Q.S अल-मु'मिनुन ने दी (اَلْمُؤْمِنُون) - 118 श्लोक दी गिणती

قَدْ اَفْلَحَ الْمُؤْمِنُوْنَ ۙ

qad aflaḥal-mu'minūn(a).

सचमुच भाग्यशाली हन जो विश्वास करदे हन,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ

allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).

(अर्थात) अपनी दुआएं च भक्ति करने आह्ला माह्नू,

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum ‘anil-lagwi mu‘riḍūn(a).

ते जो बेकार (कर्म ते वचन) तों परहेज करदे हन,

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فٰعِلُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum liz-zakāti fā‘ilūn(a).

ते जकात देण वाले,

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūn(a).

ते जेड़े अपने निजी अंगें गी रखदे न,

اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَۚ

illā ‘alā azwājihim au mā malakat aimānuhum fa innahum gairu malūmīn(a).

सिवाय उंदी घ़रेआली जां उंदे गुलामें दे कन्नै; फिरी ओह़ दोश नेई ह़न।

فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَ ۚ

famanibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).

पर जेड़ा उसदे कोला परे (व्यभिचार बगैरा) दी तलाश करदा ऐ, तां ओह गै लोक न जेह्ड़े सीमाएं गी पार करदे न।

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).

ते (सच्चे भाग्यशाली) ओह व्यक्ति है जो अपने जनादेश ते वादे नू पूरा करदा है,

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَوٰتِهِمْ يُحَافِظُوْنَ ۘ

wal-lażīna hum ‘alā ṣalawātihim yuḥāfiẓūn(a).

ते अपनी दुआएं गी मनने आह्ले लोक।

اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْوٰرِثُوْنَ ۙ

ulā'ika humul-wāriṡūn(a).

उहनां नूं वारिस होवेगा

الَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْفِرْدَوْسَۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna yariṡūnal-firdaus(a), hum fīhā khālidūn(a).

(अर्थात) जो (स्वर्ग) जन्नत दा वारिस होवेगा। उवभें शी यशते शैं।

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ طِيْنٍ ۚ

wa laqad khalaqnal-insāna min sulālatim min ṭīn(in).

ते सचमुच, अस मनुख गी मिट्टी थमां इक क्विंटेंसी (उत्पन्न) थमां पैदा कीता ऐ।

ثُمَّ جَعَلْنٰهُ نُطْفَةً فِيْ قَرَارٍ مَّكِيْنٍ ۖ

Ṡumma ja‘alnāhu nuṭfatan fī qarārim makīn(in).

फिर असी वीर्य (जो संग्रहीत) इक पक्की जगह (गर्भ) च बनाया।

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰمًا فَكَسَوْنَا الْعِظٰمَ لَحْمًا ثُمَّ اَنْشَأْنٰهُ خَلْقًا اٰخَرَۗ فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخٰلِقِيْنَۗ

Ṡumma khalaqnan-nuṭfata ‘alaqatan fa khalaqnal-‘alaqata muḍgatan fa khalaqnal-muḍgata ‘iẓāman fa kasaunal-‘iẓāma laḥmā(n), ṡumma ansya'nāhu khalqan ākhar(a), fa tabārakallāhu aḥsanul-khāliqīn(a).

फिर, अस वीर्य गी चिपकने आली चीज बनाई लेआ, फिर उस चिपचिपी चीज़ गी मांस दा गांठ बनाई लेया, ते उस मांस दे गांठ कोला हड्डियें गी हड्डियां बनाई लेइयां, फिर हड्डियें गी मांस च लपेटी लेआ। फिर, असीं उस नू दूजे (रूप) दा प्राणी बना दित्ता। महिमा अल्लाह, उत्तम रचयिता दी हो।

ثُمَّ اِنَّكُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ لَمَيِّتُوْنَ ۗ

Ṡumma innakum ba‘da żālika lamayyitūn(a).

फिर उसदे बाद तुस जरूर मरगे।

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ تُبْعَثُوْنَ

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati tub‘aṡūn(a).

फिर, वाकई, तुस कयामत दे दिन (अपनी कब्र तों) जिंदा हो जाओगे।

وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَاۤىِٕقَۖ وَمَا كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غٰفِلِيْنَ

wa laqad khalaqnā fauqakum sab‘a ṭarā'iq(a), wa mā kunnā ‘anil-khalqi gāfilīn(a).

ते सचमुच, अस तुंदे उप्पर सत्त (परतें) आकाश बनाई लेदे आं, ते अस (अपनी) सृष्टि कोला लापरवाह नेईं आं।

وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ

wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).

ते अस आसमान थमां पानी उचित मात्रा च उतारने आं, ते उसी धरती उप्पर बसाने आं, ते अस उसी हटाने च समर्थ आं।

فَاَنْشَأْنَا لَكُمْ بِهٖ جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍۘ لَكُمْ فِيْهَا فَوَاكِهُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

fa ansya'nā lakum bihī jannātim min nakhīliw wa a‘nāb(in), lakum fīhā fawākihu kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

फिरी इसदे कन्नै गै अस तुंदे आस्तै खजूर ते अंगूरें दे बाग उगाने आं; उदे च तुंदे मते फल मिलदे न, ते उंदे चा तुस खांदे ओ।

وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُوْرِ سَيْنَاۤءَ تَنْۢبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْاٰكِلِيْنَ

wa syajaratan takhruju min ṭūri sainā'a tambutu bid-duhni wa ṣibgil lil-ākilīn(a).

ते (अस उगने दे कारण) इक जैतून दा पेड़ जेड़ा सिनै पहाड़ थमां उगदा ऐ, जेह्ड़ा तेल पैदा करदा ऐ ते खाने आह्लें आस्तै मजाक ऐ।

وَاِنَّ لَكُمْ فِى الْاَنْعَامِ لَعِبْرَةًۗ نُسْقِيْكُمْ مِّمَّا فِيْ بُطُوْنِهَا وَلَكُمْ فِيْهَا مَنَافِعُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

wa inna lakum fil-an‘āmi la‘ibrah(tan), nusqīkum mimmā fī buṭūnihā wa lakum fīhā manāfi‘u kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

ते सचमुच मवेशी च तुंदे आस्तै इक सबक ऐ। अस तुसें गी उंदे पेट च जेह्ड़ा ऐ उसी पीने आं, ते उंदे च तुंदे आस्तै मते फायदे न, ते उंदे कोला तुस खांदे ओ।

وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُوْنَ ࣖ

wa ‘alaihā wa ‘alal-fulki tuḥmalūn(a).

उंदे उप्पर (पशुधन) ते जहाजें उप्पर तुसेंगी ढोया जंदा ऐ।

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

ते सचमुच, अस नूह गी उंदे लोकें कोल भेजेआ, फिरी उने आखेआ, "हे मेरे लोकें! अल्लाह दी इबादत करो, (किजोकी) तुंदे आस्तै उंदे सिवाय कोई परमात्मा (इबादत दे काबिल) नेईं ऐ। तां तुस (उस थमां) की नेईं डरदे?"

فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

इस करिए अपने लोकें च काफिरें दे सरदारें ने आखेआ, "एह् माह्नू तुंदे जनेह् इंसान दे सिवा होर किश नेईं ऐ, जेह्ड़ा तुंदे कोला बी शरीफ माह्नू बनना चांह्दा ऐ। ते जेकर अल्लाह चाह्दिा हुंदा तां ओह् इक फरिश्ता भेजदा। अस अपने पुरखें दे (समय) च कदें बी (इस चाल्ली दा आह्वान) नेईं सुनेआ।

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ

in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).

ओह् सिर्फ इक पागल माह्नू ऐ, इस करी नियत समें तगर उंदे कन्नै इंतजार करो (धैर्य रक्खो)।

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

उने (नूह) प्रार्थना कित्ती, “हे मेरे प्रभु, मेरी मदद करो कीजे उने मेरे कन्ने झूठ बोलेया हा।”

فَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ اَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَاِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ فَاسْلُكْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْۚ وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۚ اِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

fa auḥainā ilaihi aniṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā fa iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), fasluk fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu minhum, wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

फिरी अस उसी प्रगट कीता, "साढ़ी निगरानी ते मार्गदर्शन च इक जहाज बनाओ, तां जे जदूं साढ़ा हुक्म औग ते भट्ठी (रसोई) पानी गी उत्सर्जित करदी ऐ, तां उस च (जहाज) हर किस्म दे जोड़े, ते कन्नै गै तुंदे परोआरें गी बी पाओ, सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े पैह्ले उंदे च (सताने) संकल्पित न। ते मेरे कन्नै गलत करने आह्लें दे बारे च नेईं गल्ल करो, सच्चें गै ओह् डुब्बी जांगन।

فَاِذَا اسْتَوَيْتَ اَنْتَ وَمَنْ مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ نَجّٰىنَا مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa iżastawaita anta wa mam ma‘aka ‘alal-fulki fa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī najjānā minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ते जदूं तुस ते तुंदे कन्ने दे लोक जहाज उप्पर चढ़दे ओ तां फिरी आखो, "अल्लाह दी स्तुति ऐ जिने असेंगी गलत करने आलें कोला बचाई लेया ऐ।"

وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).

ते प्रार्थना करो, "हे मेरे रब, मिगी इक बरकत आली जगह च रखो, ते तुस दाताएं च बेहतरीन ओ।"

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ وَّاِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِيْنَ

inna fī żālika la'āyātiw wa in kunnā lamubtalīn(a).

सचमुच उस (घटना) विच वाकई (अल्लाह दी महानता दे) निशान सन; ते सच्चें गै अस (नूह दे लोकें गी) तड़पने आं।

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ ۚ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).

फिर उन्हां दे बाद असीं इक होर लोक (अद) पैदा कीता।

فَاَرْسَلْنَا فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ ࣖ

fa arsalnā fīhim rasūlam minhum ani‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

फिर असीं उंदे कोल इक रसूलुल्लाह भेजेया (जिसने आखया) "अल्लाह दी इबादत करो! तुहाडे वास्ते ओदे सिवाय कोई देवता (इबादत दे काबिल) नहीं है। तां तुसीं (उस तों) क्यों नहीं डरदे?"

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).

ते उनें लोकें दे सरदारें ने आखेआ जेह्ड़े अपने लोकें कोला काफर करदे हे ते जिनेंगी आखरी दी मुलाकात थमां इन्कार कीता हा ते जिनेंगी अस इस दुनिया च जीवन च विलासिता ते सुख दित्ता हा, "एह् (व्यक्ति) तुंदे जनेह् इंसान दे अलावा होर किश नेईं ऐ, जेह्ड़ा तुस खांदे ओ, ते जेह्ड़ा तुस पींदे ओ, ओह् पींदा ऐ।

وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ

wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).

ते सचमुच जेकर तुस अपने जनेह् लोकें दी गल्ल मनगे तां तुसेंगी जरूर नुकसान च पौग।

اَيَعِدُكُمْ اَنَّكُمْ اِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَّعِظَامًا اَنَّكُمْ مُّخْرَجُوْنَ ۖ

aya‘idukum annakum iżā mittum wa kuntum turābaw wa ‘iẓāman annakum mukhrajūn(a).

क्या ओ तुवाकुं वादा कित्ता हे कि जदों तुस्सां मरदे वे ते धूड़ ते हड्डियां बण वेंदे वे, तां असल एच तुवाकुं (अपनी कब्र कलों) बाहर कढ डित्ता वेसी?

۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوْعَدُوْنَ ۖ

haihāta haihāta limā tū‘adūn(a).

दूर! बहुत दूर (सच्चाई तों) जो तुहाडे खिलाफ धमकी दित्ती जा रही है,

اِنْ هِيَ اِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوْتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوْثِيْنَ ۖ

in hiya illā ḥayātunad-dun-yā namūtu wa naḥyā wa mā naḥnu bimab‘ūṡīn(a).

(ओह जीवन) इस संसार विच साडे जीवन दे सिवा होर कुछ नहीं है, (उथे है) कि असीं मरदे हां ते जींदे हां ते (फिर) जींदा नहीं होंगे,

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلُ ِۨافْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا وَّمَا نَحْنُ لَهٗ بِمُؤْمِنِيْنَ

in huwa illā rajuluniftarā ‘alallāhi każibaw wa mā naḥnu lahū bimu'minīn(a).

ओह् कुसै होर माह्नू दे सिवा होर किश नेईं ऐ, जिसने परमात्मा दे खलाफ झूठ दा आविष्कार कीता हा, ते अस उंदे उप्पर विश्वास नेईं करगे।

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

उने (हुद) प्रार्थना कीती, “हे मेरे प्रभु, मेरी मदद करो कीजे ओह मेरे कन्ने झूठ बोलदे न।”

قَالَ عَمَّا قَلِيْلٍ لَّيُصْبِحُنَّ نٰدِمِيْنَ ۚ

qāla ‘ammā qalīlil layuṣbiḥunna nādimīn(a).

उने (अल्लाह) आख्या, "जल्दी गै उनेंगी पछतावा जरूर होग।"

فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنٰهُمْ غُثَاۤءًۚ فَبُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu bil-ḥaqqi fa ja'alahum guṡā'ā(n), fa bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

फिर गरजने दी आवाज़ कन्ने ओह पूरी तरह नष्ट होई गे, ते अस इन्हें गी (जैसे) बाढ़ ने लेई जाने आला कचरा बनाई दित्ता। तां बेईमानी लोक नाश हो जांगन।

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قُرُوْنًا اٰخَرِيْنَ ۗ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qurūnan ākharīn(a).

फिर उंदे बाद असें होर लोकें गी पैदा कीता।

مَا تَسْبِقُ مِنْ اُمَّةٍ اَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُوْنَ ۗ

mā tasbiqu min ummatin ajalahā wa mā yasta'khirūn(a).

इक बी लोक नेईं ऐ जेह्ड़ा उंदी मौत गी जल्दी करी सकदा ऐ, ते ना गै (इत्थूं तगर) स्थगित करी सकदा ऐ।

ثُمَّ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَاۗ كُلَّمَا جَاۤءَ اُمَّةً رَّسُوْلُهَا كَذَّبُوْهُ فَاَتْبَعْنَا بَعْضَهُمْ بَعْضًا وَّجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَۚ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

Ṡumma arsalnā rusulanā tatrā, kullamā jā'a ummatar rasūluhā każżabūhu fa atba‘nā ba‘ḍahum ba‘ḍaw wa ja‘alnāhum aḥādīṡ(a), fa bu‘dal liqaumil lā yu'minūn(a).

फिर, असी अपने दूतें गी क्रमशः भेजे। जदूं बी कोई दूत कुसै लोकें दे कोल औंदा ऐ तां ओह् उसी इन्कार करदे न, इस करी अस उंदे च किश गी दूएं कन्नै बदलने आं (विनाश च)। ते अस इन्हें गी कहानियें आस्तै (मनुक्खें आस्तै) सामग्री बनाई लेआ। इस आस् ते जेके विश् वास नेई करदे, उंदे आस् ते विनाश होग।

ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

फिरी अस मूसा ते उदे भ्रा हारून गी अपने निशान ते साफ सबूत कन्ने भेजेया।

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا عَالِيْنَ ۚ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fastakbarū wa kānū qauman ‘ālīn(a).

फिरौन ते उंदे लोकें दे सरदारें गी, पर ओह़ घमंडी हे ते ओह़ सच् चाई च घमंडी लोक हे।

فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ

fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).

इस आस् ते उनेंगी ग् लाया, "केह़ साढ़े आस् ते साढ़े जनेह् दो लोकें उप् पर विश् वास करना (उचित) ऐ, भ़लेआं उंदे लोक (इस्राएल दे संतान) गै साढ़े आस् ते अपने आप गी सेवा करदे न?"

فَكَذَّبُوْهُمَا فَكَانُوْا مِنَ الْمُهْلَكِيْنَ

fa każżabūhumā fa kānū minal-muhlakīn(a).

इस आस् ते उनेंगी दोऐं दा इन्कार करी ओड़ेया, इस आस् ते ओह़ नाश होने आलें च शामल हे।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba la‘allahum yahtadūn(a).

ते सचमुच, अस मूसा गी किताब (तोराह) देई दित्ती ऐ, तां जे ओह (इस्राएल दे संतान) मार्गदर्शन करन।

وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ

wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).

ते अस (यशा) गी मरियम ते उंदी मां दे पुत्तर गी (अपनी महानता दा साफ सबूत बनाया), ते अस उंदी रक्षा इक उच्चे भूमि च कीती, (इक जगह जेड़ी शांत, छायादार ते फल कन्नै भरोची दी ऐ) जित्थें बहने आह्ले झरने न।

يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ

yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

अल्लाह ने आख्या, "हे रसूलों! भला (खाना) खाओ, ते नेक कम्म करो। वाकई मैं तुहाडे कम्म दा सब जानकार हां।"

وَاِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاتَّقُوْنِ

wa inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidataw wa ana rabbukum fattaqūn(i).

ते सच्ची गल्ल एह् (तवीद दा धर्म) तुंदा धर्म ऐ, इक धर्म ऐ ते मैं तुंदा परमात्मा आं, इस करी मेरे कोला डरो।"

فَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُرًاۗ كُلُّ حِزْبٍۢ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُوْنَ

fa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum zuburā(n), kullu ḥizbim bimā ladaihim fariḥūn(a).

फिर अपने (धार्मिक) मामलें च केईं समूहें च बंड्डी गे। हर समूह गी गर्व (महसूस) करदा ऐ जे उंदे कोल (हर इक) केह् ऐ।

فَذَرْهُمْ فِيْ غَمْرَتِهِمْ حَتّٰى حِيْنٍ

fa żarhum fī gamratihim ḥattā ḥīn(in).

इस आस् ते उनेंगी नियत समें तकर अपनी गल्ती च गै रौह़ना।

اَيَحْسَبُوْنَ اَنَّمَا نُمِدُّهُمْ بِهٖ مِنْ مَّالٍ وَّبَنِيْنَ ۙ

ayaḥsabūna annamā numidduhum bihī mim māliw wabanīn(a).

क्या ओह सोचदे हन कि असीं उन्हां नूं धन ते संतान (मतलब) दे दित्ते हन,

نُسَارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْرٰتِۗ بَلْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

nusāri‘u lahum fil-khairāt(i), bal lā yasy‘urūn(a).

अस तुरंत उनेंगी अच्छी चीजां देई दिंदे आं? (नहीं), पर उहनां नूं एहसास नहीं हुंदा।

اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ

innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).

सचमुच, जो अपने रब दे डर दे कारण, बड़ा सावधान होंदे न,

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum bi'āyāti rabbihim yu'minūn(a).

ते जेड़े अपने रब दे निशान (शक्ति) उप्पर विश्वास करदे न,

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum birabbihim lā yusyrikūn(a).

ते जेड़े अपने रब कन्ने साथी नेईं करदे,

وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ

wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).

ते जो देंदे हन (भिक्षा) डर नाल भरे दिल नाल (किउंकि ओह जानदे हन) कि ओह सचमुच अपने रब दे कोल वापस आ जांदे हन।

اُولٰۤىِٕكَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَهُمْ لَهَا سٰبِقُوْنَ

ulā'ika yusāri‘ūna fil-khairāti wa hum lahā sābiqūn(a).

भलाई हासल करने च जल्दबाजी करदे न, ते पैह्ले गै उसी हासल करने आह्ले न।

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۖ وَلَدَيْنَا كِتٰبٌ يَّنْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa ladainā kitābuy yanṭiqu bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते अस इक आत्मा उप्पर बोझ नेईं लांदे सिवाय उंदी क्षमता दे मताबक, ते साढ़े कोल इक रिकार्ड ऐ जेड़ा सच्चाई बोलदा ऐ, ते उंदे कन्ने अन्याय नेईं कीती जाग।

بَلْ قُلُوْبُهُمْ فِيْ غَمْرَةٍ مِّنْ هٰذَا وَلَهُمْ اَعْمَالٌ مِّنْ دُوْنِ ذٰلِكَ هُمْ لَهَا عٰمِلُوْنَ

bal qulūbuhum fī gamratim min hāżā wa lahum a‘mālum min dūni żālika hum lahā ‘āmilūn(a).

पर, उंदे दिल (काफिर) (कुरान गी समझने) थमां गलती च न, ते उंदे कोल (बहुत सारे) होर (बुरे) कम्में गी करने दी आदत ऐ जेह्ड़े ओह् करदे रौंह्दे न।

حَتّٰىٓ اِذَآ اَخَذْنَا مُتْرَفِيْهِمْ بِالْعَذَابِ اِذَا هُمْ يَجْـَٔرُوْنَ ۗ

Ḥattā iżā akhażnā mutrafīhim bil-‘ażābi iżā hum yaj'arūn(a).

तां जे जदों असीं उन्हां विचों ठाठ-बाट विच रहण वाले नू तड़पाया तां ओह तुरंत मदद दी पुकार करन लग्गे।

لَا تَجْـَٔرُوا الْيَوْمَۖ اِنَّكُمْ مِّنَّا لَا تُنْصَرُوْنَ

lā taj'arul-yaum(a), innakum minnā lā tunṣarūn(a).

आज मदद के लिए ना पुकार ! सचमुच, तुहानूं साडे कोलों मदद नहीं मिलनी।

قَدْ كَانَتْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ تَنْكِصُوْنَ ۙ

qad kānat āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum ‘alā a‘qābikum tankiṣūn(a).

सचमुच मेरी आयत (कुरान) तुहानू हमेशा पढ़ी जांदी है, पर तुसीं हमेशा पिच्छे मुड़ जांदे हो,

مُسْتَكْبِرِيْنَۙ بِهٖ سٰمِرًا تَهْجُرُوْنَ

mustakbirīn(a), bihī sāmiran tahjurūn(a).

रात च गल्लबात करदे बेल्लै इसदे (कुरान) दे खिलाफ घमंड ते नीच शब्द बोलने कन्नै।

اَفَلَمْ يَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ اَمْ جَاۤءَهُمْ مَّا لَمْ يَأْتِ اٰبَاۤءَهُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۖ

afalam yaddabbarul-qaula am jā'ahum mā lam ya'ti ābā'ahumul-awwalīn(a).

तो क्या ओ (अल्लाह) दी वचन ते खरा नहीं जींदे, या उन्हां कोल कोई ऐसी चीज आई है जो पहले कदे उन्हां दे पुरखों कोल नहीं आई?

اَمْ لَمْ يَعْرِفُوْا رَسُوْلَهُمْ فَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ۖ

am lam ya‘rifū rasūlahum fahum lahū munkirūn(a).

या ओह अपने रसूलुल्लाह (मुहम्मद) गी नेईं जानदे, इस करी ओह् उसी इन्कार करदे न?

اَمْ يَقُوْلُوْنَ بِهٖ جِنَّةٌ ۗ بَلْ جَاۤءَهُمْ بِالْحَقِّ وَاَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

am yaqūlūna bihī jinnah(tun), bal jā'ahum bil-ḥaqqi wa akṡaruhum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

या कहते हैं, "ओह इंसान (मुहम्मद) पागल है।" भले ही ओह़ उनेंगी सच् चाई गी लेई औने आस् ते आया हा, पर उंदे च मते सारें गी सच् चाई कन् ने नफरत ही।

وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ اَهْوَاۤءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُّعْرِضُوْنَ ۗ

wa lawittaba‘al-ḥaqqu ahwā'ahum lafasadatis-samāwātu wal-arḍu wa man fīhinn(a), bal ataināhum biżikrihim fahum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

ते जेकर सच्चाई उंदी इच्छाएं गी मनदी तां आकाश ते धरती ते उंदे च सब किश जरूर नष्ट होई जंदा। असी उनेंगी चेतावनी बी दित्ती ही, पर उनेंगी चेतावनी थमां मुड़ना पेआ।

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖوَّهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

am tas'aluhum kharjan fa kharāju rabbika khair(un), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

या तुस (मुहम्मद) उंदे कोला इनाम मंगदे ओ? पर तेरे रब दा इनाम बेहतर है, क्योंकि ओह उत्तम प्रदाता है।

وَاِنَّكَ لَتَدْعُوْهُمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wa innaka latad‘ūhum ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

ते सचमुच तुसें उनेंगी सीधे रस्ते पर सद्देआ होग।

وَاِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنٰكِبُوْنَ

wa innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ‘aniṣ-ṣirāṭi lanākibūn(a).

ते सचमुच जो परलोक विच विश्वास नहीं करदे, ओह सचमुच (सीधे) राह तों दूर भटक चुके हन।

۞ وَلَوْ رَحِمْنٰهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِّنْ ضُرٍّ لَّلَجُّوْا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau raḥimnāhum wa kasyafnā mā bihim min ḍurril lalajjū fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

ते जेकर अस उंदे उप्पर दया करदे ते उंदे उप्पर आई दी मुसीबत गी दूर करी ओड़चे तां ओह् अपनी गलती च डुब्बी जंदे रौह्न।

وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ

wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).

ते सचमुच असीं उन्हां नू तड़पाया है, पर ओह अपने रब दे अधीन नहीं होए ते ना ही अपने आप नू नम्र कित्ता।

حَتّٰىٓ اِذَا فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيْدٍ اِذَا هُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ࣖ

Ḥattā iżā fataḥnā ‘alaihim bāban żā ‘ażābin syadīdin iżā hum fīhi mublisūn(a).

इस करिए जदूं अस उंदे आस्तै इक बड्डी कठोर सजा दा दरवाजा खोलेआ तां ओह् फौरन हताश होई गे।

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

wa huwal-lażī yuḥyī wa yumītu wa lahukhtilāful-laili wan-nahār(i), afalā ta‘qilūn(a).

ते ओह़ गै ऐ, जिनेंगी तुंदे आस् ते सुनने, दिक् खीए ते जमीर पैदा कित्ता ऐ, पर तुस बड़ा गै कम आभारी ओ।

وَهُوَ الَّذِيْ ذَرَاَكُمْ فِى الْاَرْضِ وَاِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

bal qālū miṡla mā qālal-awwalūn(a).

ते उसी गै तुसें गी पैदा कित्ता ते तुसें गी धरती उप्पर फैलाया ऐ, ते उदे कोल तुस इकट्ठे होई जागे।

وَهُوَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

ते ओह़ गै ऐ जेका जीवन दिंदा ऐ ते मौत दा कारण बनदा ऐ, ते ओह़ गै ऐ, जेका रातीं-दिन दे बारी-बारी गी नियंत्रत करदा ऐ। तुस नेई समझदे?

بَلْ قَالُوْا مِثْلَ مَا قَالَ الْاَوَّلُوْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

इत्थूं तगर जे उनें शब्द बी आखेआ जेह्ड़े पिछले लोकें दे बोलने आह्ले शब्दें कन्नै मिलदे हे।

قَالُوْٓا ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

उन्हां ने आख्या, “क्या ए सच हे कि जदों अस्सां मरदे हां ते धूड़ ते हड्डियां बणनगे तां सचमुच अस्सां फिर जिंदा थी वेसेन?

لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا هٰذَا مِنْ قَبْلُ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

सचमुच, एह् साढ़े कन्नै ते साढ़े पुरखें कन्नै बी वादा कीता गेदा ऐ, एह् सिर्फ प्राचीन लोकें दी परी कथा ऐ!"

قُلْ لِّمَنِ الْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهَآ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul limanil-arḍu wa man fīhā in kuntum ta‘lamūn(a).

(मुहम्मद) कहो, "पृथ्वी किस दी है, ते उस विच जो कुछ भी है, अगर तुसीं जानदे हो?"

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tażakkarūn(a).

वे कशेंगे, “अल्लाह का शै ।” कहो, “तब तुझे याद न होंगे?”

قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ

qul mar rabbus-samāwātis-sab‘i wa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

कहो, “सत्त आकाश दा स्वामी ते महान सिंहासन दा प्रभु कौन ऐ?”

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tattaqūn(a).

वे जवाब देंगे, "(अल्लाह दा) है।" कहो, “फदरे तुभ पुण्य क्मों नशीॊ शैं?”

قُلْ مَنْۢ بِيَدِهٖ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ يُجِيْرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul mam biyadihī malakūtu kulli syai'iw wa huwa yujīru wa lā yujāru ‘alaihi in kuntum ta‘lamūn(a).

कहो, "सब चीजें दी ताकत किस दे हत्थ च ऐ। ओह रक्षा करदा ऐ, ते (उसदी सजा) कोला कुसै बी चीज दी रक्षा नेईं कीती जाई सकदी, जेकर तुस सिर्फ जानदे ओ?"

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ فَاَنّٰى تُسْحَرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul fa annā tusḥarūn(a).

वे जवाब देंगे, "(अल्लाह दा) है।" कहो, "(अगर ऐसा है), तो तुहानू किवें धोखा होया?"

بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِالْحَقِّ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

bal ataināhum bil-ḥaqqi wa innahum lakāżibūn(a).

भले ही असीं उहनां नूं सच्चाई ला दित्ती है, पर ओह सच्चे झूठे हन।

مَا اتَّخَذَ اللّٰهُ مِنْ وَّلَدٍ وَّمَا كَانَ مَعَهٗ مِنْ اِلٰهٍ اِذًا لَّذَهَبَ كُلُّ اِلٰهٍۢ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَ ۙ

mattakhażallāhu miw waladiw wa mā kāna ma‘ahū min ilāhin iżal lażahaba kullu ilāhim bimā khalaqa wa la‘alā ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍ(in), subḥānallāhi ‘ammā yaṣifūn(a).

अल्लाह दे कोल कोई संतान नहीं है, ते ओस दे नाल कोई (दूजे) देवता नहीं हन, (अगर बहुत सारे देवता होंदे), तां हर देवता जो (जीव) पैदा करदा सी, ओह लै के आ जांदा, ते उन्हां दे कुछ देवता कुछ होर नू हरा देंदे। अल्लाह दी महिमा होवे जो ओहनां ने जो कित्ता वेंदे ने,

عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ ࣖ

‘Ālimil-gaibi wasy-syahādati fa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

(ओह परमातमा है) जो सब अदृष्ट ते सारे दिखे जांदे हन । उच्चतम (अल्लाह) उस चीज़ तों उपर है जो ओह इक दूजे नाल जोड़दे हन।

قُلْ رَّبِّ اِمَّا تُرِيَنِّيْ مَا يُوْعَدُوْنَ ۙ

qur rabbi immā turiyannī mā yū‘adūn(a).

कहो (मुहम्मद), "हे मेरे रब, जे तुसीं मिगी दस्सोगे कि उंदे उप्पर केह् (सज़ा) दी धमकी दित्ती जंदी ऐ तां

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِيْ فِى الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

rabbi falā taj‘alnī fil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

हे मेरे रब, मिगी गलत करने आलें च नेईं बनाओ।"

وَاِنَّا عَلٰٓى اَنْ نُّرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقٰدِرُوْنَ

wa innā ‘alā an nuriyaka mā na‘iduhum laqādirūn(a).

ते सचमुच, साडे कोल तुहानूं (मुहम्मद) नू दस्सन दी ताकत है कि असीं उन्हां नू की धमकी दित्ती सी।

اِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ السَّيِّئَةَۗ نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَصِفُوْنَ

idfa‘ bil-latī hiya aḥsanus-sayyi'ah(ta), naḥnu a‘lamu bimā yaṣifūn(a).

उंदे बुरे कम्में गी बेहतर तरीके कन्नै नकार देओ, अस बेहतर जानने आं जे ओह् केह् (अल्लाह) गी सौंपदे न।

وَقُلْ رَّبِّ اَعُوْذُ بِكَ مِنْ هَمَزٰتِ الشَّيٰطِيْنِ ۙ

wa qur rabbi a‘ūżu bika min hamazātisy-syayāṭīn(i).

ते आखना, "हे मेरे रब, मैं शैतान दी फुसफुसाहट तों तेरी शरण लैंदा हां।

وَاَعُوْذُ بِكَ رَبِّ اَنْ يَّحْضُرُوْنِ

wa a‘ūżu bika rabbi ay yaḥḍurūn(i).

ते मैं तेरी शरण लैंदा हां, हे मेरे रब, तां जे ओह मेरे कोल नेईं औन।"

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُوْنِ ۙ

Ḥattā iżā jā'a aḥadahumul-mautu qāla rabbirji‘ūn(i).

(कफर करन वालों दी इह हाल है), जदों तक कि जदों उन्हां विचों इक नू मौत नहीं आंदी तां ओह आखदा है, "हे मेरे रब, मैंनू (संसार विच) वापस कर दे,

لَعَلِّيْٓ اَعْمَلُ صَالِحًا فِيْمَا تَرَكْتُ كَلَّا ۗاِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَاۤىِٕلُهَاۗ وَمِنْ وَّرَاۤىِٕهِمْ بَرْزَخٌ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

la‘allī a‘malu ṣāliḥan fīmā taraktu kallā, innahā kalimatun huwa qā'iluhā, wa miw warā'ihim barzakhun ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

तां जे मैं उन भलाई कम्में गी करी सकां जेड़े मैं छड्डी गेदे न।” बेशक नेईं, असल च एह् सिर्फ इक बहाना ऐ जेड़ा उ’नें आखेआ हा ते उंदे सामने उस दिन तकर बरजाख ऐ।

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَلَآ اَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ وَّلَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri falā ansāba bainahum yauma'iżiw wa lā yatasā'alūn(a).

जदूं तुरही बजाई जाग तां उस दिन (कयामत दे दिन) उंदे बश्कार कोई पारिवारिक रिश्ता नेईं रौह्ग, ते ना गै ओह् इक-दुए कन्नै सवाल नेईं पुच्छङन (ना गै)।

فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

जो तराजू (भलाई) तौलदा है, फिर ओह किस्मत वाले लोक हन।

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فِيْ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَ ۚ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum fī jahannama khālidūn(a).

ते जो (भलाई दे तराजू) विच रोशनी होवे, तां ओह लोक हन जो आपणे आप नू नुकसान पहुचांदे हन, ओह नरक विच अनन्त होणगे।

تَلْفَحُ وُجُوْهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيْهَا كٰلِحُوْنَ

talfaḥu wujūhahumun-nāru wa hum fīhā kāliḥūn(a).

उंदे चेहरे नरक दी अग्ग कन्नै जले दे न, ते विकृत होंठ कन्नै उदास हालत च नरक च न।

اَلَمْ تَكُنْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

alam takun āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum bihā tukażżibūn(a).

क्या मेरे श्लोक तुसें गी नेईं पढ़े गे, पर तुस हमेशा उंदा इन्कार करदे ओ?

قَالُوْا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَاۤلِّيْنَ

qālū rabbanā galabat ‘alainā syiqwatunā wa kunnā qauman ḍāllīn(a).

उने आख्या, “हे रब, अस अपनी बुराई कन्ने हारी गेदे आं, ते अस भटकदे लोक आं।

رَبَّنَآ اَخْرِجْنَا مِنْهَا فَاِنْ عُدْنَا فَاِنَّا ظٰلِمُوْنَ

rabbanā akhrijnā minhā fa in ‘udnā fa innā ẓālimūn(a).

हे साडे रब, सानु इस विचों कढो (सानु दुनिया विच वापस कर दे), अगर असीं अजे वी (अविश्वास विच) वापस आ जांदे हां, तां सचमुच असीं गलती करन वाले हां।"

قَالَ اخْسَـُٔوْا فِيْهَا وَلَا تُكَلِّمُوْنِ

qālakhsa'ū fīhā wa lā tukallimūn(i).

उने (अल्लाह) आख्या, "इस च नम्रता कन्ने टिको, ते मेरे कन्ने गल्ल नेईं करो।"

اِنَّهٗ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْ عِبَادِيْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

innahū kāna farīqum min ‘ibādī yaqūlūna rabbanā āmannā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairur-rāḥimīn(a).

सचमुच मेरे सेवकें दा इक समूह ऐ जेड़ा प्रार्थना करदा ऐ, "साढ़े प्रभु, अस विश्वास कीता ऐ, इस करी असेंगी माफ करो ते असेंगी दया करो, तुस दया दे सारें शा बेहतरीन दाता ओ।"

فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ

fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).

फिरी तुसें उनेंगी मजाकिया बनाई दित्ता, तां जे तुस मिगी याद करना भुल्ली गेदे ओ, ते तुस (सदा) उंदे उप्पर हस्सदे रेह्,

اِنِّيْ جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوْٓاۙ اَنَّهُمْ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

innī jazaituhumul-yauma bimā ṣabarū, annahum humul-fā'izūn(a).

सचमुच, अज्ज मैं उंदे धीरज दा इनाम देगा; सचमुच, ओह़ गै ह़न, जेके जीत हासल करङन।

قٰلَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِى الْاَرْضِ عَدَدَ سِنِيْنَ

qāla kam labiṡtum fil-arḍi ‘adada sinīn(a).

उने (अल्लाह) आख्या, "तुस कितने साल धरती उप्पर रौह्गे?"

قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْـَٔلِ الْعَاۤدِّيْنَ

qālū labiṡnā yauman au baḍa yaumin fas'alil-‘āddīn(a).

उन् ने जवाब दित्ता, "अस (पृथ्वी उप् पर) इक दिन जां अद्धे दिन रेह़, इस आस् ते जिनेंगी गिनती करने आस् ते पुछो।"

قٰلَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا لَّوْ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qāla il labiṡtum illā qalīlal lau annakum kuntum ta‘lamūn(a).

उने (अल्लाह) आख्या, "तुस (धरती उप्पर) थोड़ी देर गै रौह्गे, जेकर तुस सच्चें गै जानदे ओ।"

اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّمَا خَلَقْنٰكُمْ عَبَثًا وَّاَنَّكُمْ اِلَيْنَا لَا تُرْجَعُوْنَ

afa ḥasibtum annamā khalaqnākum ‘abaṡaw wa annakum ilainā lā turja‘ūn(a).

तो क्या तुस्सां सोचेया कि अस्सां तुवाकुं खेल एच (बिना किसे मकसद दे) पैदा कित्ता हे ते तुवाकुं साडे कोल वापस काहनी कित्ता वेसी?

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيْمِ

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), lā ilāha illā huw(a), rabbul-‘arsyil-karīm(i).

तो परम अल्लाह, सच्चा राजा है; कोई देवता (जिसदी पूजा करन दा हक है) सिवाय उस दे, परमात्मा (जिसदा मालिक) उदात्त सिंहासन दा है।

وَمَنْ يَّدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهٗ بِهٖۙ فَاِنَّمَا حِسَابُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ

wa may yad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhara lā burhāna lahū bih(ī), fa innamā ḥisābuhū ‘inda rabbih(ī), innahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

ते जो कोई अल्लाह दे अलावा होर देवता दी इबादत करदा है, जिस दा उसदा कोई सबूत नहीं है, उसदी हिसाब उस दे रब दे कोल होवेगी।

وَقُلْ رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

wa qur rabbigfir warḥam wa anta khairur-rāḥimīn(a).

ते (मुहम्मद) आखना, "हे मेरे रब, माफ करो ते (दे) रमत करो, तुसीं दया दा सब तों वड्डा दाता हो।"