Q.S अस-सजदाह (اَلسَّجْدَة) - 30 श्लोक दी गिणती

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

अलीफ लम मिम।

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

कुरान दी वज़ह विच कोई शक नहीं, दुनियां दे रब तों।

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

पर ओह (काफिर) क्यों आखदे ने कि "उसने (मुहम्मद) ने बनाया है।" नहीं, कुरान सच्चाई है (जो तुहाडे रब तों आई है), ताकि तुसीं उन लोकां नू चेतावनी दे सकदे हो जिन्हां दे कोल कदे वी किसे ने तुहाडे कोल चेतावनी नहीं दित्ती होवे; तां जे उनेंगी मार्गदर्शन हासल होई सकै।

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

अल्लाह ओह है जिसने आकाश ते धरती ते उन्हां दे बीच दी सारी चीजां छह दिनां विच पैदा कीती, फिर उसने आपणे आप नूं गद्दी ते स्थापित कीता। तुहाडे कोल उस दे अलावा कोई मददगार या बिनती नहीं है। फिरी तुस नेई दिखगे ?

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

ओह् स्वर्ग थमां लेइयै धरती तकर दे सारे मामलें गी नियंत्रत करदा ऐ, फिरी (मामलों) इक दिन च उंदे कोल चढ़दे न जिसदी लंबाई (लंबाई) तुंदी गणना दे मताबक हज़ार साल ऐ।

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

ओह् गै परमात्मा ऐ जेह्ड़ा अदृश्य ते असली गी जानदा ऐ, सर्वशक्तिमान, परम दयालु।

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

जिसने हर उस चीज़ गी सुंदर बनाया ते जिसने मिट्टी थमां मनुख दी रचना शुरू कीती।

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

फिर उसने अपनी संतान नीच पानी (वीर्य) दे सार तों बनाई।

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

फिरी उनेंगी सिद्ध करी ओड़ेया ते उदे (शरीर) च अपनी आत् मा (सृष्टि) गी सांस दित्ता ते उन् ने तुंदे आस् ते सुनना, दिक् खना ते दिल बनाई लेत्ता, (पर) तुस बड़ा गै कम आभारी हे।

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

ते उन् ने ग् लाया, "जदुं अस धरती उप् पर गै गायब (नश) ह़ोई गेदे आं, तां केह़ अस इक नमीं सृष्टि च ह़ोगे?" इत्थूं तगर जे ओह् अपने परमात्मा कन्नै मिलने थमां बी इन्कार करदे न।

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

कहो, "मौत दा सुर्गदूत जिसगी (तुंदी जान लेने दा) सौंपेआ गेदा हा, ओह् तुसेंगी मारी देग, तां तुस तुंदे रब दे कोल वापस आई जागे।"

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

ते (क्या डरावनी गल्ल ऐ), जेकर तुसें उनें पापीं गी अपने रब दे सामने सिर झुकांदे दिक्खेया, (उनें आखेआ), "साढ़े प्रभु, अस दिक्खेआ ते सुनेया ऐ, तां असेंगी (दुनिया च) वापस आओ, तां अस भले कम्में गी जरूर करगे। सच्चें गै अस विश्वास करने आह्ले लोक आं।"

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

ते जेकर अस चांदे तां अस हर इक आत्मा गी इसदे लेई मार्गदर्शन देई दिंदे, पर मेरे कोला इक शब्द (फरमान) फरमान होई गेदा ऐ, "मैं ज़रूर नरक गी जिन्न ते इंसानें कन्ने इक साथ भरना ऐ।"

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

इस आस् ते तुंदे आस् ते (इस सजा गी) महसूस करो कीजे तुसें अपने दिन (न्याए दे दिन) गी पूरा करने च कोताही कीती, सचमुच अस तुंदी बी उपेक्षा कीती ते अनन्त सजा दा एहसास बी कित्ता, तुंदे कित्ते दे कम्में आस्ते।"

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

साढ़े आयतें उप्पर विश्वास करने आह्ले सिर्फ ओह गै न जेह्ड़े उंदी (साढ़े आयतें) दी याद दिलांदे न ते सजदा करदे न ते अपनी महिमा करदे न ते अपने रब दी स्तुति करदे न, ते ओह् घमंड नेईं करदे।

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

उंदे पेट उंदे बिस्तरें थमां दूर न, ओह् अपने रब कोला डर ते उम्मीद कन्नै प्रार्थना करदे न, ते ओह् रोजी-रूट्टी दा इक हिस्सा खर्च करदे न जेह्ड़ा असें उनेंगी दित्ता ऐ।

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

इस करिए कोई बी नेईं जानदा जे उंदे आस्तै (बक्ख-बक्ख बरकतें) केह् छिपे दे न जेह्ड़े उंदे दिलें गी खुश करदे न, उंदे कम्में दा इनाम दे तौर उप्पर।

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

तां केह़ मुसलमान बुरे लोकें (काफिर) दे समान न? ओह इक जेहा नेईं न।

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

रही गल्ल विश्वास करने आलें ते भलाई करने आह्लें दी तां उंदे कोल रौहने आस्तै स्वर्ग मिलग, जेह्ड़ा उंदे कीते गेदे कम्में दा इनाम दे तौर उप्पर।

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

ते रही गल्ल दुष्ट (काफिर) दी तां उहनां दा वास नरक है। हर बारी जेकर ओह़ इस थवां बाह़र निकलना चांह़दे ह़न, तां उनेंगी (फिर) इस च बापस करी दित्ता जंदा ऐ ते उनेंगी एह़ ग् लाया जंदा ऐ के "नरक दी सजा दा स्वाद चखो, जिसी तुस पैह़लैं नकारदे हे।"

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते अस उंदे उप्पर बड्डी सजा (परलोक च) कोला पैह्ले (इस दुनिया च) किश नजदीकी सजा जरूर देगे, तां जे ओह् (सच्चे रस्ते पर) वापस औन।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

ते जिस आदमी गी अपने रब दे आयतें कन्नै चेतावनी दित्ती गेई ऐ, फिरी उंदे कोला मुड़दा ऐ, इस थमां बी बेईमान कुन ऐ? सचमुच, अस पाप करने आलें गी इनाम देगे।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

ते सचमुच, अस्सां किताब (तोराह) मूसा गी दित्ती ऐ, तां तुस (मुहम्मद) इसगी (कुरान) गी स्वीकार करने च संकोच नेईं करो ते अस किताब (तोराह) गी इस्राएल दे बच्चें आस्तै इक मार्गदर्शक बनाई दित्ता ऐ।

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

ते अस उंदे च ऐसे नेता बनाई लेदे हे जेड़े उनेंगी साढ़े हुक्में दे मताबक मार्गदर्शन करदे हे, जदूं तकर ओह धैर्य रखदे हे। साडे आयतां ते विश्वास करदे हन।

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

सचमुच, तुहाडा रब ओह है जो कयामत दे दिन उन्हां दे बीच फैसला कर लैवेगा कि उन्हां दे बारे विच पहले जो विवाद कीता सी।

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

ते केह़ एह़ उंदे आस् ते इक निशानी नेई ऐ के उंदे शा पैह़लैं किन् नी लोकें गी अस नाश करी ओड़ेया हा, जदुं के ओह़ अपने आप गै अपने वास दे थाह़र च चलदे हे। सचमुच, उस विच (अल्लाह दी ताकत दे) निशान हन। क्या ओह (ध्यान दे) नेईं सुनदे?

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

क्या ओ नेईं दिक्खदे जे अस पानी गी बंजर जमीन उप्पर निर्देशत करदे आं, फिरी अस (उसदे कन्नै) फसलें पैदा करदे आं तां जे उंदे पशु ते ओह् अपने आपै गी इस थमां खाई सकन? तां केह़ ओह़ नेई दिक् खदे?

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

ते ओह़ पुछदे ह़न, “जेकर तुस सच् चाई करदे ओ तां जीत कदूं (आग)?”

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

कहो, "जीत दे दिन उन्हां दा इमान काफिरां वास्ते कोई फायदा नहीं होवेगा ते उहनां नूं कोई छूट नहीं दित्ती जावेगी।"

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

तो उन्शें ऩीठ कयकय इॊतजाय कयें , वाकई वे (भी) इॊतजाय कय यशे शैं।