Q.S अर-रम (اَلرُّوم) - 60 श्लोक दी गिणती

الۤمّۤ ۚ

alif lām mīm.

अलीफ लम मिम।

غُلِبَتِ الرُّوْمُۙ

gulibatir-rūm(u).

रोमन हार गे,

فِيْٓ اَدْنَى الْاَرْضِ وَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُوْنَۙ

fī adnal-arḍi wa hum mim ba‘di galabihim sayaglibūn(a).

नजदीकी देश च ते ओह् अपनी हार दे बाद जीत हासल करंगन,

فِيْ بِضْعِ سِنِيْنَ ەۗ لِلّٰهِ الْاَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْۢ بَعْدُ ۗوَيَوْمَىِٕذٍ يَّفْرَحُ الْمُؤْمِنُوْنَۙ

fī biḍ‘i sinīn(a), lillāhil-amru min qablu wa mim ba‘d(u), wa yauma'iżiy yafraḥul-mu'minūn(a).

कुछ सालां विच (फिर)। (ओह जीतदे हन) तों पहलां ते बाद दा मामला अल्लाह दा है। ते उस दिन (रोमियों दी जीत दे) विश्वासी खुश हो गए।

بِنَصْرِ اللّٰهِ ۗيَنْصُرُ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ

binaṣrillāh(i), yanṣuru may yasyā'(u), wa huwal-‘azīzur-raḥīm(u).

परमात्मा दी मदद दे कारण। जिसदी चाहंदा ऐ उसी मदद करदा ऐ। ओह् परम पराक्रमी, परम दयालु ऐ।

وَعْدَ اللّٰهِ ۗ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ وَعْدَهٗ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa‘dallāh(i), lā yukhlifullāhu wa‘dahū wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

(यानी) अल्लाह दा वादा। अल्लाह अपना वादा ना तोड़ेगा, पर ज्यादातर लोग नहीं जानदे।

يَعْلَمُوْنَ ظَاهِرًا مِّنَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۖ وَهُمْ عَنِ الْاٰخِرَةِ هُمْ غٰفِلُوْنَ

ya‘lamūna ẓāhiram minal-ḥayātid-dun-yā, wa hum ‘anil-ākhirati hum gāfilūn(a).

ओह् जानदे न जे संसारी जीवन थमां केह् पैदा होंदा ऐ (प्रगट होंदा ऐ); जबकि (द) परलोक दे बारे च ओह लापरवाही करदे न।

اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۗ مَا خَلَقَ اللّٰهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ بِلِقَاۤئِ رَبِّهِمْ لَكٰفِرُوْنَ

awalam yatafakkarū fī anfusihim, mā khalaqallāhus-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqqi wa ajalim musammā(n), wa inna kaṡīram minan-nāsi biliqā'i rabbihim lakāfirūn(a).

ते ओह़ अपने आप गी किय् यां नेई मनदे? अल्लाह ने आसमान अते धरती अते उन्हां दे विच दी सारी चीजां कूं सच दे नाल अते हिक खास शर्त दे वास्ते कैनी पैदा कीता। ते सचमुच, ज्यादातर मनुख-जाति अपने रब कन्ने मिलने दा इन्कार करदे न।

اَوَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَّاَثَارُوا الْاَرْضَ وَعَمَرُوْهَآ اَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوْهَا وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۗ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَۗ

awalam yasīrū fil-arḍi fayanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, kānū asyadda minhum quwwataw wa aṡārul-arḍa wa ‘amarūhā akṡara mimmā ‘amarūhā wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

ते केह़ ओह़ धरती उप् पर सफर नेई कित्ता ते दिक् खेया के उंदे शा पैह़लैं दे लोकें कन् ने केह़ ह़ोया हा (जिनेंगी प्रेरित दा इन् कार कित्ता हा)? ए लोक उन्हां तों (अपने आप) तों वी मजबूत हन ते उन्हां ने धरती (जमीन) दी खेती कीती है ते उस नूं उस तों वी वद्ध समृद्ध कीता है जो उहनां ने समृद्ध कीता है। ते उंदे दूत साफ-साफ सबूतें कन्नै उंदे कोल आए। तो अल्लाह उन्हां नाल नाजाय नहीं करदा, बल्कि ओह ही हन जो अपने नाल नाजायज करदे हन।

ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِيْنَ اَسَاۤءُوا السُّوْۤاٰىٓ اَنْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَكَانُوْا بِهَا يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

Ṡumma kāna ‘āqibatal-lażīna asā'us-sū'ā an każżabū bi'āyātillāhi wa kānū bihā yastahzi'ūn(a).

फिर, बुराई करने आलें दा इक होर बी बुरी सजा अंत ऐ। क्योंकि ओ अल्लाह दी आयत दा इन्कार करदे ने ते हमेशा मजाक उड़ांदे ने।

اَللّٰهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

allāhu yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

अल्लाह ओह है जो सृष्टि दी शुरुआत करदा है, फिर दोहरांदा है; फिरी तुस उदे कोल वापस आई जाओगे।

وَيَوْمَ تَقُوْمُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُوْنَ

wa yauma taqūmus-sā‘atu yublisul-mujrimūn(a).

ते जिस दिन (जदूं) क़यामत होवेगी, उस दिन पापी (मशरिक) निराशा विच चुप हो जांगन।

وَلَمْ يَكُنْ لَّهُمْ مِّنْ شُرَكَاۤىِٕهِمْ شُفَعٰۤؤُا وَكَانُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ كٰفِرِيْنَ

wa lam yakul lahum min syurakā'ihim syufa‘ā'u wa kānū bisyurakā'ihim kāfirīn(a).

ते उंदे आस्तै अपनी मूर्तियें थमां बिनती (मदद) करना असंभव ऐ, जदके ओह् अपनी मूर्तियें दा इन्कार करदे न।

وَيَوْمَ تَقُوْمُ السَّاعَةُ يَوْمَىِٕذٍ يَّتَفَرَّقُوْنَ

wa yauma taqūmus-sā‘atu yauma'iżiy yatafarraqūn(a).

ते जिस दिन पुनरुत्थान औग, उस दिन मनुख जाति (समूह) च बंड्डी जाग।

فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَهُمْ فِيْ رَوْضَةٍ يُّحْبَرُوْنَ

fa ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti fahum fī rauḍatiy yuḥbarūn(a).

तां जेड़े विश्वास करदे न ते भला कम्म करदे न, ओह बाग (स्वर्ग) च खुश होंदे न।

وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَلِقَاۤئِ الْاٰخِرَةِ فَاُولٰۤىِٕكَ فِى الْعَذَابِ مُحْضَرُوْنَ

wa ammal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā wa liqā'il-ākhirati fa'ulā'ika fil-‘ażābi muḥḍarūn(a).

ते रही गल्ल जेड़े कुफर ते साडे निशानियां दा इन्कार करदे हन ते (इंकार) करदे हन, तां ओह तड़प (नरक) विच ही रहनगे।

فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ حِيْنَ تُمْسُوْنَ وَحِيْنَ تُصْبِحُوْنَ

fa subḥānallāhi ḥīna tumsūna wa ḥīna tuṣbiḥūn(a).

तो शाम ते सवेरे (भोर) अल्लाह दी महिमा करो,

وَلَهُ الْحَمْدُ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَعَشِيًّا وَّحِيْنَ تُظْهِرُوْنَ

wa lahul-ḥamdu fis-samāwāti wal-arḍi wa ‘asyiyyaw wa ḥīna tuẓhirūn(a).

ते सारी स्तुति सुर्ग च, धरती उप्पर, रातीं ते मध्याह्न च उंदी स्तुति कीती जा।

يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَيُحْيِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۗوَكَذٰلِكَ تُخْرَجُوْنَ ࣖ

yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa yuḥyil-arḍa ba‘da mautihā, wa każālika tukhrajūn(a).

उने जिंदे लोकें गी मुड़ें चों कड्डी लेता ते जिंदे च मुड़ें गी कड्डी लेता ते धरती गी मरे दे (सुक्के) दे बाद जिंदा करी ओड़ेया। ते इयां गै तुसें गी (कबर थमां) बाहर कड्डेआ जाग।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ خَلَقَكُمْ مِّنْ تُرَابٍ ثُمَّ اِذَآ اَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُوْنَ

wa min āyātihī an khalaqakum min turābin ṡumma iżā antum basyarun tantasyirūn(a).

ते उंदे चिन्नें च एह् बी ऐ जे उ’नें तुसेंगी धूड़ थमां पैदा कीता ऐ, तां अचानक तुस बिखरे दे मनुख होई गेदे हे।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوْٓا اِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَّوَدَّةً وَّرَحْمَةً ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

wa min āyātihī an khalaqa lakum min anfusikum azwājal litaskunū ilaihā wa ja‘ala bainakum mawaddataw wa raḥmah(tan), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).

ते उदे निशानें च (अपनी महानता दे) च एह् बी ऐ जे उ'नें तुंदे आस्तै तुंदी अपनी किस्म दे साथी पैदा कीते हे, तां जे तुस उंदे कन्नै झुकाव ते उंदे कन्नै आराम दा एहसास करो, ते उ'नें तुंदे बश्कार प्रेम ते स्नेह दे भाव पैदा कीते। सचमुच, इस विच सचमुच (अल्लाह दी महानता दे) निशान हन, जो सोचण वाले लोकां वास्ते।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖ خَلْقُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافُ اَلْسِنَتِكُمْ وَاَلْوَانِكُمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّلْعٰلِمِيْنَ

wa min āyātihī khalqus-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfu alsinatikum wa alwānikum, inna fī żālika la'āyātil lil-‘ālimīn(a).

ते उंदे चिन्नें च आकाश ते धरती दी रचना, ते तुंदी भाशाएं ते रंगें च भेद बी शामल न। सचमुच, इस च इक ऐसे लोकें आस्तै संकेत न जेह्ड़े जानदे न।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖ مَنَامُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَابْتِغَاۤؤُكُمْ مِّنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ

wa min āyātihī manāmukum bil-laili wan-nahāri wabtigā'ukum min faḍlih(ī), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yasma‘ūn(a).

ते उंदे चिन्नें च तुंदी रात ते दिन दी नींद ते तुंदी उदी इनाम दी तलाश बी शामल ऐ। सचमुच, उस च इक लोकें आस्तै संकेत न जेह्ड़े सुनदे न।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَيُحْيٖ بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

wa min āyātihī yurīkumul-barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunazzilu minas-samā'i mā'an fa yuḥyī bihil-arḍa ba‘da mautihā, inna fī żālika la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).

ते अपने निशानें च (अपनी महानता दे) च, ओह् तुसेंगी डर ते उम्मीद (जन्म देने आस्तै) बिजली दस्सदा ऐ, ते ओह् आकाश थमां पानी (बरखा) भेजदा ऐ, फिरी उस पानी कन्नै ओह् धरती गी मरने (सुक्के) दे बाद जिंदा करदा ऐ। सचमुच, इस च, समझने आह्ले लोकें आस्तै सच्चें गै संकेत न।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ تَقُوْمَ السَّمَاۤءُ وَالْاَرْضُ بِاَمْرِهٖۗ ثُمَّ اِذَا دَعَاكُمْ دَعْوَةًۖ مِّنَ الْاَرْضِ اِذَآ اَنْتُمْ تَخْرُجُوْنَ

wa min āyātihī an taqūmas-samā'u wal-arḍu bi'amrih(ī), ṡumma iżā da‘ākum da‘watam minal-arḍi iżā antum takhrujūn(a).

ते उंदे चिन्नें (महान) च उंदी मर्जी कन्नै आकाश ते धरती दी स्थापना बी ऐ। फिर जदों ओह तुहानूं इक वारी धरती तों बुलांदा है, तां तुरंत तुसीं (कबर तों) बाहर निकल जांदे हो।

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).

ते आकाश ते धरती च सब किश उदे गै ऐ। हर चीज़ सिर्फ उंदे अधीन ऐ।

وَهُوَ الَّذِيْ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ وَهُوَ اَهْوَنُ عَلَيْهِۗ وَلَهُ الْمَثَلُ الْاَعْلٰى فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

wa huwal-lażī yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū wa huwa ahwanu ‘alaih(i), wa lahul-maṡalul-a‘lā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

ते सृष्टि दी शुरुआत उसी गै करदा ऐ, फिरी उसी दोहरांदा ऐ, ते उसी होर बी आसान ऐ। उदे च आकाश ते धरती च परमात्मा दे गुण न। ते ओह परम ताकतवर, परम ज्ञानी ऐ।

ضَرَبَ لَكُمْ مَّثَلًا مِّنْ اَنْفُسِكُمْۗ هَلْ لَّكُمْ مِّنْ مَّا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ مِّنْ شُرَكَاۤءَ فِيْ مَا رَزَقْنٰكُمْ فَاَنْتُمْ فِيْهِ سَوَاۤءٌ تَخَافُوْنَهُمْ كَخِيْفَتِكُمْ اَنْفُسَكُمْۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

Ḍaraba lakum maṡalam min anfusikum, hal lakum mim mā malakat aimānukum min syurakā'a fī mā razaqnākum fa'antum fīhi sawā'un takhāfūnahum kakhīfatikum anfusakum, każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘qilūn(a).

ओह तुंदे आस्ते दृष्टान्त बनांदा ऐ। क्या (तुस इच्छुक ओ जेकर) तुंदे कोल जेड़े दास न, उंदे च कोई बी नौकर, तुंदे आस्तै उस रोजी-रूट्टी च (कब्जे च) साझेदार बनी जाओ, जेह्ड़ी अस तुसेंगी दित्ती ऐ, तां जे तुस इस मामले च उंदे बराबर बनी जाओ, तां तुस उंदे कोला उस्सै चाल्लीं डरदे ओ जि'यां तुस अपने पड़ोसी कोला डरदे ओ। इस चाल्ली अस इक लोकें आस्तै श्लोकें गी समझाने आं जेह्ड़े समझदे न।

بَلِ اتَّبَعَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اَهْوَاۤءَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ فَمَنْ يَّهْدِيْ مَنْ اَضَلَّ اللّٰهُ ۗوَمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ

balittaba‘al-lażīna ẓalamū ahwā'ahum bigairi ‘ilm(in), famay yahdī man aḍallallāh(u), wa mā lahum min nāṣirīn(a).

लेकन अन्यायी लोक अपनी इच्छाएं दे बिना ज्ञान दे चलदे न; तो जिन्हें अल्लाह ने गुमराह कर दित्ता है, उन लोकां दा मार्गदर्शन कौन कर सकदा है? ते उंदे आस् ते कोई मददगार नेई हा।

فَاَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّيْنِ حَنِيْفًاۗ فِطْرَتَ اللّٰهِ الَّتِيْ فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَاۗ لَا تَبْدِيْلَ لِخَلْقِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُۙ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَۙ

fa aqim wajhaka lid-dīni ḥanīfā(n), fiṭratallāhil-latī faṭaran-nāsa ‘alaihā, lā tabdīla likhalqillāh(i), żālikad-dīnul-qayyim(u), wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

तो अपना चेहरा सीधा धर्म (इस्लाम) दी तरफ मोड़ो; (अल्लाह दे सुभाव दे मुताबिक) क्योंकि उसने उस (फितरह) दे मुताबिक इंसान पैदा कीते हन। परमातमा दी सृष्टि विच कोई बदलाव नहीं। (यानी) सीधा धर्म, पर ज्यादातर लोक नहीं जानदे,

۞ مُنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ وَاتَّقُوْهُ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَلَا تَكُوْنُوْا مِنَ الْمُشْرِكِيْنَۙ

munībīna ilaihi wattaqūhu wa aqīmuṣ-ṣalāta wa lā takūnū minal-musyrikīn(a).

उंदे कोल पश्चाताप करने ते उंदे कोला डरने ते नमाज करने आस्तै वापस औने कन्नै ते अल्लाह दे साथी करने आह्लें च नेईं होने कन्नै,

مِنَ الَّذِيْنَ فَرَّقُوْا دِيْنَهُمْ وَكَانُوْا شِيَعًا ۗ كُلُّ حِزْبٍۢ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُوْنَ

minal-lażīna farraqū dīnahum wa kānū syiya‘ā(n), kullu ḥizbim bimā ladaihim fariḥūn(a).

एह् ऐसे लोक न जेह्ड़े अपने धर्म गी केईं समूहें च बंडदे न, जिंदे चा हर इक गी अपने कोल जेह्ड़ा ऐ उसी गर्व ऐ।

وَاِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُّنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَآ اَذَاقَهُمْ مِّنْهُ رَحْمَةً اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُوْنَۙ

wa iżā massan-nāsa ḍurrun da‘au rabbahum munībīna ilaihi ṡumma iżā ażāqahum minhu raḥmatan iżā farīqum minhum birabbihim yusyrikūn(a).

ते जदों लोग किसे खतरे नाल टकरांदे हन तां ओ अपने रब नूं पुकारदे हन कि ओ उहदे कोल वापस आण (तबबा) करन, फिर जदों ओह उहनां नूं थोड़ी-बहुत किरपा करदा है तां अचानक उहनां विचों कुझ अल्लाह नाल साथी कर लैंदे हन।

لِيَكْفُرُوْا بِمَآ اٰتَيْنٰهُمْۗ فَتَمَتَّعُوْاۗ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

liyakfurū bimā ātaināhum, fatamatta‘ū, fasaufa ta‘lamūn(a).

अस्सां उंदे उप्पर दित्ती गेदी किरपा दा इन्कार करन। ते मस्ती करो, फिर बाद च तुसेंगी पता लग्गी जाग (अपने कम्में दे नतीजे)।

اَمْ اَنْزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطٰنًا فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوْا بِهٖ يُشْرِكُوْنَ

am anzalnā ‘alaihim sulṭānan fahuwa yatakallamu bimā kānū bihī yusyrikūn(a).

या अस्सां हुंदे कोल जानकारी भेजी हे, ए समझाने (पुष्टि) कित्ते कि ओ (हमेशा) परमेश्वर नाल क्या जोड़दे हेन?

وَاِذَآ اَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوْا بِهَاۗ وَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ اِذَا هُمْ يَقْنَطُوْنَ

wa iżā ażaqnan-nāsa raḥmatan fariḥū bihā, wa in tuṣibhum sayyi'atum bimā qaddamat aidīhim iżā hum yaqnaṭūn(a).

ते जेकर अस मनुखें उप्पर दया करचे तां ओह् उस (कृपा) कन्नै जरूर खुश होंगन। पर जेकर उनेंगी अपनी गै गलती दे कारण कोई आपदा (खतरे) आई जंदी ऐ तां ओह् फौरन निराश होई जंदे न।

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

awalam yarau annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

ते क्या ओह इह नहीं वेखदे कि अल्लाह ओह है जो जिस नूं चाहंदा है, उस नूं रजत फैलांदा है ते उस नूं सीमित करदा है (जिस नू चाहंदा है)। सचमुच, इस विच (अल्लाह दी महानता दे) निशान हन, जो इमानदार लोकां वास्ते हन।

فَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَ اللّٰهِ ۖوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

fa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīl(i), żālika khairul lil-lażīna yurīdūna wajhallāh(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

इस करिए अपने अधिकार नजदीकी रिश्तेदारें गी देओ, ते कन्नै गै गरीबें ते यात्रा करने आह्ले लोकें गी बी देओ। अल्लाह दी रजा मंगने आलें लेई एह् गै बेहतर ऐ। औय वे ऩयभात्भा की ऩयभात्भा शैं।

وَمَآ اٰتَيْتُمْ مِّنْ رِّبًا لِّيَرْبُوَا۟ فِيْٓ اَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا يَرْبُوْا عِنْدَ اللّٰهِ ۚوَمَآ اٰتَيْتُمْ مِّنْ زَكٰوةٍ تُرِيْدُوْنَ وَجْهَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُضْعِفُوْنَ

wa mā ātaitum mir ribal liyarbuwa fī amwālin-nāsi falā yarbū ‘indallāh(i), wa mā ātaitum min zakātin turīdūna wajhallāhi fa'ulā'ika humul-muḍ‘ifūn(a).

ते कोई बी रिबा (अतिरिक्त) जेड़ा तुस देंदे ओ तां जे लोकें दी दौलत बधी जा, ओह् अल्लाह दी नज़र च नेईं बधी जाग। ते जो तुस जकात दे रूप विच देंदे हो जो तुहानू अल्लाह दी मंजूरी हासिल करन दा इरादा है, ओह ओह लोग हन जो (इनाम) गुणा करदे हन।

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْۗ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّفْعَلُ مِنْ ذٰلِكُمْ مِّنْ شَيْءٍۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ ࣖ

allāhul-lażī khalaqakum ṡumma razaqakum ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum, hal min syurakā'ikum may yaf‘alu min żālikum min syai'(in), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

अल्लाह ने तुहानू बनाया, फिर रोजी-रोटी दी, फिर मारी, फिर जिंदा कर दित्ता। क्या उन लोकां विचों कोई है जिन्हां नाल तुसीं अल्लाह नाल शरीफ कीता है जो ऐहनां दा कम्म कर सकदा है? महिमा उदी ते परमात्मा दी होवे जो कि ओ इक दूजे नाल जुड़दे हन।

ظَهَرَ الْفَسَادُ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ اَيْدِى النَّاسِ لِيُذِيْقَهُمْ بَعْضَ الَّذِيْ عَمِلُوْا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

Żaharal-fasādu fil-barri wal-baḥri bimā kasabat aidin-nāsi liyużīqahum ba‘ḍal-lażī ‘amilū la‘allahum yarji‘ūn(a).

मनुक्खें दे हत्थें दी कमाई दे कारण जमीन ते समुंदरे उप्पर भ्रष्टाचार दिक्खेआ गेआ ऐ; अल्लाह चाहंदा ऐ के ओह अपने कम्में दा इक हिस्सा चख सकन, तां जे ओह् (सही रस्ते पर) वापस आ सकन।

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلُۗ كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّشْرِكِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qabl(u), kāna akṡaruhum musyrikīn(a).

(मुहम्मद) आखना, "धरती दी सैर करो ते दिक्खो पुराने लोकें दा अंत केह् हा। उंदे च मते सारे लोक हे जेह्ड़े (अल्लाह) कन्नै साझीदारें गी जोड़दे हे।"

فَاَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّيْنِ الْقَيِّمِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ يَوْمَىِٕذٍ يَّصَّدَّعُوْنَ

fa'aqim lid-dīnil-qayyimi min qabli ay ya'tiya yaumul lā maradda lahū minallāhi yauma'iżiy yaṣṣadda‘ūn(a).

इस करिए अल्लाह कोला इक दिन (कयामत) आने कोला पैहले सीधा धर्म (इस्लाम) दी ओर मुंह घुमाओ जिसगी खारिज नेईं कीता जाई सकदा, उस दिन ओह अलग होई जांगन।

مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهٗۚ وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِاَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُوْنَۙ

man kafara fa ‘alaihi kufruh(ū), wa man ‘amila ṣāliḥan fali'anfusihim yamhadūn(a).

जो कोई अविश्वास करदा है, ओ अकेला (नतीज) अपने अविश्वास दा सहन करदा है; ते जेड़ा भला कम्म करदा ऐ, ओह अपने आप गी (सुखद थाहर) तैयार करदा ऐ।

لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْكٰفِرِيْنَ

liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti min faḍlih(ī), innahū lā yuḥibbul-kāfirīn(a).

तां जे अल्लाह अपनी कृपा कन्नै विश्वास करने आह्ले ते भलाई करने आह्लें गी इनाम देग। दरअसल, उह उहनां नूं पसंद नहीं करदा जो काफिर (काफिर) करदे हन।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ يُّرْسِلَ الرِّيٰحَ مُبَشِّرٰتٍ وَّلِيُذِيْقَكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَلِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِاَمْرِهٖ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa min āyātihī ay yursilar-riyāḥa mubasysyirātiw wa liyużīqakum mir raḥmatihī wa litajriyal-fulka bi'amrihī wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

ते उदे निशानें च ए बी ऐ के ओह़ हवाएं गी खुशखबरी दे रूप च भेजदा ऐ ते तुस उदी दया दा स्वाद चखदे ओ ते जहाज उंदे हुक्म दे मताबक चलन ते तुस उदी इनाम दी तलाश करी सकदे ओ, ते तुस आभारी ओ।

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلًا اِلٰى قَوْمِهِمْ فَجَاۤءُوْهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَانْتَقَمْنَا مِنَ الَّذِيْنَ اَجْرَمُوْاۗ وَكَانَ حَقًّاۖ عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad arsalnā min qablika rusulan ilā qaumihim fajā'ūhum bil-bayyināti fantaqamnā minal-lażīna ajramū, wa kāna ḥaqqan ‘alainā naṣrul-mu'minīn(a).

ते सचमुच, असीं तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां उहदे लोकां कोल कई दूत भेजे, ओह (पर्याप्त) जानकारी नाल उहदे कोल आए, फिर असीं पापीं दा बदला लै लया। ते विश्वास करने आलें दी मदद करना साढ़ा अधिकार ऐ।

اَللّٰهُ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ فَتُثِيْرُ سَحَابًا فَيَبْسُطُهٗ فِى السَّمَاۤءِ كَيْفَ يَشَاۤءُ وَيَجْعَلُهٗ كِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلٰلِهٖۚ فَاِذَآ اَصَابَ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖٓ اِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَۚ

allāhul-lażī yursilur-riyāḥa fatuṡīru saḥāban fayabsuṭuhū fis-samā'i kaifa yasyā'u wa yaj‘aluhū kisafan fataral-wadqa yakhruju min khilālih(ī), fa'iżā aṣāba bihī may yasyā'u min ‘ibādihī iżā hum yastabsyirūn(a).

एह् अल्लाह ऐ जेह्ड़ा हवा भेजदा ऐ, फिरी हवा बादलें गी हिलांदा ऐ ते अल्लाह उनेंगी अपनी मर्जी कन्नै आसमान च फैलांदा ऐ, ते उनेंगी गांठ बनाई दिंदा ऐ, फिर तुसें गी फांसी थमां बरखा निकलदी दिक्खी जंदी ऐ, इस करी जदूं ओह् उसी अपने दासें गी उतारदा ऐ जिनेंगी ओह् चांह्दा ऐ, तां अचानक ओह् खुश होई जंदे न।

وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّنَزَّلَ عَلَيْهِمْ مِّنْ قَبْلِهٖ لَمُبْلِسِيْنَۚ

wa in kānū min qabli ay yunazzala ‘alaihim min qablihī lamublisīn(a).

दरअसल, बरखा उंदे उप्पर पौने कोला पैह्लें गै उनेंगी सचमुच उम्मीद छड्डी दित्ती ही।

فَانْظُرْ اِلٰٓى اٰثٰرِ رَحْمَتِ اللّٰهِ كَيْفَ يُحْيِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ اِنَّ ذٰلِكَ لَمُحْيِ الْمَوْتٰىۚ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

fanẓur ilā āṡāri raḥmatillāhi kaifa yuḥyil-arḍa ba‘da mautihā, inna żālika lamuḥyil-mautā, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

तो अल्लाह दी रहमत दे निशान ते विचार करो, किवें ओह धरती नू मरन दे बाद जिंदा करदा है। सचमुच, इसदा मतलब ऐ के ओह़ सचमुच मरे दे लोकें गी जिंदा करने च समर्थ ऐ। ते ओह़ सारें चीजें उप् पर सर्वशक्तिमान ऐ।

وَلَىِٕنْ اَرْسَلْنَا رِيْحًا فَرَاَوْهُ مُصْفَرًّا لَّظَلُّوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ يَكْفُرُوْنَ

wa la'in arsalnā rīḥan fara'auhu muṣfarral laẓallū mim ba‘dihī yakfurūn(a).

ते सचमुच जेकर अस हवा भेजने आं ते ओह (पौधें) गी पीला (सुक्के) होंदे दिक्खदे न, तां निश्चत तौर उप्पर इसदे बाद बी ओह् कृतघ्न होंगन।

فَاِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ

fa innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).

तां सचमुच तुस मरे दे लोकें गी सुनी नेईं सकदे, ते बहिरे लोकें गी रोना नेईं सुनी सकगे, जेकर ओह पीठ मुड़दे न।

وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِ الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ ࣖ

wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).

ते तुस उन लोकें गी (उंदे दिलें दी अक्खीं) गी उंदी गलती थमां रस्ता नेई देई सकगे। ते तुस (परमात्मा दे हिदायत) गी सिवाय उनें लोकें गी नेईं सुनी सकदे जेह्ड़े साढ़े आयतें उप्पर विश्वास करदे न, तां ओह् गै (साढ़े अधीन) न।

۞ اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْۢ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْۢ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَّشَيْبَةً ۗيَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْقَدِيْرُ

allāhul-lażī khalaqakum min ḍa‘fin ṡumma ja‘ala mim ba‘di ḍa‘fin quwwatan ṡumma ja‘ala mim ba‘di quwwatin ḍa‘faw wa syaibah(tan), yakhluqu mā yasyā'(u), wa huwal-‘alīmul-qadīr(u).

अल्लाह ने तुहानूं कमजोर हालत तों पैदा कीता है, फिर उस कमजोर हालत दे बाद (तुहानूं) मजबूत बना दित्ता, फिर मजबूत होने दे बाद (तुहानूं) कमजोर (फिर) ते धूसर बना दित्ता। जो चाहंदा ऐ उसी रचदा ऐ। ते ओह सर्वज्ञ, सर्वशक्तिमान ऐ।

وَيَوْمَ تَقُوْمُ السَّاعَةُ يُقْسِمُ الْمُجْرِمُوْنَ ەۙ مَا لَبِثُوْا غَيْرَ سَاعَةٍ ۗ كَذٰلِكَ كَانُوْا يُؤْفَكُوْنَ

wa yauma taqūmus-sā‘atu yuqsimul-mujrimūn(a), mā labiṡū gaira sā‘ah(tin), każālika kānū yu'fakūn(a).

ते जिस दिन (जदूं) क़यामत होंदी है, उस दिन पापी कसम खांदे हन कि ओह (कबर विच) सिर्फ इक पल (केवल) वास्ते ही रहनगे। इ'यां गै उनेंगी (सच्चाई थमां) मुड़ियै दिक्खेआ जंदा हा।

وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَالْاِيْمَانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ اِلٰى يَوْمِ الْبَعْثِۖ فَهٰذَا يَوْمُ الْبَعْثِ وَلٰكِنَّكُمْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wal-īmāna laqad labiṡtum fī kitābillāhi ilā yaumil-ba‘ṡ(i), fa hāżā yaumul-ba‘ṡi wa lākinnakum kuntum lā ta‘lamūn(a).

ते जिनेंगी ज्ञान ते इमान दित्ता गेआ हा, उनेंगी (काफिरें गी) आखेआ, "वास्तव च तुस अल्लाह दे हुक्म दे मताबक (कबर च) कयामत दे दिन तकर रेह् ओ। इस करी एह् कयामत दा दिन ऐ, पर (इसदे पैह्ले) तुसें (इस च) विश्वास नेईं कीता हा।

فَيَوْمَىِٕذٍ لَّا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَعْذِرَتُهُمْ وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُوْنَ

fa yauma'iżil lā yanfa‘ul-lażīna ẓalamū ma‘żiratuhum wa lā hum yusta‘tabūn(a).

इस करिए उस दिन गलत करने आलें दी माफी मंगने दा (अब) कोई फायदा नेईं होग, ते ना गै उनेंगी फ्ही पछतावा करने दा मौका दित्ता जाग।

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَلَىِٕنْ جِئْتَهُمْ بِاٰيَةٍ لَّيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُبْطِلُوْنَ

wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), wa la'in ji'tahum bi'āyatil layaqūlannal-lażīna kafarū in antum illā mubṭilūn(a).

ते सचमुच असीं इस कुरान विच मनुख जाति नू हर तरह दे दृष्टांत समझाए हन। ते जेकर तुस उंदे कोल इक आयत लेई औंदे ओ तां निश्चत तौर उप्पर काफिर आखङन, "तुस सिर्फ झूठ गढ़ने आले लोक ओ।"

كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ

każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-lażīna lā ya‘lamūn(a).

इस चाल्ली अल्लाह उनें लोकें दे दिलें उप्पर मुहर लांदा ऐ जेह्ड़े नेईं समझदे।

فَاصْبِرْ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِيْنَ لَا يُوْقِنُوْنَ ࣖ

faṣbir inna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lā yastakhiffannakal-lażīna lā yūqinūn(a).

तो धीरज रखो (हे मुहम्मद); सचमुच, अल्लाह दा वादा सच है, ते जो कुफर (अल्लाह दी आयत दी सच्चाई) करदे हन, ओह तुहानूं चिंता ना करन दे।