اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

लोक अपने कम्में दी गणना दे नेड़े आई गेदे न, जदके ओह् (इस दुनिया दी) उपेक्षा दी स्थिति च न, (परलोक थमां) मुड़दे न।

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

हर बारी परमात्मा कोला उंदे कोल कोई नमां श्लोक प्रगट होंदा ऐ तां ओह् इधर-उधर खेलदे होई उसी सुनदे न।

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

उंदे दिलें च लापरवाही दी स्थिति ऐ। ते गलत करने आले अपनी गल्लबात गी छुपांदे न: "एह् (मुहम्मद) तुंदे जनेह् इंसान गै ऐ। के तुसें जादू गी उसलै स्वीकार कीता हा, जिसलै तुस इसदा गवाह बनदे हे?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

उन्हां (मुहम्मद) ने आख्या, "मेरा रब आकाश ते धरती दे (सब) शब्दां नू जानदा है, ते ओह सब सुनने आला, सर्वज्ञ है!"

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

उन्हां ने इथां तक कि आख्या कि, “(कुरान) उलझन भरे सपने दा फल हे, या उन्हां दी (मुहम्मद) दी मनगढ़ंत चीजां दा नतीजा हे, या इथां तक कि ओ सिर्फ कवि हे, ओ साडे वास्ते हिक निशान (सबूत) लावे, जिवें ओ रसूले पहले भेजे गए हन।”

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

उंदे कोला पैह्ले इक मुल्ख दे रौह्ने आह्ले, जिसी अस नष्ट करी दित्ता हा, उनेंगी विश्वास नेईं हा (हालांके अस सबूत भेजे दे आं)। क्या ओह़ विश् वास करङन?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां (रसूले) नहीं भेजे, बल्कि कुछ आदमी भेजे जिन्हां नू असीं उन्हा नू वही दित्ता, इस करके किसे ज्ञान वाले नू पूछो, जेकर तुसीं नहीं जानदे।

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

ते अस इन्हें (दूत) गी इक ऐसा शरीर नेईं बनाया जेह्ड़ा खाना नेईं खांदा ते ओह् (इत्थूं तगर) अनन्तकाल च नेईं जींदे।

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

फिर असी उंदे कन्ने वादा (जिसदा अस वादा कीता हा) पूरा करी लेया। इस आस् ते अस उनेंगी ते जिनेंगी अस चाह़ंदे आं, उनेंगी बचाई लेत्ता, ते उनें लोकें गी नाश करी ओड़ेया।

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

सचमुच असी तुहाडे कोल इक किताब (कुरान) भेजी है जिस विच तुहाडे वास्ते चेतावनी होवे। फिरी तुहानू समझ नहीं आंदी?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

ते कितने (निवासियों) नू असीं नष्ट कर दित्ता है, ते असीं उन्हां दे बाद इक होर पीढ़ी पैदा कीती है (उन्हां दे बदले दे तौर ते)।

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

इस करिए जदूं उनेंगी साढ़ी सजा महसूस होई तां अचानक उंदे कोला फरार होई गे।

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

जल्दबाजी च नेईं दौड़ो; अपने जीवन दे सुख ते अपने (अच्छे) निवास स्थानें च वापस आओ, तां जे तुंदे कोला सवाल खड़े कीते जाई सकन।

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

उ’नें आखेआ, “अस किन्नी दयनीय आं, सच्चें गै अस गलत करने आह्ले आं।”

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

इस करिए उंदी शिकायत उसलै तकर चलदी रेई जिसलै तकर अस उनेंगी कट्टी दी फसल दे समान बनाई लेआ जेह्ड़ी दुबारा नेईं जी सकदी।

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

ते असी आकाश ते धरती ते उंदे बश्कार जे किश बी ऐ उसी खेल च नेईं बनाया।

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

जेकर अस (पत्नियां ते बच्चें दा) इक खेड बनाने दा इरादा रखदे तां अस अपने आप कोला गै बनाई लेंदे, जेकर अस सचमुच इयां करने दा इरादा रखदे।

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

दरअसल, अस्सां जो सही (सच्चाई) सी उसी झूठ (सच्च नहीं) ते फेंक दित्ता ते फिर जो सच सी उस नूं नष्ट कर दित्ता, फिर तुरंत ओह (झूठ) गायब हो गया। ते हाय तुहाडे वास्ते क्योंकि तुसीं (अल्लाह) दे गुणां नूं सिफन करदे हो जो उह दे काबिल नहीं होन।

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

ते उदे गै न, जेके आकाश ते धरती उप्पर न। ते (सर्गदूत) जेड़े उंदे कन्ने न, उंदे च उंदी पूजा करने दा अहंकार नेईं ऐ ते (इत्थूं तकर) थकावट महसूस नेईं करदे।

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

ओह (फर्गदूत) रात-दिन अविराम महिमा करदे न।

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

क्या उन्होनें धरती तों देवताएं गी लेई लेया, जेड़े (मरे दे) गी जिंदा करी सकदे हे?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

जेकर उंदे दौंऊएं (आकाश ते धरती उप्पर) अल्लाह दे अलावा होर देवता होंदे तां दौंऊएं दा नाश होई जंदा। महिमा अल्लाह दी होवे जो गद्दी दा मालिक है, जिस तों ओह सिफन करदे हन।

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

उसदे (अल्लाह) कोला ओह की करदा ऐ इस बारे च नेईं पुच्छेआ जंदा, पर उंदे कोला गै पुच्छेआ जाग।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

या उदे अलावा होर देवताएं गी लेई जंदे न? कहो (मुहम्मद) "अपने कारणें गी दस्सो! एह् (कुरान) मेरे कन्नै होने आह्लें लेई चेतावनी ऐ, ते मेरे कोला पैह्ले आह्लें लेई चेतावनी ऐ।" पर ज्यादातर सच्चाई (सच्चाई) गी नेईं जानदे, इस करी ओह् मुड़दे न।

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां कोई रसूले नहीं भेजया, पर असीं उस नूं प्रशस्त कीता कि मेरे सिवाय कोई देवता (जिसदा इबादत दा हक है) नहीं, इस करके मेरी इबादत करो।

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

ते उनेंगी ग् लाया, "परमेसर दयालु परमेसरे (स्वर्गदूत) गी इक पुत्तर बनाई लेदा ऐ।" महिमा उसी दी हो। असल च ओह (सुर्गदूत) महिमामंडित सेवक न,

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

उंदे सामने नेई बोलदे ते उंदे हुक्में गी पूरा करदे न।

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

ओह् (अल्लाह) हर उस चीज़ गी जानदा ऐ जेह्ड़ी उंदे (फरिश्ताएं) ते उंदे पिच्छें ऐ, ते ओह् शफाद नेईं करदे सिवाय उनें लोकें दे जिनेंगी (अल्लाह) चाह्न्दे न, ते ओह् हमेशा सावधान रौंह्दे न कीजे ओह् उंदे कोला डरदे न।

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

ते जेड़ा उंदे च आखदा ऐ, "सच्ची च मैं अल्लाह दे अलावा इक परमात्मा आं" तां अस उस व्यक्ति गी नरक दा इनाम देगे। इस चाल्ली अस गलत करने आलें गी इनाम दिंदे आं।

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

ते क्या काफिर ए नेईं जानदे के आकाश ते धरती इक टुकड़े दे हे, फिर अस इन्हें गी बंडी दित्ता, ते अस हर इक जीव गी पानी थमां बनाया; तां केह़ ओह़ विश् वास नेई करन?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

ते अस धरती उप्पर पक्के पहाड़ रक्खे न तां जे ओह् उंदे कन्नै हिल नेईं जा, ते अस उंदे च चौड़ी रस्ते बी रक्खे दे आं तां जे उंदी मार्गदर्शन होई सकै।

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

ते अस आकाश गी इक छत बनाई लेआ जेह्ड़ी सुरक्षित ऐ, पर ओह् अजें बी (अल्लाह दी महानता दे) निशानें (सूरज, चंद्रमा, हवा, बादल बगैरा) कोला मुड़दे न।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

ते उसी गै रात ते दिन, सूरज ते चंद्रमा, हर इक अपनी कक्षा च चलदे होई पैदा कीता ऐ।

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां किसे वी इंसान वास्ते अनन्त जीवन नहीं पैदा कीता; तां जेकर तुस मरगे तां केह़ ओह़ बच जाङन?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

हर जिंदा आत्मा मौत दा स्वाद चखग। अस तुसेंगी परख दे तौर उप्पर बुरे ते भलाई कन्नै परखगे। ते तुसीं सिर्फ साडे कोल ही वापस आ जाओगे।

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

ते जदों काफिर तुहानूं (मुहम्मद) वेखदे हन तां तुहानूं सिर्फ मजाक दा वस्तु समझदे हन। (उन्होंने कहा), “क्या ए ओही है जिसने तुहाडे देवताओं दी निंदा कीती?” भले ही ओह लोग हन जो अल्लाह, परम दयालु अल्लाह दी याद करन तों इन्कार करदे हन।

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

इंसान हड़बड़ी च पैदा होए। बाद च मैं तुसें गी अपने निशान (शक्ति) दस्सना। इस करिए मिगी जल्दबाजी च नेईं आक्खो।

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

ते ओह़ ग् लांदे ह़न, “जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां वादा कदूं औग?”

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

जेकर काफिर जानदे हेन तां जदों ओ अपने चेहरे ते पीठ तों नरक दी अग्ग कूं दूर करण विच असमर्थ थी गिन तां उन्हां कूं मदद कैनी मिलदी हई (बेशक उन्हां ने जल्दी करण वास्ते कैनी आख्या)।

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

असल च (कयामत दा दिन) अचानक उंदे कोल औग, फिर ओह घबराई जांगन; फिर उह इस नूं नकारण विच असमर्थ हन ते (इह वी) देरी (समय) नहीं दित्ती जांदी है।

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ते सचमुच तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां दे रसूले दा वी मजाक उड़ाया जांदा सी, इस करके (यातना) उहनां ते उतर गिआ जिन्हां दा मजाक उहनां दा (रसूलें) हमेशा मजाक उड़ाया जांदा सी।

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

कहो, "तुहाडी रात-दिन कौन रखेगा, अल्लाह, दयालु अल्लाह दे (अत्याचार) तों?" पर अपने रब दी याद करने च परहेज करदे न।

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

या उन्दे कोल ऐसे देवता वी हन जो उहनां दी रक्षा साडे कोल कर सकदे हन? उंदे देवता अपनी मदद नेईं करी सकदे न ते ना गै साढ़ी सजा थमां उंदी रक्षा कीती जंदी ऐ।

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

सचमुच, अस उनेंगी ते उंदे पुरखें गी (इस संसार च) भोग दित्ता हा, जदूं तकर उंदी जिंदगी लम्मी होई गेई। क्या ओ नहीं वेखदे कि असीं किसे ज़मीन ते (काफिरां दे शासन विच) आ के उस दे सिरे तों हद्द घट्ट कर देंदे हां? क्या ओ विजेता हन?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

(मुहम्मद) कहो, "वास्तव भें भैं तुझे वहाई के अनुसाय शी एक चेतावनी दे यशा शूॊ।" पर बहिरे लोकें गी चेतावनी दित्ती जाने पर फोन नेईं सुनेआ जंदा।

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

ते जेकर तुंदे रब कोला जरा बी सजा उंदे उप्पर पौंदी ऐ तां ओह़ जरूर आखङन, "साढ़े उप् पर हाय! वाकई अस उनें लोकें च शामल आं, जेके हमेशा (अपने आप गी) गलत करदे रौंदे न।"

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

ते अस कयामत दे दिन न्याय दे तराजू गी खड़ोगे, तां जे कुसै बी आत्मा उप्पर ज़रा बी अन्याय नेईं होऐ; भले ही सरसों दा वजन होवे, असीं उस नू (इनाम) ला देंगे। ते असी हिसाब लैन लई काफी हां।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

ते सचमुच, अस मूसा ते हारून गी फुरकान (तोराह दी किताब) ते धर्मी लोकें आस्तै ज्ञान ते शिक्षा दित्ती ऐ।

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(अर्थात) जो अपने रब दी (सज़ा) तों डरदे हन, भले ही उहनां नूं नहीं वेखदे, ते कयामत दे दिन (आने तों) डरदे हन।

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

ते ए (कुरान) इक चेतावनी है जिस विच बरकत हन जो असीं उतार दित्ते हन। तो क्या तुस इस गल्ल दा इन्कार करदे ओ?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

ते सचमुच, उदे (मूसा ते हारून) कोला पैहले अस अब्राहम गी मार्गदर्शन दित्ता हा, ते अस उसी पैहलें गै जानदे हे।

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(याद रखो), जदूं उने (इब्राहिम) अपने पिता ते अपने लोकें गी आखेआ, "एह् मूर्ति केह् ऐ जिसदी तुस लगन कन्नै पूजा करदे ओ?"

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

उन् ने जवाब दित्ता, “असें अपने पुरखें गी उदी आराधना करदे पाया।”

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

उने (इब्राहिम) आख्या, "वास्तव च तुस ते तुंदे पुरख साफ गलती च ओ।"

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

उन् ने आखेआ, "तुस सच् चाई कन् ने साढ़े कश आए दे ओ जां फी खेडदे ओ?"

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

उने (इब्राहिम) जवाब दित्ता, "असल च तुंदा रब आकाश ते धरती दा प्रभु (मालिक) ऐ; (ओह् गै) उनेंगी पैदा करने आह्ला ऐ; ते मैं उनें लोकें च शामल आं जेह्ड़े इस गल्लै दी गवाही देई सकना ऐ।"

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

ते अल्लाह दी कसम, सचमुच मैं तुहाडी मूर्तियां नू धोखा देगा, तुहाडे छड्डण दे बाद।

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

इस करिए उने (इब्राहिम) (मूर्तिएं) गी टुकड़े-टुकड़े करी दित्ता, सिवाय बड्डे (उसदे माता-पिता) दे; तां जे ओह् उसी (पुछने आस्तै) वापस करी लैंदे न।

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

उन् ने ग् लाया, "साढ़े देवतें दे खलाफ एह़ कुसने कित्ता? वाकई ओह़ गै गलत करने आलें च शामल ऐ।"

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

उन्हां (दूजे) ने आख्या, "असीं सुनेया कि इक जवान है जिसने (इन्हां मूर्तियां) दी निंदा कीती, उसदा नां इब्राहिम सी।"

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

उन् ने ग् लाया, "(फिर) उसी बाह़र कड्डी ओड़ो ते लोकें गी दिक् खी लैओ, तांजे ओह़ दिक् खी सकन।"

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

उन् ने पुच् छेया, "हे अब्राह़म, केह़ तुस गै साढ़े परमेसरे दे खलाफ एह़ कित्ता ऐ?"

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

उने (इब्राहिम) जवाब दित्ता, "असल च बड्डी (मूर्ति) ने एह् कीता हा, इस करी उंदे कोला पुच्छो, केह् ओह् बोल सकदे न।"

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

इस आस् ते ओह़ अपने आप गी होश च आई गे ते उनेंगी ग् लाया, "सच् च गै तुस गै (अपने आप गी) गै गलत कित्ता ऐ।"

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

फिरी उने सिर झुकाया (और आखया), “तुस (अब्राहम) जरूर जानदे ओ के (मूर्तियां) बोली नेईं सकदे।”

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

उन्हां (इब्राहिम) ने आख्या, “तुस अल्लाह दे अलावा होर इबादत क्यों करदे हो, जिस चीज़ दा तुहानू ज़रा वी फायदा नहीं हो सकदा, ते तुहानूं (इह वी) नुकसान नहीं पहुंचा सकदा?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

हाय तुहाडे ते अल्लाह दे अलावा जो इबादत करदे हो! तुस नेई समझ़े?”

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

उ'नें आखेआ, "उसी जला देओ ते अपने देवतें दी मदद करो, जेकर तुस सच्चें गै करना चांदे ओ।"

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

असी (अल्लाह) आख्या, "हे अग्ग! तुस ठंडे बनो, ते इब्राहिम दे उद्धारकर्ता हो!"

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

ते ओह़ अब्राह़म कन् ने बुराई करना चांह़दे हे, इस आस् ते अस उनेंगी ओह़ गै बनाई ओड़ेया, जिनेंगी सारें शा बड्डा नुकसान होग।

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

ते अस उसी (इब्राहिम) ते लूत गी उस मुल्ख च बचाई लेआ जिसी अस सारे संसार आस्तै बरकत दित्ती ही।

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

ते अस उसी (इब्राहिम) इसहाक ते याकूब गी दान दे तौर उप्पर दित्ता। ते अस उंदे च हर इक गी धर्मी बनाई दित्ता।

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

ते असीं इन्हां नूं सरदार बणा दित्ता जो साडे हुकम नाल सानू मार्गदर्शन करदे हन ते असीं उन्हां नूं प्रगट कीता कि ओह भलाई करन, नमाज करन ते जकात करन, ते असीं ही इन्हां दी इबादत करन।

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

लूत गी अस ज्ञान ते ज्ञान दित्ता, ते अस उसी (उस सजा थमां बचाई लेआ जेह्ड़ी घृणित कम्में गी करने आह्ले शैह् र दे निवासियें गी आई ही। सचमुच, ओह बुरे ते दुष्ट लोक न।

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते अस उसी अपनी दया च दाखल करी दित्ता; सचमुच, ओह पुण्य लोकें च शामल ऐ।

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

ते (याद रखो) नूह दी कहानी, उस तों पहलां, जदों ओह प्रार्थना करदा सी। असी उसदी (नमाज) स्वीकार कीती, फिर असीं उस नूं ते उस दे अनुयायियां नू इक वड्डी आपदा तों बचाया।

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

ते अस उदी मदद उनें लोकें कोला कीती, जिनेंगी साढ़े निशानें गी झूठा ठहराया हा। सचमुच, ओह बुरे लोक हे, इस करी असें उनेंगी सारें गी डुबोई दित्ता।

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

ते (याद रखो) दाऊद ते सुलेमान दी कहानी, जदों उन्हां दोनों ने खेत दे बारे विच फैसला कीता, क्योंकि (खेत) नू उन्हां दे लोकां दी बकरियां ने नुकसान पहुंचा दित्ता। ते अस उंदे आस्सेआ (दे गेदे) फैसले दा गवाह बने।

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

ते असी सुलेमान गी (इक होर सटीक कानून दी) समझ दित्ती; ते हर इक गी अस बुद्धि ते ज्ञान दित्ता, ते अस पहाड़ें ते चिड़ियें गी अपने वश च करी लेआ, सारे दाऊद कन्नै महिमामंडित। ते अस गै करदे आं।

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

ते असी (इ बी) दाऊद गी सिखाया के तुंदे आस्तै कवच बनाने दा तरीका, लड़ाई च तुंदी रक्षा करने आस्तै। क्या तुस (अल्लाह) दे शुक्रगुजार हो?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

ते (असीं) सुलेमान दे अधीन इक बड़ी तेज हवा देई दित्ती जेह्ड़ी उंदे हुक्म उप्पर उस मुल्ख च आई गेई जिसदे कन्नै असें उसी बरकत दित्ती ही। ते अस हर गल्ल दा सब जानने आले आं।

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

ते (अस सुलेमान दे अधीन बी) शैतानें दा इक समूह जेड़ा उदे आस् ते (समुद्र च) गोता लांदा हा ते उनेंगी इसदे अलावा होर बी कम्म कित्ता हा; ते अस गै उंदी देखभाल करने आह्ले आं।

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

ते (याद करो) अय्यूब दी कहानी, जदुं उन् ने अपने प्रभु गी प्रार्थना कित्ती, "(हे मेरे प्रभु), सचमुच, मैं बीमारी कन्ने मारी ओड़ेया, भले ही तुस सारे दयालुएं दा परम दयालु प्रभु ओ।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

इस करिए अस (उसदी दुआ) दा जवाब दित्ता, फिर अस उस बीमारी गी दूर करी दित्ता जेह्ड़ी उंदे उप्पर ही ते अस उंदे परोआर गी उंदे कोल वापस करी दित्ता, ते (अस उंदी गिनतरी गी गुणा करी दित्ता) साढ़े कोला दया दे तौर उप्पर, ते उनें सारें गी चेतावनी दे तौर उप्पर जेह्ड़े साढ़ी पूजा करदे न।

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

ते (कहानी याद रखो) इस्माइल, इदरीस ते जुल्किफ्ली। एह् सारे धैर्यवान लोक न।

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते अस उनेंगी अपनी मेहरबान च दाखल करी दित्ता। सचमुच, ओह पुण्य लोकें च शामल न।

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

ते (याद रखो) ज़ून नून (योना) दी कहानी, जदूं ओह गुस्से दी हालत च चली गेआ, तां उ’नें सोचेआ जे अस उदे आस्तै चीजें गी मुश्कल नेईं बनागे, इस करी उ’नें बड़ी गै काली स्थिति च प्रार्थना कीती, "तुंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ, तुंदी महिमा होऐ। सचमुच, मैं गलत करने आह्लें च शामल आं।

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

इस करिए अस उंदी (दुआ) दा जवाब दित्ता ते अस उसी दुख थमां बचाई लेआ। ते इस चाल्ली अस मुसलमानें गी बचाई लैंदे आं।

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

ते (याद करो) जकरयाह दी कहानी, जदों उसने अपने परमातमा तों प्रार्थना कीती सी, "हे मेरे परमातमा, मिगी अकेला (बच्चे दे बिना) ना रहन देयो ते तुसीं बेहतरीन वारिस हो।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

इस करिए अस उंदी दुआ दा जवाब दित्ता, ते अस उसी याहया दित्ता, ते अस उंदी पत्नी गी (गर्भधारण करने च समर्थ) बनाई दित्ता। सचमुच, ओह कदें बी भलाई (करने) च जल्दबाजी करदे हे, ते उम्मीद ते डर कन्ने साढ़े कोला प्रार्थना करदे हे। ते ओह़ साढ़े सामने नम्र हे।

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

ते (मरियम दी कहानी याद रखो) जिन्हां ने उहदी इज्जत बनाई रखी, फिर असीं साडे कोलों (उसदी आत्मा) उह (शरीर) विच सांस ली; असीं उस नूं ते उस दे बच्चेआं नूं सारे दुनियां वास्ते (अल्लाह दी महानता दा) निशान बना दित्ता।

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

सचमुच ए (तवीद धर्म) तुहाडा धर्म है, इक धर्म है, ते मैं तुहाडा परमातमा हां, इस करके मेरी पूजा करो।

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

पर ओह् अपने (धार्मिक) मामलें च अपने आपै च बंड्डे गेदे हे। उंदे च हर इक (सभनें समूहें) साढ़े कोल वापस औंगन।

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

जो कोई नेक कम्म करदा है, ते ओह विश्वास करदा है, तां उस दी मेहनत दा इन्कार (बर्बाद) नहीं होवेगा, ते सचमुच, असीं ही उस दे वास्ते रिकार्ड करदे हां।

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

ते जिस धरती गी अस नष्ट करी दित्ता ऐ, (उस दे निवासी) आस्तै एह् असंभव ऐ जे ओह् (साढ़े कोल) वापस नेईं औन।

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

जद तक यकजुज औय मकजुज (दीवारें) नशीॊ खोरी गई औय वे सभस्त ऊॉची थाओॊ वे फडी तेजी से नीचे नशीॊ आ गमे।

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

ते (जदूं) सच्चा वादा (कयामत दा दिन) नेड़े होवेगा, तां अचानक काफर करन वालों दी अक्खां चौड़ी हो जावेगी। (उन्हें आख्या) "असीं किन्ना दयनीय हां! अस इस गल्लै गी पूरी चाल्ली लापरवाह आं, असल च अस सच्चें गै अन्यायी लोक आं।"

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

सचमुच तुस (काफिर) ते अल्लाह दे अलावा जिस चीज़ दी तुस इबादत करदे ओ, ओ नरक आस्ते ईंधन ओ। तुस (निश्चत तौर उप्पर) इस च पौंदे ओ।

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

जेकर (मूर्तियां) देवता होंदियां तां बेशक ओह् इस (नरक) च दाखल नेईं होंदे। पर सब किश उस च सदा गै रौह्ग।

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

ओह् उस च (नरक) कराहदे न ते चिल्लांदे न, ते इस च जेह्ड़े लोक नेईं सुनी सकदे।

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

सचमुच, अतीत तों जिन्हां वास्ते साडे कोलों भलाई (निर्णय) सी, ओ (नरक तों) दूर रखे जांदे सन।

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

उह (नरक दी अग्ग दी) सिसकी मारन दी आवाज़ नहीं सुणदे, ते ओह हर उस चीज़ विच (मजा लैंदे होए) अनन्त रहंदे हन।

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

भयानक आश्चर्य उनेंगी दुखी नेई करग, ते सुर्गदूत उंदा स्वागत करङन (शब्दें कन् ने), "एह़ तुंदा दिन ऐ, जेका तुंदे कन् ने वादा कित्ता गेदा हा।"

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(याद रखो) जिस दिन अस इक स्क्रॉल गी लुढ़कदे होई आकाश गी लुढ़कदे आं। जिवें असीं पैहली सृष्टि शुरू कीती सी, उवें ही असीं उस नूं दोहरागे। (क) वादा असीं ज़रूर पूरा करगे; सचमुच, अस इसगी पूरा करगे।

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

ते सचमुच, असीं अज-ज़िकर (लौह महफूज़) विच (लिखित) दे बाद ज़बूर विच लिखेया है कि इस धरती नू मेरे धर्मी दास दा वारिस होवेगा।

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

सचमुच, (जो ज़िकर है) इस (अल-कुरान) विच, सचमुच (पूरी) हिदायत है, जो (अल्लाह) दी इबादत करदे हन।

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

ते असी तुहानूं (मुहम्मद) नहीं भेजया बल्कि सारे दुनियां ते रहम (बन) लई भेजेया।

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

कहो (मुहम्मद), "वास्तव भें जो भेये ऩास प्रकट शो गमा था, लश शै कक आऩका रब एक शी ऩयभात्भा शै , तो क्मा तुभ (उवके अधीन) शो गमे शैं?"

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

इस करिए जेकर ओह मुड़दे न तां (मुहम्मद) आखदे न, "मैं तुसें गी बी इ'यै (सिखाना) (साढ़े बश्कार) पजाया ऐ ते मैं नेईं जानदा जे जेह्ड़ा तुंदे उप्पर धमकी दित्ती जा करदी ऐ ओह् नेड़े ऐ जां दूर ऐ।"

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

सचमुच, ओह (अल्लाह) जानदा है कि तुसीं खुल के की आखदे हो ते ओह जानदा है कि तुसीं की छुपांदे हो।

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

ते पता नेईं, एह् तुंदे आस्तै इक परीक्षण ते नियत समें तगर इक मजा बी होई सकदा ऐ।

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

उने (मुहम्मद) आख्या, "हे मेरे रब, फैसले निष्पक्ष रूप कन्ने देओ। ते साढ़ा रब परम दयालु ऐ, जिंदे कोला अस तुंदी हर गल्ल आस्ते मदद मंगने आं।"

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

लोक अपने कम्में दी गणना दे नेड़े आई गेदे न, जदके ओह् (इस दुनिया दी) उपेक्षा दी स्थिति च न, (परलोक थमां) मुड़दे न।

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

हर बारी परमात्मा कोला उंदे कोल कोई नमां श्लोक प्रगट होंदा ऐ तां ओह् इधर-उधर खेलदे होई उसी सुनदे न।

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

उंदे दिलें च लापरवाही दी स्थिति ऐ। ते गलत करने आले अपनी गल्लबात गी छुपांदे न: "एह् (मुहम्मद) तुंदे जनेह् इंसान गै ऐ। के तुसें जादू गी उसलै स्वीकार कीता हा, जिसलै तुस इसदा गवाह बनदे हे?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

उन्हां (मुहम्मद) ने आख्या, "मेरा रब आकाश ते धरती दे (सब) शब्दां नू जानदा है, ते ओह सब सुनने आला, सर्वज्ञ है!"

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

उन्हां ने इथां तक कि आख्या कि, “(कुरान) उलझन भरे सपने दा फल हे, या उन्हां दी (मुहम्मद) दी मनगढ़ंत चीजां दा नतीजा हे, या इथां तक कि ओ सिर्फ कवि हे, ओ साडे वास्ते हिक निशान (सबूत) लावे, जिवें ओ रसूले पहले भेजे गए हन।”

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

उंदे कोला पैह्ले इक मुल्ख दे रौह्ने आह्ले, जिसी अस नष्ट करी दित्ता हा, उनेंगी विश्वास नेईं हा (हालांके अस सबूत भेजे दे आं)। क्या ओह़ विश् वास करङन?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां (रसूले) नहीं भेजे, बल्कि कुछ आदमी भेजे जिन्हां नू असीं उन्हा नू वही दित्ता, इस करके किसे ज्ञान वाले नू पूछो, जेकर तुसीं नहीं जानदे।

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

ते अस इन्हें (दूत) गी इक ऐसा शरीर नेईं बनाया जेह्ड़ा खाना नेईं खांदा ते ओह् (इत्थूं तगर) अनन्तकाल च नेईं जींदे।

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

फिर असी उंदे कन्ने वादा (जिसदा अस वादा कीता हा) पूरा करी लेया। इस आस् ते अस उनेंगी ते जिनेंगी अस चाह़ंदे आं, उनेंगी बचाई लेत्ता, ते उनें लोकें गी नाश करी ओड़ेया।

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

सचमुच असी तुहाडे कोल इक किताब (कुरान) भेजी है जिस विच तुहाडे वास्ते चेतावनी होवे। फिरी तुहानू समझ नहीं आंदी?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

ते कितने (निवासियों) नू असीं नष्ट कर दित्ता है, ते असीं उन्हां दे बाद इक होर पीढ़ी पैदा कीती है (उन्हां दे बदले दे तौर ते)।

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

इस करिए जदूं उनेंगी साढ़ी सजा महसूस होई तां अचानक उंदे कोला फरार होई गे।

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

जल्दबाजी च नेईं दौड़ो; अपने जीवन दे सुख ते अपने (अच्छे) निवास स्थानें च वापस आओ, तां जे तुंदे कोला सवाल खड़े कीते जाई सकन।

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

उ’नें आखेआ, “अस किन्नी दयनीय आं, सच्चें गै अस गलत करने आह्ले आं।”

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

इस करिए उंदी शिकायत उसलै तकर चलदी रेई जिसलै तकर अस उनेंगी कट्टी दी फसल दे समान बनाई लेआ जेह्ड़ी दुबारा नेईं जी सकदी।

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

ते असी आकाश ते धरती ते उंदे बश्कार जे किश बी ऐ उसी खेल च नेईं बनाया।

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

जेकर अस (पत्नियां ते बच्चें दा) इक खेड बनाने दा इरादा रखदे तां अस अपने आप कोला गै बनाई लेंदे, जेकर अस सचमुच इयां करने दा इरादा रखदे।

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

दरअसल, अस्सां जो सही (सच्चाई) सी उसी झूठ (सच्च नहीं) ते फेंक दित्ता ते फिर जो सच सी उस नूं नष्ट कर दित्ता, फिर तुरंत ओह (झूठ) गायब हो गया। ते हाय तुहाडे वास्ते क्योंकि तुसीं (अल्लाह) दे गुणां नूं सिफन करदे हो जो उह दे काबिल नहीं होन।

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

ते उदे गै न, जेके आकाश ते धरती उप्पर न। ते (सर्गदूत) जेड़े उंदे कन्ने न, उंदे च उंदी पूजा करने दा अहंकार नेईं ऐ ते (इत्थूं तकर) थकावट महसूस नेईं करदे।

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

ओह (फर्गदूत) रात-दिन अविराम महिमा करदे न।

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

क्या उन्होनें धरती तों देवताएं गी लेई लेया, जेड़े (मरे दे) गी जिंदा करी सकदे हे?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

जेकर उंदे दौंऊएं (आकाश ते धरती उप्पर) अल्लाह दे अलावा होर देवता होंदे तां दौंऊएं दा नाश होई जंदा। महिमा अल्लाह दी होवे जो गद्दी दा मालिक है, जिस तों ओह सिफन करदे हन।

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

उसदे (अल्लाह) कोला ओह की करदा ऐ इस बारे च नेईं पुच्छेआ जंदा, पर उंदे कोला गै पुच्छेआ जाग।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

या उदे अलावा होर देवताएं गी लेई जंदे न? कहो (मुहम्मद) "अपने कारणें गी दस्सो! एह् (कुरान) मेरे कन्नै होने आह्लें लेई चेतावनी ऐ, ते मेरे कोला पैह्ले आह्लें लेई चेतावनी ऐ।" पर ज्यादातर सच्चाई (सच्चाई) गी नेईं जानदे, इस करी ओह् मुड़दे न।

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां कोई रसूले नहीं भेजया, पर असीं उस नूं प्रशस्त कीता कि मेरे सिवाय कोई देवता (जिसदा इबादत दा हक है) नहीं, इस करके मेरी इबादत करो।

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

ते उनेंगी ग् लाया, "परमेसर दयालु परमेसरे (स्वर्गदूत) गी इक पुत्तर बनाई लेदा ऐ।" महिमा उसी दी हो। असल च ओह (सुर्गदूत) महिमामंडित सेवक न,

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

उंदे सामने नेई बोलदे ते उंदे हुक्में गी पूरा करदे न।

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

ओह् (अल्लाह) हर उस चीज़ गी जानदा ऐ जेह्ड़ी उंदे (फरिश्ताएं) ते उंदे पिच्छें ऐ, ते ओह् शफाद नेईं करदे सिवाय उनें लोकें दे जिनेंगी (अल्लाह) चाह्न्दे न, ते ओह् हमेशा सावधान रौंह्दे न कीजे ओह् उंदे कोला डरदे न।

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

ते जेड़ा उंदे च आखदा ऐ, "सच्ची च मैं अल्लाह दे अलावा इक परमात्मा आं" तां अस उस व्यक्ति गी नरक दा इनाम देगे। इस चाल्ली अस गलत करने आलें गी इनाम दिंदे आं।

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

ते क्या काफिर ए नेईं जानदे के आकाश ते धरती इक टुकड़े दे हे, फिर अस इन्हें गी बंडी दित्ता, ते अस हर इक जीव गी पानी थमां बनाया; तां केह़ ओह़ विश् वास नेई करन?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

ते अस धरती उप्पर पक्के पहाड़ रक्खे न तां जे ओह् उंदे कन्नै हिल नेईं जा, ते अस उंदे च चौड़ी रस्ते बी रक्खे दे आं तां जे उंदी मार्गदर्शन होई सकै।

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

ते अस आकाश गी इक छत बनाई लेआ जेह्ड़ी सुरक्षित ऐ, पर ओह् अजें बी (अल्लाह दी महानता दे) निशानें (सूरज, चंद्रमा, हवा, बादल बगैरा) कोला मुड़दे न।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

ते उसी गै रात ते दिन, सूरज ते चंद्रमा, हर इक अपनी कक्षा च चलदे होई पैदा कीता ऐ।

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां किसे वी इंसान वास्ते अनन्त जीवन नहीं पैदा कीता; तां जेकर तुस मरगे तां केह़ ओह़ बच जाङन?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

हर जिंदा आत्मा मौत दा स्वाद चखग। अस तुसेंगी परख दे तौर उप्पर बुरे ते भलाई कन्नै परखगे। ते तुसीं सिर्फ साडे कोल ही वापस आ जाओगे।

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

ते जदों काफिर तुहानूं (मुहम्मद) वेखदे हन तां तुहानूं सिर्फ मजाक दा वस्तु समझदे हन। (उन्होंने कहा), “क्या ए ओही है जिसने तुहाडे देवताओं दी निंदा कीती?” भले ही ओह लोग हन जो अल्लाह, परम दयालु अल्लाह दी याद करन तों इन्कार करदे हन।

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

इंसान हड़बड़ी च पैदा होए। बाद च मैं तुसें गी अपने निशान (शक्ति) दस्सना। इस करिए मिगी जल्दबाजी च नेईं आक्खो।

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

ते ओह़ ग् लांदे ह़न, “जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां वादा कदूं औग?”

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

जेकर काफिर जानदे हेन तां जदों ओ अपने चेहरे ते पीठ तों नरक दी अग्ग कूं दूर करण विच असमर्थ थी गिन तां उन्हां कूं मदद कैनी मिलदी हई (बेशक उन्हां ने जल्दी करण वास्ते कैनी आख्या)।

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

असल च (कयामत दा दिन) अचानक उंदे कोल औग, फिर ओह घबराई जांगन; फिर उह इस नूं नकारण विच असमर्थ हन ते (इह वी) देरी (समय) नहीं दित्ती जांदी है।

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ते सचमुच तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां दे रसूले दा वी मजाक उड़ाया जांदा सी, इस करके (यातना) उहनां ते उतर गिआ जिन्हां दा मजाक उहनां दा (रसूलें) हमेशा मजाक उड़ाया जांदा सी।

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

कहो, "तुहाडी रात-दिन कौन रखेगा, अल्लाह, दयालु अल्लाह दे (अत्याचार) तों?" पर अपने रब दी याद करने च परहेज करदे न।

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

या उन्दे कोल ऐसे देवता वी हन जो उहनां दी रक्षा साडे कोल कर सकदे हन? उंदे देवता अपनी मदद नेईं करी सकदे न ते ना गै साढ़ी सजा थमां उंदी रक्षा कीती जंदी ऐ।

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

सचमुच, अस उनेंगी ते उंदे पुरखें गी (इस संसार च) भोग दित्ता हा, जदूं तकर उंदी जिंदगी लम्मी होई गेई। क्या ओ नहीं वेखदे कि असीं किसे ज़मीन ते (काफिरां दे शासन विच) आ के उस दे सिरे तों हद्द घट्ट कर देंदे हां? क्या ओ विजेता हन?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

(मुहम्मद) कहो, "वास्तव भें भैं तुझे वहाई के अनुसाय शी एक चेतावनी दे यशा शूॊ।" पर बहिरे लोकें गी चेतावनी दित्ती जाने पर फोन नेईं सुनेआ जंदा।

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

ते जेकर तुंदे रब कोला जरा बी सजा उंदे उप्पर पौंदी ऐ तां ओह़ जरूर आखङन, "साढ़े उप् पर हाय! वाकई अस उनें लोकें च शामल आं, जेके हमेशा (अपने आप गी) गलत करदे रौंदे न।"

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

ते अस कयामत दे दिन न्याय दे तराजू गी खड़ोगे, तां जे कुसै बी आत्मा उप्पर ज़रा बी अन्याय नेईं होऐ; भले ही सरसों दा वजन होवे, असीं उस नू (इनाम) ला देंगे। ते असी हिसाब लैन लई काफी हां।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

ते सचमुच, अस मूसा ते हारून गी फुरकान (तोराह दी किताब) ते धर्मी लोकें आस्तै ज्ञान ते शिक्षा दित्ती ऐ।

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(अर्थात) जो अपने रब दी (सज़ा) तों डरदे हन, भले ही उहनां नूं नहीं वेखदे, ते कयामत दे दिन (आने तों) डरदे हन।

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

ते ए (कुरान) इक चेतावनी है जिस विच बरकत हन जो असीं उतार दित्ते हन। तो क्या तुस इस गल्ल दा इन्कार करदे ओ?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

ते सचमुच, उदे (मूसा ते हारून) कोला पैहले अस अब्राहम गी मार्गदर्शन दित्ता हा, ते अस उसी पैहलें गै जानदे हे।

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(याद रखो), जदूं उने (इब्राहिम) अपने पिता ते अपने लोकें गी आखेआ, "एह् मूर्ति केह् ऐ जिसदी तुस लगन कन्नै पूजा करदे ओ?"

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

उन् ने जवाब दित्ता, “असें अपने पुरखें गी उदी आराधना करदे पाया।”

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

उने (इब्राहिम) आख्या, "वास्तव च तुस ते तुंदे पुरख साफ गलती च ओ।"

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

उन् ने आखेआ, "तुस सच् चाई कन् ने साढ़े कश आए दे ओ जां फी खेडदे ओ?"

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

उने (इब्राहिम) जवाब दित्ता, "असल च तुंदा रब आकाश ते धरती दा प्रभु (मालिक) ऐ; (ओह् गै) उनेंगी पैदा करने आह्ला ऐ; ते मैं उनें लोकें च शामल आं जेह्ड़े इस गल्लै दी गवाही देई सकना ऐ।"

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

ते अल्लाह दी कसम, सचमुच मैं तुहाडी मूर्तियां नू धोखा देगा, तुहाडे छड्डण दे बाद।

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

इस करिए उने (इब्राहिम) (मूर्तिएं) गी टुकड़े-टुकड़े करी दित्ता, सिवाय बड्डे (उसदे माता-पिता) दे; तां जे ओह् उसी (पुछने आस्तै) वापस करी लैंदे न।

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

उन् ने ग् लाया, "साढ़े देवतें दे खलाफ एह़ कुसने कित्ता? वाकई ओह़ गै गलत करने आलें च शामल ऐ।"

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

उन्हां (दूजे) ने आख्या, "असीं सुनेया कि इक जवान है जिसने (इन्हां मूर्तियां) दी निंदा कीती, उसदा नां इब्राहिम सी।"

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

उन् ने ग् लाया, "(फिर) उसी बाह़र कड्डी ओड़ो ते लोकें गी दिक् खी लैओ, तांजे ओह़ दिक् खी सकन।"

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

उन् ने पुच् छेया, "हे अब्राह़म, केह़ तुस गै साढ़े परमेसरे दे खलाफ एह़ कित्ता ऐ?"

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

उने (इब्राहिम) जवाब दित्ता, "असल च बड्डी (मूर्ति) ने एह् कीता हा, इस करी उंदे कोला पुच्छो, केह् ओह् बोल सकदे न।"

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

इस आस् ते ओह़ अपने आप गी होश च आई गे ते उनेंगी ग् लाया, "सच् च गै तुस गै (अपने आप गी) गै गलत कित्ता ऐ।"

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

फिरी उने सिर झुकाया (और आखया), “तुस (अब्राहम) जरूर जानदे ओ के (मूर्तियां) बोली नेईं सकदे।”

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

उन्हां (इब्राहिम) ने आख्या, “तुस अल्लाह दे अलावा होर इबादत क्यों करदे हो, जिस चीज़ दा तुहानू ज़रा वी फायदा नहीं हो सकदा, ते तुहानूं (इह वी) नुकसान नहीं पहुंचा सकदा?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

हाय तुहाडे ते अल्लाह दे अलावा जो इबादत करदे हो! तुस नेई समझ़े?”

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

उ'नें आखेआ, "उसी जला देओ ते अपने देवतें दी मदद करो, जेकर तुस सच्चें गै करना चांदे ओ।"

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

असी (अल्लाह) आख्या, "हे अग्ग! तुस ठंडे बनो, ते इब्राहिम दे उद्धारकर्ता हो!"

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

ते ओह़ अब्राह़म कन् ने बुराई करना चांह़दे हे, इस आस् ते अस उनेंगी ओह़ गै बनाई ओड़ेया, जिनेंगी सारें शा बड्डा नुकसान होग।

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

ते अस उसी (इब्राहिम) ते लूत गी उस मुल्ख च बचाई लेआ जिसी अस सारे संसार आस्तै बरकत दित्ती ही।

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

ते अस उसी (इब्राहिम) इसहाक ते याकूब गी दान दे तौर उप्पर दित्ता। ते अस उंदे च हर इक गी धर्मी बनाई दित्ता।

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

ते असीं इन्हां नूं सरदार बणा दित्ता जो साडे हुकम नाल सानू मार्गदर्शन करदे हन ते असीं उन्हां नूं प्रगट कीता कि ओह भलाई करन, नमाज करन ते जकात करन, ते असीं ही इन्हां दी इबादत करन।

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

लूत गी अस ज्ञान ते ज्ञान दित्ता, ते अस उसी (उस सजा थमां बचाई लेआ जेह्ड़ी घृणित कम्में गी करने आह्ले शैह् र दे निवासियें गी आई ही। सचमुच, ओह बुरे ते दुष्ट लोक न।

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते अस उसी अपनी दया च दाखल करी दित्ता; सचमुच, ओह पुण्य लोकें च शामल ऐ।

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

ते (याद रखो) नूह दी कहानी, उस तों पहलां, जदों ओह प्रार्थना करदा सी। असी उसदी (नमाज) स्वीकार कीती, फिर असीं उस नूं ते उस दे अनुयायियां नू इक वड्डी आपदा तों बचाया।

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

ते अस उदी मदद उनें लोकें कोला कीती, जिनेंगी साढ़े निशानें गी झूठा ठहराया हा। सचमुच, ओह बुरे लोक हे, इस करी असें उनेंगी सारें गी डुबोई दित्ता।

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

ते (याद रखो) दाऊद ते सुलेमान दी कहानी, जदों उन्हां दोनों ने खेत दे बारे विच फैसला कीता, क्योंकि (खेत) नू उन्हां दे लोकां दी बकरियां ने नुकसान पहुंचा दित्ता। ते अस उंदे आस्सेआ (दे गेदे) फैसले दा गवाह बने।

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

ते असी सुलेमान गी (इक होर सटीक कानून दी) समझ दित्ती; ते हर इक गी अस बुद्धि ते ज्ञान दित्ता, ते अस पहाड़ें ते चिड़ियें गी अपने वश च करी लेआ, सारे दाऊद कन्नै महिमामंडित। ते अस गै करदे आं।

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

ते असी (इ बी) दाऊद गी सिखाया के तुंदे आस्तै कवच बनाने दा तरीका, लड़ाई च तुंदी रक्षा करने आस्तै। क्या तुस (अल्लाह) दे शुक्रगुजार हो?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

ते (असीं) सुलेमान दे अधीन इक बड़ी तेज हवा देई दित्ती जेह्ड़ी उंदे हुक्म उप्पर उस मुल्ख च आई गेई जिसदे कन्नै असें उसी बरकत दित्ती ही। ते अस हर गल्ल दा सब जानने आले आं।

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

ते (अस सुलेमान दे अधीन बी) शैतानें दा इक समूह जेड़ा उदे आस् ते (समुद्र च) गोता लांदा हा ते उनेंगी इसदे अलावा होर बी कम्म कित्ता हा; ते अस गै उंदी देखभाल करने आह्ले आं।

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

ते (याद करो) अय्यूब दी कहानी, जदुं उन् ने अपने प्रभु गी प्रार्थना कित्ती, "(हे मेरे प्रभु), सचमुच, मैं बीमारी कन्ने मारी ओड़ेया, भले ही तुस सारे दयालुएं दा परम दयालु प्रभु ओ।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

इस करिए अस (उसदी दुआ) दा जवाब दित्ता, फिर अस उस बीमारी गी दूर करी दित्ता जेह्ड़ी उंदे उप्पर ही ते अस उंदे परोआर गी उंदे कोल वापस करी दित्ता, ते (अस उंदी गिनतरी गी गुणा करी दित्ता) साढ़े कोला दया दे तौर उप्पर, ते उनें सारें गी चेतावनी दे तौर उप्पर जेह्ड़े साढ़ी पूजा करदे न।

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

ते (कहानी याद रखो) इस्माइल, इदरीस ते जुल्किफ्ली। एह् सारे धैर्यवान लोक न।

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते अस उनेंगी अपनी मेहरबान च दाखल करी दित्ता। सचमुच, ओह पुण्य लोकें च शामल न।

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

ते (याद रखो) ज़ून नून (योना) दी कहानी, जदूं ओह गुस्से दी हालत च चली गेआ, तां उ’नें सोचेआ जे अस उदे आस्तै चीजें गी मुश्कल नेईं बनागे, इस करी उ’नें बड़ी गै काली स्थिति च प्रार्थना कीती, "तुंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ, तुंदी महिमा होऐ। सचमुच, मैं गलत करने आह्लें च शामल आं।

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

इस करिए अस उंदी (दुआ) दा जवाब दित्ता ते अस उसी दुख थमां बचाई लेआ। ते इस चाल्ली अस मुसलमानें गी बचाई लैंदे आं।

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

ते (याद करो) जकरयाह दी कहानी, जदों उसने अपने परमातमा तों प्रार्थना कीती सी, "हे मेरे परमातमा, मिगी अकेला (बच्चे दे बिना) ना रहन देयो ते तुसीं बेहतरीन वारिस हो।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

इस करिए अस उंदी दुआ दा जवाब दित्ता, ते अस उसी याहया दित्ता, ते अस उंदी पत्नी गी (गर्भधारण करने च समर्थ) बनाई दित्ता। सचमुच, ओह कदें बी भलाई (करने) च जल्दबाजी करदे हे, ते उम्मीद ते डर कन्ने साढ़े कोला प्रार्थना करदे हे। ते ओह़ साढ़े सामने नम्र हे।

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

ते (मरियम दी कहानी याद रखो) जिन्हां ने उहदी इज्जत बनाई रखी, फिर असीं साडे कोलों (उसदी आत्मा) उह (शरीर) विच सांस ली; असीं उस नूं ते उस दे बच्चेआं नूं सारे दुनियां वास्ते (अल्लाह दी महानता दा) निशान बना दित्ता।

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

सचमुच ए (तवीद धर्म) तुहाडा धर्म है, इक धर्म है, ते मैं तुहाडा परमातमा हां, इस करके मेरी पूजा करो।

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

पर ओह् अपने (धार्मिक) मामलें च अपने आपै च बंड्डे गेदे हे। उंदे च हर इक (सभनें समूहें) साढ़े कोल वापस औंगन।

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

जो कोई नेक कम्म करदा है, ते ओह विश्वास करदा है, तां उस दी मेहनत दा इन्कार (बर्बाद) नहीं होवेगा, ते सचमुच, असीं ही उस दे वास्ते रिकार्ड करदे हां।

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

ते जिस धरती गी अस नष्ट करी दित्ता ऐ, (उस दे निवासी) आस्तै एह् असंभव ऐ जे ओह् (साढ़े कोल) वापस नेईं औन।

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

जद तक यकजुज औय मकजुज (दीवारें) नशीॊ खोरी गई औय वे सभस्त ऊॉची थाओॊ वे फडी तेजी से नीचे नशीॊ आ गमे।

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

ते (जदूं) सच्चा वादा (कयामत दा दिन) नेड़े होवेगा, तां अचानक काफर करन वालों दी अक्खां चौड़ी हो जावेगी। (उन्हें आख्या) "असीं किन्ना दयनीय हां! अस इस गल्लै गी पूरी चाल्ली लापरवाह आं, असल च अस सच्चें गै अन्यायी लोक आं।"

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

सचमुच तुस (काफिर) ते अल्लाह दे अलावा जिस चीज़ दी तुस इबादत करदे ओ, ओ नरक आस्ते ईंधन ओ। तुस (निश्चत तौर उप्पर) इस च पौंदे ओ।

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

जेकर (मूर्तियां) देवता होंदियां तां बेशक ओह् इस (नरक) च दाखल नेईं होंदे। पर सब किश उस च सदा गै रौह्ग।

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

ओह् उस च (नरक) कराहदे न ते चिल्लांदे न, ते इस च जेह्ड़े लोक नेईं सुनी सकदे।

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

सचमुच, अतीत तों जिन्हां वास्ते साडे कोलों भलाई (निर्णय) सी, ओ (नरक तों) दूर रखे जांदे सन।

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

उह (नरक दी अग्ग दी) सिसकी मारन दी आवाज़ नहीं सुणदे, ते ओह हर उस चीज़ विच (मजा लैंदे होए) अनन्त रहंदे हन।

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

भयानक आश्चर्य उनेंगी दुखी नेई करग, ते सुर्गदूत उंदा स्वागत करङन (शब्दें कन् ने), "एह़ तुंदा दिन ऐ, जेका तुंदे कन् ने वादा कित्ता गेदा हा।"

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(याद रखो) जिस दिन अस इक स्क्रॉल गी लुढ़कदे होई आकाश गी लुढ़कदे आं। जिवें असीं पैहली सृष्टि शुरू कीती सी, उवें ही असीं उस नूं दोहरागे। (क) वादा असीं ज़रूर पूरा करगे; सचमुच, अस इसगी पूरा करगे।

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

ते सचमुच, असीं अज-ज़िकर (लौह महफूज़) विच (लिखित) दे बाद ज़बूर विच लिखेया है कि इस धरती नू मेरे धर्मी दास दा वारिस होवेगा।

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

सचमुच, (जो ज़िकर है) इस (अल-कुरान) विच, सचमुच (पूरी) हिदायत है, जो (अल्लाह) दी इबादत करदे हन।

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

ते असी तुहानूं (मुहम्मद) नहीं भेजया बल्कि सारे दुनियां ते रहम (बन) लई भेजेया।

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

कहो (मुहम्मद), "वास्तव भें जो भेये ऩास प्रकट शो गमा था, लश शै कक आऩका रब एक शी ऩयभात्भा शै , तो क्मा तुभ (उवके अधीन) शो गमे शैं?"

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

इस करिए जेकर ओह मुड़दे न तां (मुहम्मद) आखदे न, "मैं तुसें गी बी इ'यै (सिखाना) (साढ़े बश्कार) पजाया ऐ ते मैं नेईं जानदा जे जेह्ड़ा तुंदे उप्पर धमकी दित्ती जा करदी ऐ ओह् नेड़े ऐ जां दूर ऐ।"

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

सचमुच, ओह (अल्लाह) जानदा है कि तुसीं खुल के की आखदे हो ते ओह जानदा है कि तुसीं की छुपांदे हो।

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

ते पता नेईं, एह् तुंदे आस्तै इक परीक्षण ते नियत समें तगर इक मजा बी होई सकदा ऐ।

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

उने (मुहम्मद) आख्या, "हे मेरे रब, फैसले निष्पक्ष रूप कन्ने देओ। ते साढ़ा रब परम दयालु ऐ, जिंदे कोला अस तुंदी हर गल्ल आस्ते मदद मंगने आं।"