Q.S अल इस्रा ने दी (اَلْإِسْرَاء) - 111 श्लोक दी गिणती

سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

महिमा अल्लाह दी होवे, जिन्हां ने रात नू अपने नौकर (मुहम्मद) नूं भव्य मस्जिद तों अकसा मस्जिद तक ले जाया, जिसदे आसपास असीं बरकत दित्ती है, तां कि असीं उस नूं अपने कुछ निशान (महान) दिखा सकचे। सचमुच, ओह सब सुनने आला, सब देखने आला ऐ।

وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ

wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).

ते अस मूसा गी किताब (तोराह) दित्ती ते अस इस्राएल दे बच्चें आस्तै इक मार्गदर्शक बनाई दित्ता (इस शब्दें कन्नै), "मेरे अलावा (रक्षक) नेईं लैओ।"

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا

Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).

(हे) उन्हां दे वंशज जिन्हां नू असीं नूह दे नाल लाया सी। सचमुच, ओह (नूह) इक दास (अल्लाह) हा जेड़ा बड़ा आभारी हा।"

وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا

wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).

ते अस इस्राएल दे संतानें दे खलाफ किताब च फैसला कित्ता, "तुस इस धरती उप्पर दो बारी बुराई करगे ते तुस बड़ी घमंड कन् ने घमंड करगे।"

فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا

fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).

इस करिए जदूं दौंऊ (अपराधें) च पैह्ले दी सजा दा समां आया तां अस तुंदे कोल अपने पराक्रमी नौकरें गी लेई आए, तां ओह् ग्राएं च बेतहाशा दौड़े। ते एह् इक ऐसा फैसला ऐ जेह्ड़ा पक्का लागू होग।

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا

Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).

फिर असी तुहानूं तुहाडी बारी दित्ती कि तुसीं उन्हां नू हरान, असी तुहाडी मदद कीती धन ते बच्चे नाल ते असी तुहानूं इक वड्डा ग्रुप बना दित्ता।

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

जेकर भलाई करदे ओ तां अपने आपै गी भलाई करदे ओ। ते जेकर तुस बुराई करदे ओ तां अपने आपै च ऐ। जदों दूजी सजा आवेगी, (असीं तुहाडे दुश्मनां नूं उभारी लैंगे) तुहाडे चेहरे दी बेइज्जती करन लई, ते ओह मस्जिद (अल-अकसा मस्जिद) विच दाखल हो जांगन जिवें पहली वार उस विच दाखल होए सन, ते जो वी कर सकदे हन उह नष्ट कर देणगे।

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا

‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).

तेरा रब तेरे ते रहम कर; पर जेकर तुस लौटदे ओ (बुराई करदे ओ) तां अस जरूर वापस औगे (तुसेंगी सजा देगे)। ते असी नरक गी काफिरें आस्तै जेल बनाई दित्ता।

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ

inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).

सचमुच ए कुरान सब तों सीधा (रस्ता) दा मार्गदर्शन करदा है ते अच्छे कर्म करन वाले मुसलमान नू खुशखबरी दिंदा है, कि उन्हां नू बड़ा इनाम मिलदा है,

وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

ते रही गल्ल उनें लोकें दी जेके परलोक च विश्वास नेईं करदे, तां अस उंदे आस्तै इक दर्दनाक सजा तैयार कीती ऐ।

وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا

wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).

ते मनुख (अक्सर) बुराई दी दुआ करदा है जिवें (आम तौर ते) भलाई दी दुआ करदा है। ते सचमुच इंसान जल्दबाजी करदे न

وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا

wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).

ते अस रात ते दिन गी (अपनी महानता दे) दो निशान बनाई दित्ते, फिर अस रात दे निशान गी खत्म करी दित्ता ते दिन दी निशानी गी उज्ज्वल बनाई दित्ता, तां जे तुस अपने रब कोला कृपा मंग सकदे ओ, ते तां जे तुस सालें दी गिनतरी ते (समय दी) हिसाब-किताब जानदे ओ। ते असी सब किश साफ तौर उप्पर समझाया ऐ।

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا

wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).

ते असीं हर इंसान वास्ते उहदे कम्मां दा (रिकार्ड) उहदे गले विच ला दित्ता है। ते कयामत दे दिन अस उदे कोल इक खुल्ली किताब लेई औगे।

اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ

iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).

“अपनी किताब पढ़ो, तुस अज्ज तुंदे खिलाफ हिसाब-किताब करने आस्ते काफी ओ।”

مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا

manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).

जो कोई (अल्लाह) दे हिदायत दे मुताबिक कम्म करदा है, तां सचमुच ओह अपनी (सुरक्षा) वास्ते है; ते जो कोई भटकदा है, असली (हानि) अपने वास्ते है। ते पापी दूजे दे पापें गी सहन नेईं करी सकदा, पर अस उसगी उसलै तकर सजा नेईं देगे जिसलै तकर अस दूत नेईं भेजगे।

وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا

wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).

ते जेकर अस कुसै मुल्ख गी तबाह करना चांह्दे आं तां अस उस मुल्ख च आलीशान च रौंह्दे लोकें गी हुक्म दिंदे आं (अल्लाह दी आज्ञा मनन), पर जेकर ओह उस (देश च) आज्ञा नेईं मनदे तां उंदे उप्पर शब्द (साढ़ी सजा) लागू होई जांगन, तां अस (उस मुल्ख गी) पूरी चाल्ली नष्ट करी देगे।

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

ते नूह दे बाद कितने लोकां नूं असीं नाश कर दित्ता। ते काफी है तेरा रब, जो सर्वज्ञ है, अपने दास दे पाप दा सब देखन वाला है।

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا

man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).

जो इस (संसारी) जीवन दी इच्छा रखदा है, तां असीं इस (संसार) विच उस वास्ते जल्दी कर देंगे जो असीं उहनां वास्ते चाहुंदे हां जिन्हां नू असीं चाहुंदे हां। फिर असी उदे वास्ते (परलोक विच) नरक दी तैयारी कीती; ओह बेइज्जती ते निर्वासित होईये उस च दाखल होग।

وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا

wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).

ते जेड़ा परलोक दी इच्छा रखदा है ते गंभीरता नाल उस दी तरफ कोशिश करदा है, जबकि ओ विश्वास करदा है, तां ओह ओह लोग हन जिन्हां दे मेहनत दा खरा फल मिलदा है।

كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا

kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).

हर इक (समूह) गी, चाहे एह् (समूह) (जो दुनिया दी इच्छा करदा ऐ) जां ओह (समूह) (जो परलोक दी इच्छा करदा ऐ), अस तुंदे रब दी उदारता थमां मदद दिंदे आं। ते तेरे रब दी उदारता गी रोकया नेईं जाई सकदा।

اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا

unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).

दे खें कक शभने उन्शें कुछ को ककव तयश दव ू ये ऩय ऩसॊद ककमा शै । ते परलोक पद ते उच्चा ते सदाचार विच वड्डा है।

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ

lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).

अल्लाह दे अलावा होर देवता न पैदा करो, ना त तुस बेइज्जत ते अपमानित हो जाओगे

۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا

wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).

ते तुहाडे रब ने तुहानूं हुकम कित्ता है कि ओस दे अलावा होर दी इबादत ना करो ते अपने मां-प्यो दा भलाई करो। जेकर उंदे चा इक जां दौंऊ तुंदी देखभाल च बुढ़ापे च पुज्जी जंदे न तां कदें बी उंदे दौंनें गी "आह" शब्द नेईं आक्खो ते उंदे दौंनें गी चिल्लाओ नेईं, ते उंदे दौंनें गी अच्छे शब्द नेईं आक्खो।

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ

wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).

ते बड़े स्नेह कन्ने उंदे दऊंनीं दे प्रति अपने आप गी नम्र बनाओ ते आक्खो, "हे मेरे रब! उंदे दोनें कन्ने उं'दे कन्ने प्यार करो जिय्यां उ'नें दऊंनी मिगी निक्के होने पर सिखाया हा।"

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا

rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).

तेरा परमात्मा तुंदे दिलै च केह् ऐ, उसी सारें कोला बेहतर जानदा ऐ; जेकर तुस इक भला मानू ओ, तां सचमुच, ओह़ पछतावा करने आलें गी माफी देने आला ऐ।

وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا

wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).

ते नजदीकी रिश्तेदारें गी, ते कन्नै गै गरीबें ते सफर च औने आह्लें गी बी अपना हक देना; ते (अपनी दौलत) गी बरबाद नेईं करो।

اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا

innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).

सचमुच, बर्बाद करने आले लोक शैतान दे भ्रा न ते शैतान अपने प्रभु दा बड़ा गै अविश्वास करदा ऐ।

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا

wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).

ते जेकर तुस अपने रब कोला ओह दया हासल करने आस्ते उंदे कोला मुड़दे ओ जेहड़ी तुस उम्मीद करदे ओ तां उंदे कन्ने कोमल शब्द बोलो।

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا

wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).

ते अपने हत्थें गी गले च बेड़ी नेईं लाओ ते (इसदे अलावा) उनेंगी मता नेईं तानना (बहुत उदार) नेईं ते तुस बेइज्जती करने आह्ले ते पछताने आह्ले होई जागे।

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

सचमुच, तुहाडा रब जिसदे वास्ते चाहंदा है, उस वास्ते रोजी-रोटी दा विस्तार करदा है ते (जिस दे वास्ते चाहंदा है) सीमा बनांदा है; दरअसल, ओह अपने सेवकें गी सारें गी जानने आला, सारें गी दिखने आला ऐ।

وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا

wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).

ते गरीबी दे डर कन्ने अपने बच्चें गी नेईं मारो। अस गै उंदे आस्तै ते तुंदे आस्तै रोजी-रूट्टी उपलब्ध करोआने आं। उनेंगी मारना वाकई इक बड्डा पाप ऐ।

وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا

wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).

ते व्यभिचार दे नेड़े नेई आओ; एह् सच्चें गै घृणित ते बुरे रस्ता ऐ।

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا

wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).

ते उनें लोकें गी नेईं मारो जिनेंगी अल्लाह ने मना करी दित्ता ऐ, सिवाय इक वैध (कारण) दे। ते जिस नूं नाजायज तरीके नाल मारया जांदा है, तां सचमुच असीं उस दे रक्षक नू सत्ता दे दित्ती है, पर उस दे रक्षक नू मारन विच सीमा तों वी वद्ध ना होवे। सचमुच, उसी मदद मिलदी ऐ।

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).

ते अनाथ दी संपत्ति दे कोल सिवाय इस तरीके कन्ने नेईं जाओ जेड़ा ओह परिपक्वता च नेईं पुज्जी जंदा, ते अपने वादे गी पूरा करो, कीजे तुंदे कोला उंदे बारे च सवाल पुच्छे जांगन।

وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا

wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

ते नापने पर नाप गी सिद्ध करो, ते सही तराजू कन्ने तौलना। एह् गै (तुंदे आस्तै) मता जरूरी ऐ ते नतीजे बी बेहतर न।

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).

ते जिसदे बारे च तुसेंगी कोई जानकारी नेई ऐ, उदे पिच्छे नेई चलना, कीजे सुनने, दिखने ते विवेक सारें दे बारे च उंदे बारे च सवाल खड़े होंगन।

وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا

wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).

ते इस धरती उप्पर घमंड कन्ने नेई चलना, कीजे तुस धरती गी नेई छेदने ते प्हाड़ें जिन्ना ऊंचे नेई चली सकगे।

كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا

kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).

ये सारी बुराइयां तेरे रब दी नज़र च बड़ी नफरत करदियां न।

ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا

Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).

यही कुछ हकीकत है जो परमात्मा ने तुहाडे (मुहम्मद) ते प्रकट कीती है। ते अल्लाह दे अलावा होर देवता पैदा ना करो, ना तां तुहानूं बेइज्जती दी हालत विच नरक विच फेंक दित्ता जावेगा ते (अल्लाह दी रहमत तों) दूर रख दित्ता जावेगा।

اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ

afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).

तां केह़ ए ठीक ऐ के परमेसरे तुंदे आस् ते इक पुत्तर चुनन ते सुअर्गदूतें थवां इक कुड़ी लेई लै? सचमुच तुसीं इक बड्डा वचन (पाप) आखया है।

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).

ते सचमुच इस कुरान विच असीं बार-बार (चेतावनी) (सफाई) कीती है, तां कि ओह हमेशा याद रखन। पर ओह (चेतावनी) सिर्फ उंदी उड़ान (सच्चाई कोला) गै बधांदी ऐ।

قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا

qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).

(मुहम्मद) आखना, "अगर उंदे बगल च देवता होंदे, जि'यां ओह् आखदे न, तां ओह् देवता जरूर परमात्मा दे कोल इक रस्ता टोलदे जिंदे कोल सिंहासन ऐ।"

سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا

subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).

जो आखदे हन, ओ जो आखदे हन, उदात्त ते राजसी (कोई तुलना नहीं) ओ धन्य ते सर्वोच्च हे।

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا

tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).

सात आकाश, धरती ते उस च सब किश अल्लाह दी स्तुति करदे न। ते उदी स्तुति करने कन्ने महिमा करने दे सिवा होर किश नेई ऐ, पर तुस उंदी तसबीह गी नेई समझदे। सचमुच, ओह परम दयालु, परम माफी देने आला ऐ।

وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ

wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).

ते जदों तुसीं (मुहम्मद) कुरान पढ़ो तां असीं तुहाडे ते परलोक विच विश्वास नहीं करन वाले दे बीच इक अदृश्य दीवार बना देंगे,

وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا

wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).

ते अस उंदे दिलें गी बंद करी दित्ता ते उंदे कान गी बंद करी दित्ता, तां जे ओह् समझी नेईं सकदे। ते जदों तुसीं कुरान विच सिर्फ अपने रब दा जिक्र करदे हो तां ओह पिच्छे मुड़ के (नफरत तों) भाग जांदे ने।

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

अस्सां बेहतर जानदे हां कि ओ तुआडी (मुहम्मद) दी गल्ल सुणदे वेले किस हालत विच सुणदे हन, ते जदों ओ फुसफुसांदे हन ते फुसफुसांदे हन (यानी) जदों गलत करन वाला आखदा है, "तुस सिर्फ उस आदमी दे पिच्छे हो रहे हो जो जादू टोना करदा है।"

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

देखो किवें ओह तुहाडे (हे मुहम्मद) वास्ते दृष्टांत पेश करदे हन; इस करिए ओह भटक गेदे न ते (सही) रस्ता नेईं पाई सकदे।

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

ते उनेंगी आखेआ, "जेकर अस हड्डियां ते टूटी-फूटी चीजां बनी गेदे आं तां केह़ अस सच् चाई च नमें प्राणी दे रूप च जिंदे ह़ोगे?"

۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ

qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).

कहो (मुहम्मद) “तू पत्थर हो या लोहा,

اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا

au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).

या तेरी कल्पना दे अनुसार इक बड्डा प्राणी (जिस गी जिंदा नेईं कीता जाई सकदा) बनो।” फिरी ओह़ पुच् छनगे, “साढ़े गी कुन जिंदा करी देग?” कहो, “जिस ने तुसेंगी पैह़लैं रचया ऐ।” फिरी ओह़ तुंदे उप् पर सिर हिलांदे ह़न, ते ग् लाङन, “कदूं (कदूं) (ह़ोग)?” कहो, “शायद घड़ी नेड़े ऐ।”

يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).

मतलब उस दिन जिस दिन ओह तुसेंगी सद्दग, ते तुस उदी आज्ञा मनगे, उंदी स्तुति करगे, ते तुस सोचगे के तुस (कबर च) पर थोड़ा-थोड़ा गै रेई गेदे ओ।

وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).

ते मेरे सेवकें गी आखना, "उन्हें गी बेहतर (सच्चे) शब्द बोलने देयो। सचमुच शैतान उंदे च (हमेशा) झगड़ा पैदा करदा ऐ। सचमुच शैतान मनुखें आस्ते इक सच्चा दुश्मन ऐ।"

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).

तेरा परमात्मा तुंदे बारे च होर जानदा ऐ। जेकर चाह्दिा ऐ तां तुसेंगी दया जरूर देग, ते जेकर चाह्दिा ऐ तां तुसेंगी सजा जरूर देग। ते असी तुहानू (मुहम्मद) नू उन्हां वास्ते पहरेदार बणन वास्ते नहीं भेजया।

وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا

wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

ते तुहाडे रब ने अग्गे ते धरती विच कौन है, ओह सब तों वद्ध जानदा है। ते सचमुच, अस किश नबीएं गी दूएं उप्पर फायदा दित्ता ऐ।

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).

(मुहम्मद) आखना, "अल्लाह दे अलावा जिन्हें गी तुस (देवता) समझदे ओ, उनेंगी बुलाना, उंदे कोल तुंदे कोला खतरे गी दूर करने दी कोई शक्ति नेईं ऐ ते नेईं (न गै) उसी बदलने च समर्थ न।"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا

ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).

जिन्हें लोकें गी उनेंगी सद्देआ हा, उनेंगी अपने आप गै परमात्मा दा रस्ता टोलदे हे, उंदे च कुन कुन (अल्लाह) दे नेड़े हा। उंदी दया दी उम्मीद करदे न ते उंदी सजा कोला डरदे न। सचमुच तेरे रब दी सजा डरने आली गल्ल ऐ।"

وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

ते कोई मुल्क (जिस दे वासी आज्ञा ना मनदे हन), जद तक कि असीं उस नूं कयामत दे दिन तों पहलां नाश नहीं कर देंदे या असीं (उस दे वासी नू) बड़ी कड़ी सजा नाल सजा नहीं देंदे। एह् किताब (लौह महफूज़) च लिखी गेदी ऐ।

وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا

wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).

ते कुई वी चीज़ सानू (तुहाडे कोल) निशान (साडी ताकत दे) भेजण तों नहीं रोकदी, सिवाय इस करके कि उन्हां (चिन्हां) नाल पिछले लोकां ने झूठ बोलेया है। ते अस समुद दे लोकें गी इक ऊंट (चमत्कार दे तौर उप्पर) दित्ती जेह्ड़ी दिक्खी जाई सकदी ही, पर उनेंगी (ऊंट) सताया। ते अस इन्हें निशानें गी नेईं भेजे हे पर सिर्फ डराने आस्तै भेजे हे।

وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ

wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).

ते (याद रखो) जदों असीं तुहानूं प्रगट कीता सी, "सचमुच तुहाडे रब दा (ज्ञान) सारे मनुख जाति नू ढकदा है।" ते अस उस सपना गी नेईं बनाया जेड़ा असें तुसें गी दस्सेआ ऐ, बल्के मनुक्खें ते (इस चाल्ली) कुरान च शापित बूह्टे (जक्कूम) आस्तै इक परीक्षा दे तौर उप्पर बनाया हा। ते अस उनेंगी डरा दित्ता, पर इस कन्नै उंदी आज्ञा नेई मनने च सिर्फ इजाफा गै होई गेआ।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).

ते (याद रखो), जदुं अस सुर्गदूतें गी आखेआ हा, “तुस सारे आदम दे सामने झुको,” तां उ’नें प्रणाम कीता, सिवाय शैतान दे। उवने (इब्लीस) कशा, "क्मा भैं उव व्मजक्त को प्रणाभ कयना चादहमे जो तुभने मिट्टी वे फनामा शै ?"

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

उने (इब्लिस) आख्या, "मेरे गी समझाओ, केह़ तुसें मेरे कोला बी मता आदर दित्ता ऐ? जेकर तुसें मिगी कयामत दे दिन तकर समां दित्ता हुंदा तां मैं उंदी वंशज गी गुमराह करी ओड़दा, सिवाय इक छोटे जे हिस्से दे।"

قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا

qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).

उन्हां (अल्लाह) ने आख्या, “जाओ, पर जो तुहाडे पिच्छे चलन वालेयां विचों कोई वी होवे, तां सचमुच नरक तेरा इनाम होवेगा, काफी बदला दे तौर ते।

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

ते उन्हां विचों जो वी तुस्सां (इब्लीस) कर सग्दे वे, ओ अपणी (अद्भुत) आवाज़ नाल धोखा डेवो, उन्हां दे खिलाफ अपणी फौज कूं जुटाओ, घोड़े ते पैदल चलण वाले, ते उन्हां नाल धन ते बच्चे विच गठजोड़ करो ते फिर उन्हां नाल वादे करो।" भले ही शैतान ने उन्हां नाल सिर्फ इक चाल दा वादा कीता हा।

اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا

inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).

"सचमुच मेरे दासें दे खलाफ, तुस (इब्लीस) उंदे उप्पर अधिकार नेईं पाई सकदे। ते तुंदा रब रक्षक दे तौर उप्पर काफी ऐ।"

رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).

तुहाडा रब है जो तुहाडे वास्ते समुंदरे ते जहाज चलांदा है, ताकि तुसीं उहदी इनाम दी तलाश कर सकदे हो। सचमुच, ओह तुहाडे उप्पर परम दयालु ऐ।

وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا

wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).

ते जेकर तुस समुंदरे च खतरे कन्नै त्रुट्टी गेदे ओ तां तुस उसी गै छोड़ी ओड़दे ओ, जिसी तुस (कई सकदे हे) उसी गै खोई लैगेओ। पर जदुं उन् ने तुसेंगी ज़मीन च सौंपी दित्ता, तां तुस (उस थवां) मुड़ी गे। ते इंसान सदा इन्कार (कृतघ्न) च गै रौंह्दे न।

اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ

afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).

तो क्या तुस्सां सुरक्षित महसूस करेंदे वे कि ओ तुवाड़े हेठ ज़मीन दा हिस्सा डुबदे काहनी या ओ (एक तेज हवा कूं घिन के) छोटे-छोटे पत्थरों कूं काहनी भेज सग्दे? ते कि तुहाडे कोल कोई रक्षक नहीं होवेगा,

اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا

am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).

या तुस्सां सुरक्षित महसूस करेंदे वे कि ओ तुवाकुं हेक वारी वी समुंदरे एच वापस काहनी करेसी, फिर तुवाड़े अविश्वास दे कारण तुवाड़े उत्ते तूफान उड़ा डेसी ते तुवाकुं डुबो डेसी? फिर तुहानूं साडे (सताब) दा सामना करन विच कोई मददगार नहीं मिलसे।

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ

wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).

ते सचमुच, अस आदम दे बच्चें ते पोतें दी महिमा कीती ऐ, ते अस उनेंगी जमीन ते समुंदरे च लेई गेया, ते अस उनेंगी भलाई-बेह्तर चीजें थमां रोजी-रूट्टी दित्ती ते अस उनेंगी मते सारे प्राणियें कोला बी मता पसंद कीता जेह्ड़े अस पूरी फायदे कन्नै पैदा कीते हे।

يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

(याद रखो), ओह दिन (जदूं) असीं हर कौम नू उस दे सरदार नाल बुलावांगे; ते जेके गी उदे सज्जे हत्थ च उंदी गवाही दित्ती जा, ओह़ उसी (सही) पढ़ी लैग, ते उंदे कन् ने ज़रा बी गलत नेई कित्ता जाग।

وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا

wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).

ते जेड़ा इस संसार विच (दिल विच) अंधा होवेगा, तां परलोक विच ओह अंधा होवेगा ते (सही) राह तों दूर खो जावेगा।

وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا

wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).

ते उने तुसें (मुहम्मद) गी लगभग उस गल्ल कोला दूर करी दित्ता जेह्ड़ा असें तुंदे उप्पर प्रगट कीता ऐ, तां जे तुस साढ़े खलाफ कुसै होर चीज दा आविष्कार करी सकदे ओ; ते जेकर इय् यां ऐ तां ओह़ तुसेंगी इक वफादार दोस्त बनाई लैङन।

وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ

wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).

ते जेकर अस तुंदे (दिल) गी मजबूत नेईं करदे तां तुस लगभग उंदे कोल झुकदे।

اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا

iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).

जेकर ऐसा ऐ तां ज़रूर अस तुसें गी इस दुनिया च दो गुणा ते मौत दे बाद दो गुणा (अताब) देगे, ते तुसें गी (मुहम्मद) साढ़े खिलाफ इक बी मददगार नेईं होग।

وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).

ते सचमुच, उन्हां ने तुहानूं (मुहम्मद) नू (मक्का दी) धरती विच लगभग बेचैन कर दित्ता क्योंकि तुहानूं उस नूं छड्डना पैंदा सी, ते जेकर इह हो जांदा तां थोड़ी देर सिवाय (उत्थे) नहीं रहंदे।

سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ

sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).

(ओह) साडे दूतें वास्ते इक फरमान है जिन्हां नू असीं तुहाडे तों पहलां भेजेया सी, ते तुहानूं साडे फरमान विच कोई बदलाव नहीं मिलना।

اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا

aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).

सूरज दे डूबने दे पल तों लेइयै रात दे न्हेरे तकर नमाज करो ते (फजर दी नमाज बी करो)। सचमुच, सुबह दी नमाज दा गवाह (फरिश्ताएं) हा।

وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا

wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).

ते रात दे हिस्से दे दौरान तुहाडे वास्ते तहज्जूद दी नमाज (इबादत दी अतिरिक्त कर्म दे तौर ते) करो: शायद तुहाडा रब तुहानू इक स्तुति योग्य स्टेशन ते उठावेगा।

وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا

wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).

ते कहो (मुहम्मद), हे मेरे रब, मिगी प्रवेश दी सही जगह च पाओ ते मिगी (भी) सही रस्ते पर बाहर कड्डो ते मिगी अपने पास्से थमां ओह शक्ति देओ जेह्ड़ी (मेरी) मदद करी सकदी ऐ।

وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا

wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).

ते ग् लाओ, “सच् चाई आई गेई ऐ ते झूठ गै खत्म होई गेई ऐ।” सचमुच, झूठ ज़रूर गायब हो जावेगा।

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا

wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).

ते असीं कुरान (कुरान) तों उतार दित्ता है जो विश्वास करन वाले लोकां वास्ते इक उपाय ते रहम है, जबकि बेईमानी (कुरान) वास्ते ए सिर्फ नुकसान वधावेगा।

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).

ते जदुं अस मनुख गी सुख देगे तां ओह़ ज़रूर मुड़ना ते घमंड कन् ने अपने आप गी दूर करी ओड़ग; ते जदुं उसी मुसीबत औंदी ऐ, तां ओह़ जरूर निराश होई जाग।

قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ

qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).

कहो (हे मुहम्मद) “हर कोई अपनी झुकाव दे अनुसार कम्म करदा है।” तो तुहाडे रब नू सब तों ज्यादा पता है कि राह विच कौन सब तों ज्यादा सही है।

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا

wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).

ते ओह तुहाडे (हे मुहम्मद) तों आत्मा दे बारे विच पुछदे हन। कहो, "आत्मा मेरे रब दे हुक्म च ऐ, ते तुसेंगी थोह् ड़ी-मती ज्ञान गै दित्ता गेदा ऐ।"

وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉

wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).

ते सचमुच जेकर अस चाहंदे तां अस उस गल्ल गी नष्ट करी लैंदे जेह्ड़ा असें तुंदे (मुहम्मद) उप्पर प्रगट कीता ऐ, ते तुसें गी साढ़े खलाफ इक बी रक्षक नेईं लब्भदा।

اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا

illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).

सिवाय तेरे रब दी दया दे। सचमुच तेरे ते (हे मुहम्मद) ते उहदी किरपा बड़ी है ।

قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا

qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).

कहो, "सचमुच अगर इंसान ते जिन्न इकट्ठे हो के इस कुरान (जैसे) कोई चीज़ बनान तां ओह इस तरह दी कोई चीज़ नहीं बना सकदे, भले ही ओ इक दूजे दी मदद करदे।"

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

ते सचमुच, अस्सां कुरान विच लोगें कूं बार-बार इस गल्ल कूं कई तरह दे दृष्टांत नाल समझा डित्ता हे, लेकिन ज्यादातर लोग ऐझे कम कूं पसंद कैनी करेंदे ते (इसदा) इन्कार वी करेंदे हन।

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

ते उने आख्या, "जदूं तकर तुस धरती थमां साढ़े आस्तै पानी दा झरना नेईं भेजगे, अस तुंदे उप्पर (मुहम्मद) उप्पर विश्वास नेईं करगे।

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

या तुहाडे कोल खजूर ते अंगूर दा बाग ऐ, तां तुस उस च तेजी कन्ने बहने आली नदिया गी बहने देंदे ओ,

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

या तुस साडे उप्पर आसमान गी टुकड़े-टुकड़े च सुट्टदे ओ, जिय्यां तुस आखदे ओ, या (इसदे पैहले) तुस अल्लाह ते फरिश्ताएं गी साढ़े कन्ने आमने सामने लांदे ओ।

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

जां तुंदे कोल सोने दा घर (बनाया गेदा) ऐ, जां तुस सुर्ग च चली जंदे ओ। ते अस तुंदे चढ़ाई उप्पर उसलै तकर विश्वास नेईं करगे जिसलै तकर तुस असेंगी पढ़ने आस्तै इक किताब नेईं भेजगे।" आखना (मुहम्मद) "मेरे रब दी महिमा होऐ, के मैं सिर्फ इक इंसान नेईं ऐ जेह्ड़ा इक दूत ऐ?"

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).

ते कोई बी चीज़ नेईं ऐ जेह्ड़ी लोकें गी हिदायत औने पर विश्वास करने थमां रोकदी ऐ, सिवाय उंदी इस गल्लै दे जे "अल्लाह ने इक माह्नू गी दूत कीं भेजेआ?"

قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا

qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).

(मुहम्मद) आखना, "जेकर धरती उप्पर फरिश्तेदार होंदे, जेड़े शांति कन्नै घूमदे हे तां अस उंदे कोल सुर्ग थमां फरिश्ते गी जरूर उतारदे तां जे ओह् दूत बनन।"

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

(मुहम्मद) आखना, "अल्लाह मेरे ते तुंदे सारें दे बीच गवाह दे तौर उप्पर काफी ऐ। वाकई ओह् अपने दासें गी सब्भनें शा जानने आला, सारें गी दिक्खने आह्ला ऐ।"

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا

wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).

ते जिस नूं अल्लाह दा मार्गदर्शन करदा है, ओह ही है जिस नूं ओह गुमराह करदा है, तां तुहाडे कोल उहदे सिवाय उहनां वास्ते कोई मददगार नहीं होवेगा। ते अस उनेंगी कयामत दे दिन मुंह झुकाईये, अंधे, गूंगे ते बहिरे कन्ने इकट्ठा करगे। उन्दा वास नरक ऐ। हर बारी नरक दी लौ बुझी जंदी ऐ, अस उंदे च होर अग्ग पाने आं।

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

उंदे आस् ते इह़ गै इनाम ऐ, कीजे उनेंगी साढ़े आयतें च काफर कित्ता ते (किजोकी उनेंगी) ग् लाया के, "जेकर अस हड्डियां ते टूटी-फूटी चीजां बनी गेदे आं, तां केह़ अस सच् चाई च नमें प्राणी दे रूप च जिंदे ह़ोगे?"

۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).

ते क्या ओह नहीं वेखदे कि अल्लाह, जिन्हां ने आकाश ते धरती पैदा कीती है, उहनां दे समान पैदा करन विच वी समर्थ है, ते उन्हां वास्ते इक निश्चित अवधि (मृत्यु या जी उठण दी) तय कीती है, जिस विच कोई शक नहीं? पर गलत करने आले अविश्वास दे सिवाय इस गी नकारदे न।

قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ

qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).

कहो (मुहम्मद), "अगर तुहाडा मेरे रब दी किरपा दे खजाने ते नियंत्रण होंदा तां तुसीं उस नू (खजाना) रखदे, खर्च करन दे डर नाल।" ते इंसान बड़ा कंजूस होंदा ऐ।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا

wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).

ते सचमुच, अस मूसा गी नौ साफ-सुथरे चमत्कार दित्ते न इसलेई इस्राएल दे बच्चें कोला पुच्छो, जदूं मूसा उंदे कोल आया तां फिरौन ने उसी आखेआ, "हे मूसा! सचमुच, मिगी सच्चें गै शक ऐ के तुस जादू दा असर पांदे ओ।"

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا

qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).

उन् ने (मूसा) जवाब दित्ता, "सच् चाई च, तुस पैह़लैं गै जानदे ओ के परमेसरे दे सिवाय कुसे ने बी (चमत्कार) नेई भेजेया ऐ, जेका सुअर्गे ते धरती गी साफ सबूत दे रूप च बचांदा ऐ;

فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ

fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).

फिरी ओह (फिरौन) उनेंगी (मूसा ते ओदे अनुयायियें) गी धरती (मिस्र) थवां कड्डना चांहदा हा, इस आस् ते अस उसी (फिरौन) ते उंदे कन् ने सारे लोकें गी डुबोई ओड़ेया।

وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ

wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).

ते इसदे बाद असें इस्राएल दे लोकें गी आखेआ, "इस मुल् के च रौह़ओ, पर जदुं जागतें दा समां औग, तां अस तुसेंगी मिक्स हालत च जरूर इकट्ठा करगे।"

وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ

wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

ते असीं (कुरान) नू सच्चाई विच उतार दित्ता ते (कुरान) सच्चाई नाल (ला के) उतर आया। ते असीं तुहानूं (मुहम्मद) भेजेया, सिर्फ खुशखबरी दे वाहक ते चेतावनी दे तौर ते।

وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا

wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).

ते कुरान (असीं) धीरे-धीरे उतारेया तां कि तुसीं (हे मुहम्मद) धीरे-धीरे लोकां नू पढ़न ते असीं धीरे-धीरे उतार दित्ता।

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

कहो (मुहम्मद) "इस (कुरान) ते विश्वास करो या तुहानूं विश्वास नहीं करना पैंदा (अल्लाह वास्ते वी इह ही है)। वाकई, जिन्हां नूं पहले दा ज्ञान दित्ता गया है, जदों उन्हां नू (कुरान) पढ़ाया जांदा है तां ओह मुंह निचे करदे हन, सजदा करदे हन।

وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا

wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).

ते उनेंगी ग् लाया, "साढ़े प्रभु दी महिमा, सच् चाई च साढ़े प्रभु दा वादा जरूर पूरा होग।"

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

ते रोंदे-रोंदे मुंह उतारिये होर बी गंभीर होई गे।

قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا

qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).

(मुहम्मद) आखना, "अल्लाह गी पुकारो या अर-रहमान गी पुकारो। तुस कुसै बी नां कन्नै पुकार सकदे ओ, कीजे उंदे कोल बेहतरीन नां न (अस्माउल हुस्ना) ते नमाज च अपनी आवाज़ नेईं बधाओ ते (इ बी) उसी नेईं उतारो ते दौनें दे बीच इक बिचला रस्ता टोलने दी कोशश करो।

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).

ते आखो, "अल्लाह दी स्तुति होवे, जिन्हां दे राज विच कोई संतान ते ना (न ही) साथी है ते उस नू अपमान तों मदद दी लोड़ नहीं है ते उस नूं उतनी ही वड्डा करन जितना ओह है।"