Q.S अज़-ज़ुखरूफ (اَلزُّخْرُف) - 89 श्लोक दी गिणती

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

हाह मिम

وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ ۙ

wal-kitābil-mubīn(i).

साफ किताब (अल-कुरान) दी खातिर।

اِنَّا جَعَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَۚ

innā ja‘alnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

असी कुरान गी अरबी च बनाया ऐ तां जे तुस समझी सकदे ओ।

وَاِنَّهٗ فِيْٓ اُمِّ الْكِتٰبِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيْمٌ ۗ

wa innahū fī ummil-kitābi ladainā la‘aliyyun ḥakīm(un).

ते सचमुच कुरान साडे नाल उम्मूल किताब (लौह महफूज) विच है, सचमुच (उच्च कीमत दा) ते बुद्धि नाल भरा है।

اَفَنَضْرِبُ عَنْكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا اَنْ كُنْتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِيْنَ

afa naḍribu ‘ankumuż-żikra ṣafḥan an kuntum qaumam musrifīn(a).

फिर क्या अस्सां कुरान दी आयत तुहानू भेजना बंद कर देंगे क्योंकि तुसीं इक ऐसी लोक हो जो सीमाएं दा उल्लंघन करदे हो?

وَكَمْ اَرْسَلْنَا مِنْ نَّبِيٍّ فِى الْاَوَّلِيْنَ

wa kam arsalnā min nabiyyin fil-awwalīn(a).

ते असी पिछले लोकें गी कितने नबी भेजे हे।

وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

wa mā ya'tīhim min nabiyyin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ते जदुं बी कोई नबी उंदे कश औंदा हा, तां ओह़ हमेशा उदा मजाक उड़ांदे हे।

فَاَهْلَكْنَآ اَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشًا وَّمَضٰى مَثَلُ الْاَوَّلِيْنَ

fa ahlaknā asyadda minhum baṭsyaw wa maḍā maṡalul-awwalīn(a).

इस करिए असें उनें लोकें गी नष्ट करी दित्ता जेह्ड़े उंदे च ताकत च मते हे ते पिछले लोकें दी मिसाल बीती गेई ऐ।

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۙ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunna khalaqahunnal-‘azīzul-‘alīm(u).

ते जेकर तुस उंदे शा पुच् छदे ओ के "अंबर ते धरती गी कुन बनाया?" निश्चय ही ओह जवाब देंगे, "सब किश सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञ, ने बनाया ऐ।"

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّجَعَلَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ ۚ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa ja‘ala lakum fīhā subulal la‘allakum tahtadūn(a).

जिसने धरती गी तुंदे आस्तै निवास बनाई दित्ता ते उने तुंदे आस्तै धरती उप्पर रस्ते बनाई दित्ते तां जे तुसें गी मार्गदर्शन कीता जाई सकै।

وَالَّذِيْ نَزَّلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍۚ فَاَنْشَرْنَا بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذٰلِكَ تُخْرَجُوْنَ

wal-lażī nazzala minas-samā'i mā'am biqadar(in), fa'ansyarnā bihī baldatam maitā(n), każālika tukhrajūn(a).

ते जिसने (जरूरी) नाप दे अनुसार आसमान तों पानी उतारया, फिर उस पानी नाल असीं इक मरी (बंजर) धरती नू जिंदा कर दित्ता। इ'यां गै तुसें गी (कबर थमां) बाहर कड्डेआ जाग।

وَالَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا وَجَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الْفُلْكِ وَالْاَنْعَامِ مَا تَرْكَبُوْنَۙ

wal-lażī khalaqal-azwāja kullahā wa ja‘ala lakum minal-fulki wal-an‘āmi mā tarkabūn(a).

ते उनेंगी सारें चीजें गी जोड़े-जोड़े बनाया ते तुंदे ते उनें पशुएं आस्तै जहाज बनाया जिंदे उप्पर तुस सवार होंदे ओ।

لِتَسْتَوٗا عَلٰى ظُهُوْرِهٖ ثُمَّ تَذْكُرُوْا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ اِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَتَقُوْلُوْا سُبْحٰنَ الَّذِيْ سَخَّرَ لَنَا هٰذَا وَمَا كُنَّا لَهٗ مُقْرِنِيْنَۙ

litastawū ‘alā ẓuhūrihī ṡumma tażkurū ni‘mata rabbikum iżastawaitum ‘alaihi wa taqūlū subḥānal-lażī sakhkhara lanā hāżā wa mā kunnā lahū muqrinīn(a).

तां जे तुस इसदी पीठ उप्पर बैठी जाओ ते फिर इस उप्पर बैठे दे अपने रब दा एहसान याद करो; ते कि तुसीं आखदे हो, "महिमा (अल्लाह) दी होवे जिन्हां ने इस सब नू साडे अधीन कर दित्ता है, भले ही असीं पहलां इस पर काबू नहीं कर सकदे सी।

وَاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُوْنَ

wa innā ilā rabbinā lamunqalibūn(a).

ते अस अपने प्रभु दे कोल वापस औगे।”

وَجَعَلُوْا لَهٗ مِنْ عِبَادِهٖ جُزْءًا ۗاِنَّ الْاِنْسَانَ لَكَفُوْرٌ مُّبِيْنٌ ۗ ࣖ

wa ja‘alū lahū min ‘ibādihī juz'ā(n), innal-insāna lakafūrum mubīn(un).

ते उदे किश सेवकें गी उदे गै समझी लैंदे न। सचमुच, मनुख जाति सादे नज़र विच (परमातमा दे आशीष दा) पाखण्डी है।

اَمِ اتَّخَذَ مِمَّا يَخْلُقُ بَنٰتٍ وَّاَصْفٰىكُمْ بِالْبَنِيْنَ ۗ

amittakhażū mimmā yakhluqu banātiw wa aṣfākum bil-banīn(a).

क्या उदे लेई ठीक ऐ के ओह़ जिनेंगी रचे दा ऐ, उंदे चा इक कुड़ी लेईये तुसेंगी इक पुत्तर देई ओड़ना?

وَاِذَا بُشِّرَ اَحَدُهُمْ بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمٰنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهٗ مُسْوَدًّا وَّهُوَ كَظِيْمٌ

wa iżā busysyira aḥaduhum bimā ḍaraba lir-raḥmāni maṡalan ẓalla wajhuhū muswaddaw wa huwa kaẓīm(un).

ते जेकर उन्हां विचों किसे नू खुशखबरी दित्ती जावे कि (कुड़ी दा जन्म) किस चीज़ दा इस्तेमाल (अल्लाह) परमदमंद वास्ते मिसाल दे तौर ते कीता जांदा है तां उसदा चेहरा काला हो जांदा है, क्योंकि ओ उदासी (ते गुस्से) नू रोक रिहा है।

اَوَمَنْ يُّنَشَّؤُا فِى الْحِلْيَةِ وَهُوَ فِى الْخِصَامِ غَيْرُ مُبِيْنٍ

awamay yunasysya'u fil-ḥilyati wa huwa fil-khiṣāmi gairu mubīn(in).

ते क्या हेक आदमी दे वास्ते (परमात्मा दा बच्चा होवण) उचित हे जो कि आभूषण दे रूप एच पलाया वेंदे, जबकि ओ हेक बहस एच पक्के ते साफ कारण डेवण एच असमर्थ हे?

وَجَعَلُوا الْمَلٰۤىِٕكَةَ الَّذِيْنَ هُمْ عِبٰدُ الرَّحْمٰنِ اِنَاثًا ۗ اَشَهِدُوْا خَلْقَهُمْ ۗسَتُكْتَبُ شَهَادَتُهُمْ وَيُسْـَٔلُوْنَ

wa ja‘alul-malā'ikatal-lażīna hum ‘ibādur raḥmāni ināṡā(n), asyahidū khalqahum, satuktabu syahādatuhum wa yus'alūn(a).

ते उने (अल्लाह) दे दासें दे फरिश्ते गी जनानियें दे रूप च बनाई दित्ता। क्या उनेंगी (स्वर्गदूतें दी) सृष्टि दा गवाह हा? बाद च उंदी गवाही लिखी लैती जाग ते उनेंगी जवाबदेही बी दित्ती जाग।

وَقَالُوْا لَوْ شَاۤءَ الرَّحْمٰنُ مَا عَبَدْنٰهُمْ ۗمَا لَهُمْ بِذٰلِكَ مِنْ عِلْمٍ اِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَۗ

wa qālū lau syā'ar-raḥmānu mā ‘abadnāhum, mā lahum biżālika min ‘ilm(in), in hum illā yakhruṣūn(a).

ते उने आखेआ, "जेकर (अल्लाह) दयालु चाहंदे तां अस उंदी (फरिश्ते) दी इबादत नेईं करदे।" उन्दे कोल इसदे बारे च ज़रा बी ज्ञान नेईं ऐ। ओह् सिर्फ अंदाजा लाने कोला बी मता किश नेईं न।

اَمْ اٰتَيْنٰهُمْ كِتٰبًا مِّنْ قَبْلِهٖ فَهُمْ بِهٖ مُسْتَمْسِكُوْنَ

am ātaināhum kitābam min qablihī fahum bihī mustamsikūn(a).

या असी उनेंगी पैह्लें बी इक किताब दित्ती ही, ते उनेंगी उसदा पालन कीता गेदा ऐ?

بَلْ قَالُوْٓا اِنَّا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا عَلٰٓى اُمَّةٍ وَّاِنَّا عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ مُّهْتَدُوْنَ

bal qālū innā wajadnā ābā'anā ‘alā ummatiw wa innā ‘alā āṡārihim muhtadūn(a).

उ'नें इत्थूं तकर आखेआ जे "सचमुच असेंगी पता लग्गा जे साढ़े पुरख इक धर्म दा पालन करदे हे, ते असेंगी उंदे नक्शे कदम पर चलने दा मार्गदर्शन दित्ता गेदा ऐ।"

وَكَذٰلِكَ مَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّذِيْرٍۙ اِلَّا قَالَ مُتْرَفُوْهَآ ۙاِنَّا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا عَلٰٓى اُمَّةٍ وَّاِنَّا عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ مُّقْتَدُوْنَ

wa każālika mā arsalnā min qablika fī qaryatim min nażīr(in), illā qāla mutrafūhā, innā wajadnā ābā'anā ‘alā ummatiw wa innā ‘alā āṡārihim muqtadūn(a).

ते इ'यां गै जदूं अस तुंदे (हे मुहम्मद) कोला पैह्ले इक चेतावनी देने आह्ले गी कुसै मुल्ख च भेजेआ तां ओह्दे आलीशान लोक आखदे हे, "सच्चें गै असेंगी अपने पिता-पिता गी इक धर्म दा पालन करदे लब्भे, ते अस सिर्फ उंदे नक्शे कदम पर गै चलदे आं।"

۞ قٰلَ اَوَلَوْ جِئْتُكُمْ بِاَهْدٰى مِمَّا وَجَدْتُّمْ عَلَيْهِ اٰبَاۤءَكُمْۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qāla awalau ji'tukum bi'ahdā mimmā wajattum ‘alaihi ābā'akum, qālū innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

(रसूलुल्लाह) ने आख्या, “क्या तुस उदे पिच्छे चलगे भले ही मैं तुहानूं तुहाडे पिताजी दे पालने तों वी बेहतर धर्म लेई आवा?” उन् ने ग् लाया, “सच् च च असेंगी उदे उप् पर अविश् वास करदे ह़न, जेका तुसेंगी दस् सेया गेदा हा।”

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ ࣖ

fantaqamnā minhum fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).

फिर अस इन्हें गी नष्ट करी दित्ता, तां दिक्खो (सच्चाई) दा इन्कार करने आह्लें दा केह् होंदा ऐ।

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖٓ اِنَّنِيْ بَرَاۤءٌ مِّمَّا تَعْبُدُوْنَۙ

wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi wa qaumihī innanī barā'um mimmā ta‘budūn(a).

ते (याद रखो) जदों इब्राहिम ने अपने पिता ते अपने लोकां नाल आखया, "सच विच मैं अपने आप नू उस तों अलग करदा हां, जिस दी तुसीं इरादत करदे हो,

اِلَّا الَّذِيْ فَطَرَنِيْ فَاِنَّهٗ سَيَهْدِيْنِ

illāl-lażī faṭaranī fa'innahū sayahdīn(i).

सिवाय (तुस इबादत करदे ओ) अल्लाह जिने मिगी बनाया ऐ; कीजे सच् चाई च ओह़ मिगी रस्ता देग।”

وَجَعَلَهَا كَلِمَةً ۢ بَاقِيَةً فِيْ عَقِبِهٖ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَۗ

wa ja‘alahā kalimatam bāqiyatan fī ‘aqibihī la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते (इब्राहिम) ने अपने वंशज वास्ते (एकेश्वरवाद दा वाक्य) इक शाश्वत वाक्य बना दित्ता तां कि ओह (एकेश्वरवाद दे वाक्य विच) वापस आ जावे।

بَلْ مَتَّعْتُ هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ وَرَسُوْلٌ مُّبِيْنٌ

bal matta‘tu hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā jā'ahumul-ḥaqqu wa rasūlum mubīn(un).

दरअसल मैं उन्हां ते उन्हां दे पुरखों कूं जिंदगी दा मजा डे डित्ता हे, जब तक कि सच्चाई (अल-कुरान) उन्हां दे कोल आ गई हे अते हिक रसूले दे नाल ही जिन्हा ने समझा डित्ता।

وَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ وَّاِنَّا بِهٖ كٰفِرُوْنَ

wa lammā jā'ahumul-ḥaqqu qālū hāżā siḥruw wa innā bihī kāfirūn(a).

पर जदूं सच्चाई (कुरान) उंदे कोल आई तां उनेंगी आखेआ, "एह् जादू ऐ ते सच्चें गै अस इसदा इन्कार करदे आं।"

وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ عَلٰى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيْمٍ

wa qālū lau lā nuzzila hāżal-qur'ānu ‘alā rajulim minal-qaryataini ‘aẓīm(in).

ते उने (इ बी) आखेआ, "इ'नें दो मुल्खें (मक्का ते ताइफ) च इक दे बड्डे (अमीर ते प्रभावशाली) लोकें गी एह् कुरान की नेईं प्रगट कीता गेआ?"

اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).

क्या ओह तेरे रब दी दया बंडदे ने? अस इस दुनिया दे जीवन च उंदी रोजी-रूट्टी निर्धारित करने आं, ते अस उंदे च किश गी डिग्री च दुए कोला उप्पर चुक्की लेआ ऐ, तां जे उंदे चा किश गी दुए कोला फायदा होई सकै। ते तुंदे रब दी मेहर उंदे कोला बी बेहतर ऐ।

وَلَوْلَآ اَنْ يَّكُوْنَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَنْ يَّكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوْتِهِمْ سُقُفًا مِّنْ فِضَّةٍ وَّمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُوْنَۙ

wa lau lā ay yakūnan-nāsu ummataw wāḥidatal laja‘alnā limay yakfuru bir-raḥmāni libuyūtihim suqufam min fiḍḍatiw wa ma‘ārija ‘alaihā yaẓharūn(a).

ते जेकर मनुक्खें गी इक लोक बनने थमां रोकना नेईं होंदा (कफर च) तां अस उंदे आस्तै (अल्लाह) परमात्मा गी काफिर करने आह्लें आस्तै उंदे घरें दी छत चांदी दे कन्नै-कन्नै उंदे चढ़ने आह्लियां सीढ़ियां बी बनाई लैंदे।

وَلِبُيُوْتِهِمْ اَبْوَابًا وَّسُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِـُٔوْنَۙ

wa libuyūtihim abwābaw wa sururan ‘alaihā yattaki'ūn(a).

ते (असीं) उंदे घरें आस्तै (चांदी दे) दरवाजे बी बनाए, ते (इत्थूं तकर) सोफे जिंदे उप्पर ओह् टिका करदे न।

وَزُخْرُفًاۗ وَاِنْ كُلُّ ذٰلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَالْاٰخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

wa zukhrufā(n), wa in kullu żālika lammā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wal-ākhiratu ‘inda rabbika lil-muttaqīn(a).

ते (असीं बी) सोने दे गहने बनांदे हां। ते एह् सब किश संसारी जीवन दे सुखें दे सिवा होर किश नेईं ऐ, जदके तुंदे रब कन्नै परलोक दा जीवन उनें लोकें आस्तै सुरक्षित ऐ जेह्ड़े धर्मी न।

وَمَنْ يَّعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمٰنِ نُقَيِّضْ لَهٗ شَيْطٰنًا فَهُوَ لَهٗ قَرِيْنٌ

wa may ya‘syu ‘an żikrir-raḥmāni nuqayyiḍ lahū syaiṭānan fahuwa lahū qarīn(un).

ते जेड़ा कोई अल्लाह, दयालु (कुरान) दी शिक्षाएं कोला मुड़दा ऐ, अस शैतान गी (उसी गुमराह करने) दिंदे आं ते उंदा घनिष्ठ दोस्त बनने आं।

وَاِنَّهُمْ لَيَصُدُّوْنَهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

wa innahum layaṣuddūnahum ‘anis-sabīli wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

ते सचमुच, ओह (शैतान) उनेंगी सच्चे रस्ते च बाधा पांदे न, जदूं के ओह सोचदे न के ओ मार्गदर्शन करदे न।

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَنَا قَالَ يٰلَيْتَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِيْنُ

Ḥattā iżā jā'anā qāla yā laita bainī wa bainaka bu‘dal-masyriqaini fa bi'sal-qarīn(u).

तां जे जदुं मुड़ने आले साढ़े कश (कयामत दे दिन) औंदे न, तां ओह़ ग् लाग, "ओ! जेकर मेरे ते तुंदे बश्कार (दूरी) पूरब ते पश्चिम दे बश्कार दी दूरी दे समान ही! सचमुच (शैतान) (मनुखें आस् ते) सारें शा बुरा दोस्त ऐ।"

وَلَنْ يَّنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ اِذْ ظَّلَمْتُمْ اَنَّكُمْ فِى الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ

wa lay yanfa‘akumul-yauma iẓ ẓalamtum annakum fil-‘ażābi musytarikūn(a).

ते (तुहाडी उम्मीद) उस दिन तुहानू कोई फायदा नहीं होवेगा, क्योंकि तुहानू (अपने आप) अन्याय कित्ता है।

اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ اَوْ تَهْدِى الْعُمْيَ وَمَنْ كَانَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma au tahdil-‘umya wa man kāna fī ḍalālim mubīn(in).

तो क्या तुस्सां (मुहम्मद) बहिरे बंदे कूं सुणन विच सक्षम हो सग्दे वे, या (क्या) तुस्सां हेक आदमी कूं मार्गदर्शन डे सग्दे वे जो (दिल विच) अंधा हे ते ओ व्यक्ति कूं जो स्पष्ट गलती विच रह वेंदे?

فَاِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَاِنَّا مِنْهُمْ مُّنْتَقِمُوْنَۙ

fa immā nażhabanna bika fa innā minhum muntaqimūn(a).

तो सचमुच, जेकर अस तुहाडे कोल (तुहाडे जीत हासिल करन तों पहलां) गुजारदे हां, तां सचमुच असीं अजे वी उन्हां ते (परलोक विच) सजा देंदे हां,

اَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِيْ وَعَدْنٰهُمْ فَاِنَّا عَلَيْهِمْ مُّقْتَدِرُوْنَ

au nuriyannakal-lażī wa‘adnāhum fa'innā ‘alaihim muqtadirūn(a).

या असी तुहानूं (सज़ा) दस्सेगे कि असीं उन्हां नू धमकियां दित्ती है। तो वाकई, उन्दे उप्पर साढ़ा अधिकार ऐ।

فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِيْٓ اُوْحِيَ اِلَيْكَ ۚاِنَّكَ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

fastamsik bil-lażī ūḥiya ilaik(a), innaka ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

इस करिए (इस धर्म) गी मजबूती कन्ने पकड़ो जेड़ा तुंदे उप्पर प्रगट होई गेदा ऐ। वाकई, तुसीं सीधे रस्ते ते हो।

وَاِنَّهٗ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ ۚوَسَوْفَ تُسْـَٔلُوْنَ

wa innahū lażikrul laka wa liqaumik(a), wa saufa tus'alūn(a).

ते सचमुच, कुरान सचमुच तुहाडे ते तुहाडे लोकां वास्ते चेतावनी है, ते इक दिन तुहाडे कोल जवाबदेही होवेगी।

وَسْـَٔلْ مَنْ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُّسُلِنَآ ۖ اَجَعَلْنَا مِنْ دُوْنِ الرَّحْمٰنِ اٰلِهَةً يُّعْبَدُوْنَ ࣖ

was'al man arsalnā min qablika mir rusulinā, aja‘alnā min dūnir-raḥmāni ālihatay yu‘badūn(a).

ते (मुहम्मद) साढ़े रसूलें कोला पुच्छो जिनेंगी अस तुंदे कोला पैह्ले भेजे दे आं, "के अस (अल्लाह) परमात्मा दे अलावा कुसै होर परमात्मा गी इबादत करने आस्तै नियुक्त कीता ऐ?"

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَقَالَ اِنِّيْ رَسُوْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa qāla innī rasūlu rabbil-‘ālamīn(a).

ते सचमुच, अस मूसा गी अपने चमत्कारें कन्ने फिरौन ते उंदे लोकें दे सरदारें कोल भेजेया। इस आस् ते उन् ने (मूसा) ग् लाया, "सच् च गै अऊं सारे संसार दे प्रभु दा दूत ऐं।"

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِاٰيٰتِنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَضْحَكُوْنَ

falammā jā'ahum bi'āyātinā iżā hum minhā yaḍḥakūn(a).

इस आस् ते जदुं ओह़ (मूसा) साढ़े चमत् कारें गी लेईये उंदे कश आया, तां उनेंगी फौरन उंदे उप् पर हस् सी गे।

وَمَا نُرِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ اِلَّا هِيَ اَكْبَرُ مِنْ اُخْتِهَاۗ وَاَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa mā nurīhim min āyatin illā hiya akbaru min ukhtihā, wa akhażnāhum bil-‘ażābi la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते अस इन्हें गी कोई चमत्कार नेईं दस्सेया जदूं तकर (चमत्कार) (पिछले) चमत्कारें कोला बड्डा नेईं हा। ते अस उंदे उप्पर सजा दित्ती तां जे ओह् (सच्चे रस्ते पर) वापस औन।

وَقَالُوْا يٰٓاَيُّهَ السَّاحِرُ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ اِنَّنَا لَمُهْتَدُوْنَ

wa qālū yā ayyuhas-sāḥirud‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), innanā lamuhtadūn(a).

ते उन् ने ग् लाया, "हे जादूगर! अपने रब कोला दुआ करो के ओह़ असेंगी उदे वादा दे मताबक (मुक्त) देऐ;

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumul-‘ażāba iżā hum yankuṡūn(a).

इस करिए जदूं अस उंदे कोला सजा हटाई दित्ती तां उनेंगी फौरन अपना वादा तोड़ी दित्ता।

وَنَادٰى فِرْعَوْنُ فِيْ قَوْمِهٖ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَيْسَ لِيْ مُلْكُ مِصْرَ وَهٰذِهِ الْاَنْهٰرُ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِيْۚ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَۗ

wa nādā fir‘aunu fī qaumihī qāla yā qaumi alaisa lī mulku miṣra wa hāżihil-anhāru tajrī min taḥtī, afalā tubṣirūn(a).

ते फिरौन ने अपने लोकें गी पुकारया, "हे मेरे लोक! के मिस्र दा राज मेरा नेईं ऐ ते मेरे थल्ले बहने आली नदियां नेईं; के तुस नेईं दिक्खदे?"

اَمْ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْ هٰذَا الَّذِيْ هُوَ مَهِيْنٌ ەۙ وَّلَا يَكَادُ يُبِيْنُ

am ana khairum min hāżal-lażī huwa mahīn(un), wa lā yakādu yubīn(u).

क्या मैं इस मनुख (मूसा) तों बेहतर काहनी जो नीच हे ते जो मुश्किल नाल (उंदे वचन) कूं समझा सग्दे?

فَلَوْلَآ اُلْقِيَ عَلَيْهِ اَسْوِرَةٌ مِّنْ ذَهَبٍ اَوْ جَاۤءَ مَعَهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ مُقْتَرِنِيْنَ

falau lā ulqiya ‘alaihi aswiratum min żahabin au jā'a ma‘ahul-malā'ikatu muqtarinīn(a).

तां ओह़ (मूसा) सोने दे कंगन किय् यां नेई लाए दा हा जां उदे कन् ने इक सुर्गदूत आया हा?”

فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهٗ فَاَطَاعُوْهُ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

fastakhaffa qaumahū fa aṭā‘ūh(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

इस आस् ते (फिरौन) ने इनें शब् दें कन् ने अपने लोकें गी प्रभावित कित्ता, तांजे ओह़ उदी आज्ञा मनदे हे। सचमुच, ओह इक दुष्ट लोक न।

فَلَمَّآ اٰسَفُوْنَا انْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

falammā āsafūnantaqamnā minhum fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

तो जदों उहनां ने सानू गुस्सा कीता, तां असीं उहनां नूं सजा दित्ती, फिर असीं उहनां सारेआं नू (समुद्र विच) डुबो दित्ता,

فَجَعَلْنٰهُمْ سَلَفًا وَّمَثَلًا لِّلْاٰخِرِيْنَ ࣖ

fa ja‘alnāhum salafaw wa maṡalal lil-ākhirīn(a).

इस करिए अस इन्हें गी पैह्ले (लोग) बनाई दित्ता ते बाद च औने आह्लें लेई इक सबक बनाई दित्ता।

۞ وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا اِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّوْنَ

wa lammā ḍuribabnu maryama maṡalan iżā qaumuka minhu yaṣiddūn(a).

ते जदूं मरियम दे पुत्तर (ईसा) गी मिसाल दे तौर उप्पर इस्तेमाल कीता गेआ तां अचानक तुंदे लोकें (कुरैश कबीले) ने इसदे कारण जय-जयकार कीती।

وَقَالُوْٓا ءَاٰلِهَتُنَا خَيْرٌ اَمْ هُوَ ۗمَا ضَرَبُوْهُ لَكَ اِلَّا جَدَلًا ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُوْنَ

wa qālū a'ālihatunā khairun am huw(a), mā ḍarabūhu laka illā jadalā(n), bal hum qaumun khaṣimūn(a).

ते उन् ने ग् लाया, "साढ़े देवता जां ओह़ (यशा) कुन बेहतर ऐ?" उन्हां ने तुहानूं (दृष्टांत) नहीं दित्ता बल्कि सिर्फ बहस करन दे इरादे नाल, असल विच ओ इक ऐसी लोक हन जो झगड़ा करना पसंद करदे हन।

اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).

ओ (यशायाह) हेक सेवक दे सिवाय कुई वी चीज काहनी, जिन्दे उत्ते अस्सां हुंदे उत्ते अनुग्रह (भविष्यवाणी) कित्ता ते अस्सां ओस कूं इस्राएल दे लोगें कित्ते हेक सबक दा उदाहरण बणा डित्ता।

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَجَعَلْنَا مِنْكُمْ مَّلٰۤىِٕكَةً فِى الْاَرْضِ يَخْلُفُوْنَ

wa lau nasyā'u laja‘alnā minkum malā'ikatan fil-arḍi yakhlufūn(a).

ते जेकर अस चांदे तां अस तुंदे च (पीढ़ी थमां पीढ़ी) सुर्गदूतें गी धरती उप्पर तुंदी जगह बनाई लैंदे।

وَاِنَّهٗ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُوْنِۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innahū la‘ilmul lis-sā‘ati falā tamtarunna bihā wattabi‘ūn(i), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

ते सचमुच, ओह (यीशु) घड़ी दी निशानी हे। इस करिए इस च कोई शक नेईं करो, ते मेरे पिच्छे चलदे ओ। एह् सीधा रस्ता ऐ।

وَلَا يَصُدَّنَّكُمُ الشَّيْطٰنُۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

wa lā yaṣuddannakumusy-syaiṭān(u), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

ते शैतान ने कदें बी नेईं मुड़ो; सचमुच शैतान तुंदे आस् ते इक सच् चाई दा दुश् मन ऐ।

وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ

wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).

ते जदुं यीशु जानकारी देईये आया, तां उन् ने ग् लाया, "सच् च च, अऊं तुंदे कश समझ़ कन् ने आया ऐं ते तुसेंगी कुसे गल् ल गी समझ़ाने आस् ते आया ऐं, जिंदे बारे च तुस विवाद करदे ओ, तां अल्लाह थवां डरो ते मेरी आज्ञा मनन।"

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

innallāha huwa rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

सचमुच अल्लाह, ओह मेरा रब ते तेरा रब ऐ, इस करी उंदी इबादत करो। एह् सीधा रस्ता ऐ।”

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْ ۚفَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ عَذَابِ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fawailul lil-lażīna ẓalamūmin ‘ażābi yaumin alīm(in).

पर समूह (जो मौजूद हन) आपस विच अलग-अलग हन, इस करके दुखी दिन (कयामत) दी सजा दे कारण गलती करन वाले दा हाय।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا السَّاعَةَ اَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

hal yanẓurūna illas-sā‘ata an ta'tiyahum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

क्या ओ सिर्फ क़यामत दे दिन दा इंतजार करेंदे हेन कि ओ अचानक हुंदे उत्ते आवे, जबकि ओ हुंदे कलों अनजान हेन?

اَلْاَخِلَّاۤءُ يَوْمَىِٕذٍۢ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ اِلَّا الْمُتَّقِيْنَ ۗ ࣖ

al-akhillā'u yauma'iżim ba‘ḍuhum liba‘ḍin ‘aduwwun illal-muttaqīn(a).

उस दिन घनिष्ठ दोस्त इक-दुए दे दुश्मन होंगन, सिवाय पुण्यात्मा दे।

يٰعِبَادِ لَاخَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَۚ

yā ‘ibādi lā khaufun ‘alaikumul-yauma wa lā antum taḥzanūn(a).

"हे मेरे सेवकों! उस दिन तुहानू कोई डर ना होवेगा ते ना ही तुस दुखी होंगे।"

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا مُسْلِمِيْنَۚ

allażīna āmanū bi'āyātinā wa kānū muslimīn(a).

(अर्थात) जो साडे आयत विच विश्वास करदे हन ते ओह अधीन होंदे हन।

اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ اَنْتُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُوْنَ

udkhulul-jannata antum wa azwājukum tuḥbarūn(a).

जन्नत च दाखल होओ, तुस ते तुंदा जीवनसाथी खुश होगे।”

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِصِحَافٍ مِّنْ ذَهَبٍ وَّاَكْوَابٍ ۚوَفِيْهَا مَا تَشْتَهِيْهِ الْاَنْفُسُ وَتَلَذُّ الْاَعْيُنُ ۚوَاَنْتُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَۚ

yuṭāfu ‘alaihim biṣiḥāfim min żahabiw wa akwāb(in), wa fīhā mā tasytahīhil-anfusu wa talażżul-a‘yun(u), wa antum fīhā khālidūn(a).

सोने दी थाली ते चश्मे दे चारों पासे गुजारदे हेन, ते स्वर्ग विच जो वी दिल दी इच्छा सी ते हर ओह चीज़ सी जो अक्खां नूं खुश करदी सी। ते तुस उदे च गै रौहगे।

وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْٓ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa tilkal-jannatul-latī ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

ते ओह़ गै सुर्ग ऐ, जेका तुंदे कम् में दे भ़ले कम्में दे कारण तुंदे थवां वारिस होग।

لَكُمْ فِيْهَا فَاكِهَةٌ كَثِيْرَةٌ مِّنْهَا تَأْكُلُوْنَ

lakum fīhā fākihatun kaṡīratum minhā ta'kulūn(a).

जन्नत च तुंदे आस्तै मते सारे फल न, जिंदे चा किश तुस खा सकदे ओ।

اِنَّ الْمُجْرِمِيْنَ فِيْ عَذَابِ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَۖ

innal-mujrimīna fī ‘ażābi jahannama khālidūn(a).

सचमुच पाप करन वाले अनन्त काल तक नरक दी तड़प विच रहनगे।

لَا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ۚ

lā yufattaru ‘anhum wa hum fīhi mublisūn(a).

उंदे आस्तै (सज़ा) हल्की नेईं होई गेई ऐ, ते ओह् इस च निराश होई जंदे न।

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْا هُمُ الظّٰلِمِيْنَ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin kānū humuẓ-ẓālimīn(a).

ते असी उंदे कन्ने गलत नेई कित्ता, लेकन उने अपने आपै गी अन्याय कित्ता।

وَنَادَوْا يٰمٰلِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَۗ قَالَ اِنَّكُمْ مّٰكِثُوْنَ

wa nādau yā māliku liyaqḍi ‘alainā rabbuk(a), qāla innakum mākiṡūn(a).

ते ओह़ पुकारदे हे, "हे (फरिश्ता) मलिक! तेरे रब गी बस असेंगी मारी ओड़ना ऐ।" उन् ने जवाब दित्ता, “सच् च च तुस (इस नरक च) रौह़गे।”

لَقَدْ جِئْنٰكُمْ بِالْحَقِّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

laqad ji'nākum bil-ḥaqqi wa lākinna akṡarakum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

सचमुच, अस तुंदे कोल सच्चाई गी लेई आने आले आं पर तुंदे च मते सारें गी सच्चाई कन्ने नफरत ऐ।

اَمْ اَبْرَمُوْٓا اَمْرًا فَاِنَّا مُبْرِمُوْنَۚ

am abramū amran fa innā mubrimūn(a).

या उन्हां ने इक साजिश (बुरी) दी योजना बनाई है, फिर सचमुच असीं (उंदे साजिश दे खिलाफ) योजना बनाई है।

اَمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّا لَا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوٰىهُمْ ۗ بَلٰى وَرُسُلُنَا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُوْنَ

am yaḥsabūna annā lā nasma‘u sirrahum wa najwāhum, balā wa rusulunā ladaihim yaktubūn(a).

या ओह सोचदे ने के अस उंदे राज ते उंदी फुसफुसाहट नेईं सुनदे? ना, अस जरूर सुन्दे आं, ते साढ़े दूत (फरिश्ते) हमेशा उंदे कन्ने लिखदे रौंह्दे न।

قُلْ اِنْ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ وَلَدٌ ۖفَاَنَا۠ اَوَّلُ الْعٰبِدِيْنَ

qul in kāna lir-raḥmāni walad(un), fa ana awwalul-‘ābidīn(a).

कहो (मुहम्मद) "जेकर सच है कि परमात्मा दा बच्चा है, तां मैं ही हां जिसने पहले (बच्चे) दी महिमा कीती।

سُبْحٰنَ رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

subḥāna rabbis-samāwāti wal-arḍi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

महिमा आकाश ते धरती दे प्रभु, सिंहासन दे स्वामी दी होवे, जो उहनां दे कारण हन।”

فَذَرْهُمْ يَخُوْضُوْا وَيَلْعَبُوْا حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ

fa żarhum yakhūḍū wa yal‘abū ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī yū‘adūn(a).

इस करिए उनेंगी (गलती च) डूबने देयो ते इधर-उधर खेलने देयो, जदूं तकर ओह उंदे कन्ने वादा कीते गेदे दिन गी पूरा नेईं करन।

وَهُوَ الَّذِيْ فِى السَّمَاۤءِ اِلٰهٌ وَّ فِى الْاَرْضِ اِلٰهٌ ۗوَهُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ

wa huwal-lażī fis-samā'i ilāhuw wa fil-arḍi ilāh(un), wa huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

ते ओह स्वर्गां विच प्रभू (पूजित) है ते धरती ते प्रभू (पूजित) है ते ओह सारे ज्ञानी, सर्वज्ञ है।

وَتَبٰرَكَ الَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۚوَعِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa tabārakal-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, wa ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa ilaihi turja‘ūn(a).

ते महिमा (अल्लाह) दी होवे जो आकाश ते धरती दे राज दा मालिक है, ते उन्हां दे बीच की है; ते क़यामत दे दिन दा ज्ञान उदे कोल ऐ ते उदे कोल तुस वापस आई जाओगे।

وَلَا يَمْلِكُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wa lā yamlikul-lażīna yad‘ūna min dūnihisy-syafā‘ata illā man syahida bil-ḥaqqi wa hum ya‘lamūn(a).

ते अल्लाह दे अलावा होर पुकारने आले गी शफाथ (परलोक च मदद) नेईं मिलग; सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े सच्चाई (तौहीद) गी पन्छानदे न ते उंदे उप्पर विश्वास करदे न।

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ فَاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَۙ

wa la'in sa'altahum man khalaqahum layaqūlunnallāhu fa annā yu'fakūn(a).

ते जेकर तुस उंदे कोला पुच्छो, "उन्हें गी कुसने बनाया ऐ, तां ओह ज़रूर जवाब देंगन, "अल्लाह" तां उनेंगी (अल्लाह दी इबादत करने थमां) किस चाल्ली मुड़या जाई सकदा ऐ।"

وَقِيْلِهٖ يٰرَبِّ اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمٌ لَّا يُؤْمِنُوْنَۘ

wa qīlihī yā rabbi inna hā'ulā'i qaumul lā yu'minūn(a).

ते (अल्लाह) उंदी (मुहम्मद) दा एह् आखना जानदा ऐ जे "हे मेरे रब, वाकई ओह इक ऐसी लोक न जेह्ड़े विश्वास नेईं करदे।"

فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلٰمٌۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faṣfaḥ ‘anhum wa qul salām(un), fa saufa ya‘lamūn(a).

इस करिए उंदे कोला मुड़ी जाओ ते आखो, “सलम (अलविदा)।” बाद च उनेंगी (उंदी बुरी किस्मत) पता लग्गी जाग।