Q.S अल-कहफ ने दी (اَلْكَهْف) - 110 श्लोक दी गिणती

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने किताब (अल-कुरान) अपने बंदेयां नू उतार दी है ते उसने टेढ़ नहीं कीती;

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

सीधा मार्गदर्शन दे तौर उप्पर, उंदे कोला इक बड्डी दुखद सजा दी चेतावनी देना ते भलाई करने आह्ले विश्वासियें गी खुशखबरी देना जे उनेंगी इक अच्छा इनाम मिलग।

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

ओह़ उदे च सदा गै रौह़न।

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

ते उनें गी चेतावनी देने आस्तै जेह्ड़े आखदे न जे "अल्लाह ने इक बच्चा लेई लेआ।"

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

उनेंगी इसदा कोई बी ज्ञान नेई ऐ ते ना गै उंदे पुरखें गी। उंदे मुंह थमां निकलने आह्ले शब्द किन्ना बदसूरत न; झूठ दे सिवा होर किश नेई बोलदे।

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

फिर शायद तुस (मुहम्मद) अपने आप गी नुकसान पजागे कीजे उंदे मुड़ने दे बाद तुस दुखी होगे, जेकर ओह इस जानकारी (कुरान) उप्पर विश्वास नेईं करदे।

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

सचमुच अस्सां धरती दी हर चीज कूं उन्हां वास्ते आभूषण बणा डित्ता हे ताकि अस्सां उन्हां कूं परख सग्दे से कि उन्हां विचों कौन कर्मों विच बेहतरीन हे।

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

ते असीं वाकई (उसदे उपर) नू बंजर ते शुष्क धरती बना देंगे।

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

क्या तुवाकुं लगदे कि गुफाओं एच रहण वाले लोग, ते (जिंदे कोल) रकीम हेन, साडे अद्भुत निशानी (महानता दे) विचों हेन?

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(याद रखो) जदूं नौजवान गुफा च शरण लेई गे तां उ'नें प्रार्थना कीती, "साढ़े प्रभु। साढ़े कोला असेंगी दया देओ ते साढ़े मामलें च साढ़े आस्तै पूरा सीधा मार्गदर्शन करो।"

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

इस करिए अस उंदे कान गी गुफा च केई सालें तकर सील करी ओड़ेया।

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

फिरी असीं उनेंगी जगाया, तां जे असेंगी पता लग्गी सकै जे दौंऊ समूहें च कुन कुन समूह इस गल्लै दी गणना च मता सटीक ऐ जे ओह् किन्नी देर (गुफा च) रेह्।

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

असीं तुहानूं (मुहम्मद) उहनां दी कहानी सच्चे सुनांदे हां। सचमुच ओह जवान हन जो अपने रब ते विश्वास करदे हन, ते असीं उन्हां विच हिदायतां जोड़े हन।

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

ते अस उंदे दिलें गी मजबूत करी ओड़ेया, जदुं ओह़ खड़ोते दे हे ते उनेंगी ग् लाया, "साडा रब आकाश ते धरती दा स्वामी ऐ; अस उंदे सिवाय कुसे बी परमेसरे गी पुकारने आं। सचमुच, जेकर अस इय् यां करदे तां अस उनें गल् लें गी बोलदे जेके सच् चाई थवां बड़ा गै दूर न।"

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

उह साडे लोक हन जिन्हां ने उहदे अलावा देवता (पूजित) बणाए हन। ओ (अपने विश्वास दे वास्ते) साफ-साफ कारण क्यों नहीं आंदे? तो अल्लाह दे खिलाफ झूठ बोलन वाले तों ज्यादा बेईमान कौन है?

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

ते जेकर तुस उनेंगी ते अल्लाह दे अलावा उंदी इबादत गी छोड़ी ओड़दे ओ तां गुफा च शरण लैओ, ते तुंदा रब तुसेंगी अपनी मेहरबान देग ते तुंदे कम्में च तुसेंगी कोई फायदेमंद चीज उपलब्ध करोआग।

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

ते तुस सूरज गी उगने पर दिक्खगे, उंदी गुफा थमां दाएं पास्से झुकदे होई, ते डूबने पर, उंदे कोला दूर बाएं पास्से, जिसलै के ओह् अंदर (गुफा) च इक चौड़ी जगह च होंदे न। एह् (अल्लाह दी महानता दे) किश निशान न। जिसगी अल्लाह दी हिदायत होंदी ऐ, तां ओह ही हिदायत होंदा ऐ; ते जिसगी ओह गुमराह करदा ऐ, उसी कोई मददगार नेईं मिलग जेह्ड़ा उसी मार्गदर्शन करी सकै।

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

ते तुस सोचदे ओ के ओह़ सुत्ते दे नेई, लेकन सुत्ते दे न; ते अस उनेंगी अग्गें-पिच्छें दाएं ते बाएं पास्से घुमांदे हे, जिसलै के उंदे कुत्ते ने गुफा दे दरवाजे दे सामने अपनी बाहं फैलाया। ते जेकर तुस उनेंगी दिक्खदे ओ तां बेशक तुस उंदे कोला (दूर) मुड़दे ओ ते तुस उंदे कोला डर कन्ने जरूर भरोचे दे ओ।

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

ते इस चाल्ली अस उनेंगी जगाया, तां जे ओह् इक-दुए कोला सवाल पुच्छन। उन्दे च इक ने आखेआ, "तुस किन्नी देर (इत्थें) ओ?" उने जवाब दित्ता, “अस (इत्थें) इक दिन जां अद्धे दिन आं।” (दूजे) ने आख्या, "तुंदा परमेसरे गी सारें शा मता पता ऐ के तुस किन्नी देर शा (इत् थें) रौंदे ओ। इस आस् ते तुंदे चा इक गी आस् ते के ओह़ अपने चांदी दे सिक्के कन् ने शैह़रे च जाओ, ते उसी दिक् खना चाईदा के कुनसा खाना बेहतर ऐ, ते उदे चा किश तुंदे आस् ते लेई आओ, ते ओह़ कोमल रौह़न ते तुंदे बारे च कदे बी कुसे गी नेई दसदा।"

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

सचमुच, जेकर उनेंगी तुंदा ठिकाना पता होंदा तां तुसेंगी पत्थर मारने जां तुसेंगी अपने धर्म च वापस औने लेई मजबूर करना पौग, ते इस स्थिति च तुस कदें बी सफल नेईं होगे।”

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

ते इयां गै (इयां) अस उंदे कन्ने (लोग) गी दस्सेआ, तां जे उनेंगी पता लग्गी जा जे अल्लाह दा वादा सच्च ऐ, ते क़यामत दे दिन (आने) इस च कोई शक नेई ऐ। जदूं उनेंगी अपने मामलें च विवाद कीता तां उनेंगी आखेआ, "उंदी (गुफा) दे उपर इक इमारत खड़ी करो, उंदा रब उंदे बारे च मता जानदा ऐ।" जिस माह्नू गी उंदे कम्में उप्पर अधिकार हा, ओह् आखदा हा, "अस इस उप्पर इक इबादत दा घर जरूर बनागे।"

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

बाद च (कुछ लोक) आखदे न, "(उंदी गिनतरी) त्रै (लोग), चौथा कुत्ता ऐ," ते (दूए) आखदे न, "(उंदी गिनतरी) पंज (लोग), छठी कुत्ता ऐ," अलौकिकता दे बारे च इक अनुमान दे रूप च ते (दूजे) ने आख्या, "(उंदी गिनती) सात (लोग) ऐ, अठवां कुत्ता ऐ।" कहो (मुहम्मद) "मेरे रब उंदी गिनतरी सारें कोला बेहतर जानदे न; उंदी (संख्या) गी कुसै गी छोड़िये कोई नेईं जानदा।" इस करिए तुस (मुहम्मद) उंदे बारे च बहस नेईं करो, सिवाय बाहरले बहस दे ते उंदे (जवानें) दे बारे च कुसै कोला बी नेईं पुच्छो।

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

ते कदें बी कुसै गल्लै दे बारे च नेईं आक्खो, “मैं कल सवेरे एह् जरूर करगा,”

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

सिवाय (इस आखने दे) के, "परमेसर दी मर्जी।" ते जेकर तुस भुल्ली जाओ ते आखदे ओ के "उम्मीद ऐ के मेरा रब मेरा रस्ता दस्सग तां जे मैं इस थमां बी (सच्चाई दे) नेड़े होई जां।"

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

ते ओह़ त्रै सौ साल प्लस नौ साल गुफा च रेह़।

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

आखना, "अल्लाह बेहतर जानदा ऐ के ओह किन्नी देर (गुफा च) रेह; उंदे आस्तै सब किश ऐ जेह्ड़ा आकाश ते धरती च छिपे दा ऐ। उंदी दृष्टि किन्नी चमकदार ऐ ते उंदी सुनवाई किन्नी तेज ऐ; उंदे आस्तै उंदे सिवाय कोई रक्षक नेईं ऐ; ते फैसलें गी तय करने च ओह् कुसै गी बी अपना साथी नेईं बनांदा।

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

ते (मुहम्मद) जो तुहानू उतारया गया है, यानी तुहाडे रब दी किताब (कुरान) दा पाठ करो। उंदे वाक्यें गी कुसै बी चीजै कन्नै नेईं बदली सकदा। ते तुस उदे सिवाय शरण नेई पाई सकगे

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

ते तुस (मुहम्मद) उन लोकें कन्ने धीरज रखो, जेड़े अपने रब दा सवेरे-शाम पुकारदे न, उंदी खुशी दी उम्मीद करदे न; ते अपनी अक्खीं उंदे कोला नेईं मोड़ो (किजोकी) ओह संसारी जीवन दे गहने दी उम्मीद करदे न; ते उनें लोकें दा पीछा नेईं करो जिंदे दिलें गी अस असेंगी याद करने च लापरवाही कीती ऐ, ते उंदी इच्छाएं दा पालन करो ते जिंदे हालातें दी रेखा पार होई गेई ऐ।

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

ते आखो (मुहम्मद) "सच्चाई तुहाडे रब तों आंदी है; जो (विश्वास करना) चाहंदा है, ओह विश्वास दे, ते जो (कफर) चाहंदा है, ओ काफर कर दे।" सचमुच अस्सां गलत करने आलें लेई नरक तैयार कीता ऐ, जिंदी उथल-पुथल उनेंगी घेरदा ऐ। जेकर ओह मदद (पीने) मंगदे न तां उनेंगी उबलदे लोहे दे समान पानी दित्ता जाग जेह्ड़ा उंदे चेहरे गी झुलसांदा ऐ। (ओह) सब तों बुरा पेय ते सब तों बुरी आराम दी जगह है।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

सचमुच, जो विश्वास करदे हन ते नेक कम्म करदे हन, असीं नेक कम्म करन वाले दा इनाम बर्बाद नहीं करगे।

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

उसी गै अदन दा जन्नत हासल होंदा ऐ, जिसदे हेठ नदियां बगदियां न; (उस स्वर्ग विच) सोने दे कंगन नाल सजाए हन ते महीन रेशम ते मोटे रेशम दे हरे कपड़े पांदे हन, जबकि सुन्दर सोफे ते झुक के बैठे हन। (यानी) उत्तम इनाम ते इक सुन्दर विश्राम स्थल।

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

ते (मुहम्मद) उनेंगी इक मिसाल देओ, दो आदमी, जिंदे चा इक (काफिर) अस उनेंगी दो अंगूर दे बाग दित्ते ते अस दौनें बाग़ें गी ताड़ दे पेड़ें कन्नै घेरया ते उंदे बश्कार (बाग) असें इक खेतर बनाई लेआ।

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

दौनें बाग़ें च फल पैदा होंदे हे, ते उंदे फल च कोई बी कमी नेई आई ही, ते उंदे खाई च अस नदियें गी बहाई दित्ता।

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

ते उंदे कोल बड़ी दौलत ही, इस करी उने अपने दोस्त (जिसने विश्वास कीता हा) कन्ने गल्लबात करदे होई आखेआ, "मेरी दौलत तुंदे कोला बी बड्डी ऐ ते मेरे अनुयायी बी मजबूत न।"

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

ते ओह् अपने बाग च आत्मघाती रवैये कन्नै (अहंकार ते अविश्वास दे कारण) दाखल होई गेआ; उ’नें आखेआ, “मैं सोचेआ हा जे एह् बाग कदें बी नाश नेईं होग,

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

ते मैं सोचना आं के कयामत दा दिन नेई औग, ते जेकर मैं अपने रब दे कोल वापस आई जंदा तां मिगी इस थमां बी बेहतर जगह जरूर लब्भी जंदी।"

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

उदे दोस्त (जिसने विश्वास कीता हा) ने उदे कन्ने गल्लबात करदे होई उसी आखेआ, "के तुस (परमात्मा) उप्पर काफर करदे ओ, जिनेंगी तुसें गी धूड़ थमां, फिरी वीर्य दी बूंद थमां, फिरी तुसें गी सिद्ध मनुख बनाई दित्ता ऐ?

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

पर मैं (विश्वास करदा हां), ओह अल्लाह है, मेरा रब है, ते मैं अपने रब नाल कुझ वी शरीफ नहीं करदा।

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

ते जदूं तुस अपने बाग च दाखल होंदे ओ तां तुस "मस्या अल्लाह, ला कुव्वाता इल्ला बिल्लाह" (वास्तव च अल्लाह दी मर्जी कन्नै एह् सब किश सच होई गेआ ऐ) नेईं आखदे, अल्लाह दी (मदद) दे अलावा कोई शक्ति नेईं ऐ, हालाँकि तुस सोचदे ओ जे मेरी दौलत ते संतान तुंदी दौलत कोला घट्ट ऐ।

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

इस करिए शायद मेरा रब तुंदे कोला बी बेहतर बाग देई देग; ते ओह़ तुंदे बाग़ उप् पर आसमान थवां बिजली उतारग, तांजे ओह़ फिसलन आली जमीन बनी जा।

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

जां पानी ज़मीन च हटदा ऐ, तां तुस उसी फिरी नेई पाई सकगे।”

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

ते उंदी दौलत नष्ट होई गेई, फिरी उसने अपने हत्थें दी हत्थैलियां (पछतावा दा निशान) घुमाया, जिसदे उप्पर उने खर्च कीता हा, जिसलै के बेल बी अपने सहारा (पैरा-पारा) दे कन्नै-कन्नै डिग्गी गेई, फिरी उ'नें आखेआ, "केह् होंदा जे मैं अपने रब कन्नै कुसै गी बी नेईं जोड़ेआ हुंदा।

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

ते अल्लाह दे सिवा कोई (अब) कोई समूह नहीं है जो उसदी मदद कर सकदा है; ते ओह़ अपने आप गी बचाई नेई सकदा।

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

उथे मदद सिर्फ अल्लाह, परम सच्चे कोला मिलदी ऐ। ओह् उत्तम इनाम दा (दाता) ते उत्तम इनाम दा (दाता) ऐ।

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

ते उंदे (मनुखें) आस्तै इस संसार दे जीवन दा इक दृष्टांत बनाओ, जि'यां पानी (बरखा) जेह्ड़ा अस आकाश थमां उतारदे आं, तां जे ओह् धरती उप्पर पौधें गी खाद देई दिंदा ऐ, तां (पौधें) हवा दे उड़ांदे होई सुक्की जंदे न। ते अल्लाह हर चीज उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

धन-दौलत ते संतान संसारी जीवन दी श्रृंगार न, पर लगातार भलाई-बेह्तर तुंदे रब दे कोल इक बेहतर इनाम ते बेहतर उम्मीद ऐ।

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

ते (याद) ओह दिन (जदूं) अस पहाड़ें कोला गुजरगे ते तुस धरती गी समतल दिक्खगे ते अस उनेंगी (सब लोकें गी) इकट्ठा करगे, ते अस उंदे चा कुसै गी बी पिच्छें नेईं छोड़गे।

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

ते ओह तेरे रब दे सामने कतार च लाए जांगन। (अल्लाह ने आख्या) "सचमुच तुस साडे कोल आए हो, जिवें असीं तुहानूं पहली वार पैदा कीता सी; तुसीं वी सोचेया सी कि असीं तुहाडे वास्ते इक वक्त (उठण वास्ते) समझौते नू पूरा करन वास्ते नहीं तय करगे।"

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

ते किताब (कर्मां दा रिकार्ड) रखेया जांदा है, तां तुसीं पापीं नूं उस विच (लिखित) चीज़ तों डरदे वेखगे, ते ओह आखदे ने, "असीं कितने दयनीय हां, ए किताब की है, कुछ वी पिच्छे नहीं बचेया, छोटा ते वड्डा पर सब कुछ दर्ज है," ते ओह (सब) जो कित्ता है (लिखया) पांदे हन। ते तेरा रब किसे नाल बेईमानी नहीं करदा।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

ते (याद रखो) जदुं अस सुर्गदूतें गी आखेआ हा, "आदम गी प्रणाम करो!" इस आस् ते शैतान गी छोड़िये उनेंगी प्रणाम कित्ता। ओह् (जिन्नें दे) समूह दा ऐ, इस करी ओह् अपने रब दे हुक्म दी अवहेलना करदा ऐ। क्या तुहाडे वास्ते उसी ते ओस दे वंशज नू मेरे अलावा नेता बनाना उचित है, भले ही ओह तुहाडे दुश्मन होन? गलत करने आले दे बदले (अल्लाह) दे तौर उप्पर (शैतान) बड़ा बुरा ऐ।

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

मैं उन्हां कूं (शैतान ते ओस दे वंशज कूं) आकाश ते धरती दी सृष्टि दा गवाह करण वास्ते काहनी लाया ते ना कि (भी) अपणी सृष्टि दा; ते गुमराह करने आलें गी मैं मददगार नेईं बनाना।

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

औय (याद) उव दन (जफ) उवने कशा था, "भैं अऩने साथी को बुलाने, जजन्शें तुभ भानते शो।" फिर उन्हां ने उस नू बुलाया, पर उन्हां (गठबंधन वाले सहयोगी) ने (उंदे पुकार दा) जवाब नहीं दित्ता ते असीं उन्हां वास्ते विनाश दी जगह (नरक) बणा दित्ती।

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

पापीं ने नरक गी दिक् खेया, ते उनेंगी एह़ सोचेया के ओह़ उदे च पेई जाङन, ते उनेंगी उदे शा मुड़ने आस् ते कोई जगह नेई मिली।

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

ते सचमुच असीं इस कुरान विच लोकां नूं बार-बार इस नूं कई तरह दे दृष्टांतां नाल समझाया है। पर इंसान ही सब तों ज्यादा बहस करदा है।

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

ते कोई बी चीज़ (कुछ बी) नेईं ऐ जेह्ड़ी लोकें गी उसलै विश्वास करने थमां रोकदी ऐ जिसलै उंदे कोल हिदायत आई गेदी ऐ ते उंदे रब कोला माफी मंगने थमां रोकदी ऐ, सिवाय (इंतजार करने दी इच्छा) (अल्लाह दे नियम जेड़ा उंदे उप्पर लागू रेहा ऐ) पिछले लोकें दे आने जां उंदे उप्पर असली सजा दे औने दे।

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

ते अस दूत नेई भेजे, पर सुसमाचार दे वाहक ते चेतावनी देने आले दे रूप च; पर जेके अविश्वास करदे हन, ओह झूठे (रास्ते) नाल बहस करदे हन तां कि ओह सच्चाई (सच्चाई) नूं नष्ट कर सकन, ते मेरे आयत दा मजाक उड़ांदे हन ते जो उन्हां दे खिलाफ चेतावनी दित्ती गई है।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

ते इस तों वी वद्ध अन्याय कौन है कि जिस नूं अपने रब दे आयतां नाल चेतावनी दित्ती गई होवे, फिर उन्हां तों मुड़ के भुल जावे कि ओस दे दो हत्थां ने की कीता है? सचमुच, अस उंदे दिलें गी बंद करी दित्ता ऐ, (तां जे ओह् इसगी नेईं समझन) ते (असें उंदे कानें च बी प्लग लाए दे आं)। भले ही तुस (मुहम्मद) उनेंगी हिदायतां च सद्दो, पर उनेंगी हमेशा लेई मार्गदर्शन जरूर नेईं मिलग।

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

ते तेरा रब माफ करन वाला है, मेहर करो। जेकर ओह उनेंगी उंदे कम्में आस्तै सजा देना चांह्दा हा तां उंदी सजा च तेजी आह्नदा। पर उंदे आस्तै इक खास समां (ततना दा) ऐ जिस दौरान उनेंगी उंदी शरण नेईं मिलग।

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

ते (उस दे वासी) गी अस उस धरती गी उसलै तबाह करी दित्ता जिसलै उनेंगी अन्याय कीता हा, ते अस उंदे विनाश आस्तै इक खास समां निर्धारित कीता हा।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

ते (याद रखो) जदूं मूसा ने अपने नौकर गी आखेआ, "मैं दो समुंदरे दे मिलने च पुज्जने कोला पैह्ले (चलना) नेईं रुकना; नेईं ते मते सालें तकर चलना (चलना)।"

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

इस आस् ते जदुं ओह़ दौंऊ समुंदरे दे मिलने आली थाह़र च पुज् जी गे, तां मछी भुल्ली गेई, ते ओह़ कूदी गेया ते समुंदरे च रस् ता चली पेई।

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

इस आस् ते जदुं ओह़ (उस थाह़र) ह़ोई गे, तां मूसा ने अपने नौकर गी ग् लाया, “साढ़े खाने गी लेई आओ, अस सच् चाई च अपने सफर थवां थकी गेदे आं।”

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

उने (उसदा नौकर) ने जवाब दित्ता, “के तुस जानदे ओ के जदुं अस चट्टान उप्पर शरण लैंदे हे तां मैं मछियें गी (तुसेंगी दस्सना) भुल्ली गेआ ते शैतान दे अलावा कुसै बी चीजै ने मिगी याद करना भुल्ली नेईं दित्ता, ते (मछी) बड़ी गै अजीब तरीके कन्नै समुंदरे च अपना रस्ता बनाई लेआ।”

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

उन् ने (मूसा) आखया, “ओह़ गै (जिस थाह़र) गी अस ढूंढने आं।” फिरी दोऐ अपने मूल नक्शे कदम पर चलदे होई वापस आई गे।

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

फिरी ओह़ दवैं साढ़े दासें च इक नौकर कन् ने मिले, जिसी अस अपने पास् से दया कीती ही, ते जिसी अस अपने पास् से उसी ज्ञान सिखाया हा।

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

मूसा ने उसी आखेआ, "क्या मैं तुंदे पिच्छे चली सकना ऐ तां जे तुस मिगी (सच्चे ज्ञान) सिखाओ जेड़ा तुसें मार्गदर्शन (होना) सिखाया ऐ?"

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

उन् ने जवाब दित्ता, “सच च तुस मेरे कन्ने धीरज नेई रखी सकगे।

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

ते तुस कुसे गल् ला कन् ने धीरज किय् यां करी सकगे, जदुं तुसेंगी उदे बारे च पर्याप्त ज्ञान नेई ऐ?”

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

उने (मूसा) आखया, "परमेसर दी मर्जी कन् ने तुस मिगी इक धैर्यवान मानू पागे, ते अऊं तुसेंगी कुसे बी गल् ला च विरोध नेई करगा।"

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

उन् ने ग् लाया, “जेकर तुस मेरे पिच्छे चलदे ओ, तां तकर मिगी कुसे बी गल् ला दे बारे च नेई पुछो, जदुं तकर मैं तुसेंगी नेई समझांग।

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

इस आस् ते ओह़ दवैं उस वेले तकर चलदे रेह़, जदुं तकर ओह़ नाव उप् पर चढ़ी गे ते उनेंगी उस च छेद करी ओड़ेया। उन् ने (मूसा) आखया, "तुस नाव च छेद कीं कित्ता? केह़ तुस उदे च बैठे दे लोकें गी डुबोने आस् ते कित्ता हा?" वाकई तुस इक बड्डा पाप कित्ता ऐ।

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

उ’नें आखेआ, “केह् मैं तुसेंगी नेई आखेआ हा जे तुस मेरे कन्नै धीरज नेई रक्खी सकगे?”

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

उने (मूसा) आखेआ, "मेरे भुल्लने आस्तै मिगी सजा नेई देओ ते मेरे कम्में च कुसै बी दिक्कत दा बोझ नेईं देओ।"

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

इस आस् ते ओह़ दवैं चलदे रेह़; जदूं तकर ओह दोने इक जवान कन्नै नेईं मिले, तां ओह् उसी मारी ओड़ेआ। उन् ने (मूसा) आखया, "तुस शुद्ध आत्मा गी कीं मारदे ओ, इस आस् ते नेई के उन् ने दुऐ मानू गी मारी ओड़ेया? सच् चाई च तुसें बड़ा गै गलत कित्ता ऐ।"

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

उ’नें आखेआ, “के मैं तुसेंगी नेई ग् लाया हा के तुस मिगी बरदाश्त नेई करी सकगे?”

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

उन् ने (मूसा) ग् लाया, “जेकर अऊं इस दे बा'द तुंदे कन् ने कुसे बी गल् ला दे बारे च पुच् छना ऐ, तां फी मिगी तुंदे कन् ने ह़ुन नेई औने देयो, सच् चाई च तुसें मेरे बहाने गी स्वीकार करने आस् ते इत् थें तकर धीरज रखेया ऐ।”

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

इस आस् ते दोऐ गै चलदे रेह़; तां जे जदूं ओह् दवैं कुसै मुल्ख दे लोकें कोल औंदे हे तां ओह् दवैं लोकें आसेआ मनोरंजन करने आस्तै आखेआ हा, पर उनेंगी (उस मुल्ख दे लोक) उंदा मनोरंजन नेईं करना चांह्दे हे, तां उनेंगी दौंऊएं गी उनें घरें दी दीवारें लब्भी गेईयां जेह्ड़ियां लगभग ढहने आह्ली ही ( उस मुल्ख च), फिरी उ'नें उनेंगी सीधा करी दित्ता। उन् ने (मूसा) आखया, "जेकर तुस चांदे ओ, तां तुस उदे आस् ते इनाम मंगी सकदे ओ।"

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

उ'नें आखेआ, "मेरे ते तुंदे बश्कार एह् बखरापन ऐ; मैं तुसेंगी उनें कम्में दी सफाई देना जेह्ड़ियां तुस सहन करने च असमर्थ रेह्।"

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

ह़ुन नाव समुंदरे च कम्म करने आले गरीब लोकें दी ही; मेरा इरादा हा के उसी नष्ट करी ओड़ना हा, कीजे उंदे कोला पैहलें इक राजा हा जेड़ा हर नाव गी जब्त करी लैंदा हा।

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

ते रही गल्ल नौजवान (काफिर) दी तां ओदे मां-प्यो दोनों ही मुसलमान हन, ते असीं डरदे सी कि ओ अपने मां-प्यो नूं गुमराह करन ते अविश्वास करन लई मजबूर कर देवेगा।

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

फिरी असीं, जेकर परमात्मा, तां ओह उसदी जगह इक होर (बच्चे) लैगे, जिसदी पवित्रता उस (बच्चे) कोला बी बेहतर ते (उसदी मां ते पिता कोला) ज्यादा प्यारी होवे।

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

दीवार दी तां ओह शैहर दे दो अनाथ जागतें दी ही, ते ओस दे थल्ले उंदे दा इक खजाना हा, ते उंदा पिता इक धर्मी मनुख हा। तो तुहाडे रब ने चाहुंदा सी कि ओह परिपक्वता तक पहुंचन ते तुहाडे रब तों दया दे तौर ते अपना खजाना कढन। मैं अपनी मर्जी कन्ने नेईं कीता। उन कर्मों का सबूत यही है जो तुहानू अधीर सी।”

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

ते उने तुंदे (मुहम्मद) कोला जुलकरनैन दे बारे च पुच्छेआ। कहो, “मैं तुहानूं कहानी पढ़ांगा।”

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

सचमुच, असीं उस नूं धरती ते इक पद दित्ता है, ते असीं उस नू सब कुछ (प्राप्त करन दा) रास्ता मुहैया कराया है,

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

फिर इक रस्ता अपनाया।

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

जदूं तकर ओह उस थाह् र पर पुज्जी गेआ जित्थें सूरज डूबदा हा, तां उसगी (सूरज) काले कीचड़ आह्ले समुंदरे च डूबदे दिक्खेआ, ते उत्थें उसी इक लोक (जिसदा कोई धर्म नेईं हा) लब्भा। असी आखेआ, "हे ज़ुलकरनैन! तुस उनेंगी सजा देई सकदे ओ जां भला करी सकदे ओ (उनेंगी विश्वास करने लेई आमंत्रित करी सकदे ओ)।

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

उह (ज़ुलकरनैन) ने आख्या, "जो कोई अन्याय करदा है, असीं उस नूं सजा देंगे, फिर उस नूं अपने रब कोल वापस कर दित्ता जावेगा, फिर अल्लाह उस नू बहुत कठोर सजा देंगे।"

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

रही गल्ल जेड़ा विश्वास करदा ऐ ते नेक कम्म करदा ऐ, उसी बदले च बेहतरीन (इनाम) मिलग, ते अस उसी अपने आसान हुक्म पजागे।"

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

फिर उसने इक होर रस्ता अपनाया।

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

जदूं तकर ओह उस थाह् र पर पुज्जेआ जित्थें सूरज उगदा ऐ (पूरब च) तां उसी उस लोकें उप्पर चमकदा लब्भा जिसदे खलाफ असें कोई रक्षा नेईं कीती ही।

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

इस चाल्ली, ते सच्चें गै अस उसी (ज़ुलकरनैन) च जेह्ड़ा बी ऐ, उसी जानने आं।

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

फिर उसने इक होर रस्ता अपनाया।

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

जदूं तकर ओह दो पहाड़ें दे बिच्च पुज्जेआ तां उसी (दो पहाड़ें) दे पिच्छें इक ऐसा लोक लब्भा जेह्ड़ा मुश्किल कन्नै समझी सकदा हा जे ओह् केह् आखदे न।

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

उन्हां ने आख्या, "हे जुलकरनैन! सचमुच यगजुज ते मकजुज (जीव जो) धरती उप्पर नुकसान करदे न, तां के अस तुसेंगी इनाम देई सकने आं तां जे तुस साढ़े ते उंदे बश्कार इक बाधा बनाओ?"

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

उने (ज़ुलकरनैन) आखया, "जेहड़ा परमात्मा ने मिगी दित्ता ऐ, ओह (तुंदे इनाम कोला) बेहतर ऐ, इस आस्ते मेरी ताकत कन्ने मदद करो, तां जे मैं तुंदे ते उंदे बीच इक बाधा पैदा करी सकां।"

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

लोहे दे टुकड़े दे दे!” जदूं तकर लोहे दे टुकड़े दौंऊ पहाड़ें कन्नै समतल होई गे, तां तकर उ’नें आखेआ, “आग उप्पर उड़ाओ!” जदूं ओह अग्ग दे समान लाल होई गेआ तां उ’नें आखेआ, “मेरे गी उबलदा तांबा देओ तां जे मैं उसी उ’नेंगी ढाल सकां।”

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

इस करिए ओह (यक्जुज ते मकजुज) इस उप्पर नेईं चढ़ी सकदे हे ते इस च छेद बी नेईं करी सकदे हे।

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

उ'नें (ज़ुलकरनैन) आखेआ, "एह् (दीवार) मेरे रब दा बरकत ऐ, इस करी जदूं मेरे रब दा वादा आई जाग तां ओह् उसी नष्ट करी देग; ते मेरे रब दा वादा सच्चा ऐ।"

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

ते उस दिन अस उनेंगी (यकजुज ते मकजुज) इक दुए कन्ने घुलने देगे, ते (जदूं) तुरही बजाई जाग, तां अस उनेंगी सारें गी इकट्ठा करगे।

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

ते अस उस दिन काफिरें गी साफ तौर उप्पर नरक दस्सगे,

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(अर्थात) उन जिन्हां दी अक्खां (दिल) बंद हन (अशक्त) मेरे निशानियां (बड्डी) दा पालन करन विच, ते ओह सुणन विच समर्थ नहीं हन।

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

तो क्या काफिर सोचदे ने कि ओह मेरे दास नू मेरे अलावा मददगार समझ सकदे ने? सचमुच, अस्सां (नरक) नरक कूं काफिरां वास्ते निवास दे तौर ते तैयार कित्ता हे।

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

(मुहम्मद) कहो, "क्या साकुं तुवाकुं ओ व्यक्ति दे बारे एच डीखावण दी जरूरत हे जो अपणेह कमों नाल सब तों ज्यादा नुकसान उठांदे हे?"

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

(अर्थात) ऐसे लोक जिन्हां दे इस संसारी जीवन विच मेहनत बेकार हन, जबकि उह सोचदे हन कि उहनां ने आपणी पूरी कोशिश कीती है।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

ओह़ ओह़ गै ह़न, जेके अपने रब दे श्लोकें गी नकारदे न ते उंदे कन् ने (विश् वास नेई करदे) उंदे कन् ने मिलदे न। इस करिए उंदे कर्म बेकार न, ते अस उनेंगी कयामत दे दिन उंदे कन्ने नेई तौलगे।

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

इस तर्हां उहनां दा इनाम नरक होवेगा, उहनां दी अविश्वास दे कारण, ते इस करके कि उहनां ने मेरे आयतां ते मेरे दूत दा मजाक उड़ाया।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

सचमुच, विश्वास करने आलें ते भलाई करने आलें लेई जन्नत उंदे आस्तै रौहने दी जगह दे रूप च उपलब्ध करोआया गेदा ऐ,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

ओह् इस च शाश्वत न, उत्थूं दा हटना नेईं चांह्दे।

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

कहो (हे मुहम्मद), “अगर समुंद्र मेरे रब दे वचन (लिखन) वास्ते स्याही होवे तां मेरे रब दे वचन पूरा होण तों पहलां समुंदर खत्म हो जांदा, भले ही असीं उस दे समान नू पूरक दे तौर ते ला के आंदे।”

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

(मुहम्मद) आखना, "वास्तव च मैं तुंदे जनेह् इक इंसान गै आं, जिसगी इस गल्लै दा खुलासा होई गेआ ऐ जे सच्चें गै तुंदा परमात्मा सर्वशक्तिमान परमात्मा ऐ।" इस आस् ते जेकर कोई अपने रब कन् ने मुलाकात दी उम्मीद करदा ऐ, ओह़ भ़ले कम्में गी करन ते अपने रब दी भ़जन च कुसे बी चीज कन् ने संगत नेई करन।"