Q.S अल-हक्काह (اَلْحَاقَّة) - 52 श्लोक दी गिणती

اَلْحَاۤقَّةُۙ

al-ḥāqqah(tu).

न्याय दिवस, 2019।

مَا الْحَاۤقَّةُ ۚ

mal-ḥāqqah(tu).

क़यामत दा दिन केह़ ऐ?

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الْحَاۤقَّةُ ۗ

wa mā adrāka mal-ḥāqqah(tu).

ते केह़ तुस जानदे ओ के क़यामत दा दिन केह़ ऐ?

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌ ۢبِالْقَارِعَةِ

każżabat ṡamūdu wa ‘ādum bil-qāri‘ah(ti).

समुद, ते अद दे लोकें ने क़यामत दे दिन दा इन्कार कीता ऐ।

فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ

fa'ammā ṡamūdu fa uhlikū biṭ-ṭāgiyah(ti).

तां समुद दे लोकें दी तां बड़ी जोरदार शोर-शराबे कन्ने नष्ट होई गे।

وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ

wa ammā ‘ādun fa'uhlikū birīḥin ṣarṣarin ‘ātiyah(tin).

रही गल्ल अद दे लोकें दी तां उनेंगी बड़ी ठंडी हवा ने नष्ट करी दित्ता,

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۚ

sakhkharahā ‘alaihim sab‘a layāliw wa ṡamāniyata ayyām(in), ḥusūman fataral-qauma fīhā ṣar‘ā, ka'annahum a‘jāzu nakhlin khāwiyah(tin).

अल्लाह ने लगातार सात रातें ते अट्ठ दिनें तकर उंदे उप्पर एह् हवा लाया; फिर तुसें उस समें अद दे लोकें गी खाली (सड़दे) ताड़ दे पेड़ें दे तने दी तर्ज पर मरे दे दिक्खेआ।

فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ

fahal tarā lahum mim bāqiyah(tin).

तां केह़ तुस उंदे च कोई बचे दा दिक् खदे ओ?

وَجَاۤءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِۚ

wa jā'a fir‘aunu wa man qablahū wal-mu'tafikātu bil-khāṭi'ah(ti).

फिरी फिरौन ते उंदे कोला पैह्ले दे लोक ते (इत्थें दे रौह्ने आह्ले) शैहरें च आए जेह्ड़े इक बड्डी गलती दे कारण उल्टे होई गेदे हे।

فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً

fa ‘aṣau rasūla rabbihim fa akhażahum akhżatar rābiyah(tan).

इस करिए उने अपने रब्ब दे रसूलुल्लाह दी नाफरत कीती, अल्लाह ने उनेंगी बड़ी कड़ी सजा दित्ती।

اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَاۤءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِۙ

innā lammā ṭagal-mā'u ḥamalnākum fil-jāriyah(ti).

सचमुच, जदुं पानी (पहाड़ें तक) चढ़दा हा, तां असीं (तुंदे पुरखें) गी जहाजें च लेई गेया।

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَآ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ

linaj‘alahā lakum tażkirataw wa ta‘iyahā użunuw wā‘iyah(tun).

तां जे अस (इस घटना गी) तुंदे आस्तै इक याद दिला सकचे ते सुनने गी इच्छुक कानें बी इस गल्लै गी सुनी सकचे।

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri nafkhatuw wāḥidah(tun).

इस आस् ते जदुं तुरही इक बारी बजाई जंदी ऐ, तां

وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ

wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).

ते धरती ते प्हाड़े उप्पर चढ़ी गे, ते इक गै ठोकर कन्नै गै सुट्टी दित्ते गे।

فَيَوْمَىِٕذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ

fayauma'iżiw waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).

इस करिए उस दिन क़यामत दा दिन औग।

وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ

wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).

ते अंबर टुट्टी गेया, कीजे उस दिन आकाश नाजुक हा।

وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ

wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).

ते सुर्गदूत सुर्ग दे बक्ख-बक्ख कोने च होंगन। उस दिन अट्ठ स्वर्गदूत अपने रब दा सिंहासन उंदे उप्पर बैठे दे होंगन।

يَوْمَىِٕذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ

yauma'iżin tu‘raḍūna lā takhfā minkum khāfiyah(tun).

उस दिन तुसें गी (अपने रब दे सामने) पेश कीता जाग, तुंदे कोला कोई बी चीज़ (अल्लाह कोला) नेईं छिपी जाग।

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ

fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.

रही गल्ल जिस व्यक्ति दी किताब उंदे सज्जे हत्थ च दित्ती गेई ही, तां उ'नें आखेआ, "लेओ, मेरी कताब (एह्) पढ़ो।"

اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ

innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.

सचमुच, मिगी पक्का यकीन ऐ जे (इक दिन) मिगी अपनी हिसाब-किताब मिलग।

فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ

fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).

फिर ओह इंसान खुशहाल जिंदगी विच है,

فِيْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ

fī jannatin ‘āliyah(tin).

उच्चे स्वर्ग च,

قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ

quṭūfuhā dāniyah(tun).

फल नेड़े गै होंदे न,

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ

kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).

(उन्हें आखया जावेगा), “तुहाडे पिछले दिनें च कीते गेदे कम्में दे कारण मस्ती कन्ने खाओ ते पीओ।”

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ

wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.

ते रही गल्ल उस माह्नू दी जिसदी किताब उंदे बाएं हत्थै च दित्ती गेई ही तां उ'नें आखेआ जे "(एह्) कताब मिगी नेईं दित्ती गेई तां बेह्तर होग।"

وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ

wa lam adri mā ḥisābiyah.

तो पता नहीं किवें मैं इसदी गणना कीती।

يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ

yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).

ओह, (मौत) होवे जो सारी चीजां खत्म कर देवे।

مَآ اَغْنٰى عَنِّيْ مَالِيَهْۚ

mā agnā ‘annī māliyah.

मेरी सम्पत्ति मेरे लेई बिल्कुल बेकार ऐ।

هَلَكَ عَنِّيْ سُلْطٰنِيَهْۚ

halaka ‘annī sulṭāniyah.

मेरी ताकत मेरे कोला खोई गेई ऐ।”

خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُۙ

khużūhu fagullūh(u).

(अल्लाह ने आख्या) "उसी पकड़ो ते उंदे गले च हत्थ बन्नी लैओ।"

ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُۙ

Ṡummal-jaḥīma ṣallūh(u).

फिर उसे नरक दी जलदी अग्ग विच पा दित्ता।

ثُمَّ فِيْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُۗ

Ṡumma fī silsilatin żar‘uhā sab‘ūna żirā‘an faslukūh(u).

फिरी उसी सत्तर हाथ लम्मे जंजीर कन्ने बन्नी लैओ।

اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ

innahū kāna lā yu'minu billāhil-‘aẓīm(i).

दरअसल, ओह ओह है जो अल्लाह, सब तों वड्डे ते विश्वास नहीं करदा।

وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ

wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

ते कन्नै गै ओह् (दूएं गी) गरीबें गी खिलाने आस्तै प्रेरित नेईं करदा हा।

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ

fa laisa lahul-yauma hāhunā ḥamīm(un).

तो आज इत्थे उसदे वास्ते इक वी दोस्त नहीं है।

وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ

wa lā ṭa‘āmun illā min gislīn(in).

ते खून ते मवाद दे अलावा (उस दे वास्ते) कोई खाना नहीं।

لَّا يَأْكُلُهٗٓ اِلَّا الْخٰطِـُٔوْنَ ࣖ

lā ya'kuluhū illal-khāṭi'ūn(a).

पापी दे सिवा कोई नेई खांदा।

فَلَآ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ

falā uqsimu bimā tubṣirūn(a).

तां मैं कसम खांदा हां कि तुसीं जो वेखदे हो,

وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ

wa mā lā tubṣirūn(a).

ते जे किश तुस नेई दिखदे ओ, उदे आस् ते।

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۙ

innahū laqaulu rasūlin karīm(in).

दरअसल, ए (कुरान) सचमुच इक वही है (उदाहत) शरीफ रसूलुल्लाह,

وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۗ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ

wa mā huwa biqauli syā‘ir(in), qalīlam mā tu'minūn(a).

ते ओह (कुरान) किसी कवि दे शब्द नहीं हन। तुहाडे उप्पर उदे उप्पर थोड़ा भरोसा ऐ।

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

wa lā biqauli kāhin(in), qalīlam mā tażakkarūn(a).

ते एह् जादूगरें दे शब्द बी नेईं न। तुस उंदे कोला बड़ा कम्म सिक्खदे ओ।

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

tanzīlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

ए (कुरान) सारे संसार दे परमात्मा कोला उतरे दा इक वही ऐ।

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ

wa lau taqawwala ‘alainā ba‘ḍal-aqāwīl(i).

ते जेकर ओह (मुहम्मद) साडे (नाम) ते कुछ शब्द बोलन तां

لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ

la'akhażnā minhu bil-yamīn(i).

ज़रूर अस उसी उंदे सज्जे हत्थ च पकड़ी लैगे।

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَۖ

Ṡumma laqaṭa‘nā minhul-watīn(a).

फिर असी उहदे दिल दे बर्तन कट दित्ते।

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ

famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).

तो तुहाडे विचों कोई वी (असीं उस नू सजा देण तों) नहीं रोक सकदा।

وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ

wa innahū latażkiratul lil-muttaqīn(a).

ते सचमुच (कुरान) उन लोकां वास्ते इक सबक है जो पुण्यवान हन।

وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَۗ

wa innā lana‘lamu anna minkum mukażżibīn(a).

ते सचमुच, अस जानने आं के तुंदे च किश ऐसे बी न जेड़े नकारदे न।

وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۚ

wa innahū laḥasratun ‘alal-kāfirīn(a).

ते सचमुच, (कुरान) ए काफिरें गी (परलोक च) पछतावा पैदा करग।

وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ

wa innahū laḥaqqul-yaqīn(i).

ते सचमुच (कुरान) ही पक्की सच्चाई है।

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

इस करिए अपने सर्वशक्तिमान परमात्मा दे नाम दा (उल्लेख) अपनी महिमा करो।