Q.S एन-नामल (اَلنَّمْل) - 93 श्लोक दी गिणती

طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ

Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).

था सिन। इह कुरान दी आयत हन, ते साफ किताब,

هُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ ۙ

hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

विश्वास करने आलें लेई मार्गदर्शन ते खुशखबरी।

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(अर्थात) नमाज करन वाले ते जकात देण वाले, ते परलोक विच विश्वास करन वाले।

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُوْنَ ۗ

innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati zayyannā lahum a‘mālahum fahum ya‘mahūn(a).

सचमुच, जेड़े परलोक च विश्वास नेईं करदे, उंदे आस्तै असें उंदे (बुरे) कम्में गी सुन्दर बनाई दित्ता ऐ, तां जे ओह् गलती च लंगदे न।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna lahum sū'ul-‘ażābi wa hum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

उनेंगी गै बुरी तड़प (इस दुनिया च) मिलग ते उनेंगी गै परलोक च सारें शा मता नुकसान होग।

وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ

wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).

ते सचमुच तुहानूं (मुहम्मद) सचमुच कुरान (अल्लाह) परम ज्ञानी, सारे जानकार तों दित्ता गया है।

اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).

(याद रखो) जदूं मूसा ने अपने परिवार गी आखेआ, "सचमुच मैं अग्ग दिक्खी ही। मैं तुंदे कोल इसदे बारे च खबर लेई औना, जां तुंदे कोल अग्ग दी मशाल (मशाल) लेई औना तां जे तुस गर्म होई सकदे ओ (आग दे कोल अपने शरीर गी गर्म करी सकदे ओ)।

فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).

इस करिए जदूं ओह् उत्थें (आग दी थाह् र) पुज्जेआ तां उसी सद्देआ गेआ, "धन्य ऐ ओह जेह्ड़े अग्ग दे कोल न, ते जेह्ड़े उंदे आस-पास न। महिमा सारे दुनियां दे स्वामी अल्लाह दी होन।"

يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ

yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

(अल्लाह ने आख्या) "हे मूसा! सचमुच मैं अल्लाह, परम ताकतवर, परम ज्ञानी हां।"

وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).

ते अपनी लाठी थल्ले सुट्टो!” इस आस् ते जदुं (लाठी सप्प बनी गेई ते) मूसा ने उसी तेज नाग दी तर्ज पर चलदे दिक् खेया, तां ओह़ दौड़ेया ते पिच्छें मुड़ी गेया, तां सच् चाई च मेरे सामने, प्रेरितें गी डरने आस् ते किश नेई ऐ।

اِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًاۢ بَعْدَ سُوْۤءٍ فَاِنِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illā man ẓalama ṡumma baddala ḥusnam ba‘da sū'in fa innī gafūrur raḥīm(un).

सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े गैर-इंसाफी करदे न जेह्ड़े फिरी (अपने आप गी) बुराई दे बाद भलाई च बदली जंदे न (पश्चाताप करदे न); तो सचमुच, मैं क्षमाशील, परम दयालु हां।

وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

ते अपनी कमीज दे गले च हत्थ पाओ, बिना कुसै खामी दे सफेद (चमकदे) निकली जाह्ग। (इने दो चमत्कार) च फिरौन ते उंदे लोकें गी नौ किस्म दे चमत्कार (जिस गी समझाया जाग) शामल ऐ। ओह़ सच् चाई कन् ने बुरे मानू ह़न।”

فَلَمَّا جَاۤءَتْهُمْ اٰيٰتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

falammā jā'athum āyātunā mubṣiratan qālū hāżā siḥrum mubīn(un).

इस आस् ते जदुं साढ़े साफ-साफ चमत्कार उंदे कश पुज् जी गे, तां उनेंगी ग् लाया, "एह़ असली जादू ऐ।"

وَجَحَدُوْا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَآ اَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَّعُلُوًّاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa jaḥadū bihā wastaiqanathā anfusuhum ẓulmaw wa ‘uluwwā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

ते ओ अपनी अन्याय ते अहंकार दे कारण इसदा इन्कार करदे न, भले ही उंदे दिल इस (सच्चाई) उप्पर विश्वास करदे न। इस करिए ध्यान देओ जे नुकसान पजाने आह्लें दा केह् होंदा ऐ।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).

ते सचमुच, अस दाऊद ते सुलेमान गी ज्ञान दित्ता ऐ; ते दोनों ने आख्या, "अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने साडे कई मुसलमान दास ते एहसान कीता है।"

وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ

wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).

ते सुलेमान गी दाऊद दा विरासत च मिली गेदा हा, ते उ'नें (सुलेमान) आखेआ, "हे लोक! असेंगी चिड़ियें दी भाशा सिखाया गेआ ऐ ते असेंगी सब किश दित्ता गेआ ऐ। सच्चें गै (सब) एह् सच्ची गै इक असली तोहफा ऐ।

وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).

ते सुलेमान ने अपनी फौज गी जिन्नें, मनुखें ते चिड़ियें गी इकट्ठा करी लेता, ते ओह क्रमबद्ध तरीके कन्ने लाइन च खड़ोते दे हे।

حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).

जदूं तकर ओह चींटियें दी घाटी च पुज्जे तां इक चींटियें ने आखेआ, "हे चींटियां! अपने घोंसले च दाखल होओ, तां जे सुलेमान ते उंदी फौज तुंदे उप्पर कदम नेईं रखदे, जदूं तकर ओह अनजान न।"

فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ

fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).

इस करिए ओह् (सुलेमान) मुस्करांदे होई हस्सदे हे कीजे (सुनी) चींटी दी गल्लां। ते उ'नें प्रार्थना कीती, "हे मेरे रब, मिगी प्रेरणा देओ जे मैं अपने आशीर्वादें दा शुक्रगुजार रौह्ना जेह् ड़ा तुसें मेरे ते मेरे माता-पिता गी दित्ता ऐ ते तां जे मैं उ'नें भला कम्में गी पूरा करी सकां जेह्ड़ियां तुसें मंजूर करदे ओ; ते अपनी कृपा कन्नै मिगी अपने पुण्य दासें दी कतारें च दाखल करो।

وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ

wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).

ते उसने चिड़ियां दी जांच कीती ते आख्या, “मैं हुपकी क्यों नहीं वेखदा, क्या ओह उनें लोकें च शामल ऐ जेड़े गैरहाजिर न?

لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).

मैं उसी कड़ी सजा जरूर देगा जां उसी कत्ल करगा, जदूं तकर ओह मेरे कोल कोई साफ कारण नेईं आवै।"

فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ

famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).

तो थोड़ी देर बाद (हुद हुद आया), फिर उसने आख्या, "मेरे कोल इक गल्ल पता लगी है जो तुहानूं अजे तक पता नहीं। मैं सबा' दे धरती तों तुहाडे कोल आश्वस्त खबर लै के आया हां।"

اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ

innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).

सचमुच मैं इक जनानी उंदे उप्पर राज करदी लब्भी, ते उसी सब किश दित्ता गेदा हा ते उसी इक बड्डा सिंहासन हा।

وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ

wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).

मैं (हुद चिड़िया) उसी ते उंदे लोकें गी अल्लाह दी नेईं, सूरज दी पूजा करदे पाया; ते शैतान ने उंदे (बुरे) कम्में गी उनेंगी सुन्दर बनाई दित्ता ऐ, इस चाल्ली उनेंगी (अल्लाह दे) रस्ते थमां रोकी दित्ता ऐ, इस करी उनेंगी रस्ता नेईं दित्ता जंदा,

اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ

allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).

ओह् (इत्थूं तकर) अल्लाह दी इबादत नेईं करदे जेह्ड़ा आकाश ते धरती च छिपे दा चीजें गी बाहर कड्ढदा ऐ ते जेह्ड़ा जानदा ऐ जे तुस केह् छुपांदे ओ ते केह् उजागर करदे ओ।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩

allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

अल्लाह, उदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ, ओह रब जिसदे कोल बड्डी गद्दी ऐ।”

۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).

उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, “असीं देखगे कि तुसीं सच्चे हो या तुसीं झूठ बोलन वालेयां विचों इक हो।

اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ

iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).

मेरे इस चिट्ठी गी लेइयै (लेकदे होई) जाओ, फिरी उंदे उप्पर सुट्टो, फिरी उंदे कोला मुड़ो, फिरी उंदे आखने उप्पर ध्यान देओ।"

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ

qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).

उसने (बलकीस) ने आख्या, "हे गणमान्य लोग! सचमुच मेरे कोल इक शरीफ चिट्ठी भेजी गई है।"

اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ

innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).

वाकई (चिट्ठी) सुलेमान दा सी जिस विच आखया सी, "अल्लाह, परम कृपालु, परम दयालु दे नाम ते

اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ

allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).

मेरे कन्ने घमंडी नेईं करो ते मेरे कोल अधीन होने आलें दे रूप च आओ।"

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ

qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).

उन्हां (बलकीस) ने आख्या, "हे गणमान्य लोग! (इस) मामले च मिगी विचार करो। मैं कदें बी तुंदे (मेरी) सभा च मौजूद होने कोला पैह्ले कुसै मामले दा फैसला नेईं करदा।"

قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ

qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).

उने जवाब दित्ता, “असां च बड़ी ताकत ते हिम्मत (लड़ने दी) ऐ, पर फैसला तुंदा ऐ, इस करी तुस की आज्ञा देगे, इस पर विचार करो।”

قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ

qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).

उ'नें (बलकीस) आखेआ, "सचमुच, जदूं राजा कुसै मुल्ख गी जीत लैंदे न तां ओह् उसी जरूर नष्ट करी देङन, ते ओह्दे शरीफ निवासियें गी बेइज्जत करी देङन; ते एह् गै करङन।"

وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ

wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).

ते सच्चें गै मैं उंदे कोल बरदानें कन्नै दूत भेजगा, ते (मैं) इंतजार करगा जे दूत कीऽ वापस लेई औंगन।”

فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ

falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).

इस करिए जदूं (दूत) सुलेमान कोल पुज्जे तां उने (सुलेमान) आखेआ, "तुस मिगी दौलत देने आह्ले ओ? जेह्ड़ा अल्लाह ने मिगी दित्ता ऐ, ओह्दे कोला बी बेहतर ऐ जेह्ड़ा अल्लाह ने तुसेंगी दित्ता ऐ; पर तुसें गी अपने दान उप्पर गर्व महसूस होंदा ऐ।"

اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ

irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).

उंदे कोल वापस आओ ! सचमुच, अस उंदे कोल इक ऐसी फौज कन्ने औगे, जिसदा विरोध नेईं करी सकन, ते अस उनेंगी उस धरती (सबा') थमां बेइज्जती च कड्डी देगे ते ओह बेइज्जती च (कैदी) होई जांगन।"

قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ

qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).

उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, "हे राजकुमारों! तुहाडे विचों कौन मेरे कोल आ के अपने आप नू समर्पण करन तों पहलां अपनी गद्दी मेरे कोल ला सकदा है?"

قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ

qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).

जिन्न दे इफ्रीत ने आख्या, "तुस अपनी सीट तों उठन तों पहलां मैं तुहाडे कोल ला देवांगा; ते सचमुच, मैं इस करन वास्ते इतनी मजबूत हां ते भरोसा कीता जा सकदा हां।"

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

इक जिसगी किताब थमां ज्ञान हा, ने आखेआ, "मैं तुंदी अक्खीं झपकने कोला पैह्लें गै तुंदे कोल सिंहासन लेई औना।" इस आस् ते जदुं उनेंगी (सुलेमान) ने अपने सामने गद्दी दिक् खेया, तां उन् ने ग् लाया, "एह़ मेरे रब दी किरपा च शामल ऐ के ओह़ मिगी परखना, के अऊं आभारी आं जां (उंदी बरकत) दा इन्कार करना। जेका बी आभारी ऐ, तां सच् चाई च ओह़ अपने आपै गी (भलाई) आस् ते आभारी ऐ, ते जेका बी अविश्वास करदा ऐ, तां सचमुच मेरा रब परमेसरे अमीर, परमेसरे शा महिमा ऐ।

قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ

qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).

उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, “उसदी गद्दी बदलो, असीं वेखगे कि ओह (बलकीस) हुन पछानदी है या नहीं।”

فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ

falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).

तो जफ वह (बलकीस) आमा तो उवसे ऩूछा गमा कक "क्मा मश तुम्हाया गद्दी जैवा शै ?" उवने (बलकीस) जवाफ ददमा, “ जैवे लश उवने शो।” (और उसने बलकीस ने आख्या) "असां नू पहले दा ज्ञान दित्ता गया है ते असीं ओह हां जो (अल्लाह) दे अधीन होंदे ने।"

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ

wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).

ते अल्लाह दे अलावा होर इबादत करने दी उंदी आदत ने उसी (इस्लाम गी जन्म देने थमां) रोकेआ हा, असल च ओह् (बलकीस) पैह्लें काफिरें च शामल हा।

قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

उसी (बलकीस) आखेआ गेआ हा जे "महल च दाखल होओ।" इस करिए जदूं उहनां (बलकीस) ने (महल दा फर्श) वेख्या तां उहनां ने सोचेया कि ए पानी दा इक वड्डा कुंड है, ते उहनां ने अपने दो बछड़ें नूं उजागर कीता (ढक गिआ)। उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, "वास्तव विच ए सिर्फ महल दा फर्श ही है जो शीशे नाल ढके दा है।" उने (बलकीस) आख्या, "हे मेरे रब, सचमुच मैं अपने आप गी गलत कीता ऐ। मैं सुलेमान दे कन्ने सारे दुनियां दे मालिक अल्लाह दे सामने आत्मसमर्पण करदा हां।"

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ فَاِذَا هُمْ فَرِيْقٰنِ يَخْتَصِمُوْنَ

wa laqad arsalnā ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥan ani‘budullāha fa'iżā hum farīqāni yakhtaṣimūn(a).

ते सचमुच, असीं उंदे भ्रा सालेह (जिसने चिल्लाया) समुद दे लोकें गी भेजेआ ऐ, "अल्लाह दी इबादत करो!" पर अचानक ओह दो शत्रुतापूर्ण समूह (बन गे)।

قَالَ يٰقَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُوْنَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِۚ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُوْنَ اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

qāla yā qaumi lima tasta‘jilūna bis-sayyi'ati qablal-ḥasanah(ti), lau lā tastagfirūnallāha la‘allakum turḥamūn(a).

उने (सालेह) आख्या, "हे मेरे लोक! तुस भलाई कोला पैहले बुराई गी जल्दी कीं मंगदे ओ? तुस अल्लाह कोला माफी क्यों नेईं मंगदे, तां जे तुसेंगी दया मिलै?"

قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَّعَكَۗ قَالَ طٰۤىِٕرُكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُوْنَ

qāluṭ ṭayyarnā bika wa bimam ma‘ak(a), qāla ṭā'irukum ‘indallāhi bal antum qaumun tuftanūn(a).

उन् ने जवाब दित्ता, "तुंदी ते तुंदे कन् ने लोकें दे कारण असेंगी बुरी किस्मत आई गेई।" उने (सालेह) आख्या, "तुंदी किस्मत अल्लाह दे कोल ऐ (असीं कारण नेईं आं), पर तुस इक ऐसी लोक ओ जिंदी परख कीती जा करदी ऐ।"

وَكَانَ فِى الْمَدِيْنَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُّفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ

wa kāna fil-madīnati tis‘atu rahṭiy yufsidūna fil-arḍi wa lā yuṣliḥūn(a).

ते उस नगर च नौ मनुख हे जेड़े देश च बदमाश करदे हे, ते उने कोई सुधार नेई किता।

قَالُوْا تَقَاسَمُوْا بِاللّٰهِ لَنُبَيِّتَنَّهٗ وَاَهْلَهٗ ثُمَّ لَنَقُوْلَنَّ لِوَلِيِّهٖ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ اَهْلِهٖ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

qālū taqāsamū billāhi lanubayyitannahū wa ahlahū ṡumma lanaqūlanna liwaliyyihī mā syahidnā mahlika ahlihī wa innā laṣādiqūn(a).

उन्हां ने आख्या, “अल्लाह दी कसम खाओ कि असीं रात नू उस ते उस दे परिवार ते हमला जरूर करगे, फिर उस दे वारिस नू दसगे कि असीं उस दे परिवार दी तबाही दा गवाह नहीं सी, ते असीं सच्चे हां।”

وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).

ते उने इक साजिश रचया, ते अस इक साजिश रचदे हे, जबकि उनेंगी नेई पता हा।

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).

तो देखो कि उन्हां दी साजिश दा नतीजा के होया, कि असीं उन्हां ते उन्हां दे लोकां नूं सारे मिल के नष्ट कर दित्ता।

فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).

तो इहनां दे घर ही हन जो उन्हां दी अन्याय दे कारण ढह गए हन। सचमुच, उस च इक निशानी ऐ इक ऐसी लोकें आस्तै जेह्ड़ी जानदे न।

وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ

wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

ते अस उनें गी बचाई लैंदे आं जेके विश्वास करदे न ते ओह़ सदा भ़क् त रौंदे रौंदे न।

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).

ते (याद करो) लूत दी कहानी, जदुं उन् ने अपने लोकें गी ग् लाया, "तुस (अनैतिक कम् म दी घृणित) गी दिक् खदे बी, फीसह़ (घृणित) कम् म किय् यां करदे ओ?"

اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).

तुस अपनी वासनाएं गी (पूरी करने) आस्तै मर्दें कोल कीं औंदे ओ, जनानियां दे (नेड़े औने) दे बजाय? सचमुच, तुस इक ऐसे लोक ओ जेड़े (तुंदे कम्में दे नतीजे) गी नेईं जानदे।

۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

उदे लोकें दा जवाब इस गल् ला दे अलावा नेई हा के "लूत ते उदे परौआर गी अपनी मुल् के थवां कड्डी ओड़ो; सचमुच ओह़ ऐसे लोक ह़न, जेके (अपने आप गी) पबित्तर समझदे न।"

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنٰهَا مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa'anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū qaddarnāhā minal-gābirīn(a).

इस करिए अस उसी ते उंदे परोआर गी बचाई लेआ, सिवाय उंदी पत्नी गी। असी तय कीता हा के ओह़ उनें लोकें च शामल होग, जिनेंगी पिच्छें छोड़ी दित्ता गेदा ऐ (नष्ट होने आस् ते)।

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fasā'a maṭarul-munżarīn(a).

ते अस उंदे उप्पर बरखा (पत्थर) दी बरखा कीती, इस करी उनें लोकें उप्पर बरखा (जेह्ड़ी पेई ही) जिनेंगी चेतावनी दित्ती गेई ही (पर ध्यान नेईं दित्ती गेई ही) बड़ी बुरी ही।

قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَسَلٰمٌ عَلٰى عِبَادِهِ الَّذِيْنَ اصْطَفٰىۗ ءٰۤاللّٰهُ خَيْرٌ اَمَّا يُشْرِكُوْنَ ۔

qulil-ḥamdu lillāhi wa salāmun ‘alā ‘ibādihil-lażīnaṣṭafā, āllāhu khairun ammā yusyrikūn(a).

कहो (मुहम्मद) "अल्लाह दी स्तुति होवे ते सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम उंदे दासें उप्पर जिन्हें गी ओह् चुने दा ऐ। क्या अल्लाह बेहतर ऐ, जां ओह (उस कन्नै) केह् जोड़दे न?"

اَمَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ حَدَاۤىِٕقَ ذَاتَ بَهْجَةٍۚ مَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُنْۢبِتُوْا شَجَرَهَاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ يَّعْدِلُوْنَ ۗ

am man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa ambatnā bihī ḥadā'iqa żāta bahjah(tin), mā kāna lakum an tumbitū syajarahā, a'ilāhum ma‘allāh(i), bal hum qaumuy ya‘dilūn(a).

क्या उह (अल्लाह) नहीं जिन्हां ने आकाश ते धरती पैदा कीती है ते जो तुहाडे वास्ते आसमान तों पानी उतारदा है, ते इस नाल असीं सुन्दर सुंदरता दे बाग पैदा करदे हां? तुस इसदे बूह्टे नेईं उगाई सकगे। क्या अल्लाह दे अलावा कोई देवता है? बल्कि ओह ही हन जो (सच्चाई तों) विचलित होंदे हन।

اَمَّنْ جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّجَعَلَ خِلٰلَهَآ اَنْهٰرًا وَّجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ

am man ja‘alal-arḍa qarāraw wa ja‘ala khilālahā anhāraw wa ja‘ala lahā rawāsiya wa ja‘ala bainal-baḥraini ḥājizā(n), a'ilāhum ma‘allāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

क्या उह (अल्लाह) नहीं जिन्हां ने धरती नू वास दा स्थल बणाया, जिसने उस दे बीच नदियाँ रखे, जिसने उस नू मजबूत करन वास्ते पहाड़ रखे, ते जिसने दो समुंदरे विच अलग कर दित्ता? क्या अल्लाह दे अलावा कोई देवता है? ज्यादातर उंदे च नेईं जानदे।

اَمَّنْ يُّجِيْبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوْۤءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاۤءَ الْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

am may yujībul-muḍṭarra iżā da‘āhu wa yaksyifus-sū'a wa yaj‘alukum khulafā'a fil-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qalīlam mā tażakkarūn(a).

क्या ओ (अल्लाह) काहनी जो (दुआ) लोगें कूं स्वीकार करेंदे जो हुंदे नाल दुआ करदे वेले मुसीबत एच हेन, ते परेशानी कूं दूर करेंदे ते तुवाकुं (मनुखों) कूं धरती उत्ते खलीफा (नेता) बणा डेंदे? क्या अल्लाह दे अलावा (दोसर) देवता है? तुसें गी (अल्लाह दे एहसानें दा) बड़ा घट्ट याद ऐ।

اَمَّنْ يَّهْدِيْكُمْ فِيْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَنْ يُّرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am may yahdīkum fī ẓulumātil-barri wal-baḥri wa may yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), a'ilāhum ma‘allāh(i), ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

क्या ओ (अल्लाह) नहीं जो तुहानू ज़मीन ते समुंदर ते न्हेरे विच मार्गदर्शन करदा है ते जो अपनी रहमत (आगमन) तों पहलां हवा नू खुशखबरी दे तौर ते भेजदा है ? क्या अल्लाह दे अलावा (दोसर) देवता है? अल्लाह उस चीज़ दे वास्ते उच्चा है जो ओह इक दूजे नाल जोड़दे हन।

اَمَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ وَمَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū wa may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

क्या ओ (अल्लाह) ओ नहीं है जिसने शुरू तों ही (जीव) पैदा कीता, फिर (फिर) दोहराया ते जो तुहानूं आकाश ते धरती तों रोजी-रोटी देंदा है? क्या अल्लाह दे अलावा (दोसर) देवता है? कहो, “जेकर तुस सच्चे ओ तां अपनी सच्चाई दा सबूत देओ।”

قُلْ لَّا يَعْلَمُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَمَا يَشْعُرُوْنَ اَيَّانَ يُبْعَثُوْنَ

qul lā ya‘lamu man fis-samāwāti wal-arḍil gaiba illallāh(u), wa mā yasy‘urūna ayyāna yub‘aṡūn(a).

(हे मुहम्मद) आखना, "अल्लाह दे सिवा कोई बी अदृष्टि गी नेईं जानदा ते ना गै धरती च। ते उनेंगी पता नेईं ऐ जे ओह् कदूं जिंदा होंगन।"

بَلِ ادّٰرَكَ عِلْمُهُمْ فِى الْاٰخِرَةِۗ بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْهَاۗ بَلْ هُمْ مِّنْهَا عَمُوْنَ ࣖ

balid dāraka ‘ilmuhum fil-ākhirah(ti), bal hum fī syakkim minhā, bal hum minhā ‘amūn(a).

इत्थूं तगर जे उंदा परलोक दा ज्ञान बी (उत्थें) नेईं पुज्जदा। दरअसल, उनेंगी इस बारै शक ऐ। दरअसल, ओह़ इस गल् ला दे बारे च अन् ने गै ह़न।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا تُرٰبًا وَّاٰبَاۤؤُنَآ اَىِٕنَّا لَمُخْرَجُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū a'iżā kunnā turābaw wa ābā'unā a'innā lamukhrajūn(a).

ते जेड़े काफिर करदे ने, ओह आखदे ने, "असीं धरती बनने दे बाद ते (इवें ही) साडे पुरखें दे बणन दे बाद, क्या ए सच है कि असीं (कबरां तों) बाहर कढे जांदे हां?

لَقَدْ وُعِدْنَا هٰذَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā hāżā naḥnu wa ābā'unā min qabl(u), in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

प्राचीन काल तों ही साकुं इस (कयामत दे दिन) दी धमकी दित्ती गई हे; अस ते साढ़े पुरखें गी। असल च एह् सिर्फ प्राचीन लोकें दी परी कथा ऐ।"

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

(मुहम्मद) कहो, “धरती ते चलना, फिर देखो कि पापी दा अंत क्या है।

وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُنْ فِيْ ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُوْنَ

wa lā taḥzan ‘alaihim wa lā takun fī ḍaiqim mimmā yamkurūn(a).

ते उंदे आस्तै दुखी नेईं होओ, ते उंदे धोखेबाज़ प्रयासें कन्नै (अपनी छाती) संकुचित नेईं होओ।"

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

ते ओह (काफिर) आखदे ने, “जेकर तुस सच्चे हो, तां वादा (सज़ा दा) कदूं औग?”

قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِيْ تَسْتَعْجِلُوْنَ

qul ‘asā ay yakūna radifa lakum ba‘ḍul-lażī tasta‘jilūn(a).

कहो (मुहम्मद), "हो सकदा है कि तुसीं जल्दबाजी दी मंग कीती गई कुछ (सज़ा) लगभग तुहाडे कोल पहुंच गई होवे।"

وَاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ

wa inna rabbaka lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

ते सचमुच, तुहाडे रब ने सचमुच मनुखें गी वरदान (जिस गी उने दित्ता ऐ) रखे दा ऐ, पर उंदे च ज्यादातर (उंदे आस्ते) शुक्रगुजार नेईं न।

وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa inna rabbaka laya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

ते सचमुच तेरा रब जानदा है कि उन्हां दे छाती विच की छुपया है ते ओह की प्रगट करदे हन।

وَمَا مِنْ غَاۤىِٕبَةٍ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min gā'ibatin fis-samā'i wal-arḍi illā fī kitābim mubīn(in).

ते आकाश ते धरती च कोई बी चीज़ छिपी दी नेईं ऐ, पर (लिखित) इक साफ किताब (लौह महफूज़) च ऐ।

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَقُصُّ عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَكْثَرَ الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna hāżal-qur'āna yaquṣṣu ‘alā banī isrā'īla akṡaral-lażī hum fīhi yakhtalifūn(a).

सचमुच, ए कुरान इस्राएल दे बच्चें गी ज्यादातर (मालियें) गी समझांदा ऐ जिंदे उप्पर उंदे विवाद हे।

وَاِنَّهٗ لَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

wa innahū lahudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

ते सचमुच, (कुरान) सचमुच हिदायत ते दया है, जो विश्वास करदे हन।

اِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهٖۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۚ

inna rabbaka yaqḍī bainahum biḥukmih(ī), wa huwal-‘azīzul-‘alīm(u).

सचमुच तेरा रब अपने नियम दे जरिए उंदे बीच (माल) दा निपटारा करग, ते ओह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञ ऐ।

فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِيْنِ

fatawakkal ‘alallāh(i), innaka ‘alal-ḥaqqil mubīn(i).

तो अल्लाह ते भरोसा रखो, सचमुच तुस (मुहम्मद) असली सच्चाई तों उपर हो।

اِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ

innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).

सचमुच, तुस मरे दे लोकें गी सुनी सकदे ओ ते (ना) बहिरे गी रोना नेईं सुनी सकदे, जेकर उनेंगी पीठ मुड़ी गेदा ऐ।

وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِى الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ

wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).

ते तुस अंधें गी उंदी गलती थमां मार्गदर्शन नेईं करी सकगे। तुस (किसे गी) नेईं सुनी सकदे, सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े साढ़े आयतें उप्पर विश्वास करदे न, तां ओह् अधीन होई जंदे न।

۞ وَاِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ اَخْرَجْنَا لَهُمْ دَاۤبَّةً مِّنَ الْاَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ اَنَّ النَّاسَ كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا لَا يُوْقِنُوْنَ ࣖ

wa iżā waqa‘al-qaulu ‘alaihim akhrajnā lahum dābbatam minal-arḍi tukallimuhum annan-nāsa kānū bi'āyātinā lā yūqinūn(a).

ते जदूं शब्द (कुदरती विनाश दे समें दे प्रावधान) उंदे उप्पर लागू होई जांगन तां अस धरती थमां जिंदे, चलदे प्राणी भेजगे जेह्ड़े उनेंगी दस्सन जे मनुक्ख पैह्लें साढ़े निशानें उप्पर विश्वास नेईं करदा हा।

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّنْ يُّكَذِّبُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma naḥsyuru min kulli ummatin faujam mimmay yukażżibu bi'āyātinā fahum yūza‘ūn(a).

ते (याद रखो) उस दिन जिस वेले अस हर कौम तों इक समूह इकट्ठा करगे जिन्हां ने साडे प्रकटीकरण दा इन्कार कीता, ते ओह (समूह) विच बंट जांगन।

حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْ قَالَ اَكَذَّبْتُمْ بِاٰيٰتِيْ وَلَمْ تُحِيْطُوْا بِهَا عِلْمًا اَمَّاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā jā'ū qāla akażżabtum bi'āyātī wa lam tuḥīṭū bihā ‘ilman ammāżā kuntum ta‘malūn(a).

इस करिए जदूं ओह आए तां उने (अल्लाह) आख्या, "तुसें मेरे आयतें दा इन्कार कीं कीता ऐ, जदूं के तुसें गी उंदे बारे च कोई जानकारी नेईं ऐ, जां तुसें केह् कीता ऐ?"

وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوْا فَهُمْ لَا يَنْطِقُوْنَ

wa waqa‘al-qaulu ‘alaihim bimā ẓalamū fahum lā yanṭiqūn(a).

ते शब्द (सज़ा दा वादा) उंदे उप्पर उंदे अन्याय दे कारण बी आए, इस करी ओह़ नेई बोल सकदे हे।

اَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا الَّيْلَ لِيَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

alam yarau annā ja‘alnal-laila liyaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

के ओह़ नेई दिक् खीए के अस उंदे आस् ते रात गी विश् वास करने आस् ते दिन गी उजाला बनाई ओड़ेया ऐ? सचमुच, उदे च इक ऐसे लोकें आस्ते निशान न जेड़े विश्वास करदे न।

وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ

wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).

ते (याद रखो) जिस दिन (जदूं) तुरही बजाई जावेगी, उस दिन आसमान विच जो है ते जो धरती ते है, ओह हैरान हो जावेगा, सिवाय जिस दे अल्लाह चाहवे। ते सारे नम्र होईये उंदे सामने आई गे।

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ

wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).

ते तुसें गी पहाड़ दिक्खना पौग, जिनेंगी तुसें अपनी जगह पर स्थिर समझेआ हा, पर ओह् चलदे (जि'यां) बादल चलदे न। (यानी) अल्लाह दी सृष्टि जिन्हां ने सब कुछ पूरी तरह रचया है। सचमुच, ओह़ तुंदे कम् में दे बारे च बड़ा गै सावधान रौंदा ऐ।

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَهُمْ مِّنْ فَزَعٍ يَّوْمَىِٕذٍ اٰمِنُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa hum min faza‘iy yauma'iżin āminūn(a).

जो कोई भलाई लावे, तां उस नू (इनाम) मिलदा है जो उस तों वी वद्ध होवे, जबकि ओह उस दिन (भयानक) आश्चर्यां तों सुरक्षित महसूस करदे हन।

وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِۗ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa man jā'a bis-sayyi'ati fakubbat wujūhuhum fin-nār(i), hal tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

ते जेड़ा बुराई लेई औग, ओस दा मुंह नरक च सुट्टी दित्ता जाग। तुसें गी इनाम नेईं मिलग, बल्के (उस अनुपात च) तुसें जेह्ड़ा कीता ऐ।

اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِيْ حَرَّمَهَا وَلَهٗ كُلُّ شَيْءٍ وَّاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ ۙ

innamā umirtu an a‘buda rabba hāżihil-baldatil-lażī ḥarramahā wa lahū kullu syai'iw wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

मेकूं (मुहम्मद) कूं सिर्फ इस शहर (मक्का) दे रब दी इबादत करण दा हुक्म डित्ता वेंदे, जैकूं उन्हां ने उथां पवित्र कीता हे, अते सारी चीजां उन्हां दी हेन। ते मिगी मुसलमानें च होने दा हुक्म दित्ता गेदा ऐ,

وَاَنْ اَتْلُوَا الْقُرْاٰنَ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَقُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ

wa an atluwal-qur'ān(a), famanihtadā fa'innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla faqul innamā ana minal-munżirīn(a).

ते कि मैं कुरान (लोग) दा पाठ करदा हां। इस आस् ते जेका मार्गदर्शन चली जंदा ऐ, उसी सच् चाई च अपने आप गी (भलाई आस् ते) मार्गदर्शन मिलग, ते जेका बी भ़टकदा ऐ, उसी फी आखना ऐ, "सच् च च अऊं (हां) चेतावनी देने आलें च इक दे सिवा होर किश नेई ऐं।"

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ سَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ فَتَعْرِفُوْنَهَاۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhi sayurīkum āyātihī fata‘rifūnahā, wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

ते आखो (मुहम्मद) "अल्लाह दी स्तुति होवे, ओह तुहानूं अपनी निशानी (बड्डी) दिखावेगा, फिर तुहानूं पता लग जावेगा। ते तुहाडा रब तुहाडे कम्म तों अनजान नहीं है।"