Q.S अल-मुद्दथथिर ने दी (اَلْمُدَّثِّر) - 56 श्लोक दी गिणती

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

हे ढके (ढकदे)!

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

जाग, फिर चेतावनी दे!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

ते अपने रब दी महिमा करो।

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

ते अपने कपड़े साफ करो,

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

ते सारे बुराई (कर्म) त्याग दे,

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

ते (मुहम्मद) (इस इरादे नाल) ज्यादा (बदले विच) पाण दा ना दे।

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

ते अपने रब दी खातिर धीरज रखो।

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

इस आस् ते जदुं तुरही बजाई जंदी ऐ;

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

फिर ओह बड़ा कठिन दिन हा,

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

अविश्वासियें आस् ते एह़ आसान नेई ऐ।

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

जिसगी मैं अपने आप बनाया ऐ, उदे प्रति मैं (कर्म) देना,

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

ते मैं तुसें गी भरपूर धन-दौलत देना ऐं,

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

ते बच् चे जेके सदा उंदे कन् ने रौंदे न,

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

ते मैं तुहानूं (जीवन दी) सब तों व्यापक संभव जगह देंदा हां।

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

फिर ओह सचमुच चाहंदा हा के मैं इस च होर बी जोड़ां।

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

नेईॆ करी सकदा! सचमुच उसने साडे आयत (कुरान) दा विरोध कीता है।

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

मैं उसी इक थकाऊ चढ़ाई दा बोझ लाना।

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

सचमुच, उसने (जो उसने निर्धारित कीता) दे बारे च सोचेया ते निर्धारित कीता ऐ,

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

फिरी उसी हाय ! ओह् किस चाल्ली निर्धारत करदा ऐ?

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

फिरी उसी हाय ! ओह् किस चाल्ली निर्धारत करदा ऐ?

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

फिर उसने (विचार) सोचेया,

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

फिरी खट्टे ते उदास चेहरे कन्ने,

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

फिरी (सच्चाई तों) मुड़ के घमंड कित्ता।

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

फिर उसने आख्या, “ए (कुरान) सिर्फ जादू (पुरान लोकां तों) सिखया है।

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

एह् सिर्फ मनुक्खी शब्द गै न।”

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

बाद च, मैं उसी (नरक) सकार च पाई लैना,

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

औय क्मा तुभ जानते शो कक (नरक) सकार क्मा शै ?

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

ओह (सकर) ना छड्डदा ते ना छड्डदा,

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

जो इंसान की चमड़ी जला दे।

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

उंदे उप्पर उन्नीस (रक्षक स्वर्गदूत) न।

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

ते असी नरक दे रक्षक गी सिर्फ स्वर्गदूत बनाई दित्ता ऐ; ते अस उंदी गिनतरी सिर्फ काफर करने आलें आस्तै इक परीक्षा दे तौर उप्पर गै निर्धारित कीती ही, तां जे जिनेंगी किताब दित्ती गेदी ऐ, उंदे उप्पर यकीन होई जा, तां जे विश्वास करने आह्ले विश्वास च बद्धोबद्ध होन, तां जे किताब दित्ती गेदी ते विश्वासियें गी शक नेईं होन; ते तां जे जिंदे दिलें च बीमारी ऐ ते जेड़े काफिर न (कहदे न) "अल्लाह इस (नंबर) गी मिसाल दे तौर उप्पर केह् चांह्दा ऐ?" इस चाल्ली अल्लाह उनें लोकें गी गुमराह करने दी अनुमति दिंदा ऐ ते जिनेंगी ओह् चांह्दा ऐ उनेंगी गुमराह करने दी अनुमति दिंदा ऐ। ते तेरे रब दी फौज नू कोई नहीं जानदा सिवाय उह आपणे। ते सकार इंसानें गी चेतावनी दे सिवा होर किश नेईं ऐ।

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

नेईं! चांद दे द्वारा,

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

ते जिस रात गी बीती जाह्ग;

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

ते भोर तक जदों रोशनी होन लगदी है,

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

दरअसल (सकर) बड़ी बड्डी (आपदाएं) च इक ऐ,

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

मनुख जाति गी चेतावनी दे तौर उप्पर,

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(अर्थात) तुहाडे विचों जो अग्गे वद्धना या पीछे हटना चाहंदे ने।

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

हर कोई अपने कम्मे दा जिम्मेदार ऐ,

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

सिवाय दाहिने पंख दे,

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

स्वर्ग च होने दे नाते उने इक दुए कोला पुच्छया,

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

पापी लोकें दी (शर्त) दे बारे च,

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

"तुस (नरक) सकार च दाखल होने दा कारण की ऐ?"

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

उन् ने जवाब दित्ता, “पैह़ले अस उनें लोकें च नेई हे, जेके नमाज पढ़दे हे।

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

ते अस (भी) गरीबें गी नेईं खिलाने आं,

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

इत्थूं तगर जे अस गल्लबात बी करदे हे (वैनिटी दे मकसद कन्नै), इस बारै गल्ल करने आह्ले लोकें कन्नै,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

ते अस न्याए दे दिन गी नकारदे आं।

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

जदूं तकर मौत साढ़े कोल नेईं औंदी।"

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

इस करिए बिनती करने आलें दी बिनती (मदद) हुन उंदे लेई कोई फायदेमंद नेईं रेई जंदी।

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

फिर ओह (काफिर) (अल्लाह) दी चेतावनी तों क्यों मुड़ गए?

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

जिवें ओह जंगली गधे हन जो चौंक के दौड़दे होन,

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

शेर से दौड़।

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

इत्थूं तगर जे उंदे चा हर इक (किताब दे) खुल्ले पन्नें देने दी इच्छा रखदा ऐ।

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

नेईं! असल च ओह् परलोक थमां डरदे नेईं न।

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

नेईं! सचमुच, ए (कुरान) इक याद दिलांदा ऐ।

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

तो जो चाहंदा है, बेशक ओ इस तों सबक लैवेगा।

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

ते ओ इस तों (कुरान) तों सिख नहीं लैनगे, जद तक (अगर) अल्लाह नहीं चाहंदे। ओह् परमात्मा ऐ जेह्ड़ा (अस) उंदे कोला डरने दे हकदार ऐ ते जिसी माफ करने दा अधिकार ऐ।