Q.S उदास (ص) - 88 श्लोक दी गिणती

صۤ ۗوَالْقُرْاٰنِ ذِى الذِّكْرِۗ

Ṣād, wal-qur'āni żiż-żikr(i).

शाद, कुरान दे द्वारा जिस च चेतावनी होंदी ऐ।

بَلِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ عِزَّةٍ وَّشِقَاقٍ

balil-lażīna kafarū fī ‘izzatiw wa syiqāq(in).

पर जेड़े काफिर करदे हन (होंदे हन) घमंड ते दुश्मनी विच।

كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَّلَاتَ حِيْنَ مَنَاصٍ

kam ahlaknā min qablihim min qarnin fanādaw wa lāta ḥīna manāṣ(in).

उन्हां तों पहलां कितने लोकां नूं असीं तबाह कर दित्ता है, फिर उन्हां ने मदद मंगी भले ही (उस वक्त) भागण दा वक्त नहीं सी।

وَعَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ ۖوَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا سٰحِرٌ كَذَّابٌۚ

wa ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum, wa qālal-kāfirūna hāżā sāḥirun każżāb(un).

ते ओह हैरान होई गे कि उंदे च इक चेतावनी (दूत) उंदे कोल आया; ते काफिरां ने आख्या, “एह् मनुख इक जादूगर ऐ जेड़ा मते सारे झूठ बोलदा ऐ।”

اَجَعَلَ الْاٰلِهَةَ اِلٰهًا وَّاحِدًا ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ

aja‘alal-ālihata ilāhaw wāḥidā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ujāb(un).

क्या उसने सारे देवताएं गी इक परमात्मा बनाई दित्ता? सचमुच, एह् सच्ची गल्ल ऐ जे सच्ची गै हैरानी आह्ली गल्ल ऐ।

وَانْطَلَقَ الْمَلَاُ مِنْهُمْ اَنِ امْشُوْا وَاصْبِرُوْا عَلٰٓى اٰلِهَتِكُمْ ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ يُّرَادُ ۖ

wanṭalaqal-mala'u minhum animsyū waṣbirū ‘alā ālihatikum, inna hāżā lasyai'uy yurād(u).

फिरी उंदे सरदारें (कहदे) चली गे, "जाओ ते अपने देवताएं दी (पूजा) करदे रौह्ओ, वाकई एह् सच्ची गै इक वांछनीय गल्ल ऐ।"

مَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِى الْمِلَّةِ الْاٰخِرَةِ ۖاِنْ هٰذَآ اِلَّا اخْتِلَاقٌۚ

mā sami‘nā bihāżā fil-millatil-ākhirah(ti), in hāżā illakhtilāq(un).

बाद दे धर्मां विच असीं कदे वी इस बारे विच नहीं सुणदे; एह् (अल्लाह दी गवाही), कुसै होर चीजै दे सिवा इक मनगढ़ंत (झूठ) ऐ,

اَؤُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۢ بَيْنِنَا ۗبَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْۚ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ ۗ

a'unzila ‘alaihiż-żikru mim baininā, bal hum fī syakkim min żikrī, bal lammā yażūqū ‘ażāb(i).

साढ़े च कुरान उदे उप्पर कीं प्रगट होई गेआ?” दरअसल, उनेंगी मेरे कुरान पर शक ऐ, पर उनेंगी (मेरी) सजा नेई महसूस होई ऐ।

اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ

am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).

या उंदे कोल तुंदे प्रभु, सर्वशक्तिमान, सर्वदाता कोला कृपा दा खजाना ऐ?]

اَمْ لَهُمْ مُّلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗفَلْيَرْتَقُوْا فِى الْاَسْبَابِ

am lahum mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, falyartaqū fil-asbāb(i).

या उन्दे कोल सुर्ग ते धरती दे राज्य न ते उंदे बीच की ऐ? (अगर है) तां सीढ़ी (स्वर्ग) ते चढ़न दे।

جُنْدٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُوْمٌ مِّنَ الْاَحْزَابِ

jundum mā hunālika mahzūmum minal-aḥzāb(i).

(ओह) फौजियां दा इक बड्डा समूह हन जो उथे हन जो हार जांगन।

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ ذُو الْاَوْتَادِۙ

każżabat qablahum qaumu nūḥiw wa ‘āduw wa fir‘aunu żul-autād(i).

उंदे शा पैह़लैं नूह़ दे लोकें, 'अद ते फिरौन, जिंदे च बड्डी फौज ही, उनेंगी बी (प्रेरितें) दा इन् कार कित्ता हा।

وَثَمُوْدُ وَقَوْمُ لُوْطٍ وَّاَصْحٰبُ لْـَٔيْكَةِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الْاَحْزَابُ

wa ṡamūdu wa qaumu lūṭiw wa aṣḥābul-aikah(ti), ulā'ikal-aḥzāb(u).

ते (इयां गै) समुद, लूत दे लोक ते ऐका दे लोक बी। एह् ओह समूह न जेह्ड़े (प्रेरितें दे खलाफ) गठजोड़ करदे न।

اِنْ كُلٌّ اِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ࣖ

in kullun illā każżabar-rusula faḥaqqa ‘iqāb(i).

उने सारे प्रेरितें कन् ने झूठ बोलेया हा, इस आस् ते ओह़ मेरी सजा गी महसूस करने दे हकदार ह़न।

وَمَا يَنْظُرُ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً مَّا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ

wa mā yanẓuru hā'ulā'i illā ṣaiḥataw wāḥidatam mā lahā min fawāq(in).

ते असल विच ओ जो इंतजार कर रहे सन, ओ सिर्फ इक चीख ही सी, जिस विच कोई विराम नहीं सी।

وَقَالُوْا رَبَّنَا عَجِّلْ لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ

wa qālū rabbanā ‘ajjil lanā qiṭṭanā qabla yaumil-ḥisāb(i).

ते उन् ने ग् लाया, "साढ़े रब, जेकी सजा साढ़े आस् ते दित्ती गेदी ऐ, उसी तौले करी ओड़ो, जेकी हिसाब-किताब दे दिन थवां पैह़लैं ऐ।"

اِصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِۚ اِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

iṣbir ‘alā mā yaqūlūna ważkur ‘abdanā dāwūda żal-aid(i), innahū awwāb(un).

उंदी गल्लै उप्पर धैर्य रक्खो; ते साढ़े सेवक दाऊद गी याद करो जिंदे कोल ताकत ऐ; सचमुच ओह (अल्लाह) दा बड़ा आज्ञाकारी हा।

اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ

innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).

सचमुच, अस्सां ही शाम ते सवेरे उंदे कन्ने (दाऊद) कन्ने महिमा करने आस्ते पहाड़ें गी अपने वश च करदे आं,

وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ

waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).

ते (असीं बी) पंछियें गी इकट्ठा कीता गेदा हालत च वश च कीता। उंदे च हर इक (अल्लाह) दा बड़ा आज्ञाकारी हा।

وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ

wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).

ते असीं उस दे राज नू मजबूत कीता ते असीं उस नूं गल्लां दा फैसला करन विच ज्ञान ते बुद्धि दित्ती।

۞ وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِۘ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَۙ

wa hal atāka naba'ul-khaṣm(i), iż tasawwarul-miḥrāb(a).

ते क्या तुहाडे कोल उन्हां दी खबर आई है जिन्हां ने मिहराब दी दीवार ते चढ़दे वक्त झगड़ा कीता?

اِذْ دَخَلُوْا عَلٰى دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْۚ خَصْمٰنِ بَغٰى بَعْضُنَا عَلٰى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَآ اِلٰى سَوَاۤءِ الصِّرَاطِ

iż dakhalū ‘alā dāwūda fafazi‘a minhum qālū lā takhaf, khaṣmāni bagā ba‘ḍunā ‘alā ba‘ḍin faḥkum bainanā bil-ḥaqqi wa lā tusyṭiṭ wahdinā ilā sawā'iṣ-ṣirāṭ(i).

जदूं ओह दाऊद कन्नै मिलने आस्तै दाखल होए तां ओह् उंदे (आगमन) दे कारण हैरान होई गेआ। उ'नें आखेआ, "डर नेईं! (अस) दवैं विवाद च न, साढ़े च किश ने दुए कन्नै अन्याय कीता ऐ; इस करी साढ़े बश्कार निष्पक्ष न्याय करो ते सच्चाई कोला हटदे नेईं ते सीधे रस्ते पर नेईं रवाओ।

اِنَّ هٰذَآ اَخِيْ ۗ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ ۗفَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِى الْخِطَابِ

inna hāżā akhī, lahū tis‘uw wa tis‘ūna na‘jataw wa liya na‘jatuw wāḥidah(tun), faqāla aqfilnīhā wa ‘azzanī fil-khiṭāb(i).

दरअसल, मेरे भ्राऽ कोल उननबे मादा बकरियां ही ते मेरे कोल इक गै ही, फिरी उ'नें आखेआ, "(अपनी बकरी) मिगी सौंपी देओ! ते उ'नें बहस च मिगी हराया।"

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩

qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).

उ'नें (दाऊद) आखेआ, "सचमुच, उ'नें तुंदी बकरी गी अपनी बकरी गी (जोड़ने) मंगने कन्नै तुंदे कन्नै गलत कीता ऐ। सचमुच, मते सारे लोक जेह्ड़े साझीदार न, उंदे च मते सारे लोक दुए कन्नै गलत करदे न, सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े विश्वास करदे न ते भलाई करदे न; ते उंदे चा किश गै ऐसा करदे न। ते दाऊद गी शक हा के अस उसी परखदे आं; इस करिए उने अपने रब कोला माफी मंगी फिर डिग्गी गेई ते पश्चाताप कीता।

فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَۗ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ

fa gafarnā lahū żālik(a), wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

फिर असीं (उस दी गलती) माफ कर दित्ती। ते सचमुच, उंदे कोल इक ऐसी स्थिति ऐ जेड़ी सचमुच साढ़े कोल ऐ ते वापस औने आस्तै इक अच्छी जगह ऐ।

يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ

yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).

(अल्लाह ने आख्या) "हे दाऊद! असीं तुहानूं धरती ते खलीफा (शासक) बना दित्ता है, तां लोकां दे बीच (केस) दा निष्पक्ष न्याय करो ते अपनी इच्छाएं दा पालन ना करो, क्योंकि ए तुहानू अल्लाह दे राह तों भटक जावेगा। वाकई, जो अल्लाह दे राह तों भटकदे हन, उहनां नू भारी सजा मिलनी है, क्योंकि ओह हिसाब दा दिन भुल गिआ।

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ۗذٰلِكَ ظَنُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنَ النَّارِۗ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā bāṭilā(n), żālika ẓannul-lażīna kafarū, fawailul lil-lażīna kafarū minan-nār(i).

ते अस्सां आकाश ते धरती ते उन्दे बीच दी सारी चीजां गी बेकार नेईं बनाया। काफिरां दी राय ऐ; तां हाय काफिरें गी, कीजे ओह अग्ग च दाखल होंगन।

اَمْ نَجْعَلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَالْمُفْسِدِيْنَ فِى الْاَرْضِۖ اَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِيْنَ كَالْفُجَّارِ

am naj‘alul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kal-mufsidīna fil-arḍ(i), am naj‘alul-muttaqīna kal-fujjār(i).

क्या अस्सां विश्वास करने आलें ते भलाई करने आलें कन्ने उं'दे समान बर्ताव करचे जिन्ना धरती उप्पर बदमाशी फैलांदे न? या अल्लाह कोला डरने आलें गी बी बुराई करने आलें दे समान समझना चाहिदा?

كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ مُبٰرَكٌ لِّيَدَّبَّرُوْٓا اٰيٰتِهٖ وَلِيَتَذَكَّرَ اُولُوا الْاَلْبَابِ

kitābun anzalnāhu ilaika mubārakul liyaddabbarū āyātihī wa liyatażakkara ulul-albāb(i).

किताब (अल-कुरान) जो असीं तुहाडे कोल भेजी है, ओह बरकत नाल भरी है तां कि ओ इसदी आयत दी कदर कर सकन ते तां कि सुस्थ दिमाग वाले लोग सबक सिख सकन।

وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ

wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

ते दाऊद गी अस (इक पुत्तर) सुलेमान देई दित्ता; ओह सब तों वड्डा सेवक है। सचमुच ओह (अल्लाह) दा बड़ा आज्ञाकारी हा।

اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ

iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).

(याद रखो) जदों इक दोपहर उस नूं (घोड़े) दिखाए गए सन जो वश विच सन, (लेकिन) दौड़न विच बहुत तेज सन,

فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ

fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).

फिरी उन्हा ने आख्या, “सचमुच, मैं सारे भले चीजां (घोड़े) नाल प्यार करेंदा हां, जो मेकूं अपणे प्रभु दी (महानता) याद करेंदे हन, जब तक कि सूरज डूबदा कैनी।”

رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ

ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).

“सब घोड़े मेरे कोल वापस लाओ।” फिरी उसने घोड़े दे पैर ते गर्दन कट्ट दित्ते।

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ

wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).

ते सचमुच, अस सुलेमान गी परखया ते उसी अपने सिंहासन उप्पर शरीर दे रूप च (बीमारी कन्नै कमजोर) सुटाया, फिरी ओह् पछतावा करी लेआ।

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ

qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).

उ'नें आखेआ, "हे मेरे रब, मिगी माफ करो ते मिगी इक ऐसा राज देओ जेह्ड़ा मेरे बाद कुसै गी बी नेईं मिलग। वाकई तुस गै दाता ओ।"

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ

fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).

फिरी अस उस हवा गी उस दे अधीन करी दित्ता जेह्ड़ी उंदी हुक्म दे मताबक चंगी चाल्ली चली जंदी ही।

وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ

wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).

ते (असीं बी उदे अधीन कित्ता) शैतान, सारे बिल्डर ते गोताखोर।

وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ

wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).

ते होर (दानव) जो जंजीरें च बन्नी गेदे न।

هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).

एह् साढ़ा दान ऐ; फिर (दूजे गी) देना या रोकना (अपने लेई) बिना गणना दे।

وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ

wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

ते सचमुच, उहदे कोल साडे कोल इक पोजीशन है ते वापस आण वास्ते इक अच्छी जगह है।

وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ

ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).

ते साढ़े सेवक अय्यूब गी याद करो, जिसलै उने अपने रब गी पुकारया, "वास्तव च, मैं शैतान ने दुख ते आपदा कन्नै सताया ऐ।"

اُرْكُضْ بِرِجْلِكَۚ هٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌ وَّشَرَابٌ

urkuḍ birijlik(a), hāżā mugtasalum bāriduw wa syarāb(un).

अल्लाह आखदा ऐ) "अपने पैरें गी दबाओ; एह् स्नान ते पीने आस्तै ठंडा पानी ऐ।"

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ

wa wahabnā lahū ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam minnā wa żikrā li'ulil-albāb(i).

ते अस उसी (उंदे परोआर दे मिलने कन्नै) आशीर्वाद दित्ता ते अस उंदी गिनतरी च बाद्दा कीता, साढ़े कोला दया ते सुद्ध दिमाग आह्ले लोकें आस्तै इक सबक दे तौर उप्पर।

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِّهٖ وَلَا تَحْنَثْ ۗاِنَّا وَجَدْنٰهُ صَابِرًا ۗنِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

wa khuż biyadika ḍigṡan faḍrib bihī wa lā taḥnaṡ, innā wajadnāhu ṣābirā(n), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

ते हत्थै कन्नै इक गठरी (घास दा) लैओ, फिर उस कन्नै उसगी मारो ते अपनी कसम नेईं तोड़ो। सचमुच, असीं उसी (अय्यूब) इक धैर्यवान आदमी पाया। ओह् उत्तम सेवक ऐ। सचमुच ओह (अल्लाह) दा बड़ा आज्ञाकारी हा।

وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ

ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).

ते साढ़े सेवकें गी याद करो: अब्राहम, इसहाक ते याकूब जिंदे कोल बड़ी शक्ति ते (उच्च) ज्ञान ऐ।

اِنَّآ اَخْلَصْنٰهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِۚ

innā akhlaṣnāhum bikhāliṣatin żikrad-dār(i).

सचमुच, अस इन्हें गी उच्चे नैतिकता (दान) करियै शुद्ध कीता ऐ, यानी हमेशा (लोकें गी) परलोक दी याद दिलांदे होई।

وَاِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاَخْيَارِۗ

wa innahum ‘indanā laminal-muṣṭafainal-akhyār(i).

ते सचमुच, साडे पासे ओह बेहतरीन चुने होए लोकें च शामल न।

وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ

ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).

ते इस्माइल, इलियासा' ते जुल्किफ्ली गी याद करो। एह् सारे सारें कोला शैल लोकें च शामल न।

هٰذَا ذِكْرٌ ۗوَاِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ لَحُسْنَ مَاٰبٍۙ

hāżā żikr(un), wa inna lil-muttaqīna laḥusna ma'āb(in).

एह् इक इज्जत ऐ (उंदे आस्तै)। ते सचमुच, जिन्हां नूं पुण्यात्मा है, उहनां वास्ते वापस आण दी सब तों वड्डी जगह,

جَنّٰتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْاَبْوَابُۚ

jannāti ‘adnim mufattaḥatal lahumul-abwāb(u).

(अर्थात) अदन दे बाग जिंदे दरवाजे उंदे आस्तै खुल्ले न;

مُتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍ وَّشَرَابٍ

muttaki'īna fīhā yad‘ūna fīhā bifākihatin kaṡīratiw wa syarāb(in).

उस विच ओह (सोफे ते) टिका करदे हन, जबकि (उस जन्नत विच) भरपूर फल ते पेय मंगदे हन।

۞ وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ اَتْرَابٌ

wa ‘indahum qāṣirātuṭ-ṭarfi atrāb(un).

ते उंदे बगल च (सुर्गदूत बी न) जिंदी नज़र मंद ऐ ते उंदी उम्र इक गै ऐ।

هٰذَا مَا تُوْعَدُوْنَ لِيَوْمِ الْحِسَابِ

hāżā mā tū‘adūna liyaumil-ḥisāb(i).

हिसाब-किताब दे दिन तुंदे कन्ने ए गै वादा कीता गेदा ऐ।

اِنَّ هٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهٗ مِنْ نَّفَادٍۚ

ina hāżā larizqunā mā lahū min nafād(in).

सचमुच, एह् साढ़े कोला कदें बी नेईं खत्म होने आह्ला प्रावधान ऐ।

هٰذَا ۗوَاِنَّ لِلطّٰغِيْنَ لَشَرَّ مَاٰبٍۙ

hāżā, wa inna liṭ-ṭāgīna lasyarra ma'āb(in).

एह् (उंदी स्थिति) ऐ। ते सचमुच, जेड़े आज्ञा ना मनदे न, उंदे आस्तै वापस औने आस्तै इक बुरी जगह जरूर ऐ,

جَهَنَّمَۚ يَصْلَوْنَهَاۚ فَبِئْسَ الْمِهَادُ

jahannam(a), yaṣlaunahā, fabi'sal-mihād(u).

(अर्थात) नरक दी अग्ग जिस विच ओह दाखल होनगे; तां ओह़ इक बुरा ध़न ऐ।

هٰذَاۙ فَلْيَذُوْقُوْهُ حَمِيْمٌ وَّغَسَّاقٌۙ

hāżā, falyażūqūhu ḥamīmuw wa gassāq(un).

एह् (नरक दी सजा) ऐ, तां उनेंगी इसदा स्वाद चखने देयो, (उंदे पीने) बड़ा गै गरम पानी ते बड़ा ठंडा पानी,

وَّاٰخَرُ مِنْ شَكْلِهٖٓ اَزْوَاجٌۗ

wa ākharu min syaklihī azwāj(un).

ते उस्सै चाल्ली दे होर किस्म दे (सज़ा)।

هٰذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْۚ لَا مَرْحَبًا ۢبِهِمْ ۗ اِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ

hāżā faujum muqtaḥimum ma‘akum, lā marḥabam bihim, innahum ṣālun-nār(i).

(उन्हें गी आखेआ गेआ हा), "एह् इक बड्डा समूह ऐ (तुंदे अनुयायियें दा) जेह्ड़ा तुंदे कन्नै (नरक च) इकट्ठा होआ करदा ऐ।" उन्हां दा कोई स्वागत कैनी क्यूंकि असल विच ओ नरक विच जासिन (उंदे नेताएं ने आख्या)।

قَالُوْا بَلْ اَنْتُمْ لَا مَرْحَبًاۢ بِكُمْ ۗ اَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوْهُ لَنَاۚ فَبِئْسَ الْقَرَارُ

qālū bal antum lā marḥabam bikum, antum qaddamtumūhu lanā, fabi'sal-qarār(u).

(उंदे अनुयायियें जवाब दित्ता), "असल च, तुस गै ओ जिनेंगी (अधिक उचित रूप च) स्वागत नेई मिलदा, कीजे तुस गै असेंगी कयामत च डुबोई दित्ता हा, तां जे रौहने दी सबने थमां बुरी जगह ऐ।"

قَالُوْا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِى النَّارِ

qālū rabbanā man qaddama lanā hāżā fazidhu ‘ażāban ḍi‘fan fin-nār(i).

उन्हां ने (फिर) आख्या, "हे साडे रब, जो सानू इस (अदजब) विच डुबो दे, फिर उस नू नरक विच दोगुना सजा जोड़ो।"

وَقَالُوْا مَا لَنَا لَا نَرٰى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِّنَ الْاَشْرَارِ

wa qālū mā lanā lā narā rijālan kunnā na‘udduhum minal-asyrār(i).

ते (आज्ञा आज्ञा नेईं मनने आले लोकें) ने आखेआ, “अस उनें लोकें गी की नेईं दिक्खदे जिनेंगी पैह्लें (दुनिया च) अस बुरे (घृणित) लोकें गी समझदे हे?

اَتَّخَذْنٰهُمْ سِخْرِيًّا اَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْاَبْصَارُ

attakhażnāhum sikhriyyan am zāgat ‘anhumul-abṣār(u).

क्या अस्सां पैह्लें उंदा मजाक उड़ांदे हे, जां इस करिए की साढ़ी अक्खीं दी दृष्टि असेंगी उनेंगी दिक्खने थमां रोकदी ही?”

اِنَّ ذٰلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ اَهْلِ النَّارِ ࣖ

inna żālika laḥaqqun takhāṣumu ahlin-nār(i).

सचमुच, असल विच इह ही होंदा है, (अर्थात) नरक दे निवासियां विच झगड़ा।

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مُنْذِرٌ ۖوَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

qul innamā ana munżir(un), wa mā min ilāhin illallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

कहो (मुहम्मद) "वास्तव च मैं सिर्फ इक चेतावनी देने आला हां, अल्लाह, सर्वशक्तिमान, पराक्रमी दे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ।

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumal-‘azīzul-gaffār(u).

(अर्थात) आकाश ते धरती ते उन्दे बिच दा स्वामी, परम पराक्रमी, परम क्षमा करने आला।”

قُلْ هُوَ نَبَؤٌا عَظِيْمٌۙ

qul huwa naba'un ‘aẓīm(un).

कहो, "ओह (कुरान) बड़ी खबर है,

اَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُوْنَ

antum ‘anhu mu‘riḍūn(a).

कि तुस उदे कोला मुड़ी गे।

مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍۢ بِالْمَلَاِ الْاَعْلٰٓى اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ

mā kāna liya min ‘ilmim bil-mala'il-a‘lā iż yakhtaṣimūn(a).

अल-मलाउल अ'ला (फरिश्ते) दे बारे च मिगी ज़रा बी जानकारी नेईं ही, जदूं ओह बहस करदे हे।

اِنْ يُّوْحٰىٓ اِلَيَّ اِلَّآ اَنَّمَآ اَنَا۠ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

iy yūḥā ilayya illā annamā ana nażīrum mubīn(un).

मेकूं प्रगट होया है कि मैं सिर्फ इक साफ चेतावनी देण वाला हां।”

اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ

iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṭīn(in).

(याद) जदों तुहाडे रब ने फरिश्ते नू आख्या सी, “सच विच मैं मनुख नू मिट्टी तों पैदा करां।

فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ

fa'iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī faqa‘ū lahū sājidīn(a).

फिर जदों मैं घटना नू सिद्ध कर दित्ता ते मैं उस विच अपनी आत्मा (सृष्टि) दा सांस दित्ता; इस करिए उसी सजदा करियै अपने आप गी अधीन करो।"

فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ

fasajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).

फिरी सुर्गदूतें सारे प्रणाम कित्ते।

اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).

शैतान गी छोड़िये; ओह् घमंड करदा ऐ ते ओह् काफिरें दे समूह च शामल ऐ।

قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ

qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "हे शैतान, तुहानूं की रोकदा है कि मैं जो मैं अपनी ताकत नाल पैदा कीता है, उस नू झुकन तों रोकदा है। क्या तुहानूं अपने आप ते गर्व है या तुहानूं (महसूस) होवे कि तुसीं किसे (उच्च) समूह दे हो?"

قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(इब्लीस) ने आख्या, "मैं उंदे कोला बेहतर आं, कीजे तुसें मिगी अग्ग थमां बनाया ऐ, जदके तुसें उसी धरती थमां बनाया ऐ।"

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌۖ

qāla fakhruj minhā fa'innaka rajīm(un).

(अल्लाह) ने आख्या, "फिर स्वर्ग तों निकल जाओ! वाकई तुस इक शापित प्राणी ओ।"

وَّاِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِيْٓ اِلٰى يَوْمِ الدِّيْنِ

wa inna ‘alaika la‘natī ilā yaumid-dīn(i).

ते सच च मेरा श्राप तुंदे उप्पर न्याए दे दिन तकर रेई गेदा ऐ।”

قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla rabbi fa'anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(इब्लीस) ने आख्या, "हे मेरे रब, जिस दिन ओह जिंदा नेईं होन, उस दिन तकर मिगी निलंबित करो।"

قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَۙ

qāla fa'innaka minal-munẓarīn(a).

(अल्लाह) ने आख्या, "फिर सचमुच तुस उन लोकें च शामल ओ जिनेंगी छूट दित्ती जंदी ऐ।

اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ

ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).

नियत दिन (कयामी दे दिन) तकर।”

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

qāla fabi‘izzatika la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).

(शैतान) ने जवाब दित्ता, “तुंदी महिमा कन्ने मैं उनेंगी सारें गी गुमराह करगा,

اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādaka minhumul-mukhlaṣīn(a).

सिवाय तेरे दास दे जेके उंदे च चुने गेदे न।”

قَالَ فَالْحَقُّۖ وَالْحَقَّ اَقُوْلُۚ

qāla fal-ḥaqq(u), wal-ḥaqqa aqūl(u).

(अल्लाह) ने आख्या, “तो जो सच है (मेरी कसम है), ते सिर्फ सच्चाई ही है जो मैं आखदा हां।

لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'amla'anna jahannama minka wa mimman tabi‘aka minhum ajma‘īn(a).

सचमुच, मैं तुंदे कन् ने ते उंदे सारें च तुंदे पिच्छे चलने आलें कन् ने नरक गी भ़रोगा।"

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُتَكَلِّفِيْنَ

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajriw wa mā ana minal-mutakallifīn(a).

(मुहम्मद) आखना, "मैं तुंदे कोला (मेरे उपदेश) दा ज़रा बी इनाम नेईं मंगदा; ते मैं उनें लोकें च शामल नेईं आं जेह्ड़े चीजें गी बनांदे न।"

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ

in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

ए (अल-कुरान) कुझ वी नहीं सिवाय सारी कुदरत वास्ते चेतावनी दे।

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ ࣖ

wa lata‘lamunna naba'ahū ba‘da ḥīn(in).

ते सचमुच, तुसीं इक समें दे बाद इसदी खबर (कुरान) दी (सच्चाई) जानगे।”