الۤمّۤصۤ ۚ

alif lām mīm ṣād.

अलीफ लम मिम शाद।

كِتٰبٌ اُنْزِلَ اِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِيْ صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنْذِرَ بِهٖ وَذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

kitābun unzila ilaika falā yakun fī ṣadrika ḥarajum minhu litunżira bihī wa żikrā lil-mu'minīn(a).

(इह) ओह किताब है जो तुहानूं (हे मुहम्मद) ते उतारी होई है; इस आस् ते इस गल् ला कन् ने घबराई नेई जाओ, तांजे तुस इस गल् ला कन् ने चेतावनी देओ ते एह़ विश् वासियें आस् ते इक सबक बनी जा।

اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ

ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).

अपने रब कोला जेड़ा तुंदे कोल उतरे दा ऐ, उसी अपनाओ, ते उंदे अलावा कुसै होर दा अपना सरदार नेईं बनाओ। तुस बड़े घट्ट सबक लैंदे ओ।

وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ

wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).

कितनी ज़मीनां नूं असीं नष्ट कर दित्ता है, साडी तड़प (उस दे वासी ते) रात नू आया सी, जां दिन विच आराम करदे सी।

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

इस आस् ते जदुं साढ़ा तड़प उंदे उप् पर आया, तां उंदी शिकायत इस गल् ला कोला बी जादा किश नेई ही के "सच् च गै अस गै गलत करने आले हे।"

فَلَنَسْـَٔلَنَّ الَّذِيْنَ اُرْسِلَ اِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَٔلَنَّ الْمُرْسَلِيْنَۙ

fa lanas'alannal-lażīna ursila ilaihim wa lanas'alannal-mursalīn(a).

फिर अस उनें लोकें कोला जरूर मंगगे जिनेंगी (प्रेरसें कोला) बुलाया गेदा ऐ ते अस (रसूलें कोला बी) मंगगे,

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَّمَا كُنَّا غَاۤىِٕبِيْنَ

fa lanaquṣṣanna ‘alaihim bi‘ilmiw wa mā kunnā gā'ibīn(a).

ते अस उनेंगी (अपने) ज्ञान कन्नै जरूर सूचित करगे ते अस (उंदे कोला) दूर नेईं आं।

وَالْوَزْنُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّۚ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

wal-waznu yauma'iżinil-ḥaqq(u), faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

उस दिन तराजू (बन) धर्म दा नाप। तो जो तराजू (भलाई) तौलदा है, ओह किस्मत वाले हन

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

ते रही गल्ल जिन्हां दे तराजू (अच्छे कम्मां दा) हल्के हन, तां उहनां ने आपणे आप नू नुकसान पहुचा दित्ता है, क्योंकि उहनां ने साडे निशानियां दा इन्कार कीता।

وَلَقَدْ مَكَّنّٰكُمْ فِى الْاَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannākum fil-arḍi wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisy(a), qalīlam mā tasykurūn(a).

ते सचमुच, असीं तुहानूं धरती ते रखेया है ते उथे असीं तुहाडे वास्ते रोजी-रोटी दा (स्रोत) मुहैया कराया है। (पर) तुसीं बहुत कम आभारी हो।

وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ

wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).

ते सचमुच, असीं तुहानूं पैदा कित्ता, फिर तुहानू (शरीर) बणाया, फिर असीं सुर्गदूतें नू आखया, "आदम दे सामने सजदा करो" तां ओह शैतान नू सिवाय झुक गए। सजदा करन वालों विच ओह (इब्लीस) नहीं है।

قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(अल्लाह) ने आख्या, "तुसें गी की रोकया (तां जे) तुसें (आदम गी) सजदा नेईं कीता, जदूं मैं तुसें गी दस्सेआ हा?" (इब्लीस) ने जवाब दित्ता, "मैं उंदे कोला बी बेहतर आं। तुसें मिगी अग्ग थमां पैदा कीता ऐ, जिसलै के तुसें उसी धरती थमां बनाया ऐ।"

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ

qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "फिर उदे (स्वर्ग) थमां उतरो; कीजे तुसें गी इस च घमंड नेईं करना चाहिदा। बाहर निकलो! सचमुच तुस नीच प्राणियें च शामल ओ।"

قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(शैतान) ने जवाब दित्ता, “मेरे गी छूट देओ, जिसलै तकर ओह जिंदा नेईं होई जंदे।”

قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ

qāla innaka minal-munẓarīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "सच है, तुस उन लोकें च शामल ओ जिनेंगी समें दा निलंबन दित्ता गेदा ऐ।"

قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ

qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).

(इब्लीस) ने जवाब दित्ता, “किजोकी तुसीं मिगी गुमराह कर दित्ता ऐ, मैं उनेंगी तुंदे सीधे रस्ते कोला जरूर रोकदा रौंह्गा,

ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ

Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).

फिर मैं उंदे उप्पर अग्गें थमां, पिच्छें थमां, उंदे सज्जे ते उंदे बाएं थमां जरूर औगा। ते तुसेंगी उंदे चा मते सारें गी आभारी नेई लब्भग।”

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ

qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "उत्थें (स्वर्ग) थमां बेइज्जत ते बाहर कड्डी जाओ! सचमुच, जेड़ा उंदे च तुंदे पिच्छे चलदा ऐ, मैं तुंदे सारें कन्नै नरक जरूर भरी देगा।"

وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

ते (अल्लाह ने आख्या) "हे आदम! जन्नत विच अपनी घरेआली दे नाल रहो ते जो कुछ तुहानूं दोनों नू पसंद होवे, ओ खाओ। पर इस पेड़ दे नेड़े नहीं जाओ। (अगर नेड़े आ जाओ तां) तुसीं दोनों गलती करन वाले विचों हो जाओगे।"

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ

fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).

फिरी शैतान ने उनेंगी बुरे विचार फुसफुसाए तांजे उंदे निजी अंगें (जेह़ड़े ढके दे हे) गी प्रगट करी सकन। ते (शैतान) ने ग् लाया, "तुंदे परमेसरे ने तुसेंगी दोऐं गी इस बूटे दे नेड़े औने थमां गै मना करी ओड़ेया ऐ, तांजे तुस दवैं सुर्गदूत नेई बनो ते (स्वर्ग च) अनंत लोक नेई बनो।"

وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ

wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).

ते ओह़ (शैतान) उनेंगी दऊंनीं गी कसम खादी ही, "सच् च च, अऊं सच् चाई च तुंदे सलाहकारें च शामल ऐं।"

فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).

उने (शैतान) उनेंगी धोखे कन्ने बहकाया। जदों उहनां ने बूटे दे फल दा स्वाद चखया तां उहदी नंगापन उहनां नूं साफ हो गई, इस करके उहनां ने उस नूं जन्नत दे पत्तियां नाल ढकण लग्गे। परमेसरे उनेंगी पुकारया, "केह़ अऊं तुसेंगी उस बूटे थवां मना नेई कित्ता ते तुसेंगी एह़ ग् लाया के शैतान तुंदे दऊंनीं आस् ते इक खुला दुश् मन ऐ?"

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

दोनों ने आख्या, "साडे रब, असी अपने आप गी अन्याय कीता ऐ। जेकर तुस असेंगी माफ नेईं करो ते असेंगी दया नेईं करो तां अस ज़रूर हारने आह्लें च शामल होगे।"

قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

(अल्लाह) ने आख्या, "नीचे जाओ! तुस इक दुए कन्ने दुश्मनी च रौह्गे। निर्धारित समें तकर धरती तुंदा निवास ते सुख ऐ।"

قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ

qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).

(अल्लाह) आखदा है, "उत्थे तुसीं रहंदे हो, उथे तुसीं मरदे हो, ते उथे तों (इह वी) तुसीं जिंदा हो जाओगे।"

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).

हे आदम दे वंशज! सचमुच, असी तुहाडी नग्नता नू ढकण वास्ते ते तुहाडे वास्ते सजावट दे तौर ते कपड़े उपलब्ध कराए हन। पर भक्ति दा कपड़ा, ओही बेहतर ऐ। एह् अल्लाह दी ताकत दे किश निशान न, उम्मीद ऐ जे उनेंगी याद औग।

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطٰنُ كَمَآ اَخْرَجَ اَبَوَيْكُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءٰتِهِمَا ۗاِنَّهٗ يَرٰىكُمْ هُوَ وَقَبِيْلُهٗ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْۗ اِنَّا جَعَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

yā banī ādama lā yaftinannakumusy-syaiṭānu kamā akhraja abawaikum minal-jannati yanzi‘u ‘anhumā libāsahumā liyuriyahumā sau'ātihimā, innahū yarākum huwa wa qabīluhū min ḥaiṡu lā taraunahum, innā ja‘alnasy-syayāṭīna auliyā'a lil-lażīna lā yu'minūn(a).

हे आदम दे बच्चे ! शैतान गी तुसेंगी धोखा नेई देना देयो जिय् यां के ओह़ (शैतान) तुंदे मां-प्यो गी जन्नत थवां कड्डी ओड़ेया, उंदे कपड़े उतारने आस् ते उंदे निजी अंगें गी प्रगट करी ओड़ेया। सचमुच, ओह़ ते उदे अनुयायी तुसेंगी उदे शा गै दिक् खदे ह़न, जित् थें तुस उनेंगी नेई दिक् खी सकदे। सचमुच, असी शैतानें गी काफिरें दे सरदार बनाई दित्ता ऐ।

وَاِذَا فَعَلُوْا فَاحِشَةً قَالُوْا وَجَدْنَا عَلَيْهَآ اٰبَاۤءَنَا وَاللّٰهُ اَمَرَنَا بِهَاۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاۤءِۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā fa‘alū fāḥisyatan qālū wajadnā ‘alaihā ābā'anā wallāhu amaranā bihā, qul innallāha lā ya'muru bil-faḥsyā'(i), ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

ते जदूं ओह कोई घिनौना कम्म करदे न तां आखदे ने, "असीं अपने पुरखें गी एह् करदे पाया, ते अल्लाह ने असेंगी एह् करने आस्तै आखेआ हा।" कहो, "वास्तव च अल्लाह कदें बी बुरे कम्में दा हुक्म नेईं दिंदा। तुस अल्लाह दे बारे च कीं गल्ल करदे ओ जेह्ड़ी तुस नेईं जानदे?"

قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ

qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).

कहो, "मेरे रब ने मिगी आखया ऐ के मैं न्यायी कम्म करो। हर नमाज च अपना मुंह (अल्लाह) गी मोड़ो, ते अपनी इबादत सिर्फ उसी देईये उंदी इबादत करो। तुस उंदे कोल वापस होई जागे जिय्यां तुस मूल रूप च रचे गेदे ओ।"

فَرِيْقًا هَدٰى وَفَرِيْقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلٰلَةُ ۗاِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

farīqan hadā wa farīqan ḥaqqa ‘alaihimuḍ-ḍalālah(tu), innahumuttakhażusy-syayāṭīna auliyā'a min dūnillāhi wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

उंदे च किश गी उनेंगी मार्गदर्शन दित्ता, जदके किश गी न्यायसंगत रूप कन्नै गुमराह कीता गेआ। उहनां ने अल्लाह दी जगह शैतानां नूं रक्षक बना दित्ता, ए सोच के कि उहनां नूं मार्गदर्शन कीता जांदा है।

۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ

yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).

हे आदम दे वंशज! हर बारी मस्जिद च (प्रवेश) करने पर अपने अच्छे कपड़े पाओ, खाओ-पीओ, पर ज़्यादा नेईं करो। सचमुच अल्लाह अतिशयोक्ति करने आले लोकें गी पसंद नेईं करदा।

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

कहो (मुहम्मद), "अल्लाह ने अपने बंदे ते भलाई-बेहतरी दे इंतजाम कीते दे गहने गी कुसने मना कीता ऐ? आखो, "एह् सब उनें लोकें आस्तै ऐ जेह्ड़े इस दुनिया दे जीवन च विश्वास करदे न, ते खास तौर उप्पर (केवल उंदे आस्तै) कयामत दे दिन। " इस चाल्ली अस उनें लोकें आस्तै आयतें गी समझा करदे आं जेह्ड़े जानदे न।

قُلْ اِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْاِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَاَنْ تُشْرِكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا وَّاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qul innamā ḥarrama rabbiyal-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭana wal-iṡma wal-bagya bigairil-ḥaqqi wa an tusyrikū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānaw wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

(मुहम्मद) आखना, "मेरे रब सिर्फ सारे दिक्खने ते छिपे दे नीच कम्में, पापें, अन्यायी कम्में गी बिना कुसै वैध कारण दे मना करदा ऐ, ते तुसेंगी कुसै चीजै कन्नै अल्लाह दे साथी गी जोड़ने थमां (मजबूत करदा ऐ), जिसलै के उ'नें इसदा कोई कारण नेईं दस्सेआ ऐ, ते तुसेंगी अल्लाह दे बारे च गल्ल करने थमां (मजबूत) करदा ऐ जेह्ड़ी तुस नेईं जानदे।

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌۚ فَاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

wa likulli ummatin ajal(un), fa iżā jā'a ajaluhum lā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

ते हर लोकें दी मौत (समय सीमा) होंदी ऐ। जदूं उंदी मौत औंदी ऐ तां ओह् इक पल दी देरी जां तेजी नेईं मंगी सकदे।

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْۙ فَمَنِ اتَّقٰى وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

yā banī ādama immā ya'tiyannakum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī, famanittaqā wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

हे आदम दे वंशज! जेकर तुंदे च अपने आपै च दूत औंदे न, जेड़े तुंदे कन्ने मेरे आयत दस्सदे न, तां जेड़ा कोई धर्मी ऐ ते उसी ठीक करदा ऐ, तां उंदे कोला कोई डर नेईं ऐ ते ना गै ओह दुखी होंगन।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

पर जेड़े साढ़े आयत दा इन्कार करदे न ते उंदे उप्पर गर्व करदे न, ओह नरक दे निवासी न; ओह़ उदे च गै रौह़गे

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يَنَالُهُمْ نَصِيْبُهُمْ مِّنَ الْكِتٰبِۗ حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْۙ قَالُوْٓا اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالُوْا ضَلُّوْا عَنَّا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), ulā'ika yanāluhum naṣībuhum minal-kitāb(i), ḥattā iżā jā'athum rusulunā yatawaffaunahum, qālū aina mā kuntum tad‘ūna min dūnillāh(i), qālū ḍallū ‘annā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).

अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करने आले या उंदी आयत दा इन्कार करने आले कोला ज्यादा अन्याय कौन ऐ? उनेंगी किताब च दस्सेआ गेदा हिस्सा उसलै तकर मिलग जिसलै तकर साढ़े दूत (फरिश्ते) उंदे कोल उंदी जान लेई नेईं औंदे। उने (फरिश्ते) आख्या, "तुस आमतौर उप्पर अल्लाह दे अलावा कुस देवता दी पूजा करदे ओ?" उन्होनें (मशरिकें) ने जवाब दित्ता, "साढ़े कोला सब किश गायब होई गेदा ऐ।" ते ओह अपने आप गी गवाही दिंदे न के ओह काफिर न

قَالَ ادْخُلُوْا فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ فِى النَّارِۙ كُلَّمَا دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَّعَنَتْ اُخْتَهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا ادَّارَكُوْا فِيْهَا جَمِيْعًا ۙقَالَتْ اُخْرٰىهُمْ لِاُوْلٰىهُمْ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ اَضَلُّوْنَا فَاٰتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ەۗ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَعْلَمُوْنَ

qāladkhulū fī umamin qad khalat min qablikum minal-jinni wal-insi fin-nār(i), kullamā dakhalat ummatul la‘anat ukhtahā, ḥattā iżaddārakū fīhā jamī‘ā(n), qālat ukhrāhum li'ūlāhum rabbanā hā'ulā'i aḍallūnā fa ātihim ‘ażāban ḍi‘fam minan-nār(i), qāla likullin ḍi‘fuw wa lākil lā ta‘lamūn(a).

अल्लाह आखदा ऐ, "जिन्न ते इंसानें दे समूह कन्ने नरक दी अग्ग च दाखल होओ जेड़े तुंदे कोला पैहले हे। हर बारी जेकर कोई लोक अंदर औंदा ऐ तां ओ अपने भ्राएं गी गाली दिंदा ऐ, तां जे जदूं ओह सारे अंदर आई गेदे न, तां जेड़ा बाद च (प्रवेश) ओ व्यक्ति गी (प्रवेश) पैह्ले (प्रवेश) करदा ऐ, "हे साढ़े रब, उने असेंगी गुमराह करी दित्ता ऐ। उंदे उप्पर नरक दी अग्ग दा सतना दोगुना लाओ।" अल्लाह आखदा ऐ, "उंदे च हर इक गी दोगुना (अताब) मिलग, पर तुस नेईं जानदे।"

وَقَالَتْ اُوْلٰىهُمْ لِاُخْرٰىهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa qālat ūlāhum li'ukhrāhum famā kāna lakum ‘alainā min faḍlin fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum taksibūn(a).

ते जिस बंदे ने (प्रवेश) पहले (प्रवेश) ओस ने बाद च (प्रवेश) करने आले गी आखेआ, "तुसें गी साढ़े उप्पर ज़रा बी फायदा नेईं ऐ। इस करी तुसें जेह्ड़ा कीता ऐ, उसी सजा दा एहसास करो।"

اِنَّ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ اَبْوَابُ السَّمَاۤءِ وَلَا يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ حَتّٰى يَلِجَ الْجَمَلُ فِيْ سَمِّ الْخِيَاطِ ۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُجْرِمِيْنَ

innal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā lā tufattaḥu lahum abwābus-samā'i wa lā yadkhulūnal-jannata ḥattā yalijal-jamalu fī sammil-khiyāṭ(i), wa każālika najzil-mujrimīn(a).

सचमुच, जेड़े साढ़े निशानें दा इन्कार करदे न ते उंदे उप्पर गर्व करदे न, उंदे आस्तै सुर्ग दे फाटक नेईं खुल्ली जांगन, ते ना गै जन्नत च दाखल होंगन, जदूं तकर कोई ऊंट सुई दी अक्खीं थमां नेईं गुजरी जा। इस चाल्ली अस बुराई करने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

उंदे आस्ते सोने आली चटाई नरक दी ऐ ते उंदे उप्पर कम्बल (नरक दी अग्ग दे) न। इस चाल्ली अस गलत करने आलें गी इनाम दिंदे आं।

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

ते जो विश्वास करदे हन ते भला कम्म करदे हन, असीं किसे नू बोझ नहीं देगे सिवाय उस दी क्षमता दे हिसाब नाल। ओह सुर्ग दे निवासी हन; ओह़ उदे च गै रौंदे ह़न,

وَنَزَعْنَا مَا فِيْ صُدُوْرِهِمْ مِّنْ غِلٍّ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُۚ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ هَدٰىنَا لِهٰذَاۗ وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَآ اَنْ هَدٰىنَا اللّٰهُ ۚ لَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۗ وَنُوْدُوْٓا اَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa naza‘nā mā fī ṣudūrihim min gillin tajrī min taḥtihimul-anhār(u), wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī hadānā lihāżā, wa mā kunnā linahtadiya lau lā an hadānallāh(u), laqad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), wa nūdū an tilkumul-jannatu ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

ते अस उंदे छाती थमां बदला उखाड़ दित्ता, जिंदे थल्ले नदियां बगदियां हियां। उन्हां ने आख्या, "अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने सानू इस (स्वर्ग) तक दिखाया है। अगर अल्लाह ने सानु नहीं दिखाया तां सानू मार्गदर्शन नहीं होंदा। वाकई साडे रब दे रसूले सच्चाई ला के आए हन।" उनेंगी एह़ ग् लाया गेया के, "एह़ जन्नत ऐ, जेका तुंदे कम् में दे कारण तुसेंगी विरासत च मिली गेदा ऐ।"

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

ते सुअर्गे दे निवासियें नरक दे निवासियें गी सद्देआ, "सच् च च असेंगी ओह़ गै हासल होई गेदा ऐ, जेका परमेसरे असेंगी सच् चाई दा वादा कित्ता हा। केह़ तुसें गी ओह़ गै हासल कित्ता ऐ, जेका परमेसरे तुसेंगी सच् चाई दा वादा कित्ता हा?" उन् ने जवाब दित्ता, “सही ऐ।” फिर फोन करने आले (फरिश्ता) ने उंदे च ऐलान कीता, "अल्लाह दा श्राप गलत करने आलें उप्पर ऐ,

اَلَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ كٰفِرُوْنَۘ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati kāfirūn(a).

(अर्थात) ओह जो (दूजे) अल्लाह दे रस्ते विच बाधा पांदे हन ते उस नूं मोड़न दी कोशिश करदे हन। परलोक दा इन्कार करने आले गै न।”

وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌۚ وَعَلَى الْاَعْرَافِ رِجَالٌ يَّعْرِفُوْنَ كُلًّا ۢ بِسِيْمٰىهُمْۚ وَنَادَوْا اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْۗ لَمْ يَدْخُلُوْهَا وَهُمْ يَطْمَعُوْنَ

wa bainahumā ḥijāb(un), wa ‘alal-a‘rāfi rijāluy ya‘rifūna kullam bisīmāhum, wa nādau aṣḥābal-jannati an salāmun ‘alaikum, lam yadkhulūhā wa hum yaṭma‘ūn(a).

ते उन्हां दे विच (जन्नत ते नरक दे निवासी) इक पर्दा है, ते अ'रफ (सब तों उच्ची जगह) ते इक दूजे नूं पछाणन वाले लोक हन, हर इक अपने-अपने निशान नाल। जन्नत दे निवासियें गी पुकारनगे, "तुंदे उप्पर शांति होऐ।" अजे तक ओह अंदर नहीं आए, पर ओह (प्रवेश करन लई) उत्सुक हन।

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ते जदुं उंदी नजर नरक दे निवासियें आस् ते ह़ोई जाग, तां ओह़ ग् लाङन, "साढ़े रब, असेंगी उनें गलत करने आलें च नेई पाओ।"

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْاَعْرَافِ رِجَالًا يَّعْرِفُوْنَهُمْ بِسِيْمٰىهُمْ قَالُوْا مَآ اَغْنٰى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ

wa nādā aṣḥābul-a‘rāfi rijālay ya‘rifūnahum bisīmāhum qālū mā agnā ‘ankum jam‘ukum wa mā kuntum tastakbirūn(a).

ते अ'रफ (सबसे उच्ची थां) दे उपर आले लोकें गी अपने जानने आलें गी निशानें कन्नै बुलाया, ते आखदे हे, "तुस जेड़ी दौलत कट्ठी कीती ऐ ते जिसदे उप्पर तुसें गी गर्व ऐ, (पता निकलदा ऐ) तुंदे आस्तै कोई फायदा नेईं ऐ।"

اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللّٰهُ بِرَحْمَةٍۗ اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَ

ahā'ulā'il-lażīna aqsamtum lā yanāluhumullāhu biraḥmah(tin), udkhulul-jannata lā khaufun ‘alaikum wa lā antum taḥzanūn(a).

क्या ए ओह लोग हन जिन्हां दे बारे विच तुसीं कसम खादी सी कि उहनां नू अल्लाह दी दया नहीं मिलनी?” (अल्लाह ने आख्या) “जन्नत विच दाखल हो जाओ! तेरे लेई ना कोई डर होग ते ना गै तुस दुखी ओगे।”

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ النَّارِ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ اَفِيْضُوْا عَلَيْنَا مِنَ الْمَاۤءِ اَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۗقَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكٰفِرِيْنَۙ

wa nādā aṣḥābun-nāri aṣḥābal-jannati an afīḍū ‘alainā minal-mā'i au mimmā razaqakumullāh(u), qālū innallāha ḥarramahumā ‘alal-kāfirīn(a).

नरक दे निवासी स्वर्ग दे निवासियें गी पुकारदे न, "साढ़े गी (थोड़ा) पानी पाओ जां जेह्ड़ा बी रोजी-रूट्टी अल्लाह ने तुसेंगी दित्ता ऐ।" उन्होनें जवाब दित्ता, "वास्तव च अल्लाह ने इन्हें दोनों गी काफिरें कोला मना करी दित्ता ऐ।"

الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَهْوًا وَّلَعِبًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۚ فَالْيَوْمَ نَنْسٰىهُمْ كَمَا نَسُوْا لِقَاۤءَ يَوْمِهِمْ هٰذَاۙ وَمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

al-lażīnattakhażū dīnahum lahwaw wa la‘ibaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma nansāhum kamā nasū liqā'a yaumihim hāżā, wa mā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

(अर्थात) जो अपने धर्म नू खेल ते मजाक बनांदे हन, ते दुनिया दे जीवन नाल धोखा हो चुके हन। इस करिए इस दिन (कयामत) गी अस उनेंगी भुल्ली जंदे आं जि'यां ओह् पैह्लें अज्जै दी मुलाकात गी भुल्ली गेदे हे, ते इस आस्तै जे उ'नें साढ़े आयतें दा इन्कार कीता हा।

وَلَقَدْ جِئْنٰهُمْ بِكِتٰبٍ فَصَّلْنٰهُ عَلٰى عِلْمٍ هُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa laqad ji'nāhum bikitābin faṣṣalnāhu ‘alā ‘ilmin hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

सचमुच, असीं उन्हां दे कोल किताब (कुरान) ला दित्ती है, जिस नूं असीं ज्ञान दे आधार ते समझाया है, इमानदारां वास्ते मार्गदर्शन ते दया दे तौर ते।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا تَأْوِيْلَهٗۗ يَوْمَ يَأْتِيْ تَأْوِيْلُهٗ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ نَسُوْهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۚ فَهَلْ لَّنَا مِنْ شُفَعَاۤءَ فَيَشْفَعُوْا لَنَآ اَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِيْ كُنَّا نَعْمَلُۗ قَدْ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hal yanẓurūna illā ta'wīlah(ū), yauma ya'tī ta'wīluhū yaqūlul-lażīna nasūhu min qablu qad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), fahal lanā min syufa‘ā'a fa yasyfa‘ū lanā au nuraddu fa na‘mala gairal-lażī kunnā na‘mal(u), qad khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

क्या ओ सिर्फ सच्चाई (कुरान) दे सबूत दा इंतजार कैनी करेंदे। जिस दिन सच्चाई दा सबूत आया, उस दिन जिन्हां ने पहले उस नूं नजरअंदाज कीता सी, उहनां ने आखया, "सचमुच साडे रब दे दूत सच्चाई नू ला के आए हन। तां क्या साडे वास्ते कोई बिनती है जो साडी मदद देवेगा या तां कि असीं (संसार विच) वापस कर दित्ता जावे तां कि असीं पहले कीते होए भले कम्मां दे विपरीत करचे? असल च उनेंगी अपने आप गी नुकसान पजाया ऐ ते जेह्ड़ा उनेंगी पैह्लें गै बनाया हा, ओह् उंदे कोला गै गायब होई गेआ ऐ।

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهٗ حَثِيْثًاۙ وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُوْمَ مُسَخَّرٰتٍۢ بِاَمْرِهٖٓ ۙاَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْاَمْرُۗ تَبٰرَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ

inna rabbakumullāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), yugsyil-lailan-nahāra yaṭlubuhū ḥaṡīṡā(n), wasy-syamsa wal-qamara wan-nujūma musakhkharātim bi'amrih(ī), alā lahul-khalqu wal-amr(u), tabārakallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

सचमुच तुहाडे रब (है) अल्लाह जिन्हां ने छह युग विच आकाश ते धरती दी रचना कीती, फिर ओह 'अरश' ते निवास कीता। उसने रात गी जल्दी-जल्दी बाद दे दिन च बंद करी दित्ता। (उसने) अपने हुक्म दे अधीन सूरज, चंद्रमा ते तारे पैदा कीते। चेता रक्खना! सारी सृष्टि ते मामले उहनां दा हक है। महिमा सब दुनियां दे रब अल्लाह दी होवे।

اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ

ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

नम्र दिल ते कोमल आवाज़ कन्ने अपने परमात्मा कोला प्रार्थना करो। सचमुच, ओह् सीमाएं दा उल्लंघन करने आह्लें गी पसंद नेईं करदा।

وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).

ते धरती गी ठीक (रचने) दे बाद उसी नुकसान नेईं पजाओ। डर ते उम्मीद कन्ने उंदे कोला प्रार्थना करो। दरअसल, अल्लाह दी रहमत भलाई करने आलें दे बहुत नेड़े ऐ।

وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).

एह् ओह् गै ऐ जेह्ड़ा अपनी दया (बरखा) दे औने कोला पैह्ले, खुशखबरी दे वाहक दे रूप च हवा गी उड़ांदा ऐ, तां जे जदूं हवा बादलें गी लेई औंदी ऐ तां अस उनेंगी बंजर इलाके च भगांदे आं, फिरी अस उस इलाके च बरखा भेजने आं। फिर उस बरखा नाल असीं किस्म-किस्म दे फल उग गए। इ'यां गै अस मरे दे लोकें गी जिंदा करदे आं, उम्मीद ऐ जे तुस सबक सिखगे।

وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهٗ بِاِذْنِ رَبِّهٖۚ وَالَّذِيْ خَبُثَ لَا يَخْرُجُ اِلَّا نَكِدًاۗ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّشْكُرُوْنَ ࣖ

wal-baladuṭ-ṭayyibu yakhruju nabātuhū bi'iżni rabbih(ī), wal-lażī khabuṡa lā yakhruju illā nakidā(n), każālika nuṣarriful-āyāti liqaumiy yasykurūn(a).

ते ज़मीन चंगी ऐ, पौधे परमात्मा दी इजाजत कन्ने खूब उगदे न; ते घटिया मिट्टी, उगने आली फसलें गी सुस्त होई जंदी ऐ। इस चाल्ली अस उनें लोकें आस्तै (अपनी महानता दे) निशान बार-बार समझांदे आं जेह्ड़े शुक्रगुजार न।

لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

सचमुच अस्सां सचमुच नूह कूं अपणे लोगें दे कोल भेज डित्ता हे, फिर उन्हां आख्या, "हे मेडे लोग! अल्लाह दी इबादत करो! तुआडे वास्ते उन्हा दे सिवाय कोई परमात्मा (इबादत) कैनी। सचमुच मैं डरदा हां कि तुहानूं भयानक दिन (कयामत) ते सजा दी तड़पानी होवेगी।

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qālal mala'u min qaumihī innā lanarāka fī ḍalālim mubīn(in).

उंदे लोकें दे सरदारें आखेआ, "सच्चें गै अस दिक्खने आं जे तुस सच्चें गै साफ-सुथरी गलती च ओ।"

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

उने (नूह) जवाब दित्ता, "हे मेरे लोक! मैं भटकदा नेईं; पर मैं सारे संसार दे प्रभु दा दूत ऐं।"

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنْصَحُ لَكُمْ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

uballigukum risālāti rabbī wa anṣaḥu lakum wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

मैं तुसें गी अपने रब दा संदेश दिंदा हां, तुसें गी सलाह दिंदा हां, ते मैं अल्लाह कोला ओह जानना आं जेड़ा तुस नेईं जानदे।"

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).

ते केह़ तुस अचंभदे ओ के तुंदे रब थवां तुंदे च इक मानू दे जरिये तुसेंगी चेतावनी देने आस् ते ते तुस धर्मी बनी सकदे ओ, ते तुसेंगी दया पाने आस् ते इक याद दिलांदा ऐ?

فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ

fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).

इस करिए उने उसी (नूह) दा इन्कार करी ओड़ेया। फिरी अस उसी ते उंदे कन्ने जहाज च बैठे दे लोकें गी बचाई लेआ। साडे आयत दा इन्कार करने आलें गी अस डुबोई दिंदे आं। सचमुच, ओह इक ऐसे लोक न जेड़े (उंदे दिलें दी अक्खीं) न।

۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

ते अद (असीं) हुद, उंदे भ्राऽ दे लोकें गी भेजेआ। उसने कहा, "हे मेरे लोग! अल्लाह दी इबादत करो! तुहाडे वास्ते उस दे सिवाय कोई ईश्वर (इबादत) नहीं है। तां तुसीं अल्लाह तों क्यों नहीं डरदे?"

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ سَفَاهَةٍ وَّاِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī innā lanarāka fī safāhatiw wa innā lanaẓunnuka minal-kāżibīn(a).

उंदे लोकें दे काफिरें दे सरदारें आखेआ, "सचमुच अस तुसेंगी पूरी चाल्ली पागल समझने आं ते असेंगी लगदा ऐ जे तुस झूठ बोलने आह्लें च शामल ओ।"

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ سَفَاهَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī safāhatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

उने (हुद) जवाब दित्ता, "हे मेरे लोक! एह् नेईं ऐ जे मैं पागल ऐं, पर मैं सारे संसारें दे रब दा रसूलुल्लाह आं।"

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنَا۠ لَكُمْ نَاصِحٌ اَمِيْنٌ

uballigukum risālāti rabbī wa ana lakum nāṣiḥun amīn(un).

मैं तुसें गी अपने रब दा संदेश दिंदा हां ते तुसें गी भरोसेमंद सलाह दिंदा हां।

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).

ते केह़ तुस हैरान ओ के तुसेंगी चेता करने आस् ते तुंदे च इक मानू दे जरिये तुंदे रब थवां तुसेंगी चेता कराने आस् ते इक याद आया ऐ? याद रखो, जदुं उनेंगी नूह़ दे लोकें दे बा'द उनेंगी उत्तराधिकारी बनाया हा, ते उनेंगी तुसेंगी ताकत ते कद च तरजीह दित्ती ही। इस करिए अल्लाह दे एहसानें गी याद करो तां जे तुस सफल होओ।

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللّٰهَ وَحْدَهٗ وَنَذَرَ مَا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lina‘budallāha waḥdahū wa nażara mā kāna ya‘budu ābā'unā, fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

उन्हां ने आख्या, "क्या तुसीं साडे कोल अकेले अल्लाह दी इबादत करन लई आए हो ते साडे पुरख जो इबादत करदे सन, उस नूं त्याग देंदे हो? तां साडे कोल अपनी धमकी साबित करो, जेकर तुस सच्चे हो!"

قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

उने (हुद) जवाब दित्ता, "वास्तव च परमात्मा थमां नफरत ते गुस्सा तुंदे उप्पर पौग। के तुस मेरे कन्ने उनें नांएं (मूर्तियें) दे बारे च बहस करना चांह्दे ओ जेह्ड़े तुसें ते तुंदे पुरखें अपने आपै गी बनाया हा, हालाँकि अल्लाह ने इस आस्तै जानकारी नेईं दित्ती ऐ? जेकर ऐ तां इंतजार करो! सचमुच मैं बी तुंदे कन्नै उनें लोकें च ऐं जेह्ड़े इंतजार करा करदे न।

فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَمَا كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ ࣖ

fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū biraḥmatim minnā wa qaṭa‘nā dābiral-lażīna każżabū bi'āyātinā wa mā kānū mu'minīn(a).

इस आस् ते अस उसी (हुद) ते उंदे कन् ने रौह़ने आलें गी अपनी दया कन् ने बचाई लेत्ता ते उनें लोकें गी उंदी जड़ें तकर नाश करी ओड़ेया, जिनेंगी साढ़े निशानें गी झ़ूठा करदे हे। ओह़ विश् वासी नेई ह़न।

وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).

ते समुद दे लोकें गी (असें उंदे भ्रा सालेह गी भेजेआ)। उ'नें आखेआ, "हे मेरे लोक! अल्लाह दी इबादत करो! तुंदे आस्तै उंदे सिवाय कोई परमात्मा (इबादत) नेईं ऐ। वाकई तुंदे रब कोला इक साफ सबूत तुंदे कोल आया ऐ। अल्लाह दी एह् (क) ऊंट तुंदे आस्तै इक निशानी ऐ। इसगी अल्लाह दी धरती उप्पर खिलाने देयो, उसी नुकसान नेईं पजाओ, नेईं ते नतीजे च तुसें गी इक दर्दनाक तड़प दा सामना करना पौग।"

وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

ते याद रखो जदों उसने तुहानूं अद दे लोकां दे पिच्छे खलीफा बना के तुहानूं धरती ते रखेया। समतल थाहरें उप्पर तुस महल बनांदे ओ ते प्हाड़ियें उप्पर उनेंगी घरें च उकेरदे ओ। तो अल्लाह दी बरकत याद करो ते धरती ते बदमाशी ना करो।

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِمَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ اَتَعْلَمُوْنَ اَنَّ صٰلِحًا مُّرْسَلٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلَ بِهٖ مُؤْمِنُوْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lil-lażīnastuḍ‘ifū liman āmana minhum ata‘lamūna anna ṣāliḥam mursalum mir rabbih(ī), qālū innā bimā ursila bihī mu'minūn(a).

घमंडी सरदारें उनें लोकें गी जिनेंगी कमजोर समझेआ जंदा हा, यानी उंदे लोकें गी जिनेंगी अपने लोकें च विश्वास कीता हा, “के तुस जानदे ओ के सालेह उंदे रब दा दूत ऐ?” उन् ने ग् लाया, “सच् च च अस उदे आस् ते जेके ग् लांदे ह़न, उदे उप् पर विश् वास करदे आं।”

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْٓا اِنَّا بِالَّذِيْٓ اٰمَنْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qālal-lażīnastakbarū innā bil-lażī āmantum bihī kāfirūn(a).

घमंड करने आले ग् लांदे ह़न, "तुस जेके विश् वास करदे ओ, अस उसी नकारदे आं।"

فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).

फिरी उन् ने ऊंट गी मारी ओड़ेया, ते अपने प्रभु दे हुक्म दे खिलाफ घमंडी कम्म कित्ता। उ'नें आखेआ, "हे सालेह! साढ़े उप्पर अपनी धमकी साबित करो, जेकर एह् सच्च ऐ जे तुस दूतें च शामल ओ।"

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

उस बेले उन्हें गी भूंचाल आया ते ओह अपने घरें दे खंडहर च मरे दे हे।

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُحِبُّوْنَ النّٰصِحِيْنَ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālata rabbī wa naṣaḥtu lakum wa lākil lā tuḥibbūnan-nāṣiḥīn(a).

फिरी ओह़ (सालेह) उनेंगी छड्डी ओड़ेया, ते ग् लाया, "हे मेरे लोकें! सचमुच, मैं तुंदे तकर अपने रब दा संदेश दित्ता ऐ ते तुसेंगी सलाह बी दित्ती ऐ। पर तुसेंगी सलाह देने आले लोकें गी पसंद नेई ऐ।"

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).

ते (असें बी) लूत गी भेजेया, जदुं उन् ने अपने लोकें गी ग् लाया, "तुस घृणित कर्म कीं करदे ओ, जेका तुंदे शा पैह़लैं (इस संसारे च) कुसे ने नेई कित्ता)।

اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ

innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).

सचमुच तुसें अपनी वासना गी जनानियें आस्तै नेईं, पुरुषें आस्तै गै उजागर कीता ऐ। तुस सच्चें गै इक ओवररीच लोक ओ।”

وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

ते उंदे लोकें दा जवाब होर किश नेई हा के "उनेंगी (लूत ते उंदे अनुयायियें गी) अपने मुल् के थवां कड्डी ओड़ो, ओह़ अपने आप गी पबित्तर समझने आले लोक न।"

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).

फिर अस उसी ते उंदे अनुयायियें गी बचाई लेआ, सिवाय उंदी पत्नी गी, जेह्ड़ी पिच्छें रेह्ने आह्लें च शामल ही।

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

ते असीं उंदे उप्पर बरखा (पत्थर) दी बरखा कीती। इस आस् ते इस गल् ला उप् पर ध़् यान देयो के पाप करने आले मानू कन् ने केह़ ह़ोदा ऐ।

وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).

ते मद्यन दे लोकें गी अस उंदे अपने भ्राऽ शुएब गी (भेजेआ)। उ'नें आखेआ, "हे मेरे लोक! अल्लाह दी इबादत करो। तुंदे आस्तै उंदे सिवाय कोई परमात्मा (इबादत) नेईं ऐ। सचमुच तुंदे कोल तुंदे रब कोला साफ सबूत आए न। नाप ते तराजू गी सिद्ध करो, ते कुसै गी बी ज़रा बी नुकसान नेईं पजाओ। धरती गी ठीक ढंगै कन्नै (सृजन) दे बाद नुकसान नेईं करोआओ। जेकर तुस मुसलमान ओ तां तुंदे आस्तै एह् बेहतर ऐ।

وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

ते मुसलमानें गी अल्लाह दे रस्ते कोला डराइयै ते उसी भटकाने दी इच्छा कन्नै कुसै बी रस्ते पर नेईं बैठो। याद रखो जदों तुसीं थोड़े सी, फिर अल्लाह ने तुहाडी गिणती वधा दित्ती। ते नुकसान पजाने आलें दा केह़ होंदा ऐ, इस उप् पर ध़् यान देयो।

وَاِنْ كَانَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْكُمْ اٰمَنُوْا بِالَّذِيْٓ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَطَاۤىِٕفَةٌ لَّمْ يُؤْمِنُوْا فَاصْبِرُوْا حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ بَيْنَنَاۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ۔

wa in kāna ṭā'ifatum minkum āmanū bil-lażī ursiltu bihī wa ṭā'ifatul lam tu'minū faṣbirū ḥattā yaḥkumallāhu bainanā, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

जेकर तुंदे च कोई समूह ऐ जेड़ा (उसी शिक्षाएं) उप्पर विश्वास करदा ऐ जेड़ी मैं उसी पजाने आस्तै भेजे दा ऐ, ते कोई समूह ऐ जेह्ड़ा विश्वास नेईं करदा, तां तदूं तकर धीरज रखो, जदूं तकर अल्लाह साढ़े बश्कार फैसला नेईं करी लै। ओह् बेहतरीन जज ऐ।

۞ قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَنُخْرِجَنَّكَ يٰشُعَيْبُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ قَالَ اَوَلَوْ كُنَّا كٰرِهِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lanukhrijannaka yā syu‘aibu wal-lażīna āmanū ma‘aka min qaryatinā au lata‘ūdunna fī millatinā, qāla awalau kunnā kārihīn(a).

शुएब कबीले दे घमंडी नेताएं आखेआ, "हे शुएब! अस तुसेंगी ते मुसलमानें गी अपने मुल्ख थमां जरूर कड्डी देगे, जदूं तकर तुस साढ़े धर्म च नेईं औंदे।" शुएब ने आख्या, "क्या (तुस असेंगी कड्डने आह्ले ओ), भलेआं असेंगी एह् पसंद नेईं ऐ?

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اِنْ عُدْنَا فِيْ مِلَّتِكُمْ بَعْدَ اِذْ نَجّٰىنَا اللّٰهُ مِنْهَاۗ وَمَا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّعُوْدَ فِيْهَآ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّنَاۗ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًاۗ عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَاۗ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَاَنْتَ خَيْرُ الْفٰتِحِيْنَ

qadiftarainā ‘alallāhi każiban in ‘udnā fī millatikum ba‘da iż najjānallāhu minhā, wa mā yakūnu lanā an na‘ūda fīhā illā ay yasyā'allāhu rabbunā, wasi‘a rabbunā kulla syai'in ‘ilmā(n), ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanaftaḥ bainanā wa baina qauminā bil-ḥaqqi wa anta khairul-fātiḥīn(a).

सचमुच असी अल्लाह दे खिलाफ इक बड्डा झूठ आविष्कार करदे, जेकर अस तुहाडे धर्म च वापस आ जांदे, अल्लाह ने सानु उसदे कोला मुक्त करने दे बाद। ते साढ़े आस्तै उंदे कोल वापस औना ठीक नेईं ऐ, जदूं तकर अल्लाह साढ़े रब नेईं चांह्ग। साडे प्रभु दा ज्ञान हर चीज़ गी घेरदा ऐ। सिर्फ अल्लाह उप्पर गै अस भरोसा करदे आं। हे साडे प्रभू, साडे ते साडे लोकां दे बीच न्याय (निष्पक्ष) नाल करो। तुस सारें शा बेहतरीन फैसला लैने आह्ले ओ।"

وَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَىِٕنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

wa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī la'inittaba‘tum syu‘aiban innakum iżal lakhāsirūn(a).

ते उदे लोकें दे सरदार (शुआइब) जेड़े काफिर हे, उनेंगी (एक-दूसरे गी) आखेआ, "सच् च च जेकर तुस शुएब दे पिच्छे चलगे तां तुस गै हारगे।"

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

उस बेले उन्हें गी भूंचाल आया ते ओह अपने घरें दे खंडहर च मरे दे हे।

الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ

al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).

शुएब दा इन्कार करने आले लोक इय् यां हे जिंया ओह़ कदे बी उस (देश) च नेई रौंदे हे। शुएब दा इन्कार करने आले गै हारदे न।

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).

इस आस् ते शुएब उनेंगी एह़ ग् लांदे होई छड्डी ओड़ेया, "हे मेरे लोकें! सचमुच, मैं तुसेंगी अपने रब दा संदेश दित्ता ऐ ते तुसेंगी सलाह बी दित्ती ऐ। तां मैं काफिरें आस् ते किय् यां दुखी होग?"

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّآ اَخَذْنَآ اَهْلَهَا بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُوْنَ

wa mā arsalnā fī qaryatim min nabiyyin illā akhażnā ahlahā bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yaḍḍarra‘ūn(a).

ते अस इक नबी गी कुसै मुल्ख च नेईं भेजेआ, (और ओदे निवासियें उस नबी गी नकार दित्ता), पर अस उंदे निवासियें गी कठिनाई ते दुखें गी लाया तां जे ओह् अपने आप गी नम्र करियै (आधीन) करी सकन।

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتّٰى عَفَوْا وَّقَالُوْا قَدْ مَسَّ اٰبَاۤءَنَا الضَّرَّاۤءُ وَالسَّرَّاۤءُ فَاَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ṡumma baddalnā makānas-sayyi'atil-ḥasanata ḥattā ‘afau wa qālū qad massa ābā'anaḍ-ḍarrā'u was-sarrā'u fa akhażnāhum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

फिर असीं दुखां दी जगह सुख नाल बदल दित्ता (तां कि उन्हां दी संतान ते दौलत) वद्ध हो जावे, फिर उन्हां ने आख्या, "सचमुच साडे पुरखें ने दुख ते सुख दा अनुभव कीता सी," इस करके असीं उन्हां नू अचानक तड़पाया, बिना उन्हां दे एहसास होए।

وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).

ते जेकर मुल्ख दे लोक विश्वास करदे ते धर्मी होंदे तां अस उनेंगी आकाश ते धरती थमां बरकत देई दिंदे, पर ओह झूठ (साढ़े आयत) निकले, इस करी असें उनेंगी उंदे कीते दे मताबक सजा दित्ती।

اَفَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَّهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَۗ

afa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā bayātaw wa hum nā'imūn(a).

तो क्या कस्बे दे लोग सोंदे होए रात नू आने वाली साडी सजा तों सुरक्षित महसूस करदे हन?

اَوَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَّهُمْ يَلْعَبُوْنَ

awa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā ḍuḥaw wa hum yal‘abūn(a).

या कस्बे दे लोग खेलदे वक्त सुबेरे आने आली साडी सजा तों सुरक्षित महसूस करदे हन?

اَفَاَمِنُوْا مَكْرَ اللّٰهِۚ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

afa aminū makrallāh(i), falā ya'manu makrallāhi illal-qaumul khāsirūn(a).

या क्या ओ अल्लाह दी (अप्रत्याशित) सजा तों सुरक्षित महसूस करदे हन? अल्लाह दी सजा तों कोई वी सुरक्षित महसूस नहीं करदा सिवाय हारने वाले।

اَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ اَهْلِهَآ اَنْ لَّوْ نَشَاۤءُ اَصَبْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْۚ وَنَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lil-lażīna yariṡūnal-arḍa mim ba‘di ahlihā allau nasyā'u aṣabnāhum biżunūbihim, wa naṭba‘u ‘alā qulūbihim fahum lā yasma‘ūn(a).

या क्या उन लोकें गी साफ नेईं ऐ जेड़े उदे निवासियें दे बाद धरती दा वारिस बनदे न जे जेकर अस चाह्न्दे आं तां उनेंगी उंदे पापें दी सजा जरूर देगे, ते उंदे दिलें उप्पर मुहर लांदे आं तां जे ओह् (सक) नेईं सुनी सकन।

تِلْكَ الْقُرٰى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤىِٕهَاۚ وَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا مِنْ قَبْلُۗ كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الْكٰفِرِيْنَ

tilkal-qurā naquṣṣu ‘alaika min ambā'ihā, wa laqad jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānū liyu'minū bimā każżabū min qabl(u), każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-kāfirīn(a).

इह ज़मीनां हन (जिन्हां नू असीं नष्ट कर दित्ता), असीं तुहानूं उन्हां दी कुझ कहानियां सुनांदे हां। उंदे दूत असल च उंदे कोल साफ सबूत लेइयै आए दे हे। पर उनेंगी (उसी बी) उस गल् ला उप् पर विश् वास नेई हा, जिसी उनेंगी पैह़लैं नकार दित्ता हा। इस चाल्ली अल्लाह काफिरें दे दिलें उप्पर मुहर लांदा ऐ।

وَمَا وَجَدْنَا لِاَكْثَرِهِمْ مِّنْ عَهْدٍۚ وَاِنْ وَّجَدْنَآ اَكْثَرَهُمْ لَفٰسِقِيْنَ

wa mā wajadnā li'akṡarihim min ‘ahd(in), wa iw wajadnā akṡarahum lafāsiqīn(a).

ते अस उंदे च मते सारें गी अपने वादे गी पूरा करदे नेईं पांदे। बल्कि, जो अस्सां पाया ओ ए हे कि उन्हां एचों ज्यादातर सच एच दुष्ट लोग हेन।

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

उंदे बाद असें मूसा गी अपने सबूतें कन्नै फिरौन ते उंदे लोकें दे सरदारें गी भेजेआ, ते उनेंगी सबूतें दा इन्कार करी दित्ता। इस करिए ध्यान देओ जे नुकसान पजाने आह्लें दा केह् होंदा ऐ।

وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

ते मूसा ने आख्या, "हे फिरौन! सचमुच मैं सारे संसार दे प्रभु दा दूत हां।

حَقِيْقٌ عَلٰٓى اَنْ لَّآ اَقُوْلَ عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَرْسِلْ مَعِيَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

Ḥaqīqun ‘alā allā aqūla ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), qad ji'tukum bibayyinatim mir rabbikum fa arsil ma‘iya banī isrā'īl(a).

अल्लाह दे बारे च सच्चाई दस्सन दा फर्ज ऐ। सचमुच, मैं तुंदे कोल तुंदे प्रभु कोला साफ सबूत कन्ने आया आं, इस आस्ते इस्राएल दे बच्चें गी मेरे कन्ने (जाने देयो)।

قَالَ اِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِاٰيَةٍ فَأْتِ بِهَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla in kunta ji'ta bi'āyatin fa'ti bihā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

उने (फिरौन) जवाब दित्ता, "जेकर सच ऐ के तुस सबूत लेई औंदे ओ, तां उसी दस्सो के तुस सच्चे लोकें च शामल ओ।"

فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ

fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).

फिर (मूसा) ने अपनी लाठी फेंक दी, ते अचानक लाठी असली वड्डा सांप बनी गई।

وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ

wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).

ते उने अपना हत्थ कड्ढेआ, अचानक उसी दिखने आलें आस्तै सफेद (चमकदा) होई गेआ।

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ

qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).

फिरौन दे सरदारें ने आखेआ, "एह् माह्नू सच्चें गै चतुर जादूगर ऐ।

يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ ۚ فَمَاذَا تَأْمُرُوْنَ

yurīdu ay yukhrijakum min arḍikum, fa māżā ta'murūn(a).

जो तुहानूं तुहाडी ज़मीन तों कड्डना चाहुंदा है।" (फिरौन ने आख्या), "फिर तुस की सुझाव देंदे हो?"

قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ

qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).

(प्रमुख) ने जवाब दित्ता, "उस ते उदे भ्राऽ गी (थोड़ी देर लेई) हिरासत च रक्खो ते किश लोकें गी शैहरें च भेजी ओड़ो तां जे (जादूगरें गी इकट्ठा कीता जा)।

يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

तां जे सारे चतुर जादूगरें गी तुंदे कोल लेई औन।”

وَجَاۤءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوْٓا اِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ

wa jā'as-saḥaratu fir‘auna qālū inna lanā la'ajran in kunnā naḥnul-gālibīn(a).

ते जादूगर फिरौन दे कोल आए। उन् ने आख्या, “(क्या) असेंगी इनाम मिलग, जेकर अस जीत हासल करगे?”

قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ

qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).

उने (फिरौन) जवाब दित्ता, "हां, असल च तुसें गी उनें लोकें च शामल होना चाहिदा जेह्ड़े (मेरे) नेड़े न।"

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ نَحْنُ الْمُلْقِيْنَ

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna naḥnul-mulqīn(a).

उन्होनें (जादूगर) ने कहा, "हे मूसा! तुस पैह्ले फेंकगे, जां अस फेंकगे?"

قَالَ اَلْقُوْاۚ فَلَمَّآ اَلْقَوْا سَحَرُوْٓا اَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوْهُمْ وَجَاۤءُوْ بِسِحْرٍ عَظِيْمٍ

qāla alqū, falammā alqau saḥarū a‘yunan-nāsi wastarhabūhum wa jā'ū bisiḥrin ‘aẓīm(in).

उने (मूसा) जवाब दित्ता, "पैह्ले गै इसगी फेंक देओ!" इस करिए उनेंगी फेंकने दे बाद लोकें दी अक्खीं गी जादू करदे होई लोकें गी डरा दित्ता, कीजे उनेंगी बड़ा (कमाल) जादू दस्सेआ।

۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ

wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).

ते अस मूसा गी प्रगट कित्ता, “अपनी लाठी सुट्टो!” तो अचानक उसने उन्दे सारे झूठ गी निगल लेया।

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَۚ

fa waqa‘al-ḥaqqu wa baṭala mā kānū ya‘malūn(a).

फिरी सच्चाई साबत होई गेई, ते उंदा हर कम्म बेकार होई गेआ।

فَغُلِبُوْا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوْا صٰغِرِيْنَۚ

fa gulibū hunālika wanqalabū ṣāgirīn(a).

इस करिए ओह उस जगह पर हार गे ते ओह घृणित लोक बनी गे।

وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ

wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).

ते जादूगर फौरन डिग्गी गे ते सजदा कित्ता।

قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).

उने आख्या, "अस सारे लोक दे प्रभु उप्पर विश्वास करदे आं।

رَبِّ مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ

rabbi mūsā wa hārūn(a).

(अर्थात) मूसा ते हारून दा प्रभु।”

قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).

फिरौन ने आख्या, "मेरे तुसेंगी अनुमति देने शा पैह़लैं तुस उदे उप् पर विश् वास कीं करदे ओ? असल च एह़ सच् चाई च इक चाल ऐ, जेकी तुसें इस शैह़रे च योजना बनाई ऐ, उदे बासियें गी भ़ेज् जेया।

لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).

मैं तुंदे हत्थ-पैर गी क्रिसक्रॉस तरीके कन्नै (दाएं हत्थ ते बाएं पैर जां उल्टा) जरूर कट्टगा, तां मैं तुसें सारें गी सूली उप्पर चढ़ाई देगा।”

قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ

qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).

उने (जादूगरें) जवाब दित्ता, “सच च अस अपने प्रभु कोल वापस औगे।

وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ

wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).

ते तुसें साढ़े कोला बदला नेईं लेता, पर इस आस्तै के अस अपने रब दे आयतें उप्पर विश्वास कीता हा, जदूं ओह् साढ़े कोल औंदे हे।" (उनें प्रार्थना कीती), "साढ़े रब, असेंगी धीरज देओ ते मुसलमान दे रूप च मरी जाओ (तुंदे कोल आत्मसमर्पण करो)।

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).

ते फिरौन दे लोकें दे सरदारें आखेआ, "केह़ तुस मूसा ते उदे लोकें गी इस मुल् के (मिस्र) च तबाही मचने ते तुसेंगी ते तुंदे परमेसरे गी छोड़ने आस् ते देगे?" (फिरौन) ने जवाब दित्ता, "अस उंदे पुत्तरें गी मारी देगे ते उंदी कुड़ियें गी जिंदा करने देगे ते सच् चाई च असेंगी उंदे उप् पर पूरा अधिकार ऐ।"

قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

मूसा ने अपने लोकें गी आखेआ, "अल्लाह कोला मदद मंगने ते धीरज रखो। सच्चें गै (एह्) धरती अल्लाह दी ऐ; ओह् अपने दासें च जिसगी चाह्न्दा ऐ, उसी विरासत च देग। ते (अच्छा) अंत उनें लोकें आस्तै ऐ जेह्ड़े धर्मी न।

قَالُوْٓا اُوْذِيْنَا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْۢ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا ۗقَالَ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

qālū ūżīnā min qabli an ta'tiyanā wa mim ba‘di mā ji'tanā, qāla ‘asā rabbukum ay yuhlika ‘aduwwakum wa yastakhlifakum fil-arḍi fa yanẓura kaifa ta‘malūn(a).

उनेंगी (मूसा दे लोकें) आखेआ, "तुंदे साढ़े कोल औने थमां पैह् ले ते तुंदे औने दे बाद असेंगी (फिरौन) दबल कीता गेआ हा।" (मूसा) ने जवाब दित्ता, "उम्मीद ऐ के तुंदा रब तुंदे दुश्मनें गी नष्ट करी ओड़ग ते तुसेंगी धरती उप्पर खलीफा बनाई देग; तां ओह़ दिक् खग जे तुस केह़ करदे ओ।"

وَلَقَدْ اَخَذْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ وَنَقْصٍ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

wa laqad akhażnā āla fir‘auna bis-sinīna wa naqṣim minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yażżakkarūn(a).

ते सचमुच, अस फिरौन ते ओस दे लोकें गी मते सालें दे सूखे ते फल दी कमी कन्ने सजा दित्ती ऐ, तां जे ओ सबक सिक्खी सकन।

فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).

फिर जदूं उंदे कोल भलाई (समृद्धि) औंदी ऐ तां ओह् आखदे न जे "एह् साढ़े (प्रयत्नें) दे कारण ऐ।" ते जेकर ओह़ मुसीबत च पेदे हे तां उनेंगी इस दुर्भाग्य दा इल्जाम मूसा ते उदे अनुयायियें उप् पर लाया जंदा हा। जानिए कि उंदी किस्मत अल्लाह दे हत्थ च ऐ, पर ज्यादातर इन्हें गी पता नेईं ऐ।

وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).

ते उने (मूसा गी) आखया, “तुस साढ़े कोल जेड़ा बी सबूत लेई औगे तां अस तुंदे उप्पर विश्वास नेईं करगे।”

فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوْفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ اٰيٰتٍ مُّفَصَّلٰتٍۗ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

fa arsalnā ‘alaihimuṭ-ṭūfāna wal-jarāda wal-qummala waḍ-ḍafādi‘a wad-dama āyātim mufaṣṣalāt(in), fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

इस आस् ते अस उंदे उप् पर तूफान, टिड्डी, जूं, मेंढक ते खून (पीने दा पानी खून च बदली गेदा) गी साफ संकेत दे रूप च भेजेया, पर ओह़ घमंडी रेह़ ते ओह़ इक पापी लोक हे।

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوْا يٰمُوْسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ لَىِٕنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۚ

wa lammā waqa‘a ‘alihimur-rijzu qālū yā mūsad‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), la'in kasyafta ‘annar-rijza lanu'minanna laka wa lanursilanna ma‘aka banī isrā'īl(a).

ते जदुं उनेंगी सजा (जिस गी समझाया गेदा ऐ) ने मारया, तां उनेंगी ग् लाया, "हे मूसा! अपने रब थवां उंदे वादे दे मताबक असेंगी मंगना। जेकर तुस इस सजा गी साढ़े थवां कड्डी सकदे ओ तां अस तुंदे उप् पर विश् वास जरूर करगे ते अस इस्राएल दे लोकें गी तुंदे कन् ने जरूर जाने देगे।"

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ اِلٰٓى اَجَلٍ هُمْ بَالِغُوْهُ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumur-rijza ilā ajalin hum bāligūhu iżā hum yankuṡūn(a).

पर जदों असीं उन्हां तों सजा हटा दित्ती, जिस वेले उन्हां नू पूरा करना सी, तां उन्हां ने अपना वादा तोड़ दित्ता।

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

fantaqamnā minhum fa agraqnāhum fil-yammi bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

इस करिए अस उंदे च किश गी सजा दित्ती, फिरी अस उनेंगी समुंदरे च डुबोई दित्ता कीजे उनेंगी साढ़े निशानें दा इन्कार करी दित्ता हा ते साढ़े निशानें थमां बेपरवाह हे।

وَاَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِيْنَ كَانُوْا يُسْتَضْعَفُوْنَ مَشَارِقَ الْاَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنٰى عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۙ بِمَا صَبَرُوْاۗ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهٗ وَمَا كَانُوْا يَعْرِشُوْنَ

wa auraṡnal-qaumal-lażīna kānū yustaḍ‘afūna masyāriqal-arḍi wa magāribahal-latī bāraknā fīhā, wa tammat kalimatu rabbikal-ḥusnā ‘alā banī isrā'īl(a), bimā ṣabarū, wa dammarnā mā kāna yaṣna‘u fir‘aunu wa qaumuhū wa mā kānū ya‘risyūn(a).

ते अस दब्बे दे लोकें गी धरती दे पूरब ते पश्चिमी हिस्से गी वसीयत करी ओड़ेया, जिनेंगी अस आशीर्वाद दित्ता हा। ते इस्राएल दे लोकें आस् ते उंदे भ़ले प्रभु दा वचन उंदी धीरज दे कारण सिद्ध होई गेदा ऐ। ते अस्सां जो फिरौन ते ओस दे लोगें ने पैदा कित्ता हा ते जो कित्ता हा, उसी नष्ट करी ओड़ेया।

وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتَوْا عَلٰى قَوْمٍ يَّعْكُفُوْنَ عَلٰٓى اَصْنَامٍ لَّهُمْ ۚقَالُوْا يٰمُوْسَى اجْعَلْ لَّنَآ اِلٰهًا كَمَا لَهُمْ اٰلِهَةٌ ۗقَالَ اِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atau ‘alā qaumiy ya‘kufūna ‘alā aṣnāmil lahum, qālū yā mūsaj‘al lanā ilāhan kamā lahum ālihah(tun), qāla innakum qaumun tajhalūn(a).

ते अस इस्राएल दे बच्चें गी उस समुंद्र (लाल समुंद्र दे उत्तरी हिस्से) दे पार बचाई लेआ। जदुं ओह़ इक लोकें दे कश आए, जेके मूर्तियें दी पूजा करदे रौंदे हे, तां उनेंगी (इस्राएल दे संतान) ग् लाया, "हे मूसा! साढ़े आस् ते इक देवता (मूर्ती) बनाओ, कीजे उंदे च केई देवता (मूर्तियां) न।" (मूसा) ने जवाब दित्ता, “तुस बेवकूफ लोक ओ।”

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ مُتَبَّرٌ مَّا هُمْ فِيْهِ وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

inna hā'ulā'i mutabbarum mā hum fīhi wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

सचमुच, ओह (उन्हें मान्यताएं कन्ने) नष्ट होई जांगन ते उने जो कित्ता ऐ ओ बेकार होग।

قَالَ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْغِيْكُمْ اِلٰهًا وَّهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

qāla agairallāhi abgīkum ilāhaw wa huwa faḍḍalakum ‘alal-‘ālamīn(a).

उन्हां (मूसा) ने आख्या, "क्या मेरे वास्ते अल्लाह दे अलावा तुहाडे वास्ते कोई होर देवता ढूंढना उचित है, भले ही ओ ही है जिन्हां ने तुहानूं सारे लोकां तों (उस वक्त) प्राथमिकता दित्ती होवे।"

وَاِذْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۚ يُقَتِّلُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ

wa iż anjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażāb(i), yuqattilūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

ते (याद रखो, हे इस्राएल दे संतान) जदों असीं तुहानूं (फिरौन) ते ओस दे लोकां तों बचाया, जिन्हां ने तुहानूं कड़ी तड़पाया सी, तां उन्हां ने तुहाडे पुत्तर नू मार दित्ता ते तुहाडी धीयां दी जान बचाई। ते उस हालत विच तुहाडे रब दी वड्डी परीक्षा है।

۞ وَوٰعَدْنَا مُوْسٰى ثَلٰثِيْنَ لَيْلَةً وَّاَتْمَمْنٰهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيْقَاتُ رَبِّهٖٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ۚوَقَالَ مُوْسٰى لِاَخِيْهِ هٰرُوْنَ اخْلُفْنِيْ فِيْ قَوْمِيْ وَاَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيْلَ الْمُفْسِدِيْنَ

wa wā‘adnā mūsā ṡalāṡīna lailataw wa atmamnāhā bi‘asyrin fa tamma mīqātu rabbihī arba‘īna lailah(tan), wa qāla mūsā li'akhīhi hārūnakhlufnī fī qaumī wa aṣliḥ wa lā tattabi‘ sabīlal-mufsidīn(a).

ते अस मूसा कन्ने (तोराह देइयै) तीस रातें दा वादा कीता हा, ते अस रातें दी गिनतरी गी दस (अधिक रातें) कन्ने पूरा करी लेआ हा, इस करी जेड़ा समां परमात्मा ने चालीस रातें दा निर्धारण कीता हा, ओह़ सिद्ध हा। ते मूसा ने अपने भ्राऽ (अर्थात) हारून गी आखेआ, "मेरे लोकें गी (अगुवाई करने च) मेरी जगह लैओ, ते (अपने आप गी ते अपने लोकें गी बेहतर बनाने च) ते नुकसान पजाने आह्लें दे रस्ते पर नेईं चलना।"

وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).

ते जदुं मूसा उस समें (मुनाजत) च आया हा, जिस वेले असें नियुक्त कीता हा ते परमेसरे उदे कन् ने (सीधी) गल् ल कित्ती ही, तां (मूसा) ने ग् लाया, "हे मेरे प्रभु, मेरे सामने (तुस अपने आप गी) प्रगट होओ तांजे मैं तुसेंगी दिक् खी सकां।" (अल्लाह) ने आख्या, "तुस मिगी नेईं दिक्खी सकगे, पर पहाड़ गी दिक्खो, जेकर ओह अपनी जगह (हमेशा दी तर्ज पर) रेह्ग तां तुस मिगी जरूर दिक्खी सकगे।" इस करिए जदूं उंदे रब ने पहाड़ उप्पर (अपनी महिमा) प्रगट कीता तां पहाड़ नष्ट होई गेआ ते मूसा बेहोश होई गेआ। मूसा दे होश च औने दे बाद उन् ने ग् लाया, "तुंदी महिमा होऐ, अऊं तुंदे उप् पर पछतावा करदा ऐं ते अऊं पैह़लैं विश् वास करने आला ऐं।"

قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنِّى اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسٰلٰتِيْ وَبِكَلَامِيْ ۖفَخُذْ مَآ اٰتَيْتُكَ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

qāla yā mūsā inniṣṭafaituka ‘alan-nāsi birisālātī wa bikalāmī, fa khuż mā ātaituka wa kum minasy-syākirīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "हे मूसा! सचमुच मैं तुहानूं होर लोकां विचों (तुहाडे समें विच) चुनेया (पसंद) कि तुसीं अपने संदेश ते अपने शब्दां नू ढोन लई, इस करके मैं तुहानूं जो दित्ता है उस नू मजबूती नाल पकड़ो ते आभारी लोकां विचों बनो।

وَكَتَبْنَا لَهٗ فِى الْاَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْعِظَةً وَّتَفْصِيْلًا لِّكُلِّ شَيْءٍۚ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَّأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوْا بِاَحْسَنِهَا ۗسَاُورِيْكُمْ دَارَ الْفٰسِقِيْنَ

wa katabnā lahū fil-alwāḥi min kulli syai'im mau‘iẓataw wa tafṣīlal likulli syai'(in), fa khużhā biquwwatiw wa'mur qaumaka ya'khużū bi'aḥsanihā, sa'urīkum dāral-fāsiqīn(a).

ते अस मूसा आस् ते पट्टी (तोराह) च सारी गल् लां सारे गल् लें दी सबक ते व्याख्या दे रूप च लिखे दे हे; इस आस् ते (अस ग् लाया) "इसगी मजबूती कन् ने पकड़ी लैओ ते अपने लोकें गी आस् ते के ओह़ जित् थें तकर होई सकै उसी पकड़ी लैन, अऊं तुसेंगी दुष्टें दी धरती गी दस् सेना ऐ।"

سَاَصْرِفُ عَنْ اٰيٰتِيَ الَّذِيْنَ يَتَكَبَّرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ وَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

sa'aṣrifu ‘an āyātiyal-lażīna yatakabbarūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, wa iy yarau sabīlar-rusydi lā yattakhiżūhu sabīlā(n), wa iy yarau sabīlal-gayyi yattakhiżūhu sabīlā(n), żālika bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

मैं (अपनी शक्ति दे) निशानां तों मुड़ जावांगा जो धरती ते बिना कुसै मान्य कारण दे घमंड करदे हन। भले ही ओह (मेरी शक्ति दा) हर निशानी वेखदे होन तां वी ओह उस ते विश्वास नहीं करदे। ते जेकर ओह कोई रस्ता दिक्खदे न जेह्ड़ा मार्गदर्शन दी ओर लेई जंदा ऐ तां ओह् उसदा पालन नेईं करंगन (घट्ट करंगन), पर जेकर उनेंगी कोई गलती दा रस्ता दिक्खना ऐ तां ओह् उसगी चलदे न। एह् इसलेई ऐ की जे ओह् साढ़े निशानें दा इन्कार करदे न ते उंदे कोला हमेशा बेपरवाह रौंह्दे न।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wa liqā'il-ākhirati ḥabiṭat a‘māluhum, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

ते जो साडे निशानियां (शक्ति) दा इन्कार करदे हन ते परलोक दे वजूद तों (इंकार करदे हन) उहनां दे कर्म बेकार हन। उनेंगी जे किश कीता ऐ, उदे मताबक उनेंगी इनाम दित्ता जंदा ऐ।

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).

ते मूसा दे लोकें उंदे जाने दे बाद (सिनै पहाड़ी) आभूषणें (सोने) कन्ने इक बछड़ा बनाई लेया, जिसदे शरीर ते गुनगुनाहट आली आवाज़ ही। केह़ उनेंगी नेई पता हा के बछड़ा उंदे कन् ने गल् ल नेई करी सकदा ते ना गै उनेंगी रस् ता दस्सी सकदा ऐ? उनेंगी (मूर्ति दे तौर उप्पर) लेई लेआ। गलत करने वाले थे।

وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

ते जदुं उनेंगी अपने कम्में दा पछतावा हा ते उनेंगी एह़ पता लग्गी गेया के ओह़ भ़टक गेदे ह़न, तां उनेंगी ग् लाया, “जेकर साढ़ा रब साढ़े उप् पर दया नेई करदा ते असेंगी माफ नेई करदा तां अस जरूर हारने आलें च शामल ह़ोगे।”

وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ते जदुं मूसा अपने लोकें दे कश परतोई गेया, तां ओह़ गुस् से च दुखी होई गेया ते ग् लाया, "तुस केह़ भ़यानक कम् म कित्ता हा, जदुं तुस अपने रब दे वादे दे खलाफ चांह़दे ओ?" मूसा ने पट्टी (तोराह) गी थल्ले सुट्टी दित्ता ते अपने भ्राऽ (हारून) दे सिर गी अपने बक्खी खींचदे होई पकड़ी लेआ। (हारून) ने आख्या, "हे मेरी मां दे पुत्तर! इस लोकें मिगी कमजोर समझेआ ऐ ते उ'नें मिगी लगभग मारी दित्ता ऐ, इस करी अपने दुश्मनें गी मेरी दुर्भाग्य दा जय-जयकार नेईं करो, ते मिगी गैर-इंसाफी नेईं बनाओ।"

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِاَخِيْ وَاَدْخِلْنَا فِيْ رَحْمَتِكَ ۖوَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

qāla rabbigfirlī wa li'akhī wa adkhilnā fī raḥmatik(a), wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

उने (मूसा) प्रार्थना कित्ती, "हे मेरे प्रभु, मिगी ते मेरे भ्राऽ गी माफ करी ओड़ो ते असेंगी अपनी दया च दाखल करो, ते तुस सारें दयालुएं कोला परम दयालु ओ।"

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ

innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).

सचमुच, जेड़े बछड़े दी (मूर्ति) बनांदे न (अपनी इबादत दे तौर उप्पर), उनेंगी इक दिन अपने रब कोला गुस्सा ते इस दुनिया च जीवन च अपमान मिलग। इस चाल्ली अस झूठ बोलने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।

وَالَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ ثُمَّ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِهَا وَاٰمَنُوْٓا اِنَّ رَبَّكَ مِنْۢ بَعْدِهَا لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti ṡumma tābū mim ba‘dihā wa āmanū inna rabbaka mim ba‘dihā lagafūrur raḥīm(un).

ते जेड़े बुराई कित्ते ने, फिर पछतावे ते विश्वास करो, उसदे बाद तेरा प्रभु परम क्षमाशील, परम दयालु ऐ।

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ

wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).

ते मूसा दा गुस्सा शांत होने दे बाद उसने पट्टी (तोराह) गी (पिच्छे) लेई लेया; उंदी लिखत च अपने प्रभु कोला डरने आह्लें लेई मार्गदर्शन ते दया ऐ।

وَاخْتَارَ مُوْسٰى قَوْمَهٗ سَبْعِيْنَ رَجُلًا لِّمِيْقَاتِنَا ۚفَلَمَّآ اَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ اَهْلَكْتَهُمْ مِّنْ قَبْلُ وَاِيَّايَۗ اَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاۤءُ مِنَّاۚ اِنْ هِيَ اِلَّا فِتْنَتُكَۗ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاۤءُ وَتَهْدِيْ مَنْ تَشَاۤءُۗ اَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الْغٰفِرِيْنَ

wakhtāra mūsā qaumahū sab‘īna rajulal limīqātinā, falammā akhażathumur-rajfatu qāla rabbi lau syi'ta ahlaktahum min qablu wa iyyāy(a), atuhlikunā bimā fa‘alas-sufahā'u minnā, in hiya illā fitnatuk(a), tuḍillu bihā man tasyā'u wa tahdī man tasyā'(u), anta waliyyunā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairul-gāfirīn(a).

ते मूसा ने अपने लोकें च सत्तर लोकें गी चुनेया तां जे (साढ़े कोला पछतावा मंगने आस्तै) उस समें च जिस समें असें नियुक्त कीता हा। जदूं उनेंगी भूंचाल आया तां मूसा ने आखेआ, "हे मेरे प्रभु, जेकर तुस चांदे ओ तां तुस इस थमां पैह् ले उनेंगी ते मिगी नष्ट करी ओड़गे। के तुस साढ़े च समझदारी दी कमी आह् ले लोकें दे कम्में दे कारण असेंगी नाश करी ओड़गे? एह् सिर्फ तुंदे कोला इक परीक्षा ऐ, तुस इस परीक्षण कन्नै गुमराह करदे ओ जिसी तुस चाह्न्दे ओ ते तुस जिसी चाह्न्दे ओ उसी मार्गदर्शन करदे ओ। तुस साढ़े सरदार ओ, इस करी असेंगी माफ करो ते असेंगी दया देओ। तुस सारें शा बेहतरीन ओ माफ करने आला।"

۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ اِنَّا هُدْنَآ اِلَيْكَۗ قَالَ عَذَابِيْٓ اُصِيْبُ بِهٖ مَنْ اَشَاۤءُۚ وَرَحْمَتِيْ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍۗ فَسَاَكْتُبُهَا لِلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِنَا يُؤْمِنُوْنَۚ

waktub lanā fī hāżihid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati innā hudnā ilaik(a), qāla ‘ażābī uṣību bihī man asyā'(u), wa raḥmatī wasi‘at kulla syai'(in), fa sa'aktubuhā lil-lażīna yattaqūna wa yu'tūnaz-zakāta wal-lażīna hum bi'āyātinā yu'minūn(a).

ते साढ़े आस्तै इस दुनिया ते परलोक च भलाई दा निर्धारण करो। सचमुच, अस तुहाडे कोल वापस (पछतावा) करदे हां। (अल्लाह) आखदा है, "मैं जिस नू चाहुंदा हां, मैं अपनी सजा देगा ते मेरी दया हर चीज़ नू ढकदी है। इस करके मैं अपनी रहमत उन लोकां नू सौंप देगा जो पुण्यवान हन, जकात देण वाले ते साडे आयतां ते विश्वास करन वाले नू।

اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ

al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

(अर्थात) ओह जो रसूले दे पिच्छे चलदे हन, नबी जो उम्मी है (पढ़न ते लिख नहीं सकदा) जिसदा (नां) ओह तौराह ते सुसमाचार विच लिखे होए पांदे हन जो उन्हां कोल है, जो उन्हां नू सही करन दा हुक्म दिंदा है ते जो गलत है ते मना करदा है, ते जो हर उस चीज़ दी इजाजत दिंदा है जो उन्हां वास्ते भला है ते हर उस चीज़ नू मना करदा है जो उन्हां वास्ते बुरा है, ते उन्हां नू ओह बोझ ते बेड़ी तों मुक्त करदा है जो उन्हां ते है। रही गल्ल जेड़े उंदे उप्पर विश्वास करदे न, उंदी महिमा करदे न, उंदी मदद करदे न ते उंदे उप्पर (कुरान) उप्पर प्रकट कीती गेदी चमकदार रोशनी दा पालन करदे न, तां ओ भाग्यशाली लोक न।

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيْعًا ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهِ النَّبِيِّ الْاُمِّيِّ الَّذِيْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَكَلِمٰتِهٖ وَاتَّبِعُوْهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

qul yā ayyuhan-nāsu innī rasūlullāhi ilaikum jamī‘anil-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), fa āminū billāhi wa rasūlihin-nabiyyil-ummiyyil-lażī yu'minu billāhi wa kalimatihī wattabi‘ūhu la‘allakum tahtadūn(a).

कहो (मुहम्मद), "हे लोग! वाकई मैं तुहाडे सारेयां वास्ते अल्लाह दा रसूलुल्लाह हां, जो आकाश ते धरती दे राज दा मालिक हां; कोई देवता (जिसदा इबादत दा हक है) नहीं, सिवाय उस दे, जो जीवन देंदा है ते मौत दा कारण बनदा है, इस करके तुसीं अल्लाह ते उस दे रसूले ते विश्वास करदे हो, (अर्थात) उम्मी नबी जो अल्लाह ते उसदी वचन (उस दी किताबां) ते विश्वास करदा है। उदे पिच्छे चली जाओ, तांजे तुसें गी मार्गदर्शन मिलै।"

وَمِنْ قَوْمِ مُوْسٰٓى اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ

wa min qaumi mūsā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

ते मूसा दे लोकें च इक लोक बी हे जेड़े (लोगें गी) सच्चाई दे (आधार) कन् ने मार्गदर्शन करदे हे ते उदे कन् ने (इस कन् ने बी) ओह़ निष्पक्ष रूप च कम्म करदे हे ते न्याय करदे हे।

وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

ते अस उनेंगी बारां कबीले च बंड्डी दित्ते, जिंदे चा हर इक दी गिनतरी बड़ी बड्डी ही, ते अस मूसा गी उस वेले प्रगट कित्ता, जदुं उंदे लोकें उंदे शा पानी मंगेया हा, "अपनी लाठी कन् ने चट्टान गी मारना!" तो उस (पत्थर) तों बारह पानी दे झरने निकले। हर कबीले गी अपनी पीने दी जगह पता ऐ। ते असीं उनेंगी बादलें कन्नै छाया दित्ती ते अस उंदे कोल मन्न ते सलवा उतारे। (असीं आख्या) "असीं तुहाडे वास्ते जो रोजी-रूट्टी दित्ती है, उस तों खरा खाओ।" उन्हां ने साडे नाल अन्याय नहीं कीता, पर ओह ही हन जिन्हां ने हमेशा अपने आप नाल अन्याय कीती।

وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).

ते (याद रखो), जदुं उनेंगी (इस्राएल दे संतानें) गी ग् लाया गेया हा, "इस मुल् के (बैतुलमकदीस) च रौह़ओ ते जित् थें चाहो, उत्थें गै (उसदी पैदावार) खाओ।" ते ग् लाओ, "साढ़े पापें थवां छुड़ाओ ते प्रणाम करदे होई फाटक च दाखल होओ, ते अस तुंदी गलतियें गी माफ करी देगे।" बाद च अस भला करने आलें गी (इनाम) बधागे।

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ

fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).

इस करिए उंदे च गलत करने आलें (उन शब्दें) दी जगह (उन शब्दें) उनें शब्दें कन्नै बदली दित्ता जेह्ड़े उंदे कन्नै नेईं बोले गेदे हे, इस करी असें उंदे उप्पर उंदे अन्याय दे कारण स्वर्ग थमां सजा दित्ती।

وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).

ते इस्राएल दे लोकें गी उस देश दे बारे च पुच्छो जेड़ा समुंद्र दे कोल ऐ, कदूं उनेंगी सब्त दे दिन दा उल्लंघन कित्ता हा, ते जदुं मछलियां उंदे कोल आईयां, तां ओह़ पानी दे उप् पर तैरदी ही, पर सब्त दे दिनें दे अलावा ओह़ उंदे कश नेई औंदी। इस चाल्ली अस उंदी परख कीती कीजे ओह़ दुष्ट हे।

وَاِذْ قَالَتْ اُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُوْنَ قَوْمًاۙ ۨاللّٰهُ مُهْلِكُهُمْ اَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًاۗ قَالُوْا مَعْذِرَةً اِلٰى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

wa iż qālat ummatum minhum lima ta‘iẓūna qaumā(n), allāhu muhlikuhum au mu‘ażżibuhum ‘ażāban syadīdā(n), qālū ma‘żiratan ilā rabbikum wa la‘allahum yattaqūn(a).

ते (याद रखो) जदों उन्हां विचों इक लोकां ने आख्या, "तुस उस लोकां नूं सलाह क्यों देंदे हो, जिस नूं अल्लाह ने नष्ट कर दित्ता जां बहुत कठोर सजा नाल सजा दित्ती जावेगी?" उने जवाब दित्ता, "तां जे अस तुंदे रब दे प्रति इक बहाना (जिम्मेदारी थमां मुक्त) बनाई सकचे, ते तां जे ओह़ पुण्य करन।"

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).

इस आस् ते उनेंगी भुलने दे बा'द उनेंगी केह़ चेतावनी दित्ती गेई ही, अस उनें लोकें गी बचाई लेत्ता जिनेंगी लोकें गी बुराई करने थवां मना करना हा ते अस गलत करने आलें गी कड़ी सजा दित्ती, कीजे ओह़ हमेशा बुराई करदे हे।

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

तो हर उस चीज़ दे बारे च घमंड करने दे बाद जेड़ी मना कीती गेई ही। असी उनेंगी आखेआ, “तुस नम्र बंदर बनो।”

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ يَّسُوْمُهُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۗ اِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيْعُ الْعِقَابِۖ وَاِنَّهٗ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa iż ta'ażżana rabbuka layab‘aṡanna ‘alaihim ilā yaumil-qiyāmati may yasūmuhum sū'al-‘ażāb(i), inna rabbaka lasarī‘ul-‘iqāb(i), wa innahū lagafūrur raḥīm(un).

ते (याद रखो), जदों तुहाडे रब ने ऐलान कीता कि सचमुच, ओह उन्हां लोकां नूं (यहूदीआं नू) कयामत दे दिन तक भेज देवेगा। सचमुच तेरा रब सजा च बड़ा जल्दी ऐ, ते सचमुच ओह परम क्षमाशील, परम दयालु ऐ।

وَقَطَّعْنٰهُمْ فِى الْاَرْضِ اُمَمًاۚ مِنْهُمُ الصّٰلِحُوْنَ وَمِنْهُمْ دُوْنَ ذٰلِكَ ۖوَبَلَوْنٰهُمْ بِالْحَسَنٰتِ وَالسَّيِّاٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhum fil-arḍi umamā(n), minhumuṣ-ṣāliḥūna wa minhum dūna żālik(a), wa balaunāhum bil-ḥasanāti was-sayyi'āti la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते अस इन्हें गी इस संसार च केई समूहें च बंडी दित्ता; उंदे च धर्मी लोक बी न ते जेह्ड़े नेईं न। ते अस इन्हें गी भले (एहसान) ते बुरे (आपदा) कन्ने परखया, तां जे ओह (सच्चाई च) वापस आन।

فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).

फिरी उंदे बाद इक पीढ़ी आई जेड़ी तौराह दा वारिस होई गेई ते इस दुनिया दे नीच माल गी लेई लेआ। फिरी उनेंगी ग् लाया, "असें गी माफ करी दित्ता जाग।" ते जेकर इस दुनिया दे समान उंदे कोल औंदा तां ओह बी लेई लैंदे। क्या ओ किताब (तोराह) विच किसे वादे नाल बंधे हन कि ओ अल्लाह दे बारे विच सच्चाई दे सिवाय कुई वी गल्ल नहीं आखन, भले ही उन्हां कूं पता लग ग्ये कि ओस विच क्या हे? अल्लाह दे डरने आलें लेई आखरी दा वास बेहतर ऐ। तां केह़ तुस नेई समझ़े?

وَالَّذِيْنَ يُمَسِّكُوْنَ بِالْكِتٰبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۗ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُصْلِحِيْنَ

wal-lażīna yumassikūna bil-kitābi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), innā lā nuḍī‘u ajral-muṣliḥīn(a).

ते जेड़े किताब (तोराह) दा पालन करदे न ते नमाज करदे न, (इनाम मिलग)। सचमुच अस धर्मी लोकें गी उंदे इनाम थमां वंचित नेईं करगे।

۞ وَاِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَاَنَّهٗ ظُلَّةٌ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهٗ وَاقِعٌۢ بِهِمْۚ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ ࣖ

wa iż nataqnal-jabala fauqahum ka'annahum ẓullatuw wa ẓannū annahū wāqi‘um bihim, khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

ते (याद रखो) जदूं असीं उंदे उप्पर पहाड़ उप्पर चुक्की लेआ तां इयां लगदा हा जे (पहाड़) गी बादल ने छां पाई लेआ हा ते उनेंगी पक्का यकीन हा जे (पहाड़) उंदे उप्पर पौग। (और असीं उन्हा नू आखया), "जो असीं तुहानूं दित्ता है, उस नू मजबूती नाल पकड़ो, ते उस विच जो है उस नू हमेशा याद रखो (अभ्यास) तां कि तुसीं धर्मी लोक बण सकदे हो।"

وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ

wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).

ते (याद रखो) जदों तुहाडे रब ने आदम दी वंशज नू गर्भाशय ग्रीवा (रीढ़ दी हड्डी) तों बाहर कढेया ते अल्लाह ने उन्हां दी आत्माएं दे खिलाफ गवाही दित्ती (कहदे होए) "क्या मैं तुहाडा रब नहीं हां?" उने जवाब दित्ता, "हां (तुस साढ़े प्रभु ओ), अस गवाही दिंदे आं।" (असीं ऐसा कित्ता) तां जे कयामत दे दिन तुस नेई आखगे, "सचमुच, उस वेले अस इस गल् ला उप् पर लापरवाह हे।"

اَوْ تَقُوْلُوْٓا اِنَّمَآ اَشْرَكَ اٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّنْۢ بَعْدِهِمْۚ اَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُوْنَ

au taqūlū innamā asyraka ābā'unā min qablu wa kunnā żurriyyatam mim ba‘dihim, afatuhlikunā bimā fa‘alal-mubṭilūn(a).

या तुस नेई ग् लाओ के "सच् च च साढ़े बल्बें बड़ी पैह़लैं गै दुऐं गी परमेसरे कन् ने जोड़े दा हा, ते अस उंदे पिच्छे आए दे वंशज आं। केह़ तुस भ़टकने आलें दे कम् में आस् ते असेंगी नाश करी ओड़गे?"

وَكَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa każālika nufaṣṣilul-āyāti wa la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते इस चाल्ली अस श्लोकें गी समझाया, तां जे ओह (सच्चाई च) वापस औन।

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ

watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).

ते उन्हां नू (मुहम्मद) पढ़ो, जिस बंदे नू असीं अपनी आयत दित्ती है, उस दी खबर पढ़ो, फिर ओह आयत तों अलग हो जांदा है, फिर उस दे पिच्छे शैतान (जद तक उस नूं प्रलोभन नहीं हो जांदा), फिर ओह उन लोकां विचों इक बण जांदा है जो भटकदे हन।

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).

ते जेकर अस चांदे तां अस उस (आयत) कन्नै (उसदा स्तर) उप्पर चुक्की लैंदे, पर ओह् दुनिया दी ओर झुकदा हा ते अपनी (नीचली) इच्छाएं दा पालन करदा हा, तां ओह्दी मिसाल कुत्ते दी तर्ज पर ऐ, जेकर तुस उसी भगांदे ओ तां तुस उंदी जीभ गी बाहर कड्ढदे ओ ते जेकर तुस उसी छोड़दे ओ तां ओह् अपनी जीभ गी बाहर कड्ढी लैंदा ऐ (ओह् बी)। साढ़े आयत दा इन्कार करने आलें दा ऐसा दृष्टांत ऐ। तो उन कहानियां गी सुनाओ तां जे उनेंगी सोचने पर मजबूर करी दित्ता जा।

سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ

sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).

साडे आयत दा इन्कार करन वाले दी मिसाल बहुत बुरी है; अपने आप गी गलत करदे न।

مَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِيْۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

may yahdillāhu fa huwal-muhtadī, wa may yuḍlil fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

जिसगी अल्लाह दी हिदायत होंदी ऐ, तां ओह ही हिदायत होंदा ऐ; ते जिस नूं अल्लाह गुमराह करदा है, तां ओह ही हारदे हन

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيْرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِۖ لَهُمْ قُلُوْبٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اٰذَانٌ لَّا يَسْمَعُوْنَ بِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْغٰفِلُوْنَ

wa laqad żara'nā lijahannama kaṡīram minal-jinni wal-ins(i), lahum qulūbul lā yafqahūna bihā wa lahum a‘yunul lā yabṣirūna bihā wa lahum āżānul lā yasma‘ūna bihā, ulā'ika kal-an‘āmi bal hum aḍall(u), ulā'ika humul-gāfilūn(a).

ते सचमुच अस नरक गी नरक कन्ने भरगे, जिन्नें ते इंसानें दे मते सारे लोकें गी सजा देगे। उन्हां दे दिल हन, लेकिन उन्हां दा इस्तेमाल समझण वास्ते नहीं करदे (अल्लाह दी आयत) ते उन्हां दी अक्खां वी हन (लेकिन) ओ उन्हां दा इस्तेमाल (अल्लाह दी ताकत दे निशान) डेखण वास्ते नहीं करदे, ते उन्हां दे कान वी हन (लेकिन) ओ उन्हां दा इस्तेमाल (अल्लाह दी आयत ) सुणन वास्ते नहीं करदे। पशुधन दे समान, होर बी विकृत न। वे ही लापरवाह हो जांदे ने।

وَلِلّٰهِ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى فَادْعُوْهُ بِهَاۖ وَذَرُوا الَّذِيْنَ يُلْحِدُوْنَ فِيْٓ اَسْمَاۤىِٕهٖۗ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ۖ

wa lillāhil-asmā'ul-ḥusnā fad‘ūhu bihā, wa żarul-lażīna yulḥidūna fī asmā'ih(ī), sayujzauna mā kānū ya‘malūn(a).

ते अल्लाह दे कोल असमाउल हुसना (सबसे अच्छा नां) हे, तां असमाउल हुसना आख के उहदे कोलों मंगो ते उहनां दे नां दी गलत व्याख्या करन वाले नूं छड्डो। बाद च उनेंगी अपने कम्में दा इनाम मिलग।

وَمِمَّنْ خَلَقْنَآ اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ ࣖ

wa mimman khalaqnā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

ते जिन्हें गी अस बनाया ऐ उंदे च ऐसे लोक बी न जेह्ड़े उनेंगी सच्चाई दे (आधार) कन्नै मार्गदर्शन करदे न, ते इस कन्नै (इस कन्नै बी) ओह् न्यायसंगत कम्म करदे न।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

ते जेड़े साढ़े निशानें दा इन्कार करदे न, अस उनेंगी धीरे-धीरे (विनाश दी ओर) देगे, जिस चाल्ली उनेंगी पता नेईं ऐ।

وَاُمْلِيْ لَهُمْ ۗاِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

औय भैं उन्शें एक वभम की सीमा दे दे गा। सचमुच, मेरी योजना बड़ी पक्की ऐ।

اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوْا مَا بِصَاحِبِهِمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

awalam yatafakkarū mā biṣāḥibihim min jinnah(tin), in huwa illā nażīrum mubīn(un).

ते क्या ओ इस गल्ल दा प्रतिबिंब नहीं करदे कि उन्हां दा साथी (मुहम्मद) पागल नहीं है, बल्कि सिर्फ इक साफ चेतावनी देने वाला है?

اَوَلَمْ يَنْظُرُوْا فِيْ مَلَكُوْتِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍ وَّاَنْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَدِ اقْتَرَبَ اَجَلُهُمْۖ فَبِاَيِّ حَدِيْثٍۢ بَعْدَهٗ يُؤْمِنُوْنَ

awalam yanẓurū fī malakūtis-samāwāti wal-arḍi wa mā khalaqallāhu min syai'iw wa an ‘asā ay yakūna qadiqtaraba ajaluhum, fa bi'ayyi ḥadīṡim ba‘dahū yu'minūn(a).

ते क्या ओ आकाश ते धरती दे राज्य ते अल्लाह दे बनाये सारे चीजें गी नेईं समझदे, ते शायद उंदा (विनाश दा) समां नेड़े आई गेदा ऐ? फिर इसदे बाद किस खबर उप्पर ओह विश्वास करंगन?

مَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَلَا هَادِيَ لَهٗ ۖوَيَذَرُهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

may yuḍlilillāhu falā hādiya lah(ū), wa yażaruhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

जिसगी अल्लाह भटकने दी अनुमति दे, फिर कोई उसदा मार्गदर्शन नेईं करी सकदा। अल्लाह उसी अपनी गलती च बहने दी अनुमति दिंदा ऐ।

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْۚ لَا يُجَلِّيْهَا لِوَقْتِهَآ اِلَّا هُوَۘ ثَقُلَتْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا تَأْتِيْكُمْ اِلَّا بَغْتَةً ۗيَسْـَٔلُوْنَكَ كَاَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘inda rabbī, lā yujallīhā liwaqtihā illā huw(a), ṡaqulat fis-samāwāti wal-arḍ(i), lā ta'tīkum illā bagtah(tan), yas'alūnaka ka'annaka ḥafiyyun ‘anhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘indallāhi wa lākinna akṡaran nāsi lā ya‘lamūn(a).

वे तुझे (मुहम्मद) से कयाभ के लरए ऩूछते शैं, "कफ शोगा?" कहो, "सचमुच, प्रलय दा ज्ञान मेरे प्रभु दे कोल ऐ; उंदे सिवाय कोई (कोई) इसदी घटना दे समें दी व्याख्या नेईं करी सकदा। (प्रलय) बड़ा गै गंभीर ऐ (जीव-जंतुएं आस्तै इसदी उथल-पुथल) जेह्ड़ा आकाश ते धरती उप्पर, तुंदे कोल अचानक नेईं औग। वे तुझे ऐवे ऩूछते शैं जैवे तुभ जानते शो। (मुहम्मद) आखना, "वास्तव च (कयामत दे दिन) दा ज्ञान अल्लाह दे कोल ऐ, पर ज्यादातर लोक नेईं जानदे।"

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).

(मुहम्मद) आखना, "मेरे कोल अल्लाह दी मर्जी दे अलावा अपने आप गी फायदा लाने या नुकसान टालने दी कोई ताकत नेईं ऐ। जेकर मैं अनदेखी गी जानदा तां मैं जिन्ना होई सकै उन्ना भलाई करदा ते मेरे उप्पर कोई नुकसान नेईं होंदा। मैं सिर्फ इक चेतावनी देने आह्ला आं, ते विश्वास करने आह्लें आस्तै खुशखबरी दा वाहक आं।"

۞ هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ اِلَيْهَاۚ فَلَمَّا تَغَشّٰىهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيْفًا فَمَرَّتْ بِهٖ ۚفَلَمَّآ اَثْقَلَتْ دَّعَوَا اللّٰهَ رَبَّهُمَا لَىِٕنْ اٰتَيْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī khalaqakum min nafsiw wāḥidatiw waja‘ala minhā zaujahā liyaskuna ilaihā, falammā tagasysyāhā ḥamalat ḥamlan khafīfan fa marrat bih(ī), falammā aṡqalad da‘awallāha rabbahumā la'in ātaitanā ṣāliḥan lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

उसी गै तुसेंगी इक आत्मा (आदम) थमां बनाया ऐ ते इस थमां गै उनेंगी अपना साथी बनाया ऐ, तां जे ओह् उसी खुश होई सकै। इस आस् ते उसी मिलाने दे बा'द (उसदी घ़रेआली) ने इक हल्की गर्भधारण कीती ते ओह़ (कुछ समें तकर) हल्की महसूस करदी रेई। फिर जदूं उसी भारी लगदा हा तां (पति-पत्नी) दोनों ने अपने रब अल्लाह कोला पुच्छया, "जेकर तुस असेंगी इक पुण्यात्मा बच्चा देगे तां बेशक अस हमेशा शुक्रगुजार रौह्गे।"

فَلَمَّآ اٰتٰىهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهٗ شُرَكَاۤءَ فِيْمَآ اٰتٰىهُمَا ۚفَتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

falammā ātāhumā ṣāliḥan ja‘alā lahū syurakā'a fīmā ātāhumā, fa ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

इस करिए उने उने दोनों गी इक पुण्यात्मा बच्चा देने दे बाद उने उस बच्चे च अल्लाह कन्ने साथी बनाई लेया। तो अल्लाह उस गल्ल ते सब तों वड्डा है जो ओह इक दूजे नाल जोड़दे हन।

اَيُشْرِكُوْنَ مَا لَا يَخْلُقُ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَۖ

ayusyrikūna mā lā yakhluqu syai'aw wa hum yukhlaqūn(a).

क्यों ओ (अल्लाह) किसी चीज़ (मूर्ति) नाल जोड़दे हन जो किसे वी चीज़ दा पैदा नहीं कर सकदा? भले ही (मूर्तियां) खुद ही पैदा हो गईं।

وَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ لَهُمْ نَصْرًا وَّلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wa lā yastaṭī‘ūna lahum naṣraw wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

ते ए (मूर्तियां) अपने उपासक गी मदद नेईं देई सकदे ते ना गै अपने आप गी मदद देई सकदे न।

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَتَّبِعُوْكُمْۗ سَوَۤاءٌ عَلَيْكُمْ اَدَعَوْتُمُوْهُمْ اَمْ اَنْتُمْ صٰمِتُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yattabi‘ūkum, sawā'un ‘alaikum ada‘autumūhum am antum ṣāmitūn(a).

ते जेकर तुस (हे मुशरिकें) उनेंगी (मूर्तिएं गी) तुंदा मार्गदर्शन करने आस्तै पुकारदे ओ तां मूर्तियां तुंदी पुकार गी स्वीकार नेईं करी सकन; एह् इक गै (नतीजा) ऐ चाहे तुस उनेंगी आवाज़ देओ जां चुप रौह्ओ।

اِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ عِبَادٌ اَمْثَالُكُمْ فَادْعُوْهُمْ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi ‘ibādun amṡālukum fad‘ūhum falyastajībū lakum in kuntum ṣādiqīn(a).

सचमुच, ओह (मूर्तियां) जिन्हां नू तुसीं अल्लाह दे अलावा आह्वान करदे हो, ओह (कमजोर) प्राणी हन जो तुहाडे नाल वी मिलदे हन। इस करिए उनेंगी फोन करो ते उनेंगी तुंदी मंग गी पूरा करने देयो, जेकर तुस सच्चे माह्नू ओ।

اَلَهُمْ اَرْجُلٌ يَّمْشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَيْدٍ يَّبْطِشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَعْيُنٌ يُّبْصِرُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اٰذَانٌ يَّسْمَعُوْنَ بِهَاۗ قُلِ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ كِيْدُوْنِ فَلَا تُنْظِرُوْنِ

alahum arjuluy yamsyūna bihā am lahum aidiy yabṭisyūna bihā am lahum a‘yunuy yubṣirūna bihā am lahum āżānuy yasma‘ūna bihā, qulid‘ū syurakā'akum ṡumma kīdūni falā tunẓirūn(i).

क्या उंदे (मूर्तियें) च चलने आस्तै पैर न, जां हत्थ मजबूती कन्नै पकड़ने आस्तै, जां दिक्खने आस्तै अक्खीं न, जां सुनने आस्तै कान न? कहो (मुहम्मद) "(अपनी मूर्तियां) गी बुलाओ जिनेंगी तुस अल्लाह दे साथी समझदे ओ, फिर इक चाल (मेरे गी नुकसान पजाने आस्तै) चलाओ, ते होर देरी नेईं करो।"

اِنَّ وَلِيِّ َۧ اللّٰهُ الَّذِيْ نَزَّلَ الْكِتٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصّٰلِحِيْنَ

inna waliyyiyallāhul-lażī nazzalal-kitāb(a), wa huwa yatawallaṣ-ṣāliḥīn(a).

सचमुच मेरा रक्षक अल्लाह है जिसने किताब (अल-कुरान) उतार दी है। पुण्यात्मा दी रक्षा करदा ऐ

وَالَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَكُمْ وَلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wal-lażīna tad‘ūna min dūnihī lā yastaṭī‘ūna naṣrakum wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

ते जेड़ी मूर्तियां तुस अल्लाह दे अलावा आह्वान करदे ओ, ओह तुंदी मदद नेईं करी सकदे, ओह् अपनी मदद बी नेईं करी सकदे।"

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَسْمَعُوْاۗ وَتَرٰىهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yasma‘ū, wa tarāhum yanẓurūna ilaika wa hum lā yubṣirūn(a).

ते जेकर तुस उनेंगी (मूर्तिएं गी) तुसेंगी मार्गदर्शन देने आस्तै पुकारदे ओ तां ओह़ उसी नेई सुनी सकदे। औय तुभ उन्शें दे खते शो कक वे नशीॊ दे ख यशे शोने ऩय बी उन्शें तुझे दे खते शैं।

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ

khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).

माफ करने आला बनो ते लोकें गी आक्खो जे ओह् समझदार कम्म करन, ते बेवकूफ लोकें उप्पर ध्यान नेईं देओ।

وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū samī‘un ‘alīm(un).

ते जेकर शैतान तुहानू परीक्षा लैन आया तां अल्लाह दी शरण लैओ। सचमुच, ओह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا اِذَا مَسَّهُمْ طٰۤىِٕفٌ مِّنَ الشَّيْطٰنِ تَذَكَّرُوْا فَاِذَا هُمْ مُّبْصِرُوْنَۚ

innal-lażīnattaqau iżā massahum ṭā'ifum minasy-syaiṭāni tażakkarū fa iżā hum mubṣirūn(a).

सचमुच, जो लोग अल्लाह तों डरदे हन, जदों शैतान दा कोई बुरा विचार (पाप दा) उन्हां ते छाया पांदा है तां ओ तुरंत अल्लाह दी याद करदे हन, ते फिर (अपनी गलतियां) वेखदे हन।

وَاِخْوَانُهُمْ يَمُدُّوْنَهُمْ فِى الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُوْنَ

wa ikhwānuhum yamuddūnahum fil-gayyi ṡumma lā yuqṣirūn(a).

ते उंदे दोस्त (काफिर ते दुष्ट) शैतानें गी गुमराह करने च मदद करदे न ते ओह (गुमराह करने थमां) नेईं रुकदे।

وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).

ते जेकर तुस (मुहम्मद) उनेंगी कोई आयत नेईं पढ़दे तां ओह् आखदे न जे "तुस अपने आपै गी आयत की नेईं बनांदे?" (मुहम्मद) आखना, "वास्तव च मैं सिर्फ उसी गै पालन करना जेह्ड़ा मेरे रब ने मेरे उप्पर उतारे दा ऐ। (अल-कुरान) एह् तुंदे रब कोला साफ सबूत न, विश्वास करने आह्लें आस्तै हिदायत ते दया न।"

وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).

ते जदों कुरान दा पाठ होवे तां सुनो ते चुप रहो, तांजे तुहानूं दया होवे।

وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ

ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).

ते अपने रब गी अपने दिलें च नम्रता ते डर कन्ने, ते बिना आवाज़ दे, सुबेह-शाम याद करो, ते लापरवाह लोकें च नेईं बनो।

اِنَّ الَّذِيْنَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيُسَبِّحُوْنَهٗ وَلَهٗ يَسْجُدُوْنَ ࣖ ۩

innal-lażīna ‘inda rabbika lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa yusabbiḥūnahū wa lahū yasjudūn(a).

सचमुच जो तुहाडे रब दे नाल हन ओह अल्लाह दी इबादत करन विच संकोच नहीं करदे ते उहनां नूं शुद्ध करदे हन ते सिर्फ उहदे कोल ही सजदा करदे हन।

الۤمّۤصۤ ۚ

alif lām mīm ṣād.

अलीफ लम मिम शाद।

كِتٰبٌ اُنْزِلَ اِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِيْ صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنْذِرَ بِهٖ وَذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

kitābun unzila ilaika falā yakun fī ṣadrika ḥarajum minhu litunżira bihī wa żikrā lil-mu'minīn(a).

(इह) ओह किताब है जो तुहानूं (हे मुहम्मद) ते उतारी होई है; इस आस् ते इस गल् ला कन् ने घबराई नेई जाओ, तांजे तुस इस गल् ला कन् ने चेतावनी देओ ते एह़ विश् वासियें आस् ते इक सबक बनी जा।

اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ

ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).

अपने रब कोला जेड़ा तुंदे कोल उतरे दा ऐ, उसी अपनाओ, ते उंदे अलावा कुसै होर दा अपना सरदार नेईं बनाओ। तुस बड़े घट्ट सबक लैंदे ओ।

وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ

wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).

कितनी ज़मीनां नूं असीं नष्ट कर दित्ता है, साडी तड़प (उस दे वासी ते) रात नू आया सी, जां दिन विच आराम करदे सी।

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

इस आस् ते जदुं साढ़ा तड़प उंदे उप् पर आया, तां उंदी शिकायत इस गल् ला कोला बी जादा किश नेई ही के "सच् च गै अस गै गलत करने आले हे।"

فَلَنَسْـَٔلَنَّ الَّذِيْنَ اُرْسِلَ اِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَٔلَنَّ الْمُرْسَلِيْنَۙ

fa lanas'alannal-lażīna ursila ilaihim wa lanas'alannal-mursalīn(a).

फिर अस उनें लोकें कोला जरूर मंगगे जिनेंगी (प्रेरसें कोला) बुलाया गेदा ऐ ते अस (रसूलें कोला बी) मंगगे,

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَّمَا كُنَّا غَاۤىِٕبِيْنَ

fa lanaquṣṣanna ‘alaihim bi‘ilmiw wa mā kunnā gā'ibīn(a).

ते अस उनेंगी (अपने) ज्ञान कन्नै जरूर सूचित करगे ते अस (उंदे कोला) दूर नेईं आं।

وَالْوَزْنُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّۚ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

wal-waznu yauma'iżinil-ḥaqq(u), faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

उस दिन तराजू (बन) धर्म दा नाप। तो जो तराजू (भलाई) तौलदा है, ओह किस्मत वाले हन

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

ते रही गल्ल जिन्हां दे तराजू (अच्छे कम्मां दा) हल्के हन, तां उहनां ने आपणे आप नू नुकसान पहुचा दित्ता है, क्योंकि उहनां ने साडे निशानियां दा इन्कार कीता।

وَلَقَدْ مَكَّنّٰكُمْ فِى الْاَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannākum fil-arḍi wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisy(a), qalīlam mā tasykurūn(a).

ते सचमुच, असीं तुहानूं धरती ते रखेया है ते उथे असीं तुहाडे वास्ते रोजी-रोटी दा (स्रोत) मुहैया कराया है। (पर) तुसीं बहुत कम आभारी हो।

وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ

wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).

ते सचमुच, असीं तुहानूं पैदा कित्ता, फिर तुहानू (शरीर) बणाया, फिर असीं सुर्गदूतें नू आखया, "आदम दे सामने सजदा करो" तां ओह शैतान नू सिवाय झुक गए। सजदा करन वालों विच ओह (इब्लीस) नहीं है।

قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(अल्लाह) ने आख्या, "तुसें गी की रोकया (तां जे) तुसें (आदम गी) सजदा नेईं कीता, जदूं मैं तुसें गी दस्सेआ हा?" (इब्लीस) ने जवाब दित्ता, "मैं उंदे कोला बी बेहतर आं। तुसें मिगी अग्ग थमां पैदा कीता ऐ, जिसलै के तुसें उसी धरती थमां बनाया ऐ।"

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ

qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "फिर उदे (स्वर्ग) थमां उतरो; कीजे तुसें गी इस च घमंड नेईं करना चाहिदा। बाहर निकलो! सचमुच तुस नीच प्राणियें च शामल ओ।"

قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(शैतान) ने जवाब दित्ता, “मेरे गी छूट देओ, जिसलै तकर ओह जिंदा नेईं होई जंदे।”

قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ

qāla innaka minal-munẓarīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "सच है, तुस उन लोकें च शामल ओ जिनेंगी समें दा निलंबन दित्ता गेदा ऐ।"

قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ

qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).

(इब्लीस) ने जवाब दित्ता, “किजोकी तुसीं मिगी गुमराह कर दित्ता ऐ, मैं उनेंगी तुंदे सीधे रस्ते कोला जरूर रोकदा रौंह्गा,

ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ

Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).

फिर मैं उंदे उप्पर अग्गें थमां, पिच्छें थमां, उंदे सज्जे ते उंदे बाएं थमां जरूर औगा। ते तुसेंगी उंदे चा मते सारें गी आभारी नेई लब्भग।”

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ

qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "उत्थें (स्वर्ग) थमां बेइज्जत ते बाहर कड्डी जाओ! सचमुच, जेड़ा उंदे च तुंदे पिच्छे चलदा ऐ, मैं तुंदे सारें कन्नै नरक जरूर भरी देगा।"

وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

ते (अल्लाह ने आख्या) "हे आदम! जन्नत विच अपनी घरेआली दे नाल रहो ते जो कुछ तुहानूं दोनों नू पसंद होवे, ओ खाओ। पर इस पेड़ दे नेड़े नहीं जाओ। (अगर नेड़े आ जाओ तां) तुसीं दोनों गलती करन वाले विचों हो जाओगे।"

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ

fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).

फिरी शैतान ने उनेंगी बुरे विचार फुसफुसाए तांजे उंदे निजी अंगें (जेह़ड़े ढके दे हे) गी प्रगट करी सकन। ते (शैतान) ने ग् लाया, "तुंदे परमेसरे ने तुसेंगी दोऐं गी इस बूटे दे नेड़े औने थमां गै मना करी ओड़ेया ऐ, तांजे तुस दवैं सुर्गदूत नेई बनो ते (स्वर्ग च) अनंत लोक नेई बनो।"

وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ

wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).

ते ओह़ (शैतान) उनेंगी दऊंनीं गी कसम खादी ही, "सच् च च, अऊं सच् चाई च तुंदे सलाहकारें च शामल ऐं।"

فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).

उने (शैतान) उनेंगी धोखे कन्ने बहकाया। जदों उहनां ने बूटे दे फल दा स्वाद चखया तां उहदी नंगापन उहनां नूं साफ हो गई, इस करके उहनां ने उस नूं जन्नत दे पत्तियां नाल ढकण लग्गे। परमेसरे उनेंगी पुकारया, "केह़ अऊं तुसेंगी उस बूटे थवां मना नेई कित्ता ते तुसेंगी एह़ ग् लाया के शैतान तुंदे दऊंनीं आस् ते इक खुला दुश् मन ऐ?"

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

दोनों ने आख्या, "साडे रब, असी अपने आप गी अन्याय कीता ऐ। जेकर तुस असेंगी माफ नेईं करो ते असेंगी दया नेईं करो तां अस ज़रूर हारने आह्लें च शामल होगे।"

قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

(अल्लाह) ने आख्या, "नीचे जाओ! तुस इक दुए कन्ने दुश्मनी च रौह्गे। निर्धारित समें तकर धरती तुंदा निवास ते सुख ऐ।"

قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ

qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).

(अल्लाह) आखदा है, "उत्थे तुसीं रहंदे हो, उथे तुसीं मरदे हो, ते उथे तों (इह वी) तुसीं जिंदा हो जाओगे।"

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).

हे आदम दे वंशज! सचमुच, असी तुहाडी नग्नता नू ढकण वास्ते ते तुहाडे वास्ते सजावट दे तौर ते कपड़े उपलब्ध कराए हन। पर भक्ति दा कपड़ा, ओही बेहतर ऐ। एह् अल्लाह दी ताकत दे किश निशान न, उम्मीद ऐ जे उनेंगी याद औग।

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطٰنُ كَمَآ اَخْرَجَ اَبَوَيْكُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءٰتِهِمَا ۗاِنَّهٗ يَرٰىكُمْ هُوَ وَقَبِيْلُهٗ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْۗ اِنَّا جَعَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

yā banī ādama lā yaftinannakumusy-syaiṭānu kamā akhraja abawaikum minal-jannati yanzi‘u ‘anhumā libāsahumā liyuriyahumā sau'ātihimā, innahū yarākum huwa wa qabīluhū min ḥaiṡu lā taraunahum, innā ja‘alnasy-syayāṭīna auliyā'a lil-lażīna lā yu'minūn(a).

हे आदम दे बच्चे ! शैतान गी तुसेंगी धोखा नेई देना देयो जिय् यां के ओह़ (शैतान) तुंदे मां-प्यो गी जन्नत थवां कड्डी ओड़ेया, उंदे कपड़े उतारने आस् ते उंदे निजी अंगें गी प्रगट करी ओड़ेया। सचमुच, ओह़ ते उदे अनुयायी तुसेंगी उदे शा गै दिक् खदे ह़न, जित् थें तुस उनेंगी नेई दिक् खी सकदे। सचमुच, असी शैतानें गी काफिरें दे सरदार बनाई दित्ता ऐ।

وَاِذَا فَعَلُوْا فَاحِشَةً قَالُوْا وَجَدْنَا عَلَيْهَآ اٰبَاۤءَنَا وَاللّٰهُ اَمَرَنَا بِهَاۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاۤءِۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā fa‘alū fāḥisyatan qālū wajadnā ‘alaihā ābā'anā wallāhu amaranā bihā, qul innallāha lā ya'muru bil-faḥsyā'(i), ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

ते जदूं ओह कोई घिनौना कम्म करदे न तां आखदे ने, "असीं अपने पुरखें गी एह् करदे पाया, ते अल्लाह ने असेंगी एह् करने आस्तै आखेआ हा।" कहो, "वास्तव च अल्लाह कदें बी बुरे कम्में दा हुक्म नेईं दिंदा। तुस अल्लाह दे बारे च कीं गल्ल करदे ओ जेह्ड़ी तुस नेईं जानदे?"

قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ

qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).

कहो, "मेरे रब ने मिगी आखया ऐ के मैं न्यायी कम्म करो। हर नमाज च अपना मुंह (अल्लाह) गी मोड़ो, ते अपनी इबादत सिर्फ उसी देईये उंदी इबादत करो। तुस उंदे कोल वापस होई जागे जिय्यां तुस मूल रूप च रचे गेदे ओ।"

فَرِيْقًا هَدٰى وَفَرِيْقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلٰلَةُ ۗاِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

farīqan hadā wa farīqan ḥaqqa ‘alaihimuḍ-ḍalālah(tu), innahumuttakhażusy-syayāṭīna auliyā'a min dūnillāhi wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

उंदे च किश गी उनेंगी मार्गदर्शन दित्ता, जदके किश गी न्यायसंगत रूप कन्नै गुमराह कीता गेआ। उहनां ने अल्लाह दी जगह शैतानां नूं रक्षक बना दित्ता, ए सोच के कि उहनां नूं मार्गदर्शन कीता जांदा है।

۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ

yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).

हे आदम दे वंशज! हर बारी मस्जिद च (प्रवेश) करने पर अपने अच्छे कपड़े पाओ, खाओ-पीओ, पर ज़्यादा नेईं करो। सचमुच अल्लाह अतिशयोक्ति करने आले लोकें गी पसंद नेईं करदा।

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

कहो (मुहम्मद), "अल्लाह ने अपने बंदे ते भलाई-बेहतरी दे इंतजाम कीते दे गहने गी कुसने मना कीता ऐ? आखो, "एह् सब उनें लोकें आस्तै ऐ जेह्ड़े इस दुनिया दे जीवन च विश्वास करदे न, ते खास तौर उप्पर (केवल उंदे आस्तै) कयामत दे दिन। " इस चाल्ली अस उनें लोकें आस्तै आयतें गी समझा करदे आं जेह्ड़े जानदे न।

قُلْ اِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْاِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَاَنْ تُشْرِكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا وَّاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qul innamā ḥarrama rabbiyal-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭana wal-iṡma wal-bagya bigairil-ḥaqqi wa an tusyrikū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānaw wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

(मुहम्मद) आखना, "मेरे रब सिर्फ सारे दिक्खने ते छिपे दे नीच कम्में, पापें, अन्यायी कम्में गी बिना कुसै वैध कारण दे मना करदा ऐ, ते तुसेंगी कुसै चीजै कन्नै अल्लाह दे साथी गी जोड़ने थमां (मजबूत करदा ऐ), जिसलै के उ'नें इसदा कोई कारण नेईं दस्सेआ ऐ, ते तुसेंगी अल्लाह दे बारे च गल्ल करने थमां (मजबूत) करदा ऐ जेह्ड़ी तुस नेईं जानदे।

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌۚ فَاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

wa likulli ummatin ajal(un), fa iżā jā'a ajaluhum lā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

ते हर लोकें दी मौत (समय सीमा) होंदी ऐ। जदूं उंदी मौत औंदी ऐ तां ओह् इक पल दी देरी जां तेजी नेईं मंगी सकदे।

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْۙ فَمَنِ اتَّقٰى وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

yā banī ādama immā ya'tiyannakum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī, famanittaqā wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

हे आदम दे वंशज! जेकर तुंदे च अपने आपै च दूत औंदे न, जेड़े तुंदे कन्ने मेरे आयत दस्सदे न, तां जेड़ा कोई धर्मी ऐ ते उसी ठीक करदा ऐ, तां उंदे कोला कोई डर नेईं ऐ ते ना गै ओह दुखी होंगन।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

पर जेड़े साढ़े आयत दा इन्कार करदे न ते उंदे उप्पर गर्व करदे न, ओह नरक दे निवासी न; ओह़ उदे च गै रौह़गे

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يَنَالُهُمْ نَصِيْبُهُمْ مِّنَ الْكِتٰبِۗ حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْۙ قَالُوْٓا اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالُوْا ضَلُّوْا عَنَّا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), ulā'ika yanāluhum naṣībuhum minal-kitāb(i), ḥattā iżā jā'athum rusulunā yatawaffaunahum, qālū aina mā kuntum tad‘ūna min dūnillāh(i), qālū ḍallū ‘annā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).

अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करने आले या उंदी आयत दा इन्कार करने आले कोला ज्यादा अन्याय कौन ऐ? उनेंगी किताब च दस्सेआ गेदा हिस्सा उसलै तकर मिलग जिसलै तकर साढ़े दूत (फरिश्ते) उंदे कोल उंदी जान लेई नेईं औंदे। उने (फरिश्ते) आख्या, "तुस आमतौर उप्पर अल्लाह दे अलावा कुस देवता दी पूजा करदे ओ?" उन्होनें (मशरिकें) ने जवाब दित्ता, "साढ़े कोला सब किश गायब होई गेदा ऐ।" ते ओह अपने आप गी गवाही दिंदे न के ओह काफिर न

قَالَ ادْخُلُوْا فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ فِى النَّارِۙ كُلَّمَا دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَّعَنَتْ اُخْتَهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا ادَّارَكُوْا فِيْهَا جَمِيْعًا ۙقَالَتْ اُخْرٰىهُمْ لِاُوْلٰىهُمْ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ اَضَلُّوْنَا فَاٰتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ەۗ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَعْلَمُوْنَ

qāladkhulū fī umamin qad khalat min qablikum minal-jinni wal-insi fin-nār(i), kullamā dakhalat ummatul la‘anat ukhtahā, ḥattā iżaddārakū fīhā jamī‘ā(n), qālat ukhrāhum li'ūlāhum rabbanā hā'ulā'i aḍallūnā fa ātihim ‘ażāban ḍi‘fam minan-nār(i), qāla likullin ḍi‘fuw wa lākil lā ta‘lamūn(a).

अल्लाह आखदा ऐ, "जिन्न ते इंसानें दे समूह कन्ने नरक दी अग्ग च दाखल होओ जेड़े तुंदे कोला पैहले हे। हर बारी जेकर कोई लोक अंदर औंदा ऐ तां ओ अपने भ्राएं गी गाली दिंदा ऐ, तां जे जदूं ओह सारे अंदर आई गेदे न, तां जेड़ा बाद च (प्रवेश) ओ व्यक्ति गी (प्रवेश) पैह्ले (प्रवेश) करदा ऐ, "हे साढ़े रब, उने असेंगी गुमराह करी दित्ता ऐ। उंदे उप्पर नरक दी अग्ग दा सतना दोगुना लाओ।" अल्लाह आखदा ऐ, "उंदे च हर इक गी दोगुना (अताब) मिलग, पर तुस नेईं जानदे।"

وَقَالَتْ اُوْلٰىهُمْ لِاُخْرٰىهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa qālat ūlāhum li'ukhrāhum famā kāna lakum ‘alainā min faḍlin fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum taksibūn(a).

ते जिस बंदे ने (प्रवेश) पहले (प्रवेश) ओस ने बाद च (प्रवेश) करने आले गी आखेआ, "तुसें गी साढ़े उप्पर ज़रा बी फायदा नेईं ऐ। इस करी तुसें जेह्ड़ा कीता ऐ, उसी सजा दा एहसास करो।"

اِنَّ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ اَبْوَابُ السَّمَاۤءِ وَلَا يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ حَتّٰى يَلِجَ الْجَمَلُ فِيْ سَمِّ الْخِيَاطِ ۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُجْرِمِيْنَ

innal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā lā tufattaḥu lahum abwābus-samā'i wa lā yadkhulūnal-jannata ḥattā yalijal-jamalu fī sammil-khiyāṭ(i), wa każālika najzil-mujrimīn(a).

सचमुच, जेड़े साढ़े निशानें दा इन्कार करदे न ते उंदे उप्पर गर्व करदे न, उंदे आस्तै सुर्ग दे फाटक नेईं खुल्ली जांगन, ते ना गै जन्नत च दाखल होंगन, जदूं तकर कोई ऊंट सुई दी अक्खीं थमां नेईं गुजरी जा। इस चाल्ली अस बुराई करने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

उंदे आस्ते सोने आली चटाई नरक दी ऐ ते उंदे उप्पर कम्बल (नरक दी अग्ग दे) न। इस चाल्ली अस गलत करने आलें गी इनाम दिंदे आं।

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

ते जो विश्वास करदे हन ते भला कम्म करदे हन, असीं किसे नू बोझ नहीं देगे सिवाय उस दी क्षमता दे हिसाब नाल। ओह सुर्ग दे निवासी हन; ओह़ उदे च गै रौंदे ह़न,

وَنَزَعْنَا مَا فِيْ صُدُوْرِهِمْ مِّنْ غِلٍّ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُۚ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ هَدٰىنَا لِهٰذَاۗ وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَآ اَنْ هَدٰىنَا اللّٰهُ ۚ لَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۗ وَنُوْدُوْٓا اَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa naza‘nā mā fī ṣudūrihim min gillin tajrī min taḥtihimul-anhār(u), wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī hadānā lihāżā, wa mā kunnā linahtadiya lau lā an hadānallāh(u), laqad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), wa nūdū an tilkumul-jannatu ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

ते अस उंदे छाती थमां बदला उखाड़ दित्ता, जिंदे थल्ले नदियां बगदियां हियां। उन्हां ने आख्या, "अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने सानू इस (स्वर्ग) तक दिखाया है। अगर अल्लाह ने सानु नहीं दिखाया तां सानू मार्गदर्शन नहीं होंदा। वाकई साडे रब दे रसूले सच्चाई ला के आए हन।" उनेंगी एह़ ग् लाया गेया के, "एह़ जन्नत ऐ, जेका तुंदे कम् में दे कारण तुसेंगी विरासत च मिली गेदा ऐ।"

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

ते सुअर्गे दे निवासियें नरक दे निवासियें गी सद्देआ, "सच् च च असेंगी ओह़ गै हासल होई गेदा ऐ, जेका परमेसरे असेंगी सच् चाई दा वादा कित्ता हा। केह़ तुसें गी ओह़ गै हासल कित्ता ऐ, जेका परमेसरे तुसेंगी सच् चाई दा वादा कित्ता हा?" उन् ने जवाब दित्ता, “सही ऐ।” फिर फोन करने आले (फरिश्ता) ने उंदे च ऐलान कीता, "अल्लाह दा श्राप गलत करने आलें उप्पर ऐ,

اَلَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ كٰفِرُوْنَۘ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati kāfirūn(a).

(अर्थात) ओह जो (दूजे) अल्लाह दे रस्ते विच बाधा पांदे हन ते उस नूं मोड़न दी कोशिश करदे हन। परलोक दा इन्कार करने आले गै न।”

وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌۚ وَعَلَى الْاَعْرَافِ رِجَالٌ يَّعْرِفُوْنَ كُلًّا ۢ بِسِيْمٰىهُمْۚ وَنَادَوْا اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْۗ لَمْ يَدْخُلُوْهَا وَهُمْ يَطْمَعُوْنَ

wa bainahumā ḥijāb(un), wa ‘alal-a‘rāfi rijāluy ya‘rifūna kullam bisīmāhum, wa nādau aṣḥābal-jannati an salāmun ‘alaikum, lam yadkhulūhā wa hum yaṭma‘ūn(a).

ते उन्हां दे विच (जन्नत ते नरक दे निवासी) इक पर्दा है, ते अ'रफ (सब तों उच्ची जगह) ते इक दूजे नूं पछाणन वाले लोक हन, हर इक अपने-अपने निशान नाल। जन्नत दे निवासियें गी पुकारनगे, "तुंदे उप्पर शांति होऐ।" अजे तक ओह अंदर नहीं आए, पर ओह (प्रवेश करन लई) उत्सुक हन।

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ते जदुं उंदी नजर नरक दे निवासियें आस् ते ह़ोई जाग, तां ओह़ ग् लाङन, "साढ़े रब, असेंगी उनें गलत करने आलें च नेई पाओ।"

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْاَعْرَافِ رِجَالًا يَّعْرِفُوْنَهُمْ بِسِيْمٰىهُمْ قَالُوْا مَآ اَغْنٰى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ

wa nādā aṣḥābul-a‘rāfi rijālay ya‘rifūnahum bisīmāhum qālū mā agnā ‘ankum jam‘ukum wa mā kuntum tastakbirūn(a).

ते अ'रफ (सबसे उच्ची थां) दे उपर आले लोकें गी अपने जानने आलें गी निशानें कन्नै बुलाया, ते आखदे हे, "तुस जेड़ी दौलत कट्ठी कीती ऐ ते जिसदे उप्पर तुसें गी गर्व ऐ, (पता निकलदा ऐ) तुंदे आस्तै कोई फायदा नेईं ऐ।"

اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللّٰهُ بِرَحْمَةٍۗ اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَ

ahā'ulā'il-lażīna aqsamtum lā yanāluhumullāhu biraḥmah(tin), udkhulul-jannata lā khaufun ‘alaikum wa lā antum taḥzanūn(a).

क्या ए ओह लोग हन जिन्हां दे बारे विच तुसीं कसम खादी सी कि उहनां नू अल्लाह दी दया नहीं मिलनी?” (अल्लाह ने आख्या) “जन्नत विच दाखल हो जाओ! तेरे लेई ना कोई डर होग ते ना गै तुस दुखी ओगे।”

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ النَّارِ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ اَفِيْضُوْا عَلَيْنَا مِنَ الْمَاۤءِ اَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۗقَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكٰفِرِيْنَۙ

wa nādā aṣḥābun-nāri aṣḥābal-jannati an afīḍū ‘alainā minal-mā'i au mimmā razaqakumullāh(u), qālū innallāha ḥarramahumā ‘alal-kāfirīn(a).

नरक दे निवासी स्वर्ग दे निवासियें गी पुकारदे न, "साढ़े गी (थोड़ा) पानी पाओ जां जेह्ड़ा बी रोजी-रूट्टी अल्लाह ने तुसेंगी दित्ता ऐ।" उन्होनें जवाब दित्ता, "वास्तव च अल्लाह ने इन्हें दोनों गी काफिरें कोला मना करी दित्ता ऐ।"

الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَهْوًا وَّلَعِبًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۚ فَالْيَوْمَ نَنْسٰىهُمْ كَمَا نَسُوْا لِقَاۤءَ يَوْمِهِمْ هٰذَاۙ وَمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

al-lażīnattakhażū dīnahum lahwaw wa la‘ibaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma nansāhum kamā nasū liqā'a yaumihim hāżā, wa mā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

(अर्थात) जो अपने धर्म नू खेल ते मजाक बनांदे हन, ते दुनिया दे जीवन नाल धोखा हो चुके हन। इस करिए इस दिन (कयामत) गी अस उनेंगी भुल्ली जंदे आं जि'यां ओह् पैह्लें अज्जै दी मुलाकात गी भुल्ली गेदे हे, ते इस आस्तै जे उ'नें साढ़े आयतें दा इन्कार कीता हा।

وَلَقَدْ جِئْنٰهُمْ بِكِتٰبٍ فَصَّلْنٰهُ عَلٰى عِلْمٍ هُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa laqad ji'nāhum bikitābin faṣṣalnāhu ‘alā ‘ilmin hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

सचमुच, असीं उन्हां दे कोल किताब (कुरान) ला दित्ती है, जिस नूं असीं ज्ञान दे आधार ते समझाया है, इमानदारां वास्ते मार्गदर्शन ते दया दे तौर ते।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا تَأْوِيْلَهٗۗ يَوْمَ يَأْتِيْ تَأْوِيْلُهٗ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ نَسُوْهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۚ فَهَلْ لَّنَا مِنْ شُفَعَاۤءَ فَيَشْفَعُوْا لَنَآ اَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِيْ كُنَّا نَعْمَلُۗ قَدْ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hal yanẓurūna illā ta'wīlah(ū), yauma ya'tī ta'wīluhū yaqūlul-lażīna nasūhu min qablu qad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), fahal lanā min syufa‘ā'a fa yasyfa‘ū lanā au nuraddu fa na‘mala gairal-lażī kunnā na‘mal(u), qad khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

क्या ओ सिर्फ सच्चाई (कुरान) दे सबूत दा इंतजार कैनी करेंदे। जिस दिन सच्चाई दा सबूत आया, उस दिन जिन्हां ने पहले उस नूं नजरअंदाज कीता सी, उहनां ने आखया, "सचमुच साडे रब दे दूत सच्चाई नू ला के आए हन। तां क्या साडे वास्ते कोई बिनती है जो साडी मदद देवेगा या तां कि असीं (संसार विच) वापस कर दित्ता जावे तां कि असीं पहले कीते होए भले कम्मां दे विपरीत करचे? असल च उनेंगी अपने आप गी नुकसान पजाया ऐ ते जेह्ड़ा उनेंगी पैह्लें गै बनाया हा, ओह् उंदे कोला गै गायब होई गेआ ऐ।

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهٗ حَثِيْثًاۙ وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُوْمَ مُسَخَّرٰتٍۢ بِاَمْرِهٖٓ ۙاَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْاَمْرُۗ تَبٰرَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ

inna rabbakumullāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), yugsyil-lailan-nahāra yaṭlubuhū ḥaṡīṡā(n), wasy-syamsa wal-qamara wan-nujūma musakhkharātim bi'amrih(ī), alā lahul-khalqu wal-amr(u), tabārakallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

सचमुच तुहाडे रब (है) अल्लाह जिन्हां ने छह युग विच आकाश ते धरती दी रचना कीती, फिर ओह 'अरश' ते निवास कीता। उसने रात गी जल्दी-जल्दी बाद दे दिन च बंद करी दित्ता। (उसने) अपने हुक्म दे अधीन सूरज, चंद्रमा ते तारे पैदा कीते। चेता रक्खना! सारी सृष्टि ते मामले उहनां दा हक है। महिमा सब दुनियां दे रब अल्लाह दी होवे।

اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ

ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

नम्र दिल ते कोमल आवाज़ कन्ने अपने परमात्मा कोला प्रार्थना करो। सचमुच, ओह् सीमाएं दा उल्लंघन करने आह्लें गी पसंद नेईं करदा।

وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).

ते धरती गी ठीक (रचने) दे बाद उसी नुकसान नेईं पजाओ। डर ते उम्मीद कन्ने उंदे कोला प्रार्थना करो। दरअसल, अल्लाह दी रहमत भलाई करने आलें दे बहुत नेड़े ऐ।

وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).

एह् ओह् गै ऐ जेह्ड़ा अपनी दया (बरखा) दे औने कोला पैह्ले, खुशखबरी दे वाहक दे रूप च हवा गी उड़ांदा ऐ, तां जे जदूं हवा बादलें गी लेई औंदी ऐ तां अस उनेंगी बंजर इलाके च भगांदे आं, फिरी अस उस इलाके च बरखा भेजने आं। फिर उस बरखा नाल असीं किस्म-किस्म दे फल उग गए। इ'यां गै अस मरे दे लोकें गी जिंदा करदे आं, उम्मीद ऐ जे तुस सबक सिखगे।

وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهٗ بِاِذْنِ رَبِّهٖۚ وَالَّذِيْ خَبُثَ لَا يَخْرُجُ اِلَّا نَكِدًاۗ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّشْكُرُوْنَ ࣖ

wal-baladuṭ-ṭayyibu yakhruju nabātuhū bi'iżni rabbih(ī), wal-lażī khabuṡa lā yakhruju illā nakidā(n), każālika nuṣarriful-āyāti liqaumiy yasykurūn(a).

ते ज़मीन चंगी ऐ, पौधे परमात्मा दी इजाजत कन्ने खूब उगदे न; ते घटिया मिट्टी, उगने आली फसलें गी सुस्त होई जंदी ऐ। इस चाल्ली अस उनें लोकें आस्तै (अपनी महानता दे) निशान बार-बार समझांदे आं जेह्ड़े शुक्रगुजार न।

لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

सचमुच अस्सां सचमुच नूह कूं अपणे लोगें दे कोल भेज डित्ता हे, फिर उन्हां आख्या, "हे मेडे लोग! अल्लाह दी इबादत करो! तुआडे वास्ते उन्हा दे सिवाय कोई परमात्मा (इबादत) कैनी। सचमुच मैं डरदा हां कि तुहानूं भयानक दिन (कयामत) ते सजा दी तड़पानी होवेगी।

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qālal mala'u min qaumihī innā lanarāka fī ḍalālim mubīn(in).

उंदे लोकें दे सरदारें आखेआ, "सच्चें गै अस दिक्खने आं जे तुस सच्चें गै साफ-सुथरी गलती च ओ।"

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

उने (नूह) जवाब दित्ता, "हे मेरे लोक! मैं भटकदा नेईं; पर मैं सारे संसार दे प्रभु दा दूत ऐं।"

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنْصَحُ لَكُمْ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

uballigukum risālāti rabbī wa anṣaḥu lakum wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

मैं तुसें गी अपने रब दा संदेश दिंदा हां, तुसें गी सलाह दिंदा हां, ते मैं अल्लाह कोला ओह जानना आं जेड़ा तुस नेईं जानदे।"

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).

ते केह़ तुस अचंभदे ओ के तुंदे रब थवां तुंदे च इक मानू दे जरिये तुसेंगी चेतावनी देने आस् ते ते तुस धर्मी बनी सकदे ओ, ते तुसेंगी दया पाने आस् ते इक याद दिलांदा ऐ?

فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ

fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).

इस करिए उने उसी (नूह) दा इन्कार करी ओड़ेया। फिरी अस उसी ते उंदे कन्ने जहाज च बैठे दे लोकें गी बचाई लेआ। साडे आयत दा इन्कार करने आलें गी अस डुबोई दिंदे आं। सचमुच, ओह इक ऐसे लोक न जेड़े (उंदे दिलें दी अक्खीं) न।

۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

ते अद (असीं) हुद, उंदे भ्राऽ दे लोकें गी भेजेआ। उसने कहा, "हे मेरे लोग! अल्लाह दी इबादत करो! तुहाडे वास्ते उस दे सिवाय कोई ईश्वर (इबादत) नहीं है। तां तुसीं अल्लाह तों क्यों नहीं डरदे?"