تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil-‘azīzil-ḥakīm(i).

इस किताब (अल-कुरान) गी अल्लाह, परम शरीफ, परम ज्ञानी ने उतारया हा।

اِنَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللّٰهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّيْنَۗ

innā anzalnā ilaikal-kitāba bil-ḥaqqi fa‘budillāha mukhliṣal lahud-dīn(a).

सचमुच, असीं किताब (कुरान) तुहाडे (मुहम्मद) नू सच्चाई (लाने) दे नाल उतार दित्ती है। तो अल्लाह की इबादत अपने धर्म में ईमानदारी और ईमानदारी से करें।

اَلَا لِلّٰهِ الدِّيْنُ الْخَالِصُ ۗوَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۘ مَا نَعْبُدُهُمْ اِلَّا لِيُقَرِّبُوْنَآ اِلَى اللّٰهِ زُلْفٰىۗ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِيْ مَا هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ ەۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ مَنْ هُوَ كٰذِبٌ كَفَّارٌ

alā lillāhid-dīnul-khāliṣ(u), wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'(a), mā na‘buduhum illā liyuqarribūnā ilallāhi zulfā, innallāha yaḥkumu bainahum fī mā hum fīhi yakhtalifūn(a), innallāha lā yahdī man huwa kāżibun kaffār(un).

चेता रक्खना! सिर्फ अल्लाह ही शुद्ध धर्म (शिर्क तों) दा है। ते जिने उंदे अलावा होर रक्षक लेई लेंदे हे (कहा) "अस उंदी इबादत नेईं करदे पर (उम्मीद) करदे आं जे ओह् असेंगी अल्लाह दे जितना होई सकै नेड़े लेई औन।" सचमुच, अल्लाह उंदे बीच जिस गल्ल दा विवाद करदे न, उंदे बारे च न्याय करग। सचमुच अल्लाह झूठे ते बहुत काफिर होन वाले लोकां दा मार्गदर्शन नहीं करदा।

لَوْ اَرَادَ اللّٰهُ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا لَّاصْطَفٰى مِمَّا يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۙ سُبْحٰنَهٗ ۗهُوَ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

wa lau arādallāhu ay yattakhiża waladal laṣṭafā mimmā yakhluqu mā yasyā'(u), subḥānah(ū), huwallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

अगर अल्लाह इक बच्चे गी लेई जाना चांहदा ऐ तां बेशक ओह जो चाहंदा ऐ उसी चुनग जो उने बनाया ऐ। महिमा उसी दी हो। ओह् अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वशक्तिमान ऐ।

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۚ يُكَوِّرُ الَّيْلَ عَلَى النَّهَارِ وَيُكَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ يَّجْرِيْ لِاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ اَلَا هُوَ الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), yukawwirul-laila ‘alan-nahāri wa yukawwirun nahāra ‘alal-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī li'ajalim musammā(n), alā huwal-‘azīzul-gaffār(u).

उसने आकाश ते धरती गी सही (उद्देश्य) कन्ने बनाया; रात गी दिन उप्पर वश च कीता ते दिन गी रात गी वश च कीता ते सूरज ते चंद्रमा गी वश च कीता, हर इक अपने निर्धारित समें दे मताबक दौड़दा रेआ। चेता रक्खना! ओह् परम शरीफ, परम क्षमाशील ऐ।

خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ الْاَنْعَامِ ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍ ۗ يَخْلُقُكُمْ فِيْ بُطُوْنِ اُمَّهٰتِكُمْ خَلْقًا مِّنْۢ بَعْدِ خَلْقٍ فِيْ ظُلُمٰتٍ ثَلٰثٍۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُۗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ فَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

khalaqakum min nafsiw wāḥidatin ṡumma ja‘ala minhā zaujahā wa anzala lakum minal-an‘āmi ṡamāniyata azwāj(in), yakhluqukum fī buṭūni ummahātikum khalqam mim ba‘di khalqin fī ẓulumātin ṡalāṡ(in), żālikumullāhu rabbukum lahul-mulk(u), lā ilāha illā huw(a), fa'annā tuṣrafūn(a).

उने तुसेंगी इक मानू (आदम) थवां पैदा कित्ता हा फिर उदे थवां उने तुंदा साथी बनाया ते उने तुंदे आस् ते अट्ठ जोड़े पशुधन उतारेया। उसने तुसेंगी त्रै न्हेरे च घटना दे बाद घटना च तुंदी मां दे पेट च बनाई दित्ता। जो (करता) ओह अल्लाह है, तेरा रब, रब जो राज दा मालिक है। उंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ; फिरी तुस कीं मुड़दे ओ?

اِنْ تَكْفُرُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ ۗوَلَا يَرْضٰى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَۚ وَاِنْ تَشْكُرُوْا يَرْضَهُ لَكُمْۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۗ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

in takfurū fa'innallāha ganiyyun ‘ankum, wa lā yarḍā li‘ibādihil-kufr(a), wa in tasykurū yarḍahu lakum, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, ṡumma ilā rabbikum marji‘ukum fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

जेकर तुस कुफर करदे ओ (इस गल्ल गी जानदे ओ) तां सचमुच अल्लाह गी तुंदी लोड़ नेईं ऐ ते ओह् अपने बासें दी कुफर गी मंजूर नेईं करदा। जेकर तुस आभारी ओ तां ओह़ तुंदे आभारी कन् ने खुश ऐ। पाप करने आला माह्नू दुए दे पापें गी नेईं लेई जंदा। फिर तुसीं अपने रब कोल वापस आ जाओगे ते ओह तुहानूं दस्सेगा कि तुसीं की कीता है। सचमुच, ओह (तुंदी) छाती च जे किश संग्रहीत ऐ, उसी सारे जानने आला ऐ।

۞ وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهٗ مُنِيْبًا اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهٗ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُوْٓا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيْلًا ۖاِنَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِ

wa iżā massal-insāna ḍurrun da‘ā rabbahū munīban ilaihi ṡumma iżā khawwalahū ni‘matan minhu nasiya mā kāna yad‘ū ilaihi min qablu wa ja‘ala lilllāhi andādal liyuḍilla ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ bikufrika qalīlā(n), innaka min aṣḥābin-nār(i).

ते जदूं मनुक्ख गी आपदा औंदी ऐ तां ओह् अपने रब कोला उंदी (आज्ञा मनने) करियै उसी (मदाद) मंगदा ऐ; पर जदूं ओह् उसी बरकत दिंदा ऐ तां ओह् (उस आपदा) गी भुल्ली जंदा ऐ जिसदे आस्तै ओह् पैह्लें अल्लाह कोला दुआ करदा हा, ते अल्लाह आस्तै सहयोगी बनांदा ऐ तां जे ओह् (लोकें गी) अपने रस्ते थमां भटकन। कहो, "थोड़ी दे य के लरए अऩनी अविश्वास के साथ मश कयें

اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ

amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).

(क्या तुसीं मुशरीक हन जो ज्यादा भाग्यशाली हो) या तुसीं रात नू इबादत करदे हो, सजदा ते खड़े हो के, परलोक दे डर नाल ते अपने रब दी रहमत दी उम्मीद विच? कहो, “क्या जानने आले ना जानने आले बराबर न?” सचमुच, अक्ल दे स्वामी गी गै सलाह दित्ती जंदी ऐ।

قُلْ يٰعِبَادِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوْا رَبَّكُمْ ۗلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَاَرْضُ اللّٰهِ وَاسِعَةٌ ۗاِنَّمَا يُوَفَّى الصّٰبِرُوْنَ اَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

qul yā ‘ibādil-lażīna āmanuttaqū rabbakum, lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa arḍullāhi wāsi‘ah(tun), innamā yuwaffaṣ-ṣābirūna ajrahum bigairi ḥisāb(in).

कहो (मुहम्मद) "हे मेरे वफादार सेवकों! अपने रब से डरो।" कीजे इस संसार च भलाई करने आह्ले लोकें गी भलाई हासल होग। ते परमेसरे दी धरती चौड़ी ऐ। धीरज रखने आह्लें गी गै उंदे इनामें च बिना कुसै सीमा दे बधाया जाग।

قُلْ اِنِّيْٓ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ اللّٰهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّيْنَ

qul innī umirtu an a‘budallāha mukhliṣal lahud-dīn(a).

कहो, "वास्तव च मिगी हुक्म दित्ता गेदा ऐ जे मैं अल्लाह दी पूरी आज्ञाकारिता कन्नै धर्म (अभ्यास) च उंदी इबादत करां।"

وَاُمِرْتُ لِاَنْ اَكُوْنَ اَوَّلَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa umirtu li'an akūna awwalal-muslimīn(a).

ते मिगी आज्ञा दित्ती गेई जे मैं पैह्ले गै आत्मसमर्पण करी लैना।"

قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

कहो, "सचमुच, जेकर मैं अपने रब दी आज्ञा नेईं मनना तां मैं उस बड्डे दिन दी सजा कोला डरदा हां।"

قُلِ اللّٰهَ اَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهٗ دِيْنِيْۚ

qulillāha a‘budu mukhliṣal lahū dīnī.

कहो, "अपने धर्म (अभ्यास) च मैं सिर्फ अल्लाह दी इबादत करदा हां।

فَاعْبُدُوْا مَا شِئْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖۗ قُلْ اِنَّ الْخٰسِرِيْنَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَاَهْلِيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ اَلَا ذٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِيْنُ

fa‘budū mā syi'tum min dūnih(ī), qul innal-khāsirīnal-lażīna khasirū anfusahum wa ahlīhim yaumal-qiyāmah(ti), alā żālika huwal-khusrānul-mubīn(u).

तो उहदे अलावा जिन्ना चाहो उन्दा इबादत करो! (हे मुशरिकों)। कहो, "सचमुच हारने आले ओह़ गै न, जेके क़यामत दे दिन अपने आप गी ते अपने परोआरें गी खोई जंदे न।"

لَهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۗذٰلِكَ يُخَوِّفُ اللّٰهُ بِهٖ عِبَادَهٗ ۗيٰعِبَادِ فَاتَّقُوْنِ

lahum min fauqihim ẓulalum minan-nāri wa min taḥtihim ẓulal(un), żālika yukhawwifullāhu bihī ‘ibādah(ū), yā ‘ibādi fattaqūn(i).

उंदे उप्पर अग्ग दी परतें ते थल्ले उंदे आस्तै तैयार कीती गेदी परतें ही। इस तर्हां अल्लाह अपने दास नू (उस सजा नाल) धमकी दिंदा है। "हे मेरे सेवक, मेरे कोला डरो।"

وَالَّذِيْنَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوْتَ اَنْ يَّعْبُدُوْهَا وَاَنَابُوْٓا اِلَى اللّٰهِ لَهُمُ الْبُشْرٰىۚ فَبَشِّرْ عِبَادِۙ

wal-lażīnajtanabuṭ-ṭāgūta ay ya‘budūhā wa anābū ilallāhi lahumul-busyrā, fabasysyir ‘ibād(i).

ते जेड़े तगुत तों दूर रेंदे हन (अर्थात) इसदी इबादत नहीं करदे ते अल्लाह दे कोल वापस आंदे हन, ओ खुशखबरी दे हकदार हन; इस करिए मेरे दासें गी सुसमाचार पजाओ।

الَّذِيْنَ يَسْتَمِعُوْنَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُوْنَ اَحْسَنَهٗ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدٰىهُمُ اللّٰهُ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمْ اُولُوا الْاَلْبَابِ

allażīna yastami‘ūnal-qaula fa yattabi‘ūna aḥsanah(ū), ulā'ikal-lażīna hadāhumullāhu wa ulā'ika hum ulul-albāb(i).

(अर्थात) जो शबद सुणदे हन ते उस दे बेहतरीन दा पालन करदे हन। उन ही हन जिन्हां नू अल्लाह ने मार्गदर्शन कीता है ते उह ही समझ नाल संपन्न हन।

اَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِۗ اَفَاَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِى النَّارِ ۚ

afaman ḥaqqa ‘alaihi kalimatul-‘ażāb(i), afa'anta tunqiżu man fin-nār(i).

तो क्या (क्या तुसीं किस्मत बदलना चांदे हो) जिन्हां नू सजा मिलनी पक्की है? क्या तुस (मुहम्मद) उनें लोकें गी बचागे जेड़े नरक च न?

لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ ۙتَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ەۗ وَعْدَ اللّٰهِ ۗ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ الْمِيْعَادَ

lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum gurafum min fauqihā gurafum mabniyyah(tun), tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa‘dallāh(i), lā yukhlifullāhul-mī‘ād(a).

पर जेड़े अपने रब कोला डरदे न, उंदे कोल (जन्नत च) कमरे होंगन, जिंदे उप्पर (परतें च) बने दे कमरे होंगन, जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न। (यानी) अल्लाह दा वादा। अल्लाह अपना वादा ना तोड़दा।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَلَكَهٗ يَنَابِيْعَ فِى الْاَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا مُّخْتَلِفًا اَلْوَانُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهٗ حُطَامًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ ࣖ

alam tara annallāha anzala minas-samā'i mā'an fasalakahū yanābī‘a fil-arḍi ṡumma yaj‘aluhū ḥuṭāmā(n), ina fī żālika lażikrā li'ulil-albāb(i).

क्या तुस्सां नेईं डेखदे के अल्लाह आसमान तों पानी भेजदा है ते उस नूं धरती विच झरने दे रूप विच बहवांदा है, फिर ओस नाल अलग-अलग रंग दी फसलां पैदा करदा है; फिरी ओह सुक्की जंदे न ते तुस उनेंगी पीले रंग दे होंदे दिक्खदे ओ; फिरी उनेंगी बिखरे दे मलबे च बदली दिंदा ऐ। सचमुच, इस च समझदार मनुक्खें आस्तै इक सबक ऐ।

اَفَمَنْ شَرَحَ اللّٰهُ صَدْرَهٗ لِلْاِسْلَامِ فَهُوَ عَلٰى نُوْرٍ مِّنْ رَّبِّهٖ ۗفَوَيْلٌ لِّلْقٰسِيَةِ قُلُوْبُهُمْ مِّنْ ذِكْرِ اللّٰهِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

afaman syaraḥallāhu ṣadrahū lil-islāmi fahuwa ‘alā nūrim mir rabbih(ī), fawailul lil-qāsiyati qulūbuhum min żikrillāh(i), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

तो क्या ओह लोग जिन्हां दे दिल अल्लाह ने खोले हन कि ओ इस्लाम दे धर्म नू (स्वीकार करन) ते फिर उहनां नूं अपने रब तों रोशनी मिलदी है (उस ही लोग जिन्हां दे दिल पत्थर दे हन)? तो धिक्कार उनकों जिनके दिल अल्लाह की याद करन में जम गए हैं। वे जाहिर गलती च न।

اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ

allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).

अल्लाह ने बेहतरीन शब्द (अर्थात) उसी कुरान (इसदे आयत) गी बार-बार उतारे न, इसदे कारण अपने रब कोला डरने आलें दी चमड़ी काँपदे होई, फिर उंदी चमड़ी ते दिल शांत होई जंदे न जदूं ओ अल्लाह दी याद करदे न। यही अल्लाह दा हिदायत है, उस किताब नाल ओह जिस नूं चाहंदा है, उस नूं मार्गदर्शन करदा है। ते जिस नूं अल्लाह गुमराह करन दिंदा है, उस नू कोई वी मार्गदर्शन नहीं कर सकदा।

اَفَمَنْ يَّتَّقِيْ بِوَجْهِهٖ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗوَقِيْلَ لِلظّٰلِمِيْنَ ذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

afamay yattaqī biwajhihī sū'al-‘ażābi yaumal-qiyāmah(ti), wa qīla liẓ-ẓālimīna żūqū mā kuntum taksibūn(a).

तो क्या लोग जो अपणेह चेहरे दी रक्षा करेंदे हेन ओ कयामत दे डीह बुरी सजा तों बचनगे (उवें ही मुसलमान जो सजा दे अधीन कैनी)? ते गलत करने आलें गी एह़ ग् लाया गेया के "तुस जे किश कित्ता ऐ, उदे इनाम दा स्वाद चखो।"

كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَاَتٰىهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَ

każżabal-lażīna min qablihim fa'atāhumul-‘ażābu mi ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).

जिन्हां ने उन्हां तों पहलां (दूतों) दा इन्कार कीता सी, फिर उन्हां नू सजा उस दिशा तों आ गई जिसदी उन्हां दी उम्मीद नहीं सी।

فَاَذَاقَهُمُ اللّٰهُ الْخِزْيَ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُ ۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

fa ażāqahumullāhul-khizya fil-ḥayātid-dun-yā, wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

इस करिए अल्लाह ने उंदे उप्पर दुनिया दी जिंदगी दी बेइज्जती कीती। ते सचमुच, परलोक च सजा होर बी बड्डी ऐ, जेकर (केवल) उनेंगी पता हा।

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَۚ

wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡalil la‘allahum yatażakkarūn(a).

ते सचमुच अस्सां इस कुरान विच इंसान वास्ते हर तरह दे दृष्टांत बणाए हन तां कि ओ सिख सकन।

قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِيْ عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

qur'ānan ‘arabiyyan gaira żī ‘iwajil la‘allahum yattaqūn(a).

(यानी) कुरान अरबी विच है, (उस विच) कोई कुटिलता नहीं है कि ओह पुण्यात्मा होन।

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيْهِ شُرَكَاۤءُ مُتَشٰكِسُوْنَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

Ḍaraballāhu maṡalar rajulan fīhi syurakā'u mutasyākisūna wa rajulan salamal lirajulin hal yastawiyāni maṡalā(n), al-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

अल्लाह इक आदमी दी मिसाल पेश करदा है जिसदा मालिक कई साथी विवाद विच है, ते इक गुलाम जो पूरी तरह इक आदमी दा है। क्या दो गुलाम दी हालत बराबर ऐ? अल्लाह दी स्तुति होवे, पर ज्यादातर इन्हां दा पता नहीं।

اِنَّكَ مَيِّتٌ وَّاِنَّهُمْ مَّيِّتُوْنَ ۖ

innaka mayyituw wa innahum mayyitūn(a).

सचमुच तुसीं (मुहम्मद) मर जाओगे ते ओह वी मर जांगन।

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عِنْدَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُوْنَ ࣖ ۔

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati ‘inda rabbikum takhtaṣimūn(a).

फिर सचमुच कयामत दे दिन तुस अपने रब दे सामने विवाद करगे।

۞ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللّٰهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ اِذْ جَاۤءَهٗۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimman każaba ‘alallāhi wa każżaba biṣ-ṣidqi iż jā'ah(ū), alaisa fī jahannama maṡwal lil-kāfirīn(a).

तो अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करन वाला ते उस सच्चाई दा इन्कार करन वाले तों ज्यादा बेईमानी कौन है? क्या नरक ओह जगह नहीं है जित्थे अविश्वासी रहंदे ने?

وَالَّذِيْ جَاۤءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

wal-lażī jā'a biṣ-ṣidqi wa ṣaddaqa bihī ulā'ika humul-muttaqūn(a).

ते सच्चाई (मुहम्मद) लाने आले ते इसदी पुष्टि करने आले, ओह पुण्य लोक हन।

لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ ذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَۚ

lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).

जो चाहंदे हन उसी अपने रब कोला हासल करदे न। भलाई करने आलें दा इनाम ऐसा,

لِيُكَفِّرَ اللّٰهُ عَنْهُمْ اَسْوَاَ الَّذِيْ عَمِلُوْا وَيَجْزِيَهُمْ اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ الَّذِيْ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

liyukaffirallāhu ‘anhum aswa'al-lażī ‘amilū wa yajziyahum ajrahum bi'aḥsanil-lażī kānū ya‘malūn(a).

तां जे अल्लाह उंदे बुरे कम्में गी मिटा दे जेह्ड़े उंदे कोला बी बेहतर कम्में गी उंदे कोला बी बेहतर इनाम देई देग।

اَلَيْسَ اللّٰهُ بِكَافٍ عَبْدَهٗۗ وَيُخَوِّفُوْنَكَ بِالَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍۚ

alaisallāhu bikāfin ‘abdah(ū), wa yukhawwifūnaka bil-lażīna min dūnih(ī), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).

क्या अल्लाह अपने दासें लेई काफी नेईं ऐ? उहनां दे अलावा (इबादत) नाल तुहानूं डरांदे हन। जिसगी अल्लाह भटकने दी अनुमति दिंदा ऐ, उसी कोई मार्गदर्शन नेईं करी सकदा।

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ مُّضِلٍّ ۗ اَلَيْسَ اللّٰهُ بِعَزِيْزٍ ذِى انْتِقَامٍ

wa may yahdillāhu famā lahū min muḍill(in), alaisallāhu bi‘azīzin żintiqām(in).

ते जिस नूं अल्लाह दी हिदायत होवे, उस नू कोई गुमराह नहीं कर सकदा। क्या अल्लाह सर्वशक्तिमान नेईं ऐ ते उसी सजा देने दी (शक्ति) ऐ?

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗ قُلْ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ اَرَادَنِيَ اللّٰهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كٰشِفٰتُ ضُرِّهٖٓ اَوْ اَرَادَنِيْ بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكٰتُ رَحْمَتِهٖۗ قُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ ۗعَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qul afara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi in arādaniyallāhu biḍurrin hal hunna kāsyifātu ḍurrihī au arādanī biraḥmatin hal hunna mumsikātu raḥmatih(ī), qul ḥasbiyallāh(u), ‘alaihi yatawakkalul-mutawakkilūn(a).

ते सच् च च जेकर तुस उंदे शा पुच् छदे ओ के "अंबर ते धरती गी कुस ने बनाया?" वे ज़रूर जवाब देंगे, "अल्लाह।" कहो, "फिर क्या तुस जानदे ओ के तुस अल्लाह दे अलावा की इबादत करदे ओ, जेकर अल्लाह मेरे उप्पर आपदा लाना चांहदा ऐ तां के ओह आपदा गी दूर करी सकन, या जेकर अल्लाह मिगी मेहरबानी करना चांहदे न तां के ओ उंदी रमत गी रोक सकदे न?" कहो, "अल्लाह मेरे लेई काफी ऐ। उदे कोल जेड़े भरोसा करदे न, ओह् अपने अधीन होंदे न।"

قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۚفَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ

qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a).

कहो (मुहम्मद) "हे मेरे लोक! तुहाडी स्थिति दे मुताबिक कम्म करो, मैं वी (ऐसा) करदा हां। बाद विच तुहानूं पता लग जावेगा,

مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

जिसगी अपमानजनक सजा मिलग ते अनन्त सजा उसी उप्पर पौग।"

اِنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّۚ فَمَنِ اهْتَدٰى فَلِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ ࣖ

innā anzalnā ‘alaikal-kitāba lin-nāsi bil-ḥaqq(i), fa manihtadā fa linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

सचमुच, असी तुहाडे कोल किताब (कुरान) भेजी है जो मनुख जाति विच सच्चाई लांदी है; जिसगी हिदायता मिलदा ऐ तां (मार्गदर्शन) अपने आस्तै ऐ, ते जेह्ड़ा भटकदा ऐ तां सच्चें गै गलती अपने आस्तै ऐ, ते तुस उंदे आस्तै जिम्मेदार नेईं ओ।

اَللّٰهُ يَتَوَفَّى الْاَنْفُسَ حِيْنَ مَوْتِهَا وَالَّتِيْ لَمْ تَمُتْ فِيْ مَنَامِهَا ۚ فَيُمْسِكُ الَّتِيْ قَضٰى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْاُخْرٰىٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

allāhu yatawaffal-anfusa ḥīna mautihā wal-latī lam tamut fī manāmihā, fayumsikul-latī qaḍā ‘alaihal-mauta wa yursilul-ukhrā ilā ajalim musammā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).

अल्लाह (लोकें) दी मौत दे वक्त उंदी आत्माएं गी लेई जंदा ऐ ते (लोकें) दी आत्माएं गी लेई जंदा ऐ जेह्ड़े सोंदे होई नेईं मरदे; इस करिए ओह (लोकें) दी आत्माएं गी बरकरार रखदा ऐ जिंदे आस्तै उने मौत दा हुक्म दित्ता ऐ ते दूएं गी इक नियत अवधि आस्तै रिहा करदा ऐ। सचमुच, इस विच (अल्लाह दी महानता दे) निशान हन, जो कि विचार देण वाले लोकां वास्ते।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُفَعَاۤءَۗ قُلْ اَوَلَوْ كَانُوْا لَا يَمْلِكُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَعْقِلُوْنَ

amittakhażū min dūnillāhi syufa‘ā'(a), qul awalau kānū lā yamlikūna syai'aw wa lā ya‘qilūn(a).

या अल्लाह दे अलावा मददगार लैंदे ने? कहो, "क्या तुस उनेंगी लेई लैंदे ओ, भलेआं उंदे कोल किश नेई ऐ ते नेई समझदे ओ?"

قُلْ لِّلّٰهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيْعًا ۗ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

qul lillāhisy-syafā‘atu jamī‘ā(n), lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

कहो, "मदद अल्लाह की ही है। उवने आकाश औय ऩृथ्वी का राज का स्वामी शै। ऩशरे उवके ऩास तुभ ऩरट जाओगे।"

وَاِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَحْدَهُ اشْمَـَٔزَّتْ قُلُوْبُ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِۚ وَاِذَا ذُكِرَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَ

wa iżā żukirallāhu waḥdahusyma'azzat qulūbul-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirah(ti), wa iżā żukiral-lażīna min dūnihī iżā hum yastabsyirūn(a).

ते जेकर सिर्फ अल्लाह दा नां गै लैता जा तां परलोक च विश्वास नेईं करने आह्लें दे दिल बड़े परेशान होंगन। पर, जदूं अल्लाह दे अलावा होर देवताएं दे नां लैंदे न तां ओह् अचानक खुश होई जंदे न।

قُلِ اللّٰهُمَّ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ عٰلِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ اَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِيْ مَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

qulillāhumma fāṭiras-samāwāti wal-arḍi ‘ālimal-gaibi wasy-syahādati anta taḥkumu baina ‘ibādika fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

कहो, "हे अल्लाह, आकाश ते धरती दे रचयिता, जो सारे अनदेखे ते असली गी जानदे ओ, तुस गै अपने दासें दे बीच फैसला करदे ओ के ओह हमेशा किस गल्ल उप्पर विवाद करदे न।"

وَلَوْ اَنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا وَّمِثْلَهٗ مَعَهٗ لَافْتَدَوْا بِهٖ مِنْ سُوْۤءِ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ وَبَدَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مَا لَمْ يَكُوْنُوْا يَحْتَسِبُوْنَ

wa lau anna lil-lażīna ẓalamū mā fil-arḍi jamī‘aw wa miṡlahū ma‘ahū laftadau bihī min sū'il-‘ażābi yaumal-qiyāmah(ti), wa badā lahum minallāhi mā lam yakūnū yaḥtasibūn(a).

ते जेकर गलत करने आलें कोल धरती उप्पर सब किश होंदा ते इसदे अलावा उतनी गै चीज होंदी तां ओ कयामत दे दिन बुरी सजा थमां इस कन्नै अपने आप गी जरूर छुड़ाई लैंदे। ते उनेंगी अल्लाह दी इक सजा साफ होई गेई, जिसदी उनेंगी पैह्लें कदें बी अंदाजा नेईं हा।

وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

wa badā lahum sayyi'ātu mā kasabū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ते उनेंगी साफ होई गेया के उनेंगी केह़ बुराई कित्ती ऐ ते ओह़ उदे उप् पर ह़मेसा मजाक उड़ांदे आए हे।

فَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَاۖ ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنٰهُ نِعْمَةً مِّنَّاۙ قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ ۗبَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa'iżā massal-insāna ḍurrun da‘ānā ṡumma iżā khawwalnāhu ni‘matam minnā, qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilm(in), bal hiya fitnatuw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

इस आस् ते जदुं कुसे मानू गी आपदा औंदी ऐ तां ओह़ असेंगी सद्ददा ऐ, तां जदुं अस उसी अपना आशीर्वाद दिंदे आं तां ओह़ ग् लांदा ऐ, "सचमुच, मिगी ए आशीर्वाद सिर्फ मेरी अक् खी दे कारण गै दित्ता गेदा हा।" दरअसल, एह् इक परीक्षण ऐ, पर उंदे च मते सारें गी पता नेईं ऐ।

قَدْ قَالَهَا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

qad qālahal-lażīna min qablihim famā agnā ‘anhum mā kānū yaksibūn(a).

सचमुच, जिन्हां ने उन्हां तों पहलां इह आखया है, उहनां वास्ते उहनां दा कम्म हुण नहीं होवेगा जो उह करदे सन।

فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۗوَالَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ هٰٓؤُلَاۤءِ سَيُصِيْبُهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۙوَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

fa'aṣābahum sayyi'ātu mā kasabū, wal-lażīna ẓalamū min hā'ulā'i sayuṣībuhum sayyi'ātu mā kasabū, wa mā hum bimu‘jizīn(a).

फिर उन्हां ने जो कित्ता ओस दे बुरे नतीजे तों (आपदा) मारया। ते उंदे च गलत करने आलें गी बी उंदे कम्में दे बुरे नतीजें थमां (आफत) मारी दित्ता जाग ते ओह् बी नेईं बची सकन।

اَوَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

awalam ya‘lamū annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

ते क्या ओह नहीं जानदे कि अल्लाह जिस नू चाहंदा है, उस नूं रिज़ज फैलांदा है ते उस नू (जिस नू चाहंदा है) सीमित करदा है? वाकई इस विच (अल्लाह दी ताकत दे) निशानी हन, जो इमानदार लोकां वास्ते हन।

۞ قُلْ يٰعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اَسْرَفُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوْا مِنْ رَّحْمَةِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوْبَ جَمِيْعًا ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qul yā ‘ibādiyal-lażīna asrafū ‘alā anfusihim lā taqnaṭū mir raḥmatillāh(i), innallāha yagfiruż-żunūba jamī‘ā(n), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

कहो, "हे मेरे दास जो अपने आप दी सीमा तों परे जांदे ने! अल्लाह दी रहमत तों निराश न होओ। वाकई अल्लाह हर किसे दे गुनाह माफ करदा है। वाकई ओह सब तों ज्यादा क्षमाशील, दयालु है।"

وَاَنِيْبُوْٓا اِلٰى رَبِّكُمْ وَاَسْلِمُوْا لَهٗ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa anībū ilā rabbikum wa aslimū lahū min qabli ay ya'tiyakumul-‘ażābu ṡumma lā tunṣarūn(a).

ते अपने रब दे कोल वापस आ जाओ, ते सजा तुहाडे कोल आण तों पहलां उस नूं समर्पण कर देओ, तां तुहाडी कोई मदद नहीं होवेगी।

وَاتَّبِعُوْٓا اَحْسَنَ مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ بَغْتَةً وَّاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُوْنَ ۙ

wattabi‘ū aḥsana mā unzila ilaikum mir rabbikum min qabli ay ya'tiyakumul ‘ażābu bagtataw wa antum lā tasy‘urūn(a).

ते अचानक सजा तुंदे उप्पर औने कोला पैह्ले जेह्ड़ा तुंदे (कुरान) गी तुंदे कोल (कुरान) उप्पर भेजेआ गेदा ऐ, उसी जित्थें तकर होई सकै उसी पालन करो।

اَنْ تَقُوْلَ نَفْسٌ يّٰحَسْرَتٰى عَلٰى مَا فَرَّطْتُّ فِيْ جَنْۢبِ اللّٰهِ وَاِنْ كُنْتُ لَمِنَ السّٰخِرِيْنَۙ

an taqūla yā ḥasratā ‘alā mā farraṭṭu fī jambillāhi wa in kuntu laminas-sākhirīn(a).

तां जे कोई बी नेईं आक्खन जे 'अल्लाह दे प्रति (अपनी फर्जें गी पूरा करने) च मेरी लापरवाही दा मेरा किन्ना बड्डा पछतावा ऐ, ते सचमुच मैं उनें लोकें च शामल आं जेह्ड़े (अल्लाह दे धर्म) दा मजाक उड़ांदे न'।

اَوْ تَقُوْلَ لَوْ اَنَّ اللّٰهَ هَدٰىنِيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ ۙ

au taqūla lau annallāha hadānī lakuntu minal-muttaqīn(a).

या (कहीं) कोई नहीं कहंदा, 'अगर अल्लाह ने मेरी हिदायत दित्ती हुंदी तां मैं धर्मी लोकां विचों इक हो जांदा।'

اَوْ تَقُوْلَ حِيْنَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ اَنَّ لِيْ كَرَّةً فَاَكُوْنَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

au taqūla ḥīna taral-‘ażāba lau anna lī karratan fa akūna minal-muḥsinīn(a).

या (कहीं) कोई सजा दिखदे ही कहन, 'जे मैं (संसार विच) वापस आ सकदा तां मैं निश्चित रूप नाल भलाई करन वाले लोकां विचों इक हो जांदा।'

بَلٰى قَدْ جَاۤءَتْكَ اٰيٰتِيْ فَكَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَكْبَرْتَ وَكُنْتَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

balā qad jā'atka āyātī fa każżabta bihā wastakbarta wa kunta minal-kāfirīn(a).

सचमुच मेरी जानकारी तुंदे कोल आई गेई ऐ, पर तुस उसी इन्कार करदे ओ, इसदे बजाय तुस घमंड करदे ओ ते काफिरें च शामल ओ।"

وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ تَرَى الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلَى اللّٰهِ وُجُوْهُهُمْ مُّسْوَدَّةٌ ۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِيْنَ

wa yaumal-qiyāmati taral-lażīna każabū ‘alallāhi wujūhuhum muswaddah(tun), alaisa fī jahannama maṡwal lil-mutakabbirīn(a).

ते कयामत दे दिन तुसें गी दिखना ऐ जेड़े अल्लाह दे खिलाफ झूठ बोलदे हे, उंदे चेहरे काला। क्या नरक उन लोकें आस्ते जगह नेईं ऐ जिनेंगी जीने दा गर्व ऐ?

وَيُنَجِّى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا بِمَفَازَتِهِمْۖ لَا يَمَسُّهُمُ السُّوْۤءُ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

wa yunajjillāhul-lażīnattaqau bimafāzatihim, lā yamassuhumus-sū'u wa lā hum yaḥzanūn(a).

ते अल्लाह सज्जन गी उंदी जीत कन्ने बचाई लैग। सजा दा ना छूह्नगे, ना दुखी होनगे।

اَللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ ۙوَّهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ

allāhu khāliqu kulli syai'(in), wa huwa ‘alā kulli syai'iw wakīl(un).

अल्लाह सारे चीजां दा रचयिता है ते ओह सारे चीजां दा पोषण करन वाला है।

لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), wal-lażīna kafarū bi'āyātillāhi ulā'ika humul-khāsirūn(a).

आकाश ते धरती दी चाबी (खजाने) उंदे गै न। औय जो अल्लाह की आयतों को काफय कयते शैं, वे शी ऩानी ऩड़ने वार शैं।

قُلْ اَفَغَيْرَ اللّٰهِ تَأْمُرُوْۤنِّيْٓ اَعْبُدُ اَيُّهَا الْجٰهِلُوْنَ

qul afagairallāhi ta'murūnnī a‘budu ayyuhal-jāhilūn(a).

कहो (मुहम्मद) "क्या तुसीं मिगी अल्लाह दे अलावा होर इबादत करने दा हुक्म दे रहे हो, हे अज्ञानी लोग?"

وَلَقَدْ اُوْحِيَ اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكَۚ لَىِٕنْ اَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa laqad ūḥiya ilaika wa ilal-lażīna min qablik(a), la'in asyrakta layaḥbaṭanna ‘amaluka wa latakūnanna minal-khāsirīn(a).

ते सचमुच, तुंदे उप्पर ते तुंदे कोला पैह्ले (नबी) उप्पर एह् अवगत होई गेदा ऐ जे "वास्तव च जेकर तुस (अल्लाह) कन्नै साझीदार बनांदे ओ तां तुंदे कम्में गी जरूर मिटाई दित्ता जाग ते तुस बी हारने आह्लें च शामल होई जागे।"

بَلِ اللّٰهَ فَاعْبُدْ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

balillāha fa‘bud wa kum minasy-syākirīn(a).

इस करिए अल्लाह गी गै तुस इबादत करदे ओ ते तुसेंगी उनें लोकें च शामल होने देयो जेह्ड़े शुक्रगुजार होंदे न।"

وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖۖ وَالْاَرْضُ جَمِيْعًا قَبْضَتُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَالسَّمٰوٰتُ مَطْوِيّٰتٌۢ بِيَمِيْنِهٖ ۗسُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrih(ī), wal-arḍu jamī‘an qabḍatuhū yaumal-qiyāmati was-samāwātu maṭwiyyātum biyamīnih(ī), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

ते उह अल्लाह दी महिमा उवें नहीं करदे जिवें उहनां नू करनी चाहिदी है, भले ही कयामत दे दिन पूरी धरती उहदे हत्थ विच होवे ते आसमान उहदे सज्जे हत्थ नाल लुढ़क गिआ होवे। महिमा उदी होवे ते उह उस तों वी वद्ध होवे जो उह इक दूजे नाल संगत करदे हन।

وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ

wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).

ते तुरही बजाई गई, ते आकाश ते धरती दे सारे (जीव) मर गए सिवाय उनके जिन्हां दी अल्लाह चाहंदी सी। फिर इक बारी फी (तुरही) बजाई गेई फिर फौरन ओह (अपनी कब्र थमां) (परमात्मा दे फैसले दा) इंतजार करदे होई उठी गे।

وَاَشْرَقَتِ الْاَرْضُ بِنُوْرِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتٰبُ وَجِايْۤءَ بِالنَّبِيّٖنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa asyraqatil-arḍu binūri rabbihā wa wuḍi‘al-kitābu wa jī'a bin-nabiyyīna wasy-syuhadā'i wa quḍiya bainahum bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते धरती (महस्यर दा खेतर) अपने रब दे (न्याय दी) रोशनी कन्ने रोशन होग; ते (उंदे कम्में दी) किताबां (हर इक माह्नू गी) दित्ती जांगन, नबी ते गवाहें गी लेई आया जाग, ते उंदे बश्कार न्याय कन्नै न्याय कीता जाग, ते उंदे कन्नै कोई अन्याय नेईं कीती जाग।

وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ اَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

wa wuffiyat kullu nafsim mā ‘amilat wa huwa a‘lamu bimā yaf‘alūn(a).

ते हर इक आत्मा गी उस कम्म दे मताबक इक सिद्ध इनाम दित्ता जंदा ऐ ते ओह् सारें कोला शैल जानदा ऐ जे ओह् केह् कीता ऐ।

وَسِيْقَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِلٰى جَهَنَّمَ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا فُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَتْلُوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ رَبِّكُمْ وَيُنْذِرُوْنَكُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَا ۗقَالُوْا بَلٰى وَلٰكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wasīqal-lażīna kafarū ilā jahannama zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā alam ya'tikum rusulum minkum yatlūna ‘alaikum āyāti rabbikum wa yunżirūnakum liqā'a yaumikum hāżā, qālū balā wa lākin ḥaqqat kalimatul-‘ażābi ‘alal-kāfirīn(a).

अविश्वास करने आले लोकें गी समूह च नरक च लेई जंदा ऐ। तां जे जदुं ओह़ उंदे (नरक) च पुज् जी गे, तां दरवाजे खुले ते पहरेदार उनेंगी ग् लाया, "केह़ तुंदे च कदे बी ऐसे प्रेरित नेई आए, जिनेंगी तुंदे प्रभु दे आयत पढ़ेया ते तुसेंगी तुंदे दिन दी मुलाकात दी चेतावनी दित्ती ऐ?" उनेंगी जवाब दित्ता, "हां, ऐ" पर सजा दा फरमान काफिरें उप्पर पक्का लागू होंदा ऐ।

قِيْلَ ادْخُلُوْٓا اَبْوَابَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚفَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِيْنَ

qīladkhulū abwāba jahannama khālidīna fīhā, fa bi'sa maṡwal-mutakabūbirīn(a).

(उन्हें) आखया गेया हा, "नरक दे फाटकें च दाखल होओ, (तुस) उदे च हमेशा रौहगे।" तो (नरक) घमंड करन वाले लोकां वास्ते रहन दी सब तों बुरी जगह है।

وَسِيْقَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ اِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا وَفُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوْهَا خٰلِدِيْنَ

wasīqal-lażīnattaqau rabbahum ilal-jannati zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā wa futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā salāmun ‘alaikum ṭibtum fadkhulūhā khālidīn(a).

ते जेड़े अपने रब कोला डरदे न, उनेंगी समूह च सुर्ग च लेई जाया जंदा ऐ। तां जे जदुं ओह़ उदे (स्वर्ग) च पुज् जी गे ते उदे दरवाजे खोले गे, तां संरक्षक ने उनेंगी ग् लाया, "तुसेंगी खुशहाली (तुसेंगी) ध़नत ऐ! तां अंदर आओ, तुस उदे च अनंत काल तकर रौह़गे।"

وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ صَدَقَنَا وَعْدَهٗ وَاَوْرَثَنَا الْاَرْضَ نَتَبَوَّاُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاۤءُ ۚفَنِعْمَ اَجْرُ الْعٰمِلِيْنَ

wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī ṣadaqanā wa‘dahū wa auraṡanal-arḍa natabawwa'u minal-jannati ḥaiṡu nasyā'(u), fani‘ma ajrul-‘āmilīn(a).

ते उन्हां ने आख्या, “अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने साडे नाल अपना वादा पूरा कीता है ते सानू ए वास दे दित्ता है, ते सानू (इजाज़त दित्ती गई है) जन्नत विच जित्थे चाहुंदे हां।” तो (इह) नेक कम्मां करन वालों दा सब तों वड्डा इनाम है ।

وَتَرَى الْمَلٰۤىِٕكَةَ حَاۤفِّيْنَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَقِيْلَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa taral-malā'ikata ḥāffīna min ḥaulil-‘arsyi yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim, wa quḍiya bainahum bil-ḥaqqi wa qīlal-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

ते तुस (मुहम्मद) फरिश्ते गी गद्दी दे चारों पासे चक्कर लांदे दिक्खगे, अपने रब दी स्तुति करदे होई महिमा करदे होई; फिर उंदे (परमातमा दे नौकरें) दे बीच निष्पक्ष तरीके कन्ने फैसला कीता गेआ ते आखेआ गेआ जे "सब दुनियां दे मालिक अल्लाह दी स्तुति होनी चाहिदी।"

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil-‘azīzil-ḥakīm(i).

इस किताब (अल-कुरान) गी अल्लाह, परम शरीफ, परम ज्ञानी ने उतारया हा।

اِنَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللّٰهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّيْنَۗ

innā anzalnā ilaikal-kitāba bil-ḥaqqi fa‘budillāha mukhliṣal lahud-dīn(a).

सचमुच, असीं किताब (कुरान) तुहाडे (मुहम्मद) नू सच्चाई (लाने) दे नाल उतार दित्ती है। तो अल्लाह की इबादत अपने धर्म में ईमानदारी और ईमानदारी से करें।

اَلَا لِلّٰهِ الدِّيْنُ الْخَالِصُ ۗوَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۘ مَا نَعْبُدُهُمْ اِلَّا لِيُقَرِّبُوْنَآ اِلَى اللّٰهِ زُلْفٰىۗ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِيْ مَا هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ ەۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ مَنْ هُوَ كٰذِبٌ كَفَّارٌ

alā lillāhid-dīnul-khāliṣ(u), wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'(a), mā na‘buduhum illā liyuqarribūnā ilallāhi zulfā, innallāha yaḥkumu bainahum fī mā hum fīhi yakhtalifūn(a), innallāha lā yahdī man huwa kāżibun kaffār(un).

चेता रक्खना! सिर्फ अल्लाह ही शुद्ध धर्म (शिर्क तों) दा है। ते जिने उंदे अलावा होर रक्षक लेई लेंदे हे (कहा) "अस उंदी इबादत नेईं करदे पर (उम्मीद) करदे आं जे ओह् असेंगी अल्लाह दे जितना होई सकै नेड़े लेई औन।" सचमुच, अल्लाह उंदे बीच जिस गल्ल दा विवाद करदे न, उंदे बारे च न्याय करग। सचमुच अल्लाह झूठे ते बहुत काफिर होन वाले लोकां दा मार्गदर्शन नहीं करदा।

لَوْ اَرَادَ اللّٰهُ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا لَّاصْطَفٰى مِمَّا يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۙ سُبْحٰنَهٗ ۗهُوَ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

wa lau arādallāhu ay yattakhiża waladal laṣṭafā mimmā yakhluqu mā yasyā'(u), subḥānah(ū), huwallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

अगर अल्लाह इक बच्चे गी लेई जाना चांहदा ऐ तां बेशक ओह जो चाहंदा ऐ उसी चुनग जो उने बनाया ऐ। महिमा उसी दी हो। ओह् अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वशक्तिमान ऐ।

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۚ يُكَوِّرُ الَّيْلَ عَلَى النَّهَارِ وَيُكَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ يَّجْرِيْ لِاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ اَلَا هُوَ الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), yukawwirul-laila ‘alan-nahāri wa yukawwirun nahāra ‘alal-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī li'ajalim musammā(n), alā huwal-‘azīzul-gaffār(u).

उसने आकाश ते धरती गी सही (उद्देश्य) कन्ने बनाया; रात गी दिन उप्पर वश च कीता ते दिन गी रात गी वश च कीता ते सूरज ते चंद्रमा गी वश च कीता, हर इक अपने निर्धारित समें दे मताबक दौड़दा रेआ। चेता रक्खना! ओह् परम शरीफ, परम क्षमाशील ऐ।

خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ الْاَنْعَامِ ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍ ۗ يَخْلُقُكُمْ فِيْ بُطُوْنِ اُمَّهٰتِكُمْ خَلْقًا مِّنْۢ بَعْدِ خَلْقٍ فِيْ ظُلُمٰتٍ ثَلٰثٍۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُۗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ فَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

khalaqakum min nafsiw wāḥidatin ṡumma ja‘ala minhā zaujahā wa anzala lakum minal-an‘āmi ṡamāniyata azwāj(in), yakhluqukum fī buṭūni ummahātikum khalqam mim ba‘di khalqin fī ẓulumātin ṡalāṡ(in), żālikumullāhu rabbukum lahul-mulk(u), lā ilāha illā huw(a), fa'annā tuṣrafūn(a).

उने तुसेंगी इक मानू (आदम) थवां पैदा कित्ता हा फिर उदे थवां उने तुंदा साथी बनाया ते उने तुंदे आस् ते अट्ठ जोड़े पशुधन उतारेया। उसने तुसेंगी त्रै न्हेरे च घटना दे बाद घटना च तुंदी मां दे पेट च बनाई दित्ता। जो (करता) ओह अल्लाह है, तेरा रब, रब जो राज दा मालिक है। उंदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ; फिरी तुस कीं मुड़दे ओ?

اِنْ تَكْفُرُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ ۗوَلَا يَرْضٰى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَۚ وَاِنْ تَشْكُرُوْا يَرْضَهُ لَكُمْۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۗ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

in takfurū fa'innallāha ganiyyun ‘ankum, wa lā yarḍā li‘ibādihil-kufr(a), wa in tasykurū yarḍahu lakum, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, ṡumma ilā rabbikum marji‘ukum fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

जेकर तुस कुफर करदे ओ (इस गल्ल गी जानदे ओ) तां सचमुच अल्लाह गी तुंदी लोड़ नेईं ऐ ते ओह् अपने बासें दी कुफर गी मंजूर नेईं करदा। जेकर तुस आभारी ओ तां ओह़ तुंदे आभारी कन् ने खुश ऐ। पाप करने आला माह्नू दुए दे पापें गी नेईं लेई जंदा। फिर तुसीं अपने रब कोल वापस आ जाओगे ते ओह तुहानूं दस्सेगा कि तुसीं की कीता है। सचमुच, ओह (तुंदी) छाती च जे किश संग्रहीत ऐ, उसी सारे जानने आला ऐ।

۞ وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهٗ مُنِيْبًا اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهٗ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُوْٓا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيْلًا ۖاِنَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِ

wa iżā massal-insāna ḍurrun da‘ā rabbahū munīban ilaihi ṡumma iżā khawwalahū ni‘matan minhu nasiya mā kāna yad‘ū ilaihi min qablu wa ja‘ala lilllāhi andādal liyuḍilla ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ bikufrika qalīlā(n), innaka min aṣḥābin-nār(i).

ते जदूं मनुक्ख गी आपदा औंदी ऐ तां ओह् अपने रब कोला उंदी (आज्ञा मनने) करियै उसी (मदाद) मंगदा ऐ; पर जदूं ओह् उसी बरकत दिंदा ऐ तां ओह् (उस आपदा) गी भुल्ली जंदा ऐ जिसदे आस्तै ओह् पैह्लें अल्लाह कोला दुआ करदा हा, ते अल्लाह आस्तै सहयोगी बनांदा ऐ तां जे ओह् (लोकें गी) अपने रस्ते थमां भटकन। कहो, "थोड़ी दे य के लरए अऩनी अविश्वास के साथ मश कयें

اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ

amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).

(क्या तुसीं मुशरीक हन जो ज्यादा भाग्यशाली हो) या तुसीं रात नू इबादत करदे हो, सजदा ते खड़े हो के, परलोक दे डर नाल ते अपने रब दी रहमत दी उम्मीद विच? कहो, “क्या जानने आले ना जानने आले बराबर न?” सचमुच, अक्ल दे स्वामी गी गै सलाह दित्ती जंदी ऐ।

قُلْ يٰعِبَادِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوْا رَبَّكُمْ ۗلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَاَرْضُ اللّٰهِ وَاسِعَةٌ ۗاِنَّمَا يُوَفَّى الصّٰبِرُوْنَ اَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

qul yā ‘ibādil-lażīna āmanuttaqū rabbakum, lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa arḍullāhi wāsi‘ah(tun), innamā yuwaffaṣ-ṣābirūna ajrahum bigairi ḥisāb(in).

कहो (मुहम्मद) "हे मेरे वफादार सेवकों! अपने रब से डरो।" कीजे इस संसार च भलाई करने आह्ले लोकें गी भलाई हासल होग। ते परमेसरे दी धरती चौड़ी ऐ। धीरज रखने आह्लें गी गै उंदे इनामें च बिना कुसै सीमा दे बधाया जाग।

قُلْ اِنِّيْٓ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ اللّٰهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّيْنَ

qul innī umirtu an a‘budallāha mukhliṣal lahud-dīn(a).

कहो, "वास्तव च मिगी हुक्म दित्ता गेदा ऐ जे मैं अल्लाह दी पूरी आज्ञाकारिता कन्नै धर्म (अभ्यास) च उंदी इबादत करां।"

وَاُمِرْتُ لِاَنْ اَكُوْنَ اَوَّلَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa umirtu li'an akūna awwalal-muslimīn(a).

ते मिगी आज्ञा दित्ती गेई जे मैं पैह्ले गै आत्मसमर्पण करी लैना।"

قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

कहो, "सचमुच, जेकर मैं अपने रब दी आज्ञा नेईं मनना तां मैं उस बड्डे दिन दी सजा कोला डरदा हां।"

قُلِ اللّٰهَ اَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهٗ دِيْنِيْۚ

qulillāha a‘budu mukhliṣal lahū dīnī.

कहो, "अपने धर्म (अभ्यास) च मैं सिर्फ अल्लाह दी इबादत करदा हां।

فَاعْبُدُوْا مَا شِئْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖۗ قُلْ اِنَّ الْخٰسِرِيْنَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَاَهْلِيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ اَلَا ذٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِيْنُ

fa‘budū mā syi'tum min dūnih(ī), qul innal-khāsirīnal-lażīna khasirū anfusahum wa ahlīhim yaumal-qiyāmah(ti), alā żālika huwal-khusrānul-mubīn(u).

तो उहदे अलावा जिन्ना चाहो उन्दा इबादत करो! (हे मुशरिकों)। कहो, "सचमुच हारने आले ओह़ गै न, जेके क़यामत दे दिन अपने आप गी ते अपने परोआरें गी खोई जंदे न।"

لَهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۗذٰلِكَ يُخَوِّفُ اللّٰهُ بِهٖ عِبَادَهٗ ۗيٰعِبَادِ فَاتَّقُوْنِ

lahum min fauqihim ẓulalum minan-nāri wa min taḥtihim ẓulal(un), żālika yukhawwifullāhu bihī ‘ibādah(ū), yā ‘ibādi fattaqūn(i).

उंदे उप्पर अग्ग दी परतें ते थल्ले उंदे आस्तै तैयार कीती गेदी परतें ही। इस तर्हां अल्लाह अपने दास नू (उस सजा नाल) धमकी दिंदा है। "हे मेरे सेवक, मेरे कोला डरो।"

وَالَّذِيْنَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوْتَ اَنْ يَّعْبُدُوْهَا وَاَنَابُوْٓا اِلَى اللّٰهِ لَهُمُ الْبُشْرٰىۚ فَبَشِّرْ عِبَادِۙ

wal-lażīnajtanabuṭ-ṭāgūta ay ya‘budūhā wa anābū ilallāhi lahumul-busyrā, fabasysyir ‘ibād(i).

ते जेड़े तगुत तों दूर रेंदे हन (अर्थात) इसदी इबादत नहीं करदे ते अल्लाह दे कोल वापस आंदे हन, ओ खुशखबरी दे हकदार हन; इस करिए मेरे दासें गी सुसमाचार पजाओ।

الَّذِيْنَ يَسْتَمِعُوْنَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُوْنَ اَحْسَنَهٗ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدٰىهُمُ اللّٰهُ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمْ اُولُوا الْاَلْبَابِ

allażīna yastami‘ūnal-qaula fa yattabi‘ūna aḥsanah(ū), ulā'ikal-lażīna hadāhumullāhu wa ulā'ika hum ulul-albāb(i).

(अर्थात) जो शबद सुणदे हन ते उस दे बेहतरीन दा पालन करदे हन। उन ही हन जिन्हां नू अल्लाह ने मार्गदर्शन कीता है ते उह ही समझ नाल संपन्न हन।

اَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِۗ اَفَاَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِى النَّارِ ۚ

afaman ḥaqqa ‘alaihi kalimatul-‘ażāb(i), afa'anta tunqiżu man fin-nār(i).

तो क्या (क्या तुसीं किस्मत बदलना चांदे हो) जिन्हां नू सजा मिलनी पक्की है? क्या तुस (मुहम्मद) उनें लोकें गी बचागे जेड़े नरक च न?

لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ ۙتَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ەۗ وَعْدَ اللّٰهِ ۗ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ الْمِيْعَادَ

lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum gurafum min fauqihā gurafum mabniyyah(tun), tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa‘dallāh(i), lā yukhlifullāhul-mī‘ād(a).

पर जेड़े अपने रब कोला डरदे न, उंदे कोल (जन्नत च) कमरे होंगन, जिंदे उप्पर (परतें च) बने दे कमरे होंगन, जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न। (यानी) अल्लाह दा वादा। अल्लाह अपना वादा ना तोड़दा।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَلَكَهٗ يَنَابِيْعَ فِى الْاَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا مُّخْتَلِفًا اَلْوَانُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهٗ حُطَامًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ ࣖ

alam tara annallāha anzala minas-samā'i mā'an fasalakahū yanābī‘a fil-arḍi ṡumma yaj‘aluhū ḥuṭāmā(n), ina fī żālika lażikrā li'ulil-albāb(i).

क्या तुस्सां नेईं डेखदे के अल्लाह आसमान तों पानी भेजदा है ते उस नूं धरती विच झरने दे रूप विच बहवांदा है, फिर ओस नाल अलग-अलग रंग दी फसलां पैदा करदा है; फिरी ओह सुक्की जंदे न ते तुस उनेंगी पीले रंग दे होंदे दिक्खदे ओ; फिरी उनेंगी बिखरे दे मलबे च बदली दिंदा ऐ। सचमुच, इस च समझदार मनुक्खें आस्तै इक सबक ऐ।

اَفَمَنْ شَرَحَ اللّٰهُ صَدْرَهٗ لِلْاِسْلَامِ فَهُوَ عَلٰى نُوْرٍ مِّنْ رَّبِّهٖ ۗفَوَيْلٌ لِّلْقٰسِيَةِ قُلُوْبُهُمْ مِّنْ ذِكْرِ اللّٰهِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

afaman syaraḥallāhu ṣadrahū lil-islāmi fahuwa ‘alā nūrim mir rabbih(ī), fawailul lil-qāsiyati qulūbuhum min żikrillāh(i), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

तो क्या ओह लोग जिन्हां दे दिल अल्लाह ने खोले हन कि ओ इस्लाम दे धर्म नू (स्वीकार करन) ते फिर उहनां नूं अपने रब तों रोशनी मिलदी है (उस ही लोग जिन्हां दे दिल पत्थर दे हन)? तो धिक्कार उनकों जिनके दिल अल्लाह की याद करन में जम गए हैं। वे जाहिर गलती च न।

اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ

allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).

अल्लाह ने बेहतरीन शब्द (अर्थात) उसी कुरान (इसदे आयत) गी बार-बार उतारे न, इसदे कारण अपने रब कोला डरने आलें दी चमड़ी काँपदे होई, फिर उंदी चमड़ी ते दिल शांत होई जंदे न जदूं ओ अल्लाह दी याद करदे न। यही अल्लाह दा हिदायत है, उस किताब नाल ओह जिस नूं चाहंदा है, उस नूं मार्गदर्शन करदा है। ते जिस नूं अल्लाह गुमराह करन दिंदा है, उस नू कोई वी मार्गदर्शन नहीं कर सकदा।

اَفَمَنْ يَّتَّقِيْ بِوَجْهِهٖ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗوَقِيْلَ لِلظّٰلِمِيْنَ ذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

afamay yattaqī biwajhihī sū'al-‘ażābi yaumal-qiyāmah(ti), wa qīla liẓ-ẓālimīna żūqū mā kuntum taksibūn(a).

तो क्या लोग जो अपणेह चेहरे दी रक्षा करेंदे हेन ओ कयामत दे डीह बुरी सजा तों बचनगे (उवें ही मुसलमान जो सजा दे अधीन कैनी)? ते गलत करने आलें गी एह़ ग् लाया गेया के "तुस जे किश कित्ता ऐ, उदे इनाम दा स्वाद चखो।"

كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَاَتٰىهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَ

każżabal-lażīna min qablihim fa'atāhumul-‘ażābu mi ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).

जिन्हां ने उन्हां तों पहलां (दूतों) दा इन्कार कीता सी, फिर उन्हां नू सजा उस दिशा तों आ गई जिसदी उन्हां दी उम्मीद नहीं सी।

فَاَذَاقَهُمُ اللّٰهُ الْخِزْيَ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُ ۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

fa ażāqahumullāhul-khizya fil-ḥayātid-dun-yā, wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

इस करिए अल्लाह ने उंदे उप्पर दुनिया दी जिंदगी दी बेइज्जती कीती। ते सचमुच, परलोक च सजा होर बी बड्डी ऐ, जेकर (केवल) उनेंगी पता हा।

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَۚ

wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡalil la‘allahum yatażakkarūn(a).

ते सचमुच अस्सां इस कुरान विच इंसान वास्ते हर तरह दे दृष्टांत बणाए हन तां कि ओ सिख सकन।

قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِيْ عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

qur'ānan ‘arabiyyan gaira żī ‘iwajil la‘allahum yattaqūn(a).

(यानी) कुरान अरबी विच है, (उस विच) कोई कुटिलता नहीं है कि ओह पुण्यात्मा होन।

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيْهِ شُرَكَاۤءُ مُتَشٰكِسُوْنَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

Ḍaraballāhu maṡalar rajulan fīhi syurakā'u mutasyākisūna wa rajulan salamal lirajulin hal yastawiyāni maṡalā(n), al-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

अल्लाह इक आदमी दी मिसाल पेश करदा है जिसदा मालिक कई साथी विवाद विच है, ते इक गुलाम जो पूरी तरह इक आदमी दा है। क्या दो गुलाम दी हालत बराबर ऐ? अल्लाह दी स्तुति होवे, पर ज्यादातर इन्हां दा पता नहीं।

اِنَّكَ مَيِّتٌ وَّاِنَّهُمْ مَّيِّتُوْنَ ۖ

innaka mayyituw wa innahum mayyitūn(a).

सचमुच तुसीं (मुहम्मद) मर जाओगे ते ओह वी मर जांगन।

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عِنْدَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُوْنَ ࣖ ۔

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati ‘inda rabbikum takhtaṣimūn(a).

फिर सचमुच कयामत दे दिन तुस अपने रब दे सामने विवाद करगे।

۞ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللّٰهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ اِذْ جَاۤءَهٗۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimman każaba ‘alallāhi wa każżaba biṣ-ṣidqi iż jā'ah(ū), alaisa fī jahannama maṡwal lil-kāfirīn(a).

तो अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करन वाला ते उस सच्चाई दा इन्कार करन वाले तों ज्यादा बेईमानी कौन है? क्या नरक ओह जगह नहीं है जित्थे अविश्वासी रहंदे ने?

وَالَّذِيْ جَاۤءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

wal-lażī jā'a biṣ-ṣidqi wa ṣaddaqa bihī ulā'ika humul-muttaqūn(a).

ते सच्चाई (मुहम्मद) लाने आले ते इसदी पुष्टि करने आले, ओह पुण्य लोक हन।

لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ ذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَۚ

lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).

जो चाहंदे हन उसी अपने रब कोला हासल करदे न। भलाई करने आलें दा इनाम ऐसा,

لِيُكَفِّرَ اللّٰهُ عَنْهُمْ اَسْوَاَ الَّذِيْ عَمِلُوْا وَيَجْزِيَهُمْ اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ الَّذِيْ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

liyukaffirallāhu ‘anhum aswa'al-lażī ‘amilū wa yajziyahum ajrahum bi'aḥsanil-lażī kānū ya‘malūn(a).

तां जे अल्लाह उंदे बुरे कम्में गी मिटा दे जेह्ड़े उंदे कोला बी बेहतर कम्में गी उंदे कोला बी बेहतर इनाम देई देग।

اَلَيْسَ اللّٰهُ بِكَافٍ عَبْدَهٗۗ وَيُخَوِّفُوْنَكَ بِالَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍۚ

alaisallāhu bikāfin ‘abdah(ū), wa yukhawwifūnaka bil-lażīna min dūnih(ī), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).

क्या अल्लाह अपने दासें लेई काफी नेईं ऐ? उहनां दे अलावा (इबादत) नाल तुहानूं डरांदे हन। जिसगी अल्लाह भटकने दी अनुमति दिंदा ऐ, उसी कोई मार्गदर्शन नेईं करी सकदा।

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ مُّضِلٍّ ۗ اَلَيْسَ اللّٰهُ بِعَزِيْزٍ ذِى انْتِقَامٍ

wa may yahdillāhu famā lahū min muḍill(in), alaisallāhu bi‘azīzin żintiqām(in).

ते जिस नूं अल्लाह दी हिदायत होवे, उस नू कोई गुमराह नहीं कर सकदा। क्या अल्लाह सर्वशक्तिमान नेईं ऐ ते उसी सजा देने दी (शक्ति) ऐ?

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗ قُلْ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ اَرَادَنِيَ اللّٰهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كٰشِفٰتُ ضُرِّهٖٓ اَوْ اَرَادَنِيْ بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكٰتُ رَحْمَتِهٖۗ قُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ ۗعَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qul afara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi in arādaniyallāhu biḍurrin hal hunna kāsyifātu ḍurrihī au arādanī biraḥmatin hal hunna mumsikātu raḥmatih(ī), qul ḥasbiyallāh(u), ‘alaihi yatawakkalul-mutawakkilūn(a).

ते सच् च च जेकर तुस उंदे शा पुच् छदे ओ के "अंबर ते धरती गी कुस ने बनाया?" वे ज़रूर जवाब देंगे, "अल्लाह।" कहो, "फिर क्या तुस जानदे ओ के तुस अल्लाह दे अलावा की इबादत करदे ओ, जेकर अल्लाह मेरे उप्पर आपदा लाना चांहदा ऐ तां के ओह आपदा गी दूर करी सकन, या जेकर अल्लाह मिगी मेहरबानी करना चांहदे न तां के ओ उंदी रमत गी रोक सकदे न?" कहो, "अल्लाह मेरे लेई काफी ऐ। उदे कोल जेड़े भरोसा करदे न, ओह् अपने अधीन होंदे न।"

قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۚفَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ

qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a).

कहो (मुहम्मद) "हे मेरे लोक! तुहाडी स्थिति दे मुताबिक कम्म करो, मैं वी (ऐसा) करदा हां। बाद विच तुहानूं पता लग जावेगा,

مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

जिसगी अपमानजनक सजा मिलग ते अनन्त सजा उसी उप्पर पौग।"

اِنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّۚ فَمَنِ اهْتَدٰى فَلِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ ࣖ

innā anzalnā ‘alaikal-kitāba lin-nāsi bil-ḥaqq(i), fa manihtadā fa linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

सचमुच, असी तुहाडे कोल किताब (कुरान) भेजी है जो मनुख जाति विच सच्चाई लांदी है; जिसगी हिदायता मिलदा ऐ तां (मार्गदर्शन) अपने आस्तै ऐ, ते जेह्ड़ा भटकदा ऐ तां सच्चें गै गलती अपने आस्तै ऐ, ते तुस उंदे आस्तै जिम्मेदार नेईं ओ।

اَللّٰهُ يَتَوَفَّى الْاَنْفُسَ حِيْنَ مَوْتِهَا وَالَّتِيْ لَمْ تَمُتْ فِيْ مَنَامِهَا ۚ فَيُمْسِكُ الَّتِيْ قَضٰى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْاُخْرٰىٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

allāhu yatawaffal-anfusa ḥīna mautihā wal-latī lam tamut fī manāmihā, fayumsikul-latī qaḍā ‘alaihal-mauta wa yursilul-ukhrā ilā ajalim musammā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).

अल्लाह (लोकें) दी मौत दे वक्त उंदी आत्माएं गी लेई जंदा ऐ ते (लोकें) दी आत्माएं गी लेई जंदा ऐ जेह्ड़े सोंदे होई नेईं मरदे; इस करिए ओह (लोकें) दी आत्माएं गी बरकरार रखदा ऐ जिंदे आस्तै उने मौत दा हुक्म दित्ता ऐ ते दूएं गी इक नियत अवधि आस्तै रिहा करदा ऐ। सचमुच, इस विच (अल्लाह दी महानता दे) निशान हन, जो कि विचार देण वाले लोकां वास्ते।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُفَعَاۤءَۗ قُلْ اَوَلَوْ كَانُوْا لَا يَمْلِكُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَعْقِلُوْنَ

amittakhażū min dūnillāhi syufa‘ā'(a), qul awalau kānū lā yamlikūna syai'aw wa lā ya‘qilūn(a).

या अल्लाह दे अलावा मददगार लैंदे ने? कहो, "क्या तुस उनेंगी लेई लैंदे ओ, भलेआं उंदे कोल किश नेई ऐ ते नेई समझदे ओ?"

قُلْ لِّلّٰهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيْعًا ۗ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

qul lillāhisy-syafā‘atu jamī‘ā(n), lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

कहो, "मदद अल्लाह की ही है। उवने आकाश औय ऩृथ्वी का राज का स्वामी शै। ऩशरे उवके ऩास तुभ ऩरट जाओगे।"

وَاِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَحْدَهُ اشْمَـَٔزَّتْ قُلُوْبُ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِۚ وَاِذَا ذُكِرَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَ

wa iżā żukirallāhu waḥdahusyma'azzat qulūbul-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirah(ti), wa iżā żukiral-lażīna min dūnihī iżā hum yastabsyirūn(a).

ते जेकर सिर्फ अल्लाह दा नां गै लैता जा तां परलोक च विश्वास नेईं करने आह्लें दे दिल बड़े परेशान होंगन। पर, जदूं अल्लाह दे अलावा होर देवताएं दे नां लैंदे न तां ओह् अचानक खुश होई जंदे न।

قُلِ اللّٰهُمَّ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ عٰلِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ اَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِيْ مَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

qulillāhumma fāṭiras-samāwāti wal-arḍi ‘ālimal-gaibi wasy-syahādati anta taḥkumu baina ‘ibādika fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

कहो, "हे अल्लाह, आकाश ते धरती दे रचयिता, जो सारे अनदेखे ते असली गी जानदे ओ, तुस गै अपने दासें दे बीच फैसला करदे ओ के ओह हमेशा किस गल्ल उप्पर विवाद करदे न।"

وَلَوْ اَنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا وَّمِثْلَهٗ مَعَهٗ لَافْتَدَوْا بِهٖ مِنْ سُوْۤءِ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ وَبَدَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مَا لَمْ يَكُوْنُوْا يَحْتَسِبُوْنَ

wa lau anna lil-lażīna ẓalamū mā fil-arḍi jamī‘aw wa miṡlahū ma‘ahū laftadau bihī min sū'il-‘ażābi yaumal-qiyāmah(ti), wa badā lahum minallāhi mā lam yakūnū yaḥtasibūn(a).

ते जेकर गलत करने आलें कोल धरती उप्पर सब किश होंदा ते इसदे अलावा उतनी गै चीज होंदी तां ओ कयामत दे दिन बुरी सजा थमां इस कन्नै अपने आप गी जरूर छुड़ाई लैंदे। ते उनेंगी अल्लाह दी इक सजा साफ होई गेई, जिसदी उनेंगी पैह्लें कदें बी अंदाजा नेईं हा।

وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

wa badā lahum sayyi'ātu mā kasabū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ते उनेंगी साफ होई गेया के उनेंगी केह़ बुराई कित्ती ऐ ते ओह़ उदे उप् पर ह़मेसा मजाक उड़ांदे आए हे।

فَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَاۖ ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنٰهُ نِعْمَةً مِّنَّاۙ قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ ۗبَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa'iżā massal-insāna ḍurrun da‘ānā ṡumma iżā khawwalnāhu ni‘matam minnā, qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilm(in), bal hiya fitnatuw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

इस आस् ते जदुं कुसे मानू गी आपदा औंदी ऐ तां ओह़ असेंगी सद्ददा ऐ, तां जदुं अस उसी अपना आशीर्वाद दिंदे आं तां ओह़ ग् लांदा ऐ, "सचमुच, मिगी ए आशीर्वाद सिर्फ मेरी अक् खी दे कारण गै दित्ता गेदा हा।" दरअसल, एह् इक परीक्षण ऐ, पर उंदे च मते सारें गी पता नेईं ऐ।

قَدْ قَالَهَا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

qad qālahal-lażīna min qablihim famā agnā ‘anhum mā kānū yaksibūn(a).

सचमुच, जिन्हां ने उन्हां तों पहलां इह आखया है, उहनां वास्ते उहनां दा कम्म हुण नहीं होवेगा जो उह करदे सन।

فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۗوَالَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ هٰٓؤُلَاۤءِ سَيُصِيْبُهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۙوَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

fa'aṣābahum sayyi'ātu mā kasabū, wal-lażīna ẓalamū min hā'ulā'i sayuṣībuhum sayyi'ātu mā kasabū, wa mā hum bimu‘jizīn(a).

फिर उन्हां ने जो कित्ता ओस दे बुरे नतीजे तों (आपदा) मारया। ते उंदे च गलत करने आलें गी बी उंदे कम्में दे बुरे नतीजें थमां (आफत) मारी दित्ता जाग ते ओह् बी नेईं बची सकन।

اَوَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

awalam ya‘lamū annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

ते क्या ओह नहीं जानदे कि अल्लाह जिस नू चाहंदा है, उस नूं रिज़ज फैलांदा है ते उस नू (जिस नू चाहंदा है) सीमित करदा है? वाकई इस विच (अल्लाह दी ताकत दे) निशानी हन, जो इमानदार लोकां वास्ते हन।

۞ قُلْ يٰعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اَسْرَفُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوْا مِنْ رَّحْمَةِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوْبَ جَمِيْعًا ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qul yā ‘ibādiyal-lażīna asrafū ‘alā anfusihim lā taqnaṭū mir raḥmatillāh(i), innallāha yagfiruż-żunūba jamī‘ā(n), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

कहो, "हे मेरे दास जो अपने आप दी सीमा तों परे जांदे ने! अल्लाह दी रहमत तों निराश न होओ। वाकई अल्लाह हर किसे दे गुनाह माफ करदा है। वाकई ओह सब तों ज्यादा क्षमाशील, दयालु है।"

وَاَنِيْبُوْٓا اِلٰى رَبِّكُمْ وَاَسْلِمُوْا لَهٗ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa anībū ilā rabbikum wa aslimū lahū min qabli ay ya'tiyakumul-‘ażābu ṡumma lā tunṣarūn(a).

ते अपने रब दे कोल वापस आ जाओ, ते सजा तुहाडे कोल आण तों पहलां उस नूं समर्पण कर देओ, तां तुहाडी कोई मदद नहीं होवेगी।

وَاتَّبِعُوْٓا اَحْسَنَ مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ بَغْتَةً وَّاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُوْنَ ۙ

wattabi‘ū aḥsana mā unzila ilaikum mir rabbikum min qabli ay ya'tiyakumul ‘ażābu bagtataw wa antum lā tasy‘urūn(a).

ते अचानक सजा तुंदे उप्पर औने कोला पैह्ले जेह्ड़ा तुंदे (कुरान) गी तुंदे कोल (कुरान) उप्पर भेजेआ गेदा ऐ, उसी जित्थें तकर होई सकै उसी पालन करो।

اَنْ تَقُوْلَ نَفْسٌ يّٰحَسْرَتٰى عَلٰى مَا فَرَّطْتُّ فِيْ جَنْۢبِ اللّٰهِ وَاِنْ كُنْتُ لَمِنَ السّٰخِرِيْنَۙ

an taqūla yā ḥasratā ‘alā mā farraṭṭu fī jambillāhi wa in kuntu laminas-sākhirīn(a).

तां जे कोई बी नेईं आक्खन जे 'अल्लाह दे प्रति (अपनी फर्जें गी पूरा करने) च मेरी लापरवाही दा मेरा किन्ना बड्डा पछतावा ऐ, ते सचमुच मैं उनें लोकें च शामल आं जेह्ड़े (अल्लाह दे धर्म) दा मजाक उड़ांदे न'।

اَوْ تَقُوْلَ لَوْ اَنَّ اللّٰهَ هَدٰىنِيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ ۙ

au taqūla lau annallāha hadānī lakuntu minal-muttaqīn(a).

या (कहीं) कोई नहीं कहंदा, 'अगर अल्लाह ने मेरी हिदायत दित्ती हुंदी तां मैं धर्मी लोकां विचों इक हो जांदा।'

اَوْ تَقُوْلَ حِيْنَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ اَنَّ لِيْ كَرَّةً فَاَكُوْنَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

au taqūla ḥīna taral-‘ażāba lau anna lī karratan fa akūna minal-muḥsinīn(a).

या (कहीं) कोई सजा दिखदे ही कहन, 'जे मैं (संसार विच) वापस आ सकदा तां मैं निश्चित रूप नाल भलाई करन वाले लोकां विचों इक हो जांदा।'

بَلٰى قَدْ جَاۤءَتْكَ اٰيٰتِيْ فَكَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَكْبَرْتَ وَكُنْتَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

balā qad jā'atka āyātī fa każżabta bihā wastakbarta wa kunta minal-kāfirīn(a).

सचमुच मेरी जानकारी तुंदे कोल आई गेई ऐ, पर तुस उसी इन्कार करदे ओ, इसदे बजाय तुस घमंड करदे ओ ते काफिरें च शामल ओ।"

وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ تَرَى الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلَى اللّٰهِ وُجُوْهُهُمْ مُّسْوَدَّةٌ ۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِيْنَ

wa yaumal-qiyāmati taral-lażīna każabū ‘alallāhi wujūhuhum muswaddah(tun), alaisa fī jahannama maṡwal lil-mutakabbirīn(a).

ते कयामत दे दिन तुसें गी दिखना ऐ जेड़े अल्लाह दे खिलाफ झूठ बोलदे हे, उंदे चेहरे काला। क्या नरक उन लोकें आस्ते जगह नेईं ऐ जिनेंगी जीने दा गर्व ऐ?

وَيُنَجِّى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا بِمَفَازَتِهِمْۖ لَا يَمَسُّهُمُ السُّوْۤءُ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

wa yunajjillāhul-lażīnattaqau bimafāzatihim, lā yamassuhumus-sū'u wa lā hum yaḥzanūn(a).

ते अल्लाह सज्जन गी उंदी जीत कन्ने बचाई लैग। सजा दा ना छूह्नगे, ना दुखी होनगे।

اَللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ ۙوَّهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ

allāhu khāliqu kulli syai'(in), wa huwa ‘alā kulli syai'iw wakīl(un).

अल्लाह सारे चीजां दा रचयिता है ते ओह सारे चीजां दा पोषण करन वाला है।

لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), wal-lażīna kafarū bi'āyātillāhi ulā'ika humul-khāsirūn(a).

आकाश ते धरती दी चाबी (खजाने) उंदे गै न। औय जो अल्लाह की आयतों को काफय कयते शैं, वे शी ऩानी ऩड़ने वार शैं।

قُلْ اَفَغَيْرَ اللّٰهِ تَأْمُرُوْۤنِّيْٓ اَعْبُدُ اَيُّهَا الْجٰهِلُوْنَ

qul afagairallāhi ta'murūnnī a‘budu ayyuhal-jāhilūn(a).

कहो (मुहम्मद) "क्या तुसीं मिगी अल्लाह दे अलावा होर इबादत करने दा हुक्म दे रहे हो, हे अज्ञानी लोग?"

وَلَقَدْ اُوْحِيَ اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكَۚ لَىِٕنْ اَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa laqad ūḥiya ilaika wa ilal-lażīna min qablik(a), la'in asyrakta layaḥbaṭanna ‘amaluka wa latakūnanna minal-khāsirīn(a).

ते सचमुच, तुंदे उप्पर ते तुंदे कोला पैह्ले (नबी) उप्पर एह् अवगत होई गेदा ऐ जे "वास्तव च जेकर तुस (अल्लाह) कन्नै साझीदार बनांदे ओ तां तुंदे कम्में गी जरूर मिटाई दित्ता जाग ते तुस बी हारने आह्लें च शामल होई जागे।"

بَلِ اللّٰهَ فَاعْبُدْ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

balillāha fa‘bud wa kum minasy-syākirīn(a).

इस करिए अल्लाह गी गै तुस इबादत करदे ओ ते तुसेंगी उनें लोकें च शामल होने देयो जेह्ड़े शुक्रगुजार होंदे न।"

وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖۖ وَالْاَرْضُ جَمِيْعًا قَبْضَتُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَالسَّمٰوٰتُ مَطْوِيّٰتٌۢ بِيَمِيْنِهٖ ۗسُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrih(ī), wal-arḍu jamī‘an qabḍatuhū yaumal-qiyāmati was-samāwātu maṭwiyyātum biyamīnih(ī), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

ते उह अल्लाह दी महिमा उवें नहीं करदे जिवें उहनां नू करनी चाहिदी है, भले ही कयामत दे दिन पूरी धरती उहदे हत्थ विच होवे ते आसमान उहदे सज्जे हत्थ नाल लुढ़क गिआ होवे। महिमा उदी होवे ते उह उस तों वी वद्ध होवे जो उह इक दूजे नाल संगत करदे हन।

وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ

wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).

ते तुरही बजाई गई, ते आकाश ते धरती दे सारे (जीव) मर गए सिवाय उनके जिन्हां दी अल्लाह चाहंदी सी। फिर इक बारी फी (तुरही) बजाई गेई फिर फौरन ओह (अपनी कब्र थमां) (परमात्मा दे फैसले दा) इंतजार करदे होई उठी गे।

وَاَشْرَقَتِ الْاَرْضُ بِنُوْرِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتٰبُ وَجِايْۤءَ بِالنَّبِيّٖنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa asyraqatil-arḍu binūri rabbihā wa wuḍi‘al-kitābu wa jī'a bin-nabiyyīna wasy-syuhadā'i wa quḍiya bainahum bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

ते धरती (महस्यर दा खेतर) अपने रब दे (न्याय दी) रोशनी कन्ने रोशन होग; ते (उंदे कम्में दी) किताबां (हर इक माह्नू गी) दित्ती जांगन, नबी ते गवाहें गी लेई आया जाग, ते उंदे बश्कार न्याय कन्नै न्याय कीता जाग, ते उंदे कन्नै कोई अन्याय नेईं कीती जाग।

وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ اَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

wa wuffiyat kullu nafsim mā ‘amilat wa huwa a‘lamu bimā yaf‘alūn(a).

ते हर इक आत्मा गी उस कम्म दे मताबक इक सिद्ध इनाम दित्ता जंदा ऐ ते ओह् सारें कोला शैल जानदा ऐ जे ओह् केह् कीता ऐ।

وَسِيْقَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِلٰى جَهَنَّمَ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا فُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَتْلُوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ رَبِّكُمْ وَيُنْذِرُوْنَكُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَا ۗقَالُوْا بَلٰى وَلٰكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wasīqal-lażīna kafarū ilā jahannama zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā alam ya'tikum rusulum minkum yatlūna ‘alaikum āyāti rabbikum wa yunżirūnakum liqā'a yaumikum hāżā, qālū balā wa lākin ḥaqqat kalimatul-‘ażābi ‘alal-kāfirīn(a).

अविश्वास करने आले लोकें गी समूह च नरक च लेई जंदा ऐ। तां जे जदुं ओह़ उंदे (नरक) च पुज् जी गे, तां दरवाजे खुले ते पहरेदार उनेंगी ग् लाया, "केह़ तुंदे च कदे बी ऐसे प्रेरित नेई आए, जिनेंगी तुंदे प्रभु दे आयत पढ़ेया ते तुसेंगी तुंदे दिन दी मुलाकात दी चेतावनी दित्ती ऐ?" उनेंगी जवाब दित्ता, "हां, ऐ" पर सजा दा फरमान काफिरें उप्पर पक्का लागू होंदा ऐ।

قِيْلَ ادْخُلُوْٓا اَبْوَابَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚفَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِيْنَ

qīladkhulū abwāba jahannama khālidīna fīhā, fa bi'sa maṡwal-mutakabūbirīn(a).

(उन्हें) आखया गेया हा, "नरक दे फाटकें च दाखल होओ, (तुस) उदे च हमेशा रौहगे।" तो (नरक) घमंड करन वाले लोकां वास्ते रहन दी सब तों बुरी जगह है।

وَسِيْقَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ اِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا وَفُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوْهَا خٰلِدِيْنَ

wasīqal-lażīnattaqau rabbahum ilal-jannati zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā wa futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā salāmun ‘alaikum ṭibtum fadkhulūhā khālidīn(a).

ते जेड़े अपने रब कोला डरदे न, उनेंगी समूह च सुर्ग च लेई जाया जंदा ऐ। तां जे जदुं ओह़ उदे (स्वर्ग) च पुज् जी गे ते उदे दरवाजे खोले गे, तां संरक्षक ने उनेंगी ग् लाया, "तुसेंगी खुशहाली (तुसेंगी) ध़नत ऐ! तां अंदर आओ, तुस उदे च अनंत काल तकर रौह़गे।"

وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ صَدَقَنَا وَعْدَهٗ وَاَوْرَثَنَا الْاَرْضَ نَتَبَوَّاُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاۤءُ ۚفَنِعْمَ اَجْرُ الْعٰمِلِيْنَ

wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī ṣadaqanā wa‘dahū wa auraṡanal-arḍa natabawwa'u minal-jannati ḥaiṡu nasyā'(u), fani‘ma ajrul-‘āmilīn(a).

ते उन्हां ने आख्या, “अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने साडे नाल अपना वादा पूरा कीता है ते सानू ए वास दे दित्ता है, ते सानू (इजाज़त दित्ती गई है) जन्नत विच जित्थे चाहुंदे हां।” तो (इह) नेक कम्मां करन वालों दा सब तों वड्डा इनाम है ।

وَتَرَى الْمَلٰۤىِٕكَةَ حَاۤفِّيْنَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَقِيْلَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa taral-malā'ikata ḥāffīna min ḥaulil-‘arsyi yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim, wa quḍiya bainahum bil-ḥaqqi wa qīlal-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

ते तुस (मुहम्मद) फरिश्ते गी गद्दी दे चारों पासे चक्कर लांदे दिक्खगे, अपने रब दी स्तुति करदे होई महिमा करदे होई; फिर उंदे (परमातमा दे नौकरें) दे बीच निष्पक्ष तरीके कन्ने फैसला कीता गेआ ते आखेआ गेआ जे "सब दुनियां दे मालिक अल्लाह दी स्तुति होनी चाहिदी।"