Q.S अल-कसास ने दी (اَلْقَصَص) - 88 श्लोक दी गिणती

طٰسۤمّۤ

Ṭā sīm mīm.

था सिन मिम

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ

tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

इह किताब (अल-कुरान) (अल्लाह तों) दी साफ आयत हन।

نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).

अस तुसेंगी मूसा ते फिरौन दी किश कहानी गी सच् चाई च सुनाने आं, जेके विश् वास करदे न।

اِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِى الْاَرْضِ وَجَعَلَ اَهْلَهَا شِيَعًا يَّسْتَضْعِفُ طَاۤىِٕفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَيَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْ ۗاِنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

inna fir‘auna ‘alā fil-arḍi wa ja‘ala ahlahā syiya‘ay yastaḍ‘ifu ṭā'ifatam minhum yużabbiḥu abnā'ahum wa yastaḥyī nisā'ahum, innahū kāna minal-mufsidīn(a).

सचमुच, फिरौन ने धरती उप्पर मनमाने ढंगै कन्नै कीता हा ते उदे लोकें गी बंड्डी दित्ता हा, उंदे च इक समूह (इस्राएल दे बच्चें गी) दबाया हा, उंदे पुत्तरें गी मारी ओड़ेया ते उंदी धीएं दी जान बचाई लेई ही। सचमुच, ओह़ (फिरौन) उनें लोकें च शामल हा, जिनेंगी नुकसान पजाया हा।

وَنُرِيْدُ اَنْ نَّمُنَّ عَلَى الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا فِى الْاَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَىِٕمَّةً وَّنَجْعَلَهُمُ الْوٰرِثِيْنَ ۙ

wa nurīdu an namunna ‘alal-lażīnastuḍ‘ifū fil-arḍi wa naj‘alahum a'immataw wa naj‘alahumul-wāriṡīn(a).

ते अस उनें लोकें गी कृपा करगे जेके धरती (मिस्र) च दबलदे न, ते उनेंगी सरदार बनागे ते उनेंगी (पृथ्वी) दे वारिस बनागे,

وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَحْذَرُوْنَ

wa numakkina lahum fil-arḍi wa nuriya fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā minhum mā kānū yaḥżarūn(a).

ते अस धरती उप्पर उंदी स्थिति स्थापित कीती ते अस फिरौन ते हामान ते उंदी फौज गी दस्सेआ जे उनेंगी हमेशा उंदे कोला डरदे हे।

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).

ते अस मूसा दी मां गी प्रेरित कीता, "उसी (मूसा) गी चूसना, ते जेकर तुस उदे बारे च चिंतित ओ तां उसी नदी (नील) च सुट्टी ओड़ो। ते ना डरो ते (ना) दुखी नेईं होओ, निश्चत तौर उप्पर अस उसी तुंदे कोल वापस करी देगे, ते उसी दूतें च शामल करी देगे।

فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ

faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).

इस आस् ते उसी फिरौन दे परोआर ने चुक्की लेत्ता तांजे (भ़विख च) ओह़ उंदे आस् ते दुश् मन ते उदासी बनी जा। सचमुच, फिरौन ते हामान ते उंदे सिपाही गै गुनाहगार हे।

وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).

ते फिरौन दी घरेआली ने आखेआ, "(ओह्) मेरे दिलै आस्तै ते तुंदे आस्तै इक दिलासा ऐ। उसी नेईं मारो, उम्मीद ऐ जे ओह् साढ़े आस्तै फायदेमंद होग जां अस उसी इक बच्चे दे रूप च लैगे।"

وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).

ते मूसा दी मां दा दिल खाली हो गया। सचमुच, उने लगभग (मूसा दे बारे च राज) गी उजागर करी दित्ता हा, जेकर अस उंदे दिल गी मजबूत नेईं करदे तां जे ओह् (अल्लाह दे वादे उप्पर) विश्वास करने आह्लें च शामल होई जा।

وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ

wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).

ते ओह़ (मूसा दी मां) मूसा दी भ़्राऐं गी ग् लाया, “उस (मूसा) दे पिच्छे चली जाओ।” इस आस् ते उनेंगी (मूसा) दूर थवां गै दिक् खेया, पर उनेंगी इस गल् ला दा पता नेई हा।

۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ

wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).

ते अस उसगी (मूसा) गी उनें जनानियें गी स्तनपान कराने थमां रोकेआ जेह्ड़ी उंदे कोला पैह्ले स्तनपान कराना चाहंदी ही; फिरी ओह़ (मूसा दे भ़्रा) ने ग् लाया, "केह़ अऊं तुसेंगी इक ऐसा पराऐं गी दस् सेना ऐ, जेका तुंदे आस् ते उदी देखभाल करन ते उदे कन् ने भ़ले बर्ताव करी सकन?"

فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

इस करिए अस उसी (मूसा) उंदी मां दे कोल वापस करी दित्ता, तां जे उंदा दिल खुश होई जा ते दुखी नेईं होऐ, ते तां जे ओह् जान सकै जे अल्लाह दा वादा सच्च ऐ, पर उंदे च मते सारें गी पता नेईं ऐ।

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

ते उंदे (मूसा) दे परिपक्व ते अपनी बुद्धि गी सिद्ध करने दे बाद असें उसी ज्ञान (भविष्यवाणी) ते ज्ञान दित्ता। ते इस चाल्ली अस भलाई करने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।

وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ

wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).

ते ओह़ (मूसा) शैह़रे (मेम्फिस) च दाखल होई गेया, जदुं उदे बासले बेपरवाह हे, ते उसी शैह़रे च दो मनुख लड़दे लब्भे। इक उंदे समूह (इस्राएल दे संतानें) थमां ते दूआ (फिरी) उंदे दुश्मनें (फिरौनें) थमां। उंदे ग्रुप दे लोकें उंदे कोला उंदे दुश्मन दे पास्से दे लोकें गी (हराने) च मदद मंगी, फिरी मूसा ने उसी मुक्का मारया, ते उंदा दुश्मन मरी गेआ। उने (मूसा) आखेआ, "एह् शैतान दा कम्म ऐ। सच्चें गै, ओह़ (शैतान) इक दुश् मन ऐ जेका साफ तौर उप् पर गुमराह करदा ऐ।"

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ فَاغْفِرْ لِيْ فَغَفَرَ لَهٗ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla rabbi innī ẓalamtu nafsī fagfir lī fagafara lah(ū), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

उने (मूसा) प्रार्थना कित्ती, "हे मेरे प्रभु, सचमुच मैं अपने आप गी अन्याय कित्ता ऐ, इस करी मिगी माफ करो।" इस करिए उने (अल्लाह) उसी माफ करी दित्ता। दरअसल अल्लाह, ओह परम माफ करने आला, परम दयालु ऐ।

قَالَ رَبِّ بِمَآ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ اَكُوْنَ ظَهِيْرًا لِّلْمُجْرِمِيْنَ

qāla rabbi bimā an‘amta ‘alayya falan akūna ẓahīral lil-mujrimīn(a).

उन् ने (मूसा) आखया, "हे मेरे प्रभु! जेड़े एहसानें गी तुसें मेरे उप् पर कित्ता ऐ, उदे कन् ने अऊं पापियें दा मददगार नेई बनना।"

فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ

fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).

इस वजह नाल, ओ (मूसा) शहर विच (अपने कम्में दे नतीजें दा) इंतजार करदे होए डर गया, जदों अचानक उस आदमी ने जिसने कल मदद मंगेया सी, ओस ने मदद वास्ते पुकार के आया। मूसा ने उसी आखया, "तुस सच्चें गै भटक गेदे मनुख ओ।"

فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ

falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).

इस आस् ते जदुं ओह़ (मूसा) उस मानुऐ गी जोरें कन् ने मारना चांह़दा हा, जेका उंदे दऊंनीं दा दुश् मन हा, तां उनेंगी (उसदा दुश् मन) ग् लाया, "हे मूसा! केह़ तुंदा इरादा ऐ के तुस मिगी मारी ओड़ो, जिय् यां कल तुसें कुसे गी मारी ओड़ेया हा? तुंदा इरादा सिर्फ (इस) मुल् के च अत्याचार करने आला मानू बनने दा इरादा नेई ऐ, ते तुंदा इरादा नेई ऐ के तुस उनें लोकें च शामल होओ, जेके शांति बनांदे न।

وَجَاۤءَ رَجُلٌ مِّنْ اَقْصَى الْمَدِيْنَةِ يَسْعٰىۖ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنَّ الْمَلَاَ يَأْتَمِرُوْنَ بِكَ لِيَقْتُلُوْكَ فَاخْرُجْ اِنِّيْ لَكَ مِنَ النّٰصِحِيْنَ

wa jā'a rajulum min aqṣal-madīnati yas‘ā, qāla yā mūsā innal-mala'a ya'tamirūna bika liyaqtulūka fakhruj innī laka minan-nāṣiḥīn(a).

ते इक माह्नू शैह् र दे कंडे थमां दौड़दा आया ते आखेआ, "हे मूसा! सचमुच, देश दे शासक तुसेंगी मारने आस्तै तुंदे बारे च चर्चा करा करदे न, इस करी (इस शैह् र थमां) निकलो, सच्चें गै मैं उनें लोकें च शामल आं जेह्ड़े तुसेंगी सलाह दिंदे न।

فَخَرَجَ مِنْهَا خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ ۖقَالَ رَبِّ نَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fakharaja minhā khā'ifay yataraqqab(u), qāla rabbi najjinī minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

इस आस् ते ओह़ (मूसा) डरदे-डरदे शैह़रे थवां बाह़र निकली गेया, सतर्क होई गेया (जेकर कोई उसी ह़ोई गेया जां पकड़ी लेत्ता), तां उन् ने प्रार्थना कित्ती, "हे मेरे प्रभु, मिगी बेईमानी लोकें थवां बचाओ।"

وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاۤءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يَّهْدِيَنِيْ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

wa lammā tawajjaha tilqā'a madyana qāla ‘asā rabbī ay yahdiyanī sawā'as-sabīl(i).

औय जफ वह मद्यन की दे श की ओय रगामा तो उसने ऩूयी तयह से प्रार्थना की, "मेरे ऩयभ ऩयभात्भा भेये लरए सच्चे ऩथ ऩय रे जामे।"

وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ

wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).

ते जदूं ओह् मद्यन दे झरने च आया तां उसी उत्थें लोकें दा इक समूह (अपने मवेशी) गी पानी देने आह्ला लब्भा, ते उंदे पिच्छें दो जनानियां (अपने मवेशी) गी रोकदे होई लब्भियां। उने (मूसा) आखया, “तुस (एह़ करने कन् ने) केह़ मतलब ऐ?” उ’नें आखेआ, “जदूं तकर चरवाहे (उंदे मवेशी) गी वापस नेईं औंदे, तदूं तकर अस (अपने मवेशी) गी पानी नेईं देई सकदे, ते साढ़ा पिता बी बुढ़ापे दा बुजुर्ग ऐ।”

فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ

fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).

इस आस् ते उनेंगी (मूसा) दोऐ जनानियें (मवेशी) गी पानी दित्ता, फी ओह़ इक छायादार थाह़र च बापस आई गेया ते प्रार्थना कित्ती, "हे मेरे प्रभु, सचमुच मिगी सच् चाई च कुसे भ़ले (खाने) दी लोड़ ऐ, जेका तुसें मेरे कश भेजे दा ऐ।"

فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

फिर मूसा दे कोल शर्मीली चलदी दो जनानियां च इक ने आखेआ, "सचमुच, मेरे पिता तुसेंगी साढ़े (मवेशी) गी पानी देने च तुंदी (मेहरबानी) दे बदले च किश देने दा न्योता दिंदा ऐ।" जदुं (मूसा) अपने पिता दे कश आया ते उन् ने उसी (अपने बारे च) कहानी सुनी, तां उन् ने ग् लाया, "डर नेई, तुस बेईमानी लोकें थवां बची गेदे ओ।"

قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ

qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).

ते दोने (स्त्रियां) च इक ने आखेआ, "हे मेरे पिता! उसी (साढ़े आस्तै) मजदूर बनाओ, वाकई जेकर तुस (साढ़े आस्तै) मजदूर दे तौर पर लेई सकदे ओ, ओह् सबने थमां बेहतरीन माह्नू ऐ जेह्ड़ा मजबूत ते भरोसेमंद होऐ।"

قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).

उ'नें (शेख मद्यान) आखेआ, "सच्चें गै मेरा इरादा ऐ जे तुंदा ब्याह् अपनी दौं धीएं चा इक कन्नै करना ऐ, इस शर्त कन्नै जे तुस मेरे आस्तै अट्ठ साल कम्म करो ते जेकर तुस दस साल पूरा करो तां एह् तुंदे कोला (एक मेहरबानी) ऐ, ते मेरा मतलब तुंदे उप्पर बोझ लाने दा नेईं ऐ। परमात्मा दी मर्जी कन्नै तुस मिगी इक अच्छा इंसान पागे।

قَالَ ذٰلِكَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَۗ اَيَّمَا الْاَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ ࣖ

qāla żālika bainī wa bainak(a), ayyamal-ajalaini qaḍaitu falā ‘udwāna ‘alayy(a), wallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

उने (मूसा) आखेआ, "ओह् (समझौता) मेरे ते तुंदे बश्कार ऐ। दो नियत समें च जेह्ड़ा बी मैं पूरा करना ऐ, तां मेरे कोला (अब) कोई (अतिरिक्त) मंग नेईं ऐ। ते अल्लाह साढ़े आखने दा गवाह ऐ।"

۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).

इस आस् ते जदुं मूसा ने नियत समें गी पूरा करी ओड़ेया ते ओह़ अपने पराऐं कन् ने रवाना होई गेया, तां उनेंगी पहाड दी ढाल उप् पर अग्ग लग्गी दी ही। उने अपने परिवार गी आखेआ, “इत्थें रुको, कीजे मैं इक आग्ग दिक्खना ऐ, शायद मैं तुंदे कोल इस थमां कोई खबर लेई आई सकदा ऐ, जां इक चिंगारी तां जे तुस अपने आप गी गर्म करी सकदे ओ।”

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ

falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

इस करिए जदूं ओह (मूसा) अग्ग दे (जगह) पुज्जे तां उसी घाटी दे सज्जे पास्से (दिशा) थमां, इक बूह्टे थमां, बरकत जमीन दे टुकड़े उप्पर सद्देआ गेआ, "हे मूसा! वाकई मैं अल्लाह आं, सारे दुनियां दा स्वामी आं!

وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).

ते अपनी लाठी थल्ले सुट्टो।" इस करिए जदूं उने (मूसा) उसी (फुर्तीला) सप्प दी तर्ज पर चलदे दिक्खेआ तां ओह् पिच्छें मुड़ी दिक्खे बगैर वापस दौड़ी गेआ (अल्लाह ने आखेआ), "हे मूसा! इत्थे आओ ते डर ना। सचमुच, तुस इक सुरक्षित इंसान ओ।

اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

अपनी कमीज दी गर्दन च हत्थ पाओ, बिना कुसै दोष दे सफेद (चमकदा) निकली जाह्ग, ते डरदे होई हत्थ छाती कन्नै पकड़ो। एह् दो चमत्कार न जेह्ड़े तुंदे रब (जिसदा तुस प्रदर्शन करगे) कोला फिरौन ते उंदे अधिकारियें गी। सचमुच, ओह दुष्ट लोक न।”

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ

qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).

उने (मूसा) आख्या, “हे मेरे प्रभु, मैं सचमुच उंदे समूह दे किसे गी मारी ओड़ेया ऐ, इस करी मिगी डर ऐ के ओह मिगी मारन।

وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ

wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).

ते मेरा भ्रा हारून, ओह् मेरे कोला बी मता वाक्पटु ऐ, इस करी उसी मेरे कन्नै मेरी मददगार दे रूप च भेजो तां जे मेरी (कहबें दी पुष्टि कीती जा); सचमुच, मैं डरदा हां के ओह मेरे कोला इन्कार करन।”

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ

qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).

उ'नें (अल्लाह) आखेआ, "अस तुसेंगी तुंदे भ्राऽ कन्नै मजबूत करगे (तुंदी मदद करगे) ते अस तुसेंगी दवैं गी बड़ी शक्ति देगे, तां जे ओह् तुंदे कोल नेईं पुज्जी सकन; (तुस दवैं चली जाओ) साढ़ा चमत्कार लेई आंदे ओ, तुस दोऐ ते तुंदे पिच्छे औने आह्ले बी जीत जागे।"

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًىۙ وَّمَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ

falammā jā'ahum mūsā bi'āyātinā bayyinātin qālū mā hāżā illā siḥrum muftarā(n), wa mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

इस आस् ते जदुं मूसा साढ़ा असली चमत्कार (लाने) कन् ने उंदे कश आया, तां उनेंगी ग् लाया, "एह़ सिर्फ बनाया गेदा जादू ऐ, ते अस अपने पुरखें च एह़ कदे नेई सुनेया।"

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

ते उन् ने (मूसा) जवाब दित्ता, "मेरा प्रभु बेहतर जानदा ऐ के उदे कोला मार्गदर्शन कुन (लायक) ऐ ते परलोक च कुन दा (अच्छा) नतीजा निकलग। सचमुच, गलत करने आलें दा जीत नेई होग।"

وَقَالَ فِرْعَوْنُ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرِيْۚ فَاَوْقِدْ لِيْ يٰهَامٰنُ عَلَى الطِّيْنِ فَاجْعَلْ لِّيْ صَرْحًا لَّعَلِّيْٓ اَطَّلِعُ اِلٰٓى اِلٰهِ مُوْسٰىۙ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّهٗ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

wa qāla fir‘aunu yā ayyuhal-mala'u mā ‘alimtu lakum min ilāhin gairī, fa'auqid lī yā hāmānu ‘alaṭ-ṭīni faj‘al lī ṣarḥal la‘allī aṭṭali‘u ilā ilāhi mūsā, wa innī la'aẓunnuhū minal-kāżibīn(a).

ते फिरौन ने ग् लाया, "हे मेरे लोकें दे शासक! मैं नेई जानदा हा के तुंदे आस् ते मेरे अलावा कोई परमेसर ऐ। इस आस् ते हे हामान (ईंटें गी बनाने आस् ते) मेरे आस् ते मिट्टी जलाओ, तां मेरे आस् ते इक उच्ची इमारत बनाओ तांजे मैं मूसा दे परमेसरे गी दिक् खीए चढ़ी सकां, ते मिगी पक्का यकीन ऐ के ओह़ झूठा ऐ।"

وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُوْدُهٗ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اِلَيْنَا لَا يُرْجَعُوْنَ

wastakbara huwa wa judūduhū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa ẓannū annahum ilainā lā yurja‘ūn(a).

ते ओह (फिरौन) ते ओस दी फौज घमंडी बर्ताव करदे हे, धरती उप्पर बिना कुसै न्यायसंगत कारण दे, ते उनेंगी सोचेआ हा जे उनेंगी साढ़े कोल वापस नेई लाया जाग।

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ ۚفَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

fa'akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yamm(i), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

इस करिए अस उसी (फिरौन) ते उंदी फौज गी तंग कीता, फिर अस उनेंगी समुंदरे च सुट्टी दित्ता। इस करिए बेईमान लोकें दे अंत पर ध्यान देओ।

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّدْعُوْنَ اِلَى النَّارِۚ وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ لَا يُنْصَرُوْنَ

wa ja‘alnāhum a'immatay yad‘ūna ilan-nār(i), wa yaumal-qiyāmati lā yunṣarūn(a).

ते अस इन्हें गी ऐसे नेता बनाई लेदे न जेड़े (लोग) गी नरक च सद्ददे न ते कयामत दे दिन उंदी मदद नेईं होग।

وَاَتْبَعْنٰهُمْ فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ هُمْ مِّنَ الْمَقْبُوْحِيْنَ ࣖ

wa atba‘nāhum fī hāżihid-dun-yā la‘nah(tan), wa yaumal-qiyāmati hum minal-maqbūḥīn(a).

ते अस इन्हें गी इस दुनिया च शाप दित्ता; जबकि कयामत दे दिन ओह उनें लोकें च शामल होंगन जिनेंगी (अल्लाह दी रमत थमां) दूर रक्खेआ जाग।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ الْاُوْلٰى بَصَاۤىِٕرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba mim ba‘di mā ahlaknal-qurūnal ūlā baṣā'ira lin-nāsi wa hudaw wa raḥmatal la‘allahum yatażakkarūn(a).

ते सचमुच, अस पिछले लोकें गी नष्ट करने दे बाद मूसा गी किताब (तोराह) देई दित्ती ही, तां जे ओह् मनुक्खें आस्तै इक दीया ते मार्गदर्शन ते दया बनी सकै, तां जे ओह् सबक सिक्खन।

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ

wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).

ते तुस (मुहम्मद) पश्चिम च (तुवा दी पवित्र घाटी दे) नेईं हे, जिसलै अस मूसा गी हुक्म पजाया हा, ते तुस (उस घटना) दे गवाह होने आह्ले लोकें च बी नेईं हे।

وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ

wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).

पर असीं किश लोकें गी पैदा कीता ऐ, ते उंदे उप्पर बड़ा समां बीती गेआ ऐ, ते तुस (मुहम्मद) मद्यन दे लोकें कन्नै उंदे कोल साढ़ी आयत पढ़दे होई नेईं रेआ, पर अस रसूले भेजे न।

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).

ते तुस (मुहम्मद) उसलै तुर (पहाड़) दे कोल नेईं हे जिसलै अस (मूसा) गी सद्देआ हा, पर (असें तुसेंगी) तुंदे रब दी दया दे तौर उप्पर भेजेआ हा, तां जे तुस उनें लोकें (कुरैश) गी चेतावनी देई सकदे ओ जिनेंगी तुंदे कोला पैह्ले चेतावनी देने आह्लें दा दौरा नेईं हा तां जे ओह् सबक सिक्खी सकन।

وَلَوْلَآ اَنْ تُصِيْبَهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَيَقُوْلُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ وَنَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lau lā an tuṣībahum muṣībatum bimā qaddamat aidīhim fayaqūlū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fanattabi‘a āyātika wa nakūna minal-mu'minīn(a).

ते तां जे ओह़ उंदे कम् में दे कारण कदूं उनेंगी सजा औंदी ऐ, तां ओह़ नेई ग् लांदे ह़न, "साढ़े रब, तुसें साढ़े कश दूत कीं नेई भ़ेज् जेया, तांजे अस तुंदी आयतें दा पालन करचे ते मुसलमानें च शामल ह़ोचे।"

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْا لَوْلَآ اُوْتِيَ مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ مُوْسٰىۗ اَوَلَمْ يَكْفُرُوْا بِمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُۚ قَالُوْا سِحْرٰنِ تَظٰهَرَاۗ وَقَالُوْٓا اِنَّا بِكُلٍّ كٰفِرُوْنَ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū lau lā ūtiya miṡla mā ūtiya mūsā, awalam yakfurū bimā ūtiya mūsā min qabl(u), qālū siḥrāni taẓāharā, wa qālū innā bikullin kāfirūn(a).

तो जदों सच्चाई (कुरान) साडे कोलों उन्हां कोल आई तां उन्हां ने आख्या, "उस नू (मुहम्मद नू) क्यों नहीं दित्ता गया जिवें पहले मूसा नू दित्ता गया सी?" क्या उन्हां ने (इह वी) इनकार काहनी कित्ता कि पहले मूसा कूं डीत्ते सी? ओह् आखदे हे, "(मूसा ते हारून) दो जादूगर हेन जेड़े मदद करदे हे।" ते उनेंगी (इ बी) ग् लाया, "सच् च च अस उंदे चा कुसे गी बी विश् वास नेई करदे।"

قُلْ فَأْتُوْا بِكِتٰبٍ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ هُوَ اَهْدٰى مِنْهُمَآ اَتَّبِعْهُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul fa'tū bikitābim min ‘indillāhi huwa ahdā minhumā attabi‘hu in kuntum ṣādiqīn(a).

कहो (मुहम्मद), "तुहाडे कोल अल्लाह दी इक किताब लेई आओ जो उन्हां दोनों (तोराह ते कुरान) तों वी वद्ध मार्गदर्शन करन, मैं उस दा पालन करां, अगर तुसीं सच्चे इंसान हो।"

فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

तो अगर ओह (तुहाडी चुनौती) दा जवाब नहीं देंदे, तां पता करो कि ओह सिर्फ अपनी इच्छा दा पालन कर रहे ने। ते अल्लाह तों ज़रा वी हिदायतां पा के बिना अपनी इच्छाओं दा पालन करन वाले तों ज्यादा भटकदा कौन है? दरअसल, अल्लाह गलत करने आलें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।

۞ وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ۗ

wa laqad waṣṣalnā lahumul-qaula la‘allahum yatażakkarūn(a).

ते सचमुच असीं इन्हां शबदां (कुरान) उन्हां तक पहुंचा दित्ते हन तां कि ओह हमेशा याद रखन।

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِهٖ هُمْ بِهٖ يُؤْمِنُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba min qablihī hum bihī yu'minūn(a).

जिन्हां नूं असीं उहनां नूं कुरान तों पहलां किताब दित्ती सी, उहनां ने उह (कुरान) ते (इह वी) विश्वास कीता।

وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ

wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).

ते जदों (कुरान) उन्हां कूं पढ़ाया गया तां उन्हां ने आख्या, "असीं इस विच विश्वास करदे हां, सचमुच (कुरान) साडे रब दी सच्चाई है। वाकई, असीं मुसलमान होन तों पहलां।"

اُولٰۤىِٕكَ يُؤْتَوْنَ اَجْرَهُمْ مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوْا وَيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

ulā'ika yu'tauna ajrahum marrataini bimā ṣabarū wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

उन्हां कूं अपणी धीरज दे कारण (तोराह अते कुरान विच विश्वास करण वास्ते) दोगुना इनाम मिलया, अते उन्हां ने बुराई कूं भलाई नाल नकार डित्ता, अते उन्हां रोजी-रूट्टी दा हिस्सा खर्च कर डित्ता जो असां उन्हां कूं डित्ता हा।

وَاِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ اَعْرَضُوْا عَنْهُ وَقَالُوْا لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۖسَلٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ لَا نَبْتَغِى الْجٰهِلِيْنَ

wa iżā sami‘ul-lagwa a‘raḍū ‘anhu wa qālū lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, salāmun ‘alaikum, lā nabtagil-jāhilīn(a).

ते जदूं ओह बुरे शब्द सुणदे न तां उंदे कोला मुड़ियै आखदे न, "साढ़े कम्में गी ते तुंदे कम्में गी, तुस सुरक्षित रौह्न, अस अज्ञानी लोकें कन्नै (संगत) नेईं चांह्दे।"

اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

सचमुच तुस (मुहम्मद) उनें लोकें गी मार्गदर्शन नेईं करी सकदे जिंदे कन्नै तुस प्यार करदे ओ, पर अल्लाह उनें लोकें गी मार्गदर्शन करदा ऐ जिनेंगी ओह् चांह्दा ऐ, ते ओह् उनें लोकें गी बेहतर जानदा ऐ जेह्ड़े हिदायता हासल करने गी तैयार न।

وَقَالُوْٓا اِنْ نَّتَّبِعِ الْهُدٰى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ اَرْضِنَاۗ اَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَّهُمْ حَرَمًا اٰمِنًا يُّجْبٰٓى اِلَيْهِ ثَمَرٰتُ كُلِّ شَيْءٍ رِّزْقًا مِّنْ لَّدُنَّا وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālū in natabi‘il-hudā ma‘aka nutakhaṭṭaf min arḍinā, awalam numakkil lahum ḥaraman āminay yujbā ilaihi ṡamarātu kulli syai'ir rizqam mil ladunnā wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

ते उन् ने ग् लाया, "जेकर अस तुंदी हिदायतें दा पालन करचे तां असेंगी अपने मुल् के थवां कड्डी दित्ता जाग।" (अल्लाह ने आख्या) क्या असीं हरम (पवित्र धरती) दी सुरक्षित ते सुरक्षित धरती विच उन्हां दी स्थिति दी पुष्टि नहीं कीती, जित्थे ओह साडे पासे (तुहाडे वास्ते) रोजी-रूट्टी दे तौर ते हर तरह दे (पौधें) दा फल लैंदे हन? पर उंदे च मते सारें गी पता नेई ऐ।

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ

wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).

ते कितने (निवासी) मुल्क जिन्हां ने जिंदगी विच मजा आया सी जिन्हां नू असीं नष्ट कर दित्ता सी, फिर ओह उन्हां दा निवास था जो उन्हां दे बाद (अब) नहीं रहंदा सी, सिवाय थोड़े हिस्से दे। ते अस गै इसी विरासत च पाने आं।"

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

ते तुहाडे रब नगरां नू तब तक नाश नहीं कर देगा, जद तक ओह उन्हां दी राजधानी विच दूत नहीं भेजदा, उन्हां नू साडे निशानी सुणन; न गै अस कदें बी कुसै कस्बे गी तबाह करगे, जदूं तकर ओह्दे लोक अन्याय नेईं करङन।

وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَزِيْنَتُهَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa mā ūtītum min syai'in famatā‘ul-ḥayātid-dun-yā wa zīnatuhā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā, afalā ta‘qilūn(a).

ते जे किश (धन, पद, संतान) तुसेंगी दित्ता जंदा ऐ, ओह़ संसारी जीवन ते उंदे आभूषणें दा सुख ऐ; जबकि जो अल्लाह दे कोल ऐ ओ बेहतर ते शाश्वत ऐ। तुसीं नहीं समझदे?

اَفَمَنْ وَّعَدْنٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيْهِ كَمَنْ مَّتَّعْنٰهُ مَتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

afamaw wa‘adnāhu wa‘dan ḥasanan fahuwa lāqīhi kamam matta‘nāhu matā‘al-ḥayātid-dun-yā ṡumma huwa yaumal-qiyāmati minal-muḥḍarīn(a).

तो क्या ए उह ही है जिस नाल असीं उस नाल इक अच्छा वादा (जन्नत) दा वादा कीता सी ते उस नूं हासिल कीता सी, उस बंदे नाल जिस नू असीं उस नूं संसारी जीवन दे सुख दित्ते सन? फिर कयामत दे दिन ओह उनें लोकें च शामल होग जिनेंगी (नरक च) घसीटेआ जाग?

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

ते (याद करो) उस दिन जिसलै उने (अल्लाह) उनेंगी बुलाया ते आखेआ, "मेरे साथी कुत्थें न जिनेंगी तुसें इक बारी सोचेआ हा?"

قَالَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَغْوَيْنَاۚ اَغْوَيْنٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَاۚ تَبَرَّأْنَآ اِلَيْكَ مَا كَانُوْٓا اِيَّانَا يَعْبُدُوْنَ

wa qālal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu rabbanā hā'ulā'il-lażīna agwainā, agwaināhum kamā gawainā, tabarra'nā ilaika mā kānū iyyānā ya‘budūn(a).

जेड़े लोग निश्चित रूप कन्नै सजा पांगन ओह् आखदे न, "साढ़े प्रभु, एह् लोक न जि'नेंगी अस गुमराह कीता हा; अस उनेंगी गुमराह करी दित्ता ऐ जि'यां अस (अपने आप) गुमराह कीते हे, अस तुसेंगी घोशणा करने आं जे अस (उंदे कोला) मुक्त आं, ओह् कदें बी साढ़ी पूजा नेईं करङन।

وَقِيْلَ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ ۗوَرَاَوُا الْعَذَابَۚ لَوْ اَنَّهُمْ كَانُوْا يَهْتَدُوْنَ

wa qīlad‘ū syurakā'akum fada‘auhum falam yastajībū lahum wa ra'awul-‘ażāb(a), lau annahum kānū yahtadūn(a).

ते (उन्हें गी) आखेआ गेआ हा, "अपने साथियें गी सद्दो," इस करी उनेंगी पुकारया, पर पुकारने आह्लें ने कोई जवाब नेई दित्ता, ते उनेंगी सजा दिक्खी गेई। (उह चांदे हन) जेकर उहनां नूं पहलां मार्गदर्शन मिलदा सी।

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ مَاذَآ اَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِيْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu māżā ajabtumul-mursalīn(a).

ते (याद करो) उस दिन जिसलै उने (अल्लाह) उनेंगी सद्देआ ते आखेआ, "तुंदा रसूलें गी केह् जवाब हा?"

فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْاَنْۢبَاۤءُ يَوْمَىِٕذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa ‘amiyat ‘alaihimul-ambā'u yauma'iżin fahum lā yatasā'alūn(a).

इस करिए उस दिन उंदे हर किस्म दे कारणें कन्नै न्हेरा होई गेआ, इस करी ओह् इक-दुए कोला कोई सवाल नेईं पुच्छदे हे।

فَاَمَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ مِنَ الْمُفْلِحِيْنَ

fa ammā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa‘asā ay yakūna minal-mufliḥīn(a).

तां जेड़े पछतावा करदे न ते विश्वास करदे न, ते नेक कम्म करदे न, तां उम्मीद ऐ के ओह भाग्यशाली लोकें च शामल होंगन।

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ وَيَخْتَارُ ۗمَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa rabbuka yakhluqu mā yasyā'u wa yakhtār(u), mā kāna lahumul-khiyarah(tu), subḥānallāhi wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

ते तुहाडा रब जो चाहंदा है उह पैदा करदा है ते चुनदा है। उंदे (इंसानें) आस्तै कोई चारा नेईं ऐ। महिमा अल्लाह दी होवे ते उह उस तों वी वद्ध है जो इक दूजे नाल जोड़दे हन।

وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa rabbuka ya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

ते तेरा रब जानदा है कि उहनां दे छाती विच की छुपया है ते ओह की प्रगट करदे हन।

وَهُوَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْاُوْلٰى وَالْاٰخِرَةِ ۖوَلَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa huwallāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-ḥamdu fil-ūlā wal-ākhirah(ti), wa lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

ते ओह् अल्लाह ऐ, उंदे सिवाय कोई परमात्मा (जिसदा इबादत करने दा हक ऐ) नेईं ऐ, इस दुनिया ते परलोक च सारी स्तुति उसी गै होनी चाहिदी ऐ, ते उसी गै सब किश दृढ़ संकल्प ऐ ते उंदे कोल गै तुस वापस औगे।

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ الَّيْلَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِضِيَاۤءٍ ۗ اَفَلَا تَسْمَعُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumul-laila sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum biḍiyā'(in), afalā tasma‘ūn(a).

कहो (हे मुहम्मद) "अगर अल्लाह ने तुहाडे वास्ते रात नू कयामत दे दिन तक लगातार बना दित्ता तां तुस की सोचगे? अल्लाह दे अलावा कौन है जो तुहाडे कोल रोशनी लावे? क्या तुसीं नहीं सुणगे?"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُوْنَ فِيْهِ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumun-nahāra sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bilailin taskunūna fīh(i), afalā tubṣirūn(a).

कहो (हे मुहम्मद) "अगर अल्लाह ने तुहाडे वास्ते दिन कयामत तक लगातार बना दित्ता तां तुस की सोचगे? अल्लाह दे अलावा कौन है जो तुहानूं रात नू आराम दा वक्त बनावे? क्या तुसीं नहीं वेखगे?"

وَمِنْ رَّحْمَتِهٖ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa mir raḥmatihī ja‘ala lakumul-laila wan-nahāra litaskunū fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

ते उहदी दया नाल ही उहनां ने तुहाडे वास्ते रात ते दिन बणाया है कि तुसीं उस विच आराम कर सकदे हो ते उहदी वरदान (दिन विच) मंग सकदे हो ते उदा शुक्रगुजार कर सकदे हो।

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

ते (याद करो) उस दिन जिसलै उने (अल्लाह) उनेंगी सद्देआ, ते आखेआ, "मेरे साथी कुत्थें न जिनेंगी तुसें इक बारी सोचेआ हा?"

وَنَزَعْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا فَقُلْنَا هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ فَعَلِمُوْٓا اَنَّ الْحَقَّ لِلّٰهِ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

wa naza‘nā min kulli ummatin syahīdan faqulnā hātū burhānakum fa‘alimū annal-ḥaqqa lillāhi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

ते असीं हर कौम तों इक गवाह लाया, फिर असीं आखया, "अपनी सच्चाई दा सबूत देओ" तां जे ओह जानन कि सही (सच्चाई) अल्लाह दा है ते जो ओहनां तों पहलां गायब हो गया सी।

۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ

inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).

सचमुच करुन मूसा दे लोकें च शामल हा, पर उने उंदे कन्ने गैर-इंसाफी कीती, ते अस उसी इक खजाना देई दित्ता ऐ, जिसदी चाबी मते सारे मजबूत लोकें गी सहन करने आस्तै बड़ी भारी ही। (याद रखो) जदूं उंदे लोकें उसी आखेआ हा, "बहुत घमंड नेईं करो। वाकई अल्लाह गी घमंड करने आह्ले लोकें गी पसंद नेईं ऐ।"

وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

ते जो अल्लाह ने तुहानूं दित्ता है उस नाल परलोक दी धरती (इनाम दा) ढूंढो, पर दुनिया विच आपणा हिस्सा न भुल के (दूजे दे नाल) भला करो जिवें अल्लाह ने तुहाडे नाल भला कीता है, ते धरती ते नुकसान ना करो। दरअसल अल्लाह गी नुकसान पजाने आले लोकें गी पसंद नेईं ऐ।

قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ عِنْدِيْۗ اَوَلَمْ يَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهٖ مِنَ الْقُرُوْنِ مَنْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَّاَكْثَرُ جَمْعًا ۗوَلَا يُسْـَٔلُ عَنْ ذُنُوْبِهِمُ الْمُجْرِمُوْنَ

qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilmin ‘indī, awalam ya‘lam annallāha qad ahlaka min qablihī minal-qurūni man huwa asyaddu minhu quwwataw wa akṡaru jam‘ā(n), wa lā yus'alu ‘an żunūbihimul-mujrimūn(a).

उवने (करुण) कशा, "सच भें, भैंने (उस खजाने) ददमा गमा था, शी शी उव ऻान के कायण जो भेये ऩास शै।" क्या ओ नहीं जानदा कि अल्लाह ने पिछले लोकां नूं नाश कर दित्ता है जो उस तों वी ताकतवर सन, ते होर वी धन-दौलत जमा कर चुके हन? ते उनें पापीं गी उंदे पापें दे बारे च पुच् छने दी लोड़ नेई ऐ।

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

इस करिए ओह (करुण) अपनी शान कन्ने अपने लोकें दे कोल निकली आया। संसारी जीवन चाहने आले लोक आखदे न, "उम्मीद ऐ के साढ़े कोल उस्सै चाल्ली दी दौलत ऐ जेह्ड़ी करुण गी दित्ती गेई ही, सचमुच उंदी बड़ी किस्मत ऐ।"

وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ

wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).

पर ज्ञान दे वरदान वाले लोग आखदे ने, "तुहाडे हाय! जान लओ कि अल्लाह दा इनाम उन लोकां वास्ते बेहतर है जो विश्वास करदे हन ते नेक कम्म करदे हन, ते ओह (बड़ा इनाम) सिर्फ उहनां नूं मिलदा है जो धैर्य रखदे हन।"

فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ

fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).

इस करिए अस उसी (करून) ते उंदे घरै गी धरती उप्पर सुट्टी दित्ता, ते उंदे कोल अल्लाह दे अलावा कोई मदद करने आह्ला नेईं हा, ते ओह् उनें लोकें च नेईं हा जेह्ड़े अपने आपै गी बचाई सकदे हे।

وَاَصْبَحَ الَّذِيْنَ تَمَنَّوْا مَكَانَهٗ بِالْاَمْسِ يَقُوْلُوْنَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُۚ لَوْلَآ اَنْ مَّنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۗوَيْكَاَنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ

wa aṣbaḥal-lażīna tamannau makānahū bil-amsi yaqūlūna waika'annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdir(u), lau lā am mannallāhu ‘alainā lakhasafa binā, waika'annahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

ते उह लोग जिन्हां ने कल अपनी स्थिति (करुण) दी कल्पना कीती सी, उहनां ने आख्या, "अफसोस, ए सच है कि अल्लाह अपने दास विच जिन्हां नू चाहंदा है, उस नूं रोजी-रोटी फैलांदा है ते सीमा (जिस दे वास्ते ओह अपने दास विच चाहंदा है)। अगर अल्लाह ने साडे ते अपनी इनाम नहीं दित्ती हुंदी तां ज़रूर उस ने सानु वी दफना दित्ता होवेगा। अफसोस, ए सच है कि अल्लाह अपने दास विच जिन्हां नू चाहंदा है खुशकिसमत।"

تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

अस परलोक दी धरती उनें लोकें आस्तै बनाई दित्ती ऐ जेह्ड़े घमंड नेईं करदे ते धरती उप्पर कोई नुकसान नेईं करदे। ते (अच्छा) नतीजा उन लोकां वास्ते होंदा है जो पुण्यात्मा हन।

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa man jā'a bis-sayyi'ati falā yujzal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti illā mā kānū ya‘malūn(a).

जो कोई भलाई दे नाल आवे, तां उस नूं अपनी भलाई तों वी वद्ध (इनाम) मिलदा है; ते जो कोई बुराई नाल (ला के) आवेगा, तां उह बुराई करन वाले लोकां नूं सिर्फ उह इनाम (अनुपात विच) मिल जावेगा जो उहनां ने पहलां कीता सी।

اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).

सचमुच, (अल्लाह) जो तुआडे (मुहम्मद) तों कुरान दे (कानून) कूं लागू करण दी मंग करेंदे, ओ सचमुच तुआकूं तुआडी वापसी दी जगह ते वापस कर डेसी। कहो (मुहम्मद) "मेरा रब उन लोगें गी जानदा ऐ जेड़े हिदायत लांदे न ते उनें गी जेड़े जाहिर गलती च न।"

وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ

wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).

ते तुसीं (मुहम्मद) ने कदे वी उम्मीद नहीं कीती कि किताब (अल-कुरान) तुहाडे कोल भेजी जावेगी, पर ए तुहाडे रब दी दया दे तौर ते (नज़र) हो गई, इस करके तुहानूं कदे वी काफिरां वास्ते मददगार नहीं होना चाहिदा,

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ بَعْدَ اِذْ اُنْزِلَتْ اِلَيْكَ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ ۚ

wa lā yaṣuddunnaka ‘an āyātillāhi ba‘da iż unzilat ilaika wad‘u ilā rabbika wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

ते तुसेंगी (मुहम्मद) गी अल्लाह दी आयत (संप्रेषण) करने च बाधा नेईं पाओ, आयत तुंदे उप्पर उतारने दे बाद, ते (लोगें गी) अपने रब उप्पर (विश्वास) करने लेई सद्दो, ते मुशरिकें च नेईं बनो।

وَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۘ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهٗ ۗ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

wa lā tad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), lā ilāha illā huw(a), kullu syai'in hālikun illā wajhah(ū), lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

ते अल्लाह दे अलावा होर देवताएं दी इबादत (भी) नेईं करो। उसदे सिवाय कोई देवता (जिसदी पूजा करन दा हक है) नहीं। सब कुछ नाश होना चाइदा, सिवाय अल्लाह के। सारे फैसले उदे अधिकार न, ते सिर्फ उदे कोल गै तुसें गी वापस करी दित्ता जाग।