች) በከባድ ዝናብ (በድንጋይ ዝናብ) በተመታች ምድር (ሰዶም) ውስጥ አልፈዋል። አላዩትም ነበር? እንደ እውነቱ ከሆነ የትንሣኤን ቀን አልጠበቁም ነበር።

وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا

wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).

(ሙሐመድን) ሲያዩህ ደግሞ “ይህ ሰው አላህ መልክተኛ አድርጎ የላከው ነውን?” እያሉ ብቻ ያፌዙብሃል።

اِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ اٰلِهَتِنَا لَوْلَآ اَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَاۗ وَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ حِيْنَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ اَضَلُّ سَبِيْلًا

in kāda layuḍillunā ‘an ālihatinā lau lā an ṣabarnā ‘alaihā, wa saufa ya‘lamūna ḥīna yaraunal-‘ażāba man aḍallu sabīlā(n).

እርሱን ባናመልክ ኖሮ ከአምልኮታችን በእርግጥ ያሳሳተን ነበር።” ቅጣቱንም ሲያዩ ከመንገዱ በጣም የሳተው ማን እንደሆነ ያውቃሉ።

اَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلٰهَهٗ هَوٰىهُۗ اَفَاَنْتَ تَكُوْنُ عَلَيْهِ وَكِيْلًا ۙ

ara'aita manittakhaża ilāhahū hawāh(u), afa anta takūnu ‘alaihi wakīlā(n).

(መሐመድ) ፍላጎቱን አምላኩ የሚያደርግ ሰው አይተሃልን? አንተስ ጠባቂው ትሆናለህን?

اَمْ تَحْسَبُ اَنَّ اَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُوْنَ اَوْ يَعْقِلُوْنَۗ اِنْ هُمْ اِلَّا كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

am taḥsabu anna akṡarahum yasma‘ūna au ya‘qilūn(a), in hum illā kal-an‘āmi bal hum aḍallu sabīlā(n).

ወይስ አብዛኛዎቹ የሚሰሙ ወይም የሚረዱ ይመስላችኋል? እነሱ እንደ ከብቶች ብቻ ናቸው፣ ይልቁንም ከመንገዱ የበለጠ የተሳሳቱ ናቸው።

اَلَمْ تَرَ اِلٰى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّۚ وَلَوْ شَاۤءَ لَجَعَلَهٗ سَاكِنًاۚ ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيْلًا ۙ

alam tara ilā rabbika kaifa maddaẓ-ẓill(a), wa lau syā'a laja‘alahū sākinā(n), ṡumma ja‘alnasy-syamsa ‘alaihi dalīlā(n).

የጌታህን (ፍጥረት) ጥላዎችን እንዴት እንደሚያረዝምና እንደሚያሳጥር አላየህምን? በሻም ኖሮ ጥላዎቹን ቋሚ ባደረጋቸው ነበር። ከዚያም ፀሐይን መሪ አደረግን።

ثُمَّ قَبَضْنٰهُ اِلَيْنَا قَبْضًا يَّسِيْرًا

Ṡumma qabaḍnā ilainā qabḍay yasīrā(n).

ከዚያም ቀስ በቀስ ወደ እኛ አቀረብነው።

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِبَاسًا وَّالنَّوْمَ سُبَاتًا وَّجَعَلَ النَّهَارَ نُشُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila libāsaw wan-nauma subātaw wa ja‘alan-nahāra nusyūrā(n).

እርሱም ያ ለእናንተ ሌሊትን ልብስ፣ እንቅልፍንም እረፍት ያደረገላችሁ ነው፤ ቀኑንም ለመነሳት ለተጋድሎ ያደረገላችሁ ነው።

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ

wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).

እርሱም ያ ነፋሶችን ከዝናሙ በፊት አብሳሪዎች አድርጎ የሚልክ ነው፤ ከሰማይም ንጹሕ ውሃ አወረድን።

لِّنُحْيِ َۧ بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا وَّنُسْقِيَهٗ مِمَّا خَلَقْنَآ اَنْعَامًا وَّاَنَاسِيَّ كَثِيْرًا

linuḥyiya bihī baldatam maitaw wa nusqiyahū mimmā khalaqnā an‘āmaw wa anāsiyya kaṡīrā(n).

(በእርሱ) የሞተችን (ባዶ) ምድር ሕያው ልናደርግ፣ ከፈጠርነውም ፍጡር ከከብቶችና ከብዙ ሰዎች (መልክ) ልናጠጣው (እንድንጠጣ)።

وَلَقَدْ صَرَّفْنٰهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوْاۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnāhu bainahum liyażżakkarū, fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

ይገነዘቡም ዘንድ በመካከላቸው (ዝናምን) አከፋፈልነው፤ ግን አብዛኛዎቹ ሰዎች አያመሰግኑም፤ ግን (በረከቱን) ይክዳሉ።

وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ نَّذِيْرًا ۖ

wa lau syi'nā laba‘aṡnā fī kulli qaryatin nażīrā(n).

በሻንም ኖሮ በየምድሩ አስፈራሪን በላክን ነበር።

فَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَجَاهِدْهُمْ بِهٖ جِهَادًا كَبِيْرًا

falā tuṭi‘il-kāfirīna wa jāhidhum bihī jihādan kabīrā(n).

ስለዚህ ከሐዲዎችን አትታዘዙ፤ በርሱም (በቁርኣን) በታላቅ ትግል ታገሏቸው።

۞ وَهُوَ الَّذِيْ مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَّهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۚ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَّحِجْرًا مَّحْجُوْرًا

wa huwal-lażī marajal-baḥraini hāżā ‘ażbun furātuw wa hāżā milḥun ujāj(un), wa ja‘ala bainahumā barzakhaw wa ḥijram maḥjūrā(n).

እርሱም ሁለቱን ባሕሮች (በጎን) እንዲፈስሱ የፈቀደ ነው፤ አንዱ ጣፋጭና ጨዋማ ነው፤ ሌላኛው ደግሞ ጨዋማና መራራ ነው፤ በመካከላቸውም የማይገባ መከላከያና የማይገባ መከላከያ አደረገ።

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ مِنَ الْمَاۤءِ بَشَرًا فَجَعَلَهٗ نَسَبًا وَّصِهْرًاۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيْرًا

wa huwal-lażī khalaqa minal-mā'i basyaran fa ja‘alahū nasabaw wa ṣihrā(n), wa kāna rabbuka qadīrā(n).

ሰውንም ከውሃ ፈጠረ፤ ከዚያም ዘርና ሀብት ሰጠው፤ አምላክህም ሁሉን ቻይ ነው።

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلٰى رَبِّهٖ ظَهِيْرًا

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘uhum wa lā yaḍurruhum, wa kānal-kāfiru ‘alā rabbihī ẓahīrā(n).

ከአላህ ሌላ የማይጠቅማቸውን እና በነሱ ላይ ጉዳት የማያደርስን ነገር ይግገዛሉ። ከሃዲዎች ጌታቸውን ለማመፅ የሰይጣን ረዳቶች ናቸው።

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًا

wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

አብሳሪና አስፈራሪ አድርገን እንጅ (ሙሐመድን) አልላክንህም።

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اَنْ يَّتَّخِذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajrin illā man syā'a ay yattakhiża ilā rabbihī sabīlā(n).

«ይህንን መልእክት በማድረስ ምንም አይነት ሽልማት አልጠይቃችሁም፤ ሰዎች ወደ ጌታቸው መንገድ ቢወስዱ እንጂ» በላቸው።

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِيْ لَا يَمُوْتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهٖۗ وَكَفٰى بِهٖ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًا ۚ

wa tawakkal ‘alal-ḥayyil-lażī lā yamūtu wa sabbiḥ biḥamdih(ī), wa kafā bihī biżunūbi ‘ibādihī khabīrā(n).

በማይሞተው ሕያው በሆነው አላህ ላይ ተመካ፤ እርሱንም በማመስገን አወድሰው። እርሱ የባሮቹን ኃጢአቶች ሁሉ ዐዋቂ መሆኑ በቂ ነው።

اَلَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۚ اَلرَّحْمٰنُ فَسْـَٔلْ بِهٖ خَبِيْرًا

allażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ar-raḥmānu fas'al bihī khabīrā(n).

ያ ሰማያትንና ምድርን በመካከላቸው ያለውንም ሁሉ በስድስት ዘመናት የፈጠረ፣ ከዚያም በዐርሹ ላይ የተቀመጠው፣ እርሱ አዛኝ ነው። ስለዚህ (ስለ አላህ) የበለጠውን የሚያውቀውን ጠይቅ። (ሙሐመድን)።

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ

wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).

«ለአልረሕማን ስገዱ» ሲባሉ «በጣም አዛኝ ማነው? ለአላህ (ሙሐመድ) ያዘዘንን (ለእርሱ እንድንሰግድ) እንሰግዳለን?» ብለው ይመልሳሉ። ከዚያም (ከእውነት) የበለጠ ይሮጣሉ።

تَبٰرَكَ الَّذِيْ جَعَلَ فِى السَّمَاۤءِ بُرُوْجًا وَّجَعَلَ فِيْهَا سِرٰجًا وَّقَمَرًا مُّنِيْرًا

tabārakal-lażī ja‘ala fis-samā'i burūjaw wa ja‘ala fīhā sirājaw wa qamaram munīrā(n).

በሰማይ ላይ ከዋክብትን የፈጠረ፣ ፀሐይንና ጨረቃንም ያበራው አላህ ክብር ይሁን።

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ اَرَادَ اَنْ يَّذَّكَّرَ اَوْ اَرَادَ شُكُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘alal-laila wan-nahāra khilfatal liman arāda ay yażżakkara au arāda syukūrā(n).

እንዲሁም (እንዲሁም) ትምህርት ለመማር ለሚፈልጉ ወይም አመስጋኝ ለመሆን ለሚፈልጉ ሰዎች ሌሊትንና ቀንን ተለዋጭ ያደርገዋል።

وَعِبَادُ الرَّحْمٰنِ الَّذِيْنَ يَمْشُوْنَ عَلَى الْاَرْضِ هَوْنًا وَّاِذَا خَاطَبَهُمُ الْجٰهِلُوْنَ قَالُوْا سَلٰمًا

wa ‘ibādur-raḥmānil-lażīna yamsyūna ‘alal-arḍi haunaw wa iżā khāṭabahumul-jāhilūna qālū salāmā(n).

የአዛኝ አምላክ አገልጋዮች ግን በምድር ላይ በትህትና የሚሄዱ እና አላዋቂዎች (በስድብ ቃላት) ሲቀበሏቸው "ሰላም" የሚሉ ናቸው።

وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا

wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).

እነዚያም ሌሊቱን ሙሉ አምላካቸውን በመስገድና በመቆም የሚያድሩት።

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ

wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).

እነዚያም «ጌታችን ሆይ የገሃነምን ቅጣት ከእኛ ላይ ውሰድ፤ በእርግጥም ቅጣቱ ዘላለማዊ ጥፋትን ያመጣልና» የሚሉት።

اِنَّهَا سَاۤءَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

innahā sā'at mustaqarraw wa muqāmā(n).

በእርግጥም ሲዖል ለመቀመጥና ለመኖር በጣም መጥፎው ቦታ ነው።

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا

wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).

(የረህመቱን አምላክ ባሮችን ጨምሮ) እነዚያ (ሀብት) ሲለግሱ (በሚያባክኑት) የማያባክኑት፣ የማይንሰፉም ሁለቱም ምክንያታዊ የሆኑ ናቸው።

وَالَّذِيْنَ لَا يَدْعُوْنَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ وَلَا يَقْتُلُوْنَ النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُوْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَامًا ۙ

wal-lażīna lā yad‘ūna ma‘allāhi ilāhan ākhara wa lā yaqtulūnan nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqqi wa lā yaznūn(a), wa may yaf‘al żālika yalqa aṡāmā(n).

እነዚያም በአላህ ላይ ከሌሎች አማልክት ጋር የማያጋሩ፣ አላህም የከለከላቸውን ሰዎች በትክክለኛ (ምክንያት) ካልሆነ በስተቀር የማይገድሉ፣ እና ዝሙት የማይፈጽሙ፤ ይህንንም የሚያደርግ ሰው ከባድ ቅጣት ይደርስበታል።

يُّضٰعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَيَخْلُدْ فِيْهٖ مُهَانًا ۙ

yuḍā‘af lahul-‘ażābu yaumal-qiyāmati wa yakhlud fīhī muhānā(n).

(ማለትም) በትንሳኤ ቀን ቅጣቱ ይባዛልለት፤ በዚያ ቅጣት ውስጥም በውርደት ውስጥ ይቆያል።

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّاٰتِهِمْ حَسَنٰتٍۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ‘amalan ṣāliḥan fa ulā'ika yubaddilullāhu sayyi'ātihim ḥasanāt(in), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

እነዚያ የተጸጸቱና ያመኑ መልካም ሥራዎችንም የሠሩ ሲቀሩ፤ ከዚያም አላህ ክፉ ሥራቸውን በመልካም ነገር የለወጣቸው፤ አላህም መሓሪ አዛኝ ነው።

وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاِنَّهٗ يَتُوْبُ اِلَى اللّٰهِ مَتَابًا

wa man tāba wa ‘amila ṣāliḥan fa innahū yatūbu ilallāhi matābā(n).

ተጸጽቶ መልካምን የሠራ ሰው በእርግጥ ወደ አላህ እውነተኛ ንስሐን ይቀበላል።

وَالَّذِيْنَ لَا يَشْهَدُوْنَ الزُّوْرَۙ وَاِذَا مَرُّوْا بِاللَّغْوِ مَرُّوْا كِرَامًا

wal-lażīna yasyhadūnaz-zūr(a), wa iżā marrū bil-lagwi marrū kirāmā(n).

እነዚያም በሐሰት የማይመሰክሩ፣ ከንቱ ሥራዎችን የሚሠሩ ሰዎችን ሲያገኙ፣ ክብራቸውን እየጠበቁ ይሄዳሉ።

وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا

wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).

እነዚያም በጌታቸው አንቀጾች ሲሰግዱ፣ ደንቆሮና ዕውር ያልሆኑት፣

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ اَزْوَاجِنَا وَذُرِّيّٰتِنَا قُرَّةَ اَعْيُنٍ وَّاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِيْنَ اِمَامًا

wal-lażīna yaqūlūna rabbanā hab lanā min azwājinā wa żurriyyātinā qurrata a‘yuniw waj‘alnā lil-muttaqīna imāmā(n).

እነዚያም «ጌታችን ሆይ! ሚስቶቻችንንና ዘሮቻችንን በልባችን ውስጥ ደስታን ስጠን፤ ለጥንቁቆቹም መሪዎች አድርገን።» የሚሉትም (አሉ)።

اُولٰۤىِٕكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوْا وَيُلَقَّوْنَ فِيْهَا تَحِيَّةً وَّسَلٰمًا ۙ

ulā'ika yujzaunal-gurfata bimā ṣabarū wa yulaqqauna fīhā taḥiyyataw wa salāmā(n).

ላሳዩት ትዕግስት ከፍተኛ ቦታ (በሰማይ) ይሸለማሉ፣ እዚያም በክብርና በሰላምታ ይቀበላሉ።

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

khālidīna fīhā, ḥasunat mustaqarraw wa muqāmā(n).

በውስጡም ይቆያሉ። መንግሥተ ሰማያት እንደ ማረፊያ ቦታና እንደ መኖሪያ ቦታ ጥሩ ነው።

قُلْ مَا يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّيْ لَوْلَا دُعَاۤؤُكُمْۚ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُوْنُ لِزَامًا ࣖ

qul mā ya‘ba'u bikum rabbī lau lā du‘ā'ukum, faqad każżabtum fa saufa yakūnu lizāmā(n).

(ሙሐመድ፣ ለአጋሪዎቹ) በላቸው፡- «ጌታዬ አምልኮታችሁን ባታደርጉ ኖሮ አይመለከታችሁም። (ግን እንዴት ታመልካላችሁ)፤ በእርግጥም ዋሽታችሁት ሳለ። ስለዚህ፣ ወደፊት (ጥፋት) በእርግጥ (ይደርስባችኋል)።»