Q.S अल बकराह ने दी (اَلْبَقَرَة) - 286 श्लोक दी गिणती

الۤمّۤ ۚ

alif lām mīm.

अलीफ लम मिम

ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ

Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).

इस कताब (कुरान) विच इस विच कोई शक नहीं; पुण्यात्मा होने आलें लेई मार्गदर्शन

الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۙ

al-lażīna yu'minūna bil-gaibi wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

(अर्थात) ओह जो अदृश्य चीजां ते विश्वास करदे हन, नमाज करदे हन, ते उस रोजी-रूट्टी दा इक हिस्सा खर्च करदे हन जो असीं उहनां नूं दित्ता है

وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ وَبِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

wal-lażīna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablik(a), wabil-ākhirati hum yūqinūn(a).

ते जेड़े (कुरान) उप्पर विश्वास करदे न जेड़ा तुंदे उप्पर (मुहम्मद) ते (किताबें) उप्पर विश्वास करदे न जेड़ी तुंदे कोला पैहले उतरी गेई ही, ते ओह परलोक दे अस्तित्व उप्पर विश्वास करदे न

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ ۙ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

उसी अपने रब कोला हिदायता मिलदी ऐ, ते ओह् किस्मत आह्ले न

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna kafarū sawā'un ‘alaihim a'anżartahum am lam tunżirhum lā yu'minūn(a).

सचमुच, जो काफिर करदे हन, उहनां वास्ते वी इह ही है, चाहे तुसीं (मुहम्मद) तुहानूं चेतावनी देंदे हो या ना होवे, उह विश्वास नहीं करनगे।

خَتَمَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ وَعَلٰى سَمْعِهِمْ ۗ وَعَلٰٓى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ ࣖ

khatamallāhu ‘alā qulūbihim wa ‘alā sam‘ihim wa ‘alā abṣārihim gisyāwatuw wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

अल्लाह ने उंदे दिल ते सुनवाई उप्पर मुहर लाया ऐ, उंदी दृष्टि बंद होई गेई ऐ, ते उनेंगी भारी सजा भुगतनी पौनी ऐ

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِيْنَۘ

wa minan-nāsi may yaqūlu āmannā billāhi wa bil-yaumil-ākhiri wa mā hum bimu'minīn(a).

ते लोकें च बी ऐसे बी न जेह्ड़े आखदे न जे "अस अल्लाह ते आखरी दिन गी विश्वास करने आं" पर असल च ओह् विश्वासी नेईं न

يُخٰدِعُوْنَ اللّٰهَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۚ وَمَا يَخْدَعُوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَۗ

yukhādi‘ūnallāha wal-lażīna āmanū wa mā yakhda‘ūna illā anfusahum wa mā yasy‘urūn(a).

अल्लाह ते मुसलमानें गी धोखा करदे न, पर बिना एहसास कीते गै अपने आप गी धोखा दिंदे न।

فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضًاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢ ەۙ بِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ

fī qulūbihim maraḍun fa zādahumullāhu maraḍā(n), wa lahum ‘ażābun alīmum bimā kānū yakżibūn(a).

उंदे दिलें च इक बीमारी ऐ, इस करी अल्लाह ने उंदी बीमारी गी बधाया ऐ, ते उनेंगी इक दर्दनाक सजा मिलग कीजे उनेंगी झूठ बोलेआ हा।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِۙ قَالُوْٓا اِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُوْنَ

wa iżā qīla lahum lā tufsidū fil-arḍ(i), qālū innamā naḥnu muṣliḥūn(a).

ते जदुं उनेंगी एह़ ग् लाया जंदा ऐ के "पृथ्वी उप् पर कोई नुकसान नेई करो!" उन्हां ने जवाब दित्ता, "असल विच असीं ही सुधार करदे हां।"

اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُوْنَ وَلٰكِنْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

alā innahum humul-mufsidūna wa lākil lā yasy‘urūn(a).

याद रखो, बदमाशी उह गै करदे न, पर उनेंगी एहसास नेई होंदा।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا كَمَآ اٰمَنَ النَّاسُ قَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ كَمَآ اٰمَنَ السُّفَهَاۤءُ ۗ اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاۤءُ وَلٰكِنْ لَّا يَعْلَمُوْنَ

wa iżā qīla lahum āminū kamā āmanan nāsu qālū anu'minu kamā āmanas-sufahā'(u), alā innahum humus-sufahā'u wa lākil lā ya‘lamūn(a).

ते जदुं उनेंगी एह़ ग् लाया जंदा ऐ के, "जिय् यां गै दुऐं गी विश् वास कित्ता ऐ, उंवां गै विश् वास करो!" उन् ने जवाब दित्ता, "केह़ अस उंवां गै विश् वास करगे जिय् यां समझ़े दे ह़ोने आले मानदे ह़न?" याद रखो, असल च ओह़ गै ह़न, जिंदे च समझ़ दी कमी ऐ, पर उनेंगी नेई पता।

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّا ۚ وَاِذَا خَلَوْا اِلٰى شَيٰطِيْنِهِمْ ۙ قَالُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ ۙاِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalau ilā syayāṭīnihim qālū innā ma‘akum, innamā naḥnu mustahzi'ūn(a).

ते जदुं ओह़ विश् वास करने आले लोकें कन् ने मिलदे ह़न, तां ओह़ ग् लांदे ह़न, "अस विश् वास करने आं।" पर जदूं ओह अपने शैतानें (नेताएं) कोल वापस आए तां उनेंगी आखेआ, "सच्चें गै अस तुंदे कन्नै आं, अस सिर्फ मजाक गै करदे आं।"

اَللّٰهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

allāhu yastahzi'u bihim wa yamudduhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

अल्लाह उंदा मजाक उड़ाग ते उनेंगी गलती च बहने देग।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰىۖ فَمَا رَبِحَتْ تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā, famā rabiḥat tijāratuhum wa mā kānū muhtadīn(a).

उहनां ने मार्गदर्शन दे नाल गलती खरीदी। इस करिए उंदा व्यापार बदकिस्मत हा ते उनेंगी कोई मार्गदर्शन नेईं मिलेआ।

مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا ۚ فَلَمَّآ اَضَاۤءَتْ مَا حَوْلَهٗ ذَهَبَ اللّٰهُ بِنُوْرِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِيْ ظُلُمٰتٍ لَّا يُبْصِرُوْنَ

maṡaluhum kamaṡalil-lażistauqada nārā(n), falammā aḍā'at mā ḥaulahūū żahaballāhu binūrihim wa tarakahum fī ẓulumātil lā yubṣirūn(a).

उंदी मिसाल उन लोकें दे समान ऐ जेह्ड़े आग्ग जलांदे न, पर इसदे बाद उंदे आस-पास गी रोशन करने दे बाद अल्लाह उंदी रोशनी गी दूर करी लैंदा ऐ ते उनेंगी न्हेरे च छोड़ी दिंदा ऐ, जेह्ड़े दिक्खने च असमर्थ न।

صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَۙ

Ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā yarji‘ūn(a).

बहिरे, गूंगे ते अन्धे न, इस करी ओह् वापस नेईं आई सकदे।

اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).

या जिवें (जिन्हां नू मारया जांदा है) आसमान तों भारी बरखा, जिस नाल न्हेरे, गरज, ते बिजली वी होंदी है। उंगलियां कन्नै कान रोकदे न, मौत दे डर कन्नै गरजने दी आवाज़ थमां (पलांदे होई)। अल्लाह काफिरें गी घेरदा ऐ।

يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ اَبْصَارَهُمْ ۗ كُلَّمَآ اَضَاۤءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ ۙ وَاِذَآ اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوْا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

yakādul-barqu yakhṭafu abṣārahum, kullamā aḍā'a lahum masyau fīh(i), wa iżā aẓlama ‘alaihim qāmū, wa lau syā'allāhu lażahaba bisam‘ihim wa abṣārihim, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

बिजली लगभग उंदी नज़र चली गेई। जदूं बी (बिजली) चमकदी ऐ तां ओह्दे हेठ चलदे न, ते जदूं उंदे उप्पर न्हेरा पौंदी ऐ तां रुकदे न। अल्लाह ने चाहंदी तां उहनां दी सुनवाई ते नज़र वी छीन लैंदा। दरअसल, अल्लाह हर चीजें उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوْا رَبَّكُمُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhan-nāsu‘budū rabbakumul-lażī khalaqakum wal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

ऐ लोक ! अपने प्रभू दी पूजा कर, जिन्हां ने तुहानू ते तेरे तों पहलां पैदा कीते हन, तांजे तुहानू भक्ति दी प्राप्ति होवे।

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ فِرَاشًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً ۖوَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚ فَلَا تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا وَّاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa firāsyaw was-samā'a binā'ā(n), wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, falā taj‘alū lillāhi andādaw wa antum ta‘lamūn(a).

(ओह ही है) जिसने धरती नू तुहाडे वास्ते विश्राम स्थल ते आसमान नू छतरी बना दित्ता, ते ओह ही है जो आकाश तों पानी (बरखा) भेजदा है, ते इस नाल तुहाडे वास्ते रोजी-रूट्टी दे तौर ते फल पैदा करदा है। इस करिए अल्लाह दे प्रति प्रतिद्वंदी नेईं बनाओ, जदूं तकर तुस जानदे ओ।

وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

ते जेकर तुसें गी (कुरान) उप्पर शक ऐ जे अस अपने बंदे (मुहम्मद) कोल उतारे दे आं तां इस चाल्ली दा सूर बनाओ ते अल्लाह दे अलावा अपने मददगार गी सद्दो, जेकर तुस सच्चे ओ।

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا وَلَنْ تَفْعَلُوْا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِيْ وَقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ۖ اُعِدَّتْ لِلْكٰفِرِيْنَ

fa'illam taf‘alū wa lan taf‘alū fattaqun-nāral-latī waqūduhan-nāsu wal-ḥijārah(tu), u‘iddat lil-kāfirīn(a).

जेकर तुस इसगी बनाने च समर्थ नेईं ओ, ते (निश्चत रूप कन्नै) नेईं करी सकगे, तां नरक दी अग्ग थमां डरो जिसदी ईंधन लोक ते पत्थर न, जेह्ड़ी काफिरें आस्तै तैयार कीती गेदी ऐ।

وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ۗ كُلَّمَا رُزِقُوْا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِّزْقًا ۙ قَالُوْا هٰذَا الَّذِيْ رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ وَاُتُوْا بِهٖ مُتَشَابِهًا ۗوَلَهُمْ فِيْهَآ اَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wa basysyiril-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti anna lahum jannātin tajrī min taḥtihal- anhār(u), kullamā ruziqū minhā min ṡamaratir rizqā(n), qālū hāżal-lażī ruziqnā min qablu wa utū bihī mutasyābihā(n), wa lahum fīhā azwājum muṭahharatuw wa hum fīhā khālidūn(a).

ते विश्वास करने आलें ते भलाई करने आलें गी खुशखबरी देओ, जे उंदे आस्तै बाग-बगीचे (इंरजमा दित्ता गेदा ऐ) जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न। जदुं बी उनेंगी रोजी-रूट्टी दे तौर उप् पर सुअर्गे दे फल दा इंतजाम कीता जंदा ऐ, तां ओह़ ग् लांदे ह़न, "एह़ गै असेंगी पैह़लैं दित्ता गेदा हा।" इन्हें गी बी इसी जनेह् (फल) दित्ते गेदे न। ते उथे ओह शुद्ध जीवनसाथी (प्राप्त) करदे न। उवभें शी यशते शैं।

۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ

innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).

सचमुच अल्लाह मच्छर या उस तों वी छोटी चीज़ दा मिसाल बनान विच संकोच नहीं करदा। रही गल्ल विश् वास करने आलें दी तां ओह़ जानदे ह़न के एह़ परमेसरे थवां आली सच् चाई ऐ। पर काफर करने आले आखदे न, "अल्लाह दा इस दृष्टांत दा के मतलब हा?" उस (दृष्टान्त) नाल उन्हां ने कई लोगें कूं गुमराह कर डित्ता, ते ओस नाल (इह वी) कई लोगें कूं मार्गदर्शन कित्ता। पर ओह़ इस (दृष्टान्त) कन् ने कुसे गी बी गुमराह नेई करदा, सिवाय दुष्टें दे,

الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

जो अल्लाह दी वादा दी पुष्टि होने दे बाद तोड़दे हन, ते अल्लाह ने जो अल्लाह ने जोड़े दा हुक्म दित्ता है उस नू तोड़ के धरती ते भ्रष्टाचार फैलांदे हन। हारने वाले उन ही हैं।

كَيْفَ تَكْفُرُوْنَ بِاللّٰهِ وَكُنْتُمْ اَمْوَاتًا فَاَحْيَاكُمْۚ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

kaifa takfurūna billāhi wa kuntum amwātan fa'aḥyākum, ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

तुसीं अल्लाह नू किवें काफर कर सकदे हो, जदों तुसीं (मरे होए) हो, फिर उसने तुहानूं जान दित्ती, फिर उसने तुहानू मार दित्ता, फिर उसने तुहानू जिंदा कर दित्ता। फिरी उदे कोल तुस वापस आई जाओगे।

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ لَكُمْ مَّا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ثُمَّ اسْتَوٰٓى اِلَى السَّمَاۤءِ فَسَوّٰىهُنَّ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ ۗ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

huwal-lażī khalaqa lakum mā fil-arḍi jamī‘ā(n), ṡummastawā ilas-samā'i fasawwāhunna sab‘a samāwāt(in), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

उह (अल्लाह) ने तुहाडे वास्ते धरती ते हर चीज़ पैदा कीती है, फिर उह आकाश विच गया, फिर उहनां नूं सत्त आकाश विच सिद्ध कर दित्ता। ते ओह हर गल्ल दा सर्वज्ञ ऐ।

وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).

ते (याद रखो) जदूं तुंदे रब ने फरिश्ताएं गी आखेआ हा, "मैं धरती उप्पर खलीफा बनाना।" उन् ने ग् लाया, "केह़ तुस कुसे गी उदे च रखना ऐ, जेका भ्रष्टाचार पैदा करग ते खून बहाग, जदुं अस तुंदी स्तुति करदे आं ते तुंदे नां गी पवित्र करदे आं?" उन् ने ग् लाया, “सच् चाई च, अऊं जानना ऐं के तुस नेई जानदे ओ।”

وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).

ते उनेंगी आदम गी उंदे सारें दे नां (चीजें) सिखाया, फिरी उनेंगी सुअर्गदूतें गी दस् सेया, "जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां मिगी इनें सारें (चीजें) दे नां दस्सो!"

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).

उन् ने जवाब दित्ता, "तुंदी महिमा होवे, अस उस गल् ला दे सिवा होर किश नेई जानने आं, जेका तुसें असेंगी सिखाया ऐ। सच् चाई च, तुस सारे जानने आले, सारे ज्ञानी ओ।"

قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ

qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).

उसने (अल्लाह) ने आख्या, "हे आदम! इन्हें गी नाम दस्सो!" उन् ने (आदम) अपना नां आखने दे बा'द उन् ने ग् लाया, "केह़ अऊं तुसेंगी नेई ग् लाया के अऊं सुअर्गे ते धरती दे राज जानना ऐ, ते अऊं जानना ऐ के तुस केह़ प्रगट करदे ओ ते केह़ छुपांदे ओ?"

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).

ते (याद रखो) जदुं अस सुर्गदूतें गी आखेआ हा, "आदम गी प्रणाम करो!" इस आस् ते शैतान गी छोड़िये उनेंगी प्रणाम कित्ता। ओह् मना करदा ऐ ते घमंड करदा ऐ, ते ओह् काफिरें दे समूह च शामल ऐ।

وَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَاۖ وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa qulnā yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata wa kulā minhā ragadan ḥaiṡu syi'tumā, wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

ते अस आखेआ, "हे आदम! तुस ते अपनी घ़रेआली जन्नत च रौह़, ते जिय् यां चाह़ंदे ओ, उदे चा खाओ। पर इस बूटे दे नेड़े नेई जाओ, तांजे तुस गलत करने आलें च शामल नेई ओई जाओ!"

فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

फिरी शैतान ने उनेंगी दऊंनीं गी जन्नत थवां कड्डी लेत्ता, ते उनेंगी उत्थें रौंदे गै उदे शा कड्डी दित्ता गेया। ते अस आखने आं, “नीचे जाओ! तुंदे च किश इक दुए दे दुश्मन न। ते धरती उप्पर तुसें गी इक समें आस्तै इक निवास ते भोग मिलग।”

فَتَلَقّٰٓى اٰدَمُ مِنْ رَّبِّهٖ كَلِمٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

fatalaqqā ādamu mir rabbihī kalimātin fatāba ‘alaih(i), innahū huwat-tawwābur- raḥīm(u).

फिरी आदम गी अपने प्रभु कोला वचन मिले, ते उने अपना पछतावा स्वीकार कित्ता। दरअसल अल्लाह तबाब दा स्वीकार करने आला, परम मेहरबान ऐ।

قُلْنَا اهْبِطُوْا مِنْهَا جَمِيْعًا ۚ فَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

qulnahbiṭū minhā jamī‘ā(n), fa'immā ya'tiyannakum minnī hudan faman tabi‘a hudāya falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

अस आखेआ, "तुस सारे, सुअर्गे थवां उतरो! तां जेकर मेरा मार्गदर्शन तुंदे कोल सच् चाई च औग, तां जेका बी मेरे मार्गदर्शन दा पालन करग, उंदे आस् ते कोई डर नेई ह़ोग ते ना गै ओह़ दुखी ह़ोग।"

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

रही गल्ल जेड़े कुफर ते साडे निशानियां दा इन्कार करदे हन, ओह नरक दे निवासी हन। उवभें शी यशते शैं।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).

हे इस्राएल दे संतान! मेरे आशीर्वाद गी याद करो जेड़े मैं तुसें गी दित्ता ऐ। ते मेरे कन्ने अपना वादा पूरा करो, मैं तुंदे कन्ने अपना वादा पूरा करगा, ते सिर्फ मेरे कोला डरना।

وَاٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُوْنُوْٓا اَوَّلَ كَافِرٍۢ بِهٖ ۖ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۖوَّاِيَّايَ فَاتَّقُوْنِ

wa āminū bimā anzaltu muṣaddiqal limā ma‘akum wa lā takūnū awwala kāfirim bih(ī), wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa iyyāya fattaqūn(i).

ते जो (कुरान) मैं उतारेया है जो (तोराह) तुहाडे नाल है, उस दी पुष्टि करदा है, उस ते विश्वास करो, ते उस विच काफ़र करन वाले पहले न बनो। मेरे श्लोक सस्ते न बेच, ते सिर्फ मेरे कोला डर।

وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa lā talbisul-ḥaqqa bil-bāṭili wa taktumul-ḥaqqa wa antum ta‘lamūn(a).

ते सच्चाई गी झूठ च नेईं मिलाओ ते (नहीं) सच्चाई गी छुपाओ, जदूं तकर तुस उसी जानदे ओ।

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَارْكَعُوْا مَعَ الرّٰكِعِيْنَ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta warka‘ū ma‘ar-rāki‘īn(a).

ते नमाज करो, जकात करो, ते प्रणाम करने आलें कन्ने प्रणाम करो।

۞ اَتَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُوْنَ الْكِتٰبَ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

ata'murūnan-nāsa bil-birri wa tansauna anfusakum wa antum tatlūnal-kitāb(a), afalā ta‘qilūn(a).

तुस किस कारण दुए गी धर्म दा हुक्म दिंदे ओ, जदके तुस अपने आप गी भुल्ली जंदे ओ, भले ही तुस किताब (तोराह) पढ़दे ओ? तुस नेई समझदे?

وَاسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ وَاِنَّهَا لَكَبِيْرَةٌ اِلَّا عَلَى الْخٰشِعِيْنَۙ

wasta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), wa innahā lakabīratun illā ‘alal-khāsyi‘īn(a).

ते धीरज ते दुआ दे नाल (अल्लाह तों) मदद मंगो। ते (नमाज) वाकई कठिन है, सिवाय ओहनां दे जो भक्त हन

الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَاَنَّهُمْ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَ ࣖ

allażīna yaẓunnūna annahum mulāqū rabbihim wa annahum ilaihi rāji‘ūn(a).

(अर्थात) जिन्हां नू पक्का यकीन है कि ओह अपने रब नाल मिलनगे ते उहदे कोल वापस आ जांगन।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal- ‘ālamīn(a).

हे इस्राएल दे संतान! मेरे आशीर्वाद गी याद करो जेड़े मैं तुसें गी दित्ता हा, ते मैं तुसें गी इस संसार दे बाकी सारे लोकें उप्पर (उस समें) अनुग्रह कीता ऐ।

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā syafā‘atuw wa lā yu'khażu minhā ‘adluw wa lā hum yunṣarūn(a).

ते उस दिन दा डर करो जिस वेले कोई वी आत्मा दूजे आत्मा नू कोई मदद नहीं दे सकदा, ते उस तों कोई बिनती या फिरौती स्वीकार नहीं कीती जावेगी, ते उन्हां दी मदद नहीं होवेगी।

وَاِذْ نَجَّيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ

wa iż najjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

ते (याद) जदों असीं तुहानूं (फिरौन ते) फिरौन दे अनुयायी तों बचाया। उन्होनें तुझे कड़ी यातना दे दी। तेरे पुत्तरें गी कत्ल करदे न ते तुंदी कुड़ियें गी जान बचांदे न। ते उस हालत विच तुहाडे रब दी वड्डी परीक्षा है।

وَاِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَاَنْجَيْنٰكُمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż faraqnā bikumul-baḥra fa'anjainākum wa agraqnā āla fir‘auna wa antum tanẓurūn(a).

ते (याद रखो) जदों असीं तुहाडे वास्ते समुंदर नूं बखया सी, तां कि असीं तुहानूं बचा सगदे हां ते असीं (फिरौन ते) फिरौन दे अनुयायियां नू डुबो देंदे हां, जबकि तुसीं वेखदे हो।

وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

ते (याद) जदों असीं मूसा नाल चालीस रातां दा वादा कित्ता सी। फिरी तुसीं (इस्राएल दे संतान) बछड़े दी (बछड़े दी मूर्ति) (बलिदान दे तौर ते) उहदे (जाने दे बाद) बनाई, ते तुसीं (बन) अपराधी हो गए।

ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).

फिरी असी उसदे बाद तुसेंगी माफ करी दित्ता, तां जे तुस आभारी ओ।

وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).

ते (याद रखो), जदों असीं मूसा नू किताब ते फुरकान दित्ती सी, तां कि तुहाडे मार्गदर्शन होवे।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).

ते (याद करो) जदुं मूसा ने अपने लोकें गी ग् लाया, "हे मेरे लोकें! तुसें सच् चाई च अपने आप गी बछड़े (बछड़े दी छवि) बनाइयै (चढ़ावा दे रूप च) गलत कित्ता ऐ, इस आस् ते अपने सृष्टिकर्ता दे सामने पछतावा करो ते अपने आप गी मारी ओड़ो। तुंदे आस् ते अपने सृष्टिकर्ता कन् ने बेहतर ऐ। ओह़ तुंदा पछतावा स्वीकार करग। सच् च च, ओह़ पछताबा दा परम स्वीकार करने आला, दयालु ऐ।

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).

ते (याद रखो) जदूं तुसें आखेआ हा, "हे मूसा! अस तुंदे उप्पर उसलै तकर विश्वास नेईं करगे, जदूं तकर अस अल्लाह गी साफ तौर उप्पर नेईं दिक्खगे," तां तुसेंगी बिजली आई गेई, जिसलै तुस दिक्खा करदे हे।

ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).

फिरी, अस तुसेंगी तुंदी मौत दे बाद जिंदा करी ओड़ेया, तां जे तुस आभारी ओ।

وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

ते असी तुहानू बादल नाल छां ला दित्ता, ते असी तुहाडे कोल मन्न ते सलवा उतारेया। जेड़ी रोजी-रूट्टी असें तुसेंगी दित्ती ऐ, उदे शा भला (खाना) खाओ। उन् ने साढ़े कन् ने गै गलत नेई कित्ता, पर उन् ने अपने आप गै गलत कित्ता।

وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).

ते (याद रखो) जदूं अस आखेआ हा, "इस धरती (बैतुलमकदीस) च दाखल होओ, फिरी स्वादिष्ट (बख-बख खाने-पीने दा) खाओ जेह्ड़े तुंदी मर्जी कन्नै उत्थें न। ते प्रणाम करदे होई इसदे फाटक च दाखल होई जाओ, ते आखगे, "साढ़े पापें थमां मुक्त करो," तां अस तुंदी गलतियें गी जरूर माफ करगे। ते भलाई करने आह्लें आस्तै अस (इनाम) बधागे।

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ

fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

फिर बेईमान लोकें ने हुक्म दी जगह (इक होर हुक्म) ला दित्ती जेड़ी उनेंगी हुक्म नेईं दित्ती गेई ही। इस करिए अस अधर्मी लोकें उप्पर सुर्ग थमां विपत्ति भेजी दित्ती, कीजे ओह (हमेशा) बुरे कम्म करदे हे।

۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

ते (याद रखो) जदुं मूसा ने अपने लोकें आस् ते पानी मंगेया, तां अस ग् लाया, "अपनी लाठी कन् ने चट्टान गी वार करो!" इस करिए उसदे कोला बारह झरने निकले। हर कबीले गी अपनी (अपनी) पीने दी जगह पता ऐ। अल्लाह दी रोजी-रूट्टी (दिती) खाओ पीओ, ते नुकसान कर के धरती ते बुराई ना करो।

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ

wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).

ते (याद रखो) जदुं तुसें आखेआ हा, "हे मूसा! अस सिर्फ इक किस्म दा खाना (खाना) नेईं सहन, इस करी अपने रब थमां साढ़े आस्तै मंग करो जे धरती च उगने आह्ले चीजें दा साह्डे गी देई सकचे: जड़ी-बूटियां, ककड़ी, लहसुन, मसूर, ते प्याज।" उन् ने (मूसा) आखया, “केह़ तुस कुसे भ़ले दे बदले च बुरा मंगदे ओ? कुसे कस्बे च जाओ, जे किश मंगदे ओ, उसी जरूर मिलग।” फिर उन्हां नू बेइज्जती ते गरीबी दा वार होया, ते उन्हां नू (फिर) अल्लाह तों गुस्सा आया। जो (होया) किउंकि उन्हां ने अल्लाह दे निशानां दा इन्कार कीता ते बिना हक दे नबीयां नूं मार दित्ता। एह़ इस आस् ते हा के ओह़ आज्ञा नेई मनदे हे ते उल् लंघन करदे हे।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالنَّصٰرٰى وَالصَّابِــِٕيْنَ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū wan-naṣārā waṣ-ṣābi'īna man āmana billāhi wal- yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan fa lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

सचमुच, जो विश्वास करदे हन, यहूदी, ईसाई ते साबियन, जो (उन्हां विचों) अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास करदा है, ते नेक कम्म करदा है, उहनां नूं अपने रब दा इनाम मिलदा है, उहनां दा कोई डर नहीं, ते ओह दुखी नहीं होन।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

ते (याद करो) जदूं अस तुंदा वादा लेता ते अस तुंदे उप्पर पहाड़ (सिनै) गी उप्पर चुक्की लेआ (एह् आखदे होई) "जेह्ड़ा असें तुसेंगी दित्ता ऐ उसी मजबूती कन्नै पकड़ो ते उस च जेह्ड़ा ऐ उसी याद करो, तां जे तुस धर्मपरायणता हासल करी सकदे ओ।"

ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَكُنْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

Ṡumma tawallaitum mim ba‘di żālika falau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lakuntum minal-khāsirīn(a).

फिर उसदे बाद तुसीं मुड़ गए। तो अगर अल्लाह दी किरपा ते तुहाडे ते उसदी रहमत नहीं होंदी तां तुसीं वी ज़रूर हारे विचों इक हो जांदे।

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِيْنَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِى السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

wa laqad ‘alimtumul-lażīna‘tadau minkum fis-sabti faqulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

ते सचमुच, तुस उनें लोकें गी जानदे ओ जेड़े तुंदे च सब्त दे दिन अपराध करदे हे, इस आस् ते असें उनेंगी ग् लाया, "तुस घृणित बंदर बनो!"

فَجَعَلْنٰهَا نَكَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ

faja‘alnāhā nakālal limā baina yadaihā wa mā khalfahā wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).

इस करिए अस उस समें दे लोकें ते उसदे बाद आने आह्लें लेई (ऐसा) चेतावनी दित्ती ते पुण्यात्माएं आस्तै इक सबक बनाई दित्ता।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).

ते (याद रखो) जदूं मूसा ने अपने लोकें गी आखेआ, "अल्लाह तुसेंगी इक बछड़ी गी कत्ल करने दा हुक्म दिंदा ऐ।" उन् ने पुच् छेया, “तुस साढ़ा मजाक उड़ाने आले ओ?” उने (मूसा) जवाब दित्ता, "मैं अल्लाह दी शरण लैंदा हां तां जे मैं अज्ञानियें च नेईं सकां।"

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).

उ'नें आखेआ, "अपने रब कोला मंगो जे अस उस (मादा गाय) दे बारे च असेंगी समझाई लैन।" उसने (मूसा) जवाब दित्ता, "उसने (अल्लाह) आख्या कि बछड़ी ना तां बुढ़ी है ते ना ही जवान, (लेकिन) बीच विच। इस करके जो तुहानूं हुक्म दित्ता गया है, ओ करो।"

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).

उन् ने ग् लाया, “अपने रब कन् ने साढ़े आस् ते ग् लाओ के उदा रंग केह़ ऐ।” उने (मूसा) जवाब दित्ता, "उसने (अल्लाह) आखेआ, जे (गाय) इक मादा गाय ऐ जिसदा रंग गहरा पीला ऐ, जेह्ड़ा (उसगी) दिक्खने आह्लें गी खुश करदा ऐ।"

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).

उन्हां ने आख्या, "अपने रब तों साडे कोल उस (मादा गाय) दे बारे विच समझाओ। (क्योंकि) सचमुच गाय साडे कोल अजे तक साफ नहीं है, ते अल्लाह दी मर्जी तां सानू हिदायता जरूर मिलग।"

قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِيْرُ الْاَرْضَ وَلَا تَسْقِى الْحَرْثَۚ مُسَلَّمَةٌ لَّاشِيَةَ فِيْهَا ۗ قَالُوا الْـٰٔنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْهَا وَمَا كَادُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā żalūlun tuṡīrul-arḍa wa lā tasqil-ḥarṡ(a), musallamatul lā syiyata fīhā, qālul-'āna ji'ta bil-ḥaqqi fażabaḥūhā wa mā kādū yaf‘alūn(a).

उने (मूसा) जवाब दित्ता, "उसने (अल्लाह) आख्या, (गौ) इक मादा गाय ऐ जिसदा इस्तेमाल कदें बी जमीन गी जोतने च नेईं कीता गेआ ऐ ते फसलें गी सिंचने आस्तै बी नेईं कीता गेआ ऐ, स्वस्थ ते बिना दाग दे।" उन् ने ग् लाया, "अब तां तुस सच् चाई (चीजें) गी समझाओ।" फिरी उनेंगी उसी कत्ल करी ओड़ेया, ते उनेंगी मुश्किल कन् ने (आर्डर) पूरा करी लेत्ता।

وَاِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادّٰرَءْتُمْ فِيْهَا ۗ وَاللّٰهُ مُخْرِجٌ مَّا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ ۚ

wa iż qultum nafsan faddāra'tum fīhā, wallāhu mukhrijum mā kuntum taktumūn(a).

ते (याद रखो) जदों तुसीं इक आदमी नू मार के इक दूजे ते इस बारे इल्जाम लांदे सी, पर अल्लाह ने उस गल्ल दा खुलासा कीता जो तुसीं छुपा रहे सी।

فَقُلْنَا اضْرِبُوْهُ بِبَعْضِهَاۗ كَذٰلِكَ يُحْيِ اللّٰهُ الْمَوْتٰى وَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

faqulnaḍribūhu biba‘ḍihā, każālika yuḥyillāhul-mautā wa yurīkum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

फिर असी आख्या, "(लाश) गी (गाय) दे हिस्से कन्ने मारो!" इस चाल्ली अल्लाह (लोग) गी जिंदा करदा ऐ जेह्ड़े मरे दे हे, ते तुसेंगी (अपनी शक्ति दे) निशान दस्सदा ऐ तां जे तुस समझी सकदे ओ।

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

फिर उसदे बाद तेरा दिल कठोर हो गया, जिससे (तेरा दिल) पत्थर दे समान हो गया, और भी कठोर हो गया। दरअसल, इन्हां पत्थरां तों इन्हां तों नदियाँ (पानी) झरना होवेगा। इत्थै बी ऐन जेह्ड़े फट्टी जंदे न ते उंदे चा झरने निकलदे न। ते ऐसे वी हन जो अल्लाह तों डरदे होए नीचे सरकदे हन। ते अल्लाह तुहाडे कम्म तों अनजान नहीं।

۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).

तो क्या तुस्सां (मुसलमान) सचमुच उम्मीद करदे हो कि ओ तुहानू विश्वास करनगे, जदों उन्हां दा इक समूह अल्लाह दा वचन सुणदा है, फिर समझन दे बाद उस नू बदल लैंदे ने, जबकि ओ जानदे ने?

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّاۚ وَاِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ قَالُوْٓا اَتُحَدِّثُوْنَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاۤجُّوْكُمْ بِهٖ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalā ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin qālū atuḥaddiṡūnahum bimā fataḥallāhu ‘alaikum liyuḥājjūkum bihī ‘inda rabbikum, afalā ta‘qilūn(a).

ते जदुं ओह़ विश् वास करने आलें कन् ने मिलदे ह़न, तां ओह़ ग् लांदे ह़न, "अस विश् वास करने आं।" पर जदूं ओह इक-दुए दे कोल वापस आए तां उने पुच्छया, "क्या तुस उनेंगी दस्सगे जे अल्लाह ने तुसेंगी समझाया ऐ, तां जे ओह़ तुंदे रब दे सामने तुंदा खंडन करी सकन? केह़ तुस नेई समझ़दे?"

اَوَلَا يَعْلَمُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

awalā ya‘lamūna annallāha ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a).

ते केह़ ओह़ नेई जानदे के अल्लाह जानदा ऐ के ओह़ केह़ छुपांदे ह़न ते केह़ उजागर करदे ह़न?

وَمِنْهُمْ اُمِّيُّوْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ الْكِتٰبَ اِلَّآ اَمَانِيَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَظُنُّوْنَ

wa minhum umiyyūna lā ya‘lamūnal-kitāba illā amāniyya wa in hum illā yaẓunnūn(a).

ते उंदे च ऐसे बी न जेह्ड़े अनपढ़ न, किताब (तोराह) गी नेईं समझदे, सिवाय सिर्फ कल्पना करने दे ते ओह् सिर्फ अंदाजा लांदे न।

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ يَكْتُبُوْنَ الْكِتٰبَ بِاَيْدِيْهِمْ ثُمَّ يَقُوْلُوْنَ هٰذَا مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ لِيَشْتَرُوْا بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗفَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا كَتَبَتْ اَيْدِيْهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُوْنَ

fawailul lil-lażīna yaktubūnal-kitāba bi'aidīhim ṡumma yaqūlūna hāżā min ‘indillāhi liyasytarū bihī ṡamanan qalīlā(n), fawailul lahum mimmā katabat aidīhim wa wailul lahum mimmā yaksibūn(a).

तो हाय ओहनां ते जो अपने हत्थ नाल शास्त्र लिखदे हन, फिर कहंदे हन कि "एह अल्लाह तों है" (इस करके) कि सस्ते विच बेचन। तां उंदे हत्थें दी लिखी दी गल्लें दे कारण उंदे उप्पर हाय, ते उंदी कमाई दे कारण उंदे उप्पर हाय।

وَقَالُوْا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ اِلَّآ اَيَّامًا مَّعْدُوْدَةً ۗ قُلْ اَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللّٰهِ عَهْدًا فَلَنْ يُّخْلِفَ اللّٰهُ عَهْدَهٗٓ اَمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa qālū lan tamassanan-nāru illā ayyāmam ma‘dūdah (tan), qul attakhażtum ‘indallāhi ‘ahdan falay yukhlifallāhu ‘ahdahū am taqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

ते उनेंगी ग् लाया, "नरक असेंगी नेई छुह्ग, सिवाय किश दिनें दे।" कहो, "क्या तुसें गी अल्लाह कोला कोई वादा मिलेआ ऐ, तां जे अल्लाह उंदा वादा नेईं तोड़न, जां तुस अल्लाह दे बारे च ओह गल्ल आखदे ओ जेह्ड़ा तुस नेईं जानदे?"

بَلٰى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَّاَحَاطَتْ بِهٖ خَطِيْۤـَٔتُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

balā man kasaba sayyi'ataw wa aḥāṭat bihī khaṭī'atuhū fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

ऐसा नेईं ऐ ! जो कोई बुरा कम्म करदा है ते उस दे पाप उस नूं डुबो देंदे हन, फिर ओह नरक दे वासी हन। उवभें शी यशते शैं।

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

ते जो विश्वास करदे हन ते भला कम्म करदे हन, ओह सुर्ग दे वासी हन। उवभें शी यशते शैं।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).

ते (याद रखो) जदूं अस इस्राएल दे बच्चें कोला वादा लेता हा, "अल्लाह दे अलावा होर इबादत नेईं करो, ते माता-पिता, रिश्तेदार, अनाथ ते गरीबें कन्ने भलाई करो। ते लोकें कन्ने भलाई करो, नमाज करो ते जकात करो।" पर फिरी तुसीं मुड़ गए (इंकार कर दित्ता), सिवाय तुहाडे इक छोटे हिस्से दे, ते तुसीं (अजें वी) असहमत हो।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ لَا تَسْفِكُوْنَ دِمَاۤءَكُمْ وَلَا تُخْرِجُوْنَ اَنْفُسَكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ ۖ ثُمَّ اَقْرَرْتُمْ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum lā tasfikūna dimā'akum wa lā tukhrijūna anfusakum min diyārikum ṡumma aqrartum wa antum tasyhadūn(a).

ते (याद रखो) जदुं अस तुंदी वादा गी लेई लेत्ता हा: “अपना खून नेई बहाओ (किसे गी मारी ओड़ो), ते ना गै अपने आप गी (अपने साथी) अपने घरें थवां कड्डो।” फिरी तुसीं कसम खा के गवाही दित्ती।

ثُمَّ اَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تَقْتُلُوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُوْنَ فَرِيْقًا مِّنْكُمْ مِّنْ دِيَارِهِمْۖ تَظٰهَرُوْنَ عَلَيْهِمْ بِالْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِۗ وَاِنْ يَّأْتُوْكُمْ اُسٰرٰى تُفٰدُوْهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ اِخْرَاجُهُمْ ۗ اَفَتُؤْمِنُوْنَ بِبَعْضِ الْكِتٰبِ وَتَكْفُرُوْنَ بِبَعْضٍۚ فَمَا جَزَاۤءُ مَنْ يَّفْعَلُ ذٰلِكَ مِنْكُمْ اِلَّا خِزْيٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يُرَدُّوْنَ اِلٰٓى اَشَدِّ الْعَذَابِۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma antum hā'ulā'i taqtulūna anfusakum wa tukhrijūna farīqam minkum min diyārihim taẓāharūna ‘alaihim bil-iṡmi wal-‘udwān(i), wa iy ya'tūkum usārā tufādūhum wa huwa muḥarramun ‘alaikum ikhrājuhum, afa tu'minūna biba‘ḍil-kitābi wa takfurūna bi ba‘ḍ(in), famā jazā'u may yaf‘alu żālika minkum illā khizyun fil-ḥayātid-dun-yā, wa yaumal-qiyāmati yuraddūna ilā asyaddil-‘ażāb(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

फिरी तुसें (इस्राएल दे संतान) अपने आप गी मारी ओड़ेया ते तुंदे इक समूह गी उंदे घरें थमां कड्डी दित्ता। तुस बुराई ते दुश्मनी च इक दुए दी मदद कीती। ते जेकर ओह तुंदे कोल कैद होई गेदे हे, तां तुसें उनेंगी छुड़ाई दित्ता हा, हालाँकि तुसें गी उनेंगी कड्डने थमां मना करी दित्ता गेदा हा। क्या तुस्सां किताब (तोराह) दे हिस्से एच विश्वास करेंदे वे ते हिस्से एच काफर करेंदे वे? फिर तुहाडे विचों जो ऐसा करदे हन, उहनां दा कोई इनाम नहीं, सिवाय इस दुनिया दे जीवन विच बेइज्जती दे, ते कयामत दे दिन उहनां नू कड़ी सजा विच वापस आ जावेगा। ते अल्लाह तुहाडे कम्म तों अनजान नहीं।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۖ فَلَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ ࣖ

ulā'ikal-lażīnasytarawul-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), falā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunṣarūn(a).

इह ओह लोक हन जिन्हां ने (जीवन) परलोक नाल इस दुनिया दा जीवन खरीदया। फिर उंदी सजा हल्की नेईं होग ते उंदी मदद बी नेईं होग।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَقَفَّيْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ بِالرُّسُلِ ۖ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ اَفَكُلَّمَا جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰىٓ اَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ ۚ فَفَرِيْقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa qaffainā mim ba‘dihī bir-rusul(i), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), afakullamā jā'akum rasūlum bimā lā tahwā anfusukumustakbartum, fafarīqan każżabtum wa farīqan taqtulūn(a).

ते सचमुच, अस मूसा गी किताब (तोराह) दित्ती ही, ते अस प्रेरितें कन्ने उंदे पिच्छे चली पे, ते अस मरियम दे पुत्तर यीशु गी सच्चाई दे सबूत दित्ते ते अस उसी पवित्र आत्मा (जिब्रिल) कन्ने मजबूत कित्ता। क्यों ऐ हे कि हर वारी कोई दूत तुआडे कोल आन्दा है (ला के) कुई वी चीज (सब) जो तुस्सां नहीं चाहंदे, तां तुस्सां ओदे बारे विच घमंड करदे हो, फिर ओदे विचों कुझ झूठ बोलदे हो ते ओदे विचों कुझ कूं मारदे हो?

وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيْلًا مَّا يُؤْمِنُوْنَ

wa qālū qulūbunā gulf(un), bal la‘anahumullāhu bikufrihim faqalīlam mā yu'minūn(a).

ते उन् ने ग् लाया, “साढ़े दिल बंद ह़न।” नेईं! अल्लाह ने उन्हां दी नाफरत दे कारण गाली दित्ती है, पर उन्हां विचों बहुत कम विश्वास करदे हन।

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ كِتٰبٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْۙ وَكَانُوْا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُوْنَ عَلَى الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۚ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مَّا عَرَفُوْا كَفَرُوْا بِهٖ ۖ فَلَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wa lammā jā'akum kitābum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum, wa kānū min qablu yastaftiḥūna ‘alal-lażīna kafarū, falammā jā'ahum mā ‘arafū kafarū bih(ī), fala‘natullāhi ‘alal-kāfirīn(a).

ते अल्लाह कोला उंदे कोल किताब (अल-कुरान) आने दे बाद जेहड़ी उंदे कोल जेड़ी गल्ल ऐ उसी पुष्टि करदी ही, जदके पैहलें उनेंगी काफिरें उप्पर जीत मंगने दी गुहार लाई ही, तां पता चलेआ जे जदूं उंदे कोल जेह्ड़ा जानदा हा ओह् उंदे कोल आई गेआ तां उनेंगी इसदा इन्कार करी दित्ता। तो अल्लाह की श्राप उनों पर है जो काफर करदे ने।

بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ اَنْ يَّكْفُرُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بَغْيًا اَنْ يُّنَزِّلَ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۚ فَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ عَلٰى غَضَبٍۗ وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

bi'samasytarau bihī anfusahum ay yakfurū bimā anzalallāhu bagyan ay yunazzilallāhu min faḍlihī ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), fabā'ū bigaḍabin ‘alā gaḍab(in), wa lil-kāfirīna ‘ażābum muhīn(un).

ऐ हिक भयानक गाहल हे जैंदे वास्ते उन्हां ने खुद कूं बेच डित्ता, अल्लाह ने जो प्रगट कीता हे, उन्हा कूं नकार के, ईर्ष्या दे कारण कि अल्लाह अपणी इनाम उतार डेसी, जिन्हां कूं ओ अपणे दासें विचों चाहुंदा हे। इस आस् ते ओह़ गुस् से उप् पर गुस् से भोगदे ह़न। ते काफिरां उप्पर इक अपमानजनक सजा ऐ।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا نُؤْمِنُ بِمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُوْنَ بِمَا وَرَاۤءَهٗ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُوْنَ اَنْۢبِيَاۤءَ اللّٰهِ مِنْ قَبْلُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iżā qīla lahum āminū bimā anzalallāhu qālū nu'minu bimā unzila ‘alainā wa yakfurūna bimā warā'ah(ū), wa huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā ma‘ahum, qul falima taqtulūna ambiyā'allāhi min qablu in kuntum mu'minīn(a).

ते जदों उन्हां नाल आखया जांदा है कि "अल्लाह ने जो उतारे है (कुरान) ते विश्वास करो" तां ओह जवाब दिंदे हन, "असीं उस गल्ल ते विश्वास करदे हां जो साडे उप्पर उतारेया है।" ते ओ उसदे बाद आने आले चीज़ दा इन्कार करदे न, भले ही (कुरान) सच्चाई ऐ जेड़ी उंदे कन्ने होने आली गल्ल गी सही ठहरांदी ऐ। (मुहम्मद) कहो, "तुस पहले अल्लाह दे नबीयां नू क्यों मारदे सी, अगर तुसीं मुसलमान हो?"

۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

ते सचमुच, मूसा तुंदे कोल सच्चाई दे सबूत कन्ने आया हा, तां तुस उदे (जाने दे बाद) बछड़े दी छवि (बलिदान दे रूप च) लेई लेया, ते तुस गलत करने आले (बने)।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).

ते (याद रखो) जदुं अस तुंदा वादा लेई लेया ते अस तुंदे उप् पर पहाड़ (सिनै) गी उच् चाई लेत्ता (इसदे ग् लांदे होई), "जेकरा असेंगी दित्ता ऐ, उसी मजबूती कन् ने पकड़ो ते सुनो!" उन् ने जवाब दित्ता, “असें सुनेआ, पर अस आज्ञा नेई मनी।” ते बछड़ा उंदे दिलें च (मूर्तियें दी पूजा करने दा प्रेम) उंदे अविश्वास दे कारण घुसी गेआ। ग् लाओ, “जेकर तुस विश् वास करने आले ओ तां तुंदा विश् वास तुसेंगी केह़ आज्ञा दिंदा ऐ, ओह़ बड़ा बुरा ऐ!”

قُلْ اِنْ كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ عِنْدَ اللّٰهِ خَالِصَةً مِّنْ دُوْنِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul in kānat lakumud-dārul-ākhiratu ‘indallāhi khāliṣatam min dūnin-nāsi fatamannawul-mauta in kuntum ṣādiqīn(a).

कहो (हे मुहम्मद) “अगर अल्लाह दे कोल आखरी दा निवास सिर्फ तुहाडे वास्ते है, किसे होर वास्ते नहीं, तां मौत दी तलाश करो जेकर तुसीं सच्चे हो।”

وَلَنْ يَّتَمَنَّوْهُ اَبَدًاۢ بِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢ بِالظّٰلِمِيْنَ

wa lay yatamannauhu abadam bima qaddamat aidīhim, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

पर उंदे हत्थें दे कित्ते दे पापें दे कारण उनेंगी मौत दा बिल्कुल बी इच्छा नेई होग। ते अल्लाह गलत करने आलें दा सब जानकार ऐ।

وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ ۛوَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا ۛيَوَدُّ اَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ اَلْفَ سَنَةٍۚ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهٖ مِنَ الْعَذَابِ اَنْ يُّعَمَّرَۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa latajidannahum aḥraṣan-nāsi ‘alā ḥayāh(tin), wa minal-lażīna asyrakū, yawaddu aḥaduhum lau yu‘ammaru alfa sanah(tin), wa mā huwa bi muzaḥziḥihī minal-‘ażābi ay yu‘ammar(a), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).

ते सचमुच तुहानूं (मुहम्मद) उन्हां (यहूदी) नू मिल जावेगा, जो जिंदगी (दुनिया) दे सब तों ज्यादा लालची हन, इत्थे तक कि मुशरिकां तों वी (अधिक लालची) हन। उंदे च हर इक गी हज़ार साल दी जिंदगी दित्ती जा, भलेआं ओह् लम्मी जिंदगी उनेंगी कयामत थमां नेईं बचाग। ते अल्लाह उंदे कम्में दा सब्भनें शा दर्शन करने आला ऐ।

قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيْلَ فَاِنَّهٗ نَزَّلَهٗ عَلٰى قَلْبِكَ بِاِذْنِ اللّٰهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

qul man kāna ‘aduwwal lijibrīla fa'innahū nazzalahū ‘alā qalbika bi iżnillāhi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

कहो (मुहम्मद), "जो कोई जिब्राईल दा दुश्मन बण जावे, तां (जान लैओ) कि ओ ही है जिसने अल्लाह दी इजाजत नाल तुहाडे दिल विच (कुरान) उतार दित्ता है, जिस नाल (किताबां) पहलां की सी, ते मुसलमानें वास्ते हिदायत ते खुशखबरी बण के।

مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّلّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَرُسُلِهٖ وَجِبْرِيْلَ وَمِيْكٰىلَ فَاِنَّ اللّٰهَ عَدُوٌّ لِّلْكٰفِرِيْنَ

man kāna ‘aduwwal lillāhi wa malā'ikatihī wa rusulihī wa jibrīla wa mīkāla fa innallāha ‘aduwwul lil-kāfirīn(a).

जो अल्लाह, उदे फरिश्ता, उदे दूत, जिब्राईल ते माइकल दा दुश्मन होवे, तां सचमुच अल्लाह काफिरां दा दुश्मन होवे।

وَلَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍۚ وَمَا يَكْفُرُ بِهَآ اِلَّا الْفٰسِقُوْنَ

wa laqad anzalnā ilaika āyātim bayyināt(in), wa mā yakfuru bihā illal-fāsiqūn(a).

ते सचमुच असीं तुहाडे (मुहम्मद) ते साफ-साफ आयत उतारे हन, ते दुष्टां दे सिवा कोई इन्हां दा इन्कार नहीं करदा।

اَوَكُلَّمَا عٰهَدُوْا عَهْدًا نَّبَذَهٗ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ ۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

awa kullamā ‘āhadū ‘ahdan nabażahū farīqum minhum, bal akṡaruhum lā yu'minūn(a).

ते एह् कीं ऐ जे हर बारी जेकर कोई वादा करदे न तां उंदा इक समूह उसगी तोड़दा ऐ? जदके उंदे च मते सारे विश्वासी नेईं न।

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيْقٌ مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَۙ كِتٰبَ اللّٰهِ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِهِمْ كَاَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۖ

wa lammā jā'ahum rasūlum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum nabaża farīqum minal-lażīna ūtul-kitāb(a), kitāballāhi warā'a ẓuhūrihim ka'annahum lā ya‘lamūn(a).

ते जदों उन्हां दे कोल अल्लाह दा इक रसूलुल्लाह (मुहम्मद) आया, जो उन्हां दे नाल की है, उस दी पुष्टि करदा सी, तां जिन्हां नू किताब (तोराह) दित्ती गई सी, उन्हां दी इक दल ने अल्लाह दी किताब नू अपनी पीठ पिच्छे फेंक दित्ता, जिवें उहनां नू पता नहीं होवे।

وَاتَّبَعُوْا مَا تَتْلُوا الشَّيٰطِيْنُ عَلٰى مُلْكِ سُلَيْمٰنَ ۚ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمٰنُ وَلٰكِنَّ الشَّيٰطِيْنَ كَفَرُوْا يُعَلِّمُوْنَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوْتَ وَمَارُوْتَ ۗ وَمَا يُعَلِّمٰنِ مِنْ اَحَدٍ حَتّٰى يَقُوْلَآ اِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلَا تَكْفُرْ ۗ فَيَتَعَلَّمُوْنَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُوْنَ بِهٖ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهٖ ۗ وَمَا هُمْ بِضَاۤرِّيْنَ بِهٖ مِنْ اَحَدٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَيَتَعَلَّمُوْنَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ ۗ وَلَقَدْ عَلِمُوْا لَمَنِ اشْتَرٰىهُ مَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ ۗ وَلَبِئْسَ مَاشَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

wattaba‘ū mā tatlusy-syayāṭīnu ‘alā mulki sulaimān(a), wa mā kafara sulaimānu wa lākinnnasy-syayāṭīna kafarū yu‘allimūnan-nāsas siḥr(a), wa mā unzila ‘alal-malakaini bibābila hārūta wa mārūt(a), wa mā yu‘allimāni min aḥadin ḥattā yaqūlā innamā naḥnu fitnatun falā takfur, fayata‘allamūna minhumā mā yufarriqūna bihī bainal-mar'i wa zaujih(ī), wa mā hum biḍarrīna bihī min aḥadin illā bi'iżnillāh(i), wa yata‘allamūna mā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum, wa laqad ‘alimū lamanisytarāhu mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in), wa labi'sa mā syarau bihī anfusahum, lau kānū ya‘lamūn(a).

ते सुलेमान दे राज च जे किश भूत-प्रेत पढ़ेया हा, उदे गै चलदे रेह़। सुलेमान काफिर नेईं हा पर राक्षस गै काफिर हे, ओह् मनुखें गी जादू सिखांदे हे ते जेह्ड़ा बाबुल दे देश च दो सुर्गदूतें गी प्रगट कीता हा, ओह् हारुत ते मरुत हे। भले ही उन्दे च कोई बी इस गल् ला गी आखने शा पैह़लैं किसे गी बी किश नेई सिखाया हा, "सच् च च, अस (तुंदे आस् ते) सिर्फ इक परीक्षा आं, इस आस् ते कुफर नेई करो।" इस करिए उनेंगी दोने (फरिश्ते) कोला सिक्खेआ जे इक (पति) गी अपनी घरेआली कोला केह् (केह् बक्खरा) करी सकदा ऐ। अल्लाह दी इजाजत दे सिवाय अपने जादू नाल किसे नू नुकसान नहीं पहुंचा सकदे। ओह् कुसै चीजै गी सिक्खदे न जेह्ड़ी उनेंगी नुकसान पजांदी ऐ, ते उसी कोई फायदा नेईं होंदी। ते सचमुच, ओ पहले तों ही जानदे हन कि जो वी खरीददा है (जादू दा इस्तेमाल करदा है), ओ परलोक विच निश्चित रूप नाल कोई मुनाफा नहीं मिलदा। ते सचमुच जादू टोने कन्ने अपने आप गी बेचने आलें दे करम बड़े बुरे न, जेकर उनेंगी पता होंदा।

وَلَوْ اَنَّهُمْ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَمَثُوْبَةٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ خَيْرٌ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lau annahum āmanū wattaqau lamaṡūbatum min ‘indillāhi khair(un), lau kānū ya‘lamūn(a).

ते जेकर उंदे कोल ईमान होंदा ते धर्मपरायण होंदे तां अल्लाह कोला इनाम बेहतर होंदा, जेकर उनेंगी सिर्फ पता गै होंदा।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقُوْلُوْا رَاعِنَا وَقُوْلُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوْا وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqūlū rā‘inā wa qūlunẓurnā wasma‘ū wa lil-kāfirīna ‘ażābun alīm(un).

हे विश्वास करने आले! रा'इना न कहो, बल्के “उनझुर्ना” कहो औय सुनो। ते जेड़े काफिर करदे ने, उन्हें गी दर्दनाक सजा मिलनी ऐ।

مَا يَوَدُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَلَا الْمُشْرِكِيْنَ اَنْ يُّنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ خَيْرٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

mā yawaddul-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wa lal-musyrikīna ay yunazzila ‘alaikum min khairim mir rabbikum, wallāhu yakhtaṣṣu biraḥmatihī may yasyā'(u), wallāhu żul faḍlil-‘aẓīm(i).

किताब दे लोगें ते मुशरिकें च काफिर करने आले तुंदे रब कोला तुंदे कोल कोई बी भलाई नेईं भेजे जाने दी इच्छा नेईं रखदे। पर अल्लाह खास तौर उप्पर उन लोकें उप्पर अपनी रहमत करदा ऐ जिनेंगी ओह् चाह्न्दे न। ते अल्लाह बड़ी कृपा दा मालिक ऐ।

۞ مَا نَنْسَخْ مِنْ اٰيَةٍ اَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ اَوْ مِثْلِهَا ۗ اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

mā nansakh min āyatin au nunsihā na'ti bi khairim minhā au miṡlihā, alam ta‘lam annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

जिस वी श्लोक नू असीं याद विचों हटा देंदे हां या हटा देंदे हां, उसदी जगह उसदे नाल बेहतर या तुलनात्मक चीज़ जरूर लैगे। क्या तुसीं नहीं जानदे कि अल्लाह दी हर चीजां ते ताकत है?

اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

alam ta‘lam annallāha lahū mulkus-samāwāti wal arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

क्या तुसीं नहीं जानदे कि आकाश ते धरती दा राज अल्लाह दा है? ते तुहाडे कोल अल्लाह दे अलावा कोई रक्षक या मददगार नहीं।

اَمْ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَسْـَٔلُوْا رَسُوْلَكُمْ كَمَا سُىِٕلَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُ ۗوَمَنْ يَّتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْاِيْمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

am turīdūna an tas'alū rasūlakum kamā su'ila mūsā min qabl(u), wa may yatabaddalil-kufra bil-īmāni faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).

या तुस अपने रसूलुल्लाह (मुहम्मद) कोला उं'दे समान पुच्छना चांह्दे ओ जि'यां मूसा (इस्राएल दे बच्चें) ने पैह्लें आखेआ हा? जो कोई इमान दी जगह अविश्वास रखदा है, फिर वाकई, ओह सीधे रस्ते तों भटक गया है।

وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

किताब दे कई लोग चांदे हन कि ओ तुवाकुं विश्वास करण दे बाद तुवाकुं पीछे मुड़ सग्दे, हुंदे अंदर दी ईर्ष्या दे कारण, हुंदे कूं सच्चाई साफ थीवण दे बाद, फिर काफिर बण सग्दे। तो माफ करो और धीरज रखो, जब तक अल्लाह अपना हुक्म नहीं दे। दरअसल, अल्लाह हर चीजें उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ ۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

ते नमाज करना ते जकात देना। ते जे किश बी भला तुस अपने आस्तै करदे ओ, उसी अल्लाह कोला (इनाम) मिलग। दरअसल, अल्लाह तुस जो करदे ओ, ओस दा सब देखने आला ऐ।

وَقَالُوْا لَنْ يَّدْخُلَ الْجَنَّةَ اِلَّا مَنْ كَانَ هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ تِلْكَ اَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa qālū lay yadkhulal-jannata illā man kāna hūdan au naṣārā, tilka amāniyyuhum, qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

ते ओह़ (यहूदी ते मसीही) ग् लांदे हे के, "यह़ूदियें जां मसीह़ें दे सिवा कोई बी सुअर्गे च नेई औग।" यही (बस) उंदी इच्छाशक्ति ऐ। कहो, “अपनी सच्चाई दा सबूत मिगी दस्सो, जेकर तुस सच्चे ओ।”

بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ

balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

नेईं! जेड़ा अपने आप गी पूरी तरह अल्लाह दे सामने सौंपदा ऐ, ते ओह भलाई करदा ऐ, उसी अपना इनाम अपने रब कोला मिलग ते उंदे कोला कोई डर नेईं होग ते ओह दुखी नेईं होंदे।

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ لَيْسَتِ النَّصٰرٰى عَلٰى شَيْءٍۖ وَّقَالَتِ النَّصٰرٰى لَيْسَتِ الْيَهُوْدُ عَلٰى شَيْءٍۙ وَّهُمْ يَتْلُوْنَ الْكِتٰبَۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa qālatil-yahūdu laisatin-naṣārā ‘alā syai'(in), wa qālatin-naṣārā laisatil-yahūdu ‘alā syai'(in), wa hum yatlūnal-kitāb(a), każālika qālal-lażīna lā ya‘lamūna miṡla qaulihim, fallāhu yaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

ते यह़ूदी आखदे ह़न, "मसीह़ें गी किश नेई ऐ," ते मसीही (इह़ बी) ग् लांदे ह़न के "यह़ूदियें गी किश नेई ऐ," भ़लेआं ओह़ कताब पढ़दे ह़न। इ'यां गै जि'नेंगी कोई ज्ञान नेईं ऐ ओह् बी आखदे न। तो अल्लाह कयामत दे दिन उन्हां दा न्याय करग, जिस गल्ल दे बारे विच उन्हां ने विवाद कीता।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

ते अल्लाह दी मस्जिदें विच उहनां दा नां लैण तों मना करन वाला, ते उहनां नूं उखाड़न दी कोशश करन वाले बंदे तों वी वद्ध अन्याय कौन है? ओह् इस च दाखल होने दे योग्य नेईं न सिवाय (अल्लाह दे) डर कन्नै। इस संसार च बेइज्जत होंगन ते परलोक च भारी सजा भुगतनी होग।

وَلِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَاَيْنَمَا تُوَلُّوْا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), fa'ainamā tuwallū faṡamma wajhullāh(i), innallāha wāsi‘un ‘alīm(un).

ते पूरब ते पश्चिम अल्लाह दे हन। जित्थे मुड़ जाओ, उथे अल्लाह दा मुंह है। सचमुच अल्लाह सर्वव्यापी, सर्वज्ञ है।

وَقَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا ۙسُبْحٰنَهٗ ۗ بَلْ لَّهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ

wa qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), bal lahū mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).

ते उने आखेआ, “अल्लाह दा इक पुत्तर ऐ।” महिमा अल्लाह दी होवे, इत्थे तक कि आकाश ते धरती विच हर चीज़ उहदी है। सारे उंदे अधीन होंदे न।

بَدِيْعُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

badī‘us-samāwāti wal-arḍ(i), wa iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).

(अल्लाह) आकाश ते धरती दा सृष्टिकर्ता। जदुं ओह़ कुसे गी फरमान देना चांह़दा ऐ, तां ओह़ उसी बस इय् यां गै ग् लांदा ऐ के, “बनो!” तो इह ही है।

وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ

wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).

ते जेड़े नेईं जानदे ओह् आखदे न, "अल्लाह साढ़े कन्नै की नेईं गल्ल करदा ते (अपनी शक्ति दे) निशान साढ़े कोल की नेईं औंदे?" उसी तरह उंदे कोला पैह्ले दे लोकें बी जेह्ड़ा आखेआ हा, उसी गै आखेआ हा। उंदे दिल इक गै न। सचमुच, अस्सां विश्वास करने आलें गी (अपनी शक्ति दे) निशान समझाया ऐ।

اِنَّآ اَرْسَلْنٰكَ بِالْحَقِّ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۙ وَّلَا تُسْـَٔلُ عَنْ اَصْحٰبِ الْجَحِيْمِ

innā arsalnāka bil-ḥaqqi basyīraw wa nażīrā(n), wa lā tus'alu ‘an aṣḥābil-jaḥīm(i).

सचमुच, असीं तुहानूं (मुहम्मद) सच्चाई नाल भेज दित्ता है, खुशखबरी दा वाहक ते चेतावनी दे तौर ते। ते तुहानू नरक दे वासी दे बारे विच (जवाबदेही) नहीं पुछया जावेगा।

وَلَنْ تَرْضٰى عَنْكَ الْيَهُوْدُ وَلَا النَّصٰرٰى حَتّٰى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰى ۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ بَعْدَ الَّذِيْ جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lan tarḍā ‘ankal-yahūdu wa lan-naṣārā ḥattā tattabi‘a millatahum, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum ba‘dal-lażī jā'aka minal-‘ilm(i), mā laka minallāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

ते यहूदी ते ईसाई तुहानू (मुहम्मद) उस वेले तक स्वीकार नहीं करनगे, जद तक तुसीं उन्हां दे धर्म दा पालन करदे हो। कहो, "वास्तव च अल्लाह दी हिदायत ही (सच्ची) हिदायत है।" ते जेकर तुस उंदे कोल ज्ञान (सच्चाई) आने दे बाद उंदी इच्छाएं दा पालन करो तां तुंदे कोल अल्लाह कोला कोई रक्षक ते मददगार नेईं होग।

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَتْلُوْنَهٗ حَقَّ تِلَاوَتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗ وَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

allażīna ātaināhumul-kitāba yatlūnahū ḥaqqa tilāwatih(ī), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

जिन्हां नू असीं किताब दित्ती है, उहनां नूं जिवें होणा चाहिदा है उह पढ़दे हन, उह ही उस विच विश्वास करदे हन। औय जो उव ऩय अविश्वास कयता शै , वे शी ऩानी ऩीरेगा।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal-‘ālamīn(a).

हे इस्राएल दे संतान! मेरे आशीर्वाद गी याद करो जेड़े मैं तुसें गी दित्ता ऐ ते मैं तुंदे उप्पर इस दुनिया दे बाकी सारे लोकें उप्पर (उस समें) एहसान कीता ऐ।

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā ‘adluw wa lā tanfa‘uhā syafā‘atuw wa lā hum yunṣarūn(a).

ते उस दिन दा डर करो, जिस वेले कोई वी डूझे दी जगह ज़रा वी घिन सगदा, ना ही कोई फिरौती वी स्वीकार कित्ता वेसी, ना ही किसे मदद दा फायदा होवेगा, ना ही उन्हां दी मदद होवेगी।

۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ

wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).

ते (याद रखो), जदुं अब्राह़म गी उंदे रब ने किश वाक्यें कन् ने परखया, तां उनेंगी उनेंगी पूरी चाल्ली कन् ने पूरा कित्ता। उने (अल्लाह) आख्या, "वास्तव च मैं तुसें गी सारे मनुक्खें दा सरदार बनाई लेदा ऐ।" उने (इब्राहिम) आख्या, "और (भी) मेरे बच्चें ते पोतें कोला?" अल्लाह आखदा ऐ, "(सच्च, पर) मेरा वादा गलत करने आलें उप्पर लागू नेईं होंदा।"

وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ

wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).

ते (याद रखो), जदों असीं घर (काबा) नू इकट्ठा होण दा थां ते लोकां वास्ते सुरक्षित थां बणा दित्ता। ते इब्राहिम दे मकाम गी नमाज दी जगह बनाओ। ते अस इब्राहीम ते इस्माइल गी हुक्म दित्ता ऐ के "तवाफ करने आलें, इक्तिकाफ करने आलें, प्रणाम करने आलें ते सजदे करने आलें आस्तै मेरे घर गी साफ करो!"

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا بَلَدًا اٰمِنًا وَّارْزُقْ اَهْلَهٗ مِنَ الثَّمَرٰتِ مَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَاُمَتِّعُهٗ قَلِيْلًا ثُمَّ اَضْطَرُّهٗٓ اِلٰى عَذَابِ النَّارِ ۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbij‘al hāżā baladan āminaw warzuq ahlahū minaṡ-ṡamarāti man āmana minhum billāhi wal-yaumil-ākhir(i), qāla wa man kafara fa umatti‘uhū qalīlan ṡumma aḍṭarruhū ilā ‘ażābin-nār(i), wa bi'sal-maṣīr(u).

ते (याद रखो) जदूं इब्राहीम ने दुआ कीती, "हे मेरे रब, इस (मक्का दी धरती) गी इक सुरक्षित धरती बनाओ ते इसदे निवासियें गी फल दे रूप च रोजी-रूट्टी देओ, यानी अल्लाह ते आखरी दिन गी विश्वास करने आलें च," उ'नें (अल्लाह) आखेआ, "ते काफिर गी मैं अस्थायी सुख देगा, तां मैं उसी नरक दी सजा च मजबूर करी देगा ते ओह़ गै वापस औने दी सबतूं बुरी जगह ऐ।"

وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).

ते (याद रखो) जदों इब्राहिम ने इस्माइल नाल मंदिर दी नींह खड़ी कीती, (नमाज करदे होए), "साडे रब, साडे कोलों (दान) स्वीकार करो। वाकई, तुसीं सब सुनने आला, सर्वज्ञ हो।"

رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَآ اُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَۖ وَاَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۚ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

rabbanā waj‘alnā muslimaini laka wa min żurriyyatinā ummatam muslimatal lak(a), wa arinā manāsikanā wa tub ‘alainā, innaka antat-tawwābur-raḥīm(u).

हे साडे रब, सानु तुहाडे अधीन होन वाले लोग बनाओ, ते साडे बच्चे ते पोते (भी) तेरे अधीन होन वाले ते सानु साडी इबादत (हज) करन दे तरीके दिखाओ, ते साडी तबाब वी स्वीकार करो। सचमुच तुस पछतावे दे परम स्वीकार करने आले, परम दयालु ओ।

رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيْهِمْ ۗ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

rabbanā wab‘aṡ fīhim rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātika wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa yuzakkīhim, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).

साडे रब इन्हां विच आपणे विचों इक दूत भेजो, जो उहनां नूं तेरी आयत सुण के उहनां नूं किताब ते ज्ञान सिखावे, ते उहनां नूं शुद्ध कर देवे। सचमुच, तुस परम शक्तिशाली, परम ज्ञानी ओ।"

وَمَنْ يَّرْغَبُ عَنْ مِّلَّةِ اِبْرٰهٖمَ اِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهٗ ۗوَلَقَدِ اصْطَفَيْنٰهُ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa may yargabu ‘an millati ibrāhīma illā man safiha nafsah(ū), wa laqad-iṣṭafaināhu fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते जेड़े लोक अब्राहम दे धर्म कन्ने नफरत करदे न, ओह सिर्फ अपने आप गी बेवकूफ बनाने आले लोक न। ते सचमुच, अस्सां उसी (इब्राहिम) इस दुनिया च चुनेया ऐ। ते सचमुच परलोक च ओह पुण्य लोकें च होग।

اِذْ قَالَ لَهٗ رَبُّهٗٓ اَسْلِمْۙ قَالَ اَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

iż qāla lahū rabbuhū aslim, qāla aslamtu lirabbil-‘ālamīn(a).

(याद रखो) जदों परमात्मा ने उस नू (इब्राहिम) आखया सी, “समर्पण करो!” उने जवाब दित्ता, "मैं सारे संसार दे प्रभु दे सामने समर्पण करदा हां।"

وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ

wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).

ते अब्राहम ने याकूब दे समान अपने पुत्तरें गी एह् (वचन) वसीयत कीती। "हे मेरे बच्चे! वाकई अल्लाह ने तुहाडे वास्ते ए धर्म चुनेया है, इस करके जद तक तुसीं मुसलमान नहीं हो, तब तक मर ना।"

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).

केह़ तुस गवाह हे, जदुं याकूब गी मौत आई गेई, जदुं उन् ने अपने पुत्तरें गी ग् लाया, "मेरे मरने दे बा'द तुस केह़ भ़जन करगे?" उनेंगी जवाब दित्ता, "अस तुंदे परमेसरे ते तुंदे पुरखें दे परमेसरे, अर्थात अब्राह़म, इस्माइल ते इसहाक, (अर्थात) सर्वशक्तिमान परमेसरे दी भ़जन करगे ते अस (केवल) उदे कश समर्पण करी ओड़गे।"

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

इह ओह लोक हन जिन्हां दा गुजरना हो चुका है। उंदे आस् ते ओह़ गै ऐ, जेका उनेंगी कमाया हा, ते तुंदे आस् ते ओह़ गै ऐ, जेका तुस कमांदे ओ। ते तुंदे कोला इस बारे च नेईं पुच्छेआ जाग जे ओह् केह् करदे हे।

وَقَالُوْا كُوْنُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى تَهْتَدُوْا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ اِبْرٰهٖمَ حَنِيْفًا ۗوَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa qālū kūnū hūdan au naṣārā tahtadū, qul bal millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

ते उन् ने ग् लाया, "तुस (विश् वासी) यह़ूदी होओ जां मसीही, तुसेंगी जरूर मार्गदर्शन मिलग।" ग् लाओ, "(नहीं!) पर (अस) अब्राह़म दे सीधे ध़रम दा पालन करदे आं ते ओह़ परमेसरे कन् ने साथी करने आलें च शामल नेई ऐ।"

قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).

आखयो, "असीं अल्लाह ते जो साडे उपर उतारे गए हन, ते जो इब्राहीम, इस्माइल, इसहाक, याकूब ते उन्हां दी वंशज कूं डीत्ते सी, ते जो मूसा ते यीशु कूं डीत्ते सी ते जो नबी कूं हुंदे रब कलों डीत्ते सी, हुंदे उत्ते विश्वास करेंदे से। अस्सां उन्हां विचों किसे वी विच कोई भेद कैनी करेंदे, ते अस्सां हुंदे कूं आत्मसमर्पण करेंदे से।

فَاِنْ اٰمَنُوْا بِمِثْلِ مَآ اٰمَنْتُمْ بِهٖ فَقَدِ اهْتَدَوْا ۚوَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا هُمْ فِيْ شِقَاقٍۚ فَسَيَكْفِيْكَهُمُ اللّٰهُ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ ۗ

fa'in āmanū bimiṡli mā āmantum bihī faqadihtadau, wa in tawallau fa'innamā hum fī syiqāq(in), fasayakfīkahumullāh(u), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

इस आस् ते जेकर ओह़ तुंदे मताबक गै विश् वास करदे ह़न, तां सच् चाई च उनेंगी रस् ते दित्ता जंदा। पर जेकर ओह मुड़ जांदे न, तां सचमुच ओह (तुंदे कन्ने) दुश्मनी च न, तां अल्लाह तुसें (मुहम्मद) उंदे आस्ते (अपनी मदद कन्ने) काफी करग। ते ओह़ सारे सुनने आला, सारे जानने आला ऐ।

صِبْغَةَ اللّٰهِ ۚ وَمَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ صِبْغَةً ۖ وَّنَحْنُ لَهٗ عٰبِدُوْنَ

Ṣibgatallāh(i), wa man aḥsanu minallāhi ṣibgataw wa naḥnu lahū ‘ābidūn(a).

भगवान तुहानू बरकत दे।" अल्लाह तों बेहतर कौन है? ते असीं उहदी इबादत करदे हां।

قُلْ اَتُحَاۤجُّوْنَنَا فِى اللّٰهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْۚ وَلَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُخْلِصُوْنَ ۙ

qul atuḥājjūnanā fillāhi wa huwa rabbunā wa rabbukum, wa lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, wa naḥnu lahū mukhliṣūn(a).

कहो (मुहम्मद) "क्या तुसीं साडे नाल अल्लाह दे बारे विच बहस करना चांदे हो, जदों ओह साडा रब ते तुहाडा रब है। साडे कोल साडे करम, तुहाडे करम ते सिर्फ उहनां नू ही अस्सां सच्चे मन नाल अपने आप नू समर्पित करदे हां।"

اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

या तुस्सां (यहूदी ते मसीही) आखदे वे कि अब्राहम, इस्माइल, इसहाक, याकूब ते हुन्दी वंशज यहूदी या मसीही हेन? कहो, "क्या तुसीं बेहतर जानदे हो या अल्लाह, ते उस बंदे तों वी ज्यादा बेईमानी कौन है जो अल्लाह तों अपनी गवाही नू छुपांदा है?" अल्लाह तुहाडे कम्म तों अनजान नहीं।

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ ۔

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

इह ओह लोक हन जिन्हां दा गुजरना हो चुका है। उंदे आस् ते ओह़ गै ऐ, जेका उनेंगी कमाया हा, ते तुंदे आस् ते ओह़ गै ऐ, जेका तुस कमांदे ओ। ते तुंदे कोला इस बारे च नेईं पुच्छेआ जाग जे ओह् केह् करदे हे।

۞ سَيَقُوْلُ السُّفَهَاۤءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلّٰىهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِيْ كَانُوْا عَلَيْهَا ۗ قُلْ لِّلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُۗ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

sayāqūlus-sufahā'u minan-nāsi mā wallāhum ‘an qiblatihimul-latī kānū ‘alaihā, qul lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

इंसानें च समझदारी दी कमी आह्ले लोक आखङन, "उन्हें (मुसलमानें) गी उस किबला कोला किस कारण दूर करी दित्ता जिसदे कोल ओह् पैह्लें (उन्मुख) हे?" कहो (मुहम्मद) "अल्लाह दा पूरब ते पश्चिम दा है; ओह जिस नू चाहंदा है सीधा राह ते मार्गदर्शन करदा है।"

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).

ते इयां गै अस तुसें (मुसलमानें) गी "मध्यम लोक" बनाई दित्ता ऐ तां जे तुस मनुक्खी (कर्में) दे गवाह बनी सकदे ओ ते रसूलुल्लाह (मुहम्मद) तुंदे (कर्में) दा गवाह बनी सकन। असी इस गी ओह किबला नेईं बनाया जिसदे कोल तुस (पैहले) मुड़दे ओ, पर इस आस्ते के अस जानचे के कुन रसूले दे पिच्छे चलदा ऐ ते कुन पिच्छें मुड़दा ऐ। सचमुच (किबला गी हिलाना) बड़ा मुश्कल ऐ, सिवाय उनें लोकें दे जिनेंगी अल्लाह दी हिदायत दित्ती गेई ऐ। और अल्लाह तेरा इमान बर्बाद नहीं कर देगा। दरअसल, अल्लाह इंसानें पर परम कृपालु, दयालु ऐ।

قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ

qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).

असी तुहाडा चेहरा (मुहम्मद) नू अक्सर आसमान नू वेखदे वेखदे हां, तां असीं तुहानूं उस किबला दी तरफ मुड़ देंगे जो तुहानूं पसंद है। तो अपना चेहरा भव्य मस्जिद की ओर घुमाओ। औय जहाॊ बी शो, अऩना ऩीछे उवकी ओय ऩरट दें। ते सचमुच जिन्हां नू किताब (तोराह ते सुसमाचार) दित्ती गई है, ओह जानदे हन कि (किबला दा स्थानांतरण) उन्हां दे रब तों सच्चाई है। ते अल्लाह उंदे कम्में कोला अनजान नेईं ऐ।

وَلَىِٕنْ اَتَيْتَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ بِكُلِّ اٰيَةٍ مَّا تَبِعُوْا قِبْلَتَكَ ۚ وَمَآ اَنْتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُمْ بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَاجَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ اِنَّكَ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۘ

wa la'in ataital-lażīna ūtul-kitāba bikulli āyatim mā tabi‘ū qiblatak(a), wa mā anta bitābi‘in qiblatahum, wa mā ba‘ḍuhum bitābi‘in qiblata ba‘ḍ(in), wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum mim ba‘di mā jā'aka minal-‘ilm(i), innaka iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

ते भले ही तुसीं (मुहम्मद) किताब दित्ती गईआं नू सारी आयत (सूचना) दे दित्ती होवे, पर ओह तुहाडे किबला दा पालन नहीं करदे, ते तुसीं उन्हां दी किबला दा पालन नहीं करदे। उन्दे च कुझ दूजे दे किबला दा पालन नेईं करंगन। ते जेकर तुस उंदे कोल ज्ञान आने दे बाद उंदी इच्छाएं दा पालन करो तां तुस ज़रूर गलत करने आलें च शामल होगे।

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْ ۗ وَاِنَّ فَرِيْقًا مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, wa inna farīqam minhum layaktumūnal-ḥaqqa wa hum ya‘lamūn(a).

जिन्हें गी अस पवित्रशास्त्र (तोराह ते सुसमाचार) दित्ता ऐ, ओ उसी (मुहम्मद) गी उस्सै चाल्ली पछानदे न जिय्यां ओ अपने बच्चें गी पछानदे न। सचमुच, उंदे च किश सच्चाई गी जानदे होई गै छुपाई लैंदे न।

اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ ࣖ

al-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

सच्चाई तुहाडे रब तों है, इस करके तुहानूं (मुहम्मद) कदे वी शक करन वाले लोकां विचों नहीं होणा चाहिदा।

وَلِكُلٍّ وِّجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيْهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرٰتِۗ اَيْنَ مَا تَكُوْنُوْا يَأْتِ بِكُمُ اللّٰهُ جَمِيْعًا ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa likulliw wijhatun huwa muwallīhā fastabiqul-khairāt(i), aina mā takūnū ya'ti bikumullāhu jamī‘ā(n), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

ते हर उम्मा च इक किबला होंदा ऐ जिसदा सामना ओह् करदा ऐ। तो भलाई में मुकाबला करो। तुस जित्थे हो, अल्लाह तुसें सारें गी जरूर इकट्ठा करग। दरअसल, अल्लाह हर चीजें उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاِنَّهٗ لَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa min ḥaiṡu kharajta fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa innahū lal-ḥaqqu mir rabbik(a), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

ते जित्थे वी तुसीं (मुहम्मद) बाहर निकलो, ओस दा मुंह भव्य मस्जिद दी तरफ मुड़ो, सचमुच ए ही सचमुच तुहाडे रब दा फरमान है। अल्लाह तुहाडे कम्म तों अनजान नहीं।

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ

wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).

ते जित्थे बी तुस (मुहम्मद) बाहर निकलो, अपने मुंह भव्य मस्जिद दी तरफ मुड़ो। ते जित्थे वी होवे, ओस दी तरफ मुंह घुमाओ, तां कि मनुखों (तुहाडा विरोध करन दा) कोई कारण नहीं होवे, सिवाय उन्हां विचों गुनाहगार दे। उंदे कोला नेईं डर, पर मेरे कोला डर, तां जे मैं तुंदे उप्पर अपना आशीर्वाद पूरा करी सकां, ते तुस मार्गदर्शन करी सकां।

كَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْكُمْ رَسُوْلًا مِّنْكُمْ يَتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِنَا وَيُزَكِّيْكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَۗ

kamā arsalnā fīkum rasūlam minkum yatlū ‘alaikum āyātinā wa yuzakkīkum wa yu‘allimukumul-kitāba wal-ḥikmata wa yu‘allimukum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

जिवें असीं तुहाडे कोल तुहाडे विचों इक रसूलुल्लाह (मुहम्मद) भेजेया है जो साडी आयत पढ़दा है, तुहानूं पवित्र करदा है, ते तुहानूं किताब (अल-कुरान) ते हकीकत (सुन्नत) सिखांदा है, ते तुहानूं ओह सिखांदा है जो तुसीं नहीं जानदे।

فَاذْكُرُوْنِيْٓ اَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْا لِيْ وَلَا تَكْفُرُوْنِ ࣖ

fażkurūnī ażkurkum wasykurū lī wa lā takfurūn(i).

तो मेरा याद कर देगा, मैं तुहानू याद करां। मेरा शुक्रगुजार करो, ते मेरे उप्पर काफर मत करो।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanusta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

हे विश्वास करने आले! धीरज ते दुआ दे नाल (अल्लाह तों) मदद मंगो। सचमुच अल्लाह उन लोकें कन्ने ऐ जेड़े धीरज रखदे न।

وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ يُّقْتَلُ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتٌ ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَشْعُرُوْنَ

wa lā taqūlū limay yuqtalu fī sabīlillāhi amwāt(un), bal aḥyā'uw wa lākil lā tasy‘urūn(a).

औय न कशना कक जो अल्लाह के रास्ते भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी भें ऩानी ऩीने के लरए ऩानी भें ऩानी भें ऩानी ऩीने के लरए ऩानी भें ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए ऩानी ऩीने के लरए। दरअसल, ओह़ जिंदे ह़न, पर तुस इस गल् ला गी नेई समझदे ओ।

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوْعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْاَمْوَالِ وَالْاَنْفُسِ وَالثَّمَرٰتِۗ وَبَشِّرِ الصّٰبِرِيْنَ

wa lanabluwannakum bisyai'im minal-khaufi wal-jū‘i wa naqaṣim minal-amwāli wal-anfusi waṡ-ṡamarāt(i), wa basysyiriṣ-ṣābirīn(a).

ते अस तुसें गी कुसै डर, भूख, धन, आत्मा ते फल दी कमी कन्नै जरूर परखगे। ते धैर्य रखने आलें गी खुशखबरी पजाओ

اَلَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَتْهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۗ قَالُوْٓا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّآ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَۗ

allażīna iżā aṣābathum muṣībah(tun), qālū innā lillāhi wa innā ilaihi rāji‘ūn(a).

(अर्थात) ओह जो आपदा आंदी है तां आखदे हन "इन्ना लिल्लाही वा इन्ना इलैही रजी'उन" (वास्तव विच असीं अल्लाह दे हां ते उहदे कोल वापस आ जाइए)।

اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ صَلَوٰتٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُهْتَدُوْنَ

ulā'ika ‘alaihim ṣalawātum mir rabbihim wa raḥmah(tun), wa ulā'ika humul-muhtadūn(a).

उसी गै अपने रब कोला माफी ते दया मिलदी ऐ ते उनेंगी गै मार्गदर्शन मिलदा ऐ।

۞ اِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَاۤىِٕرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ اَنْ يَّطَّوَّفَ بِهِمَا ۗ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًاۙ فَاِنَّ اللّٰهَ شَاكِرٌ عَلِيْمٌ

innaṣ-ṣafā wal-marwata min sya‘ā'irillāh(i), faman ḥajjal-baita awi‘tamara falā junāḥa ‘alaihi ay yaṭṭawwafa bihimā, wa man taṭawwa‘a khairan fa innallāha syākirun ‘alīm(un).

दरअसल, सफा ते मरवाह अल्लाह दे धर्म दे प्रतीकें च शामल न। इस करिए जेड़ा घर या उमरा दा हज करदा ऐ, ओह् उंदे उप्पर कोई पाप नेईं करदा जेकर ओह् उंदे बश्कार साई करदा ऐ। ते जेड़ा वी मर्जी नाल भलाई करदा है, तां अल्लाह ही कदर ते सर्वज्ञ है।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالْهُدٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا بَيَّنّٰهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتٰبِۙ اُولٰۤىِٕكَ يَلْعَنُهُمُ اللّٰهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللّٰعِنُوْنَۙ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalnā minal-bayyināti wal-hudā mim ba‘di mā bayyannāhu lin-nāsi fil-kitāb(i), ulā'ika yal‘anuhumullāhu wa yal‘anuhumul-lā‘inūn(a).

सचमुच, जो असीं जानकारी ते हिदायत दे रूप विच भेजे हन, उस नूं छुपांदे हन, असीं किताब (अल-कुरान) विच इंसानियत नू समझाने दे बाद, ओह ही हन जिन्हां नू अल्लाह दी श्राप दित्ती जांदी है ते श्रापित करन वाले ने (भी) श्रापित कीता है,

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا وَاَصْلَحُوْا وَبَيَّنُوْا فَاُولٰۤىِٕكَ اَتُوْبُ عَلَيْهِمْ ۚ وَاَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

illal-lażīna tābū wa aṣlaḥū wa bayyanū fa'ulā'ika atūbu ‘alaihim, wa anat-tawwābur-raḥīm(u).

सिवाय उनें लोकें दे जिनेंगी पश्चाताप कीता ऐ, सुधार कीता ऐ ते (इसगी) समझाया ऐ, जिंदे कोला मैं पछतावा स्वीकार करना ऐ, ते मैं पश्चाताप स्वीकार करने आला आं, परम दयालु।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ

innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun ulā'ika ‘alaihim la‘natullāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).

वाकई, जो अविश्वास करदे हन ते काफिर बण के मरदे हन, उहनां नू अल्लाह, फरिश्ते ते सारे इंसान दा श्राप होवेगा,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚ لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

khālidīna fīhā, lā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunẓarūn(a).

उह उस विच अनन्त रहनगे (शाप), उहनां दी सजा हल्की नहीं होवेगी, ते उहनां नूं छूट नहीं दित्ती जावेगी।

وَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ لَآاِلٰهَ اِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ ࣖ

wa ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), lā ilāha illā huwar-raḥmānur-raḥīm(u).

ते तेरा परमातमा सर्वशक्तिमान परमातमा है, उस दे सिवा कोई देवता नहीं, परम कृपालु, परमात्मा परमात्मा।

اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِيْ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ مَّاۤءٍ فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍ ۖ وَّتَصْرِيْفِ الرِّيٰحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri wal-fulkil-latī tajrī fil-baḥri bimā yanfa‘un-nāsa wa mā anzalallāhu minas-samā'i mim mā'in fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa taṣrīfir-riyāḥi was-saḥābil-musakhkhari bainas-samā'i wal-arḍi la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).

सचमुच, आकाश ते धरती दी रचना च, ते रात-दिन दे बारी-बारी च, ते जहाजें च जेह्ड़े समुंदरे च चलदे न, जिसदे कन्नै मनुक्खता गी फायदा होंदा ऐ, ते पानी जेह्ड़ा अल्लाह आकाश थमां उतारदा ऐ, ते धरती गी अपनी मौत दे बाद उंदे कन्नै जिंदा करदा ऐ, ते इस च हर चाल्ली दे जानवर बिखरदा ऐ, ते हवाएं ते बादलें दे बदलने च जेह्ड़े आकाश ते बादल दे बश्कार नियंत्रित होंदे न धरती—सचमुच समझने आले लोकें आस्तै निशान न।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّتَّخِذُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَنْدَادًا يُّحِبُّوْنَهُمْ كَحُبِّ اللّٰهِ ۗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَشَدُّ حُبًّا لِّلّٰهِ ۙوَلَوْ يَرَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَۙ اَنَّ الْقُوَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًا ۙوَّاَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعَذَابِ

wa minan-nāsi may yattakhiżu min dūnillāhi andāday yuḥibbūnahum kaḥubbillāh(i), wal-lażīna āmanū asyaddu ḥubbal lillāh(i), wa lau yaral-lażīna ẓalamū iż yaraunal-‘ażāb(a), annal-quwwata lillāhi jamī‘ā(n), wa annallāha syadīdul-‘ażāb(i).

ते मनुख जाति विच ओह वी हन जो अल्लाह दे अलावा होर देवतां नूं प्रतिद्वंदी दे तौर ते इबादत करदे हन, जिन्हां नाल ओह अल्लाह नाल उवें ही प्यार करदे हन। पर विश्वास करने आले अल्लाह कन्ने अपने प्यार च बेहद बड्डे न। अगर गलत करदे हन, जदों ओह सजा (कयामत दे दिन) वेखदे हन तां कि सारी ताकत अल्लाह दी है ते अल्लाह सजा विच कठोर है (उन्हां नू पछतावा जरूर होवेगा)।

اِذْ تَبَرَّاَ الَّذِيْنَ اتُّبِعُوْا مِنَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا وَرَاَوُا الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْاَسْبَابُ

iż tabarra'al-lażīnattubi‘ū minal-lażīnattaba‘ū wa ra'awul-‘ażāba wa taqaṭṭa‘at bihimul-asbāb(u).

(मतलब) जदों पिच्छे चलण वाले पिच्छे आण वाले तों मुड़ जांदे हन, ते ओह सजा देखदे हन, ते (जदों) उन्हां दे विच सारे रिश्ते कट जांदे हन।

وَقَالَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا لَوْ اَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّاَ مِنْهُمْ ۗ كَمَا تَبَرَّءُوْا مِنَّا ۗ كَذٰلِكَ يُرِيْهِمُ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْ حَسَرٰتٍ عَلَيْهِمْ ۗ وَمَا هُمْ بِخٰرِجِيْنَ مِنَ النَّارِ ࣖ

wa qālal-lażīnattaba‘ū lau anna lanā karratan fa natabarra'a minhum, kamā tabarra'ū minnā, każālika yurīhimullāhu a‘mālahum ḥasarātin ‘alaihim, wa mā hum bikhārijīna minan-nār(i).

ते पिच्छे औने आलें ने आखेआ, "जेकर असेंगी (दुनिया च वापस औने दा) मौका मिलदा तां बेशक्क अस उनेंगी छड्डी दिंदे, जिय् यां उनेंगी असेंगी छड्डी दित्ता।" इस चाल्ली अल्लाह उनेंगी उंदे कम्में गी दस्सदा ऐ जिंदे उप्पर उनेंगी पछतावा होंदा ऐ। ते ओह़ नरक दी अग्ग च नेई निकलन।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ كُلُوْا مِمَّا فِى الْاَرْضِ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhan-nāsu kulū mimmā fil-arḍi ḥalālan ṭayyibā(n), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

ऐ लोक ! धरती उप्पर मिलने आह्ले हलाल ते भलाई (खाने) दा खाओ, ते शैतान दे कदमें दा पालन नेईं करो। सचमुच शैतान तुंदे आस् ते इक सच् चाई दा दुश् मन ऐ।

اِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوْۤءِ وَالْفَحْشَاۤءِ وَاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

innamā ya'murukum bis-sū'i wal-faḥsyā'i wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

सचमुच (शैतान) तुहानूं सिर्फ बुरे ते घृणित कम्म करन दा हुक्म दिंदा है, ते जो तुहानूं अल्लाह दे बारे विच नहीं पता।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَآ اَلْفَيْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā alfainā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘qilūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).

औय जफ उन्शें कशा जाता शै कक "अल्लाह ने जो प्रकट ककमा शै , उवका अनुसरण कयें ।" उन् ने जवाब दित्ता, “(नहीं!) अस उदे पालन करदे आं जेड़ा असें अपने पुरखें गी (करदे) पाया हा।” दरअसल, उंदे पुरखें गी कुसै बी चीजै दा पता नेई हा, ते उंदे कोल कोई मार्गदर्शन बी नेई हा।

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).

ते काफिरें दे (बुलाने आलें) आस्तै दृष्टांत इक (चरवाहे) दे समान ऐ जेह्ड़ा (जानवरें) उप्पर चिल्लांदा ऐ जेह्ड़ा पुकारने ते रोने दे अलावा होर किश नेईं सुनदा। (ओह) बहिरे, गूंगे ते अन्धे हन, इस करके ओह समझ नहीं पांदे।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ وَاشْكُرُوْا لِلّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum wasykurū lillāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

हे विश्वास करने आले! असी तुहाडे वास्ते जो अच्छे रिज़्ज़ट कीता है, ओह खाओ ते अल्लाह दा शुक्रगुजार करो, अगर तुसीं सिर्फ उहदी इबादत करो।

اِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ بِهٖ لِغَيْرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَّلَا عَادٍ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innamā ḥarrama ‘alaikumul-maitata wad-dama wa laḥmal-khinzīri wa mā uhilla bihī ligairillāh(i), fa maniḍṭurra gaira bāgiw wa lā ‘ādin falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

सचमुच, उन्हां ने तुहानूं सिर्फ अल्लाह दे अलावा (नाम) दे कत्ल कीते होए जानवरां दे शव, खून, सूअर दा मांस ते (मांस) तों मना कर दित्ता है। पर जेड़ा (इसगी खाने आस्ते) मजबूर होंदा ऐ, इस करिए नेईं जे ओह् चाह्न्दा ऐ ते नेईं (इत्थूं तकर) सीमा कोला परे, तां ओह्दे आस्तै कोई पाप नेईं ऐ। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَشْتَرُوْنَ بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًاۙ اُولٰۤىِٕكَ مَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ اِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalallāhu minal-kitābi wa yasytarūna bihī ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika mā ya'kulūna fī buṭūnihim illan-nāra wa lā yukallimuhumullāhu yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

सचमुच, जो लोग अल्लाह ने किताब तों जो अल्लाह ने उतारे हन, उह छुपा के थोड़ी कीमत ते बेचदे हन, ओ अपने पेट विच सिर्फ नरक दी अग्ग ही निगलदे हन, ते अल्लाह उन्हां नू कयामत दे दिन न सलाम करदा है, ना ही उन्हां नू शुद्ध कर देगा। उन्हें कष्टदायक सजा होग।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ ۚ فَمَآ اَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā wal-‘ażāba bil-magfirah(ti), famā aṣbarahum ‘alan-nār(i).

उह ही हन जो मार्गदर्शन नाल गलती ते माफी नाल सजा खरीददे हन। तो नरक दी अग्ग दी अवहेलना करन वास्ते ओह किन्ना बहादुर हन!

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ نَزَّلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِى الْكِتٰبِ لَفِيْ شِقَاقٍۢ بَعِيْدٍ ࣖ

Żālika bi'annallāha nazzalal-kitāba bil-ḥaqq(i), wa innal-lażīnakhtalafū fil-kitābi lafī syiqāqim ba‘īd(in).

इसदा कारण ऐ के अल्लाह ने किताब (अल-कुरान) गी सच्चाई (लाने) कन्ने उतारया ऐ, ते सचमुच जेड़े किताब (सच्चाई) दे बारे च असहमत न, ओ गहरे बंटवारे च न।

۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).

सदाचार तुंदा मुंह पूरब ते पश्चिम बक्खी नेईं घुमाना ऐ, पर सदाचार ओह ऐ जेह्ड़ा अल्लाह, आखरी दिन, फरिश्ते, किताबें, ते नबीएं उप्पर विश्वास करदे न ते अपनी प्यारी दौलत रिश्तेदारें, अनाथें, गरीबें गी, उनें लोकें गी दिंदे न जेह्ड़े सफर पर न (मुसाफिर), भिखारी, ते अपने नौकरें गी मुक्त करने आस्तै, जेह्ड़े नमाज करदे न ते जकात दिंदे न, जेह्ड़े लोक अपने वादे गी कदूं पूरा करदे न वादे, ते गरीबी, दुखें ते युद्ध दे समें च धैर्य रखने आह्ले लोक। सच्चे लोक हन, ते पुण्य वाले हन।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).

हे विश्वास करने आले! तुहाडे उप्पर उस व्यक्ति दे बारे च (किसस करना) फर्ज ऐ जिसगी मारी दित्ता गेआ हा। आज़ाद लोक आज़ाद लोकें कन्नै, गुलाम गुलाम कन्नै, जनानियां जनानियें कन्नै। पर जेकर कोई अपने भ्राऽ कोला माफी पांदा ऐ, ओह् उसी खरी चाल्ली पालन करै, ते उसी खरी चाल्ली (भी) दियात (फिरौती) देना चाहिदा। इह तेरे रब दी राहत ते दया है । उसदे बाद जो वी हद्द तों वी वद्ध होवेगा, उस नू बहुत दर्दनाक सजा भुगतनी होवेगी।

وَلَكُمْ فِى الْقِصَاصِ حَيٰوةٌ يّٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa lakum fil-qiṣāṣi ḥayātuy yā ulil-albābi la‘allakum tattaqūn(a).

ते किसास विच तुहाडे वास्ते जीवन (गारंटी) है, हे समझदार लोग, ताकि तुसीं पुण्यात्मा हो सकदे हो।

كُتِبَ عَلَيْكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ اِنْ تَرَكَ خَيْرًا ۖ ۨالْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ بِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ ۗ

kutiba ‘alaikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu in taraka kahirā(n), al-waṣiyyatu lil-wālidaini wal-aqrabīna bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

तुंदे उप्पर फर्ज ऐ, जेकर तुंदे च कुसै गी मौत आई जंदी ऐ, जेकर ओह धन-दौलत छोड़ी जंदा ऐ तां अपने माता-पिता ते नजदीकी रिश्तेदारें आस्तै इक नेक तरीके कन्नै वसीयत करना, (जियां) धर्मी लोकें आस्तै फर्ज ऐ।

فَمَنْۢ بَدَّلَهٗ بَعْدَمَا سَمِعَهٗ فَاِنَّمَآ اِثْمُهٗ عَلَى الَّذِيْنَ يُبَدِّلُوْنَهٗ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ ۗ

famam baddalahū ba‘da mā sami‘ahū fa innamā iṡmuhū ‘alal-lażīna yubaddilūnah(ū), innallāha samī‘un ‘alīm(un).

जो कोई उसे (इच्छा) बदलदा है, उस नूं सुणन दे बाद पाप सिर्फ उस बंदे वास्ते है जो उस नूं बदलदा है। सचमुच अल्लाह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

فَمَنْ خَافَ مِنْ مُّوْصٍ جَنَفًا اَوْ اِثْمًا فَاَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

faman khāfa mim mūṣin janafan au iṡman fa aṣlaḥa bainahum falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

पर जेड़ा डरदा ऐ के मर्जी देने आला पक्षपात करदा ऐ जां कुसै गलत कम्म गी करदा ऐ, ते फिरी उंदे बश्कार मेल मिलाप करदा ऐ, तां ओह् पाप नेईं कीता। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumuṣ-ṣiyāmu kamā kutiba ‘alal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

हे विश्वास करने आले! व्रत तुंदे आस्तै बी उस्सै चाल्ली निर्धारित ऐ जि'यां तुंदे कोला पैह्ले दे लोकें आस्तै निर्धारित कीता गेदा हा तां जे तुस धर्मी बनी जाओ।

اَيَّامًا مَّعْدُوْدٰتٍۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗوَعَلَى الَّذِيْنَ يُطِيْقُوْنَهٗ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِيْنٍۗ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهٗ ۗوَاَنْ تَصُوْمُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

ayyāmam ma‘dūdāt(in), faman kāna minkum marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), wa ‘alal-lażīna yuṭīqūnahū fidyatun ṭa‘āmu miskīn(in), faman taṭawwa‘a khairan fahuwa khairul lah(ū), wa an taṣūmū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

(अर्थात) इक निश्चित संख्या च दिन। इस आस् ते जेका तुंदे च बीमार ऐ जां सफर च ऐ (ते रोजा नेई रखदा) तां दूए दिनें दे दिनें दी गिनतरी (जिसने उने रोजा नेई कित्ता हा) उसी पूरा करना पौग। ते जो रोजा नहीं रख सकदा, ओदे वास्ते गरीब नू खिलाने दा फिदिया (मुआवजा) होना चाहिदा है। पर जेड़ा अपनी मर्जी कन्ने भला करदा ऐ, ओदे लेई बेहतर ऐ, ते तुंदा रोजा तुंदे लेई बेहतर ऐ, जेकर तुस सिर्फ जानदे ओ।

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ فِيْهِ الْقُرْاٰنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنٰتٍ مِّنَ الْهُدٰى وَالْفُرْقَانِۚ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ۗوَمَنْ كَانَ مَرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗيُرِيْدُ اللّٰهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيْدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ۖوَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

syahru ramaḍānal-lażī unzila fīhil-qur'ānu hudal lin-nāsi wa bayyinātim minal-hudā wal-furqān(i), faman syahida minkumusy-syahra falyaṣumh(u) wa man kāna marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), yurīdullāhu bikumul-yusra wa lā yurīdu bikumul-‘usr(a), wa litukmilul-‘iddata wa litukabbirullāha ‘alā mā hadākum wa la‘allakum tasykurūn(a).

रमजान दा महीना ओ (महीना) हे जैंदे विच कुरान दा प्रगट होया हा, इंसानें वास्ते हिदायत दे तौर ते ते उस मार्गदर्शन ते भेद (सच्च ते झूठ दे विच) दे बारे विच सफाई दे तौर ते। इस आस् ते जेसे बी तुंदे च उस महीने च उपवास रखे। ते जेड़ा बी बीमार ऐ जां सफर च ऐ (ओह् रोजा नेईं करदा), तां (उसदी भरपाई करना पौग), जिन्ना दिन ओह् छूटदा हा, दूए दिनें च। अल्लाह तुहाडे वास्ते सहजता दी इच्छा रखदा है, ते तुहाडे वास्ते कठिनाई दी इच्छा नहीं रखदा। तुसें गी नंबर पूरा करना होग ते अल्लाह दे दित्ते गेदे हिदायत आस्ते उंदी महिमा करना चाइदा, तां जे तुस शुक्रगुजार ओ।

وَاِذَا سَاَلَكَ عِبَادِيْ عَنِّيْ فَاِنِّيْ قَرِيْبٌ ۗ اُجِيْبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اِذَا دَعَانِۙ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوْا بِيْ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُوْنَ

wa iżā sa'alaka ‘ibādī ‘annī fa innī qarīb(un), ujību da‘watad-dā‘i iżā da‘ān(i), falyastajībū lī walyu'minū bī la‘allahum yarsyudūn(a).

ते जदों मेरे दास तुहाडे (मुहम्मद) तों मेरे बारे विच पुच्छदे ने, तां सचमुच मैं नेड़े हां। प्रार्थना करने आलें दी मर्जी पूरी करदा हां, जदूं मेरी प्रार्थना करदे न। मेरे (आज्ञाएं) गी पूरा करन ते मेरे उप्पर विश्वास करन, तां जे ओह् सच्चाई गी हासल करन।

اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).

तुहाडे वास्ते रात नू अपनी घरेआली नाल मिल के रोजा रखना जायज है। ओह तुंदे लेई कपड़े न, ते तुस उंदे आस्ते कपड़े ओ। अल्लाह जानदा है कि तुसीं अपने आप नू रोक नहीं सकदे, पर ओह तुहाडे पछतावा नू स्वीकार करदा है ते तुहानूं माफ करदा है। तो हुण उन्हां नाल हस्तक्षेप करो ते जो अल्लाह ने तुहाडे वास्ते तय कीता है, उह ही ढूंढो। खाओ-पीओ, जदूं तकर तुसेंगी सफेद धागे ते काले धागे च (अंतर) साफ नेईं होई जा, अर्थात भोर। फिर (आने) शाम तक व्रत पूरा करो। पर जदूं तुस मस्जिद च इकाफ करदे ओ तां उंदे च हस्तक्षेप नेईं करो। यही अल्लाह दा फरमान है, इस करिए इसदे कोल मत जाओ। इस चाल्ली अल्लाह लोकें गी अपनी आयत समझांदा ऐ, तां जे ओह् धर्मपरायणता हासल करी सकन।

وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوْا بِهَآ اِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوْا فَرِيْقًا مِّنْ اَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاِثْمِ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili wa tudlū bihā ilal-ḥukkāmi lita'kulū farīqam min amwālin-nāsi bil-iṡmi wa antum ta‘lamūn(a).

ते अपने बीच दी दौलत गी झूठे तरीके कन्ने नेईं खाओ, ते (नहीं) तुस इस दौलत कन्ने न्यायियें गी रिश्वत देओ, इस इरादे कन्ने के तुस कुसै होर लोकें दी दौलत दा सेवन पाप तरीके कन्ने करी सकदे ओ, भले ही तुस जानदे ओ।

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

वे तुहाडे (मुहम्मद) तों अर्धचंद्र दे बारे विच पुछदे हन। कहो, "ओह (सूचक) मनुख ते (तीर्थ) दा वक्त है।" ते घर दे उपर तों दाखल होना सदाचार नहीं, पर पुण्य (सद्गुण) उन लोकां दा है जो पुण्यात्मा है । घरें च उंदे दरवाजे थमां दाखल होओ, ते अल्लाह कोला डरो तां जे तुस सफल होओ।

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ

wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

ते अल्लाह दे राह विच लड़ो उन जो तुहाडे नाल लड़दे हन, पर सीमा ना पार करदे। दरअसल, अल्लाह ओह लोगें गी पसंद नेईं करदा जेह्ड़े सीमाएं गी पार करदे न।

وَاقْتُلُوْهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوْهُمْ وَاَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ حَيْثُ اَخْرَجُوْكُمْ وَالْفِتْنَةُ اَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ ۚ وَلَا تُقٰتِلُوْهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتّٰى يُقٰتِلُوْكُمْ فِيْهِۚ فَاِنْ قٰتَلُوْكُمْ فَاقْتُلُوْهُمْۗ كَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ

waqtulūhum ḥaiṡu ṡaqiftumūhum wa akhrijūhum min ḥaiṡu akhrajūkum wal-fitnatu asyaddu minal-qatl(i), wa lā tuqātilūhum ‘indal-masjidil-ḥarāmi ḥattā yuqātilūkum fīh(i), fa'in qātalūkum faqtulūhum, każālika jazā'ul-kāfirīn(a).

ते जित्थे तुसें गी मिलदा ऐ, उत्थें उनेंगी मारी ओड़ो, ते जित्थे उनेंगी तुसेंगी कड्डी दित्ता ऐ, उत्थें गै उनेंगी कड्डी ओड़ो। ते निंदा हत्या कोला बी क्रूर ऐ। ते पवित्र मस्जिद च उंदे कन्ने नेईं लड़ो, जदूं तकर ओह तुंदे कन्ने उत्थें नेईं लड़दे। जेकर ओह तुंदे कन्ने लड़दे न तां उंदे कन्ने लड़ो। ऐसा ही काफिरां दा इनाम है।

فَاِنِ انْتَهَوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

fa'inintahau fa'innallāha gafūrur raḥīm(un).

पर जेकर ओह रुक जांदे ने तां सचमुच अल्लाह माफ करने आला, परम दयालु ऐ।

وَقٰتِلُوْهُمْ حَتّٰى لَا تَكُوْنَ فِتْنَةٌ وَّيَكُوْنَ الدِّيْنُ لِلّٰهِ ۗ فَاِنِ انْتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ اِلَّا عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa qātilūhum ḥattā lā takūna fitnatuw wa yakūnad-dīnu lillāh(i), fa inintahau falā ‘udwāna illā ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

ते उन्हां नाल लड़ो, जद तक कि निंदा नहीं हो जावे, ते धर्म अकेले अल्लाह दा ही होवे। जेकर ओह बंद होई जांगन तां (अब) कोई दुश्मनी नेईं होग, सिवाय गलत करने आह्लें दे खिलाफ।

اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

हरम महीने हरम महीने दे नाल, ते (विरुद्ध) जिस चीज़ दा आदर कीता जावे, क़िसस दा (कानून) लागू होंदा है। इस करिए जेड़ा तुंदे उप्पर हमला करदा ऐ, उसी तुंदे उप्पर हमला करने दे अनुपात च हमला करो। अल्लाह से डरना और जानना कि अल्लाह अल्लाह से डरने वाले के साथ है।

وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

ते (अपनी दौलत) अल्लाह दे रस्ते च खर्च करो, ते अपने हत्थें कन्ने (अपने आप गी) तबाही च नेईं सुट्टो, ते भलाई करो। सचमुच अल्लाह भलाई करने आलें कन्ने प्यार करदा ऐ।

وَاَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّٰهِ ۗ فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ وَلَا تَحْلِقُوْا رُءُوْسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهٗ ۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ بِهٖٓ اَذًى مِّنْ رَّأْسِهٖ فَفِدْيَةٌ مِّنْ صِيَامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ ۗ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ فِى الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ اِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗذٰلِكَ لِمَنْ لَّمْ يَكُنْ اَهْلُهٗ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ

wa atimmul-ḥajja wal-‘umrata lillāh(i), fa'in uḥṣirtum famastaisara minal-hady(i), wa lā taḥliqū ru'ūsakum ḥattā yablugal-hadyu maḥillah(ū), faman kāna minkum marīḍan au bihī ażam mir ra'sihī fafidyatum min ṣiyāmin au ṣadaqatin au nusuk(in), fa'iżā amintum, faman tamatta‘a bil-‘umrati ilal-ḥajji famastaisara minal-hady(i), famal lam yajid faṣiyāmu ṡalāṡati ayyāmin fil-ḥajji wa sab‘atin iżā raja‘tum, tilka ‘asyaratun kāmilah(tun), żālika limal lam yakun ahluhū ḥāḍiril-masjidil-ḥarām(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i).

ते अल्लाह दी खातिर हज ते उमरा पूरा करो। पर जेकर तुस (दुश्मनें कन्नै) घिरे दे ओ तां (कत्ल) उस हद्यू गी जेह्ड़ा आसानी कन्नै उपलब्ध ऐ, ते अपना सिर नेईं मुंडवाओ, इस थमां पैह्ले जे हदी कत्ल दी थाह् र पर पुज्जी जा। जेकर तुंदे च कोई बी बीमार ऐ जां उंदे सिर च कोई दिक्कत ऐ (ते मुंडन करदा ऐ), तां उसी फिद्यह करना, यानी रोजा करना, भिक्षा देना जां कुर्बान करना बाध्य ऐ। जेकर तुस सुरक्षित ओ तां जेड़ा वी हज तों पहलां उमरा करदा है, उस नू (कत्ल करना पैंदा है) हदी जो आसानी नाल मिलदा है। पर जेकर उसी नेईं मिलदा तां उसी हज (सीजन) च त्रै दिन ते तुंदे वापस औने दे सात (दिन) दे बाद (जरूरी) रोजा रखना (जरूरी) ऐ। कि कुल दस (दिन) दा। उसी तरह उनें लोकें लेई जिंदे परोआर भव्य मस्जिद दे कोल नेईं रौंह्दे। अल्लाह कोला डरो ते जान लओ कि अल्लाह सजा च बड़ा कठोर ऐ।

اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ

al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).

हज (मौसम) ओह महीने (में) ऐ जिन्हें गी मंजूरी दित्ती गेई ऐ। जो कोई उन (महीने) विच हज करदा है, ओ हज दे दौरान गंदे शब्द (रफात) ना बोले, अनैतिकता या झगड़ा न करे। जो भी भला करो, अल्लाह जानदा है। रजत लाओ, कीजे असल च सबतूं अच्छा इंतजाम धर्मपरायणता ऐ। ते मेरे कोला डरो, हे सामान्य ज्ञान दे लोक!

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ فَاِذَآ اَفَضْتُمْ مِّنْ عَرَفٰتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ۖ وَاذْكُرُوْهُ كَمَا هَدٰىكُمْ ۚ وَاِنْ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الضَّاۤلِّيْنَ

laisa ‘alaikum junāḥun an tabtagū faḍlam mir rabbikum, fa'iżā afaḍtum min ‘arafātin fażkurullāha ‘indal-masy‘aril-ḥarām(i), ważkurūhu kamā hadākum, wa in kuntum min qablihī laminaḍ-ḍāllīn(a).

तुहाडे वास्ते अपने रब तों कृपा मंगना कोई पाप नहीं। तो अराफात छोडने पर मश'अरीलहरम में अल्लाह की याद करो। ते उसी याद करो जिय्यां उने तुसेंगी मार्गदर्शन कित्ता ऐ, भले ही तुस पैह़लैं उनें लोकें च शामल हे, जेके नेई जानदे हे।

ثُمَّ اَفِيْضُوْا مِنْ حَيْثُ اَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ṡumma afīḍū min ḥaiṡu afāḍan-nāsu wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).

फिर उस जगह गी छड्डो जित्थे मते सारे लोक छड्डदे न (अरफा) ते अल्लाह कोला माफी मंगना। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।

فَاِذَا قَضَيْتُمْ مَّنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَذِكْرِكُمْ اٰبَاۤءَكُمْ اَوْ اَشَدَّ ذِكْرًا ۗ فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ

fa iżā qaḍaitum manāsikakum fażkurullāha każikrikum ābā'akum au asyadda żikrā(n), faminan-nāsi may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā wa mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in).

जदूं तुस हज पूरा करी लैंदे ओ तां फिर अल्लाह दी ज़िकर पढ़ो, जिय्यां तुसें अपने पुरखें दा जिक्र कीता हा, ते उसदे कोला बी मता ज़िकर बी करो। इस करिए लोकें च कोई ऐसा ऐ जेह्ड़ा प्रार्थना करदा ऐ जे "साढ़े प्रभु, असेंगी इस दुनिया च (अच्छा) देओ" ते परलोक च उंदा कोई हिस्सा नेईं ऐ।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَّقِنَا عَذَابَ النَّارِ

wa minhum may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati ḥasanataw wa qinā ‘ażāban-nār(i).

ते उंदे च बी ऐसे बी न जेह्ड़े प्रार्थना करदे न जे "साढ़े प्रभु, असेंगी इस दुनिया च भलाई देओ ते परलोक च भलाई देओ, ते असेंगी नरक दी सजा थमां बचाओ।"

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

ulā'ika lahum naṣībum mimmā kasabū, wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).

उहनां दी कमाई दा हिस्सा होवेगा, ते अल्लाह हिसाब-किताब विच तेज़ है।

۞ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ فِيْٓ اَيَّامٍ مَّعْدُوْدٰتٍ ۗ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِيْ يَوْمَيْنِ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۚوَمَنْ تَاَخَّرَ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِۙ لِمَنِ اتَّقٰىۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

ważkurullāha fī ayyāmim ma‘dūdāt(in), faman ta‘ajjala fī yaumaini falā iṡma ‘alaih(i), wa man ta'akhkhara falā iṡma ‘alaihi limanittaqā, wattaqullāha wa‘lamū annakum ilaihi tuḥsyarūn(a).

ते निर्धारित दिनें दी गिनतरी च अल्लाह दा ज़िकर करो। जो दो दिन बाद जल्दबाजी (मीना छोड़ दे) ओदे उप्पर कोई पाप नेईं होंदा। ते जेड़ा इस गी खत्म करदा ऐ, उदे लेई कोई पाप (ना) नेईं ऐ, (यानी) पुण्य करने आलें लेई। ते अल्लाह कोला डरो, ते जान लओ के ओह तुसेंगी इकट्ठा करग।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّعْجِبُكَ قَوْلُهٗ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّٰهَ عَلٰى مَا فِيْ قَلْبِهٖ ۙ وَهُوَ اَلَدُّ الْخِصَامِ

wa minan-nāsi may yu‘jibuka qauluhū fil-ḥayātid-dun-yā wa yusyhidullāha ‘alā mā fī qalbih(ī), wa huwa aladdul-khiṣām(i).

ते मनुख जाति विच ओह वी है जिस दी दुनिया दे जीवन दे बारे विच गल्ल तुहानूं (हे मुहम्मद) खुश करदी है, ते ओह अल्लाह दी गवाही दिंदा है जो अपने दिल विच है, जबकि ओ विरोधियां विचों सब तों ज़ोरदार है।

وَاِذَا تَوَلّٰى سَعٰى فِى الْاَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيْهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ ۗ وَ اللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ

wa iżā tawallā sa‘ā fil-arḍi liyufsida fīhā wa yuhlikal-ḥarṡa wan-nasl(a), wallāhu lā yuḥibbul-fasād(a).

ते जदूं ओह (तुंदे कोला) मुड़दा ऐ तां ओह् धरती उप्पर बदमाशी करने दी कोशश करदा ऐ, ते फसलें ते पशुएं गी नष्ट करदा ऐ, ते अल्लाह गी बदमाशी पसंद नेईं ऐ।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُ اتَّقِ اللّٰهَ اَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْاِثْمِ فَحَسْبُهٗ جَهَنَّمُ ۗ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ

wa iżā qīla lahuttaqillāha akhażathul-‘izzatu bil-iṡmi faḥasbuhū jahannam(u), wa labi'sal-mihād(u).

ते जदों उस नूं आखया गया कि "अल्लाह तों डरो" तां उसदा घमंड पाप करन लई पैदा हो गया। तो नरक उदे वास्ते नरक हे, ते सचमुच (ओह नरक) जीण दी सब तों बुरी जगह हे।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْرِيْ نَفْسَهُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ

wa minan-nāsi may yasyrī nafsahubtigā'a marḍātillāh(i), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).

ते इंसानें च बी ऐसे बी न जेह्ड़े अल्लाह दी मंजूरी मंगने आस्तै अपने आप गी कुर्बान करदे न। ते अल्लाह अपने दासें उप्पर मेहरबान ऐ।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

हे विश्वास करने आले! समग्र रूप च इस्लाम च दाखल होओ, ते शैतान दे कदमें दा पालन नेईं करो। सचमुच, ओह़ तुंदे आस् ते इक असली दुश् मन ऐ।

فَاِنْ زَلَلْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْكُمُ الْبَيِّنٰتُ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fa'in zalaltum mim ba‘di mā jā'atkumul-bayyinātu fa‘lamū annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

पर जेकर तुस साफ सबूत तुंदे कोल औने दे बाद फिसलदे ओ तां ए जान लओ के अल्लाह सर्वशक्तिमान, सब्भनें शा ज्ञानी ऐ।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ

hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

बादलें दे आड़ च फरिश्ते कन्नै अल्लाह दे (सज़ा दे) आने दे अलावा होर किश बी इंतजार नेईं करदा, जिसलै के (उंदे) मामले दा फैसला होई गेदा ऐ। ते अल्लाह गी सब किश वापस करी दित्ता जंदा ऐ।

سَلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ كَمْ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ اٰيَةٍ ۢ بَيِّنَةٍ ۗ وَمَنْ يُّبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

sal banī isrā'īla kam ātaināhum min āyatim bayyinah(tin), wa may yubaddil ni‘matallāhi mim ba‘di mā jā'athu fa innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

इस्राएल दे बच्चें कोला पुच्छो जे अस उनेंगी कितने साफ सबूत दित्ते न। जो कोई अल्लाह दे एहसान दा आदान-प्रदान करदा है (उन एहसान) दे कोल आण दे बाद, तां सचमुच अल्लाह सजा विच बहुत कठोर है।

زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُوْنَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۘ وَالَّذِيْنَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

zuyyina lil-lażīna kafarul-ḥayātud-dun-yā wa yaskharūna minal-lażīna āmanū, wal-lażīnattaqau fauqahum yaumal-qiyāmah(ti), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).

संसारी जीवन गी काफिर करने आलें दी नज़र च सुन्दर बनाया जंदा ऐ, ते विश्वास करने आह्लें दा अपमान करदे न। भले ही कयामत दे दिन उंदे कोला उपर होंगन। ते अल्लाह उन जिन्हें गी अपनी मर्जी दे बिना हिसाब-किताब दे रोजी-रूट्टी देंदा ऐ।

كَانَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً ۗ فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِيّٖنَ مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَ ۖ وَاَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيْمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ فِيْهِ اِلَّا الَّذِيْنَ اُوْتُوْهُ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ بَغْيًا ۢ بَيْنَهُمْ ۚ فَهَدَى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لِمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ مِنَ الْحَقِّ بِاِذْنِهٖ ۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

kānan-nāsu ummataw wāḥidah(tan), fa ba‘aṡallāhun-nabiyyīna mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa anzala ma‘ahumul-kitāba bil-ḥaqqi liyaḥkuma bainan-nāsi fīmakhtalafū fīh(i), wa makhtalafa fīhi illal-lażīna ūtūhu mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu bagyam bainahum, fahadallāhul-lażīna āmanū limakhtalafū fīhi minal-ḥaqqi bi'iżnih(ī), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

इंसान (पैहले) इक लोक हे। फिर अल्लाह ने नबी (नबी) भेजे, खुशखबरी ते चेतावनी देने। ते उंदे कन्ने सच्चाई आली किताब भेजी दित्ती, तां जे लोकें दे बीच उनें गल्लें दे बारे च फैसला कीता जा जिंदे च उंदे च विवाद होंदा हा। ते मतभेद करने आले सिर्फ ओह गै न जिनेंगी (किताब) दित्ती गेई ऐ, उंदे कोल साफ सबूत पुज्जने दे बाद, आपस च ईर्ष्या दे कारण। इस करिए अल्लाह अपनी मर्जी कन्ने उनें सच्चाई दे बारे च विश्वास करने आलें गी मार्गदर्शन करदा ऐ जिसदे बारे च ओह विवाद करदे न। अल्लाह जिसी चाहंदा ऐ उसी सीधे रस्ते पर रस्ता दस्सदा ऐ।

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ

am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).

या तुस सोचदे ओ के तुस जन्नत च दाखल होगे, जदूं तकर के ऐसा (मुकदमा) अजें तकर तुंदे कोल नेईं आया ऐ जिन्ना तुंदे कोला पैहले गुजरे दे लोकें कोल आया हा। ओह् गरीबी, दुखें कन्नै त्रुट्टी गेदे हे ते (बक्ख-बक्ख परीक्षणें कन्नै) हिलदे हे, जिसलै तकर रसूलुल्लाह ते उंदे कन्नै विश्वास करने आह्लें ने आखेआ, "अल्लाह दी मदद कदूं औग?" ज़रूर अल्लाह दी मदद नेड़े ऐ।

يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ

yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

उह तुहाडे (मुहम्मद) तों पुच्छदे ने कि उहनां नू की खर्चा करना चाहिदा है। कहो, "तुभ जो बी दौलत देते शो, लश ऩाऩा-भाता, ऩरयवाय, अनाथ, गरीब औय सफर ऩय ऩयदे शी रोगों के लरए शी शोना चादहमे।" और जो भी भलाई करदे हो, निश्चय ही अल्लाह ही सर्वज्ञ है।

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تَكْرَهُوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تُحِبُّوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ ࣖ

kutiba ‘alaikumul-qitālu wa huwa kurhul lakum, wa ‘asā an takrahū syai'aw wa huwa khairul lakum, wa ‘asā an tuḥibbū syai'aw wa huwa syarrul lakum, wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

तुहाडे वास्ते लड़ना फर्ज है, भले ही तुहाडे वास्ते सुखद नहीं होवे। पर एह् बी होई सकदा ऐ जे तुसेंगी कोई चीज पसंद नेईं ऐ, भलेआं ओह् तुंदे आस्तै ठीक ऐ, ते एह् बी होई सकदा ऐ जे तुसेंगी कोई चीज पसंद ऐ, भलेआं ओह् तुंदे आस्तै ठीक नेईं ऐ। अल्लाह जानदा है, जबकि तुसीं नहीं जानदे।

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيْهِۗ قُلْ قِتَالٌ فِيْهِ كَبِيْرٌ ۗ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَكُفْرٌۢ بِهٖ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاِخْرَاجُ اَهْلِهٖ مِنْهُ اَكْبَرُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ اَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُوْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ حَتّٰى يَرُدُّوْكُمْ عَنْ دِيْنِكُمْ اِنِ اسْتَطَاعُوْا ۗ وَمَنْ يَّرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَاُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

yas'alūnaka ‘anisy-syahril-ḥarāmi qitālin fīh(i), qul qitālun fīhi kabīr(un), wa ṣaddun ‘an sabīlillāhi wa kufrum bihī wal-masjidil-ḥarām(i), wa ikhrāju ahlihī minhu akbaru ‘indallāh(i), wal-fitnatu akbaru minal-qatl(i), wa lā yazālūna yuqātilūnakum ḥattā yaruddūkum ‘an dīnikum inistaṭā‘ū, wa may yartadid minkum ‘an dīnihī fa yamut wa huwa kāfirun fa ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

उन्हां ने तुहानू (मुहम्मद) तों हराम महीने विच लड़न दे बारे विच पुच्छया। कहो, "उस महीने च लड़ना इक बड्डा (पाप) ऐ। पर (लोगें गी) अल्लाह दे रस्ते थमां रोकना, उंदी आज्ञा नेईं मनना, (लोकें गी अंदर जाने थमां रोकना) महान मस्जिद च, ते लोकें गी उंदे आस-पास थमां बाहर कड्डना, अल्लाह दी नज़र च बड्डा (पाप) ऐ। जदके निंदा हत्या कोला बी क्रूर ऐ। ओह तुंदे कन्ने लड़ना उसलै तकर नेईं छड्डन, जदूं तकर तुस अपने धर्म थमां भगदड़ (छोड़) नेईं, जेकर ओह सक्षम न तुंदे च अपने धर्म थमां भटकदे, ते फिरी ओह् अविश्वास च मरदा ऐ, तां उंदे कम्में दा कम्म इस दुनिया ते परलोक च बेकार होंदा ऐ, ते ओह् नरक दे निवासी न, ओह् उत्थें गै हमेशा रौह्नगे।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙ اُولٰۤىِٕكَ يَرْجُوْنَ رَحْمَتَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hājarū wa jāhadū fī sabīlillāh(i), ulā'ika yarjūna raḥmatallāh(i), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

सचमुच, जो विश्वास करदे हन, ते जो प्रवास करदे हन ते अल्लाह दे राह विच प्रयास करदे हन, ओह ही हन जो अल्लाह दी रहमत दी उम्मीद करदे हन। अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ

yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

उन्हां ने तुहाडे (मुहम्मद) तों शराब ते जुआ दे बारे विच पुच्छया। कहो, "दोनें च बड़ा पाप ऐ ते मनुखें गी किश फायदा बी ऐ। पर पाप फायदे कोला बी बड्डा ऐ।" ते ओह तुंदे कोला (दे बारे च) पुच्छदे न के उनेंगी (क्या) खर्च करना चाहिदा ऐ। कहो, “(जो जरूरी है) दी फालतू।” इस चाल्ली अल्लाह तुसें गी अपनी आयत समझा करदा ऐ तां जे तुस सोचदे ओ,

فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْيَتٰمٰىۗ قُلْ اِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ ۗ وَاِنْ تُخَالِطُوْهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَعْنَتَكُمْ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa yas'alūnaka ‘anil-yatāmā, qul iṣlāḥul lahum khair(un), wa in tukhāliṭūhum fa'ikhwānukum, wallāhu ya‘lamul-mufsida minal-muṣliḥ(i), wa lau syā'allāhu la'a‘natakum innallāha ‘azizun ḥakīm(un).

दुनिया ते परलोक दे बारे च। ओह तुंदे (मुहम्मद) कोला अनाथें दे बारे च पुच्छदे न। कहो, “उंदी स्थिति च सुधार करना अच्छा ऐ!” ते जेकर तुस उंदे कन् ने संगत करदे ओ तां ओह़ तुंदे भ़्राऐ गै ह़न। अल्लाह जानदा है कि नुकसान करन वाले ते भला करन वाले। ते जे अल्लाह चाहन्दे तां तुहानूं मुशकल जरूर लावेगा। दरअसल अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी ऐ।

وَلَا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكٰتِ حَتّٰى يُؤْمِنَّ ۗ وَلَاَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكَةٍ وَّلَوْ اَعْجَبَتْكُمْ ۚ وَلَا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَتّٰى يُؤْمِنُوْا ۗ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكٍ وَّلَوْ اَعْجَبَكُمْ ۗ اُولٰۤىِٕكَ يَدْعُوْنَ اِلَى النَّارِ ۖ وَاللّٰهُ يَدْعُوْٓا اِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِاِذْنِهٖۚ وَيُبَيِّنُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ࣖ

wa lā tankiḥul-musyrikāti ḥattā yu'minn(a), wa la'amatum mu'minatun khairum mim musyrikatiw wa lau a‘jabatkum, wa lā tunkiḥul-musyrikīna ḥattā yu'minū, wa la‘abdum mu'minun khairum mim musyrikiw wa lau a‘jabakum, ulā'ika yad‘ūna ilan-nār(i), wallāhu yad‘ū ilal-jannati wal-magfirati bi'iżnih(ī), wa yubayyinu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yatażakkarūn(a).

औय जफ तक मशरीक स्त्रियों से वववाह न कयें , जफ तक उन्शें वलश्वास नशीॊ कयें । सचमुच, इक विश्वासी महिला नौकर मूर्तिपूजक जनानी कोला बी बेहतर ऐ, भले ही ओह तुंदे दिल गी आकर्षित करदी ऐ। ते मुशरिकें (पुरुषें) (इमानने आली जनानियें कन्ने) कन्ने विश्वास करने कोला पैहलें ब्याह नेईं करो। सचमुच, इक वफादार पुरुष नौकर इक मुश्रिक पुरुष गुलाम कोला बेहतर ऐ, भले ही ओह तुंदे दिल गी आकर्षित करदा ऐ। ओ उनेंगी नरक च सद्ददे न, जदके अल्लाह उनेंगी अपनी इजाजत कन्ने स्वर्ग ते माफी च सद्ददा ऐ। (अल्लाह) लोकें गी अपनी आयत समझांदे न तां जे ओह् सबक सिक्खी सकन।

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْمَحِيْضِ ۗ قُلْ هُوَ اَذًىۙ فَاعْتَزِلُوا النِّسَاۤءَ فِى الْمَحِيْضِۙ وَلَا تَقْرَبُوْهُنَّ حَتّٰى يَطْهُرْنَ ۚ فَاِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ اَمَرَكُمُ اللّٰهُ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ التَّوَّابِيْنَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِيْنَ

wa yas'alūnaka ‘anil-maḥīḍ(i), qul huwa ażā(n), fa‘tazilun-nisā'a fil-maḥīḍ(i), wa lā taqrabūhunna ḥattā yaṭhurn(a), fa'iżā taṭahharna fa'tūhunna min ḥaiṡu amarakumullāh(u), innallāha yuḥibbut-tawwābīna wa yuḥibbul-mutaṭahhirīn(a).

ते ओह तुहाडे (हे मुहम्मद) तों मासिक धर्म दे बारे विच पुछदे हन। कहो, "एह् अशुद्धि ऐ।" इस करिए मासिक धर्म दे दौरान अपनी घरेआली कोला दूर रौहना, ते जदूं तकर ओह शुद्ध नेईं होई जांगन, उंदे कोल नेईं जाओ। जदूं ओह शुद्ध होन तां उहनां नाल संभोग करो जिवें अल्लाह ने तुहानूं हुक्म दित्ता है। सचमुच अल्लाह पछतावा करने आले ते अपने आप गी शुद्ध करने आलें कन्ने प्यार करदा ऐ।

نِسَاۤؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ ۖ فَأْتُوْا حَرْثَكُمْ اَنّٰى شِئْتُمْ ۖ وَقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ مُّلٰقُوْهُ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

nisā'ukum ḥarṡul lakum, fa'tū ḥarṡakum annā syi'tum, wa qaddimū li anfusikum, wattaqullāha wa‘lamū annakum mulāqūh(u), wa basysyiril-mu'minīn(a).

तेरी घरेआली तेरे लेई खेतर ऐ, इस करी जदूं बी ते जिस चाल्ली चाहो, अपने खेतर च आओ। ते (जो अच्छा ऐ) अपने आप गी प्राथमिकता देओ। अल्लाह तों डरो ते जान लओ कि तुसीं (किसे दिन) उस नाल मिल जाओगे। ते विश् वास करने आलें गी खुशखबरी पजाओ।

وَلَا تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِّاَيْمَانِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْا وَتَتَّقُوْا وَتُصْلِحُوْا بَيْنَ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa lā taj‘alullāha ‘urḍatal li'aimānikum an tabarrū wa tattaqū wa tuṣliḥū bainan-nās(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

ते अपनी कसम विच अल्लाह (नाम) दा इस्तेमाल नेक कम्मां करन, पुण्यात्मा होन ते लोकां विच शांति पैदा करन विच बाधा नहीं बनाओ। अल्लाह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللّٰهُ بِاللَّغْوِ فِيْٓ اَيْمَانِكُمْ وَلٰكِنْ يُّؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ

lā yu'ākhiżukumullāhu bil-lagwi fī aimānikum wa lākiy yu'ākhiżukum bimā kasabat qulūbukum, wallāhu gafūrun ḥalīm(un).

अल्लाह तुसेंगी तुंदी अनजाने च कसम दे कारण सजा नेईं दिंदा, पर तुंदे दिल च निहित इरादें दे कारण तुसेंगी सजा दिंदा ऐ। अल्लाह परम क्षमाशील, परम दयालु ऐ।

لِلَّذِيْنَ يُؤْلُوْنَ مِنْ نِّسَاۤىِٕهِمْ تَرَبُّصُ اَرْبَعَةِ اَشْهُرٍۚ فَاِنْ فَاۤءُوْ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

lil-lażīna yu'lūna min nisā'ihim tarabbuṣu arba‘ati asyhur(in), fa'in fā'ū fa'innalāha gafūrur raḥīm(un).

अपनी घरेआली गी धोखा देने आह्ले लोकें गी चार म्हीने इंतजार करना पौंदा ऐ। फिर जेकर ओह (अपनी धीएं कोल) वापस आंदे न तां सचमुच अल्लाह माफ करने आला ते परम करसान ऐ।

وَاِنْ عَزَمُوا الطَّلَاقَ فَاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa in ‘azamuṭ-ṭalāqa fa innallāha samī‘un ‘alīm(un).

ते जेकर ओह तलाक देण दा फैसला करदे हन तां सचमुच अल्लाह सब सुनने आला, सब जानकार है।

وَالْمُطَلَّقٰتُ يَتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ ثَلٰثَةَ قُرُوْۤءٍۗ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ اَنْ يَّكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّٰهُ فِيْٓ اَرْحَامِهِنَّ اِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ وَبُعُوْلَتُهُنَّ اَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِيْ ذٰلِكَ اِنْ اَرَادُوْٓا اِصْلَاحًا ۗوَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِيْ عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۖ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ ۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wal-muṭallaqātu yatarabbaṣna bi anfusihinna ṡalāṡata qurū'(in), wa lā yaḥillu lahunna ay yaktumna mā khalaqallāhu fī arḥāmihinna in kunna yu'minna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa bu‘ūlatuhunna aḥaqqu biraddiūhinna fī żālika in arādū iṣlāḥā(n), wa lahunna miṡlul-lażī ‘alaihinna bil-ma‘rūf(i), wa lir-rijāli ‘alaihinna darajah(tun), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

ते तलाकशुदा पत्नियां (जरूरी) अपने आप गी रोकना (इंतजार करना) त्रै बारी कुरू'। अल्लाह ने जो अल्लाह बनाया है उसी अपने कोख विच छुपाना उन्दे वास्ते जायज कैनी, अगर ओ अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास करेंदे हन। ते उंदे पति गी उस (अवधि) च उंदे कोल वापस औने दा मता अधिकार ऐ, जेकर ओह् सुधार चांह्दे न। ते उंदे (महिलाएं) दे अधिकारें गी उचित तरीके कन्नै अपने दायित्वें कन्नै संतुलित कीता जंदा ऐ। पर पति दे उंदे उप्पर फायदे होंदे न। अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी है।

اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

तलाक (जिसदा जिक्र कीता जाई सकदा ऐ) दो बारी होंदा ऐ। (उसदे बाद पति) मेहरबानी करके रोक सकदा है, या मेहरबानी करके जाने दे। तुहाडे वास्ते कोई वी चीज़ वापस लैना जायज नहीं है, जब तक कि दोनों (पति-पत्नी) नू डर नहीं कि ओह अल्लाह दी सीमा नू पूरा नहीं कर सकदे। जेकर तुसें गी (संरक्षक) डर ऐ जे ओह् अल्लाह दी सीमाएं गी पूरा नेईं करी सकन, तां उंदे चा कुसै बी पर कोई पाप नेईं ऐ जिस कीमत (जिस गी (पत्नी गी) अपने आप गी छुड़ाने आस्तै दित्ती जानी चाहिदी ऐ। इह अल्लाह दी हद्द हन, इस करके इन्हां दा उल्लंघन ना करो। जो कोई अल्लाह दी हद्दों को पार करदा है, ओह ही गुमराह है।

فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهٗ مِنْۢ بَعْدُ حَتّٰى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهٗ ۗ فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يَّتَرَاجَعَآ اِنْ ظَنَّآ اَنْ يُّقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fa'in ṭallaqahā falā taḥillu lahū mim ba‘du ḥattā tankiḥa zaujan gairah(ū), fa'in ṭallaqahā falā junāḥa ‘alaihimā ay yatarāja‘ā in ẓannā ay yuqīmā ḥudūdullāh(i), tilka ḥudūdullāhi yubayyinuhā liqaumiy ya‘lamūn(a).

फिर जेकर ओह उसगी तलाक देई दिंदा ऐ (दूए तलाक दे बाद) तां ओह् उसगी उसलै तकर जायज नेईं रेई जंदी जिसलै तकर ओह कुसै होर पति कन्नै ब्याह् नेईं करदी। फिर जेकर दूआ पति उसगी तलाक देई दिंदा ऐ तां उंदे चा कुसै बी (पैह्ले पति ते पैह्ली पत्नी) पर कोई पाप नेईं होंदा जेकर ओह् दुबारा ब्याह् करी लैंदे न जेकर ओह् दवैं सोचदे न जे ओह् अल्लाह दी सीमाएं गी पूरा करी सकन। एह् अल्लाह दी सीमाएं न जिनेंगी ओह् ज्ञान रखने आह्लें गी साफ करदा ऐ।

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ سَرِّحُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍۗ وَلَا تُمْسِكُوْهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُوْا ۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ وَلَا تَتَّخِذُوْٓا اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّاذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمَآ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتٰبِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna fa'amsikūhunna bima‘rūfin au sarriḥūhunna bima‘rūf(in), wa lā tumsikūhunna ḍirāral lita‘tadū, wa may yaf‘al żālika faqad ẓalama nafasah(ū), wa lā tattakhiżū āyātillāhi huzuwaw ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mā anzala ‘alaikum minal-kitābi wal-ḥikmati ya‘iẓukum bih(ī), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

ते जेकर तुस (अपनी) धीएं गी तलाक देंदे ओ, तां उंदी प्रार्थना दे (अंत) तकर, फिर उनेंगी अच्छी तरीके कन्ने रोको, जां उनेंगी अच्छे तरीके कन्ने (भी) तलाक देओ। ते उनेंगी अत्याचार करने दे बुरे इरादे कन्ने नेई रोको। जो ऐसा करदा है, उसने अपने आप पर अन्याय किया है। औय अल्लाह की आयतों को मशॊग का ऩानी नशीॊ कयें । तुहाडे उप्पर अल्लाह दा एहसान याद करो, ते जो अल्लाह ने तुहाडे उप्पर उतारे दा ऐ, यानी किताब (अल-कुरान) ते हकीकत (सुन्नत) तुसेंगी सिखाने आस्ते। और अल्लाह से डरना और जानना कि अल्लाह सब कुछ जानने वाला है।

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوْهُنَّ اَنْ يَّنْكِحْنَ اَزْوَاجَهُنَّ اِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ ذٰلِكَ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ۗ ذٰلِكُمْ اَزْكٰى لَكُمْ وَاَطْهَرُ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna falā ta‘ḍulūhunna ay yankiḥna azwājahunna iżā tarāḍau bainahum bil-ma‘rūf(i), żālika yū‘aẓu bihī man kāna minkum yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālikum azkā lakum wa aṭhar(u), wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

ते जेकर तुस (अपनी) पत्नियां गी तलाक देई ओड़दे ओ तां ओह अपनी सहमति उप्पर पुज्जी गेदे न, तां उनेंगी अपने होने आले पति कन्ने (फिर) ब्याह करने थमां नेईं रोको, जेकर उंदे बश्कार अनुकूलता अच्छी तरह कन्नै स्थापित होई गेई ऐ। तुहाडे विचों जो अल्लाह ते आखरी दिन ते विश्वास करदे हन, उहनां नू इह सलाह दित्ती जांदी है। तुंदे आस्तै एह् होर बी शुद्ध ते साफ-सुथरा ऐ। ते अल्लाह जानदा ऐ, जदके तुस नेईं जानदे।

۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

ते माताएं गी अपने बच्चें गी पूरा दो साल तकर स्तनपान कराना चाहिदा , जेह्ड़े पूरी चाल्लीं कन्नै स्तनपान कराना चांह्दे न । ते पिता दा फर्ज ऐ जे ओह् उंदी इंतजाम ते उनेंगी उचित तरीके कन्नै कपड़े पाना। इंसान जिन्ना सहन करी सकदा ऐ, उन्ना गै बोझ नेईं होंदा। मां गी अपने बच्चे दे कारण दुख नेईं होन ते पिता गी अपने बच्चे दे कारण (कष्ट) नेईं होन। वारिस बी (बाध्य) ऐसे बी होंदे न। जेकर दवैं उंदे बश्कार सहमति ते विचार-विमर्श कन्नै दुद्ध कड्ढना चांह्दे न तां उंदे चा कुसै बी पर कोई पाप नेईं ऐ। ते जेकर तुस अपने बच्चे गी कुसै होर गी स्तनपान कराना चांह्दे ओ तां तुंदे च उचित तरीके कन्नै भुगतान करने च कोई पाप नेईं ऐ। अल्लाह कोला डरो ते जान लओ कि अल्लाह तुहाडे कम्मे दा सब देखन वाला है।

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًا يَّتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّعَشْرًا ۚ فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājay yatarabbaṣna bi'anfusihinna arba‘ata asyhuriw wa ‘asyrā(n), fa'iżā balagna ajalahunna falā junāḥa ‘alaikum fīmā fa‘alna fī anfusihinna bil-ma‘rūf(i),wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

ते जेड़े तुंदे च मरदे न ते धीएं गी छड्डी जंदे न, उनेंगी (पत्नियां) चार महीने दस दिन इंतजार करन। फिर जदूं ओह अपनी प्रार्थना दे (अंत) च पुज्जी गेदे न, तां तुंदे आस्तै कोई पाप नेईं ऐ जे ओह् अपने आप गी उचित तरीके कन्नै केह् करदे न। ते अल्लाह तुहाडे कम्मे दा सब जानकार है।

وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا عَرَّضْتُمْ بِهٖ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاۤءِ اَوْ اَكْنَنْتُمْ فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ سَتَذْكُرُوْنَهُنَّ وَلٰكِنْ لَّا تُوَاعِدُوْهُنَّ سِرًّا اِلَّآ اَنْ تَقُوْلُوْا قَوْلًا مَّعْرُوْفًا ەۗ وَلَا تَعْزِمُوْا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتّٰى يَبْلُغَ الْكِتٰبُ اَجَلَهٗ ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوْهُ ۚوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ ࣖ

wa lā junāḥa ‘alaikum fīmā ‘arraḍtum bihī min khiṭbatin-nisā'i au aknantum fī anfusikum, ‘alimallāhu annakum satażkurūnahunna wa lākil lā tuwā‘idūhunna sirran illā an taqūlū qaulam ma‘rūfā(n), wa lā ta‘zimū ‘uqdatan-nikāḥi ḥattā yablugal-kitābu ajalah(ū), wa‘lamū annallāha ya‘lamu mā fī anfusikum faḥżarūh(u), wa‘lamū annallāha gafūrun ḥalīm(un).

ते जेकर तुस उनेंगी इशारा करदे होई प्रपोज करो जां अपने दिलै च (अपनी इच्छा) छुपांदे ओ तां तुंदे उप्पर कोई पाप नेई ऐ। अल्लाह जानदा है कि तुसीं उन्हा दा जिक्र कर देगे । लेकन उंदे कन्ने गुप्त रूप च वादा नेईं करो, सिवाय मेहरबानी कन्ने गल्ल करने दे। ते इद्दाह (इंतजार अवधि) दे खत्म होने कोला पैह्ले ब्याह दा अनुबंध नेईं करो। जान लो कि अल्लाह जानदा है कि तुहाडे दिल विच की है, इस करके उस तों डरो। और जानिए कि अल्लाह अक्सर माफ करने आला, परम सहनशील ऐ।

لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ مَا لَمْ تَمَسُّوْهُنَّ اَوْ تَفْرِضُوْا لَهُنَّ فَرِيْضَةً ۖ وَّمَتِّعُوْهُنَّ عَلَى الْمُوْسِعِ قَدَرُهٗ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهٗ ۚ مَتَاعًا ۢبِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ

lā junāḥa ‘alaikum in ṭallaqtumun-nisā'a mā lam tamassūhunna au tafriḍū lahunna farīḍah(tan), wa matti‘ūhunna ‘alal-mūsi‘i qadaruhū wa ‘alal-muqtiri qadaruhū matā‘am bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muḥsinīn(a).

तुहाडे उप्पर कोई पाप नेईं ऐ जेकर तुस अपनी घ़रेआली गी तलाक देई ओड़दे ओ जिनेंगी तुसें नेईं छुया ते ना गै उंदा दहेज ठीक कीता ऐ। ते उनेंगी मुतअत देओ, जिनेंगी अपनी औकात दे मताबक बर्दाश्त करी सकदा ऐ ते जिनेंगी अपनी औकात दे मताबक बर्दाश्त नेईं करी सकदा, उनेंगी उचित तरीके कन्नै देओ, जेह्ड़ा भलाई करने आह्लें उप्पर फर्ज ऐ।

وَاِنْ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيْضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ اِلَّآ اَنْ يَّعْفُوْنَ اَوْ يَعْفُوَا الَّذِيْ بِيَدِهٖ عُقْدَةُ النِّكَاحِ ۗ وَاَنْ تَعْفُوْٓا اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۗ وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa in ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna wa qad faraḍtum lahunna farīḍatan faniṣfu mā faraḍtum illā ay ya‘fūna au ya‘fuwal-lażī biyadihī ‘uqdatun-nikāḥ(i), wa an ta‘fū aqrabu lit-taqwā, wa lā tansawul-faḍla bainakum, innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

ते जेकर तुस उनेंगी छूने (हस्तक्षेप) करने कोला पैह्ले तलाक देई ओड़दे ओ, भलेआं तुसें महर दा निर्धारण पैह्लें गै करी लैता ऐ, तां जेह्ड़ा तुसें निर्धारित कीता ऐ, उंदा आधा हिस्सा (भुगतान) करो, जदूं तकर ओह (मुक्त) नेईं होन जां उस माह्नू आसेआ मुक्त नेईं कीता जा, जिसदा ब्याह दा अनुबंध उंदे हत्थें च ऐ। मुक्ति धर्मपरायणता दे नेड़े ऐ। ते तुंदे बीच दी भलाई गी नेई भुलना। दरअसल, अल्लाह तुस जो करदे ओ, ओस दा सब देखने आला ऐ।

حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ

Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).

सारी नमाज ते वज़ूद दी नमाज कायम रखो। ते इन्हें अल्लाह दे वास्ते इज्जत नाल करो।

فَاِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا اَوْ رُكْبَانًا ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَ

fa'in khiftum farijālan au rukbānā(n), fa'iżā amintum fażkurullāha kamā ‘allamakum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

जेकर तुस (खतरे) डरदे ओ तां चलदे-चलदे जां सवारी करदे होई प्रार्थना करो। फिर जदों तुसीं सुरक्षित हो जाओ तां अल्लाह (नमाज) दा याद करो, जिवें उसने तुहानूं ओह सिखाया है जो तुसीं नहीं जानदे सी।

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًاۖ وَّصِيَّةً لِّاَزْوَاجِهِمْ مَّتَاعًا اِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ اِخْرَاجٍ ۚ فَاِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْ مَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَّعْرُوْفٍۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājā(n), waṣiyyatal li'azwājihim matā‘an ilal-ḥauli gaira ikhrāj(in), fa'in kharajna falā junāḥa ‘alaikum fī mā fa‘alna fī anfusihinna mim ma‘rūf(in), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

ते तुंदे च जेके मरदे न ते घ़रेआली गी छड्डी जंदे न, तां ओह़ अपनी घ़रेआली आस् ते इक वसीयत करन: (अर्थात) उनेंगी बाह़र भेजे बगैर इक साल तकर भरण-पोषण करना। पर जेकर ओह़ बाह़र जांदे ह़न, तां तुंदे उप् पर कोई दोश नेई ऐ के ओह़ अपने आप गी भ़ले कम्में च केह़ करदे ह़न। अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वबुद्धिमान ऐ।

وَلِلْمُطَلَّقٰتِ مَتَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِۗ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ

wa lil-muṭallaqāti matā‘um bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

ते तलाकशुदा ज़नानीआं नूं उचित तरीके नाल मुतअत देना चाहिदा, इक पुण्यात्मा दे वास्ते फर्ज दे तौर ते।

كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ ࣖ

każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

इस तर्हां अल्लाह तुहानूं अपनी आयत समझादा है तां कि तुसीं समझ सकदे हो।

۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ اُلُوْفٌ حَذَرَ الْمَوْتِۖ فَقَالَ لَهُمُ اللّٰهُ مُوْتُوْا ۗ ثُمَّ اَحْيَاهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

alam tara ilal-lażīna kharajū min diyārihim wa hum ulūfun ḥażaral-maut(i), faqāla lahumullāhu mūtū, ṡumma aḥyāhum, inallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

क्या तुसें उन लोकें गी नेई दिक् खेया, जिनेंगी मौत दे डर कन् ने हज़ारें च अपने घरें गी छड्डी दित्ता हा? फिर अल्लाह ने उन्हें आख्या, “मर जाओ!” फिर उन्हें उन्हें जीवन दे दिया। सचमुच अल्लाह इंसान दी कृपा करदा है, पर उन्हां विचों ज्यादातर बेशुमार हन।

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa qātilū fī sabīlillāhi wa‘lamū annallāha samī‘un ‘alīm(un).

ते अल्लाह दे राह विच लड़ो, ते जान लवो कि अल्लाह सब सुनने आला, सब जानकार है।

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗٓ اَضْعَافًا كَثِيْرَةً ۗوَاللّٰهُ يَقْبِضُ وَيَبْصُۣطُۖ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fayuḍā‘ifahū lahū aḍ‘āfan kaṡīrah(tan), wallāhu yaqbiḍu wa yabsuṭ(u), wa ilaihi turja‘ūn(a).

जो अल्लाह गी अच्छा उधार देंदा ऐ, ओह् उसी अपने बदले च कई गुणा बधाग। अल्लाह रोकदा ऐ ते फैलांदा ऐ, ते उंदे कोल तुस वापस आई जाओगे।

اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ

alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

क्या तुसें मूसा दी मौत दे बाद इस्राएल दे संतानें दे सरदारें गी नेईं दिक्खेआ हा, जिसलै उने अपने इक नबी गी आखेआ हा, “साढ़े आस्तै इक राजा नियुक्त करो, ते अस अल्लाह दे रस्ते च लड़गे।” उंदे नबी ने ग् लाया, “शायद जेकर तुंदे आस् ते लड़ना निर्धारित ऐ तां तुस नेई लड़गे?” उन्हां ने आख्या कि असीं अल्लाह दी राह विच क्यों नहीं लड़दे, जदों सानू अपने घरां तों बाहर कढ के अपने बच्चेयां तों अलग कर दित्ता गया है?” पर जदुं उंदे आस् ते लड़ाई-झगड़े दा विधान कीता गेआ तां ओह़ उंदे चा किश-किश गी छोड़िये मुड़ी गे। ते अल्लाह गलतियां दा सब जानकार है।

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوْتَ مَلِكًا ۗ قَالُوْٓا اَنّٰى يَكُوْنُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ اَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِۗ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهٗ بَسْطَةً فِى الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۗ وَاللّٰهُ يُؤْتِيْ مُلْكَهٗ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa qāla lahum nabiyyuhum innallāha qad ba‘aṡa lakum ṭālūta malikā(n), qālū annā yakūnu lahul-mulku ‘alainā wa naḥnu aḥaqqu bil-mulki minhu wa lam yu'ta sa‘atam minal-māl(i), qāla innallāhaṣṭafāhu ‘alaikum wa zādahū basṭatan fil-‘ilmi wal-jism(i), wallāhu yu'tī mulkahū may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

ते उंदे नबी ने उनेंगी आखेआ, "सचमुच अल्लाह ने तालुत गी तुंदा राजा नियुक्त कीता ऐ।" उन् ने जवाब दित्ता, "तलुत ने साढ़े उप् पर राज किय् यां हासल करी लेत्ता, जदुं अस उंदे शा मते राज दे हकदार हे, ते उसी मती धन नेई दित्ती गेई ही?" (नबी) ने जवाब दित्ता, "अल्लाह ने उसी (राजा) चुनेया ऐ ते तुसेंगी बेहतर ज्ञान ते शारीरिक क्षमता दित्ती ऐ।" अल्लाह जिस नू चाहंदा है उस नू अपना राज देंदा है, ते अल्लाह सर्वव्यापी, सर्वज्ञ है।

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اٰيَةَ مُلْكِهٖٓ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ التَّابُوْتُ فِيْهِ سَكِيْنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ اٰلُ مُوْسٰى وَاٰلُ هٰرُوْنَ تَحْمِلُهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ ۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lahum nabiyyuhum inna āyata mulkihī ay ya'tiyakumut-tābūtu fīhi sakīnatum mir rabbikum wa baqiyyatum mimmā taraka ālu mūsā wa ālu hārūna taḥmiluhul-malā'ikah(tu), inna fī żālika la āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).

ते उंदे नबी ने उनेंगी आखेआ, "सचमुच उंदे राज दी निशानी तुंदे कोल सन्दूक दा आना ऐ, जिस च तुंदे रब कोला शांति ऐ ते मूसा दे परिवार ते हारून दे परिवार दे अवशेषें गी, जिनेंगी फरिश्ते ने लेई आया हा। सचमुच इस च तुंदे आस्तै इक निशानी ऐ (अल्लाह दी महानता दा) जेकर तुस मुसलमान ओ।

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

इस करिए जदूं तालुत ने अपनी फौज लेई आया तां ओह् आखेआ, "अल्लाह तुसेंगी इक नदियें कन्नै परखग। इस करी जेह्ड़ा बी (उसदा पानी) पींदा ऐ, ओह् मेरा अनुयायी नेईं ऐ। ते जेह्ड़ा बी नेईं पींदा, तां ओह् मेरा अनुयायी ऐ, जदूं तकर ओह अपने हत्थें कन्नै थोड़ा-थोड़ा स्कूप नेईं करदा। पर उंदे चा किश-किश गी छोड़िये उनेंगी पीता हा। जदुं ओह़ (तलुत) ते उंदे कन् ने विश् वास करने आलें नदियें गी पार करी ओड़ेया, तां उनेंगी ग् लाया, "अस अज्ज जलूत ते उदी फौज दे खलाफ मजबूत नेई रेह़।" जो मनदे हन कि अल्लाह नाल मिलनगे, ओ आखदे ने कि "कतने छोटे-छोटे समूह ने अल्लाह दी इजाजत नाल वड्डे समूहां नू हराया।" ते अल्लाह उंदे कन्ने ऐ जेड़े धीरज रखदे न।

وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ

wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

ते जदूं जलूत ते उंदी फौज दे खलाफ अग्गें बधी गे तां उनेंगी प्रार्थना कीती, "साढ़े रब, असेंगी धीरज देओ, साढ़े कदमें गी मजबूत करो ते काफिरें दा सामना करने च साढ़ी मदद करो।"

فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).

इस करिए उने अल्लाह दी इजाजत कन्ने उसी हराया, ते दाऊद ने गोलियत गी मारी ओड़ेया। फिर अल्लाह ने उसी (दाऊद) गी राज ते ज्ञान देई दित्ता ते उसी जेह्ड़ा चाह्दिा सिखाया। ते जेकर अल्लाह कुझ लोकें दी रक्षा दुए दे जरिए नेईं करदा तां धरती जरूर बिगड़ी जंदी। पर अल्लाह दी सारी दुनियां उप्पर इनाम ऐ।

تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۔

tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa innaka laminal-mursalīn(a).

ए अल्लाह दे आयत हन, असीं तुहानूं सही पढ़दे हां ते तुसीं (मुहम्मद) सचमुच रसूले हो।

۞ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۘ مِنْهُمْ مَّنْ كَلَّمَ اللّٰهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجٰتٍۗ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ وَلٰكِنِ اخْتَلَفُوْا فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ وَمِنْهُمْ مَّنْ كَفَرَ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلُوْاۗ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ ࣖ

tilkar-rusulu faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), minhum man kallamallāhu wa rafa‘a ba‘ḍahum darajāt(in), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), wa lau syā'allāhu maqtatalal-lażīna mim ba‘dihim mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu wa lākinikhtalafū fa minhum man āmana wa minhum man kafar(a), wa lau syā'allāhu maqtatalū, wa lākinnallāha yaf‘alu mā yurīd(u).

असी किश दूतें गी दूएं कोला मता तरजीह दित्ती ऐ। उन्हां विचों ऐसे वी हन जिन्हां नाल अल्लाह (सीधी) गल्ल करदा है ते होर वी हन जिन्हां नाल कई डिग्री वधांदे हन। ते अस मरियम दे पुत्तर यीशु गी केई चमत्कार दित्ते ते अस उसी पबित्तर आत् मा कन् ने मजबूत कित्ता। अगर अल्लाह दी मर्जी होंदी तां उन्हां दे बाद दे लोग हत्या नहीं करदे, सबूत उन्हां तक पहुंचण दे बाद। पर उंदे च मतभेद हे, इस आस् ते उंदे च किश ने विश् वास कित्ता ते कुसे ने अविश् वास कित्ता। अल्लाह दी मर्जी तां हत्या नहीं करदे। पर परमेसरे अपनी मर्जी दे मताबक गै करदा ऐ।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).

हे विश्वास करने आले! कुछ रोजी-रूट्टी जो असीं तुहानूं दित्ता है उस दिन आण तों पहलां निवेश करो, जिस वेले खरीददारी-बिक्री नहीं होवेगी, दोस्ती ना होवेगी ते बिनती नहीं होवेगी। जो अविश्वास करदे हन ओह गलत करन वाले हन।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ اَلْحَيُّ الْقَيُّوْمُ ەۚ لَا تَأْخُذُهٗ سِنَةٌ وَّلَا نَوْمٌۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ مَنْ ذَا الَّذِيْ يَشْفَعُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا بِاِذْنِهٖۗ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْۚ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهٖٓ اِلَّا بِمَا شَاۤءَۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ وَلَا يَـُٔوْدُهٗ حِفْظُهُمَاۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

allāhu lā ilāha illā huw(a), al-ḥayyul-qayyūm(u), lā ta'khużuhū sinatuw wa lā naum(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), man żal-lażī yasyfa‘u ‘indahū illā bi'iżnih(ī), ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum, wa lā yuḥīṭūna bisyai'im min ‘ilmihī illā bimā syā'(a), wasi‘a kursiyyuhus-samāwāti wal-arḍ(a), wa lā ya'ūduhū ḥifẓuhumā, wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

अल्लाह, उंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ। सर्वशक्तिमान, जो लगातार (अपने प्राणी) दा ख्याल रखदा है, ना उनींदा है ते ना सोंदा है। आकाश च जेह्ड़ा बी ऐ ते धरती उप्पर जेह्ड़ा बी ऐ, उसी गै ऐ। उंदी इजाजत दे बगैर कोई बी उंदे पास्सै बिनती नेईं करी सकदा। ओह़ जानदा ऐ के उंदे सामने केह़ ऐ ते उंदे पिच्छे केह़ ऐ, ते उनेंगी उदे ज्ञान दे बारे च कुसे गी बी नेई पता, सिवाय उदे चाह़ दे। उदी आसन आकाश ते धरती गी ढकदी ऐ। ते उसी उंदे दऊंनीं दी देखभाल करना मुश्कल नेई लगदा, ते ओह़ परमेसरे उप् पर, परमेसरे शा बड्डा ऐ।

لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

धर्म (इस्लाम) विच (पालन) विच कोई मजबूरी कैनी, असल विच सही राह अते गलत राह विच साफ (अंतर) हे। जो कोई तगुत दा काफर करदा है ते अल्लाह नू विश्वास करदा है, तां सचमुच उसने (मजबूत नाल) इक बहुत ही मजबूत रस्सी नू पकड़ के रखेया है जो ना टूटेगी। अल्लाह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

اَللّٰهُ وَلِيُّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَوْلِيَاۤؤُهُمُ الطَّاغُوْتُ يُخْرِجُوْنَهُمْ مِّنَ النُّوْرِ اِلَى الظُّلُمٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

allāhu waliyyul-lażīna āmanū yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wal-lażīna kafarū auliyā'uhumuṭ-ṭāgūtu yukhrijuhum minan-nūri ilaẓ-ẓulumāt(i), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

अल्लाह मुसलमानों का रक्षक है। उनेंगी न्हेरे थमां उजाला (विश्वास) च लेई आया। ते जेड़े काफिर करदे ने, उंदे रक्षक शैतान ऐ, जेड़ा उनेंगी रोशनी चों न्हेरे च कड्डदा ऐ। नरक दे वासी हन। उवभें शी यशते शैं।

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ

alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

क्या तुसें उन लोकें उप्पर ध्यान नेईं दित्ता जेह्ड़े इब्राहीम कन्नै उंदे रब दे बारे च बहस करदे हे, कीजे अल्लाह ने उसी इक राज (शक्ति) दित्ती ही। जदुं अब्राह़म ने ग् लाया, “मेरा प्रभु ओह़ गै ऐ, जेका जिंदा करदा ऐ ते मौत दा कारण बनदा ऐ” तां उन् ने ग् लाया, “मैं बी जीवन देई सकना ऐ ते मौत बी करी सकना ऐ।” इब्राहिम ने आख्या, "अल्लाह ने पूरब तों सूरज उभारा, इस करके उसने पश्चिम तों उभारा।" तो काफ़र करन वाला उलझन विच हो जांदा है। अल्लाह गलत करने आलें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।

اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

या जिवें किसे इंसान दे कोलों गुजरदा है जिसदे (इमारत) ढह के छत (खंडहर) नू ढक चुके हन, ओ कहंदा है, "अल्लाह ने इस (देश) नू तबाह होण दे बाद किवें जिंदा कर दित्ता?" फिर अल्लाह ने उस नू (उस नू) सौ साल तक मार दित्ता, फिर उस नूं फिर जिंदा कर दित्ता (उस नू जिंदा कर दित्ता)। ते (अल्लाह) ने पुच्छया, "तुस कितनी देर (इत्थे) रेहगे?" उसने (उस व्यक्ति) ने जवाब दित्ता, "मैं (इत्थे) इक दिन या आधा दिन रुकदा हां।" अल्लाह ने आख्या, "नहीं! तुस सौ साल जिंदे हो। अपने खाने-पीने गी दिक्खो जेह्ड़े नेईं बदले दे न, पर तुंदे गधे गी दिक्खो (जेह्ड़ी हड्डियां बनी गेईयां न)। ते तां जे अस तुसेंगी मनुक्खें आस्तै अपनी शक्ति दा निशान बनाई सकचे। हड्डियां (गधे दी) गी दिक्खो, अस उनेंगी किस चाल्ली फिरी इकट्ठा करी लैंदे आं, तां अस उनेंगी मांस कन्नै कपड़े पांदे आं। इस करिए जदूं उसी साफ होई गेआ तां उ’नें आखेआ, "मैं जानना आं जे अल्लाह हर चीजें उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।"

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اَرِنِيْ كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتٰىۗ قَالَ اَوَلَمْ تُؤْمِنْ ۗقَالَ بَلٰى وَلٰكِنْ لِّيَطْمَىِٕنَّ قَلْبِيْ ۗقَالَ فَخُذْ اَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ اِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلٰى كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِيْنَكَ سَعْيًا ۗوَاعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbi arinī kaifa tuḥyil-mautā, qāla awalam tu'min, qāla balā wa lākil liyaṭma'inna qalbī, qāla fakhuż arba‘atam minaṭ-ṭairi faṣurhunna ilaika ṡummaj‘al ‘alā kulli jabalim minhunna juz'an ṡummad‘uhunna ya'tīnaka sa‘yā(n), wa‘lam annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

ते (याद) जदुं अब्राह़म ने ग् लाया हा, "हे मेरे प्रभु, मिगी दस् सेया के तुस मरे दे लोकें गी किय् यां जिंदा करदे ओ।" अल्लाह ने आख्या, "तुस अजे तकर विश्वास नेईं करदे?" उने (इब्राहिम) जवाब दित्ता, "मैं विश्वास करदा हां, पर तां जे मेरा दिल शांत (स्थिर) होऐ।" उसने (अल्लाह) आख्या, "फिर चार चिड़ियां लेओ, फिर इन्हें गी कट्टो, फिर हर प्हाड़ी पर इक हिस्सा रखो, फिर उन्हें गी सद्दो, ओह तुरंत तुंदे कोल आ जांगन।" जानिए कि अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी है।

مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

अल्लाह दे रास्ते विच अपनी दौलत खर्च करन वाले इंसान दा दृष्टांत वीज दे समान है जो सात डंडे उगदा है, हर डंडे ते सौ बीज होंदे ने। अल्लाह जिसदे लेई चाहंदा ऐ उसी गुणा करदा ऐ, ते अल्लाह सर्वव्यापी, सर्वज्ञ ऐ।

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

जो लोग अपनी दौलत अल्लाह दे रास्ते विच खर्च करदे हन, फिर जो दान करदे हन, उस नूं नाम लै के (प्राप्त करन वाले दी भावना) नू चोट पहुंचा के साथ नहीं देंदे, उहनां नूं अपने रब तों इनाम मिल जावेगा। उन्दे च कोई डर नेईं ऐ ते ना गै दुखी होंदे न।

۞ قَوْلٌ مَّعْرُوْفٌ وَّمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّنْ صَدَقَةٍ يَّتْبَعُهَآ اَذًى ۗ وَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَلِيْمٌ

qaulum ma‘rūfuw wa magfiratun khairum min ṣadaqatiy yatba‘uhā ażā(n), wallāhu ganiyyun ḥalīm(un).

दयालु शब्द ते माफी आहत करने आले कम्में दे कन्नै-कन्नै भिक्षा कोला बी बेहतर ऐ। अल्लाह सब तों अमीर, सब तों ज्यादा माफ करन वाला है।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

हे विश्वास करने आले! अपने दान दा जिक्र करदे होई ते (प्राप्त करने आले दी भावनाएं गी) दुखी नेईं करो, जि'यां कोई अपनी दौलत इस करिए देई दिंदा ऐ की ओह् लोकें गी दिखावा करदा ऐ ते ओह् अल्लाह ते आखरी दिन पर विश्वास नेईं करदा। मिसाल (उस बंदे दा) चिकने पत्थर दे समान है जिसदे उप्पर धूड़ होंदी ऐ, फिर जदूं पत्थर उप्पर भारी बरखा होंदी ऐ तां पत्थर फिरी चिकना रौंह्दा ऐ। जो करदे हन उहनां नूं कुझ फायदा नहीं होंदा। ते अल्लाह काफिरां दा मार्गदर्शन नहीं करदा।

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ وَتَثْبِيْتًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۢ بِرَبْوَةٍ اَصَابَهَا وَابِلٌ فَاٰتَتْ اُكُلَهَا ضِعْفَيْنِۚ فَاِنْ لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗوَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahumubtigā'a marḍātillāhi wa taṡbītam min anfusihim kamaṡali jannatim birabwatin aṣābahā wābilun fa'ātat ukulahā ḍi‘fain(i), fa'illam yuṣibhā wābilun faṭall(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

ते अल्लाह दी मंजूरी मंगने ते अपनी आत्मा गी मजबूत करने आस्तै अपनी दौलत खर्च करने आह्ले लोकें दा दृष्टांत, इक पठार उप्पर स्थित बाग दे समान ऐ जेह्ड़ा भारी बरखा कन्नै पानी दिंदा ऐ, फिर बाग च दो गुणा फल पैदा होंदा ऐ। जेकर भारी बरखा इसगी पानी नेईं दिंदी तां ओस (इत्थूं तगर जे पर्याप्त बी)। अल्लाह तुहाडे कम्मे दा सब देखन वाला है।

اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

क्या तुहाडे विचों कोई ऐसा है जो चाहंदा है कि खजूर ते अंगूर दा बाग होवे जिस तों हेठ नदियाँ बहन, जित्थे उस नू हर तरह दा फल मिलदा है, फिर उस दी बुढ़ापा आ जांदी है जबकि उस दी छोटी-छोटी संतान होंदी है? फिर बाग़ च इक तेज हवा ने उड़ाया जिस च आग्ग लग्गी गेई ही, इस करी उस च आग्ग लग्गी गेई। इस तयह अल्लाह तुझे अऩनी आयतों को ऩता चराता शै कक आऩ उन्शें सोचें।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّآ اَخْرَجْنَا لَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ ۗ وَلَا تَيَمَّمُوا الْخَبِيْثَ مِنْهُ تُنْفِقُوْنَ وَلَسْتُمْ بِاٰخِذِيْهِ اِلَّآ اَنْ تُغْمِضُوْا فِيْهِ ۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū min ṭayyibāti mā kasabtum wa mimmā akhrajnā lakum minal-arḍ(i), wa lā tayammamul-khabīṡa minhu tunfiqūna wa lastum bi'ākhiżīhi illā an tugmiḍū fīh(i), wa‘lamū annallāha ganiyyun ḥamīd(un).

हे विश्वास करने आले! तुसें कमाए दे भलेआं चीजें थमां ते जेह्ड़ा असें तुंदे आस्तै धरती थमां कड्डेआ ऐ, उदे कोला बी खर्च करो। बुराई गी खर्च करने दा फैसला नेई करो, जदके तुस अपने आप गै उसी नेई लैंदे, सिवाय इस थमां घृणा दे। और जानिए कि अल्लाह आत्मनिर्भर, स्तुति करने योग्य है।

اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ

asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).

शैतान तुहाडे नाल गरीबी दा वादा करदा है (डरावदा है) ते तुहानूं बुराई (कंजूसी) करन लई आखदा है, जबकि अल्लाह तुहाडे नाल माफी ते अपनी कृपा दा वादा करदा है। और अल्लाह सर्वव्यापी, सर्वज्ञ है।

يُّؤْتِى الْحِكْمَةَ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚ وَمَنْ يُّؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوْتِيَ خَيْرًا كَثِيْرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ

yu'til-ḥikmata may yasyā'(u), wa may yu'tal-ḥikmata faqad ūtiya khairan kaṡīrā(n), wa mā yażżakkaru ilā ulul-albāb(i).

जिस नू चाहंदा है, उस नूं ज्ञान देंदा है। जिसगी ज्ञान दी जांदी ऐ, उसी सच्चें गै मती भलाई दित्ती गेई ऐ। ते एह् सबक कोई बी नेईं सिक्खी सकदा सिवाय उनें लोकें दे जिंदे कोल आम ज्ञान ऐ।

وَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ نَّفَقَةٍ اَوْ نَذَرْتُمْ مِّنْ نَّذْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُهٗ ۗ وَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ

wa mā anfaqtum min nafaqatin au nażartum min nażrin fa innallāha ya‘lamuh(ū), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).

ते जो भी दान देंदे हो या मन्नत करदे हो, फिर सचमुच अल्लाह जानदा है। ते बेईमानी वास्ते कोई मददगार नहीं

اِنْ تُبْدُوا الصَّدَقٰتِ فَنِعِمَّا هِيَۚ وَاِنْ تُخْفُوْهَا وَتُؤْتُوْهَا الْفُقَرَاۤءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۗ وَيُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِّنْ سَيِّاٰتِكُمْ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

in tubduṣ-ṣadaqāti fani‘immā hiy(a), wa in tukhfūhā wa tu'tūhal-fuqarā'a fahuwa khairul lakum, wa yukaffiru ‘ankum min sayyi'ātikum, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

खुलेआम अपनी दान देओ तां अच्छा ऐ। पर जेकर तुस इसगी छुपाई लैंदे ओ ते गरीबें गी देई ओड़दे ओ तां तुंदे लेई बेहतर ऐ, ते अल्लाह तुंदे किश गुनाएं दा कफना देग। ते अल्लाह तुहाडे कम्म दे बारे च सब तों वाकिफ है।

۞ لَيْسَ عَلَيْكَ هُدٰىهُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَلِاَنْفُسِكُمْ ۗوَمَا تُنْفِقُوْنَ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ اللّٰهِ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ يُّوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ

laisa ‘alaika hudāhum wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa mā tunfiqū min khairin fa li'anfusikum, wa mā tunfiqūna illabtigā'a wajhillāh(i), wa mā tunfiqū min khairiy yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).

तुहाडा (मुहम्मद दा) फर्ज नहीं है कि तुसीं उन्हां दा मार्गदर्शन करो, पर अल्लाह ही है जो जिस नूं चाहंदा है उस नू मार्गदर्शन करदा है। जो भी धन दे दो, ओ अपने वास्ते है। औय जफ तक अल्लाह की अनुभनत नशीॊ ऩूछते तो इन्फक न दें। ते तुस जो वी धन लगांदे हो, तुहानूं (इनाम) पूरी तरह जरूर दित्ता जावेगा ते तुहाडे नाल अन्याय (हानि) नहीं होवेगी।

لِلْفُقَرَاۤءِ الَّذِيْنَ اُحْصِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ضَرْبًا فِى الْاَرْضِۖ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ اَغْنِيَاۤءَ مِنَ التَّعَفُّفِۚ تَعْرِفُهُمْ بِسِيْمٰهُمْۚ لَا يَسْـَٔلُوْنَ النَّاسَ اِلْحَافًا ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ ࣖ

lil-fuqarā'il-lażīna uḥṣirū fī sabīlillāhi lā yastaṭī‘ūna ḍarban fil-arḍi yaḥsabuhumul-jāhilu agniyā'a minat-ta‘affuf(i), ta‘rifuhum bisīmāhum, lā yas'alūnan-nāsa ilḥāfā(n), wa mā tunfiqū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

(तुस जो खर्च करदे हो) ओ गरीब लोकां वास्ते है जिन्हां नू अल्लाह दे राह विच (जिहाद दे कारण अपने प्रयासां विच) बाधा आंदी है, जिस करके ओह धरती ते प्रयास करन विच असमर्थ हो जांदे हन; (दूजे लोक) जो नहीं जानदे, ओह सोचदे ने कि ओ अमीर लोक हन क्योंकि ओ अपने आप नू (भीख मंगण तों) रखदे हन। तुसीं (मुहम्मद) उन्हां नूं उन्हां दी खासियत नाल जानदे हो, ओह दूजे तों जबरदस्ती नहीं मंगदे। जो भी अच्छा धन लगाओ, वाकई अल्लाह ही सर्वज्ञ है।

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum bil-laili wan-nahāri sirraw wa ‘alāniyatan falahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

जेड़े अपनी दौलत रात-दिन (गुप्त या खुलेआम) बितांदे न, उनेंगी अपना इनाम अपने रब दे कोल मिलग। उन्दे च कोई डर नेईं ऐ ते ना गै दुखी होंदे न।

اَلَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ الرِّبٰوا لَا يَقُوْمُوْنَ اِلَّا كَمَا يَقُوْمُ الَّذِيْ يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطٰنُ مِنَ الْمَسِّۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْٓا اِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبٰواۘ وَاَحَلَّ اللّٰهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبٰواۗ فَمَنْ جَاۤءَهٗ مَوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ فَانْتَهٰى فَلَهٗ مَا سَلَفَۗ وَاَمْرُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ وَمَنْ عَادَ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna ya'kulūnar-ribā lā yaqūmūna illā kamā yaqūmul-lażī yatakhabbaṭuhusy-syaiṭānu minal-mass(i), żālika bi'annahum qālū innamal-bai‘u miṡlur-ribā, wa aḥallallāhul-bai‘a wa ḥarramar-ribā, faman jā'ahū mau‘iẓatum mir rabbihī fantahā falahū mā salaf(a), wa amruhū ilallāh(i), wa man ‘āda fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

सूद दा सेवन करने आले लोक खड़ोई सकदे न पर पागल होने दे कारण राक्षसें दे घेरे च फसे दे लोकें दे समान न। ऐ इस करिए की ओ कहंदे ने कि खरीददारी बेचना सूद दे नाल ही है। भले ही अल्लाह ने खरीद-बिक्री दी अनुमति दित्ती ऐ ते सूद पर रोक लायी ऐ। जिस नू अपने रब तों चेतावनी मिलदी है, फिर रुक जांदी है, फिर जो उसने पहले मिलया है, ओह उसदा हो जांदा है ते उसदा धंधा अल्लाह (अल्लाह ते) है। जो दोहरावेगा, फिर ओह नरक दे वासी हन, उह सदा उथे ही रहनगे।

يَمْحَقُ اللّٰهُ الرِّبٰوا وَيُرْبِى الصَّدَقٰتِ ۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ اَثِيْمٍ

yamḥaqullāhur-ribā wa yurbiṣ-ṣadaqāt(i), wallāhu lā yuḥibbu kulla kaffārin aṡīm(in).

अल्लाह सूद नाश करदा ऐ ते दान गी समृद्ध करदा ऐ। अल्लाह उस नू पसंद नहीं करदा जो कुफर विच रह के पाप विच लंगदा रहवे।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

सचमुच जो विश्वास करदे हन, नेक कम्म करदे हन, नमाज करदे हन ते जकात करदे हन, उहनां दा इनाम अपने रब दे कोल होवेगा। उन्दे च कोई डर नेईं ऐ ते ना गै दुखी होंदे न।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَذَرُوْا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبٰوٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa żarū mā baqiya minar-ribā in kuntum mu'minīn(a).

हे विश्वास करने आले! अल्लाह कोला डरो ते बाकी सूद (जिस गी इकट्ठा नेईं कीता गेदा ऐ) गी छोड़ी ओड़ो जेकर तुस मुसलमान ओ।

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ

fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).

जेकर तुस इयां नेईं करदे तां अल्लाह ते उंदे रसूले कोला लड़ाई दा ऐलान करो। पर जेकर तुस पछतांदे ओ तां तुस अपनी दौलत दे प्रधान दे हकदार ओ। तुसीं गलत (हानि) नहीं कीती ते ना ही तुहाडे नाल गलत (हानि) कीती गई।

وَاِنْ كَانَ ذُوْ عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ اِلٰى مَيْسَرَةٍ ۗ وَاَنْ تَصَدَّقُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa in kāna żū ‘usratin fanaẓiratun ilā maisarah(tin), wa an taṣaddaqū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

ते जेकर (कर्जदार) मुसीबत च पेदा ऐ तां उसगी इक कृपा अवधि देओ, जदूं तकर उसी राहत नेईं मिलदी। ते जेकर तुस दान च देओ तां तुंदे लेई बेहतर ऐ, जेकर तुस सिर्फ जानदे ओ।

وَاتَّقُوْا يَوْمًا تُرْجَعُوْنَ فِيْهِ اِلَى اللّٰهِ ۗثُمَّ تُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ ࣖ

wattaqū yauman turja‘ūna fīhi ilallāh(i), ṡumma tuwaffā kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते उस दिन दा डर करो जिस वेले तुस सारे अल्लाह दे कोल वापस आ जाओगे, फिर हर इक गी उस कमाई दा बदला मिलग, ते उंदे कन्ने कोई अन्याय नेईं होग।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

हे विश्वास करने आले! जेकर तुंदे कोल इक नियत समें लेई करजा ते प्राप्यता ऐ तां तुसेंगी उ’नेंगी लिखना चाहिदा। ते तुंदे च इक लेखक गी ठीक लिखने देयो। लिखने आला लिखने थमां इन्कार नेईं करै जि'यां अल्लाह ने उसी सिखाया ऐ, इस करी उसी लिखने देयो। ते जिस बंदा दा कर्जा है, ओ हुक्म दे, ते ओ अपने रब अल्लाह तों डर दे, ते उस विचों कुझ वी नहीं कट्टे। जेकर कर्जदार कोई ऐसा व्यक्ति ऐ जिस च बुद्धि दी कमी ऐ जां कमजोर ऐ (अपनी हालत च), जां अपने आप गी डिक्टेट करने च असमर्थ ऐ तां अपने संरक्षक गी सही तरीके कन्नै डिक्टेट करने देयो। ते तुंदे बीच दो पुरुष गवाहें कन्ने गवाही देओ। जेकर दो पुरुष (गवाह) नेईं होन तां (होई सकदे न) जेड़े लोकें च तुसें गी पसंद ऐ (मौजूद) गवाहें च इक पुरुष ते दो जनानियां, तां जे जेकर इक भुल्ली जंदा ऐ तां दूआ उसी याद दिलांदा ऐ। ते गवाहें गी बुलाने पर इन्कार नेईं करने देओ। ते इसगी लिखने थमां ऊब नेईं जाओ, डेडलाइन आस्तै, चाहे (कर्ज) छोटा होऐ जां बड्डा। जो कि अल्लाह दी नजर विच ज्यादा न्यायसंगत, गवाही कूं मजबूत करण विच ज्यादा सक्षम, अते शक दे नजदीक, जब तक कि तुआडे विच कैश व्यापार कैनी, तां तुआडे वास्ते कुई पाप कैनी अगर तुस्सां ओ न लिखो। ते खरीदने ते बेचने पर गवाह लैओ, ते लेखक ते गवाहें आस्तै गल्लां मुश्कल नेईं करो। जेकर तुस (ऐ) करदे ओ, तां सचमुच, ए तुंदी बक्खी दा बुराई दा कर्म ऐ। ते अल्लाह तों डरो, अल्लाह तुहानूं सिखांदा है, ते अल्लाह सब कुछ जानकार है।

۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ

wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

ते जेकर तुसेंगी अपने सफर च कोई लेखक नेईं लब्भा तां तुंदे कोल जमानत बी होना चाहिदा। पर, जेकर तुंदे च किश दुए उप्पर भरोसा करदे न तां जिंदे उप्पर भरोसा ऐ ओह् अपने जनादेश (कर्ज) गी पूरा करन ते उनेंगी अपने रब अल्लाह कोला डरना चाहिदा। ते अपनी गवाही गी नेई छुपाना, कीजे जेड़ा उसी छुपांदा ऐ, ओह सचमुच गंदा (पाप) ऐ। अल्लाह तुहाडे कम्मे दा सब जानकार है।

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ ۗ وَاِنْ تُبْدُوْا مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اَوْ تُخْفُوْهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللّٰهُ ۗ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa in tubdū mā fī anfusikum au tukhfūhu yuḥāsibkum bihillāh(u), fayagfiru limay yasyā'u wa yu‘ażżibu may yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

अल्लाह दा ओह जो आकाश विच है ते जो भी धरती ते है। जेकर तुस अपने दिल च जेह्ड़ा ऐ जां जेह्ड़ा तुस छुपांदे ओ उसी उजागर करो तां अल्लाह तुंदे आस्तै (उस कर्म दे बारे च) उसी जरूर ध्यान च रक्खग। जिस नू चाहुंदा है माफ़ करदा है ते जिस नू चाहुंदा है उस नू सजा देंदा है। अल्लाह हर चीज़ पर सर्वशक्तिमान है।

اٰمَنَ الرَّسُوْلُ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مِنْ رَّبِّهٖ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ كُلٌّ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖۗ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْ رُّسُلِهٖ ۗ وَقَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ

Āmanar-rasūlu bimā unzila ilaihi mir rabbihī wal-mu'minūn(a), kullun āmana billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulih(ī), lā nufarriqu baina aḥadim mir rusulih(ī), wa qālū sami‘nā wa aṭa‘nā, gufrānaka rabbanā wa ilaikal-maṣīr(u).

रसूलुल्लाह (मुहम्मद) ने जो अपने रब तों उस नू (कुरान) उतारेया सी, ते विश्वास करन वाले वी। सारे अल्लाह, उंदे फरिश्ता, उंदी किताबें ते उंदे रसूलें उप्पर विश्वास करदे न। (उन्हें आखया), "असीं उंदे किसे बी दूत च कोई भेद नेईं करदे।" ते उन् ने ग् लाया, "असें सुनेया ते आज्ञा मनी। हे साढ़े रब, असेंगी माफ करी ओड़, ते तुंदे कोल गै (साढ़ी) वापसी ऐ।"

لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَا ۗ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَآ اِنْ نَّسِيْنَآ اَوْ اَخْطَأْنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَآ اِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهٗ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهٖۚ وَاعْفُ عَنَّاۗ وَاغْفِرْ لَنَاۗ وَارْحَمْنَا ۗ اَنْتَ مَوْلٰىنَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ

lā yukallifullāhu nafsan illā wus‘ahā, lahā mā kasabat wa ‘alaihā maktasabat, rabbanā lā tu'ākhiżnā in nasīnā au akhṭa'nā, rabbanā wa lā taḥmil ‘alainā iṣran kamā ḥamaltahū ‘alal-lażīna min qablinā, rabbanā wa lā tuḥammilnā mā lā ṭāqata lanā bih(ī), wa‘fu ‘annā, wagfir lanā, warḥamnā, anta maulānā fanṣurnā ‘alal qaumil-kāfirīn(a).

अल्लाह इक इंसान उप्पर बोझ नेईं लांदा सिवाय उंदी क्षमता दे मताबक। उसी अपने (सद्गुण) कोला (इनाम) मिलदा ऐ ते उसी (बुरे) कोला (ततना) मिलदा ऐ। (उन्हें प्रार्थना कीती), "हे साढ़े प्रभु, जेकर अस भुल्ली जाचे जां अस गलती करदे आं तां असेंगी सजा नेईं देओ। हे साढ़े रब, साढ़े उप्पर इक भारी बोझ नेईं लाओ जि'यां तुसें साढ़े कोला पैह्ले दे लोकें उप्पर लाया हा। हे साढ़े प्रभु, असेंगी ओह नेईं देओ जेह्ड़ा अस सहन नेईं करी सकदे। असेंगी माफ करो, असेंगी माफ करो, ते साढ़े उप्पर दया करो। तुस साढ़े रक्षक ओ, इस करी साढ़ी मदद करो काफिरें दा सामना करने च।"