Q.S लुकमान जी (لُقْمَان) - 34 श्लोक दी गिणती

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

अलीफ लम मिम।

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِۙ

tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

इह कुरान दीआं आयत हन जिन्हां विच ज्ञान है,

هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ

hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).

भलाई करने आलें लेई मार्गदर्शन ते दया दे रूप च,

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(अर्थात) नमाज करन वाले, जकात करन वाले ते परलोक विच विश्वास करन वाले।

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

ओह् लोक न जेह्ड़े अपने रब कोला हिदायतां हासल करदे रौंह्दे न ते ओह् किस्मत आह्ले न।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).

ते मनुख जाति विच वी वी हन जो बेकार गल्लां दा इस्तेमाल करके (लोग) अल्लाह दे राह तों बिना ज्ञान दे भटकन ते मजाक उड़ांदे हन। इन्हें अपमानजनक सजा होग।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا وَلّٰى مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَا كَاَنَّ فِيْٓ اُذُنَيْهِ وَقْرًاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihi āyātunā wallā mustakbiran ka'allam yasma‘hā ka'anna fī użunaihi waqrā(n), fabasyyirhu bi‘ażābin alīm(in).

ते जदूं साढ़े आयत उसी पढ़े जंदे न तां ओह् गर्व कन्नै मुड़दा ऐ जि'यां उसी नेईं सुनेआ होए, जि'यां उंदे दौनें कानें च रुकावट होऐ, फिरी उसी इक दर्दनाक सजा कन्नै खुश करदा ऐ।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ جَنّٰتُ النَّعِيْمِۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum jannātun na‘īm(i).

सचमुच, जो विश्वास करदे हन ते भलाई करदे हन, उहनां नू आनंद दे बाग होनगे,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

khālidīna fīhā, wa‘dallāhi ḥaqqā(n), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

ओह सच्चे परमात्मा दे वादे दे रूप च उस च गै रौंदे न। ते ओह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी ऐ।

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍۗ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ

khalaqas-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa anzalnā minas-samā'i mā'an fa ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).

उने आकाश गी बिना खंभे दे बनाया जिय्यां तुस उनेंगी दिखदे ओ, ते उने धरती दे पहाड़ें गी (सतह उप्पर) रखेया तां जे ओह (पृथ्वी) तुसें गी नेईं हिलग; ते हर किस्म दे चलदे प्राणी पैदा करदे न जेह्ड़े धरती उप्पर रौंह्दे न। ते असीं आसमान तों बरखा दा पानी उतार दित्ता, फिर उस विच हर तरह दे अच्छे पौधे पैदा कीते।

هٰذَا خَلْقُ اللّٰهِ فَاَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ بَلِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ ࣖ

hāżā khalqullāhi fa arūnī māżā khalaqal-lażīna min dūnih(ī), baliẓ-ẓālimūna fī ḍalālim mubīn(in).

एह् अल्लाह दी रचना ऐ, तां मिगी दस्सो जेह्ड़ा अल्लाह दे अलावा (तुंदी इबादत) ने बनाया ऐ। दरअसल, गलत करने आले साफ-साफ गलती च न।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).

ते सचमुच, अस्सां लुकमान गी समझ दित्ती ऐ, यानी "अल्लाह दा शुक्रगुजार बनो! ते जेड़ा (अल्लाह) दा शुक्रगुजार ऐ, तां सचमुच ओह अपने आप गी शुक्रगुजार करदा ऐ; ते जेड़ा शुक्रगुजार (बदनाम) नेईं ऐ, तां सचमुच अल्लाह सारें शा अमीर, सारें शा स्तुति योग्य ऐ।

وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ

wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).

ते (याद रखो) जदूं लुकमान ने अपने पुत्तर गी आखेआ हा, जिसलै उने उसी इक सबक सिखाया हा, "हे मेरे पुत्तर! अल्लाह कन्नै साथी नेईं करो, वाकई (अल्लाह) कन्नै साथी करना सच्चें गै बड़ा गै अन्याय ऐ।

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).

ते अस मनुख गी अपने मां-प्यो गी (भलाई करने) आज्ञा दित्ती। उंदी मां ने उसी बधदी कमजोरी दी हालत च गर्भ धारण करी लेआ हा, ते दो साल दी उम्र च गै उसी दुद्ध छुड़ाई दित्ता हा। मेरे ते अपने माता-पिता दा आभारी बनो। सिर्फ मेरे कोल ही तेरी वापसी होग।

وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

ते जेकर ओह दवैं तुसेंगी मेरे कन्ने साथी गी उस चीज़ कन्ने जोड़ने लेई मजबूर करदे न, जिसदे बारे च तुसेंगी कोई जानकारी नेईं ऐ, तां उंदी आज्ञा नेईं मनना, ते दुनिया च उनेंगी खरी चाल्ली जोड़ना, ते मेरे कोल वापस औने आह्लें दे रस्ते पर चलना। फिर मेरे कोल तेरी वापसी ऐ, फिर मैं तुसें गी दस्सना जे तुसें के कीता ऐ।

يٰبُنَيَّ اِنَّهَآ اِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِيْ صَخْرَةٍ اَوْ فِى السَّمٰوٰتِ اَوْ فِى الْاَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَطِيْفٌ خَبِيْرٌ

yā bunayya innahā in taku miṡqāla ḥabbatim min khardalin fatakun fī ṣakhratin au fis-samāwāti au fil-arḍi ya'ti bihallāh(u), innallāha laṭīfun khabīr(un).

(लुकमान ने आख्या) "हे मेरे पुत्तर! सचमुच, जेकर सरसों दे बीज जिन्ना भारी (कम) होंदा, ते ओह पत्थर च जां आसमान च जां धरती उप्पर होंदा तां अल्लाह उसी (इनाम) जरूर देंदा। निश्चय गै अल्लाह सबतूं सूक्ष्म, सबतूं सटीक ऐ।"

يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ

yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).

ओ मेरे पुत्तर ! प्रार्थना करो ते (मनुखें गी) हुक्म करो जे ओह् ठीक कम्म करन ते (उनेंगी) बुराई करने थमां रोकन ते तुंदे कन्नै जेह्ड़ा होंदा ऐ उसी धैर्य रक्खो, वाकई एह् इक महत्वपूर्ण गल्ल ऐ।

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ

wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

ते (अहंकार दे कारण) लोकें कोला मुंह नेईं मोड़ो, ते धरती उप्पर घमंडी नेईं चलना। सचमुच अल्लाह ओह लोग पसंद नहीं करदा जो घमंडी ते घमंड करदे हन।

وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ

waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).

ते अपनी चलने गी सरल बनाओ ते अपनी आवाज़ गी नरम करो। सचमुच, सबतूं बुरी आवाज़ गधे दी ऐ।"

اَلَمْ تَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَاَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهٗ ظَاهِرَةً وَّبَاطِنَةً ۗوَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ

alam tarau annallāha sakhkhara lakum mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa asbaga ‘alaikum ni‘amahū ẓāhirataw wa bāṭinah(tan), wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).

क्या तुसें नेईं दिक्खेआ जे अल्लाह ने तुंदे (फायदे) आस्तै जेह्ड़ा आकाश च ऐ ते धरती उप्पर ऐ उसी अपने वश च करी दित्ता ऐ ते तुंदे आस्तै शारीरिक ते मानसिक तौर उप्पर अपनी बरकत गी सिद्ध करी दित्ता ऐ। पर इंसानें विच ऐसे वी हन जो अल्लाह दी (एकता) ते बिना ज्ञान या हिदायत दे ते बिना किसी किताब दे विवाद करदे हन जो ज्ञान प्रदान करदी है।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).

ते जदुं उंदे कन् ने एह़ ग् लाया जंदा ऐ के "अल्लाह़ ने जेका गै प्रशस्त कित्ता ऐ, उदे पालन करो!" उने जवाब दित्ता, "(नहीं), पर अस (केवल) अपने पुरखें कोला सिक्खे दे रिवाजें दा पालन करने आं।" क्या ओ (अपने पुरखें दे पिच्छे चलनगे) भले ही शैतान असल विच उन्हां कूं अग्ग (नरक) कूं जलाने दी सजा दे वास्ते सद्ददा पे?

۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ

wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).

ते जो कोई अल्लाह दे अधीन होवे, जबकि ओह भलाई करन वाला इंसान है, तां सचमुच उसने इक मजबूत गुस्से (रस्सी) नू पकड़ेया है। सारे मामलें दा अंत सिर्फ अल्लाह दे कोल ऐ।

وَمَنْ كَفَرَ فَلَا يَحْزُنْكَ كُفْرُهٗۗ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ

wa man kafara falā yaḥzunka kufruh(ū), ilainā marji‘uhum fanunabbi'uhum bimā ‘amilū, innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

ते जो कुफर करदा है, उस दी कुफर तुहानू (मुहम्मद) दुखी नहीं करनी चाइदी। सिर्फ साडे कोल ही ओह वापस आ जांगन, फिर असीं उन्हां नूं ओहनां दी जानकारी देंगे जो उन्हां ने कीता है। दरअसल, अल्लाह दिल दी सारी सामग्री दा सर्वज्ञ है।

نُمَتِّعُهُمْ قَلِيْلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ اِلٰى عَذَابٍ غَلِيْظٍ

numatti‘uhum qalīlan ṡumma naḍṭarruhum ilā ‘ażābin galīẓ(in).

असीं उनेंगी थोड़ी देर मस्ती करने दित्ता, फिर अस उनेंगी कठोर सजा च (प्रवेश करने लेई) मजबूर करी दित्ता।

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qulil-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

ते सचमुच, जेकर तुस (मुहम्मद) उंदे कोला पुच्छो, "आकाश ते धरती गी कुसने बनाया?" बेशक ओह जवाब देंगन, "अल्लाह।" कहो, "अल्लाह दी स्तुति होवे" पर उन्हां विचों ज्यादातर नहीं जानदे।

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

आकाश ते धरती च सब किश अल्लाह दी ऐ। सचमुच अल्लाह, ओह सब तों अमीर, सब तों ज्यादा स्तुति योग्य है।

وَلَوْ اَنَّ مَا فِى الْاَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ اَقْلَامٌ وَّالْبَحْرُ يَمُدُّهٗ مِنْۢ بَعْدِهٖ سَبْعَةُ اَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمٰتُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wa lau anna mā fil-arḍi min syajaratin aqlāmuw wal-baḥru yamudduhū mim ba‘dihī sab‘atu abḥurim mā nafidat kalimātullāh(i), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

ते जेकर धरती उप्पर जेह्ड़े बी बूह्टे कलम होंदे ते समुंदर (स्याही) होंदे, उसदे बाद सत्त (अधिक) समुंदरें कन्नै भरोचे दे होंदे तां अल्लाह दे शब्द खत्म नेईं होंदे। दरअसल, अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वबुद्धिमान ऐ।

مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَّاحِدَةٍ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌۢ بَصِيْرٌ

mā khalqukum wa lā ba‘ṡukum illā kanafsiw wāḥidah(tin), innallāha samī‘um baṣīr(un).

तुहाडी रचना ते जी उठना (अल्लाह वास्ते) सिर्फ इक ही आत्मा (आसान) दे समान है। सचमुच अल्लाह सब सुनने आला, सब देखने आला ऐ।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۖ كُلٌّ يَّجْرِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّاَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

alam tara annallāha yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī ilā ajalim musammaw wa annallāha bimā ta‘malūna khabīr(un).

क्या तुस्सां नेईं डेखदे के अल्लाह रात गी दिन च मिलांदा ऐ ते दिन गी रात च मिलांदा ऐ, ते सूरज ते चंद्रमा गी अपने अधीन करी दित्ता ऐ, हर इक अपने रस्ते गी इक निर्धारित अवधि तकर चलांदा ऐ? दरअसल, अल्लाह तुस जो करदे ओ, ओदे कन्ने परिचित ऐ।

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ وَاَنَّ مَا يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الْبَاطِلُۙ وَاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ ࣖ

Żālika bi'annallāha huwal-ḥaqqu wa anna mā yad‘ūna min dūnihil-bāṭil(u), wa annallāha huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

इस चाल्ली, कीजे वाकई अल्लाह, ओह् सच्चा (परमात्मा) ऐ ते जेह्ड़ा बी ओह् अल्लाह कोला बक्ख आखदे न, ओह् झूठ ऐ। ते वाकई अल्लाह, ओह सब तों वड्डा, सब तों वड्डा है।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللّٰهِ لِيُرِيَكُمْ مِّنْ اٰيٰتِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

alam tara annal-fulka tajrī fil-baḥri bini‘matillāhi liyuriyakum min āyātih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

क्या तुस नेईं दिक्खदे के जहाज अल्लाह दी किरपा कन्ने समुंदरे च चलदे न, तां जे ओह् तुसेंगी अपने किश निशानें गी दस्सन? सचमुच, इस च उंदी निशानी हर उस व्यक्ति आस्ते न जेड़ा धैर्य रखदा ऐ ते आभारी ऐ।

وَاِذَا غَشِيَهُمْ مَّوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُّقْتَصِدٌۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُوْرٍ

wa iżā gasyiyahum maujun kaẓ-ẓulali da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri faminhum muqtaṣid(un), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illā kullu khattārin kafūr(in).

ते जदूं ओह पहाड़ें जिन्ना बड्डी लहरें कन्नै लुढ़कदे न तां ओह् अल्लाह गी सच्चे ते सच्चे मनै कन्नै उंदे उप्पर विश्वास करदे न। पर जदों अल्लाह ने उन्हां नूं ज़मीन ते पहुंचण तों बचाया तां उन्हां विचों कुझ सीधी राह ते चलदे रेह। साडे आयत दा इन्कार करने आले सिर्फ कृतघ्न गद्दार गै न।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).

ऐ लोक ! अपने रब कोला डरो ते उस दिन कोला डरो जिसलै (जदूं) इक पिता अपने बच्चे दी मदद नेईं करी सकदा, ते इक बच्चा अपने पिता दी जरा बी मदद नेईं करी सकग। सचमुच अल्लाह दे वादे पक्के तौर उप्पर सच्च न, इस करी कदें बी दुनिया दी जिंदगी कन्नै धोखा नेईं देओ, ते अल्लाह (आज्ञा मनने) च धोखेबाजें कन्नै धोखा नेईं करो।

اِنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَۚ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْاَرْحَامِۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًاۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌۢ بِاَيِّ اَرْضٍ تَمُوْتُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ خَبِيْرٌ ࣖ

innallāha ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa yunazzilul-gaiṡ(a), wa ya‘lamu mā fil-arḥām(i), wa mā tadrī nafsum māżā taksibu gadā(n), wa mā tadrī nafsum bi'ayyi arḍin tamūt(u), innallāha ‘alīmun khabīr(un).

सचमुच, क़यामत दे दिन दा ज्ञान सिर्फ अल्लाह दे कोल ही है; ते जेड़ा बरखा करदा ऐ, ते जानदा ऐ के गर्भ च के ऐ। ते कोई बी (पक्का) नेईं जान सकदा जे ओह् कल केह् करग। ते कोई बी नेई जान सकदा के ओह़ धरती उप् पर कित् थें मरग। दरअसल, अल्लाह सर्वज्ञ, सर्वज्ञ है।