Q.S अल-अहकाफ ने दी (اَلْأَحْقَاف) - 35 श्लोक दी गिणती

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

हाह मिम

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil ‘azīzil-ḥakīm(i).

ए किताब अल्लाह, सर्वशक्तिमान, ज्ञानी अल्लाह कोला आई ऐ।

مَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَمَّآ اُنْذِرُوْا مُعْرِضُوْنَ

mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqqi wa ajalim musammā(n), wal-lażīna kafarū ‘ammā unżirū mu‘riḍūn(a).

अस्सां सच् चाई दे नाल ते हेक खास शर्त दे वास्ते सिवाय आकाश ते धरती ते उन्हां दे बिच जो वी हे, ओ काहनी पैदा कित्ता। पर जेके अविश्वास करदे ने, ओह उन्हें गी दित्ती गेदी चेतावनी कोला दूर होई जंदे न।

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقُوْا مِنَ الْاَرْضِ اَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِى السَّمٰوٰتِ ۖائْتُوْنِيْ بِكِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ هٰذَآ اَوْ اَثٰرَةٍ مِّنْ عِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul ara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi arūnī māżā khalaqū minal-arḍi am lahum syirkun fis-samāwāt(i), i'tūnī bikitābim min qabli hāżā au aṡāratim min ‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).

(मुहम्मद) आखना, "अल्लाह दे अलावा तुस किस चीज़ दी इबादत करदे ओ, इसदे बारे च (मेरे गी) समझाओ; मिगी दस्सो जे उने धरती थमां केह् बनाया ऐ जां उ'नें आकाश (सृष्टि) च हिस्सा लैता ऐ? मिगी ओह किताब लेई आओ जेह्ड़ी इस थमां पैह्ले ही (कुरान) जां (पुरान लोकें दे) ज्ञान दा अवशेष, जेकर तुस सच्चे ओ।

وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ يَّدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَنْ لَّا يَسْتَجِيْبُ لَهٗٓ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ وَهُمْ عَنْ دُعَاۤىِٕهِمْ غٰفِلُوْنَ

wa man aḍallu mimmay yad‘ū min dūnillāhi mal lā yastajību lahū ilā yaumil-qiyāmati wa hum ‘an du‘ā'ihim gāfilūn(a).

ते अल्लाह (इबादत) दे अलावा होर इबादत करने आलें कोला ज्यादा कुन भटकदा ऐ जेड़े कयामत दे दिन तकर अपनी (नमाज) गी स्वीकार नेईं करी सकदे ते अपनी नमाज दी उपेक्षा करदे न (ध्यान देंदे न)?

وَاِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُوْا لَهُمْ اَعْدَاۤءً وَّكَانُوْا بِعِبَادَتِهِمْ كٰفِرِيْنَ

wa iżā ḥusyiran-nāsu kānū lahum a‘dā'aw wa kānū bi‘ibādatihim kāfirīn(a).

ते जदों इंसान इकट्ठे होनगे (कयामत दे दिन) तां देवता उन्हां दा दुश्मन बण जावेगा ते उस इबादत तों इन्कार कर देवेगा।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌۗ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, hāżā siḥrum mubīn(un).

ते जदुं उनेंगी साढ़े साफ-साफ आयत पढ़े गे, तां जेके अविश् वास करदे हे तां उनेंगी सच् चाई औंदे गै उनेंगी ग् लाया, "एह़ असली जादू ऐ।"

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَلَا تَمْلِكُوْنَ لِيْ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗهُوَ اَعْلَمُ بِمَا تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ كَفٰى بِهٖ شَهِيْدًا ۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ ۗ وَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituh(ū), falā tamlikūna lī minallāhi syai'ā(n), huwa a‘lamu bimā tufīḍūna fīh(i), kafā bihī syahīdam bainī wa bainakum, wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

बल्कि ओह् आखदे न, "उसने (मुहम्मद) ने इसगी (कुरान) बनाई लेदा ऐ।" कहो, "अगर मैं इसगी मनगढ़ंत बनाई लेदा तां तुंदे कोल अल्लाह दी सजा थमां मिगी बचाने दी कोई ताकत नेईं होंदी। ओह् इस गल्लै गी बेहतर तरीके कन्नै जानदा ऐ जे तुस इस बारै च केह् आखदे ओ। ओह् मेरे ते तुंदे बश्कार गवाह दे तौर उप्पर काफी ऐ। ओह् अक्सर माफ करने आह्ला, दयालु ऐ।"

قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِّنَ الرُّسُلِ وَمَآ اَدْرِيْ مَا يُفْعَلُ بِيْ وَلَا بِكُمْۗ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ وَمَآ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

qul mā kuntu bid‘am minar-rusuli wa mā adrī mā yuf‘alu bī wa lā bikum, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayya wa mā ana illā nażīrum mubīn(un).

(मुहम्मद) आखना, "मैं रसूलें च पैह्ला रसूलुल्लाह नेईं आं ते मैं नेईं जानदा जे मेरे कन्नै जां तुंदे कन्नै केह् कीता जाग। मैं सिर्फ उसी गै पालन करना जेह्ड़ा मेरे उप्पर प्रकट कीता गेदा ऐ ते मैं सिर्फ इक चेतावनी देने आह्ला आं जेह्ड़ा समझांदा ऐ।"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَكَفَرْتُمْ بِهٖ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى مِثْلِهٖ فَاٰمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi wa kafartum bihī wa syahida syāhidum mim banī isrā'īla ‘alā miṡlihī fa āmana wastakbartum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

कहो, "मेरे गी समझाओ, जेकर ए (अल कुरान) असल च अल्लाह कोला आया ऐ, ते तुस इसदा इन्कार करी ओड़दे ओ, तां तुस की सोचगे, भले ही इस्राएल दे बच्चें कोला कोई गवाह हा, जिसने कुरान च (जिस गल्ल दा जिक्र ऐ) दे समान (सच्चाई) गी स्वीकार कीता हा ते फिरी ओह् विश्वास करदा हा, तां तुस घमंड करदे ओ। सचमुच, अल्लाह बेईमान लोकें दा मार्गदर्शन नेईं करदा।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُوْنَآ اِلَيْهِۗ وَاِذْ لَمْ يَهْتَدُوْا بِهٖ فَسَيَقُوْلُوْنَ هٰذَآ اِفْكٌ قَدِيْمٌ

wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū lau kāna khairam mā sabaqūnā ilaih(i), wa iż lam yahtadū bihī fasayaqūlūna hāżā ifkun qadīm(un).

ते जेड़े काफिर करदे ने, ओह विश्वास करने आलें कन्ने आखदे न, "जेकर कुरान कोई अच्छा चीज होंदा तां निश्चित रूप कन्ने ओह साढ़े कोला पैहले (विश्वास करने) दे काबिल नेईं होंदे।" पर कीजे ओह़ इस गल् ला दा मार्गदर्शन नेई करदे ह़न, तां ओह़ ग् लाङन, "एह़ इक पुराना झूठ ऐ।"

وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰٓى اِمَامًا وَّرَحْمَةً ۗوَهٰذَا كِتٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۖوَبُشْرٰى لِلْمُحْسِنِيْنَ

wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), wa hāżā kitābum muṣaddiqul lisānan ‘arabiyyal liyunżiral-lażīna ẓalamū, wa busyrā lil-muḥsinīn(a).

ते (कुरान) तों पहलां मूसा दी किताब ही हिदायत ते दया दे तौर ते सी। ते ए (अल कुरान) इक किताब ऐ जेड़ी अरबी च पुष्टि करदी ऐ के गलत कम्म करने आलें गी चेतावनी देना ते भलाई करने आलें गी खुशखबरी देना।

اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

सचमुच जो लोग कहंदे हन कि साडा रब अल्लाह है, ते फिर अडिग रहनगे, उहनां ते ना कोई डर होवेगा ते ना ही ओह दुखी होनगे।

اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۚ جَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ika aṣḥābul-jannati khālidīna fīhā, jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

एह् सुर्ग दे निवासी न, जिंदे च अनन्त न; उंदे कीते दे कम्में दा इनाम दे तौर उप्पर।

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).

ते अस मनुखें गी अपने मां-प्यो दा भला करने दा हुक्म दित्ता। उंदी मां ने उसी मुश्कल कन्नै गर्भ धारण करी लेआ हा, ते मुश्कल कन्नै (इ बी) उसी जन्म दित्ता हा। दुद्ध कड्ढने तकर दी गर्भावस्था दा समां तीस म्हीने दा होंदा ऐ, तां जे जदूं ओह (बच्चा) वयस्क होई जंदा ऐ ते चालीस साल दी उम्र च पुज्जी जंदा ऐ तां ओह् प्रार्थना करदा ऐ जे "हे मेरे प्रभु, मिगी मार्गदर्शन देओ तां जे मैं तुंदे आशीर्वादें दा शुक्रगुजार होई सकां जेह्ड़ा तुसें मिगी ते मेरे माता-पिता गी दित्ता ऐ ते तां जे मैं ओह भलाई करी सकां जेह्ड़ियां तुस मंजूर करदे ओ; ते मिगी भलाई देई सकां जेह्ड़ी मेरे बच्चें ते पोतें तगर पौग। सचमुच मैं तुहाडे कोल पछतावा करदा हां ते सचमुच मैं मुसलमानां विचों इक हां।"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ اَحْسَنَ مَا عَمِلُوْا وَنَتَجَاوَزُ عَنْ سَيِّاٰتِهِمْ فِيْٓ اَصْحٰبِ الْجَنَّةِۗ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ

ulā'ikal-lażīna nataqabbalu ‘anhum aḥsana mā ‘amilū wa natajāwazu ‘an sayyi'atihim fī aṣḥābil-jannah(ti), wa‘daṣ-ṣidqil-lażī kānū yū‘adūn(a).

उह लोक हन जिन्हां तों असीं उहनां दे नेक कम्मां नूं स्वीकार करदे हां ते (उन्हां) जिन्हां दी गलतियां असीं माफ करदे हां, (ओह) जन्नत दे वासी बणनगे। उसी सच्चा वादा ऐ जेड़ा उंदे कन्ने वादा कीता गेदा हा।

وَالَّذِيْ قَالَ لِوَالِدَيْهِ اُفٍّ لَّكُمَآ اَتَعِدَانِنِيْٓ اَنْ اُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُوْنُ مِنْ قَبْلِيْۚ وَهُمَا يَسْتَغِيْثٰنِ اللّٰهَ وَيْلَكَ اٰمِنْ ۖاِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّۚ فَيَقُوْلُ مَا هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wal-lażī qāla liwālidaihi uffil lakumā ata‘idāninī an ukhraja wa qad khalatil qurūnu min qablī, wa humā yastagīṡānillāha wailaka āmin, inna wa‘dallāhi ḥaqq(un), fayaqūlu mā hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

औय जो व्मजक्त अऩने ऩाऩा-भाता को कशा था, “आह।” क्या तुस्सां दोनों ने मेकुं चेतावनी डीत्ती हई कि मैं (कबर कलों) जी उठसी, भले ही मेढे कलों पहले कई लोग गुजर चुके हेन? फिर माता-पिता ने अल्लाह (कहंदे होए) दी मदद मंगी, "हाय तुहानू, विश्वास करो! वाकई अल्लाह दा वादा सच है।" फिर उसने (बच्चे) ने आख्या, "एह् सिर्फ प्राचीन लोकें दी परी कथा ऐ।"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا خٰسِرِيْنَ

ulā'ikal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu fī umamin qad khalat min qablihim minal-jinni wal-ins(i), innahum kānū khāsirīn(a).

ओ ऐझे लोग हिन जिन्हां कूं अपणे पहले दे लोगें दे नाल नाल (वर्ग) जिन्न अते इंसान तों, निश्चित रूप नाल सजा (कयामत) मिली हे। उह ही हार जांदे ने।

وَلِكُلٍّ دَرَجٰتٌ مِّمَّا عَمِلُوْاۚ وَلِيُوَفِّيَهُمْ اَعْمَالَهُمْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likullin darajātum mimmā ‘amilū, wa liyuwaffiyahum a‘mālahum wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते हर इक माह्नू गी उंदे कीते दे कम्में दे मताबक इक पद मिलग, ते तां जे अल्लाह उंदे कम्में दा इनाम देई सकै ते उंदे उप्पर कोई अन्याय नेईं कीती जा।

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَذْهَبْتُمْ طَيِّبٰتِكُمْ فِيْ حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَاۚ فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُوْنَ ࣖ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), ażhabtum ṭayyibātikum fī ḥayātikumud-dun-yā wastamta‘tum bihā, fal-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum tastakbirūna fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa bimā kuntum tafsuqūn(a).

ते (याद रखो) उस दिन जिस वेले काफिरां नूं नरक विच लाया जावेगा (ते उन्हां नाल आखया जावेगा): "तुस अपने दुनिया दे जीवन दी भली चीजां बिताईयां ते उस विच मजा लै लवो। इस करके अज्ज तुहानूं अपमानजनक सजा मिल जावेगी, क्योंकि तुसीं सच्चाई दी परवाह कित्ते बगैर धरती ते घमंडी हो गए ते क्योंकि तुसीं नाफरमानी (अल्लाह दी आज्ञा नहीं) कीती।

۞ وَاذْكُرْ اَخَا عَادٍۗ اِذْ اَنْذَرَ قَوْمَهٗ بِالْاَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖٓ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

ważkur akhā ‘ād(in), iż anżara qaumahū bil-aḥqāfi wa qad khalatin-nużuru mim baini yadaihi wa min khalfihī allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

ते याद करो (हुद), अद दे भ्राऽ गी, जिसलै उने अपने लोकें गी टिब्बे दे बारे च चेतावनी दित्ती ही, ते सचमुच उंदे कोला पैह्ले ते उंदे बाद चेतावनी देने आह्ले बी गुजरी गेदे हे (एह् आखदे हे जे: "अल्लाह दे अलावा कुसै होर दी इबादत नेईं करो, नेईं ते मिगी डर ऐ जे तुसेंगी कुसै बड्डे दिन च सजा दित्ती जाग।

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

उन् ने जवाब दित्ता, "केह़ तुस साढ़े कश आए दे ओ के असेंगी साढ़े देवतें थवां मुड़ने आस् ते आया ऐ? तां साढ़े उप् पर ओह़ सजा लेई आओ, जिसी तुसें असेंगी ध़मकाई दित्ती ऐ, जेकर तुस सच् चाईयें च शामल ओ।"

قَالَ اِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ۖوَاُبَلِّغُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

qāla innamal ‘ilmu ‘indallāh(i), wa uballigukum mā ursiltu bihī wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

उ'नें (हुद) आखेआ, "वास्तव च (उसदा) ज्ञान सिर्फ अल्लाह दा गै ऐ ते मैं (केवल) तुसें गी ओह़ गै पजाना ऐ, जेका मेरे उप्पर उतारे दा ऐ, पर मैं दिक्खना जे तुस इक ऐसी लोक ओ जेके बेवकूफी करदे न।"

فَلَمَّا رَاَوْهُ عَارِضًا مُّسْتَقْبِلَ اَوْدِيَتِهِمْ قَالُوْا هٰذَا عَارِضٌ مُّمْطِرُنَا ۗبَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهٖ ۗرِيْحٌ فِيْهَا عَذَابٌ اَلِيْمٌۙ

falammā ra'auhu ‘āriḍam mustaqbila audiyatihim, qālū hāżā ‘āriḍum mumṭirunā, bal huwa masta‘jaltum bih(ī), rīḥun fīhā ‘ażābun alīm(un).

इस आस् ते जदुं उनेंगी बादल दे रूप च तड़प अपनी वादियें आस् ते औंदे दिक् खेया, तां उनेंगी ग् लाया, "एह़ इक बादल ऐ, जेका असेंगी बरखा देग।" (नहीं!) पर एह् ओह यातना ऐ जिसगी तुस जल्दी करने आस्तै मंगदे ओ (एह् इक ऐसी हवा ऐ जिस च इक दर्दनाक तड़प ऐ;

تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍۢ بِاَمْرِ رَبِّهَا فَاَصْبَحُوْا لَا يُرٰىٓ اِلَّا مَسٰكِنُهُمْۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

tudammiru kulla syai'im bi'amri rabbihā fa'aṣbaḥū lā yurā illā masākinuhum, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

जिने अपने रब दे हुक्म कन्ने सब किश नष्ट करी दित्ता, तां जे ओह् (अद दे लोक) सिर्फ अपने निवास दे (निशान) गी छोड़ियै (धरती उप्पर) अदृश्य होई गे। इस चाल्ली अस पापी गी इनाम दिंदे आं।

وَلَقَدْ مَكَّنّٰهُمْ فِيْمَآ اِنْ مَّكَّنّٰكُمْ فِيْهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَّاَبْصَارًا وَّاَفْـِٕدَةًۖ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ اَبْصَارُهُمْ وَلَآ اَفْـِٕدَتُهُمْ مِّنْ شَيْءٍ اِذْ كَانُوْا يَجْحَدُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannāhum fīmā im makkannākum fīhi wa ja‘alnā lahum sam‘aw wa abṣāraw wa af'idah(tan), famā agnā ‘anhum sam‘uhum wa lā abṣāruhum wa lā af'idatuhum min syai'in iż kānū yajḥadūna bi'āyātillāhi wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ते सचमुच, असीं उन्हां दी स्थिति (समृद्धि ते ताकत नाल) पुष्टि कीती है जो असीं तुहानूं कदे नहीं दित्ता ते असीं उन्हां नू सुनना, नज़र ते दिल दित्ता है, पर उन्हां दी सुनवाई, नज़र ते दिल उन्हां वास्ते ज़रा वी कोई फायदा नहीं, क्योंकि ओह (हमेशा) अल्लाह दी आयतां दा इन्कार करदे हन ते (धमकी) जिसदी उह मजाक उड़ांदे सन, उहनां नू घेर चुका है।

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا مَا حَوْلَكُمْ مِّنَ الْقُرٰى وَصَرَّفْنَا الْاٰيٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa laqad ahlaknā mā ḥaulakum minal-qurā wa ṣarrafnal-āyāti la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते सचमुच, अस तुंदे आस-पास दे मुल्खें गी नष्ट करी ओड़ेया ऐ ते अस बी बार-बार (अपनी महानता दे) निशानें गी समझाया ऐ, तां जे ओह वापस आन (पश्चाताप) करन।

فَلَوْلَا نَصَرَهُمُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ قُرْبَانًا اٰلِهَةً ۗبَلْ ضَلُّوْا عَنْهُمْۚ وَذٰلِكَ اِفْكُهُمْ وَمَا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

falau lā naṣarahumul-lażīnattakhażū min dūnillāhi qurbānan ālihah(tan), bal ḍallū ‘anhum, wa żālika ifkuhum wa mā kānū yaftarūn(a).

तो अल्लाह दे अलावा (उस दे) नेड़े आण वास्ते ओह (मूर्तियां ते देवता) दी इबादत क्यों नहीं कर सकदे? उन्दे कोला देवता बी गायब होई गेदे न? ते एह् गै उंदे झूठ दा नतीजा ऐ ते जेह्ड़ा उनेंगी मनगढ़ंत कीता जंदा हा।

وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ

wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).

ते (याद रखो) जदों असीं तुहाडे (मुहम्मद) दे सामने जिन्न दा इक समूह पेश कीता जो कुरान दी (पढ़न) सुण रहे सन, फिर जदों ओह (पढ़न विच) शामिल हो गए तां उन्हां ने आख्या, "चुप हो जाओ (इसगी सुणन लई)!" इस करिए जदूं एह् खत्म होई गेआ तां ओह् अपने लोकें कोल वापस आई गे (इक चेतावनी देने आस्तै)।

قَالُوْا يٰقَوْمَنَآ اِنَّا سَمِعْنَا كِتٰبًا اُنْزِلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰى مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ وَاِلٰى طَرِيْقٍ مُّسْتَقِيْمٍ

qālū yā qaumanā innā sami‘nā kitāban unzila mim ba‘di mūsā muṣaddiqal limā baina yadaihi yahdī ilal-ḥaqqi wa ilā ṭarīqim mustaqīm(in).

उन्हां ने आख्या, "हे साडे लोग! सचमुच, अस्सां ओ किताब (अल-कुरान) सुनी हे जो मूसा दे बाद भेजी गई हई, (किताबें) दी पुष्टि करदी हे जो पहले आई हई, सच्चाई ते सीधे रास्ते दी तरफ रस्ता डेंदी हई।"

يٰقَوْمَنَآ اَجِيْبُوْا دَاعِيَ اللّٰهِ وَاٰمِنُوْا بِهٖ يَغْفِرْ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُجِرْكُمْ مِّنْ عَذَابٍ اَلِيْمٍ

yā qaumanā ajībū dā‘iyallāhi wa āminū bihī yagfir lakum min żunūbikum wa yujirkum min ‘ażābin alīm(in).

ओ साडी लोक ! अल्लाह गी पुकारने आला व्यक्ति (मुहम्मद) गी स्वीकार करो। ते उदे उप् पर विश् वास करो, ओह़ तुंदे पापें गी जरूर माफ करी ओड़ग ते तुसेंगी दुखी सजा थवां छुड़ाई देग।

وَمَنْ لَّا يُجِبْ دَاعِيَ اللّٰهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِى الْاَرْضِ وَلَيْسَ لَهٗ مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءُ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa mal lā yujib dā‘iyallāhi falaisa bimu‘jizin fil-arḍi wa laisa lahū min dūnihī auliyā'(u), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

ते जो कोई अल्लाह (मुहम्मद) कोल पुकारन वाले (उसदा) नूं स्वीकार नहीं करदा तां ओह धरती ते अल्लाह दी सजा तों बच नहीं सकदा भले ही उस दे सिवाय अल्लाह दे अलावा कोई रक्षक नहीं होवे। ओह् जाहिर गलती च न।”

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَلَمْ يَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ۗبَلٰٓى اِنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa lam ya‘ya bikhalqihinna biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā, balā innahū ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

ते क्या ओह नहीं वेखदे कि अल्लाह ने आकाश ते धरती पैदा कीती है ते उन्हां नूं पैदा करन विच थकदा नहीं, ते उहदे कोल मरे दे नू जिंदा करन दी ताकत है? सचमुच, उसी सारी चीजें उप्पर अधिकार ऐ।

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَلَيْسَ هٰذَا بِالْحَقِّ ۗ قَالُوْا بَلٰى وَرَبِّنَا ۗقَالَ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), alaisa hāżā bil-ḥaqq(i), qālū balā wa rabbinā, qāla fażūqul-‘ażāba bimā kuntum takfurūn(a).

ते (याद रखो) उस दिन जिस दिन (जदूं) अविश्वास करने आलें गी नरक दा सामना करना पौंदा ऐ, (उनेंगी पुच्छेआ जाग), "क्या ए (अदजब) सच्च नेईं ऐ?" उने जवाब दित्ता, "हां, साढ़े प्रभु दे द्वारा।" अल्लाह आखदा ऐ, "फिर इस सजा दा स्वाद चखो कीजे तुसें पैह्लें इसदा इन्कार कीता हा।"

فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ اُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلْ لَّهُمْ ۗ كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوْعَدُوْنَۙ لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنْ نَّهَارٍ ۗ بَلٰغٌ ۚفَهَلْ يُهْلَكُ اِلَّا الْقَوْمُ الْفٰسِقُوْنَ ࣖ

faṣbir kamā ṣabara ulul-‘azmi minar-rusuli wa lā tasta‘jil lahum, ka'annahum yauma yarauna mā yū‘adūn(a), lam yalbaṡū illā sā‘atam min nahār(in), balāg(un), fahal yuhlaku illal-qaumul-fāsiqūn(a).

तो धीरज रखो (हे मुहम्मद) जिवें अडिग रसूले धीरज रखे सन, ते उन्हां ते सजा जल्दी ना मंगो। जिस दिन ओह वादा कीती गेदी सजा दिखदे न, उस दिन ऐसा होग जे ओह् (इस दुनिया च) पर दिनै च इक संक्षिप्त पल गै रेई गेदे होन। तेरा फर्ज सिर्फ संप्रेषित करना है। तो कोई भी नाश नहीं होवेगा सिवाय आज्ञाकारी (अल्लाह दी आज्ञा ना मनने) दे।