Q.S अत-तौबाह (اَلتَّوْبَة) - 129 श्लोक दी गिणती

بَرَاۤءَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖٓ اِلَى الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَۗ

barā'atum minallāhi wa rasūlihī ilal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīn(a).

(इह बयान है) अल्लाह ते उहदे रसूलुल्लाह तों उन मुश्रिकां नाल रिश्ते तोड़न दा जिन्हां नाल तुसीं (उन्हां नाल) समझौता कीता है।

فَسِيْحُوْا فِى الْاَرْضِ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۙوَاَنَّ اللّٰهَ مُخْزِى الْكٰفِرِيْنَ

fasīḥū fil-arḍi arba‘ata asyhuriw wa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa anallāha mukhzil-kāfirīn(a).

तो चार महीने तक धरती विच सफर करो ते जान लवो कि तुसीं अल्लाह नू कमजोर नहीं कर सकदे, ते अल्लाह काफिर नू बेइज्जत करदा है।

وَاَذَانٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖٓ اِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْاَكْبَرِ اَنَّ اللّٰهَ بَرِيْۤءٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ەۙ وَرَسُوْلُهٗ ۗفَاِنْ تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۚ وَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ

wa ażānum minallāhi wa rasūlihī ilan-nāsi yaumal-ḥajjil akbari annallāha barī'um minal-musyrikīn(a), wa rasūluh(ū), fa in tubtum fa huwa khairul lakum, wa in tawallaitum fa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa basysyiril-lażīna kafarū bi‘ażābin alīm(in).

ते बड्डे हज दे दिन अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह कोला इंसानें गी इक हुक्म (सूचना) कि सचमुच अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह मुशरिकें कोला मुक्त न। फिर जेकर तुस (मशरिक) तनबास करदे ओ तां तुंदे लेई बेहतर ऐ, ते जेकर तुस मुड़दे ओ तां ए जानिए के तुस अल्लाह गी कमजोर नेईं करी सकदे। ते काफिरें गी खुशखबरी देओ (कि उनेंगी इक दुखद सजा मिलग;

اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوْكُمْ شَيْـًٔا وَّلَمْ يُظَاهِرُوْا عَلَيْكُمْ اَحَدًا فَاَتِمُّوْٓا اِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ اِلٰى مُدَّتِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ

illal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīna ṡumma lam yanquṣūkum syai'aw wa lam yuẓāhirū ‘alaikum aḥadan fa atimmū ilaihim ‘ahdahum ilā muddatihim, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).

सिवाय उनें मुश्रिकें दे जिनेंगी तुंदे कन्ने समझौता कीता ऐ ते उने (समझौते दी सामग्री) गी ज़रा बी घट्ट नेईं कीता ऐ ते ना गै (ना) उने किसे दी मदद कीती ऐ जेड़ा तुंदे कन्ने दुश्मन ऐ, फिर उंदे कन्ने समें सीमा तकर अपना वादा पूरा करो। सचमुच अल्लाह उन लोकें कन्ने प्यार करदा ऐ जेड़े धर्मी न।

فَاِذَا انْسَلَخَ الْاَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَيْثُ وَجَدْتُّمُوْهُمْ وَخُذُوْهُمْ وَاحْصُرُوْهُمْ وَاقْعُدُوْا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍۚ فَاِنْ تَابُوْا وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ فَخَلُّوْا سَبِيْلَهُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

fa iżansalakhal-asyhurul-ḥurumu faqtulul-musyrikīna ḥaiṡu wajattumūhum wa khużūhum waḥṣurūhum waq‘udū lahum kulla marṣad(in), fa in tābū wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātawuz-zakāta fa khallū sabīlahum, innallāha gafūrur raḥīm(un).

जदूं हरम दे महीने खत्म हो जांदे ने तां फिर जित्थे मिलदे मुशरीकां नाल लड़ो, उन्हां नू कैद कर के घेर लैओ, ते लुकआउट विच उन्हां ते नजर रखो। जेकर ओह पश्चाताप करदे न ते नमाज करदे न ते जकात करदे न तां उनेंगी आजादी देओ। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।

وَاِنْ اَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ اسْتَجَارَكَ فَاَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلٰمَ اللّٰهِ ثُمَّ اَبْلِغْهُ مَأْمَنَهٗ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa in aḥadum minal-musyrikīnastajāraka fa ajirhu ḥattā yasma‘a kalāmallāhi ṡumma ablighu ma'manah(ū), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘lamūn(a).

ते जेकर कोई मुशरिक तुंदी रक्षा मंगदा ऐ तां उसदी रक्षा करो तां जे ओह् अल्लाह दी गल्ल सुनी सकै, फिर उसी उस आस्तै सुरक्षित थाह् र पर लेई जाओ। कीजे ओह़ इक ऐसी लोक न, जेके नेई जानदे।

كَيْفَ يَكُوْنُ لِلْمُشْرِكِيْنَ عَهْدٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعِنْدَ رَسُوْلِهٖٓ اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِۚ فَمَا اسْتَقَامُوْا لَكُمْ فَاسْتَقِيْمُوْا لَهُمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ

kaifa yakūnu lil-musyrikīna ‘ahdun ‘indallāhi wa ‘inda rasūlihī illal-lażīna ‘āhattum ‘indal-masjidil-ḥarām(i), famastaqāmū lakum fastaqīmū lahum, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).

अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह कन्ने मुशरिकें कन्ने इक समझौता (सुरक्षित) किस चाल्ली होई सकदा ऐ, सिवाय उनें लोकें कन्ने जिंदे कन्ने तुसें भव्य मस्जिद (हुदैबिया) दे कोल इक समझौता (उंदे कन्ने) कीता ऐ, तां जे जदूं तकर ओह तुंदे कन्ने ईमानदारी कन्ने कम्म करदे न, तुसें गी उंदे कन्ने ईमानदारी कन्ने (भी) कम्म करना चाइदा। सचमुच अल्लाह उन लोकें कन्ने प्यार करदा ऐ जेड़े धर्मी न।

كَيْفَ وَاِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ لَا يَرْقُبُوْا فِيْكُمْ اِلًّا وَّلَا ذِمَّةً ۗيُرْضُوْنَكُمْ بِاَفْوَاهِهِمْ وَتَأْبٰى قُلُوْبُهُمْۚ وَاَكْثَرُهُمْ فٰسِقُوْنَۚ

kaifa wa iy yaẓharū ‘alaikum lā yarqubū fīkum illaw wa lā żimmah(tan), yurḍūnakum bi'afwāhihim wa ta'bā qulūbuhum, wa akṡaruhum fāsiqūn(a).

एह् किस चाल्ली संभव ऐ (कि इस चाल्ली दा समझौता ऐ), भलेआं जेकर ओह् तुंदे उप्पर जीत हासल करी लैंदे न तां बी ओह् तुंदे कन्नै रिश्तेदारी दे रिश्तें गी नेईं बनाई रक्खन ते समझौते पर ध्यान नेईं देंगन (ना गै ध्यान देंगन)। मुंह नाल तुहानू खुश करदे हन, जदकि दिल इन्हां नूं नकारदे हन। उंदे च मते सारे दुष्ट लोक न (अपने वादे गी पूरा नेईं करो)।

اِشْتَرَوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا فَصَدُّوْا عَنْ سَبِيْلِهٖۗ اِنَّهُمْ سَاۤءَ مَاكَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

isytarau bi'āyātillāhi ṡaman qalīlan fa ṣaddū ‘an sabīlih(ī), innahum sā'a mā kānū ya‘malūn(a).

अल्लाह दी आयत थोड़ी कीमत ते बेचदे हन, ते (लोग) नू अल्लाह दे राह विच बाधा पांदे हन। सचमुच, ओह जो करदे ने, ओह बुराई ऐ।

لَا يَرْقُبُوْنَ فِيْ مُؤْمِنٍ اِلًّا وَّلَا ذِمَّةً ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُعْتَدُوْنَ

lā yarqubūna fī mu'minin illaw wa lā żimmah(tan),ulā'ika humul-mu‘tadūn(a)

ओह् विश्वासियें कन्नै रिश्तेदारी (रिश्ते) नेईं बनांदे ते समझौतें गी नेईं (न गै ध्यान दिंदे न)। औय वे शी ऩयभात्भा वे ऩयदे शी शैं।

فَاِنْ تَابُوْا وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ فَاِخْوَانُكُمْ فِى الدِّيْنِ ۗوَنُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fa in tābū wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātawuz-zakāta fa ikhwānukum fid-dīn(i), wa nufaṣṣīlul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

ते जेकर ओह पश्चाताप करदे न, नमाज स्थापित करदे न, ते जकात करदे न, तां (ओह) धर्म च तुंदे भ्राऽ न। अस इक लोकें आस्तै श्लोक साफ करदे आं जेह्ड़े जानदे न।

وَاِنْ نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ فَقَاتِلُوْٓا اَىِٕمَّةَ الْكُفْرِۙ اِنَّهُمْ لَآ اَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُوْنَ

wa in nakaṡū aimānahum mim ba‘di ‘ahdihim wa ṭa‘anū fī dīnikum fa qātilū a'immatal-kufr(i), innahum lā aimāna lahum la‘allahum yantahūn(a).

ते जेकर ओह समझौते दे बाद अपनी कसम तोड़दे ने, ते तुहाडे धर्म दा बेइज्जत करदे ने, फिर उन काफिर नेताएं कन्ने लड़ना। दरअसल, ओ ऐसे लोग हन जो अपने वादे नू पूरा नहीं कर सकदे, उम्मीद है कि ओ रुक जांगन।

اَلَا تُقَاتِلُوْنَ قَوْمًا نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوْا بِاِخْرَاجِ الرَّسُوْلِ وَهُمْ بَدَءُوْكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ اَتَخْشَوْنَهُمْ ۚفَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشَوْهُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

alā tuqātilūna qauman nakaṡū aimānahum wa hammū bi'ikhrājir-rasūli wa hum bada'ūkum awwala marrah(tin), atakhsyaunahum, fallāhu aḥaqqu an takhsyauhu in kuntum mu'minīn(a).

तुस उन लोकें कन्ने कीं नेई लड़दे जिनेंगी अपनी कसम (वादे) तोड़ी दित्ती ही, ते रसूलुल्लाह गी कड्डने दी योजना बनाई ऐ, ते उनें लोकें कन्ने जिनेंगी पैह़लैं तुंदे कन् ने लड़ेया हा? क्या तुस उंदे कोला डरदे ओ, जदूं के अल्लाह ऐ जिस थमां तुसेंगी डरने दा ज्यादा हक ऐ, जेकर तुस मुसलमान ओ?

قَاتِلُوْهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّٰهُ بِاَيْدِيْكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُوْرَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِيْنَۙ

qātilūhum yu‘ażżibhumullāhu bi'aidīkum wa yukhzihim wa yanṣurkum ‘alaihim wa yasyfi ṣudūra qaumim mu'minīn(a).

उन्दे कन्ने लड़ो, निश्चय ही अल्लाह उन्हें गी तुंदे हत्थ कन्ने तंग करग ते उन्हें गी बेइज्जत करग ते तुंदी मदद करग उंदे उप्पर (जीत कन्ने) ते विश्वास करने आलें दे दिलें गी राहत देग।

وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوْبِهِمْۗ وَيَتُوْبُ اللّٰهُ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa yużhib gaiẓa qulūbihim, wa yatūbullāhu ‘alā may yasyā'(u), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

ते उंदे दिलें (विश्वासियें) दे गुस्से गी दूर करदा ऐ। ते अल्लाह जिन्हां नू चाहंदा है, उहनां दी तबाब वी स्वीकार करदा है। अल्लाह सारे जानकार, सब ज्ञानी ऐ।

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تُتْرَكُوْا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّٰهُ الَّذِيْنَ جَاهَدُوْا مِنْكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلَا رَسُوْلِهٖ وَلَا الْمُؤْمِنِيْنَ وَلِيْجَةً ۗوَاللّٰهُ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

am ḥasibtum an tutrakū wa lammā ya‘lamillāhul-lażīna jāhadū minkum wa lam yattakhiżū min dūnillāhi wa lā rasūlihī wa lal-mu'minīna walījah(tan), wallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).

क्या तुस्सां सोचदे वे कि तुस्सां अकेले ही रेह वेसेन, जबकि अल्लाह ने अज तक तुवाड़े लोगें कूं पता काहनी कित्ता जो मेहनत करेंदे हेन ते अल्लाह, हुंदे रसूले, ते मुसलमानों दे अलावा कोई वफादार दोस्त कैनी घिनदे? अल्लाह तुहाडे कम्में दा सब तों वाकिफ है।

مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِيْنَ اَنْ يَّعْمُرُوْا مَسٰجِدَ اللّٰهِ شٰهِدِيْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِۗ اُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْۚ وَ فِى النَّارِ هُمْ خٰلِدُوْنَ

mā kāna lil-musyrikīna ay ya‘murū masājidallāhi syāhidīna ‘alā anfusihim bil-kufr(i), ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum, wa fin-nāri hum khālidūn(a).

अल्लाह दी मस्जिद विच मुशरीकां दी तरक्की करना उचित कैनी, भले ही ओ स्वीकार करेंदे हन कि ओ खुद काफिर हन। उंदे कर्म बर्बाद होई जंदे न, ते सदा नरक च गै रौह्नगे।

اِنَّمَا يَعْمُرُ مَسٰجِدَ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ وَلَمْ يَخْشَ اِلَّا اللّٰهَ ۗفَعَسٰٓى اُولٰۤىِٕكَ اَنْ يَّكُوْنُوْا مِنَ الْمُهْتَدِيْنَ

innamā ya‘muru masājidallāhi man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāta wa lam yakhsya illallāh(a), fa ‘asā ulā'ika ay yakūnū minal-muhtadīn(a).

सचमुच, जो अल्लाह दी मस्जिद विच तरक्की करदे हन, ओ सिर्फ ओह ही हन जो अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास करदे हन, ते (अभी वी) नमाज करदे हन, जकात करदे हन ते अल्लाह दे सिवाय (किसे वी चीज़ तों) नहीं डरदे। तो उम्मीद है कि मार्गदर्शन मिलने वाले लोकां विच ओ वी होनगे।

۞ اَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاۤجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَجَاهَدَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ لَا يَسْتَوٗنَ عِنْدَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۘ

aja‘altum siqāyatal-ḥājji wa ‘imāratal-masjidil-ḥarāmi kaman āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa jāhada fī sabīlillāh(i), lā yastawūna ‘indallāh(i), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

क्या तुस्सां उन (लोग) कूं जो हज करन वाले कूं पेय डेंदे हन अते भव्य मस्जिद दा ख्याल रखदे हन, उन्हें दी बराबरी करेंदे वे जिन्हां कूं अल्लाह अते आखरी डीह कूं विश्वास करेंदे हन अते अल्लाह दे रास्ते विच प्रयास करेंदे हन? अल्लाह दी नजर विच ओह बराबर नहीं हन। अल्लाह बेईमान लोकें गी हिदायतां नेईं दिंदा।

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَهَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۙ اَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللّٰهِ ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

allażīna āmanū wa hājarū wa jāhadū fī sabīlillāhi bi'amwālihim wa anfusihim, a‘ẓamu darajatan ‘indallāh(i), wa ulā'ika humul-fā'izūn(a).

जो विश्वास करदे हन ते प्रवास करदे हन ते अल्लाह दे राह ते, अपनी दौलत ते आत्मा नाल, कोशिश करदे हन, ओ अल्लाह दी नजर विच उच्ची पद दे हन। उह ही जीत जांदे ने।

يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِّنْهُ وَرِضْوَانٍ وَّجَنّٰتٍ لَّهُمْ فِيْهَا نَعِيْمٌ مُّقِيْمٌۙ

yubasysyiruhum rabbuhum biraḥmatim minhu wa riḍwāniw wa jannātil lahum fīhā na‘īmum muqīm(un).

परमात्मा उनेंगी कृपा, सुख ते स्वर्ग देइयै खुश करदा ऐ, उनेंगी इस च अनन्त सुख हासल होंदा ऐ,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗاِنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗٓ اَجْرٌ عَظِيْمٌ

khālidīna fīhā abadā(n), innallāha ‘indahū ajrun ‘aẓīm(un).

ओह़ उदे च सदा गै रौह़न। वाकई अल्लाह दे नाल बड़ा इनाम है।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوْٓا اٰبَاۤءَكُمْ وَاِخْوَانَكُمْ اَوْلِيَاۤءَ اِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْاِيْمَانِۗ وَمَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِّنْكُمْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżū ābā'akum wa ikhwānakum auliyā'a inistaḥabbul-kufra ‘alal-īmān(i), wa may yatawallahum minkum fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

हे विश्वास करने आले! अपने पिता ते भ्राएं गी अपने रक्षक नेईं बनाओ, जेकर ओह् अविश्वास कोला बी अविश्वास गी पसंद करदे न। तुहाडे विचों जो वी इन्हां नूं रक्षक समझदा है, फिर ओह ही गुमराह है।

قُلْ اِنْ كَانَ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْ وَاِخْوَانُكُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيْرَتُكُمْ وَاَمْوَالُ ِۨاقْتَرَفْتُمُوْهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسٰكِنُ تَرْضَوْنَهَآ اَحَبَّ اِلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَجِهَادٍ فِيْ سَبِيْلِهٖ فَتَرَبَّصُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ

qul in kāna ābā'ukum wa abnā'ukum wa ikhwānukum wa azwājukum wa ‘asyīratukum wa amwāluniqtaraftumūhā wa tijāratun takhsyauna kasādahā wa masākinu tarḍaunahā aḥabba ilaikum minallāhi wa rasūlihī wa jihādin fī sabīlihī fa tarabbaṣū ḥattā ya'tiyallāhu bi'amrih(ī), wallāhu lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).

कहो, “जेकर तुंदे पिता, तुंदे पुत्तर, तुंदे भ्रा, तुंदी पत्नी, तुंदे रिश्तेदार, तुसें हासल कीती दी दौलत, जिस व्यापार च तुसें गी इसदे पतन दा डर लगदा ऐ, ते जिंदे च तुस मस्त रौंह्दे ओ, तुंदे आस्तै अल्लाह ते उंदे रसूले कोला बी मते प्यारे न ते उंदे रस्ते च मेहनत करदे न, तां इंतजार करो, जदूं तकर अल्लाह अपना फैसला नेईं करी लै।” ते अल्लाह नाफरमानी लोकें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।

لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ فِيْ مَوَاطِنَ كَثِيْرَةٍۙ وَّيَوْمَ حُنَيْنٍۙ اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا وَّضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُّدْبِرِيْنَۚ

laqad naṣarakumullāhu fī mawāṭina kaṡīrah(tin), wa yauma ḥunain(in), iż a‘jabatkum kaṡratukum falam tugni ‘ankum syai'aw wa ḍāqat ‘alaikumul-arḍu bimā raḥubat ṡumma wallaitum mudbirīn(a).

सचमुच, अल्लाह ने तुहाडी (इमानदारें) दी मदद कीती है कई लड़ाई दे मैदान विच, ते (याद रखो) हुनैन दी लड़ाई विच, जिस वेले तुहाडी वड्डी संख्या ने तुहानू गर्व कर दित्ता, पर (उन्हां दी वड्डी संख्या) ने तुहानूं बिल्कुल फायदा नहीं कीता, ते विशाल धरती तुहाडे वास्ते तंग लगदी सी, इस करके तुसीं पिच्छे मुड़ के हेल्टर-स्केल्टर तों भाग गए।

ثُمَّ اَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلٰى رَسُوْلِهٖ وَعَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَاَنْزَلَ جُنُوْدًا لَّمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ

Ṡumma anzalallāhu sakīnatahū ‘alā rasūlihī wa ‘alal-mu'minīna wa anzala junūdal lam tarauhā wa ‘ażżabal-lażīna kafarū, wa żālika jazā'ul-kāfirīn(a).

फिर अल्लाह ने अपने रसूले ते विश्वास करने आलें गी शांति भेजी, ते उने फौज (फरिश्ता) उतारी जिनेंगी तुस नेईं दिक्खी सकदे, ते उने काफिरें गी सजा दित्ती। काफिरां दा इह इनाम है।

ثُمَّ يَتُوْبُ اللّٰهُ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ṡumma yatūbullāhu mim ba‘di żālika ‘alā may yasyā'(u), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

उसदे बाद अल्लाह जिन्हां नू चाहंदा है उहनां दी तबाब स्वीकार करदा है। अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْمُشْرِكُوْنَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هٰذَا ۚوَاِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيْكُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖٓ اِنْ شَاۤءَۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-musyrikūna najasun falā yaqrabul-masjidal-ḥarāma ba‘da ‘āmihim hāżā, wa in khiftum ‘ailatan fa saufa yugnīkumullāhu min faḍlihī in syā'(a), innallāha ‘alīmun ḥakīm(un).

हे विश्वास करने आले! दरअसल, मुशरिक अशुद्ध (अशुद्ध आत्माएं) होंदे न, इस करी उनेंगी इस साल दे बाद भव्य मस्जिद दे कोल नेईं जाना चाहिदा। ते जेकर तुस गरीब बनने दी चिंता च ओ (किजोकी काफिर नेईं औंदे), तां अल्लाह तुसेंगी अपनी कृपा कन्ने धन देग, जेकर ओह चाहंदा ऐ। दरअसल, अल्लाह सारे जानकार, सारे ज्ञानी ऐ।

قَاتِلُوا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَلَا يُحَرِّمُوْنَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَلَا يَدِيْنُوْنَ دِيْنَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حَتّٰى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَّدٍ وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ ࣖ

qātilul-lażīna lā yu'minūna billāhi wa lā bil-yaumil-ākhiri wa lā yuḥarrimūna mā ḥarramallāhu wa rasūluhū wa lā yadīnūna dīnal-ḥaqqi minal-lażīna ūtul-kitāba ḥattā yu‘ṭul-jizyata ‘ay yadiw wa hum ṣāgirūn(a).

उनें लोकें कन्नै लड़ो जेह्ड़े अल्लाह ते आखरी दिन उप्पर विश्वास नेईं करदे, जेह्ड़े अल्लाह ते उंदे रसूले आसेआ मना कीते गेदे कम्में गी मना नेईं करदे ते जेह्ड़े सच्चे धर्म (अल्लाह दे धर्म) च विश्वास नेईं करदे, (यानी लोकें) जिनेंगी किताब दित्ती गेई ऐ, उंदे कन्नै लड़ो, जदूं तकर ओह जिज़िया (कर) आज्ञाकारी तरीके कन्नै नेईं चुकाई लैंदे, जिसलै के ओह् अधीनता दी स्थिति च न।

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ

wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).

ते यहूदियां ने आख्या, “अल्लाह दा पुत्तर उज़ैर” ते ईसाई ने आख्या, “अल्लाह दा पुत्तर मसीहा।” उहनां दे मुंह तों निकलदे शबद हन। उहनां ने पिछले काफिरां दी गल्लां दी नकल कीती। अल्लाह उनेंगी गालियां दिंदा ऐ; किवें मुड़ गए?

اِتَّخَذُوْٓا اَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ اَرْبَابًا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَالْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَۚ وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوْٓا اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ سُبْحٰنَهٗ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

ittakhażū aḥbārahum wa ruhbānahum arbābam min dūnillāhi wal-masīḥabna maryam(a), wa mā umirū illā liya‘budū ilāhaw wāḥidā(n), lā ilāha illā huw(a), subḥānahū ‘ammā yusyrikūn(a).

उन्हां ने धर्मी लोकां (यहूदी), ते उन्हां दे भिक्षु (ईसाई) कूं अल्लाह दे अलावा देवता बणा डित्ता, अते (इथांह तक कि) मरियम दे पुत्र मसीह कूं; भले ही उनेंगी सिर्फ सर्वशक्तिमान परमेसरे दी भ़जन करने आस् ते गै ग् लाया गेदा ऐ; उंदे सिवा कोई परमात्मा नेई ऐ। महिमा उदी होवे जो ओ इक दूजे नाल जुड़दे हन।

يُرِيْدُوْنَ اَنْ يُّطْفِـُٔوْا نُوْرَ اللّٰهِ بِاَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللّٰهُ اِلَّآ اَنْ يُّتِمَّ نُوْرَهٗ وَلَوْ كَرِهَ الْكٰفِرُوْنَ

yurīdūna ay yuṭfi'ū nūrallāhi bi'afwāhihim wa ya'ballāhu illā ay yutimma nūrahū wa lau karihal-kāfirūn(a).

ओ अल्लाह दी रोशनी (धर्म) कूं अपणे मुंह (बोल) नाल बुझाना चाहुंदे हन, लेकिन अल्लाह ने मना कर डित्ता, बल्कि ओ अपणी रोशनी कूं सिद्ध करण दी इच्छा रखदे हन, भले ही काफिरें कूं ऐ पसंद कैनी हा।

هُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ رَسُوْلَهٗ بِالْهُدٰى وَدِيْنِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهٗ عَلَى الدِّيْنِ كُلِّهٖۙ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُوْنَ

huwal-lażī arsala rasūlahū bil-hudā wa dīnil-ḥaqqi liyuẓhirahū ‘alad-dīni kullih(ī), wa lau karihal-musyrikūn(a).

उसी गै अपने रसूलुल्लाह गी मार्गदर्शन (कुरान) ते सच्चाई दा धर्म सारे धर्में कोला श्रेष्ठ होने आस्तै भेजेआ ऐ, भलेआं मुशरिकें गी एह् नापसंद ऐ।

۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).

हे विश्वास करने आले! दरअसल, मते सारे धर्मपरायण लोक ते उंदे भिक्षु असल च लोकें दी दौलत दा सेवन झूठे तरीके कन्ने करदे न, ते (ओह्) (लोगें गी) अल्लाह दे रस्ते कोला बाधा पांदे न। ते जो सोना चांदी दा भंडार रखदे हन ते अल्लाह दे राह विच नहीं खर्च करदे हन, तां उहनां नू खुशखबरी देंदे हन, (कि उहनां नूं) दर्दनाक सजा मिलनी है

يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ

yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).

(याद रखो) उस दिन जिस दिन सोना ते चांदी गी नरक च गर्म कीता जंदा हा, फिर उंदे मत्थे, बक्खी ते पीठ गी इस्त्री करदे हे (इसदे आखदे होई) "एह् तुंदी संपत्ति ऐ जेह्ड़ी तुसें अपने आस्तै रक्खी ऐ, इस करी जेह्ड़ा तुसें रक्खे दा ऐ, उसी (इसदे नतीजें दा) स्वाद चखो।

اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

inna ‘iddatasy-syuhūri ‘indallāhiṡnā ‘asyara syahran fī kitābillāhi yauma khalaqas-samāwāti wal-arḍa minhā arba‘atun ḥurum(un), żālikad-dīnul-qayyim(u), falā taẓlimū fīhinna anfusakum wa qātilul-musyrikīna kāffatan kamā yuqātilūnakum kāffah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

दरअसल, अल्लाह दे मताबक महीने दी गिनतरी बारह महीने ऐ, (जैसे) अल्लाह दे फरमान च जिसलै उने आकाश ते धरती बनाई ही, जिंदे च चार हरम महीने न। मतलब (फरमान) सीधा धर्म, इस करिए (चौथे महीने) च अपने आप गी गलत नेईं करो, ते सारे मुश्रिक कन्ने लड़ो जिय्यां ओह तुंदे सारें कन्ने बी लड़दे न। और जानिए कि अल्लाह धर्मी लोकें दे कन्ने ऐ।

اِنَّمَا النَّسِيْۤءُ زِيَادَةٌ فِى الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا يُحِلُّوْنَهٗ عَامًا وَّيُحَرِّمُوْنَهٗ عَامًا لِّيُوَاطِـُٔوْا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ فَيُحِلُّوْا مَا حَرَّمَ اللّٰهُ ۗزُيِّنَ لَهُمْ سُوْۤءُ اَعْمَالِهِمْۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ

innaman-nasī'u ziyādatun fil-kufri yuḍallu bihil-lażīna kafarū yuḥillūnahū ‘āmaw wa yuḥarrimūnahū ‘āmal liyuwāṭi'ū ‘iddata mā ḥarramallāhu fa yuḥillū mā ḥarramallāh(u), zuyyina lahum sū'u a‘mālihim, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

दरअसल (हराम महीने) देरी नाल सिर्फ कुफर ही वद्धदी है। काफिर इस (स्थगित) कन्नै गुमराह करदे न, इक साल च इसगी जायज बनांदे न ते दूए साल च गैरकानूनी बनांदे न, तां जे ओह् उनें चीजें दी गिनतरी दे अनुरूप होई सकन जिनेंगी अल्लाह ने मना करी दित्ता ऐ, ते कन्नै गै ओह् जिस चीजें गी अल्लाह ने मना करी दित्ता ऐ, उसी बी हलाज बनांदे न। (शैतान) ने उन्हां दे बुरे कम्मां नूं सुन्दर लगया। ते अल्लाह काफर करने आलें गी हिदायतां नेईं दिंदा।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).

हे विश्वास करने आले! क्यों ऐ कि जदों तुहानूं आखया जांदा है कि "अल्लाह दे रास्ते विच जाओ (लड़न)" तां तुसीं भारी महसूस करदे हो ते जित्थे हो ओ उथे ही रहना चांदे हो? क्या तुस परलोक दे जीवन कोला इस संसार च जिंदगी गी पसंद करदे ओ? भले ही परलोक विच इस संसार विच (जीवन दी तुलना विच) जीवन दा भोग सिर्फ थोड़ा ही होवे।

اِلَّا تَنْفِرُوْا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ وَّيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوْهُ شَيْـًٔاۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

illā tanfirū yu‘ażżibkum ‘ażāban alīmā(n), wa yastabdil qauman gairakum wa lā taḍurrūhu syai'ā(n), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

जेकर तुस (लड़दे) नेईं जाओ तां अल्लाह तुसेंगी इक दर्दनाक सताव कन्नै सजा देग ते तुंदी जगह दुए लोकें गी लेई लैग, ते तुस उसी ज़रा बी नुकसान नेईं पजागे। ते अल्लाह हर चीज उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।

اِلَّا تَنْصُرُوْهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثَانِيَ اثْنَيْنِ اِذْ هُمَا فِى الْغَارِ اِذْ يَقُوْلُ لِصَاحِبِهٖ لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهٗ بِجُنُوْدٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِيْنَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۗ وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

illā tanṣurūhu faqad naṣarahullāhu iż akhrajahul-lażīna kafarū ṡāniyaṡnaini iż humā fil-gāri iż yaqūlu liṣāḥibihī lā taḥzan innallāha ma‘anā, fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alaihi wa ayyadahū bijunūdil lam tarauhā wa ja‘ala kalimatal-lażīna kafarus-suflā, wa kalimatullāhi hiyal-‘ulyā, wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

जेकर तुसें उंदी (मुहम्मद) दी मदद नेईं कीती हुंदी तां सचमुच अल्लाह उंदी मदद करदा (यानी) जिसलै काफिरें उसी (मक्का थमां) कड्डी दित्ता हा; जदके ओह़ दो लोकें च शामल हा, जदुं ओह़ दवैं गुफा च हे, तां उस वेले उने अपने दोस्त गी ग् लाया, "दुःखी मत हो, वाकई अल्लाह साढ़े कन् ने ऐ।" इस करिए अल्लाह ने उंदे (मुहम्मद) कोल शांति भेजी ते इक फौज (फरिश्ते) कन्ने मदद कीती जेह्ड़ी तुसें नेईं दिक्खी ही, ते उने काफिरें दी पुकार गी घट्ट करी दित्ता। ते अल्लाह दा वचन ही उच्चा है। अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी है।

اِنْفِرُوْا خِفَافًا وَّثِقَالًا وَّجَاهِدُوْا بِاَمْوَالِكُمْ وَاَنْفُسِكُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

infirū khifāfaw wa ṡiqālaw wa jāhidū bi'amwālikum wa anfusikum fī sabīlillāh(i), żālikum khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

रवाना हो जाओ चाहे तुस हल्का महसूस करो या भारी, ते अपनी दौलत ते आत्मा कन्ने अल्लाह दे रस्ते च प्रयास करो। एह् तुंदे आस्तै बेहतर ऐ जेकर तुस जानदे ओ।

لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيْبًا وَّسَفَرًا قَاصِدًا لَّاتَّبَعُوْكَ وَلٰكِنْۢ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُۗ وَسَيَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَوِ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْۚ يُهْلِكُوْنَ اَنْفُسَهُمْۚ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ اِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ ࣖ

lau kāna ‘araḍan qarībaw wa safaran qāṣidal lattaba‘ūka wa lākim ba‘udat ‘alaihimusy-syuqqah(tu), wa sayaḥlifūna billāhi lawistaṭa‘nā lakharajnā ma‘akum, yuhlikūna anfusahum, wallāhu ya‘lamu innahum lakāżibūn(a).

जेकर (जिस गी तुस उनेंगी आखदे ओ) उंदे च आसान फायदे होन ते सफर मता दूर नेईं ऐ तां ओह् तुंदे पिच्छे जरूर औंगन, पर मंजिल उनेंगी बड़ी दूर लगदी ऐ। वे अल्लाह दे (नाम) दी कसम खांगे, "अगर असीं सक्षम होंगे तां तुहाडे नाल जरूर चलगे।" उन्होनें अपने आप गी तबाह कर दित्ता ते अल्लाह जानदा हा कि ओह सचमुच झूठे हन।

عَفَا اللّٰهُ عَنْكَۚ لِمَ اَذِنْتَ لَهُمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا وَتَعْلَمَ الْكٰذِبِيْنَ

‘afallāhu ‘ank(a), lima ażinta lahum ḥattā yatabayyana lakal-lażīna ṣadaqū wa ta‘lamal-kāżibīn(a).

अल्लाह तुहानूं माफ करदा है (हे मुहम्मद)। तुस्सां उनेंगी (युद्ध च नेई जाने दी) इजाजत कीं दित्ती, जदुं तकर तुसेंगी एह़ साफ नेई ह़ोई गेया के सच् चाई च कुन कुन (रोकदे न) ते इस थवां पैह़लैं के तुस उनें गी जानदे ओ जेके झूठे ह़न?

لَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ اَنْ يُّجَاهِدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌۢ بِالْمُتَّقِيْنَ

lā yasta'żinukal-lażīna yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri ay yujāhidū bi'amwālihim wa anfusihim, wallāhu ‘alīmum bil-muttaqīn(a).

अल्लाह ते आखरी दिन गी विश्वास करने आले तुंदे कोला अपनी दौलत ते आत्मा कन्ने जिहाद लड़ने दी इजाजत (नहीं जुड़ने) नेईं मंगंगन। अल्लाह उनें गी जानदा ऐ जेड़े धर्मी न

اِنَّمَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَارْتَابَتْ قُلُوْبُهُمْ فَهُمْ فِيْ رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُوْنَ

innamā yasta'żinukal-lażīna lā yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri wartābat qulūbuhum fahum fī raibihim yataraddadūn(a).

सचमुच, जो तुहाडे (मुहम्मद) तों इजाजत मंगनगे, ओह सिर्फ ओह ही हन जो अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास नहीं करदे, ते उन्हां दे दिल शक विच हन, इस करके ओह हमेशा शक विच डगमगा रहे हन।

۞ وَلَوْ اَرَادُوا الْخُرُوْجَ لَاَعَدُّوْا لَهٗ عُدَّةً وَّلٰكِنْ كَرِهَ اللّٰهُ انْۢبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيْلَ اقْعُدُوْا مَعَ الْقٰعِدِيْنَ

wa lau arādul-khurūja la'a‘addū lahū ‘uddataw wa lākin karihallāhumbi‘āṡahum fa ṡabbaṭahum wa qīlaq‘udū ma‘al-qā‘idīn(a).

ते जेकर उंदा रवाना होने दा इरादा होंदा तां ओह् इस आस्तै तैयारियां करी लैंदे, पर अल्लाह ने उंदी जाने गी नापसंद करी दित्ता, इस करी उ’नें उंदी इच्छा गी कमजोर करी दित्ता, ते (उंदे कन्नै) आखेआ गेआ हा जे “जिंदे कन्नै पिच्छें रेह् न।”

لَوْ خَرَجُوْا فِيْكُمْ مَّا زَادُوْكُمْ اِلَّا خَبَالًا وَّلَاَوْضَعُوْا خِلٰلَكُمْ يَبْغُوْنَكُمُ الْفِتْنَةَۚ وَفِيْكُمْ سَمّٰعُوْنَ لَهُمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌۢ بِالظّٰلِمِيْنَ

wa lau kharajū fīkum mā zādūkum illā khabālaw wa la'auḍa‘ū khilālakum yabgūnakumul-fitnah(ta), wa fīkum sammā‘ūna lahum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

जेकर (ओह् तुंदे कन्नै जांदे न), तां ओह् तुंदी (शक्ति) गी जरूर नेईं बधाङन, इसदे बजाय ओह् सिर्फ अराजकता पैदा करङन, ते ओह् तुंदी कतारें च खाई च अराजकता पैदा करने आस्तै (तुंदी कतारें च) जरूर अग्गें बधी जांगन; जबकि तुंदे च ऐसे लोक बी न जेह्ड़े सच्चें गै अपने (शब्द) सुनना पसंद करदे न। अल्लाह गलत करने आलें गी जानदा ऐ।

لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَقَلَّبُوْا لَكَ الْاُمُوْرَ حَتّٰى جَاۤءَ الْحَقُّ وَظَهَرَ اَمْرُ اللّٰهِ وَهُمْ كٰرِهُوْنَ

laqadibtagawul-fitnata min qablu wa qallabū lakal-umūra ḥattā jā'al-ḥaqqu wa ẓahara amrullāhi wa hum kārihūn(a).

सचमुच, उसदे पहले ही उन्हां ने तुहाडे वास्ते अराजकता पैदा करन ते कई तरह दी चालां दा इंतजाम करन दी कोशिश कीती सी (चीजें नूं मुड़ के), जब तक कि सच्चाई (अल्लाह दी मदद) नहीं आई, ते अल्लाह दे (धार्मिक) मामलें च हावी हो गया, भले ही उन्हां नू ए पसंद नहीं आया।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ ائْذَنْ لِّيْ وَلَا تَفْتِنِّيْۗ اَلَا فِى الْفِتْنَةِ سَقَطُوْاۗ وَاِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيْطَةٌ ۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

wa minhum may yaqūlu'żal lī wa lā taftinnī, alā fil-fitnati saqaṭū, wa inna jahannama lamuḥīṭatum bil-kāfirīn(a).

ते उंदे च ओह़ बी ऐ, जेका ग् लांदा ऐ, "मेरे गी इजाजत देओ (युद्ध च नेई जाना) ते मिगी प्रलोभन च नेई पौना।"

اِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْۚ وَاِنْ تُصِبْكَ مُصِيْبَةٌ يَّقُوْلُوْا قَدْ اَخَذْنَآ اَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوْا وَّهُمْ فَرِحُوْنَ

in tuṣibka ḥasanatun tasu'hum, wa in tuṣibka muṣībatuy yaqūlū qad akhażnā min qablu wa yatawallau wa hum fariḥūn(a).

जेकर तुसें गी (मुहम्मद) भला मिलदा ऐ तां ओह खुश नेईं होंदे; पर जेकर तुंदे उप्पर कोई आपदा औंदी ऐ तां ओह् आखदे न, "सच्चें गै, शुरू थमां गै अस सावधान रेह् (जंग च नेईं जाओ)," ते ओह् खुशी कन्नै (महसूस करदे होई) मुड़ी जंदे न।

قُلْ لَّنْ يُّصِيْبَنَآ اِلَّا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَنَاۚ هُوَ مَوْلٰىنَا وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

qul lay yuṣībanā illā mā kataballāhu lanā, huwa maulānā wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

(मुहम्मद) आखना, "साढ़े कन्ने उस चीज़ दे सिवाय होर किश नेईं होग जेह्ड़ा अल्लाह ने साढ़े आस्तै निर्धारित कीता ऐ। ओह् साढ़ा रक्षक ऐ, ते सिर्फ अल्लाह उप्पर गै मुसलमान अपना भरोसा करदे न।"

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُوْنَ بِنَآ اِلَّآ اِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِۗ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ اَنْ يُّصِيْبَكُمُ اللّٰهُ بِعَذَابٍ مِّنْ عِنْدِهٖٓ اَوْ بِاَيْدِيْنَاۖ فَتَرَبَّصُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ مُّتَرَبِّصُوْنَ

qul hal tarabbaṣūna binā illā iḥdal-ḥusnayain(i), wa naḥnu natarabbaṣu bikum ay yuṣībakumullāhu bi‘ażābim min ‘indihī au bi'aidīnā, fa tarabbaṣū innā ma‘akum mutarabbiṣūn(a).

कहो (हे मुहम्मद) "तुस दो भलाई चीजां (जीत या शहादत) विचों इक दे सिवा साडे किसे वी चीज़ दा इंतजार नहीं करदे। ते अस तुहाडा इंतजार करदे हां कि अल्लाह तुहानू अपने आप तों, या साडे हत्थों सजा दे के तड़पावे। इस करके इंतजार करो; सचमुच, असीं तुहाडे नाल इंतजार करदे हां।

قُلْ اَنْفِقُوْا طَوْعًا اَوْ كَرْهًا لَّنْ يُّتَقَبَّلَ مِنْكُمْ ۗاِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

qul anfiqū ṭau‘an au karhal lay yutaqabbala minkum, innakum kuntum qauman fāsiqīn(a).

कहो (मुहम्मद) "अपनी दौलत मर्जी से या अनचाहे दे दो, पर (तुहाडा दान) स्वीकार नहीं कीता जावेगा। वाकई तुस दुष्ट लोक हो।"

وَمَا مَنَعَهُمْ اَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقٰتُهُمْ اِلَّآ اَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَبِرَسُوْلِهٖ وَلَا يَأْتُوْنَ الصَّلٰوةَ اِلَّا وَهُمْ كُسَالٰى وَلَا يُنْفِقُوْنَ اِلَّا وَهُمْ كٰرِهُوْنَ

wa mā mana‘ahum an tuqbala minhum nafaqātuhum illā annahum kafarū billāhi wa birasūlihī wa lā ya'tūnaṣ-ṣalāta illā wa hum kusālā wa lā yunfiqūna illā wa hum kārihūn(a).

ते जेहड़ी गल्ल उन्हां दे दान कूं स्वीकार करण तों रोकदी हे ओ हे कि ओ अल्लाह अते उन्हां दे रसूले कूं काफ़र (काफर) करेंदे हन अते ओ नमाज कैनी करेंदे, लेकिन आलसी हन अते अपणी (धन-दौलत) खर्च कैनी करेंदे हन, लेकिन हिचकिचाहट (मजबूर) हिन।

فَلَا تُعْجِبْكَ اَمْوَالُهُمْ وَلَآ اَوْلَادُهُمْ ۗاِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِهَا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ اَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كٰفِرُوْنَ

falā tu‘jibka amwāluhum wa lā aulāduhum, innamā yurīdullāhu liyu‘ażżibahum bihā fil-ḥayātid-dun-yā wa tazhaqa anfusuhum wa hum kāfirūn(a).

इस करिए उंदी दौलत ते बच्चें गी तुसेंगी प्रभावित नेईं करने देयो। सचमुच अल्लाह दा इरादा ऐ कि ओ इस दुनिया दे जीवन विच उन्हां कूं सजा डेवे, अते ओ काफिर बण के मरनगे।

وَيَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ اِنَّهُمْ لَمِنْكُمْۗ وَمَا هُمْ مِّنْكُمْ وَلٰكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَّفْرَقُوْنَ

wa yaḥlifūna billāhi innahum laminkum, wa mā hum minkum wa lākinnahum qaumuy yafraqūn(a).

ते ओह (पाखंडी) अल्लाह दी कसम खांदे हन कि ओह तुहाडे विचों हन, पर ओह तुहाडे विचों नहीं हन, बल्कि ओह लोग हन जो तुहाडे कोला डरदे हन।

لَوْ يَجِدُوْنَ مَلْجَاً اَوْ مَغٰرٰتٍ اَوْ مُدَّخَلًا لَّوَلَّوْا اِلَيْهِ وَهُمْ يَجْمَحُوْنَ

lau yajidūna malja'an au magārātin au muddakhalal lawallau ilaihi wa hum yajmaḥūn(a).

जेकर उनेंगी आश्रय, गुफाएं जां छेद (जमीन च) मिलदे न तां ओह् जित्थें तकर होई सकै उत्थै जाइयै (दौड़न) जाङन।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّلْمِزُكَ فِى الصَّدَقٰتِۚ فَاِنْ اُعْطُوْا مِنْهَا رَضُوْا وَاِنْ لَّمْ يُعْطَوْا مِنْهَآ اِذَا هُمْ يَسْخَطُوْنَ

wa minhum may yalmizuka fiṣ-ṣadaqāt(i), fa in u‘ṭū minhā raḍū wa illam yu‘ṭau minhā iżā hum yaskhaṭūn(a).

ते उंदे च ओह बी शामल न जेह्ड़े तुंदी भिक्षा (जकात) दे बारे च आलोचना करदे न; जेकर उनेंगी हिस्सा दित्ता जंदा ऐ तां ओह् खुश होंदे न, पर जेकर उनेंगी हिस्सा नेईं दित्ता जंदा तां ओह् गुस्से च रौंह्दे न।

وَلَوْ اَنَّهُمْ رَضُوْا مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗۙ وَقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ سَيُؤْتِيْنَا اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ وَرَسُوْلُهٗٓ اِنَّآ اِلَى اللّٰهِ رٰغِبُوْنَ ࣖ

wa lau annahum raḍū mā ātāhumullāhu wa rasūluh(ū), wa qālū ḥasbunallāhu sayu'tīnallāhu min faḍlihī wa rasūluhū innā ilallāhi rāgibūn(a).

ते जेकर ओह़ सच् चाई च अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लां ने उनेंगी दित्ती गेदी चीजें कन् ने खुश ह़ोई गेदे हे, ते ग् लांदे हे के "अल्लाह साढ़े आस् ते काफी ऐ, तां अल्लाह ते उंदा रसूलुल्लाह असेंगी अपनी किश इनाम देग। वाकई अस ओह़ गै आं, जेके अल्लाह दी उम्मीद करदे न।"

۞ اِنَّمَا الصَّدَقٰتُ لِلْفُقَرَاۤءِ وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْعٰمِلِيْنَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوْبُهُمْ وَفِى الرِّقَابِ وَالْغٰرِمِيْنَ وَفِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَابْنِ السَّبِيْلِۗ فَرِيْضَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

innamaṣ-ṣadaqātu lil-fuqarā'i wal-masākīni wal-‘āmilīna ‘alaihā wal-mu'allafati qulūbuhum wa fir-riqābi wal-gārimīna wa fī sabīlillāhi wabnis-sabīl(i), farīḍatam minallāh(i), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

सचमुच जकात सिर्फ गरीबें, जरूरतमंदें, जकात कट्ठे करने आलें, जिंदे दिल नरम (धर्मांतरित) होए, गुलामें (मुक्त) करने, कर्जदारें गी (मुक्त) करने आस्तै, अल्लाह दी रस्ता आस्तै ते सफर च रौंह्दे लोकें आस्तै ऐ, अल्लाह कोला फर्ज दे तौर उप्पर। अल्लाह सारे जानकार, सब ज्ञानी ऐ।

وَمِنْهُمُ الَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ النَّبِيَّ وَيَقُوْلُوْنَ هُوَ اُذُنٌ ۗقُلْ اُذُنُ خَيْرٍ لَّكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِيْنَ وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ رَسُوْلَ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa minhumul-lażīna yu'żūnan nabiyya wa yaqūlūna huwa użun(un), qul użunu khairil lakum yu'minu billāhi wa yu'minu lil-mu'minīna wa raḥmatul lil-lażīna āmanū minkum, wal-lażīna yu'żūna rasūlallāhi lahum ‘ażābun alīm(un).

ते उंदे च (पाखंडी) बी ऐसे बी न जिनेंगी नबी (मुहम्मद) गी नाराज कीता ते आखेआ, "नबी ने हर गल्ल सुनी ही, उसी विश्वास कीता।" कहो, "ओह तुहाडे वास्ते भला हर चीज ते विश्वास करदा है, अल्लाह ते विश्वास करदा है, मुसलमानों ते विश्वास करदा है, ते तुहाडे विचों मुसलमानों ते रहम है।" ते जो अल्लाह दे रसूलुल्लाह नू चोट पहुचांदे हन, उहनां नू दर्दनाक सजा होवेगी।

يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَكُمْ لِيُرْضُوْكُمْ وَاللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَحَقُّ اَنْ يُّرْضُوْهُ اِنْ كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ

yaḥlifūna billāhi lakum liyurḍūkum wallāhu wa rasūluhū aḥaqqu ay yurḍūhu in kānū mu'minīn(a).

ओ तुहानूं तुहानूं खुश करन वास्ते तुहानूं अल्लाह दे (नाम) दी कसम खांदे हन, जबकि अल्लाह ते ओस दे रसूले दी मंजूरी लैना ज्यादा उचित होवेगा अगर ओह मुसलमान होन।

اَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّهٗ مَنْ يُّحَادِدِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَاَنَّ لَهٗ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيْهَاۗ ذٰلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيْمُ

alam ya‘lamū annahū may yuḥādidillāha wa rasūlahū fa anna lahū nāru jahannama khālidan fīhā, żālikal khizyul-‘aẓīm(u).

क्या ओ (पाखंडी) न जानदे कि जो कोई अल्लाह ते ओस दे रसूलुल्लाह दा विरोध करदा है, फिर सचमुच नरक ओदे वास्ते नरक है, ओ उस विच अनन्त काल तक टिक जावेगा। जो बड़ा अपमान है।

يَحْذَرُ الْمُنٰفِقُوْنَ اَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُوْرَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِيْ قُلُوْبِهِمْۗ قُلِ اسْتَهْزِءُوْاۚ اِنَّ اللّٰهَ مُخْرِجٌ مَّا تَحْذَرُوْنَ

yaḥżarul-munāfiqūna an tunazzala ‘alaihim sūratun tunabbi'uhum bimā fī qulūbihim, qulistahzi'ū, innallāha mukhrijum mā taḥżarūn(a).

इह पाखंडी डरदे हन कि कोई सूरह खुल जावे जो उन्हां दे दिल विच छिपे होए वी समझावे। (उन्हें) आखना, " (अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह) दा मजाक उड़ांदे रौह्ओ।" वाकई अल्लाह उस चीज़ दा खुलासा कर देगा जो तुसीं डरदे हो।

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّمَا كُنَّا نَخُوْضُ وَنَلْعَبُۗ قُلْ اَبِاللّٰهِ وَاٰيٰتِهٖ وَرَسُوْلِهٖ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِءُوْنَ

wa la'in sa'altahum layaqūlunna innamā kunnā nakhūḍū wa nal‘ab(u), qul abillāhi wa āyātihī wa rasūlihī kuntum tastahzi'ūn(a).

ते जेकर तुस उंदे कोला पुच्छगे तां ओह् जरूर जवाब देंगन, "असल च अस सिर्फ मजाक करदे हे ते इधर-उधर खेलदे हे।" कहो, "तुस हमेशा अल्लाह, ते उंदी आयत ते उंदे रसूलुल्लाह दा मजाक क्यों करदे ओ?"

لَا تَعْتَذِرُوْا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ اِيْمَانِكُمْ ۗ اِنْ نَّعْفُ عَنْ طَاۤىِٕفَةٍ مِّنْكُمْ نُعَذِّبْ طَاۤىِٕفَةً ۢ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ ࣖ

lā ta‘tażirū qad kafartum ba‘da īmānikum, in na‘fu ‘an ṭā'ifatim minkum nu‘ażżib ṭā'ifatam bi'annahum kānū mujrimīn(a).

तुसेंगी माफी मंगने दी लोड़ नेई ऐ, कीजे तुस विश् वास करने दे बा'द अविश् वास करी ओड़ेया ऐ। जेकर अस तुंदे च किश गी माफ करचे (किजोकी उनेंगी पछतावा कित्ता ऐ), तां अस दुए समूह गी जरूर सजा देगे कीजे ओह सचमुच पापी न।

اَلْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ بَعْضُهُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوْفِ وَيَقْبِضُوْنَ اَيْدِيَهُمْۗ نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ ۗ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ

al-munāfiqūna wal-munāfiqātu ba‘ḍuhum mim ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-munkari wa yanhauna ‘anil-ma‘rūfi wa yaqbiḍūna aidiyahum, nasullāha fa nasiyahum, innal-munāfiqīna humul-fāsiqūn(a).

पाखंडी, मरद ते जनानी, इक दूजे नाल (इक ही) हन, गलत दा हुक्म (करदे) हन ते भलाई नू रोकदे हन (कम करदे हन) ते हत्थ जकड़दे हन (कंजूसी)। वे अल्लाह भुल गए हैं, इसलरए अल्लाह उन्हें (भी) भुल गए हैं। सचमुच, पाखंडी ही दुष्ट हन।

وَعَدَ اللّٰهُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْمُنٰفِقٰتِ وَالْكُفَّارَ نَارَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ هِيَ حَسْبُهُمْ ۚوَلَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ مُّقِيْمٌۙ

wa‘adallāhul-munāfiqīna wal-munāfiqāti wal-kuffāra nāra jahannama khālidīna fīhā, hiya ḥasbuhum, wa la‘anahumullāh(u), wa lahum ‘ażābum muqīm(un).

अल्लाह नर ते नारी पाखंडी ते काफिरें गी नरक दा वादा करदा ऐ (धमकी दिंदा ऐ)। उवभें शी यशते शैं। उह (नरक) उन्हां वास्ते काफी है। अल्लाह ने उन्हें शाप दित्ता, ते उन्हें शाश्वत सजा मिलनी ऐ,

كَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْكُمْ قُوَّةً وَّاَكْثَرَ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۗ فَاسْتَمْتَعُوْا بِخَلَاقِهِمْ فَاسْتَمْتَعْتُمْ بِخَلَاقِكُمْ كَمَا اسْتَمْتَعَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ بِخَلَاقِهِمْ وَخُضْتُمْ كَالَّذِيْ خَاضُوْاۗ اُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

kal-lażīna min qablikum kānū asyadda minkum quwwataw wa akṡara amwālaw wa aulādā(n), fastamta‘ū bikhalāqihim fastamta‘tum bikhalāqikum kamastamta‘al-lażīna min qablikum bikhalāqihim wa khuḍtum kal-lażī khāḍū, ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

(तुहाडे पाखंडी ते मुशरिक दी हालत) तुहाडे तों पहलां दे समान है, ओह तुहाडे तों वी ताकतवर हन, ते धन ते बच्चे वी वद्ध हन। तो उन्हां ने अपने हिस्से दा मजा लेया है, ते तुसीं अपने हिस्से दा मजा लेया है जिवें तुहाडे हिस्से दा मजा लैण तों पहलां ने, ते तुसीं (झूठी गल्लां) दी गल्ल करदे हो जिवें ओह उन्हां दे बारे विच गल्ल करदे ने। दुनियां ते परलोक च उंदे कर्म बर्बाद होंदे न। उह ही हार जांदे ने।

اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

क्या उन्हां तक (उन्हां दे बारे विच) खबर नहीं पहुंची जो उन्हां तों पहलां सन, (अर्थात) नूह दे लोग, ‘अद, समुद, अब्राहम दे लोग, मद्यान दे लोग, ते (जिन्हां दे निवासी) उन मुल्कां दे नष्ट हो चुके सन? दूत उंदे कोल साफ सबूत लेई आए हे; अल्लाह ने उंदे कन्ने अन्याय नेईं कीता, पर उने अपने आपै गी अन्याय कीता।

وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَيُطِيْعُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاُولٰۤىِٕكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wal-mu'minūna wal-mu'minātu ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa yuṭī‘ūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika sayarḥamuhumullāh(u), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

ते जो विश्वास करदे हन, मरद ते जनानी, उहनां विचों कुझ दूजे वास्ते मददगार बण जांदे हन। सही हुक्म (करना) करदे न, ते गलत गी मना करदे न, नमाज करदे न, जकात करदे न, ते अल्लाह ते उंदे रसूले दी आज्ञा मनदे न। उन्हें अल्लाह की रहमत कर देगा। दरअसल अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी ऐ।

وَعَدَ اللّٰهُ الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا وَمَسٰكِنَ طَيِّبَةً فِيْ جَنّٰتِ عَدْنٍ ۗوَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّٰهِ اَكْبَرُ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ ࣖ

wa‘adallāhul-mu'minīna wal-mu'mināti jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā wa masākina ṭayyibatan fī jannāti ‘adn(in), wa riḍwānum minallāhi akbar(u), żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

अल्लाह मुसलमानें, मर्दें ते जनानियें कन्ने वादा करदा ऐ, (मिलग) जन्नत जिसदे थल्ले नदियां बगदियां न, ओह उस च शाश्वत रेहंगन, ते (मिलनगे) जन्नत 'अदन' च इक अच्छी जगह। ते अल्लाह दी रज़ा वी वड्डी है। जो बड़ी जीत है

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ ۗوَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

yā ayyuhan-nabiyyu jāhidil-kuffāra wal-munāfiqīna wagluẓ ‘alaihim, wa ma'wāhum jahannamu wa bi'sal-maṣīr(u).

ऐ नबी ! काफिरां ते पाखंडियां नाल लड़ो, ते उन्हां दे प्रति कठोर बनो। उंदी जगह नरक ऐ। औय लश ऩरटने की ऩयभ ऩयभात्भा की ळजक्त शै

يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ مَا قَالُوْا ۗوَلَقَدْ قَالُوْا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُوْا بَعْدَ اِسْلَامِهِمْ وَهَمُّوْا بِمَا لَمْ يَنَالُوْاۚ وَمَا نَقَمُوْٓا اِلَّآ اَنْ اَغْنٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ مِنْ فَضْلِهٖ ۚفَاِنْ يَّتُوْبُوْا يَكُ خَيْرًا لَّهُمْ ۚوَاِنْ يَّتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللّٰهُ عَذَابًا اَلِيْمًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَمَا لَهُمْ فِى الْاَرْضِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

yaḥlifūna billāhi mā qālū, wa laqad qālū kalimatal-kufri wa kafarū ba‘da islāmihim wa hammū bimā lam yanālū, wa mā naqamū illā an agnāhumullāhu wa rasūluhū min faḍlih(ī), fa iy yatūbū yaku khairal lahum, wa iy yatawallau yu‘ażżibhumullāhu ‘ażāban alīman fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa mā lahum fil-arḍi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

ओ (पाखंडी) अल्लाह दे (नाम) दी कसम खांदे हन, कि ओ (कोई वी गल्ल जो मुहम्मद नू दुखी होवे) नहीं कहनगे। सचमुच, उन्हां ने बेवफाई दे शब्द बोले हन, ते इस्लाम दे बाद काफिर बण चुके हन, ते जो हासिल नहीं कर सकदे, उह चांदे हन, ते ओह (अल्लाह ते ओस दे रसूलुल्लाह) नू निंदा नहीं करदे, अगर अल्लाह ते उस दे रसूले ने उन्हां ते अपनी कृपा कर दित्ती हुंदी। इस करिए जेकर ओह पछतावा करदे न तां उंदे आस्तै बेहतर ऐ, ते जेकर ओह मुड़दे न तां अल्लाह उनेंगी इस दुनिया ते आखरी च इक दर्दनाक सजा जरूर देग, ते उंदे कोल धरती उप्पर कोई रक्षक ते मददगार नेईं होग।

۞ وَمِنْهُمْ مَّنْ عٰهَدَ اللّٰهَ لَىِٕنْ اٰتٰىنَا مِنْ فَضْلِهٖ لَنَصَّدَّقَنَّ وَلَنَكُوْنَنَّ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa minhum man ‘āhadallāha la'in ātānā min faḍlihī lanaṣṣaddaqanna wa lanakūnanna minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते उन्हां विचों ओहो वी हन जिन्हां ने अल्लाह नाल वादा कीता है, “अगर अल्लाह सानु आपणी वरदान दे देवे तां असीं ज़रूर दान देंगे ते असीं सज्जनां विचों होंगे।”

فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).

अल्लाह ने जदों उहनां नूं आपणी इनाम दे दित्ता तां ओह कंजूस हो गए ते मुड़ गए, ते हमेशा (सच्चाई दा) विरोध करदे रेह।

فَاَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلٰى يَوْمِ يَلْقَوْنَهٗ بِمَآ اَخْلَفُوا اللّٰهَ مَا وَعَدُوْهُ وَبِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ

fa a‘qabahum nifāqan fī qulūbihim ilā yaumi yalqaunahū bimā akhlafullāha mā wa‘adūhu wa bimā kānū yakżibūn(a).

इस करिए अल्लाह ने उंदे दिलें च उस दिन तकर पाखंड रोप दित्ता जिसलै तकर ओह उंदे कन्ने मिलदे हे, कीजे उनेंगी उंदे कन्ने कीते गेदे वादा गी तोड़ी दित्ता हा ते कीजे ओ झूठ बोलदे हे।

اَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَنَجْوٰىهُمْ وَاَنَّ اللّٰهَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

alam ya‘lamū annallāha ya‘lamu sirrahum wa najwāhum wa annallāha ‘allāmul-guyūb(i).

क्या ओ नेईं जानदे के अल्लाह उंदे राज ते उंदी फुसफुसाहट गी जानदा ऐ, ते अल्लाह सब किश अनदेखा जानदा ऐ?

اَلَّذِيْنَ يَلْمِزُوْنَ الْمُطَّوِّعِيْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ فِى الصَّدَقٰتِ وَالَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ اِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُوْنَ مِنْهُمْ ۗسَخِرَ اللّٰهُ مِنْهُمْ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

allażīna yalmizūnal-muṭṭawwi‘īna minal-mu'minīna fiṣ-ṣadaqāti wal-lażīna lā yajidūna illā juhdahum fa yaskharūna minhum, sakhirallāhu minhum, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

(पाखंडी) ओ हेन जो विश्वासियों दी आलोचना करेंदे हेन जो स्वेच्छा नाल दक्षिणा डेंदे हेन ते जो लोगें कूं (निंदा) करेंदे हेन जो केवल ओ ही हासिल करेंदे हेन (भिक्षा डेवण वास्ते) जो कि हुन्दी बर्दाश्त करेंदे हेन, तां ओ पाखंडी उन्हां दा अपमान करेंदे हेन। अल्लाह उंदी बेइज्जती दा बदला लैग, ते उनेंगी इक दर्दनाक सजा भुगतनी पौनी ऐ।

اِسْتَغْفِرْ لَهُمْ اَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْۗ اِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِيْنَ مَرَّةً فَلَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ

istagfir lahum au lā tastagfir lahum, in tastagfir lahum sab‘īna marratan falay yagfirallāhu lahum, żālika bi'annahum kafarū billāhi wa rasūlih(ī), wallāhu lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).

(इह ही है) तुसीं (मुहम्मद) उन्हां वास्ते माफी मंगदे हो या उन्हां वास्ते माफी नहीं मंगदे। भले ही तुसीं उन्हां वास्ते सत्तर वारी माफी मंगदे हो, पर अल्लाह उन्हां नूं माफ नहीं कर देवेगा। ए इस करिए ऐ की ओ अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह उप्पर काफर (काफर) करदे न। ते अल्लाह दुष्टें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।

فَرِحَ الْمُخَلَّفُوْنَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلٰفَ رَسُوْلِ اللّٰهِ وَكَرِهُوْٓا اَنْ يُّجَاهِدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَالُوْا لَا تَنْفِرُوْا فِى الْحَرِّۗ قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ اَشَدُّ حَرًّاۗ لَوْ كَانُوْا يَفْقَهُوْنَ

fariḥal-mukhallafūna bimaq‘adihim khilāfa rasūlillāhi wa karihū ay yujāhidū bi'amwālihim wa anfusihim fī sabīlillāhi wa qālū lā tanfirū fil-ḥarr(i), qul nāru jahannama asyaddu ḥarrā(n), lau kānū yafqahūn(a).

जो ऩीछे छोड गमे थे (जॊग भें भाग नशीॊ यखे थे) उन अल्लाह के रसूलुल्लाह (स.अ.व.) दे पिच्छे चुपचाप बैठने च खुश होंदे हे। उन्हां ने अल्लाह दे रास्ते विच अपनी दौलत ते अपनी जान नाल जिहाद नापसंद कीता, ते उन्हां ने आख्या, "इस गर्मी विच (लड़न वास्ते) ना निकलो।" कहो (हे मुहम्मद) "नरक दी अग्ग होर बी गरम ऐ" जेकर उनेंगी पता गै होंदा।

فَلْيَضْحَكُوْا قَلِيْلًا وَّلْيَبْكُوْا كَثِيْرًاۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

falyaḍḥakū qalīlaw walyabkū kaṡīrā(n), jazā'am bimā kānū yaksibūn(a).

इस करिए उनेंगी थोह् ड़ी-मती हस्सने ते मता रोने देयो, जेह्ड़ा ओह् हमेशा करदे न, उंदे जवाब च।

فَاِنْ رَّجَعَكَ اللّٰهُ اِلٰى طَاۤىِٕفَةٍ مِّنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوْكَ لِلْخُرُوْجِ فَقُلْ لَّنْ تَخْرُجُوْا مَعِيَ اَبَدًا وَّلَنْ تُقَاتِلُوْا مَعِيَ عَدُوًّاۗ اِنَّكُمْ رَضِيْتُمْ بِالْقُعُوْدِ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَاقْعُدُوْا مَعَ الْخٰلِفِيْنَ

fa ir raja‘akallāhu ilā ṭā'ifatim minhum fasta'żanūka lil-khurūji faqul lan takhrujū ma‘iya abadaw wa lan tuqātilū ma‘iya ‘aduwwā(n), innakum raḍītum bil-qu‘ūdi awwala marrah(tin), faq‘udū ma‘al-khālifīn(a).

तो अगर अल्लाह तुहानूं (मुहम्मद) उन्हां दे किसे समूह विच (पाखंडी) वापस कर देंदा है, तां ओह तुहानू बाहर निकलन दी (लड़न) दी इजाजत मंगदे हन, फिर आखदे हन, "तुस हमेशा मेरे नाल बाहर नहीं निकल सकदे ते तुसीं मेरे नाल दुश्मन नाल लड़ नहीं सकदे। वाकई तुसीं शुरू तों ही (लड़न) नहीं जा सकदे। इस करके ओहनां दे नाल बैठो (रहना) जो (लड़न) नहीं जांदे।

وَلَا تُصَلِّ عَلٰٓى اَحَدٍ مِّنْهُمْ مَّاتَ اَبَدًا وَّلَا تَقُمْ عَلٰى قَبْرِهٖۗ اِنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَمَاتُوْا وَهُمْ فٰسِقُوْنَ

wa lā tuṣalli ‘alā aḥadim minhum māta abadaw wa lā taqum ‘alā qabrih(ī), innahum kafarū billāhi wa rasūlihī wa mātū wa hum fāsiqūn(a).

ते तुस (मुहम्मद) किसे ऐसे व्यक्ति दी नमाज न करो जो उन्हां (पाखंडियों) विच मर जावे, कदे ते उस दी कब्र दे उपर खड़े (नमाज) न करो। सचमुच, उने अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह गी काफिर कित्ता ते ओ बुराई दी हालत च मरी गे

وَلَا تُعْجِبْكَ اَمْوَالُهُمْ وَاَوْلَادُهُمْۗ اِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّعَذِّبَهُمْ بِهَا فِى الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ اَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كٰفِرُوْنَ

wa lā tu‘jibka amwāluhum wa lā aulāduhum, innamā yurīdullāhu ay yu‘ażżibahum bihā fid-dun-yā wa tazhaqa anfusuhum wa hum kāfirūn(a).

ते तुस (मुहम्मद) उंदी दौलत ते संतान उप्पर हैरान नेईं होओ। सचमुच इस नाल अल्लाह उन्हां नूं इस दुनिया विच तड़पाना चाहुंदा है ते तां कि उन्हां दी जान वी खत्म हो जावे, जबकि ओह कुफर दी हालत विच हन।

وَاِذَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ اَنْ اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَجَاهِدُوْا مَعَ رَسُوْلِهِ اسْتَأْذَنَكَ اُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَقَالُوْا ذَرْنَا نَكُنْ مَّعَ الْقٰعِدِيْنَ

wa iżā unzilat sūratun an āminū billāhi wa jāhidū ma‘a rasūlihista'żanaka uluṭ-ṭauli minhum wa qālū żarnā nakum ma‘al-qā‘idīn(a).

ते जेकर कोई सूरह उतारया जांदा (पाखंडियें गी हुक्म देंदे होई) तां "अल्लाह उप्पर विश्वास करो ते उंदे रसूले कन्ने लड़ो" तां निश्चत तौर उप्पर उंदे च अमीर ते प्रभावशाली लोक तुंदे कोला इजाजत मंगदे (लड़दे नेईं) ते ओह् आखदे हे जे "आओ अस उनें लोकें कन्नै रौंह्चे जेह्ड़े बैठे दे न (घर च रौंह्दे न)।

رَضُوْا بِاَنْ يَّكُوْنُوْا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُوْنَ

raḍū bi'ay yakūnū ma‘al-khawālifi wa ṭubi‘a ‘alā qulūbihim fahum lā yafqahūn(a).

ओ उन्हां लोगें दे नाल होवण कूं तैयार हिन जो लड़ाई विच कैनी वेंदे, अते उन्हां दे दिल बंद हिन, इस करके उन्हां कूं (ईमान अते जिहाद दी खुशी) समझ कैनी।

لٰكِنِ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ جَاهَدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۗ وَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الْخَيْرٰتُ ۖوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

lākinir-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū jāhadū bi'amwālihim wa anfusihim, wa ulā'ika lahumul-khairāt(u), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

पर रसूलुल्लाह ते जिन्हां ने उहदे नाल विश्वास कीता, (उन्हां ने) अपनी दौलत ते जान नाल जिहाद लड़ी। उन्होनें भलाई प्राप्त की। ओह् किस्मत आह्ले लोक न।

اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ ࣖ

a‘addallāhu lahum jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

अल्लाह ने उंदे आस्तै बाग-बगीचे तैयार कीते न जिंदे थल्ले नदियाँ बगदियां न, ओह् उंदे च अनन्त काल तगर रौंह्गन। जो बड़ी जीत है।

وَجَاۤءَ الْمُعَذِّرُوْنَ مِنَ الْاَعْرَابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِيْنَ كَذَبُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗسَيُصِيْبُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa jā'al-mu‘ażżirūna minal-a‘rābi liyu'żana lahum wa qa‘adal-lażīna każabullāha wa rasūlah(ū), sayuṣībul-lażīna kafarū minhum ‘ażābun alīm(un).

ते बेदूईन अरबां विचों (नबी दे कोल) कारण दस्सदे होए आए, इजाजत दित्ती जावे (जंग विच नहीं जाण), जबकि अल्लाह ते उस दे रसूले नाल झूठ बोलन वाले, चुप बैठे सन। भविक्ख च उंदे च काफिर करने आह्लें गी दुखद सजा मिलग।

لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ

laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

कमजोर, बीमार ते जिन्हें गी खर्चा नेईं मिलदा, उंदे आस्तै कोई पाप (जंग च नेईं जाने आस्तै) नेईं ऐ, जेकर ओह् अल्लाह ते उंदे रसूले कन्नै सच्चे होन। भलाई करने आलें गी दोश लाने दा कोई कारण नेईं ऐ। ते अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।

وَّلَا عَلَى الَّذِيْنَ اِذَا مَآ اَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ اَجِدُ مَآ اَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ ۖتَوَلَّوْا وَّاَعْيُنُهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا اَلَّا يَجِدُوْا مَا يُنْفِقُوْنَۗ

wa lā ‘alal-lażīna iżā mā atauka litaḥmilahum qulta lā ajidu mā aḥmilukum ‘alaih(i), tawallau wa a‘yunuhum tafīḍu minad dam‘i ḥazanan allā yajidū mā yunfiqūn(a).

ते तुहाडे कोल आण वाले (मुहम्मद) ते कोई (ना पाप) नहीं, तां कि तुसीं उन्हां नू इक गड्डी देओ, फिर तुसीं आखदे हो कि "तुहानूं लेन वास्ते मैंनू कोई गड्डी नहीं मिली," फिर ओह वापस आ जांदे ने, जबकि उन्हां दी अक्खां विच आँसू बह रहे हन किउंकि ओह उदास हन, क्योंकि उन्हां नू ओह नहीं मिलया जो ओ खर्च करन जा रहे सन (जंग विच जाना)।

۞ اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ وَهُمْ اَغْنِيَاۤءُۚ رَضُوْا بِاَنْ يَّكُوْنُوْا مَعَ الْخَوَالِفِۙ وَطَبَعَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۔

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yasta'żinūnaka wa hum agniyā'(u), raḍū bi'ay yakūnū ma‘al-khawālif(i), wa ṭaba‘allāhu ‘alā qulūbihim fahum lā ya‘lamūn(a).

दरअसल, कारण (दोषी) सिर्फ उन ही है जिन्हां ने तुहानू इजाजत मंगी (जंग विच नहीं जाना), भले ही ओ अमीर होन। ओह् उनें लोकें कन्नै होने गी तैयार न जेह्ड़े लड़दे नेईं न ते अल्लाह ने उंदे दिलें गी बंद करी दित्ता ऐ, इस करी उनेंगी (उंदे कम्में दे नतीजे) दा पता नेईं ऐ।

يَعْتَذِرُوْنَ اِلَيْكُمْ اِذَا رَجَعْتُمْ اِلَيْهِمْ ۗ قُلْ لَّا تَعْتَذِرُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكُمْ قَدْ نَبَّاَنَا اللّٰهُ مِنْ اَخْبَارِكُمْ وَسَيَرَى اللّٰهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُوْلُهٗ ثُمَّ تُرَدُّوْنَ اِلٰى عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

ya‘tażirūna ilaikum iżā raja‘tum ilaihim, qul lā ta‘tażirū lan nu'mina lakum qad nabba'anallāhu min akhbārikum wa sayarallāhu ‘amalakum wa rasūluhū ṡumma turaddūna ilā ‘ālimil-gaibi wasy-syahādati fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

उह (पाखंडी जो जंग विच हिस्सा नहीं लैंदे सन) तुहानूं कारण समझा देणगे, जदों तुसीं उन्हां दे कोल वापस आ जाओगे। कहो (मुहम्मद) "बहाने मत बनाओ; असी तुहाडे ते विश्वास नहीं करदे, सचमुच, अल्लाह ने तुहाडी खबर दी जानकारी सानू दित्ती है। ते अल्लाह तुहाडे कम्मे नू देखनगे, (जिवें चाहुंदा है) अपने रसूले नू, फिर तुहानू (अल्लाह) सारे अनदेखे ते असली दे सर्वज्ञ कोल वापस कर दित्ता जावेगा, फिर तुहानूं तुहाडे कम्म दी रिपोर्ट देसी।

سَيَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَكُمْ اِذَا انْقَلَبْتُمْ اِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوْا عَنْهُمْ ۗ فَاَعْرِضُوْا عَنْهُمْ ۗ اِنَّهُمْ رِجْسٌۙ وَّمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

sayaḥlifūna billāhi lakum iżanqalabtum ilaihim litu‘riḍū ‘anhum, fa a‘riḍū ‘anhum, innahum rijs(un), wa ma'wāhum jahannamu jazā'am bimā kānū yaksibūn(a).

वे तुहाडे नाल अल्लाह दे नाम नाल कसम खांगे, जदों तुसीं उन्हां दे कोल वापस आओगे तां तुसीं उन्हां तों मुड़ जाओ। इस आस् ते उंदे कोला मुड़ी जाओ; कीजे सचमुच उंदे च गंदी आत्माएं न ते उंदी जगह नरक ऐ, जेह्ड़ा उंदे कीते गेदे कम्में दा इनाम दे रूप च ऐ।

يَحْلِفُوْنَ لَكُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ ۚفَاِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يَرْضٰى عَنِ الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ

yaḥlifūna lakum litarḍau ‘anhum, fa in tarḍau ‘anhum fa innallāha lā yarḍā ‘anil-qaumil-fāsiqīn(a).

उह तुहानू कसम खानगे तां कि तुसीं उहनां नूं स्वीकार कर लैओ। पर जेकर तुस इन्हें गी स्वीकार करो तां बी अल्लाह दुष्टें कोला खुश नेईं होग।

اَلْاَعْرَابُ اَشَدُّ كُفْرًا وَّنِفَاقًا وَّاَجْدَرُ اَلَّا يَعْلَمُوْا حُدُوْدَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

al-a‘rābu asyaddu kufraw wa nifāqaw wa ajdaru allā ya‘lamū ḥudūda mā anzalallāhu ‘alā rasūlih(ī), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

बेदूईन अरब अपणी कुफर अते पाखंड विच ज्यादा मजबूत हेन, अते ऐ स्वाभाविक हे कि उन्हां कूं ओ नियम पता कैनी जो अल्लाह ने अपणे रसूले कूं उतारे हन। अल्लाह सारे जानकार, सब ज्ञानी ऐ।

وَمِنَ الْاَعْرَابِ مَنْ يَّتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَمًا وَّيَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَاۤىِٕرَ ۗعَلَيْهِمْ دَاۤىِٕرَةُ السَّوْءِ ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa minal-a‘rābi may yattakhiżu mā yunfiqu magramaw wa yatarabbaṣu bikumud-dawā'ir(a), ‘alaihim dā'iratus-sau'(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

ते बेदूईन अरबां विच वी ऐसे वी हन जो (अल्लाह दे राह विच) जो खर्च करदे हन, उह नुकसान समझदे हन; ओह़ तुंदे उप् पर खतरे दा इंतजार करदा ऐ, ओह़ गै खतरे कन् ने टकराए जाङन। अल्लाह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

وَمِنَ الْاَعْرَابِ مَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ قُرُبٰتٍ عِنْدَ اللّٰهِ وَصَلَوٰتِ الرَّسُوْلِ ۗ اَلَآ اِنَّهَا قُرْبَةٌ لَّهُمْ ۗ سَيُدْخِلُهُمُ اللّٰهُ فِيْ رَحْمَتِهٖ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wa minal-a‘rābi may yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhiri wa yattakhiżu mā yunfiqu qurubātin ‘indallāhi wa ṣalawātir-rasūl(i), alā innahā qurbatul lahum, sayudkhiluhumullāhu fī raḥmatih(ī), innallāha gafūrur raḥīm(un).

ते बेदूईन अरबें विच ऐसे वी हन जो अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास करदे हन, ते जो खर्च करदे हन (अल्लाह दे रास्ते विच) उह अल्लाह दे नेड़े आण दा तरीका ते रसूले दी नमाज (प्राप्ति) दा तरीका समझदे हन। जानना, वाकई, देना उंदे (अल्लाह) दे नेड़े औने दा इक तरीका ऐ। बाद च अल्लाह उनेंगी अपनी रहमत (स्वर्ग) च दाखल करग; सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।

وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

ते जिन्हां ने मुहाजिरीन ते अंसार विचों पहले (इस्लाम ग्रहण) कीता ते जिन्हां ने उन्हां दा खरा पालन कीता, अल्लाह उन्हां तों खुश सी ते ओह अल्लाह तों खुश सी। अल्लाह ने उंदे लेई बाग-बगीचे तैयार कीते न जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न। ओह़ उदे च सदा गै रौह़ना ऐ। जो कि बड़ी जीत है।

وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ مُنٰفِقُوْنَ ۗوَمِنْ اَهْلِ الْمَدِيْنَةِ مَرَدُوْا عَلَى النِّفَاقِۗ لَا تَعْلَمُهُمْۗ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْۗ سَنُعَذِّبُهُمْ مَّرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّوْنَ اِلٰى عَذَابٍ عَظِيْمٍ ۚ

wa mimman ḥaulakum minal-a‘rābi munāfiqūn(a),wa min ahlil-madīnati maradū ‘alan nifāq(i), lā ta‘lamuhum, naḥnu na‘lamuhum, sanu‘ażżibuhum marrataini ṡumma yuraddūna ilā ‘ażābin ‘aẓīm(in).

ते तुंदे आस-पास रौहने आलें च पाखंडी बी न। ते मदीना दे लोकां विच पाखंडी हन, जो अपने पाखंड विच वी ज़्यादा हन। तुस (हे मुहम्मद) इन्हें गी नेईं जानदे, पर अस इन्हें गी जानने आं। अस इन्हें गी दो बारी सजा देगे, फिर ओह बड़ी तड़प च वापस आई जांगन।

وَاٰخَرُوْنَ اعْتَرَفُوْا بِذُنُوْبِهِمْ خَلَطُوْا عَمَلًا صَالِحًا وَّاٰخَرَ سَيِّئًاۗ عَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّتُوْبَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa ākharūna‘tarafū biżunūbihim khalaṭū ‘amalan ṣāliḥaw wa ākhara sayyi'ā(n), ‘asallāhu ay yatūba ‘alaihim, innallāha gafūrur raḥīm(un).

ते (इत्थें बी) होर लोक बी न जेह्ड़े अपने पापें गी स्वीकार करदे न, ओह् अच्छे कम्में गी दुए बुरे कम्में कन्नै मिलांदे न। उम्मीद ऐ अल्लाह उंदी तबाब गी स्वीकार करग। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।

خُذْ مِنْ اَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيْهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْۗ اِنَّ صَلٰوتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

khuż min amwālihim ṣadaqatan tuṭahhiruhum wa tuzakkīhim bihā wa ṣalli ‘alaihim, inna ṣalātaka sakanul lahum, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

उंदी दौलत थमां जकात लैओ, उनेंगी साफ करने ते शुद्ध करने आस्तै, ते उंदे आस्तै दुआ करो। सचमुच, तुहाडी दुआ उन्हां वास्ते मन दी शांति (बढ़दी) करदी है। अल्लाह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

اَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهٖ وَيَأْخُذُ الصَّدَقٰتِ وَاَنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

alam ya‘lamū annallāha huwa yaqbalut-taubata ‘an ‘ibādihī wa ya'khużuṣ-ṣadaqāti wa annallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).

क्या ओ नहीं जानदे कि अल्लाह अपने बंदे दी तबाब गी स्वीकार करदा ऐ ते उंदी दक्षिणा स्वीकार करदा ऐ, ते अल्लाह तबाब दा स्वीकार करने आला, परम दयालु ऐ?

وَقُلِ اعْمَلُوْا فَسَيَرَى اللّٰهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُوْلُهٗ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ وَسَتُرَدُّوْنَ اِلٰى عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۚ

wa quli‘malū fa sayarallāhu ‘amalakum wa rasūluhū wal-mu'minūn(a), wa saturaddūna ilā ‘ālimil-gaibi wasy-syahādati fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

ते कहो, “कम करो, ते अल्लाह तुहाडे कम्मे नू वेख लैनगे, ते उहदे रसूले ते इमानदार वी वेख लैनगे, ते तुहानू अदृष्ट ते दिखे दे जानकार दे कोल वापस आ जाओगे, ते ओह तुहानूं उस गल्ल दी जानकारी देसी जो तुसीं पहले करदे सी।”

وَاٰخَرُوْنَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّٰهِ اِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَاِمَّا يَتُوْبُ عَلَيْهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa ākharūna murjaunal li'amrillāhi immā yu‘ażżibuhum wa immā yatūbu ‘alaihim, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

ते (इसदे अलावा) होर लोक वी हन जो अल्लाह फैसला तक निलंबित होंदे हन; शायद अल्लाह उनेंगी सजा देग ते शायद अल्लाह उंदी तबाब गी स्वीकार करी लैग। अल्लाह सारे जानकार, सब ज्ञानी ऐ।

وَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مَسْجِدًا ضِرَارًا وَّكُفْرًا وَّتَفْرِيْقًاۢ بَيْنَ الْمُؤْمِنِيْنَ وَاِرْصَادًا لِّمَنْ حَارَبَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ مِنْ قَبْلُ ۗوَلَيَحْلِفُنَّ اِنْ اَرَدْنَآ اِلَّا الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ يَشْهَدُ اِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

wal-lażīnattakhażū masjidan ḍirāraw wa kufraw wa tafrīqam bainal-mu'minīna wa irṣādal liman ḥāraballāha wa rasūlahū min qabl(u), wa layaḥlifunna in aradnā illal-ḥusnā, wallāhu yasyhadu innahum lakāżibūn(a).

ते (पाखंडियें च) किश ऐसे बी न जेह्ड़े (मुसलमानें गी) नुकसान पजाने आस्तै, कुफर आस्तै ते मुसलमानें च बंटवारा पैदा करने आस्तै मस्जिद बनांदे न, ते उनें लोकें दे औने दा इंतजार करदे न जेह्ड़े मते पैह्लें अल्लाह ते उंदे रसूले कन्नै लड़दे हे। ओह् पक्का कसम खांदे न, "अस सिर्फ भलाई दा इरादा रखने आं।" ते अल्लाह गवाही दिंदा है कि ओह झूठे हन (उंदी कसम विच)।

لَا تَقُمْ فِيْهِ اَبَدًاۗ لَمَسْجِدٌ اُسِّسَ عَلَى التَّقْوٰى مِنْ اَوَّلِ يَوْمٍ اَحَقُّ اَنْ تَقُوْمَ فِيْهِۗ فِيْهِ رِجَالٌ يُّحِبُّوْنَ اَنْ يَّتَطَهَّرُوْاۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِيْنَ

lā taqum fīhi abadā(n), lamasjidun ussisa ‘alat-taqwā min awwali yaumin aḥaqqu an taqūma fīh(i), fīhi rijāluy yuḥibbūna ay yataṭahharū, wallāhu yuḥibbul-muṭṭahhirīn(a).

मस्जिद में सदा नमाज नमाना ना करें। सचमुच, इक मस्जिद जिसदी स्थापना धर्मपरायणता दे आधार उप्पर होई ही, पैहले दिन थमां गै तुंदे आस्तै उस च नमाज पढ़ना ज्यादा उचित ऐ। अंदर ऐसे लोक बी न जेह्ड़े अपने आप गी साफ करना चांह्दे न। अल्लाह साफ-सुथरे लोकें कन्नै प्यार करदा ऐ।

اَفَمَنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى تَقْوٰى مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ اَمْ مَّنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهٖ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ

afaman assasa bun-yānahū ‘alā taqwā minallāhi wa riḍwānin khairun am man assasa bun-yānahū ‘alā syafā jurufin hārin fanhāra bihī fī nāri jahannam(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

तो क्या जो लोग अल्लाह दी भक्ति ते (उस दी) मस्ती दे कारण इमारतां (मस्जिद) बनांदे हन, ओह बेहतर हन, या ओह लोग जो अपनी इमारतां नू इक खाई दे किनारे बनांदे हन जो ढह जांदी है, फिर (इमाल) उन्हां दे नाल नाल नरक विच ढह जांदी है? अल्लाह अन्यायी लोकें गी मार्गदर्शन नेईं करदा

لَا يَزَالُ بُنْيَانُهُمُ الَّذِيْ بَنَوْا رِيْبَةً فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلَّآ اَنْ تَقَطَّعَ قُلُوْبُهُمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ

lā yazālu bun-yānuhumul-lażī banau rībatan fī qulūbihim illā an taqaṭṭa‘a qulūbuhum, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

उन्हां दी बणाई वाली इमारत हमेशा उन्हां दे दिल विच शक दा कारण सी, जब तक कि उन्हां दे दिल टूटी नहीं जांदे। ते अल्लाह सारे जानकार, सारे ज्ञानी ऐ।

۞ اِنَّ اللّٰهَ اشْتَرٰى مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اَنْفُسَهُمْ وَاَمْوَالَهُمْ بِاَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَۗ يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَيَقْتُلُوْنَ وَيُقْتَلُوْنَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ وَالْقُرْاٰنِۗ وَمَنْ اَوْفٰى بِعَهْدِهٖ مِنَ اللّٰهِ فَاسْتَبْشِرُوْا بِبَيْعِكُمُ الَّذِيْ بَايَعْتُمْ بِهٖۗ وَذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

innallāhasytarā minal-mu'minīna anfusahum wa amwālahum bi'anna lahumul-jannah(ta), yuqātilūna fī sabīlillāhi fa yaqtulūna wa yuqtalūna wa‘dan ‘alaihi ḥaqqan fit-taurāti wal-injīli wal-qur'ān(i), wa man aufā bi‘ahdihī minallāhi fastabsyirū bibai‘ikumul-lażī bāya‘tum bih(ī), wa żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

सचमुच अल्लाह ने मुसलमानें कोला जन्नत देइयै उंदी जान ते उंदी दौलत दोनों खरीदी लेई ही। अल्लाह दे रास्ते विच लड़दे हन; तां जे ओह् मारन जां मारी दित्ते जान, (जियां) तौराह, सुसमाचार ते कुरान च अल्लाह कोला इक सच्चा वादा। ते अल्लाह कोला बी बेहतर कुन अपने वादे गी पूरा करदा ऐ? तो खरीददारी-बिक्री जो तुसीं कित्ता है, उस नाल खुश होओ, ते ओह ही बड़ी जीत है।

اَلتَّاۤىِٕبُوْنَ الْعٰبِدُوْنَ الْحٰمِدُوْنَ السَّاۤىِٕحُوْنَ الرّٰكِعُوْنَ السّٰجِدُوْنَ الْاٰمِرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَالنَّاهُوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحٰفِظُوْنَ لِحُدُوْدِ اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

at tā'ibūnal-‘ābidul-ḥāmidūnas-sā'iḥūnar-rāki‘ūnas-sājidūnal-āmirūna bil-ma‘rūfi wan-nāhūna ‘anil-munkari wal-ḥāfiẓūna liḥudūdillāh(i), wa basysyiril-mu'minīn(a).

ओ ओह हन जो पश्चाताप करदे हन, इबादत करदे हन, (अल्लाह दी स्तुति करदे हन), भटकदे हन (ज्ञान ते धर्म वास्ते), झुकदे हन, सजदा करदे हन, भलाई दा हुक्म करदे हन ते बुराई नू रोकदे हन ते जो अल्लाह दे नियमां दा पालन करदे हन। ते विश्वास करने आलें गी खुश करो।

مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ

mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).

नबी ते मुसलमानें गी मुशरिकें आस्तै (अल्लाह कोला) माफी मंगना उचित नेईं ऐ, भलेआं ओह् उंदे रिश्तेदार होन, इसदे बाद उंदे आस्तै एह् साफ होई गेआ ऐ जे मुश्रिक नरक दे निवासी न।

وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ

wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).

रही गल्ल इब्राहिम दी अपने पिता दे वास्ते (अल्लाह) दी माफी दी गुहार दी तां ए कुई वी होर नहीं सी, सिवाय उस वादे दे कारण जिस ने ओ अपने पिता नाल कीता सी। इस करिए जदूं इब्राहीम गी साफ होई गेआ जे उंदा पिता अल्लाह दा दुश्मन ऐ तां इब्राहीम उंदे कोला अलग होई गेआ। सचमुच इब्राहिम इक बड़ा कोमल ते दयालु दिल दा इंसान हा

وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِلَّ قَوْمًاۢ بَعْدَ اِذْ هَدٰىهُمْ حَتّٰى يُبَيِّنَ لَهُمْ مَّا يَتَّقُوْنَۗ اِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

wa mā kānallāhu liyuḍilla qaumam ba‘da iż hadāhum ḥattā yubayyina lahum mā yattaqūn(a), innallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

ते अल्लाह कदें बी कुसै लोकें गी गुमराह नेईं करग, उसी हिदायत देने दे बाद, तां जे उनेंगी साफ कीता जाई सकै जे उनेंगी केह्-केह् टालना चाहिदा ऐ। दरअसल अल्लाह हर चीज दा सर्वज्ञ है।

اِنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۗ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

innallāha lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yuḥyī wa yumīt(u), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

सचमुच आकाश ते धरती दी ताकत अल्लाह दी ऐ। जीवन देंदा है ते मौत दा कारण बनदा है। तुहाडे कोल अल्लाह दे सिवा कोई रक्षक या मददगार नहीं।

لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ

laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).

सचमुच अल्लाह ने नबी, मुहाजिरीन ते अंसार दी तनबाम गी स्वीकार कीता ऐ, जिने कठिन समें च नबी दे पिच्छे चलदे हे, उंदे च इक समूह दे दिल लगभग मुड़ने दे बाद, फिर अल्लाह ने उंदी तनबाम गी स्वीकार करी लेया। दरअसल अल्लाह उंदे उप्पर परम कृपालु ऐ,

وَّعَلَى الثَّلٰثَةِ الَّذِيْنَ خُلِّفُوْاۗ حَتّٰٓى اِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوْٓا اَنْ لَّا مَلْجَاَ مِنَ اللّٰهِ اِلَّآ اِلَيْهِۗ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوْبُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ ࣖ

wa ‘alaṡ-ṡalāṡatil-lażīna khullifū, ḥattā iżā ḍāqat ‘alaihimul-arḍu bimā raḥubat wa ḍāqat ‘alaihim anfusuhum wa ẓannū allā malja'a minallāhi illā ilaih(i), ṡumma tāba ‘alaihim liyatūbū, innallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).

ते त्रैनें गी जेह्ड़े पिच्छें रेई गेदे हे। जद तक धरती उन्हां वास्ते तंग लगदी सी, हालांकि ओ विशाल है, ते उन्हां दी आत्मा उन्हां वास्ते तंग हो गई, ते उन्हां कूं एहसास होया कि अल्लाह तों सिवाय उन्हा दी कोई शरण कैनी, तां तक अल्लाह ने उन्हां दी पछतावा कूं स्वीकार कित्ता तां कि ओ अपणी तबाब विच रहन। दरअसल अल्लाह तबाब दा स्वीकार करने आला, परम मेहरबान ऐ।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَكُوْنُوْا مَعَ الصّٰدِقِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa kūnū ma‘aṣ-ṣādiqīn(a).

हे विश्वास करने आले! अल्लाह से डरो, ते उन लोकां नाल रहो जो सच्चे हन।

مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

मदीना दे लोग अते उन्हां दे आसपास रहण वाले बेदुईन वास्ते अल्लाह दे रसूलुल्लाह (युद्ध दे मैदान विच) नाल न होवण उचित कैनी, अते न ही उन्हां वास्ते अल्लाह दे रसूलुल्लाह तों ज्यादा खुद कूं प्यार करण उचित कैनी। ऐझे कारण हे कि उन्हां कूं अल्लाह दे रास्ते विच प्यास, थकावट, या भूख नाल परेशानी कैनी, ना ही ओ कुई ऐझी जगह ते कदम रखदे हन जो काफिरां दा गुस्सा पैदा करेंदी हे, ना ही ओ दुश्मन कूं कुई नुकसान पहुचदे हन, सिवाय ऐझे कि उन्हां वास्ते ऐ हिक अच्छा कर्म दे तौर ते दर्ज कीता वेसे। सचमुच अल्लाह भलाई करने आलें दा इनाम बर्बाद नेईं करदा।

وَلَا يُنْفِقُوْنَ نَفَقَةً صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً وَّلَا يَقْطَعُوْنَ وَادِيًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللّٰهُ اَحْسَنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lā yunfiqūna nafaqatan ṣagīrataw wa lā kabīrataw wa lā yaqṭa‘ūna wādiyan illā kutiba lahum liyajziyahumullāhu aḥsana mā kānū ya‘malūn(a).

ते ना ही दान करदे हन, चाहे ओ छोटा होवे या वड्डा, ते ना ही कोई घाटी पार करदे हन (जिहाद विच), सिवाय इस दे कि उन्हां वास्ते (अच्छे कर्म दे तौर ते) लिखेया होवे, तां कि अल्लाह उन्हां नूं उस तों वी वद्ध इनाम देवे जो उन्हां ने करदे सन।

۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ

wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).

ते मुसलमानें दे सारे (युद्ध दे मैदान च) जाना उचित नेईं ऐ। उंदे हर इक समूह च किश लोक अपने धार्मिक ज्ञान गी गहरा करने ते वापस औने पर अपने लोकें गी चेतावनी देने आस्तै की नेईं जांदे, तां जे ओह् अपने आप गी बचाई सकन।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَاتِلُوا الَّذِيْنَ يَلُوْنَكُمْ مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوْا فِيْكُمْ غِلْظَةًۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū qātilul-lażīna yalūnakum minal-kuffāri wal-yajidū fīkum gilẓah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

हे मुसलमानों ! अपने आस-पास दे काफिरें कन्नै लड़ो, ते उनेंगी अपनी दृढ़ता दा एहसास कराओ, ते जानने देयो जे अल्लाह धर्मी लोकें दे कन्नै ऐ।

وَاِذَا مَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ فَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ اَيُّكُمْ زَادَتْهُ هٰذِهٖٓ اِيْمَانًاۚ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَزَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّهُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَ

wa iżā mā unzilat sūratun fa minhum may yaqūlu ayyukum zādathu hāżihī īmānā(n), fa ammal-lażīna āmanū fa zādathum īmānaw wa hum yastabsyirūn(a).

ते जदुं कोई सूरह प्रगट होई, तां उंदे च (पाखंडी) च ऐसे लोक बी हे, जेके ग् लांदे हे के "तुंदे च कुस ने इस सूरत दे (अवकाश) कन् ने इमानदारी च बधाया ऐ?" रही गल्ल विश्वास करने आलें दी तां ए सूरह उंदे इमान गी बधांदी ऐ, ते उनेंगी खुश महसूस होंदा ऐ।

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا اِلٰى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوْا وَهُمْ كٰفِرُوْنَ

wa ammal-lażīna fī qulūbihim maraḍun fa zādathum rijsan ilā rijsihim wa mātū wa hum kāfirūn(a).

ते रही गल्ल जिन्हां दे दिल विच बीमारी है, तां (इस सूरह नाल) उन्हां दी मौजूदा कुफर वद्ध जावेगी ते ओह काफिर बण के मरनगे।

اَوَلَا يَرَوْنَ اَنَّهُمْ يُفْتَنُوْنَ فِيْ كُلِّ عَامٍ مَّرَّةً اَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لَا يَتُوْبُوْنَ وَلَا هُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

awalā yarauna annahum yuftanūna fī kulli ‘āmim marrataini ṡumma lā yatūbūna wa lā hum yażżakkarūn(a).

ते केह़ ओह़ नेई दिक् खीए के उनेंगी हर साल इक-दो बारी परख कीती जंदी ऐ, तां बी ओह़ पछताबा नेई करदे ते ना गै ओह़ ध़् यान रखदे ह़न?

وَاِذَا مَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ نَّظَرَ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍۗ هَلْ يَرٰىكُمْ مِّنْ اَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوْاۗ صَرَفَ اللّٰهُ قُلُوْبَهُمْ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ

wa iżā mā unzilat sūratun naẓara ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍ(in), hal yarākum min aḥadin ṡummanṣarafū, ṣarafallāhu qulūbahum bi'annahum qaumul lā yafqahūn(a).

ते जदों इक सूरह निकली तां उहनां ने इक दूजे नूं वेख के (कहंदे होए) "क्या कोई (मुसलमानां विचों) है जो तुहानूं वेखदा है?" उसदे बाद ओह चली गे। अल्लाह ने उंदे दिल इस करिए मोड़ दित्ते की ओ इक ऐसी लोक हे जिनेंगी समझ नेईं आया।

لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).

सचमुच, तुहाडे कोल तुहाडे अपने लोकां दा इक दूत आया है, जो दुख तुसीं अनुभव कर रहे हो, ओह भारी है, (ओह) सचमुच तुहाडे वास्ते (विश्वास ते उद्धार) चाहंदा है, विश्वास करन वाले दे प्रति दयालु ते दयालु है।

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

इस करिए जेकर ओह (ईमान थमां) मुड़दे न तां (हे मुहम्मद) आखदे न, "अल्लाह मेरे आस्तै काफी ऐ; उंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ। मैं उंदे उप्पर भरोसा कीता ऐ, ते ओह् महान सिंहासन दा स्वामी ऐ।"