Q.S यूसुफ ने दी (يُوسُف) - 111 श्लोक दी गिणती

الۤرٰ ۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۗ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

अलीफ लम रा। इह किताब (अल कुरान) दी साफ आयत हन।

اِنَّآ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

innā anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

सचमुच असीं इस नू अरबी कुरान दे तौर ते उतार दित्ता है तां कि तुसीं समझ सकदे हो।

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).

असी तुहानूं (मुहम्मद) तुहानूं इस कुरान दा खुलासा करके बेहतरीन कहानी सुणाई, ते सचमुच तुसीं उस लोकां विचों इक तों पहलां हो जिन्हां नू पता नहीं सी।

اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ

iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).

(याद रखो), जदूं यूसुफ ने अपने पिता गी आखेआ, "हे मेरे पिता! सचमुच, मैं (सपने दिक्खेआ) ग्यारह तारे, सूरज ते चंद्रमा गी दिक्खने दा; मैं उनेंगी सारें गी मेरे सामने झुकदे दिक्खेआ।"

قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).

उने (उस दे पिता) आखेआ, "हे मेरे पुत्तर! अपने सपने गी अपने भ्राएं गी नेईं दस्सो, ओह तुसेंगी (नष्ट करने) दी साजिश रचे। वाकई शैतान मनुखें दा साफ दुश्मन ऐ।"

وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).

ते इय् यां गै, परमेसरे तुसेंगी (नबी बनने आस् ते) चुनेया ते तुसेंगी सपने दी किश व्याख्याएं गी सिखाया ते तुंदे ते याकूब दे परोआर उप् पर (अपना एहसान) सिद्ध कित्ता, जिय् यां के उनेंगी उसदे शा पैह़लैं तुंदे दो दादा-दादी, (अर्थात) अब्राह़म ते इसहाक उप् पर अपना एहसान सिद्ध कित्ता हा। सचमुच तेरा रब सर्वज्ञ, सर्वज्ञानी है।

۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ

laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).

दरअसल, (कहानी) च यूसुफ ते उंदे भ्राएं च (अल्लाह दी शक्ति दे) निशान न, जेह्ड़े मंगदे न।

اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ

iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).

जफ उन्शोंने कशा, "सच भें यूसुफ औय उवके भाॊ (बुनयाभन) को अऩने फाऩ से अचधक ऩयार ककमा था, भलही शभ एक (मजबूत) ऩरयवाय थे। वाकई भें अऩने ऩाऩा ने एक सच्ची गरत भें था।"

ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ

uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).

यूसुफ गी मारी ओड़ो जां उसी कुतै सुट्टो तां जे तुंदे पिता दा ध्यान तुंदे उप्पर पौग, ते इसदे बाद तुस इक अच्छा इंसान बनी जागे।"

قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).

उंदे चा इक ने आखेआ, “यूसुफ गी नेईं मारो, बल्के उसी कुएं दे तल च सुट्टी देओ तां जे किश मुसाफिर उसी चुक्की लैन, जेकर तुस चांदे ओ।”

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ

qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).

उ'नें आखेआ, "हे साढ़े पिता! तुस यूसुफ दे बारे च साढ़े उप्पर भरोसा कीं नेईं करदे, जदूं के असल च अस सारे उंदे आस्तै भलाई चांह्दे आं।"

اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

कल सवेरे उसी साढ़े कन्नै जाने देयो, तां जे ओह् मस्ती ते खिलौना करी सकै, ते अस उंदी देखभाल जरूर करगे।”

قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ

qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).

उन् ने (याकूब) आखया, “सच् च च, तुंदा उदे कन् ने जाना (यूसुफ) मेरे आस् ते बड़ा दुखद ऐ ते मिगी डर ऐ के ओह़ भेड़ियें दे खाई लैन, जदुं तकर तुस उदे कन् ने बेपरवाह ओ।”

قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).

सचमुच, उन्हां ने आख्या, "जेकर ओ भेड़िये ने खा लेया, भले ही असीं (मजबूत) समूह दे होन, तां बेशक असीं ही नुकसान होंगे।"

فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).

इस आस् ते जदुं उनेंगी उसी लेई गे ते कुएं दे तल च रखने आस् ते राजी ह़ोई गेया, तां अस उसी प्रगट करी ओड़ेया, "तुस उनेंगी इस कम् म दे बारे च जरूर दस्सोगे, जदुं तकर उनेंगी इस गल् ला दा पता नेई ऐ।"

وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ

wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).

फिर शाम गी रोंदे-रोंदे अपने पिता दे कोल आए।

قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ

qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).

उ'नें आखेआ, "हे साढ़े पिता! सचमुच, अस दौड़ च गेदे हे ते अस यूसुफ गी अपने सामान दे कोल गै छड्डी दित्ता हा, फिरी उसी भेड़ियें खाइयै रक्खेआ हा; ते तुस साढ़े उप्पर यकीन नेईं करगे, भलेआं अस सच्च आखगे।"

وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ

wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

ते उदे चोगा (दागदार) नकली खून कन्ने लेईये आए। उने (याकूब) आख्या, "सचमुच, तुस अकेले अपने मामलें च बुराई गी अच्छा समझदे ओ; इस करी (मेरे आस्तै) सिर्फ धीरज गै बेहतर ऐ। ते जेह्ड़ा तुसें बखान कीता ऐ, उदे खलाफ अकेले अल्लाह कोला मदद लैओ।"

وَجَاۤءَتْ سَيَّارَةٌ فَاَرْسَلُوْا وَارِدَهُمْ فَاَدْلٰى دَلْوَهٗ ۗقَالَ يٰبُشْرٰى هٰذَا غُلٰمٌ ۗوَاَسَرُّوْهُ بِضَاعَةً ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَعْمَلُوْنَ

wa jā'at sayyāratun fa arsalū wāridahum fa adlā dalwah(ū), qāla yā busyrā hāżā gulām(un), wa asarrūhu biḍā‘ah(tan), wallāhu ‘alīmum bimā ya‘malūn(a).

ते मुसाफिरां दा इक समूह आया ते उने पानी आला बुलाने आला भेजया। फिर उसने बाल्टी उतार दी। उ’नें आखेआ, “ओह् केह् खुशी ऐ, इत्थै इक जवान ऐ!” फिर उसगी माल दे रूप च छुपाई लैंदे न। ते अल्लाह उंदे कम्में गी सारें शा जानकार ऐ।

وَشَرَوْهُ بِثَمَنٍۢ بَخْسٍ دَرَاهِمَ مَعْدُوْدَةٍ ۚوَكَانُوْا فِيْهِ مِنَ الزّٰهِدِيْنَ ࣖ

wa syarauhu biṡamanim bakhsin darāhima ma‘dūdah(tin), wa kānū fīhi minaz-zāhidīn(a).

ते उनेंगी (यूसुफ) गी घट्ट कीमत च बेची दित्ता, यानी किश दिरहम गै, कीजे उनेंगी उदे च कोई दिलचस्पी नेई ही।

وَقَالَ الَّذِى اشْتَرٰىهُ مِنْ مِّصْرَ لِامْرَاَتِهٖٓ اَكْرِمِيْ مَثْوٰىهُ عَسٰىٓ اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا ۗوَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِۖ وَلِنُعَلِّمَهٗ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۗ وَاللّٰهُ غَالِبٌ عَلٰٓى اَمْرِهٖ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālal-lażisytarāhu mim miṣra limra'atihī akrimī maṡwāhu ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladā(n), wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍ(i), wa linu‘allimahū min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), wallāhu gālibun ‘alā amrihī wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

ते मिस्त्री ने उसी खरीदने आला अपनी घ़रेआली गी ग् लाया, “उस गी इक अच्छी जगह (ते सेवा) देयो, शायद ओह़ साढ़े आस् ते फायदेमंद होग जां अस उसी पुत्तर दे रूप च अपनागे।” ते इस चाल्ली अस यूसुफ गी (मिस्र दे देश) च इक अच्छी स्थिति दित्ती ते अस उसी सपने दी व्याख्या सिखाचै। ते अल्लाह अपने मामले उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ, पर ज्यादातर लोक समझदे नेईं न।

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

ते जदूं ओह बूढ़ होई गेआ तां अस उसी शक्ति ते ज्ञान देई दित्ता। इस चाल्ली अस भलाई करने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।

وَرَاوَدَتْهُ الَّتِيْ هُوَ فِيْ بَيْتِهَا عَنْ نَّفْسِهٖ وَغَلَّقَتِ الْاَبْوَابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۗقَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اِنَّهٗ رَبِّيْٓ اَحْسَنَ مَثْوَايَۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa rāwadathul-latī huwa fī baitihā ‘an nafsihī wa gallaqatil-abwāba wa qālat haita lak(a), qāla ma‘āżallāhi innahū rabbī aḥsana maṡwāy(a), innahū lā yuflihuẓ-ẓālimūn(a).

ते जिस जनानी ओह् (यूसुफ) उंदे घरै च रौंह्दी ही, उसी बहकाया। ते ओह़ दरवाजे बंद करी ओड़ेया, ते ग् लाया, “मेरे नेड़े आओ।” यूसुफ ने आख्या, "मैं अल्लाह दी शरण लैंदा हां, सचमुच मेरे मालिक ने मेरे कन्ने अच्छा बर्ताव कीता ऐ।" सचमुच बेईमानी दी किस्मत नेईं होग।

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهٖۙ وَهَمَّ بِهَا ۚ لَوْلَآ اَنْ رَّاٰ بُرْهَانَ رَبِّهٖۗ كَذٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوْۤءَ وَالْفَحْشَاۤءَۗ اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِيْنَ

wa laqad hammat bihī wa hamma bihā lau lā ar ra'ā burhāna rabbih(ī), każālika linaṣrifa ‘anhus-sū'a wal-faḥsyā'(a), innahū min ‘ibādinal-mukhlaṣīn(a).

ते सचमुच, उस जनानी ने उसी (यूसुफ) दी मर्जी कीती ही। औय यूसुफ ने बी उवकी इच्छा की, अगय उवको अऩने रब वे कोई ननशान नशीॊ दे खा। इस तर्हां असीं उस तों बुराई ते घृणित गल्लां मुड़ दित्ती। सचमुच, ओह (यूसुफ) साडे चुने दे नौकरें च शामल ऐ।

وَاسْتَبَقَا الْبَابَ وَقَدَّتْ قَمِيْصَهٗ مِنْ دُبُرٍ وَّاَلْفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا الْبَابِۗ قَالَتْ مَا جَزَاۤءُ مَنْ اَرَادَ بِاَهْلِكَ سُوْۤءًا اِلَّآ اَنْ يُّسْجَنَ اَوْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wastabaqal-bāba wa qaddat qamīṣahū min duburiw wa alfayā sayyidahā ladal-bāb(i), qālat mā jazā'u man arāda bi'ahlika sū'an illā ay yusjana au ‘ażābun alīm(un).

ते ओह़ दवैं दौड़दे-दौड़दे दरवाजे पर गे, ते जनानी ने उदे (यूसुफ) दे बागे गी पिच्छें थवां खिच्ची लेत्ता, जदुं तकर ओह़ नेई फट्टी गेया, ते उनेंगी दऊंनीं गी दरवाजे उप् पर उंदा पति लब्भा। उने (औरत) ने आख्या, "जेकरा तुंदी घरेआली दे खिलाफ बुराई दा इरादा रखदा ऐ, उसी जेल जां (सज़ा) दे दर्दनाक तड़प दे अलावा केह् इनाम ऐ?"

قَالَ هِيَ رَاوَدَتْنِيْ عَنْ نَّفْسِيْ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ اَهْلِهَاۚ اِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla hiya rāwadatnī ‘an nafsī wa syahida syāhidum min ahlihā, in kāna qamīṣuhū qudda min qubulin fa ṣadaqat wa huwa minal-kāżibīn(a).

उने (यूसुफ) आख्या, “उस ने मिगी बहकाया ते बहकाया।” उस जनानी दे परोआर दे इक गवाह ने गवाही दित्ती, “जेकर उसदा चोगा सामने फट्टी गेदा ऐ तां ओह जनानी सच्च आखदी ऐ, ते ओह (यूसुफ) झूठे च शामल ऐ।

وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).

ते जेकर उदा चोगा पिच्छले हिस्से च फट्टी गेदा ऐ तां ओह़ जनानी गै ऐ जेका झूठ बोलदी ऐ, ते ओह़ (यूसुफ) सच् चाईयें च शामल ऐ।”

فَلَمَّا رَاٰ قَمِيْصَهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ قَالَ اِنَّهٗ مِنْ كَيْدِكُنَّ ۗاِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيْمٌ

falammā ra'ā qamīṣahū qudda min duburin qāla innahū min kaidikunn(a), inna kaidakunna ‘aẓīm(un).

इस करिए जदूं उ'नें (उस जनानी दे पति) दिक्खेआ जे उंदा (यूसुफ दा) चोगा पिच्छले हिस्से च फट्टी गेदा ऐ तां उ'नें आखेआ, "सच्चें गै एह् तुंदी चाल ऐ। तुंदी चाल सच्ची गै बड़ी बड्डी ऐ।"

يُوْسُفُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا وَاسْتَغْفِرِيْ لِذَنْۢبِكِۖ اِنَّكِ كُنْتِ مِنَ الْخٰطِـِٕيْنَ ࣖ

yūsufu a‘riḍ ‘an hāżā wastagfirī liżambik(i), innaki kunti minal-khāṭi'īn(a).

हे यूसुफ ! "इस गल्ल गी भुल्ली जाओ, ते (मेरी घ़रेआली) अपने पापें दी माफी मंगना, कीजे तुस गुनाहगार लोकें च शामल ओ।"

۞ وَقَالَ نِسْوَةٌ فِى الْمَدِيْنَةِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ تُرَاوِدُ فَتٰىهَا عَنْ نَّفْسِهٖۚ قَدْ شَغَفَهَا حُبًّاۗ اِنَّا لَنَرٰىهَا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa qāla niswatun fil-madīnatimra'atul-‘azīzi turāwidu fatāhā ‘an nafsih(ī), qad syagafahā ḥubbā(n), innā lanarāhā fī ḍalālim mubīn(in).

ते शैह़रे दी जनानियां ने ग् लाया, "अल-अजीज दी घ़रेआली अपने नौकर गी अपने वश च करने आस् ते बहकांदी ते बहकांदी ऐ; उदा नौकर सचमुच उसी प्रेम कन् ने नशे च पाई दिंदा ऐ। अस उसी प्रगट गलती च जरूर दिक्खने आं।"

فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ

falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).

इस करिए जदूं उस जनानी ने उंदी गालियां सुनी तां उसने जनानियें गी सद्देआ ते उंदे आस्तै इक सीट तैयार कीती, ते उंदे चा हर इक ने चाकू (खाना कट्टने आस्तै) दित्ता, फिरी उ'नें आखेआ (यूसुफ गी) "बाहर आओ (अपने आप गी दस्सो) उंदे कोल।" जदों जनानियां ने उस नूं वेखया तां (उसदी सुंदरता ते) हैरान हो गईं, ते उहनां ने (अनजाने विच) आपणे हत्थ वी घायल कर दित्ता। जदूं एह् आखदा ऐ जे "सबसे परफेक्ट अल्लाह, एह् कोई इंसान नेईं ऐ। एह् सच्ची गै इक शरीफ फरिश्ता ऐ।"

قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ

qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).

उने (अल-अजीज दी पत्नी) ने आखेआ, "ओह् गै माह्नू ऐ जिसने तुसेंगी मेरी निंदा करने दा कारण बनाया हा कीजे (मैं उसी आकर्षित कीता हा) ते सचमुच, मैं उसी अपने वश च करने आस्तै प्रलोभन दित्ता हा पर उ'नें मना करी दित्ता हा। जेकर ओह् उसी जेह्ड़ा हुक्म दित्ता हा, उसी नेईं करदा तां उसी ज़रूर जेल च पाई दित्ता जाग, ते ओह् इक घृणित माह्नू बनी जाग।

قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).

यूसुफ ने आख्या, "हे मेरे रब! मैं उंदे निमंत्रण गी पूरा करने कोला जेल गी पसंद करना। जेकर तुसें मिगी उंदे धोखे थमां नेईं बचाया हुंदा तां मैं (उंदी इच्छाएं गी पूरा करने) दा झुकाव रखदा ते बेशक मैं बी बेवकूफ लोकें च शामल होंदा।

فَاسْتَجَابَ لَهٗ رَبُّهٗ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

fastajāba lahū rabbuhū fa ṣarafa ‘anhu kaidahunn(a), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

इस आस् ते परमेसरे यूसुफ दी प्रार्थना गी स्वीकार करी लेत्ता, ते उनेंगी यूसुफ गी उंदे धोखे थवां बचाई लेत्ता। ओह सब सुनने आला, सब जानने आला ऐ।

ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ

Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).

फिरी (यूसुफ दी सच् चाई दे) संकेत दिक् खीए उंदे मन च आया के ओह़ उसी किश समें आस् ते जेल च पाई ओड़न।

وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

ते उदे कन्ने दो जवान जेल च गे। उंदे चा इक ने आखेआ, "पक्का मैं अंगूर दबाने दा सपना दिक्खेआ हा" ते इक होर ने आखेआ, "मैं सपने च दिक्खेआ हा जे मैं अपने सिर उप्पर रोटी लेई जा करदा हा, जिस च किश चिड़ियां बी खादियां हियां।" हमें तकवील दे। सचमुच, अस तुसेंगी भलाई करने आलें च शामल समझने आं।

قَالَ لَا يَأْتِيْكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقٰنِهٖٓ اِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيْلِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّأْتِيَكُمَا ۗذٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِيْ رَبِّيْۗ اِنِّيْ تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَۙ

qāla lā ya'tīkumā ṭa‘āmun turzaqānihī illā nabba'tukumā bita'wīlihī qabla ay ya'tiyakumā, żālikumā mimmā ‘allamanī rabbī, innī taraktu millata qaumil lā yu'minūna billāhi wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

उन्हां (यूसुफ) ने आख्या, "तुहानूं दोनों नू जो भी खाना दित्ता जावेगा, मैं तकवील समझा सकदा हां, (खाना) तुहाडे कोल पहुंचण तों पहलां। ए उस गल्ल दा हिस्सा है जो परमात्मा ने मिगी सिखाया है। असल विच मैं उन लोकां दा धर्म त्याग दित्ता है जो अल्लाह ते विश्वास नहीं करदे, असल विच ओह परलोक विच विश्वास नहीं करदे।"

وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ اٰبَاۤءِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ مَا كَانَ لَنَآ اَنْ نُّشْرِكَ بِاللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ ذٰلِكَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ عَلَيْنَا وَعَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

wattaba‘tu millata ābā'ī ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūb(a), mā kāna lanā an nusyrika billāhi min syai'(in), żālika min faḍlillāhi ‘alainā wa ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

ते मैं अपने पुरखें दे धर्म दा पालन करदा हां: अब्राहम, इसहाक ते याकूब। साडे (नबी) वास्ते अल्लाह नाल कुई वी चीज़ जोड़ना उचित नहीं। एह् अल्लाह दी कृपा थमां साढ़े उप्पर ते मनुक्खें (सभनें) उप्पर ऐ; पर ज्यादातर लोक आभारी नेईं होंदे

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَاَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُوْنَ خَيْرٌ اَمِ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُۗ

yā ṣāḥibayis-sijni a'arbābum mutafarriqūna khairun amillāhul-wāḥidul-qahhār(u).

ओ दो जेल कैदी ! कौन भला, नाना देवता या सर्वशक्तिमान, सर्वशक्तिमान परमात्मा?

مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلَّآ اَسْمَاۤءً سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗاَمَرَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

mā ta‘budūna min dūnihī illā asmā'an sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā anzalallāhu bihā min sulṭān(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), amara allā ta‘budū illā iyyāh(u), żālikad-dīnul-qayyimu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

तुस उंदे अलावा जेहड़ी चीजें दी पूजा करदे ओ, ओह़ सिर्फ उदे नां गै न जिनेंगी तुसें आविष्कार कीता ऐ, तुस अपने आप गी ते तुंदे पुरखें गी। अल्लाह ने उंदे बारे च कोई अधिकार नेईं भेजेआ ऐ। फैसला सिर्फ अल्लाह दा ही है। उने हुक्म दित्ता ऐ के तुस उदी सिवाय होर किसे दी पूजा नेईं करो। उह सही धरम है, पर ज्यादातर लोकां नूं पता नहीं।

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ

yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).

हे जेल दे दो कैदी, "तुंदे च इक अपने मालिक गी शराब देने दा प्रभारी होग। रही गल्ल दूई दी तां उसी सूली च चढ़ाया जाग, ते चिड़ियां उंदे सिर दा इक हिस्सा खांगन। जिस गल्लै दे बारे च तुसें मिगी पुच्छेआ हा, उंदा जवाब दित्ता गेदा ऐ।

وَقَالَ لِلَّذِيْ ظَنَّ اَنَّهٗ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِيْ عِنْدَ رَبِّكَۖ فَاَنْسٰىهُ الشَّيْطٰنُ ذِكْرَ رَبِّهٖ فَلَبِثَ فِى السِّجْنِ بِضْعَ سِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lil-lażī ẓanna annahū nājim minhumażkurnī ‘inda rabbik(a), fa ansāhusy-syaiṭānu żikra rabbihī fa labiṡa fis-sijni biḍ‘a sinīn(a).

ते उ'नें (यूसुफ) उस माह् नू गी आखेआ जेह् ड़ा उसी पता हा जे उ'नें दऊंनीं दे बश्कार सुरक्षित होग, "मेरी हालात अपने मालिक गी समझाओ।" इस आस् ते शैतान ने उसी अपने मालिक गी (यूसुफ दी हालत) समझाने गी भुल्ली दित्ता। इस वजह नाल ओह (यूसुफ) कई साल जेल विच रेह।

وَقَالَ الْمَلِكُ اِنِّيْٓ اَرٰى سَبْعَ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعَ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۗ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ اَفْتُوْنِيْ فِيْ رُءْيَايَ اِنْ كُنْتُمْ لِلرُّءْيَا تَعْبُرُوْنَ

wa qālal-maliku innī arā sab‘a baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘a sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī ru'yāya in kuntum lir-ru'yā ta‘burūn(a).

ते राजा ने (अपने लोकें दे सरदारें गी) आखेआ, "सच्चें गै मैं सपने च दिक्खेआ हा जे मैं सत्त मोटी गऊएं गी सत्त पतली गायें कन्नै खाइयै दिक्खेआ हा; सत्त डंठल (कणक दे) जेह्ड़े हरे हे ते दूए (सत्त डंडे) जेह्ड़े सुक्के हे। हे प्रमुख लोक! जेकर तुस सपने दी व्याख्या करी सकदे ओ तां मेरे सपने दी व्याख्या दे बारे च मिगी समझाओ।

قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍ ۚوَمَا نَحْنُ بِتَأْوِيْلِ الْاَحْلَامِ بِعٰلِمِيْنَ

qālū aḍgāṡu aḥlām(in), wa mā naḥnu bita'wīlil-aḥlāmi bi‘ālimīn(a).

उने जवाब दित्ता, “(ओह्) खाली सपने न ते अस उंदी व्याख्या करने च असमर्थ आं।”

وَقَالَ الَّذِيْ نَجَا مِنْهُمَا وَادَّكَرَ بَعْدَ اُمَّةٍ اَنَا۠ اُنَبِّئُكُمْ بِتَأْوِيْلِهٖ فَاَرْسِلُوْنِ

wa qālal-lażī najā minhumā waddakara ba‘da ummatin ana unabbi'ukum bita'wīlihī fa arsilūn(i).

औय जो उन्शें दोनो के बीतय बची था, उवने कशा औय कुछ वभम के फाद (यूसुफ को) यात आमा, "भैं तुझे (उवका व्मत्रि जो सऩने की व्याख्या कयने भें माहिर है) के लरए ऩता रगाऊॊगा, तो भैंने (उसके ऩास) भेज दो।"

يُوْسُفُ اَيُّهَا الصِّدِّيْقُ اَفْتِنَا فِيْ سَبْعِ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعِ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۙ لَّعَلِّيْٓ اَرْجِعُ اِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُوْنَ

yūsufu ayyuhaṣ-ṣiddīqu aftinā fī sab‘i baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘i sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), la‘allī arji‘u ilan-nāsi la‘allahum ya‘lamūn(a).

"यूसुफ, हे बड़ा भरोसेमंद व्यक्ति! असेंगी (सपने दी व्याख्या) उनें सत्त मोटी गायें दे बारे च समझाओ जेह्ड़े सत्त पतली (मादा गायें), सत्त हरे-भरे डंडे (कणक दे) ते दूए सूखे (सत्त डंडे) खांदे हे तां जे मैं उनें लोकें कोल वापस आई सकां, तां जे ओह् जानन।

قَالَ تَزْرَعُوْنَ سَبْعَ سِنِيْنَ دَاَبًاۚ فَمَا حَصَدْتُّمْ فَذَرُوْهُ فِيْ سُنْۢبُلِهٖٓ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تَأْكُلُوْنَ

qāla tazra‘ūna sab‘a sinīna da'abā(n), famā ḥaṣattum fa żarūhu fī sumbulihī illā qalīlam mimmā ta'kulūn(a).

उने (यूसुफ) आखया, “तुस रोज दी तर्ज पर सत्त सालें दी खेती करगे, फिर जे किश बी कट्टदे ओ, उसी उसदे डंठल उप्पर छोड़ी ओड़गे, सिवाय तुंदे खाने आस्तै थोड़ा।

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ سَبْعٌ شِدَادٌ يَّأْكُلْنَ مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تُحْصِنُوْنَ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika sab‘un syidāduy ya'kulna mā qaddamtum lahunna illā qalīlam mimmā tuḥṣinūn(a).

फिरी उसदे बाद सात (साल) बड़ी कठिनाई औग, जेड़ी तुसें उंदे आस्तै बचाई गेदी चीजें दा भस्म करी देग, सिवाय तुंदे बचाए दे थोह् ड़ी-मती चीजें दे।

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَامٌ فِيْهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيْهِ يَعْصِرُوْنَ ࣖ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika ‘āmun fīhi yugāṡun-nāsu wa fīhi ya‘ṣirūn(a).

उसदे बाद इक साल औग जिस च लोकें गी बरखा (काफी मात्रा च) दित्ती जाग ते जिस च ओह् (अंगूर) दबांगन।”

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖ ۚفَلَمَّا جَاۤءَهُ الرَّسُوْلُ قَالَ ارْجِعْ اِلٰى رَبِّكَ فَسْـَٔلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ الّٰتِيْ قَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّ ۗاِنَّ رَبِّيْ بِكَيْدِهِنَّ عَلِيْمٌ

wa qālal-maliku'tūnī bih(ī), falammā jā'ahur-rasūlu qālarji‘ ilā rabbika fas'alhu mā bālun-niswatil-lātī qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), inna rabbī bikaidihinna ‘alīm(un).

ते राजा ने आख्या, “उसी मेरे कोल लेई आओ।” जदूं दूत उंदे कोल आया तां ओह् (यूसुफ) ने आखेआ, "अपने मालिक कोल वापस जाओ ते उंदे कोला पुच्छो जे उंदे हत्थें च चोट लगने आह्ली जनानियें दा केह् हाल होआ ऐ। सचमुच मेरा रब उंदे धोखे थमां वाकिफ ऐ।"

قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).

उने (राजा) ने (स्त्रियां गी) आखया, “जदूं तुसें यूसुफ गी उदे अधीन करने दी परीक्षा दित्ती ही तां तुस केह् हे?” उन्हां ने आख्या, “अल्लाह सिद्ध है, असीं उहदे बारे विच कोई बुरा नहीं जानदे सी।” अल-अजीज दी घरेआली ने आखेआ, “हुन सच्चाई साफ होई गेई ऐ, मैं गै उसी प्रलोभन दित्ता ते बहकाया हा, ते सच्चें गै ओह् सच्चे लोकें च शामल हा।”

ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔

Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).

(यूसुफ ने आख्या), "इह तां कि ओ (अल-अजीज) जानन कि मैं सचमुच उस नाल धोखा नहीं कीता, जदों ओह (घर विच) नहीं सी, ते अल्लाह धोखा करन वाले दे धोखे नू मंजूर नहीं करदा।"

۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).

ते मैं अपने आप गी (गलतियें थमां) मुक्त (घोषणा) नेईं करदा, कीजे असल च वासना हमेशा बुराई च लेई जंदी ऐ, सिवाय (वासना) दे जिसदे उप्पर मेरे प्रभु ने दया कीती ऐ। सचमुच मेरा रब क्षमाशील, परम दयालु ऐ।

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖٓ اَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِيْۚ فَلَمَّا كَلَّمَهٗ قَالَ اِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِيْنٌ اَمِيْنٌ

wa qālal-maliku'tūnī bihī astakhliṣhu linafsī, falammā kallamahū qāla innakal-yauma ladainā makīnun amīn(un).

ते राजा ने आखेआ, "उसी (यूसुफ) गी मेरे कोल लेई आओ, तां जे मैं उसी (अपने नजदीकी कुसै दे रूप च) चुनना।" जदूं उहनां (राजा) ने उहनां नाल गल्लां कीती तां उहनां (राजा) ने आख्या, "सचमुच तुसीं (आज तों) साडे घेरे विच उच्ची पद ते भरोसेमंद इंसान बण जांदे हो।"

قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ

qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).

उन् ने (यूसुफ) ग् लाया, “मेरे गी (मिस्र) दे मुल् के दा खजानदार बनाओ, कीजे अऊं सच् चाई च ज्ञान ते हुनर दा मानू ऐं।”

وَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِ يَتَبَوَّاُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاۤءُۗ نُصِيْبُ بِرَحْمَتِنَا مَنْ نَّشَاۤءُ وَلَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍi yatabawwa'u minhā ḥaiṡu yasyā'(u), nuṣību biraḥmatinā man nasyā'u wa lā nuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

ते इस चाल्ली अस इस देश (मिस्र) च यूसुफ गी इक पद देई दित्ता; जित्थे चाहंदा रहन। अस जिसगी चाह्न्दे आं उसी दया करदे आं ते भलाई करने आह्लें दा इनाम बर्बाद नेईं करदे

وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ

wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

ते सचमुच, परलोक च इनाम उन लोकें आस्ते बेहतर ऐ जेड़े विश्वास करदे न ते हमेशा भक्ति करदे न।

وَجَاۤءَ اِخْوَةُ يُوْسُفَ فَدَخَلُوْا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ

wa jā'a ikhwatu yūsufa fa dakhalū ‘alaihi fa ‘arafahum wa hum lahū munkirūn(a).

ते यूसुफ दे भ़्रा (मिस्र) च आए ते ओह़ (उस थाह़र) च दाखल ह़ोई गे। इस करिए ओह (यूसुफ) उनेंगी जानदा हा, जिसलै के ओह उसी (अब) नेईं पछानदे हे।

وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).

ते जदुं उन् ने (यूसुफ) उंदे आस् ते खाना तैयार कित्ता, तां उन् ने ग् लाया, “अपने भ़्राऐ गी मेरे कश लेई आओ, जेका तुंदे (बंजामिन) दे पिता दा ऐ, केह़ तुस नेई दिक् खदे के अऊं पूरा नाप देना ऐं ते सेनाएं च सारें शा बेहतरीन ऐं?

فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ

fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).

तां जेकर तुस मेरे कोल नेई लेई औगे, तां तुसेंगी मेरे कोला होर (अनाज) नेई मिलग ते मेरे कोल नेई औना।”

قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ

qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).

उन्हां ने आख्या, “असीं उहदे पिता नू (उस नू लैन लई) मना लैंगे ते असीं ज़रूर कर देंगे।”

وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).

ते उने (यूसुफ) अपने नौकरें गी आखेआ, "उंदे (आदान-प्रदान) माल उंदी बोरियां च पाओ, तां जे उनेंगी पता लग्गी जा जे जदूं ओह़ अपने परोआरें च बापस आई जांगन, तां उम्मीद ऐ के ओह़ फी फी वापस आई जाङन।"

فَلَمَّا رَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْهِمْ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَاَرْسِلْ مَعَنَآ اَخَانَا نَكْتَلْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

falammā raja‘ū ilā abīhim qālū yā abānā muni‘a minnal-kailu fa arsil ma‘anā akhānā naktal wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

इस आस् ते जदुं ओह़ अपने पिता (याकूब) दे कश परतोई गे, तां उनेंगी ग् लाया, "हे साढ़े पिता! असेंगी ह़ोर (अनाज) नेई मिलग (जदूं तकर अस अपने भ़्राऐ गी अपने कन् ने नेई लेई जाओ), तां साढ़े भ़्राऐ गी बी साढ़े कन् ने चली जा तांजे असेंगी किश मिलन, ते अस उदी पहरा जरूर देगे।"

قَالَ هَلْ اٰمَنُكُمْ عَلَيْهِ اِلَّا كَمَآ اَمِنْتُكُمْ عَلٰٓى اَخِيْهِ مِنْ قَبْلُۗ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حٰفِظًا وَّهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla hal āmanukum ‘alaihi illā kamā amintukum ‘alā akhīhi min qabl(u), fallāhu khairun ḥāfiẓaw wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

उने (याकूब) आखेआ, "मैं उसी (बुन्यामीन) तुंदे उप्पर किस चाल्ली सौंपना ऐ, जि'यां मैं पैह्लें उंदे भ्राऽ (यूसुफ) गी तुंदे कोल सौंपेआ हा?" तो अल्लाह सब तों वड्डा रक्षक है ते दयालुआं विच ओह परम दयालु है

وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ

wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).

ते जदूं उनेंगी अपना माल खोलेआ तां उनेंगी अपना माल (आदान-प्रदान) उंदे कोल वापस आया लब्भा। उ'नें आखेआ, "हे साढ़े पिता! इस थमां बी अस केह् चाह्न्दे हे। एह् साढ़ा माल साढ़े कोल वापस करी दित्ता गेदा ऐ, ते अस अपने परिवारें गी खिलाने च समर्थ होगे, ते अस अपने रिश्तेदारें दी देखभाल करगे, ते साढ़े कोल ऊंट दे बोझ जिन्ना भारी अतिरिक्त राशन (अनाज) होग। एह् इक आसान गल्ल ऐ (मिस्र दे राजा आस्तै)।

قَالَ لَنْ اُرْسِلَهٗ مَعَكُمْ حَتّٰى تُؤْتُوْنِ مَوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ لَتَأْتُنَّنِيْ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يُّحَاطَ بِكُمْۚ فَلَمَّآ اٰتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ

qāla lan ursilahū ma‘akum ḥattā tu'tūni mauṡiqam minallāhi lata'tunnanī bihī illā ayyuḥāṭa bikum, falammā ātauhu mauṡiqahum qālallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

उने (याकूब) आख्या, “मैं उसी तुंदे कन्ने (दूर) नेईं भेजना, जदूं तकर तुस मिगी अल्लाह दी कसम नेईं खांदे जे तुस उसी मेरे कोल वापस नेईं लेई औगे, जदूं तकर तुस घेरदे नेईं ओ।” जदुं उनेंगी कसम खादी ही तां उन् ने (याकूब) आख्या, “अल्लाह अस जे किश आखने आं, उदे गवाह ऐ।”

وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).

ते उ'नें (याकूब) आखेआ, "हे मेरे बच्चें! इक फाटक थमां नेईं दाखल होओ, ते बक्ख-बक्ख फाटकें थमां दाखल होओ; पर, मैं तुंदा अल्लाह (किस्मत) थमां ज़रा बी बचाई नेईं सकदा। ओह फैसला सिर्फ अल्लाह आस्तै ऐ। मैं उंदे उप्पर भरोसा करदा ऐ ते उंदे उप्पर बी भरोसा करदा ऐ।

وَلَمَّا دَخَلُوْا مِنْ حَيْثُ اَمَرَهُمْ اَبُوْهُمْۗ مَا كَانَ يُغْنِيْ عَنْهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا حَاجَةً فِيْ نَفْسِ يَعْقُوْبَ قَضٰىهَاۗ وَاِنَّهٗ لَذُوْ عِلْمٍ لِّمَا عَلَّمْنٰهُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lammā dakhalū min ḥaiṡu amarahum abūhum, mā kāna yugnī ‘anhum minallāhi min syai'in illā ḥājatan fī nafsi ya‘qūba qaḍāhā, wa innahū lażū ‘ilmil limā ‘allamnāhu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

ते जदुं ओह़ अपने पिता दे हुक्म दे मताबक दाखल ह़ोई गे, तां (उंदे दाखले) अल्लाह दे फरमान दा घ़ट बी विरोध नेई करी सके, (पर एह़) याकूब च सिर्फ इक ऐसी चाह़ ही, जेकी उने निर्धारित कीती ही। ते सचमुच उसी ज्ञान हा, कीजे असें उसी सिखाया हा। पर ज्यादातर लोकें गी पता नेईं ऐ।

وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).

ते जदुं ओह़ (जित् थें) यूसुफ च दाखल ह़ोए, तां उने अपने भ़्राऐ (बुन्यामीन) गी अपनी जगह़ उप् पर रखेया, तां उने (यूसुफ) ग् लाया, "सच् च च अऊं तुंदा भ़्रा ऐं, उनेंगी जे किश कित्ता ऐ, उदे उप् पर दुखी मत रौओ।"

فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ

falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).

इस करिए जदूं उंदे आस्तै खाना तैयार होई गेआ तां ओह् (यूसुफ) अपने भ्राऽ दी बोरी च प्याला पाई दित्ता। फिर किसी ने चिल्लाया, "हे कारवां! ज़रूर तुसीं चोर हो।"

قَالُوْا وَاَقْبَلُوْا عَلَيْهِمْ مَّاذَا تَفْقِدُوْنَ

qālū wa aqbalū ‘alaihim māżā tafqidūn(a).

उन् ने उंदे (जो इल्जाम ला करदे हे) दा सामना करदे होई पुच्छया, “तुस केह़ गवाया ऐ?”

قَالُوْا نَفْقِدُ صُوَاعَ الْمَلِكِ وَلِمَنْ جَاۤءَ بِهٖ حِمْلُ بَعِيْرٍ وَّاَنَا۠ بِهٖ زَعِيْمٌ

qālū nafqidu ṣuwā‘al-maliki wa liman jā'a bihī ḥimlu ba‘īriw wa ana bihī za‘īm(un).

उ'नें जवाब दित्ता, "असें राजा दा प्याला खोई लेआ हा, ते जेह्ड़ा बी उसी वापस करी सकदा ऐ, उसी (खाने दी चीजां जिन्ना भारी) ऊंट दा बोझ मिलग, ते मैं इसदी गारंटी दिन्नां।"

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَّا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كُنَّا سٰرِقِيْنَ

qālū tallāhi laqad ‘alimtum mā ji'tanā linufsida fil-arḍi wa mā kunnā sāriqīn(a).

उने (यूसुफ दे भ्राएं) जवाब दित्ता, "अल्लाह दी कसम, सचमुच तुस जानदे ओ के अस इस धरती च बदमाशी करने आस्ते नेईं आए आं ते अस चोर नेईं आं।"

قَالُوْا فَمَا جَزَاۤؤُهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ كٰذِبِيْنَ

qālū famā jazā'uhū in kuntum kāżibīn(a).

उ’नें आखेआ, “पर जेकर तुस झूठ बोलदे ओ तां केह् सजा होग?”

قَالُوْا جَزَاۤؤُهٗ مَنْ وُّجِدَ فِيْ رَحْلِهٖ فَهُوَ جَزَاۤؤُهٗ ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

qālū jazā'uhū maw wujida fī raḥlihī fa huwa jazā'uh(ū), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

उ'नें जवाब दित्ता, "सज़ा उदी ऐ जिसी अपनी बोरी च खोई दी चीज मिलदी ऐ, इस करी उसी अपनी सजा बी मिलग। इस चाल्ली अस गलत करने आह्लें गी सजा दिंदे आं।"

فَبَدَاَ بِاَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاۤءِ اَخِيْهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِّعَاۤءِ اَخِيْهِۗ كَذٰلِكَ كِدْنَا لِيُوْسُفَۗ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ اَخَاهُ فِيْ دِيْنِ الْمَلِكِ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗنَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِيْ عِلْمٍ عَلِيْمٌ

fa bada'a bi'au‘iyatihim qabla wi‘ā'i akhīhi ṡummastakhrajahā miw wi‘ā'i akhīh(i), każālika kidnā liyūsuf(a), mā kāna liya'khuża akhāhu fī dīnil-maliki illā ay yasyā'allāh(u), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), wa fauqa kulli żī ‘ilmin ‘alīm(un).

इस आस् ते उन् ने अपने भ़्रा दी बोरी दे सामने उंदी बोरियें गी तलाशना शुरू करी ओड़ेया, ते फी अपने भ़्रा दी बोरी च राजा दा प्याला कड्डी लेत्ता। इस चाल्ली असें यूसुफ दा इंतजाम कीता। ओह् अपने भ्राऽ गी राजा दे नियम दे मताबक सजा नेईं देई सकदा हा, जदूं तकर अल्लाह दी मर्जी नेईं ही। जिस गी अस चाह्न्दे आं उसी अस रैंक च उप्पर चुक्की लैंदे आं; ते हर इक ज्ञानी मनुख कोलां उप्पर ओह ऐ जेड़ा होर जानदा ऐ।

۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ

qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).

उन् ने ग् लाया, "जेकर ओह़ चोरी करदा ऐ, तां उसदे शा पैह़लैं उदा भ़्रा बी चोरी करदा हा।" इस करिए यूसुफ अपने दिल च (चिढ़ाई) छिपी गेआ ते उनेंगी नेईं दस्सेआ। उसने (दिल विच) आख्या, "तुहाडी स्थिति असल विच होर वी बुरी है। ते अल्लाह सब तों वद्ध जानदा है कि तुसीं की समझांदे हो।"

قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

उन् ने आख्या, "हे अल-अजीज! उदे इक बुजुर्ग पिता ऐ, इस करी इसदे बजाय साढ़े च इक गी लेई लैओ, सचमुच अस दिक्खने आं जे तुस भला करने आलें च शामल ओ।"

قَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اَنْ نَّأْخُذَ اِلَّا مَنْ وَّجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّظٰلِمُوْنَ ࣖ

qāla ma‘āżallāhi an na'khuża illā maw wajadnā matā‘anā ‘indah(ū), innā iżal laẓālimūn(a).

उने (यूसुफ) आख्या, "मैं अल्लाह कोला (किसे गी) हिरासत च रखने थमां रक्षा मंगना आं, सिवाय उस व्यक्ति दे जिसदे कन्ने असेंगी अपनी संपत्ति मिली ही, जेकर अस इयां (करगे) तां इसदा मतलब ऐ के अस गलत करने आले आं।"

فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ

falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

इस करिए जदूं ओह इस (यूसुफ दे फैसले) कोला निराश होई गे तां ओह् अपने आपै च फुसफुसांदे होई निजी गल्लबात च वापसी करी लैंदे हे। उंदे च बड्डे ने आखेआ, "क्या तुसें गी नेईं पता जे तुंदे पिता ने तुंदे कोला अल्लाह दे नां पर इक वादा लेई लेआ हा, ते इसदे पैह्ले तुसें यूसुफ दी उपेक्षा कीती ही? इस करी मैं इस धरती (मिस्र) गी उसलै तकर नेईं छड्डना, जदूं तकर मेरे पिता मिगी (लौटने दी) इजाजत नेईं देग, जां अल्लाह मेरे आस्तै फैसला नेईं करी लै। ते ओह् न्यायियें च सारें शा बेहतरीन न।

اِرْجِعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْكُمْ فَقُوْلُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّ ابْنَكَ سَرَقَۚ وَمَا شَهِدْنَآ اِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حٰفِظِيْنَ

irji‘ū ilā abīkum fa qūlū yā abānā innabnaka saraq(a), wa mā syahidnā illā bimā ‘alimnā wa mā kunnā lil-gaibi ḥāfiẓīn(a).

अपने पिता दे कोल वापस जाओ ते कहो, "हे साडे पिता! वाकई तेरे पुत्तर ने चोरी कीती है ते असीं सिर्फ उह ही वेखया है जो असीं जानदे हां ते असीं नहीं जानदे कि इसदे पिच्छे की है।"

وَسْـَٔلِ الْقَرْيَةَ الَّتِيْ كُنَّا فِيْهَا وَالْعِيْرَ الَّتِيْٓ اَقْبَلْنَا فِيْهَاۗ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

was'alil-qaryatal-latī kunnā fīhā wal-‘īral-latī aqbalnā fīhā, wa innā laṣādiqūn(a).

ते (उस दे वासी) कोला पुच्छो, जित्थे अस हां, ते साढ़े कन्ने आए दे कारवां कोला। ते अस सच्चे लोक आं।”

قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

उने (याकूब) आख्या, "असल च तुस गै अच्छे (बुरे) मामलें गी दिक्खदे ओ। इस करी (मेरा धीरज) अच्छा धीरज ऐ। उम्मीद ऐ जे अल्लाह इन्हें सारें गी मेरे कोल लेई औग। वाकई, ओह सारे जानकार, परम ज्ञानी ऐ।

وَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰٓاَسَفٰى عَلٰى يُوْسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنٰهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيْمٌ

wa tawallā ‘anhum wa qāla yā asafā ‘alā yūsufa wabyaḍḍat ‘aināhu minal-ḥuzni fa huwa kaẓīm(un).

ते ओह़ (याकूब) उंदे (अपने बच् चे) थवां मुड़ी गेया ते ग् लाया, "ओह़, यूसुफ आस् ते मेरा दुख ऐ!" ते उंदी अक्खीं दुखी होई गेइयां। ओह् अपने गुस्से गी (अपने बच्चें दे प्रति) रोकदे होई चुप रेहा।

قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ

qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).

उने आखेआ, "अल्लाह दी कसम, तुस यूसुफ दी याद करना बंद नेईं करदे, जदूं तकर तुस कोई गंभीर बीमारी (पीड़) नेईं करदे जां तुस उनें लोकें च शामल नेईं ओ जेह्ड़े नाश होंगन।"

قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

उने (याकूब) आख्या, “मैं सिर्फ अल्लाह कोला अपनी परेशानी ते दुख दी शिकायत करदा हां, ते मैं अल्लाह कोला ओह जानना आं जो तुस नेईं जानदे।

يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ

yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).

ओ मेरे बच्चे ! जाओ, यूसुफ ते उंदे भ्राएं दे बारे च (खबर) ढूंढो ते अल्लाह दी रमत थमां निराश नेईं होओ। सचमुच, जो अल्लाह दी रहमत तों निराश होंदे हन, ओह सिर्फ ओह ही हन जो काफर करदे हन।"

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلَيْهِ قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ مَسَّنَا وَاَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجٰىةٍ فَاَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَاۗ اِنَّ اللّٰهَ يَجْزِى الْمُتَصَدِّقِيْنَ

falammā dakhalū ‘alaihi qālū yā ayyuhal-‘azīzu massanā wa ahlanaḍ-ḍurru wa ji'nā bibiḍā‘atim muzjātin fa aufi lanal-kaila wa taṣaddaq ‘alainā, innallāha yajzil-mutaṣaddiqīn(a).

इस करिए जदूं ओह यूसुफ (जगह) च दाखल होए तां उने आखेआ, "हे अल-अजीज! अस ते साढ़ा परिवार मुसीबतें कन्नै त्रुट्टी गेदे आं ते अस बेकार चीजां लेई आए आं, इस करी साढ़ा कोटा (अनाज) भरो ते असेंगी भिक्षा देओ। वाकई अल्लाह उनें लोकें गी इनाम दिंदा ऐ जेह्ड़े भिक्षा दिंदे न।

قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَّا فَعَلْتُمْ بِيُوْسُفَ وَاَخِيْهِ اِذْ اَنْتُمْ جٰهِلُوْنَ

qāla hal ‘alimtum mā fa‘altum biyūsufa wa akhīhi iż antum jāhilūn(a).

उन् ने (यूसुफ) ग् लाया, “केह़ तुस जानदे ओ के तुसें यूसुफ ते उदे भ़्राऐ कन् ने केह़ कित्ता, कीजे तुसेंगी अपने कम् में दे नतीजें दा पता नेई हा?”

قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

उन् ने ग् लाया, "केह़ तुस सच् चाई च यूसुफ ओ?" उने (यूसुफ) जवाब दित्ता, "मैं यूसुफ आं ते एह् मेरा भ्रा ऐ। सचमुच अल्लाह ने साढ़े उप्पर अपनी कृपा कीती ऐ। सचमुच जेह्ड़ा बी भक्त ते धैर्यवान ऐ, तां सचमुच अल्लाह भलाई करने आह्लें दा इनाम बर्बाद नेईं करदा।"

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ اٰثَرَكَ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَاِنْ كُنَّا لَخٰطِـِٕيْنَ

qālū tallāhi laqad āṡarakallāhu ‘alainā wa in kunnā lakhāṭi'īn(a).

उन्हां ने आख्या, "अल्लाह दी कसम, अल्लाह ने सचमुच तुहानू साडे तों वी वद्ध रखेया है, ते सचमुच असीं ही गुनाहगार (पापी) हां।"

قَالَ لَا تَثْرِيْبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَۗ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ ۖوَهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla lā taṡrība ‘alaikumul-yaum(a), wa yagfirullāhu lakum, wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

उसने (यूसुफ) ने आख्या, "इस दिन तुहाडे खिलाफ कोई निंदा नहीं होवे, अल्लाह तुहानू माफ कर दे। ते ओह मेहरबान विच परम दयालु है।"

اِذْهَبُوْا بِقَمِيْصِيْ هٰذَا فَاَلْقُوْهُ عَلٰى وَجْهِ اَبِيْ يَأْتِ بَصِيْرًا ۚوَأْتُوْنِيْ بِاَهْلِكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ

iżhabū biqamīṣī hāżā fa alqūhu ‘alā wajhi abī ya'ti baṣīrā(n), wa'tūnī bi'ahlikum ajma‘īn(a).

जाओ, मेरा ए कपड़ा लेइयै मेरे पिता दे मुंह उप्पर पोंछो, ते ओह फिरी दिखग; ते अपने सारे परिवार गी मेरे कोल लेई आओ।"

وَلَمَّا فَصَلَتِ الْعِيْرُ قَالَ اَبُوْهُمْ اِنِّيْ لَاَجِدُ رِيْحَ يُوْسُفَ لَوْلَآ اَنْ تُفَنِّدُوْنِ

wa lammā faṣalatil-‘īru qāla abūhum innī la'ajidu rīḥa yūsufa lau lā an tufannidūn(i).

ते जदुं कारवां (मिस्र दे मुल् के थवां) चली गेया तां उंदे पिता ने ग् लाया, "सच् च च मिगी यूसुफ दी गंध सुनी ही, जेकर तुस मिगी कमजोर दिमाग दा इल्जाम नेई लांदे (बेशक तुस मिगी धर्मी ठहरांदे)।

قَالُوْا تَاللّٰهِ اِنَّكَ لَفِيْ ضَلٰلِكَ الْقَدِيْمِ

qālū tallāhi innaka lafī ḍalālikal-qadīm(i).

उन्हां (उस दे परिवार) ने आख्या, "अल्लाह दी कसम, तुसीं अज वी अपनी पिछली गलतियां विच हो।"

فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

इस आस् ते जदुं सुसमाचार दा वाहक आया, तां उन् ने अपने चेह़रे (याकूब) उप् पर (वस्त्र) पोंछी लेत्ता, ते उसी दिक् खीए आई गेई। उसने (याकूब) आख्या, "क्या मैं तुहानूं नहीं दस्या कि मैं अल्लाह तों ओह जानदा हां जो तुसीं नहीं जानदे?"

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ

qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).

उन् ने ग् लाया, "हे साढ़े पिता! साढ़े पापें आस् ते माफी मंगना, सचमुच अस गुनाहगार (पापी) आं।"

قَالَ سَوْفَ اَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla saufa astagfiru lakum rabbī, innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

उ'नें (याकूब) आखेआ, "मैं तुंदे आस्तै माफी मंगना ऐ। सच्चें गै ओह़ परमेसरे माफी देने आला, दयालु ऐ।"

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوْا مِصْرَ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ اٰمِنِيْنَ ۗ

falammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi abawaihi wa qāladkhulū miṣra in syā'allāhu āminīn(a).

इस आस् ते जदुं ओह़ (जित् थें) यूसुफ च दाखल ह़ोए, तां उनेंगी अपने माता-पिता गी गले लाया (ते उदे आस् ते इक जगह तैयार कीती) ते ग् लाया, "परमेसर दी मर्जी कन् ने मिस्र दे मुल् के च सुरक्षित रौह़ओ।"

وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

ते उने अपने मां-प्यो गी सिंहासन उप्पर चुक्की लेता। ते उनेंगी (सभनें) उसी (यूसुफ) प्रणाम कीता। ते उने (यूसुफ) आख्या, "हे मेरे पिता! ए मेरे पिछले सपने दी व्याख्या ऐ। ते सचमुच मेरे रब ने इसगी हकीकत च बदली दित्ता ऐ। सचमुच मेरे रब ने मेरे कन्ने भला कित्ता ऐ, जिसलै उने मिगी जेल थमां मुक्त कीता हा ते जिसलै उने तुसें गी ग्रां थमां लेई आया हा, शैतान ने मेरे ते मेरे भ्राएं दे बश्कार (रिश्ते) नष्ट करने दे बाद। सचमुच, मेरा रब जेह्ड़ा चाह्न्दा ऐ, उस च कोमल ऐ। वाकई, ओह् गै ऐ सर्वज्ञ, सर्वज्ञानी।

۞ رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَنِيْ مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِيْ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۚ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنْتَ وَلِيّٖ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ تَوَفَّنِيْ مُسْلِمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ

rabbi qad ātaitanī minal-mulki wa ‘allamtanī min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), fāṭiras-samāwāti wal-arḍ(i), anta waliyyī fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), tawaffanī muslimaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).

मेरे रब, तुसें मिगी किश अधिकार दित्ता ऐ ते सपने दी किश व्याख्या बी सिखाया ऐ। (हे रब) आकाश ते धरती दा रचयिता, तुसीं मेरे रक्षक हो इस दुनिया ते परलोक विच, मुसलमान हो के मरन कराओ ते मेरे नाल सतां नाल जुड़ो।

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَۚ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ اَجْمَعُوْٓا اَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُوْنَ

Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż ajma‘ū amrahum wa hum yamkurūn(a).

इह कुझ अनदेखी खबरां हन जिन्हां नू असीं तुहाडे (मुहम्मद) ते प्रगट कीता है; भले ही तुस उंदे कोल नेई हे, जदुं उनेंगी इक चालबाजी (यूसुफ गी कुएं च पाने आस् ते) राजी होई गे।

وَمَآ اَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa mā akṡarun-nāsi wa lau ḥaraṣta bimu'minīn(a).

ते ज्यादातर लोक तुस सचमुच चाहंदे ओ तां बी विश्वास नेईं करंगन।

وَمَا تَسْـَٔلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā tas'aluhum ‘alaihi min ajr(in), in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

ते तुस उंदे कोला बदले च (अपने बुलाने दे) किश नेई मंगदे, कीजे ओह़ (बुलाने) सारे संसार आस् ते इक सिखलाई ऐ।

وَكَاَيِّنْ مِّنْ اٰيَةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ يَمُرُّوْنَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ka'ayyim min āyatin fis-samāwāti wal-arḍi yamurrūna ‘alaihā wa hum ‘anhā mu‘rḍūn(a).

ते आकाश ते धरती उप्पर (अल्लाह दी महानता दे) कितने निशान गुजरे, पर उंदे कोला मुड़ी गे।

وَمَا يُؤْمِنُ اَكْثَرُهُمْ بِاللّٰهِ اِلَّا وَهُمْ مُّشْرِكُوْنَ

wa mā yu'minu akṡaruhum billāhi illā wa hum musyrikūn(a).

ते उन्हां विचों ज्यादातर अल्लाह ते विश्वास नहीं करदे, असल विच ओस नाल साथी करदे हन।

اَفَاَمِنُوْٓا اَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِّنْ عَذَابِ اللّٰهِ اَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

afa aminū an ta'tiyahum gāsyiyatum min ‘ażābillāhi au ta'tiyahumus-sā‘atu bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

क्या ओ अल्लाह दी सजा दे आण तों सुरक्षित महसूस करेंदे हन जो उन्हां कूं घेर घिनसी, या उन्हां उत्ते अचानक आखिरी घड़ी दे आण तों, जबकि ओ इस तों अनजान हन?

قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).

कहो (हे मुहम्मद) “मेरा रस्ता ऐ: मैं अल्लाह गी पुकारदा हां, मैं ते मेरे पिच्छे चलने आलें गी निश्चतता कन्ने, महिमा अल्लाह दी होवे, ते मैं मुशरिकें च शामल नेईं आं।”

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) दे अग्गे नहीं भेजेया, बल्कि इक आदमी नू भेजेया जिस नू असीं उस देस दे लोकां विच वही कित्ता। क्या ओ धरती उत्ते यात्रा कित्ते काहनी कित्ता ते डेखदे कि हुंदे कलों पहले दे लोगें नाल (जिन्हां ने प्रेरित कूं झूठ कित्ता)। ते सचमुच परलोक दी धरती पुण्यात्माएं आस्तै बेहतर ऐ। तुसीं नहीं समझदे?

حَتّٰٓى اِذَا اسْتَيْـَٔسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوْا جَاۤءَهُمْ نَصْرُنَاۙ فَنُجِّيَ مَنْ نَّشَاۤءُ ۗوَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ

Ḥattā iżastai'asar-rusulu wa ẓannū annahum qad kużibū jā'ahum naṣrunā, fa nujjiya man nasyā'(u), wa lā yuraddu ba'sunā ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).

इस आस् ते जदुं प्रेरितें गी (अपने लोकें दे विश् वास दे बारे च) ह़ुन उम्मीद नेई ह़ोई जा, ते ओह़ एह़ मानदे ह़न के उंदे कन् ने झूठ बोलेया गेदा ऐ, तां ओह़ (प्रेरित) साढ़ी मदद च औंदे ह़न, तां उनेंगी उदा उद्धार ह़ोना ऐ, जिसी अस चाह़न् ने आं। ते साडी सजा पापीं तों खारिज नहीं कीती जा सकदी

لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

सचमुच उंदी कहानियां च उनें लोकें आस्तै सिखलाई होंदी ऐ जिंदे कोल कारण ऐ। (कुरान) कोई बनाई गई कहानी नहीं है, बल्कि पिछले (किताबें) नू जायज ठहरांदी है, हर गल्ल समझांदी है, ते (जिवें) विश्वास करन वाले लोकां वास्ते मार्गदर्शन ते दया।