Q.S योना ने दी (يُونُس) - 109 श्लोक दी गिणती

الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

अलीफ लम रा। इह कुरान दे ओह आयत हन जो ज्ञान नाल भरे हन।

اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ

akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).

कोई आश्चर्य दी गल् ल नेई के लोकें गी इस गल् ला उप् पर अचरज ह़ोना चाईदा के अस उंदे च इक मानू गी इक प्रगटीकरण दित्ता ऐ, "लोकें गी चेतावनी देओ ते विश् वासियें गी खुश करो के उंदे च परमेसरे दे कश इक उच्चा पद ऐ।" काफिरां ने आख्या, "एह आदमी (मुहम्मद) सचमुच जादूगर है।"

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْاَمْرَۗ مَا مِنْ شَفِيْعٍ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ اِذْنِهٖۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

inna rabbakumullāhul -lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsyi yudabbirul-amr(a), mā min syafī‘in illā mim ba‘di iżnih(ī), żālikumullāhu rabbukum fa‘budūh(u), afalā tażakkarūn(a).

सचमुच तुहाडा रब अल्लाह है जिन्हां ने छह युग विच आकाश ते धरती दी रचना कीती, फिर सारे मामलें नू नियंत्रित करन वास्ते गद्दी ते बैठे। उंदी इजाजत दे सिवाय कोई बी बिनती नेईं करी सकदा। यही अल्लाह है तेरा रब, इस करिए उदी इबादत करो। तुसीं सबक नहीं लेया?

اِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ اِنَّهٗ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ بِالْقِسْطِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيْمٍ وَّعَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢبِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ

ilaihi marji‘ukum jamī‘ā(n), wa‘dallāhi ḥaqqā(n), innahū yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti bil-qisṭ(i), wal-lażīna kafarū lahum syarābum min ḥamīmiw wa ‘ażābun alīmum bimā kānū yakfurūn(a).

सिर्फ उदे कोल गै तुस सारे वापस औगे। एह़ परमेसरे दा सच् चा ते पक् का वादा ऐ। सचमुच, ओ ही हे जिन्दे ने प्राणी दी सृष्टि दी शुरूआत कीती ते फिर दोहराया (उन्हें गी जिंदा होने दे बाद जिंदा कर दित्ता), तां जे ओ विश्वास करने आले ते नेक कम्में गी निष्पक्ष रूप कन्ने करने आलें गी इनाम देग। इस बीच, जेड़े लोग काफिर करदे न, उंदे आस्तै उबलदा पानी पीना ते उंदी कुफर दे कारण दर्दनाक तड़प।

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاۤءً وَّالْقَمَرَ نُوْرًا وَّقَدَّرَهٗ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ مَا خَلَقَ اللّٰهُ ذٰلِكَ اِلَّا بِالْحَقِّۗ يُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

huwal-lażī ja‘alasy-syamsa ḍiyā'aw wal-qamara nūraw wa qaddarahū manāzila lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), mā khalaqallāhu zālika illā bil-ḥaqq(i), yufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

सूरज ते चंद्रमा गी चमकाने आला ओह् गै ऐ ते उंदी कक्षाएं च थाह्रें गी निर्धारित करदा ऐ तां जे तुसें गी सालें दी गिनतरी ते हिसाब (समय) दा पता लग्गी सकै। अल्लाह ने उस तरीके कन्ने नेईं बनाया पर सही तरीके कन्ने बनाया। जानने आलें गी (अपनी महानता दे) निशान समझांदा ऐ।

اِنَّ فِى اخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَّقُوْنَ

inna fikhtilāfil-laili wan-nahāri wa mā khalaqallāhu fis-samāwāti wal-arḍi la'āyātil liqaumiy yattaqūn(a).

सचमुच रात-दिन दे बारी-बारी च ते अल्लाह ने आकाश ते धरती च जेह्ड़ा बनाया ऐ, उदे च अल्लाह कोला डरने आह्लें लेई निशान न।

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا وَرَضُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَاطْمَـَٔنُّوْا بِهَا وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنْ اٰيٰتِنَا غٰفِلُوْنَۙ

innal-lażīna lā yarjūna liqā'anā wa raḍū bil-ḥayātid-dun-yā waṭma'annū bihā wal-lażīna hum ‘an āyātinā gāfilūn(a).

सचमुच, जेड़े साढ़े कन्ने मिलने दी उम्मीद नेईं करदे (विश्वास नेईं करदे) ते संसारी जीवन कन्नै संतुष्ट न ते इस कन्नै शांति महसूस करदे न, ते जेह्ड़े साढ़े आयतें गी अनदेखा करदे न,

اُولٰۤىِٕكَ مَأْوٰىهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

ulā'ika ma'wāhumun nāru bimā kānū yaksibūn(a).

उंदी जगह नरक च ऐ, उंदे द्वारा कीते गेदे कम्में दे कारण।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ يَهْدِيْهِمْ رَبُّهُمْ بِاِيْمَانِهِمْۚ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti yahdīhim rabbuhum bi'īmānihim, tajrī min taḥtihimul-anhāru fī jannātin na‘īm(i).

सचमुच, जो विश्वास करदे हन ते नेक कम्म करदे हन, उह अपने इमान दे कारण अपने रब दा मार्गदर्शन करनगे। आनंद दे बागां च होंगन, जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न।

دَعْوٰىهُمْ فِيْهَا سُبْحٰنَكَ اللّٰهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيْهَا سَلٰمٌۚ وَاٰخِرُ دَعْوٰىهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

da‘wāhum fīhā subḥānakallāhumma wa taḥiyyatuhum fīhā salām(un), wa ākhiru da‘wāhum anil-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

उहनां दी दुआ है, "सुभनकल्लहुम्मा" (तुहाडी महिमा होवे, हे साडे रब), ते उहनां दा प्रणाम है, "सलम" (तुहाडे ते सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम)। ते उंदी दुआ दा समापन ऐ, "अल-हम्दु लिल्लाही रब्बी अलमीन" (सब दुनियां दे स्वामी अल्लाह दी स्तुति होवे)।

۞ وَلَوْ يُعَجِّلُ اللّٰهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ اِلَيْهِمْ اَجَلُهُمْۗ فَنَذَرُ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau yu‘ajjilullāhu lin-nāsisy-syarrasti‘jālahum bil-khairi laquḍiya ilaihim ajaluhum, fa nażarul-lażīna lā yarjūna liqā'anā fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

ते जेकर अल्लाह इंसानें आस्तै बुराई गी जल्दी करदा ऐ जि'यां ओह् भलाई च तेजी आह्नने दी गुहार लांदे न तां उंदी जिंदगी जरूर खत्म होई जाग। पर अस उनें लोकें गी अपनी गलती च उलझन च छोड़ी दिंदे आं जेह्ड़े साढ़े कन्नै मिलने दी उम्मीद नेईं करदे।

وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْۢبِهٖٓ اَوْ قَاعِدًا اَوْ قَاۤىِٕمًا ۚفَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهٗ مَرَّ كَاَنْ لَّمْ يَدْعُنَآ اِلٰى ضُرٍّ مَّسَّهٗۗ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِيْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa iżā massal-insānaḍ-ḍurru da‘ānā lijambihī au qā‘idan au qā'imā(n), falammā kasyafnā ‘anhu ḍurrahū marra ka'allam yad‘unā ilā ḍurrim massah(ū), każālika zuyyina lil-musrifīna mā kānū ya‘malūn(a).

ते जदूं कोई माह्नू खतरे च होंदा ऐ तां ओह् साढ़े कोला लेटदे, बैठे दे जां खड़ोते दे प्रार्थना करदा ऐ, पर अस उसदे कोला खतरे गी दूर करने दे बाद ओह् (भटकदे रस्ते पर) वापस आई जंदा ऐ, जि’यां उसी कदें बी साढ़े कोला उस खतरे गी (हटाने) प्रार्थना नेईं कीती होए जेह्ड़ा उसी आया ऐ। इस चाल्ली एह् उनें लोकें आस्तै सुन्दर होई जंदा ऐ जेह्ड़े अपने कम्में दी सीमा कोला परे जांदे न।

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

ते सचमुच, अस तुंदे कोला पैहले दे लोकें गी तबाह करी ओड़ेया, जदूं ओह अन्याय करदे हे, भले ही उंदे दूत (असली) जानकारी कन्ने आए दे हे, पर ओह बिल्कुल विश्वास नेईं करना चांह्दे हे। इस चाल्ली अस पाप करने आलें गी इनाम दिंदे आं।

ثُمَّ جَعَلْنٰكُمْ خَلٰۤىِٕفَ فِى الْاَرْضِ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma ja‘alnākum khalā'ifa fil-arḍi mim ba‘dihim linanẓura kaifa ta‘malūn(a).

फिर असी तुसें गी उंदे बाद धरती उप्पर (उंदे) उत्तराधिकारी बनाई दित्ता, तां जे अस दिक्खने आं जे तुंदा केह् हाल ऐ।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

ते जदुं साढ़े आयत उंदे उप् पर साफ-साफ सुनाए गे तां जिनेंगी साढ़े कन् ने मिलने दी उम्मीद नेई ही, उनेंगी ग् लाया, "इस कुरान दे अलावा कुसे बी कताब लेई आओ जां उसी बदलो।" (मुहम्मद) आखना, "मेरे लेई अपनी मर्जी कन्नै इसगी बदलना उचित नेईं ऐ। मैं सिर्फ उसी गै पालन करना जेह्ड़ा मेरे उप्पर प्रकट कीता गेदा ऐ। मैं सच्ची गै उस बड्डे दिन (कयामत) दी सजा कोला डरना ऐ जेकर मैं अपने रब दी आज्ञा नेईं मनना।"

قُلْ لَّوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا تَلَوْتُهٗ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَدْرٰىكُمْ بِهٖ ۖفَقَدْ لَبِثْتُ فِيْكُمْ عُمُرًا مِّنْ قَبْلِهٖۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qul lau syā'allāhu mā talautuhū ‘alaikum wa lā adrākum bih(ī), faqad labiṡtu fīkum ‘umuram min qablih(ī), afalā ta‘qilūn(a).

(हे मुहम्मद) कहो, "अगर अल्लाह दी मर्जी होंदी तां मैं तुहानूं ना पढ़दा ते ना ही तुहानूं इस दी जानकारी देंदा।" मैं तुहाडे नाल बहुत वक्त तों पहलां (कुरान दे प्रकट होने तों पहलां) रेहा। तुस नेई समझदे?

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْمُجْرِمُوْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥul-mujrimūn(a).

तो अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करन वाला या उहदी आयत दा इन्कार करन वाले तों ज्यादा अन्याय कौन है? सचमुच पाप करने आले किस्मत च नेई होंगन।

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ هٰٓؤُلَاۤءِ شُفَعَاۤؤُنَا عِنْدَ اللّٰهِ ۗقُلْ اَتُنَبِّـُٔوْنَ اللّٰهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum wa yaqūlūna hā'ulā'i syufa‘ā'unā ‘indallāh(i), qul atunabbi'ūnallāha bimā lā ya‘lamu fis-samāwāti wa lā fil-arḍ(i), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

ते ओह् अल्लाह दे अलावा इबादत करदे न, जेह्ड़ी उंदे उप्पर आपदा नेईं करी सकदी ते उंदे उप्पर कोई फायदा नेईं होंदी, ते ओह् आखदे न जे "ओह् अल्लाह दे सामने साढ़े बिनती न।" कहो, "क्या तुस अल्लाह गी कोई ऐसी गल्ल दस्सने आह्ले ओ जेह्ड़ी उसी आकाश च होने आह्ले चीजें दे बारे च नेईं पता ते ना गै (न गै) धरती उप्पर केह् ऐ?" महिमा अल्लाह ते परमात्मा दी होवे, जितना कि ओ इक दूजे नाल जोड़दे हन।

وَمَا كَانَ النَّاسُ اِلَّآ اُمَّةً وَّاحِدَةً فَاخْتَلَفُوْاۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ فِيْمَا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa mā kānan-nāsu illā ummataw wāḥidatan fakhtalafū, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum fīmā fīhi yakhtalifūn(a).

औय इंसान कबी तो फस एक रोग था, ऩशरे वे ऩीछे ऩड़ गमे। अगर तुहाडे रब दा कोई मौजूदा फरमान नहीं होंदा तां उन्हां दे बीच (दुनिया विच) फैसला हो जांदा, जिस गल्ल दा उन्हां ने विवाद कीता।

وَيَقُوْلُوْنَ لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۚ فَقُلْ اِنَّمَا الْغَيْبُ لِلّٰهِ فَانْتَظِرُوْاۚ اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ ࣖ

wa yaqūlūna lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), faqul innamal-gaibu lillāhi fantaẓirū, innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

ते आखदे ने, "उस (मुहम्मद) गी उंदे रब कोला कोई निशान क्यों नेईं भेजेआ गेदा ऐ?" कहो, "वास्तव भें अनदेखा अल्लाह का शै ; इसलरए इॊतजाय कयें । दे खें भैं तुभसे इॊतजाय कय यशा शूॊ।"

وَاِذَآ اَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُمْ اِذَا لَهُمْ مَّكْرٌ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ قُلِ اللّٰهُ اَسْرَعُ مَكْرًاۗ اِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُوْنَ مَا تَمْكُرُوْنَ

wa iżā ażaqnan-nāsa raḥmatam mim ba‘di ḍarrā'a massathum iżā lahum makrun fī āyātinā, qulillāhu asra‘u makrā(n), inna rusulanā yaktubūna mā tamkurūn(a).

ते जदूं अस इंसानें उप्पर दया करदे आं तां उंदे उप्पर कोई आपदा होने दे बाद ओह् फौरन साढ़े निशानें दे (विरुद्ध) सारे धोखेबाजी करदे न। कहो, "अल्लाह गी (उस धोखे दा) जल्दी बदला लैना पौग।" सचमुच, साढ़े सुर्गदूत तुंदे धोखे गी नोट करदे न।

هُوَ الَّذِيْ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ حَتّٰٓى اِذَا كُنْتُمْ فِىْ الْفُلْكِۚ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيْحٍ طَيِّبَةٍ وَّفَرِحُوْا بِهَا جَاۤءَتْهَا رِيْحٌ عَاصِفٌ وَّجَاۤءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اُحِيْطَ بِهِمْۙ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ لَىِٕنْ اَنْجَيْتَنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī yusayyirukum fil-barri wal-baḥr(i), ḥattā iżā kuntum fil-fulk(i), wa jaraina bihim birīḥin ṭayyibatiw wa fariḥū bihā jā'athā rīḥun ‘āṣifuw wa jā'ahumul-mauju min kulli makāniw wa ẓannū annahum uḥīṭa bihim, da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), la'in anjaitanā min hāżihī lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

ओह़ गै परमेसरे ऐ, जिनेंगी तुसेंगी जमीन उप् पर चलने, (ते समुंदरे उप् पर चलने) च समर्थ बनाया ऐ। तां जे जदूं तुस जहाज च होंदे ओ, ते ओह (जहाज) उनेंगी (उस च बैठे दे लोकें गी) लेईये सरकदा ऐ ते इक अच्छी हवा बहदी ऐ, ते ओह इसदे कारण खुश होंदे न; अचानक इक तूफान आया ते हर कोने थमां लहरें उंदे उप्पर टकराया, ते उनेंगी लगदा हा जे उनेंगी घेर लेआ गेदा ऐ (खतरा), इस करी उनेंगी अकेले अल्लाह कोला सच्चे मन कन्ने दुआ कीती। (कहंदे होए) "जेकर तुसीं सानु इस (खतरे तों) बचाई लैंदे हो तां असीं ज़रूर उन लोकां विचों होंगे जो आभारी हन।"

فَلَمَّآ اَنْجٰىهُمْ اِذَا هُمْ يَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗيٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ مَّتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۖ ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

falammā anjāhum iżā hum yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), yā ayyuhan-nāsu innamā bagyukum ‘alā anfusikum matā‘al-ḥayātid-dun-yā, ṡumma ilainā marji‘ukum fa nunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

पर जदों अल्लाह ने उन्हां नूं बचाया तां उन्हां ने बिना औचित्य दे धरती ते अन्याय कीता। ऐ मनुख जाति ! तुहाडा अन्याय सिर्फ तुहाडे वास्ते नुकसान ही है; एह् सिर्फ इस दुनिया दा सुख ऐ। फिर साडे कोल तुंदी वापसी ऐ, ते अस तुसेंगी उस गल्ल दी जानकारी देगे जे तुस पैह्लें केह् करदे हे।

اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).

इस संसारी जीवन दा मिसाल तां पानी (बरखा) दे समान ही है जो असीं आकाश तों उतारदे हां, ते धरती दी वनस्पति भरपूर उगदी है, जिस विचों कुझ मनुख ते मवेशी खांदे हन। जदूं तकर धरती अपनी सुंदरता च सिद्ध ते सजदी होई जंदी ऐ, ते ओह्दे रौह्ने आह्ले सोचदे न जे ओह् उसी जरूर अपनाई लैंगन (उसदी पैदावार गी कट्टी लैंगन), तां तकर साढ़ी सजा उसी रातीं जां दिन च औंदी ऐ, ते अस उसी (वनस्पति) गी फसल दे समान बनांदे आं जेह्ड़ी फसल कट्टी गेदी ऐ, जि'यां कल नेईं उगदी होए। इस चाल्ली अस चिंतन करने आह्ले लोकें गी (अपनी शक्ति दे) निशान समझाने आं।

وَاللّٰهُ يَدْعُوْآ اِلٰى دَارِ السَّلٰمِ ۚوَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wallāhu yad‘ū ilā dāris-salām(i), wa yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

ते अल्लाह (मनुखें) गी दारूस सलाम (स्वर्ग) च सद्ददा ऐ, ते जिसगी चांदा ऐ उसी सीधे रस्ते (इस्लाम) च रस्ता दस्सदा ऐ।

۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

भलाई करने आले लोकें लेई बेहतरीन इनाम (स्वर्ग) ते इक अतिरिक्त इनाम (अल्लाह गी दिखने दी खुशी) ऐ। ते उंदे चेहरे पर काली धूल नेईं लग्गे दे न ते ना गै (ना) बेइज्जती च न। ओह सुर्ग दे वासी हन, ओह उस विच अनन्त काल तक रहनगे।

وَالَّذِيْنَ كَسَبُوا السَّيِّاٰتِ جَزَاۤءُ سَيِّئَةٍ ۢبِمِثْلِهَاۙ وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗمَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ عَاصِمٍۚ كَاَنَّمَآ اُغْشِيَتْ وُجُوْهُهُمْ قِطَعًا مِّنَ الَّيْلِ مُظْلِمًاۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każabus-sayyi'āti jazā'u sayyi'atim bimiṡlihā, wa tarhaquhum żillah(tun), mā lahum minallāhi min ‘āṣim(in), ka'annamā ugsyiyat wujūhuhum qiṭa‘am minal-laili muẓlimā(n), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

रही गल्ल बुराई करने आलें दी तां उसी बुराई मिलग जेह्ड़ी उंदे हकदार न ते उनेंगी बेइज्जती च ढकी दित्ता जाग। अल्लाह (सज़ा) तों उन्हां वास्ते कोई रक्षक नहीं है, जिवें उन्हां दे चेहरे ते कड़ी-काली रात दे टुकड़े ढके होए होन। नरक दे वासी हन, सदा उथे ही रहनगे।

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ نَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا مَكَانَكُمْ اَنْتُمْ وَشُرَكَاۤؤُكُمْۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ وَقَالَ شُرَكَاۤؤُهُمْ مَّا كُنْتُمْ اِيَّانَا تَعْبُدُوْنَ

wa yauma naḥsyuruhum jamī‘an ṡumma naqūlu lil-lażīna asyrakū makānakum antum wa syurakā'ukum, fa zayyalnā bainahum wa qāla syurakā'uhum mā kuntum iyyānā ta‘budūn(a).

ते (याद रखो) उस दिन (जदूं) असीं उनेंगी सारें गी इकट्ठा कीता हा, फिर अस उनें लोकें गी आखेआ जेह्ड़े (अल्लाह) गी साझीदार बनांदे हे, "जित्थें तुस ओ, तुस ते तुंदे साथी बी रौह्ओ।" फिर असी उनेंगी बक्ख करी दित्ता ते उंदे साथियें गी आखेआ, “तुसें कदें बी साढ़ी पूजा नेईं कीती।

فَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغٰفِلِيْنَ

fa kafā billāhi syahīdam bainanā wa bainakum in kunnā ‘an ‘ibādatikum lagāfilīn(a).

तो अल्लाह साडे ते तुहाडे बीच गवाह बनन वास्ते काफी है, क्योंकि असीं तुहाडी इबादत दे बारे विच कुछ नहीं जानदे।"

هُنَالِكَ تَبْلُوْا كُلُّ نَفْسٍ مَّآ اَسْلَفَتْ وَرُدُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ مَوْلٰىهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hunālika tablū kullu nafsim mā aslafat wa ruddū ilallāhi maulāhumul-ḥaqqi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

उस जगह (महस्यर दे खेतर) च हर आत्मा गी अपने (पैह्ले) कीते गेदे कम्में दा बदला लैना महसूस होंदा ऐ ते ओह् अपने सच्चे रक्षक अल्लाह कोल वापस करी दिंदे न ते उंदे कोला गायब होई जंदे न जेह्ड़ा (झूठा रक्षक) उनेंगी बनाया हा।

قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اَمَّنْ يَّمْلِكُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَمَنْ يُّخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُّدَبِّرُ الْاَمْرَۗ فَسَيَقُوْلُوْنَ اللّٰهُ ۚفَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

qul may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍi ammay yamlikus-sam‘a wal-abṣāra wa may yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa may yudabbirul-amr(a), fa sayaqūlūnallāh(u), faqul afalā tattaqūn(a).

कहो (मुहम्मद) "तुसेंगी आकाश ते धरती थमां रोजी-रूट्टी कुन दिंदा ऐ, जां कुन कुन सुनने ते दिखने दी शक्ति (रचने दी) करदा ऐ, ते कुन जिंदे गी मरे दे लोकें च ते मरे दे लोकें गी जिंदे कोला लेई औंदा ऐ, ते कुन सारे मामलें गी नियंत्रत करदा ऐ?" इस करिए ओह जवाब देंगन, "अल्लाह।" तो कहो, "तुभ (उससे) क्मों नशीॊ डरते?"

فَذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّۚ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ اِلَّا الضَّلٰلُ ۖفَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

fa żālikumullāhu rabbukumul-ḥaqq(u), fa māżā ba‘dal-ḥaqqi illaḍ-ḍalāl(u), fa annā tuṣrafūn(a).

तो ओह अल्लाह तेरा सच्चे रब है; सच्चाई दे बाद गलती दे सिवा होर किश नेईं ऐ। तो तुसीं (सच्चाई तों) क्यों मुड़दे हो?

كَذٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِيْنَ فَسَقُوْٓا اَنَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

każālika ḥaqqat kalimatu rabbika ‘alal-lażīna fasaqū annahum lā yu'minūn(a).

तेरे रब दा फरमान दुष्टें दे खिलाफ इस चाल्ली ऐ, कीजे ओह विश्वास नेईं करदे।

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗۗ قُلِ اللّٰهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ فَاَنّٰى تُؤْفَكُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduh(ū), qulillāhu yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū fa annā tu'fakūn(a).

कहो, “क्या तुहाडे साथियों विचों कोई ऐसा है जो (जीवां दी) सृष्टि दी शुरुआत कर सकदा है, फिर उस नूं फिर दोहरा सकदा है (उस नू जिंदा कर सकदा है)?” कहो, "अल्लाह ने प्राणी (रचना) शुरू कीता, फिर दोहराया। तो तुहानूं किवें मुड़ दित्ता गया (अल्लाह दे अलावा होर इबादत)?"

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّۗ قُلِ اللّٰهُ يَهْدِيْ لِلْحَقِّۗ اَفَمَنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ اَحَقُّ اَنْ يُّتَّبَعَ اَمَّنْ لَّا يَهِدِّيْٓ اِلَّآ اَنْ يُّهْدٰىۚ فَمَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yahdī ilal-ḥaqq(i),qulillāhu yahdī lil-ḥaqq(i), afamay yahdī ilal-ḥaqqi aḥaqqu ay yuttaba‘a ammal lā yahiddī illā ay yuhdā, famā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

कहो, “क्या तुंदे साथियें च कोई ऐसा ऐ जेड़ा तुसेंगी सच्चाई च रस्ता दस्सदा ऐ?” कहो, "अल्लाह ही सच्चाई की ओर मार्गदर्शन करदा है।" तां कुस दे पिच्छे चलण दा ज्यादा हक हे, परमेश्वर जो सच्चाई कूं मार्गदर्शन करेंदे, या हेक लोग जो मार्गदर्शन करण एच असमर्थ हेन ते मार्गदर्शन दी जरूरत वी हे? तो तुसीं (ऐसा) क्यों कीता? तुस किस चाल्ली फैसले लैंदे ओ?

وَمَا يَتَّبِعُ اَكْثَرُهُمْ اِلَّا ظَنًّاۗ اِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِيْ مِنَ الْحَقِّ شَيْـًٔاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَفْعَلُوْنَ

wa mā yattabi‘u akṡaruhum illā ẓannā(n), innaẓ-ẓanna lā yugnī minal-ḥaqqi syai'ā(n), innallāha ‘alīmum bimā yaf‘alūn(a).

ते ज्यादातर सिर्फ अंदाजा लांदे गै चलदे न। दरअसल, एह् धारणा सच्चाई दा विरोध करने च घट्टोघट्ट उपयोगी नेईं ऐ। दरअसल, अल्लाह उंदे कम्में दा सबतूं जानकार ऐ।

وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

ते इस कुरान दा अल्लाह दे अलावा होर कोई बनाना असंभव ऐ; पर (कुरान) पिछले (किताबें) दी पुष्टि करदा ऐ ते उनें नियमें गी समझांदा ऐ जिनेंगी इसनें स्थापित कीता ऐ, उंदे च कोई शक नेईं ऐ, (प्रगट) सारे संसार दे स्वामी कोला

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

क्या उन्हां दा कहना ठीक हे कि उन्हां (मुहम्मद) ने इसदा आविष्कार कीता हे? कहो, “इसे जैसा अध्याय (कुरान) पैदा करो, ते तुहाडे विचों किसे वी नू सद्दो जो अल्लाह दे अलावा काबिल होवे, अगर तुसीं सच्चे हो।”

بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

असल विच (सच्चाई तां ए हे कि ओ उस चीज़ दा इन्कार करदे हन जो उन्हां कूं अज तक पूरी तरह नाल पता कैनी अते अज तक उन्हां दी सफाई कैनी मिली। उसी तरह उंदे कोला पैह़लैं मौजूद लोकें बी (प्रेरित) दा इन्कार करी ओड़ेया हा। इस करिए बेईमान लोकें दे नतीजें उप्पर ध्यान देओ।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يُّؤْمِنُ بِهٖ وَمِنْهُمْ مَّنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهٖۗ وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِالْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa minhum may yu'minu bihī wa minhum mal lā yu'minu bih(ī), wa rabbuka a‘lamu bil-mufsidīn(a).

ते उन्हां विचों ऐसे वी हन जो इस विच (कुरान) ते विश्वास करदे हन, ते उन्हां विचों वी वी हन जो इस विच विश्वास नहीं करदे। जदके तुहाडे रब नूं नुकसान करन वाले दे बारे विच ज्यादा जानदा है।

وَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقُلْ لِّيْ عَمَلِيْ وَلَكُمْ عَمَلُكُمْۚ اَنْتُمْ بَرِيْۤـُٔوْنَ مِمَّآ اَعْمَلُ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa in każżabūka faqul lī ‘amalī wa lakum ‘amalukum, antum barī'ūna mimmā a‘malu wa ana barī'um mimmā ta‘malūn(a).

ते जेकर ओह तुसेंगी (हे मुहम्मद) दा इन्कार करदे (जारी) तां आखदे न, "मेरे आस्तै मेरे कम्में न ते तुंदे आस्तै तुंदे कम्में च। तुस जेह्ड़ा मैं करदा हां, उदे लेई तुस जिम्मेदार नेईं ओ, ते मैं जेह्ड़ा तुस करदे ओ, उदे लेई मैं जिम्मेदार नेईं ऐं।"

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُوْا لَا يَعْقِلُوْنَ

wa minhum may yastami‘ūna ilaik(a), afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma wa lau kānū lā ya‘qilūn(a).

ते उंदे च ऐसे बी न जेह्ड़े तुंदी (मुहम्मद) दी गल्ल सुनदे न। पर क्या तुस बहिरे गी समझने दे बावजूद बी सुनाई सकदे ओ?

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّنْظُرُ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تَهْدِى الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُوْا لَا يُبْصِرُوْنَ

wa minhum may yanẓuru ilaik(a), afa anta tahdil-‘umya wa lau kānū lā yubṣirūn(a).

ते उंदे च बी ऐसे बी न जेह्ड़े तुसेंगी दिखदे न। पर क्या तुस अंधें गी मार्गदर्शन देई सकदे ओ, भले ही ओ ध्यान नेईं देंदे?

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْـًٔا وَّلٰكِنَّ النَّاسَ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

innallāha lā yaẓlimun-nāsa syai'aw wa lākinnan-nāsa anfusahum yaẓlimūn(a).

सचमुच अल्लाह इंसानें कन्ने ज़रा भी गलती नेईं करदा, पर इंसान गै अपने आप गी अन्याय करदे न।

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَاَنْ لَّمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُوْنَ بَيْنَهُمْۗ قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ اللّٰهِ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum ka'allam yalbaṡū illā sā‘atam minan-nahāri yata‘ārafūna bainahum, qad khasiral-lażīna każżabū biliqā'illāhi wa mā kānū muhtadīn(a).

ते (याद रखो) उस दिन जिस दिन अल्लाह इन्हें गी इकट्ठा करग, ऐसा होग जिवें ओह (दुनिया च) दिन दी थोड़ी अवधि गी छोड़िये (दुनिया च) नेईं रेह्, जिसलै ओह इक-दुए कन्नै परिचित होंगन। जो अल्लाह दे नाल अपनी मुलाकात दा इन्कार करदे ने, ओह ज़रूर हार जांगन, ते ओहनां दा मार्गदर्शन नहीं होवेगा।

وَاِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِيْ نَعِدُهُمْ اَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَاِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللّٰهُ شَهِيْدٌ عَلٰى مَا يَفْعَلُوْنَ

wa immā nuriyannaka ba‘ḍal-lażī na‘iduhum au natawaffayannaka fa ilainā marji‘uhum ṡummallāhu syahīdun ‘alā mā yaf‘alūn(a).

ते जेकर अस तुसें गी (मुहम्मद) उंदे कन्ने वादा कीते दे किश (अत्याचार) गी दस्सने आं, (तुसें गी जरूर दिक्खगे) जां (जेकर) अस तुसें गी (उसदे कोला पैह्ले) सौंपने आं, तां साढ़े कोल (बेचने) ओह वापस औंगन, ते अल्लाह उंदे कम्में दा गवाह बनग।

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ رَّسُوْلٌ ۚفَاِذَا جَاۤءَ رَسُوْلُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likulli ummatir rasūl(un), fa iżā jā'a rasūluhum quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते हर कौम दे रसूले (ह)। इस करिए जदूं उंदा दूत आया तां उंदे उप्पर कानून निष्पक्ष रूप कन्नै लागू कीता गेआ ते (जरा बी) उंदे कन्नै कोई अन्याय नेईं कीती गेई।

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

ते उनेंगी आखेआ, "जेकर तुस सच्चे ओ तां धमकी कदूं (आग)?"

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ لِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌ ۚاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ فَلَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

qul lā amliku linafsī ḍarraw wa lā naf‘an illā mā syā'allāh(u), likulli ummatin ajal(un), iżā jā'a ajaluhum falā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

(मुहम्मद) आखना, "मेरे कोल नुकसान दा विरोध करने या अपने आप गी फायदे देने दी कोई शक्ति नेईं ऐ, सिवाय अल्लाह दी मर्जी दे।" हर लोकें आस्तै इक मौत (समय सीमा) होंदी ऐ। जदूं उंदी मौत औंदी ऐ तां ओह् इक पल दी देरी जां तेजी नेईं मंगी सकदे।

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُهٗ بَيَاتًا اَوْ نَهَارًا مَّاذَا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُوْنَ

qul ara'aitum in atākum ‘ażābuhū bayātan au nahāram māżā yasta‘jilu minhul-mujrimūn(a).

आखयो, "मेरे गी समझाओ, जेकर उदी तड़प तुंदे उप्पर रातीं जां दिन च औंदी ऐ, तां कुस पापी गी जल्दी करने आस्तै आखेआ जाग?"

اَثُمَّ اِذَا مَا وَقَعَ اٰمَنْتُمْ بِهٖۗ اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

aṡumma iżā mā waqa‘a āmantum bih(ī), āl'āna wa qad kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

फिर सजा दे होने दे बाद क्या तुसें सिर्फ हून गै विश्वास कीता हा? क्या ए सिर्फ हून गै ऐ, भलेआं तुस हमेशा इसगी जल्दबाजी च आक्खदे रेह् ओ?

ثُمَّ قِيْلَ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِۚ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

Ṡumma qīla lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażābal-khuld(i), hal tujzauna illā bimā kuntum taksibūn(a).

फिरी गलत करने आलें गी आखेआ गेआ, "तुस अनन्त तड़प दा स्वाद चखो। तुसेंगी इनाम नेई मिलग, बल्के (जिस दे मताबक) तुसें कित्ता ऐ।"

۞ وَيَسْتَنْۢبِـُٔوْنَكَ اَحَقٌّ هُوَ ۗ قُلْ اِيْ وَرَبِّيْٓ اِنَّهٗ لَحَقٌّ ۗوَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ ࣖ

wa yastambi'ūnaka aḥaqqun huw(a), qul ī wa rabbī innahū laḥaqq(un), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

ते ओह तुंदे (मुहम्मद) कोला पुच्छदे न, "क्या ए (वादा कीती गेदी सजा) सच्च ऐ?" कहो, "हां, मेरे रब दी कसम, वाकई (सज़ा) पक्के तौर ते सच है ते तुसीं कदे वी इस तों बच नहीं सकदे।"

وَلَوْ اَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِى الْاَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهٖۗ وَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lau anna likulli nafsin ẓalamat mā fil-arḍi laftadat bih(ī), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते जेकर हर इक बेईमान माह्नू गी धरती उप्पर सब किश (होंदा) तां ओह् इस कन्नै अपने आप गी छुड़ाई लैंदा, ते ओह् अपने पछतावा गी उसलै छुपाई लैंदे जिसलै ओह् तड़प दा गवाह बनी जंदे हे। फिरी उंदे बश्कार इक फैसला निष्पक्ष रूप कन्नै लैता गेआ, ते उंदे कन्नै कोई अन्याय नेई होई।

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

alā inna lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), alā inna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

जान लो कि वाकई अल्लाह दा है जो आकाश ते धरती ते है। क्या परमेसरे दा वादा सच नेई ऐ? पर उंदे च मते सारें गी पता नेई ऐ।

هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

huwa yuḥyī wa yumītu wa ilaihi turja‘ūn(a).

उसी गै जीवन दिंदा ऐ ते मौत दा कारण बनदा ऐ ते सिर्फ उंदे कोल गै तुस वापस औगे।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ مَّوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَشِفَاۤءٌ لِّمَا فِى الصُّدُوْرِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhan-nāsu qad jā'atkum mau‘iẓatum mir rabbikum wa syifā'ul limā fiṣ-ṣudūr(i), wa hudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

ऐ लोक ! सचमुच तुहाडे रब तों तुहाडे कोल इक सबक (कुरान) आया है, सीने विच बीमारी दा इलाज ते इमानदारां वास्ते हिदायता ते दया।

قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَبِرَحْمَتِهٖ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوْاۗ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

qul bifaḍlillāhi wa biraḥmatihī fa biżālika falyafraḥū, huwa khairum mimmā yajma‘ūn(a).

(मुहम्मद) आखना, "अल्लाह दी किरपा ते उंदी रहमत कन्नै उनेंगी खुश होने देयो। जेह्ड़ा उंदे जमा करने थमां बी बेहतर ऐ।"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِّنْ رِّزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِّنْهُ حَرَامًا وَّحَلٰلًا ۗ قُلْ ءٰۤاللّٰهُ اَذِنَ لَكُمْ اَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُوْنَ

qul ara'aitum mā anzalallāhu lakum mir rizqin fa ja‘altum minhu ḥarāmaw wa ḥalālā(n), qul āllāhu ażina lakum am ‘alallāhi taftarūn(a).

कहो (हे मुहम्मद) “अल्लाह ने तुहानूं जो रज़त भेजी है, उस दी जानकारी देओ, ते तुसीं उस विचों कुझ नाजायज ते कुझ वी हलाल कर दित्ता है।” कहो, “क्या अल्लाह ने तुहानूं (इस वास्ते) इजाजत दित्ती है या तुसीं अल्लाह दे खिलाफ चीजां दा आविष्कार कर रहे हो?”

وَمَا ظَنُّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa mā ẓannul-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba yaumal-qiyāmah(ti), innallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

ते कयामत दे दिन अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करने आलें दे केह इल्जाम हन? सचमुच, अल्लाह ने सचमुच इंसान कूं वरदान (दान) कीता हे, लेकिन उन्हां विचों ज्यादातर शुक्रगुजार कैनी।

وَمَا تَكُوْنُ فِيْ شَأْنٍ وَّمَا تَتْلُوْا مِنْهُ مِنْ قُرْاٰنٍ وَّلَا تَعْمَلُوْنَ مِنْ عَمَلٍ اِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوْدًا اِذْ تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ وَمَا يَعْزُبُ عَنْ رَّبِّكَ مِنْ مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ وَلَآ اَصْغَرَ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرَ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā takūnu fī sya'niw wa mā tatlū minhu min qur'āniw wa lā ta‘malūna min ‘amalin illā kunnā ‘alaikum syuhūdan iż tufīḍūna fīh(i), wa mā ya‘zubu ‘ar rabbika mim miṡqāli żarratin fil-arḍi wa lā fis-samā'i wa lā aṣgara min żālika wa lā akbara illā fī kitābim mubīn(in).

ते क्या तुस्सां (मुहम्मद) किसे वी धंधे विच नहीं, ते कुरान दी कोई आयत नहीं पढ़दे ते ना ही कोई कम्म करदे हो, पर असीं तुहाडे उपर गवाह हां, जदों तुसीं करदे हो? अपने रब दे ज्ञान कोला ज़रा बी लापरवाह नेईं होओ, चाहे ओ जर्राह जिन्ना बड्डा होऐ, चाहे ओ धरती उप्पर होऐ जां आकाश च। उसदे कोला छोटा ते बड्डा किश नेईं ऐ, पर हर गल्ल असली किताब (लौह महफूज़) च दर्ज ऐ।

اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

alā inna auliyā'allāhi lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

अल्लाह दे दोस्तां नू याद करो, उन्हां ते कोई डर नहीं ते ओह दुखी नहीं।

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَۗ

al-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

(अर्थात) जो विश्वास करदे हन ते सदा पुण्यवान हन।

لَهُمُ الْبُشْرٰى فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِۗ لَا تَبْدِيْلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۗ

lahumul-busyrā fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), lā tabdīla likalimātillāh(i), żālika huwal-fauzul-‘aẓīm((u).

उंदे आस् ते इस संसार च ते परलोक च जीवन च खुशखबरी ऐ। परमेसरे दे वादे च कोई बदलाव नेई ऐ। ऐसी बड़ी जीत।

وَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْۘ اِنَّ الْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًاۗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa lā yaḥzunka qauluhum, innal-‘izzata lillāhi jamī‘ā(n), huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

ते तुसीं (मुहम्मद) उन्हां दी गल्लां नाल दुखी न होओ। दरअसल, सारी ताकत अल्लाह दी ऐ। ओह् सब्भै सुनने आह्ला, सर्वज्ञ ऐ

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُرَكَاۤءَ ۗاِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَ

alā inna lillāhi man fis-samāwāti wa man fil-arḍ(i), wa mā yattabi‘ul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi syurakā'(a), iy yattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in hum illā yakhruṣūn(a).

याद रखो, अल्लाह दी संपत्ति विच शामिल है कि कौन आकाश विच है ते कौन धरती ते है। ते जो अल्लाह दे अलावा होर साथी दा आह्वान करदे हन, ओह (इक विश्वास) दा पालन नहीं करदे। ओह् सिर्फ अनुमानें दा गै पालन करदे न, ते ओह् सिर्फ अंदाजा ला करदे न।

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ

huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila litaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yasma‘ūn(a).

उसी गै तुंदे आस्तै रातीं गी आराम करने आस्तै ते दिन गी तेज रोशनी बनाई दित्ता ऐ। सचमुच, इस च सुनने आले लोकें आस्तै निशान न।

قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗ هُوَ الْغَنِيُّ ۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اِنْ عِنْدَكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۢ بِهٰذَاۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), huwal-ganiyy(u), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), in ‘indakum min sulṭānim bihāżā, ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

उन् ने (यहूदी ते ईसाई) आखया, "अल्लाह दा इक पुत्तर ऐ।" महिमा उदी होवे, ओ सब तों अमीर ऐ; आकाश च जेह्ड़ा बी ऐ ते धरती उप्पर जेह्ड़ा बी ऐ, उसी गै ऐ। तुहाडे कोल इसदा कोई मजबूत कारण नेईं ऐ। क्या तुहाडे वास्ते अल्लाह दे बारे विच जो तुसीं नहीं जानदे ओ आखना ठीक है?

قُلْ اِنَّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُوْنَۗ

qul innal-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba lā yufliḥūn(a).

कहो, "वास्तव भें अल्लाह के लरए झूठ का आविष्कार कयने वारों को सफल नशीॊ शोंगे।"

مَتَاعٌ فِى الدُّنْيَا ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيْقُهُمُ الْعَذَابَ الشَّدِيْدَ بِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ ࣖ

matā‘un fid-dun-yā ṡumma ilainā marji‘uhum ṡumma nużīquhumul-‘ażābasy syadīda bimā kānū yakfurūn(a).

(उंदे वास्ते) इस दुनिया विच (पल भर दा) भोग है, फिर साडे कोल ओह वापस आ जांदे ने, फिर असीं उन्हां नू उन्हां दी अविश्वास दे कारण कड़ी सजा दा स्वाद चख देंगे।

۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ

watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).

ते उनेंगी नूह दे बारे च जरूरी खबर पढ़ो, जिसलै (उसने) अपने लोकें गी आखेआ हा, "हे मेरे लोकें गी! जेकर तुसें गी एह् मुश्कल लगदा ऐ जे मैं (तुंदे कन्नै) रौह्ना ते मेरी चेतावनी अल्लाह दे आयतें कन्नै ऐ, तां मैं अल्लाह उप्पर भरोसा करना। इस करी अपना मन बनाओ ते अपने साथियें गी इकट्ठा करो (मेरे गी नष्ट करने आस्तै), ते अपने फैसले गी गुप्त नेईं रक्खो। फिर मेरे खिलाफ कम्म करो, ते होर देरी नेईं करो

فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۙوَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

fa in tawallaitum famā sa'altukum min ajr(in), in ajriya illā ‘alallāh(i), wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

इस करिए जेकर तुस (मेरी चेतावनी कोला) मुड़दे ओ तां मैं तुंदे कोला कोई इनाम नेईं मंगदा। मेरा इनाम सिर्फ अल्लाह कोला ऐ, ते मिगी मुसलमानें (जेह्ड़े अधीन होंदे न) च शामल होने दा हुक्म दित्ता गेदा ऐ।”

فَكَذَّبُوْهُ فَنَجَّيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَجَعَلْنٰهُمْ خَلٰۤىِٕفَ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ

fa każżabūhu fa najjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulki wa ja‘alnāhum khalā'ifa wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).

फिर उहनां (नूह) दे बारे विच झूठ बोलेया, फिर असीं उस नूं ते उस नाल जहाज विच बैठे लोकां नूं बचाया, ते असीं उहनां नूं खलीफा बणा दित्ता ते असीं उहनां नूं डुबो दित्ता जिन्हां ने आपणीआं आयतां दा झूठा झूठ कीता। इस करिए जिनेंगी चेतावनी दित्ती गेई ही उंदे नतीजे उप्पर ध्यान देओ।

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ رُسُلًا اِلٰى قَوْمِهِمْ فَجَاۤءُوْهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُ ۗ كَذٰلِكَ نَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِ الْمُعْتَدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihī rusulan ilā qaumihim fa jā'ūhum bil-bayyināti famā kānū liyu'minū bimā każżabū bihī min qabl(u), każālika naṭba‘u ‘alā qulūbil-mu‘tadīn(a).

फिरी (नूह) दे बाद, असीं उंदे (अपने) लोकें गी केई दूत भेजे, इस करी दूत उंदे कोल साफ जानकारी कन्ने आए, पर ओह विश्वास नेईं करना चांह्दे हे कीजे पैह्लें (पहले) इस गल्लै दा इन्कार करी चुके दे हे। इस चाल्ली अस उल्लंघन करने आह्लें दे दिलें उप्पर मुहर लांदे आं।

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى وَهٰرُوْنَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ بِاٰيٰتِنَا فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā wa hārūna ilā fir‘auna wa mala'ihī bi'āyātinā fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

फिरी उंदे बाद अस मूसा ते हारून गी फिरौन ते उंदे लोकें दे सरदारें कोल भेजेया, ते अपने निशान (शक्ति दे) लेई आए। पता चलदा ऐ के ओह़ घमंड करदे हे ते ओह़ पापी हे।

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْٓا اِنَّ هٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِيْنٌ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū inna hāżā lasiḥrum mubīn(un).

इस आस् ते जदुं साढ़े थवां उंदे कोल सच् चाई आई तां उनेंगी ग् लाया, "एह़ असली जादू ऐ।"

قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ

qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).

मूसा ने आख्या, “केह़ तुस सच् चाई दे बारे च ग् लाने दे काबिल ओ के, ‘केह़ एह़ जादू टोना ऐ?

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا وَتَكُوْنَ لَكُمَا الْكِبْرِيَاۤءُ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū aji'tanā litalfitanā ‘ammā wajadnā ‘alaihi ābā'anā wa takūna lakumal-kibriyā'u fil-arḍ(i), wa mā naḥnu lakumā bimu'minīn(a).

उन् ने ग् लाया, "केह़ तुस साढ़े कश आए दे ओ के असेंगी उस (विश् वास) थवां मुड़ने आस् ते आया ऐ, जिसी अस अपने पुरखें गी (मूर्ति-पूजा) करदे हे, ते इस आस् ते तुंदे दऊंनीं गी धरती (मिस्र दे देश) उप् पर ताकत ह़ोई जा? अस तुंदे दऊं गी विश् वास नेई करगे।"

وَقَالَ فِرْعَوْنُ ائْتُوْنِيْ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

wa qāla fir‘aunu'tūnī bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

ते फिर'ऊन ने (अपने लोकें दे सरदारें गी) आखेआ, "मेरे कोल सारे कुशल जादूगर आओ!"

فَلَمَّا جَاۤءَ السَّحَرَةُ قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰٓى اَلْقُوْا مَآ اَنْتُمْ مُّلْقُوْنَ

falammā jā'as-saḥaratu qāla lahum mūsā alqū mā antum mulqūn(a).

इस आस् ते जदुं जादूगर आए, तां मूसा ने उनेंगी ग् लाया, "जे किश तुस सुट्टना चांदे ओ, उसी सुट्टी ओड़ो!"

فَلَمَّآ اَلْقَوْا قَالَ مُوْسٰى مَا جِئْتُمْ بِهِ ۙالسِّحْرُۗ اِنَّ اللّٰهَ سَيُبْطِلُهٗۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

falammā alqau qāla mūsā mā ji'tum bihis-siḥr(u), innallāha sayubṭiluh(ū), innallāha lā yuṣliḥu ‘amalal-mufsidīn(a).

उंदे फेंकने दे बाद मूसा ने आखेआ, "तुस जेह्ड़ा करदे ओ, ओह् जादू ऐ, वाकई अल्लाह उस जादू दी झूठ गी उजागर करग। वाकई अल्लाह उनें लोकें दा कम्म जारी नेईं रौह्न देग जेह्ड़े नुकसान पजांदे न।"

وَيُحِقُّ اللّٰهُ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُوْنَ

wa yuḥiqqullāhul-ḥaqqa bikalimātihī wa lau karihal-mujrimūn(a).

ते अल्लाह अपने फरमान नाल जो सही है उह स्थापित कर देगा, भले ही पाप करन वाले नू पसंद नहीं होवे।

فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ

famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).

इस आस् ते कोई बी मूसा उप् पर विश् वास नेई करदा हा, उदे लोकें दे वंशज दे अलावा, जेके डरदे हे के फिरौन ते उदे सरदार (लोग) उनेंगी तड़पदे न। ते सचमुच, फिरौन ने सचमुच धरती उप्पर अत्याचार कित्ता, ते सच्चें गै उनें लोकें च शामल हा जेह्ड़े उल्लंघन करदे हे।

وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ

wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).

ते मूसा ने आख्या, "हे मेरे लोक! जेकर तुस अल्लाह उप्पर विश्वास करदे ओ तां उंदे उप्पर भरोसा करो, जेकर तुस सच्चें गै मुसलमान ओ (आधीन)।

فَقَالُوْا عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَا ۚرَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa qālū ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

फिर उन्हां ने आख्या, "अल्लाह ते असीं अपना भरोसा रखदे हां। हे साडे रब, सानु किसी बेईमानी लोकां वास्ते निंदा (नशाना) ना बनाओ,

وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

wa najjinā biraḥmatika minal-qaumil-kāfirīn(a).

ते अपनी दया कन्ने सानु काफिरें कोला बचाओ।”

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰى وَاَخِيْهِ اَنْ تَبَوَّاٰ لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوْتًا وَّاجْعَلُوْا بُيُوْتَكُمْ قِبْلَةً وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā wa akhīhi an tabawwa'ā liqaumikumā bimiṣra buyūtaw waj‘alū buyūtakum qiblataw wa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), wa basysyiril-mu'minīn(a).

ते अस मूसा ते उदे भ्रा गी प्रगट कित्ता, "अपने लोकें आस् ते मिस्र च केई घरें गी (निवास) लेई लैओ ते अपने घरें गी आराधना दा थाहर बनाओ ते प्रार्थना करो ते मुसलमानें गी खुश करो।"

وَقَالَ مُوْسٰى رَبَّنَآ اِنَّكَ اٰتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلَاَهٗ زِيْنَةً وَّاَمْوَالًا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ رَبَّنَا لِيُضِلُّوْا عَنْ سَبِيْلِكَ ۚرَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰٓى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْا حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa qāla mūsā rabbanā innaka ātaita fir‘auna wa mala'ahū zīnataw wa amwālan fil-ḥayātid-dun-yā, rabbanā liyuḍillū ‘an sabīlik(a), rabbanaṭmis ‘alā amwālihim wasydud ‘alā qulūbihim falā yu'minū ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

ते मूसा ने आखेआ, "हे साढ़े प्रभु, तुसें फिरौन ते उंदे लोकें दे सरदारें गी संसारी जीवन च गहने ते धन-दौलत दित्ती ऐ। हे साढ़े प्रभु, (इसदे नतीजे च) उनेंगी (लोकें गी) तुंदे रस्ते थमां भटकाया। हे प्रभु, उंदी दौलत गी नष्ट करी ओड़ो, ते उंदे दिलें गी बंद करी ओड़ो, तां जे ओह् उसलै तकर विश्वास नेईं करन, जदूं तकर ओह दुखद सजा नेईं दिक्खन।

قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ

qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).

अल्लाह ने आख्या, "वास्तव च तुंदी मंग पूरी होई गेई ऐ, इस करी तुसें दोनें गी सीधे रस्ते पर रक्खो ते कदें बी उनें लोकें दे रस्ते पर नेईं चलो जेह्ड़े नेईं जानदे।"

۞ وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُوْدُهٗ بَغْيًا وَّعَدْوًا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ اٰمَنْتُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا الَّذِيْٓ اٰمَنَتْ بِهٖ بَنُوْٓا اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَنَا۠ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atba‘ahum fir‘aunu wa junūduhū bagyaw wa ‘adwā(n), ḥattā iżā adrakahul-garaqu qāla āmantu annahū lā ilāha illal-lażī āmanat bihī banū isrā'īla wa ana minal-muslimīn(a).

ते अस इस्राएल दे बच्चें गी समुंदरे दे पार बचाई लेआ, फिरी फिरौन ते उंदी फौज उंदे पिच्छे चली पेई, उनेंगी (उन्हें) गी दबाने ते दमन करने आस्तै। इस करिए जदूं फिरौन लगभग डुब्बी गेआ तां ओह् आखेआ, "मेरा मानना ऐ जे इस्राएल दे बच्चें आसेआ विश्वास कीते गेदे परमात्मा दे सिवाय होर कोई परमात्मा नेईं ऐ, ते मैं मुसलमानें च शामल आं (समर्पण)।"

اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

Āl'āna wa qad ‘aṣaita qablu wa kunta minal-mufsidīn(a).

क्यों सिर्फ हून (क्या तुस विश्वास करदे ओ), जदके असल च तुस लंबे समें थमां आज्ञा नेईं मनदे ओ, ते तुस उनें लोकें च शामल ओ जेह्ड़े नुकसान पजांदे न।

فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ

fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).

तो अज्ज अस्सां तुहाडे शरीर नू बचाया तां कि तुसीं तुहाडे बाद आण वाले लोकां वास्ते सबक बण सकदे हो, पर ज्यादातर लोक साडे निशानियां (शक्ति) दा ध्यान नहीं रखदे।

وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مُبَوَّاَ صِدْقٍ وَّرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۚفَمَا اخْتَلَفُوْا حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa laqad bawwa'nā banī isrā'īla mubawwa'a ṣidqiw wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāt(i), famākhtalafū ḥattā jā'ahumul-‘ilm(u), inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

ते सचमुच, अस इस्राएल दे बच्चें गी इक अच्छा निवास च रखेया ऐ ते उनेंगी अच्छी रोजी-रूट्टी दित्ती ऐ। इस करिए उनेंगी कोई विवाद नेई कित्ता, सिवाय इसदे के उंदे कोल ज्ञान औने दे बाद (जेह्ड़ा तौराह च दस्सेआ गेदा ऐ)। सचमुच, तुहाडा रब कयामत दे दिन उन्हां दे बीच न्याय करग, जो उन्हां ने विवाद कीता।

فَاِنْ كُنْتَ فِيْ شَكٍّ مِّمَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ فَسْـَٔلِ الَّذِيْنَ يَقْرَءُوْنَ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ لَقَدْ جَاۤءَكَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَۙ

fa in kunta fī syakkim mimmā anzalnā ilaika fas'alil-lażīna yaqra'ūnal-kitāba min qablik(a), laqad jā'akal-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

तो अगर तुहानूं (मुहम्मद) इस गल्ल ते शक है कि असीं तुहाडे कोल जो प्रशस्त कीता है, तां उस बंदे तों पुच्छो जो तुहाडे तों पहलां किताब पढ़दा सी। सचमुच सच्चाई तुहाडे रब तों आई है, इस करके कदे वी शक करन वाले विचों नहीं बनो।

وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَتَكُوْنَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lā takūnanna minal-lażīna każżabū bi'āyātillāhi fa takūna minal-khāsirīn(a).

औय कबी बी अल्लाह की आयतों को ननकार लरने वारों भें नशीॊ यखना, नशीॊ तो तुभ उन रोगों भें शोंगे।

اِنَّ الَّذِيْنَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna ḥaqqat ‘alaihim kalimatu rabbika lā yu'minūn(a).

सचमुच, जिन्हें तेरे रब दे फरमान दा आश्वासन दित्ता गेदा ऐ, ओह विश्वास नेईं करंगन

وَلَوْ جَاۤءَتْهُمْ كُلُّ اٰيَةٍ حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa lau jā'athum kullu āyatin ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

भले ही उनेंगी (अल्लाह दी महानता दे निशान) मिलदे न, जदूं तकर ओह इक दर्दनाक सजा दा गवाह नेईं बनदे।

فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

तो क्यों कोई (निवासी) देश कैनी जो विश्वास करेंदे, ते हुंदा विश्वास ओदे वास्ते योना दे लोगें दे अलावा फायदेमंद क्यों हे? जदूं उनेंगी (यूनुस दे लोकें) विश्वास कीता तां अस उंदे कोला संसारी जीवन दा अपमानजनक तड़प दूर करी दित्ता, ते अस उनेंगी इक खास समें लेई सुख दित्ता।

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَاٰمَنَ مَنْ فِى الْاَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيْعًاۗ اَفَاَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتّٰى يَكُوْنُوْا مُؤْمِنِيْنَ

wa lau syā'a rabbuka la'āmana man fil-arḍi kulluhum jamī‘ā(n), afa anta tukrihun-nāsa ḥattā yakūnū mu'minīn(a).

ते जे तेरे रब ने चाहंदे तां धरती दे सारे लोक विश्वास करदे। पर केह़ तुस लोकें गी मजबूरी च (चांदे ओ) तांजे ओह़ विश् वास करन?

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ اَنْ تُؤْمِنَ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa mā kāna linafsin an tu'mina illā bi'iżnillāh(i), wa yaj‘alur-rijsa ‘alal-lażīna lā ya‘qilūn(a).

ते अल्लाह दी इजाज़त दे सिवाय कोई वी विश्वास नहीं करग, ते अल्लाह उन्हां नू सजा देंदा है जो नहीं समझदे।

قُلِ انْظُرُوْا مَاذَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗوَمَا تُغْنِى الْاٰيٰتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

qulinẓurū māżā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa mā tugnil-āyātu wan-nużuru ‘an qaumil lā yu'minūn(a).

ग् लाओ, “सुर्ग ते धरती उप् पर ध़् यान देयो!” एह् निशानें (अल्लाह दी महानता) ते रसूलें आस्तै फायदेमंद नेईं ऐ जेह्ड़े उनें लोकें गी चेतावनी दिंदे न जेह्ड़े विश्वास नेईं करदे।

فَهَلْ يَنْتَظِرُوْنَ اِلَّا مِثْلَ اَيَّامِ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْۗ قُلْ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

fahal yantaẓirūna illā miṡla ayyāmil-lażīna khalau min qablihim, qul fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

इस आस् ते ओह़ कुसे बी चीज दा इंतजार नेई करदे, सिवाय (घटनाएं) दे समान, जेकी उंदे शा पैह़लैं गुजरे दे लोकें उप् पर आई ही। ग् लाओ, “इस आस् ते रुको, अऊं बी तुंदे कन् ने इंतजार करने आलें च शामल ऐं।”

ثُمَّ نُنَجِّيْ رُسُلَنَا وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كَذٰلِكَ ۚحَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ

Ṡumma nunajjī rusulanā wal-lażīna āmanū każālik(a), ḥaqqan ‘alainā nunjil-mu'minīn(a).

फिर अस अपने रसूलें ते विश्वास करने आलें गी बचाई लेया, इस करी विश्वास करने आलें गी बचाना साढ़ा फर्ज हा।

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنْ كُنْتُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ دِيْنِيْ فَلَآ اَعْبُدُ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ اَعْبُدُ اللّٰهَ الَّذِيْ يَتَوَفّٰىكُمْ ۖ وَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۙ

qul yā ayyuhan nāsu in kuntum fī syakkim min dīnī falā a‘budul-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi wa lākin a‘budullāhal-lażī yatawaffākum, wa umirtu an akūna minal-mu'minīn(a).

(हे मुहम्मद) आखना, "हे मनुख! जेकर तुसें गी अजें बी मेरे धर्म उप्पर शक ऐ तां (जान लैओ) मैं अल्लाह दे अलावा उनें लोकें दी इबादत नेईं करदा जिंदी तुस इबादत करदे ओ, पर मैं अल्लाह दी इबादत करना जेह्ड़ा तुंदी मौत देग, ते मिगी मुसलमानें च शामल होने दा हुक्म दित्ता गेदा ऐ।

وَاَنْ اَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّيْنِ حَنِيْفًاۚ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa an aqim wajhaka lid-dīni ḥanīfā(n), wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

ते (मेरे गी हुक्म दित्ता गेदा ऐ) "सच्चे ते सच्चे मनै कन्नै धर्म दी बक्खी अपना मुंह पेश करो ते कदें बी मुशरिकें च शामल नेईं होओ।"

وَلَا تَدْعُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ ۚفَاِنْ فَعَلْتَ فَاِنَّكَ اِذًا مِّنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā tad‘u min dūnillāhi mā lā yanfa‘uka wa lā yaḍurruk(a), fa in fa‘alta fa innaka iżam minaẓ-ẓālimīn(a).

ते उस चीज़ दी इबादत नेईं करो जेह्दे कन्नै तुंदा फायदा नेईं होऐ ते तुसेंगी अल्लाह दे अलावा (इत्थूं तगर) आपदा नेईं होऐ, कीजे जेकर तुस (एह् करदे ओ) तां सच्चें गै तुस गलत करने आह्लें च शामल होगे।

وَاِنْ يَّمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهٗ ٓاِلَّا هُوَ ۚوَاِنْ يُّرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَاۤدَّ لِفَضْلِهٖۗ يُصِيْبُ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۗوَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

wa iy yamsaskallāhu biḍurrin falā kāsyifa lahū illā huw(a), wa iy yuridka bikhairin falā rādda lifaḍlih(ī), yuṣību bihī may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

ते जे अल्लाह तुहाडे उप्पर कोई आपदा होवे तां उहदे सिवाय कोई उस नूं दूर नहीं कर सकदा। ते जे अल्लाह तुहाडे वास्ते भला चाहंदा है तां कोई वी उहदी किरपा नू नकार नहीं सकदा। अपने दासें च जिसगी चाह्न्दा ऐ उसी भलाई दिंदा ऐ। ओह् परम क्षमाशील, परम दयालु ऐ।

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖ ۚوَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِوَكِيْلٍۗ

qul yā ayyuhan-nāsu qad jā'akumul-ḥaqqu mir rabbikum, fa manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā ana ‘alaikum biwakīl(in).

कहो (मुहम्मद) "हे लोग! सच्चाई (कुरान) तुहाडे पासे तुहाडे रब तों आई है, इस करके जिस नू मार्गदर्शन मिलदा है, असल विच ओह अपने (भलाई) वास्ते (हदाहान) है। ते जो कोई भटकदा है, ओह सचमुच उसदी गुमराह (हानि) करदा है। ते मैं तुहाडा रक्षक नहीं हां।

وَاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَاصْبِرْ حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ ۚوَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ࣖ

wattabi‘ mā yūḥā ilaika waṣbir ḥattā yaḥkumallāh(u), wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

ते जो तुंदे उप्पर उतारे दा ऐ उसी पालन करो, ते तदूं तकर धीरज रखो, जदूं तकर अल्लाह तुसेंगी फैसला नेईं देग। ओह् बेहतरीन जज ऐ।