Q.S ता-हा (طه) - 135 श्लोक दी गिणती

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

थाहा

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

असी इस कुरान तुहाडे (मुहम्मद) कोल नहीं भेजया तां कि तुसीं मुसीबत विच हो जाओ;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

पर (अल्लाह) कोला डरने आलें गी चेतावनी दे तौर उप्पर

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

धरती ते उच्चे आकाश पैदा करने आले (अल्लाह) कोला उतरे,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(अर्थात) परम कृपालु, जो सिंहासन दे उपर निवास करदा है।

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

जे किश सुर्गें च ऐ, जे किश धरती उप्पर ऐ, जे किश उंदे बश्कार ऐ, ते जे किश बी जमीन दे थल्ले ऐ, उदे गै ऐ।

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

ते जेकर तुस जोरें-जोरें बोलदे ओ तां सच् चाई च ओह़ राज जानदा ऐ ते इस थवां बी जादा छिपे दा ऐ।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(ओह है) अल्लाह, उस दे सिवाय कोई देवता नहीं, जिसदे बेहतरीन नाम हन।

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

ते केह़ मूसा दी गल् ल तुंदे कश पुज् जेई गेई ऐ?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

जदुं उनेंगी (मूसा) अग्ग दिक् खीए, तां उन् ने अपने परौआर गी ग् लाया, "(इत् थें) रौह़, सच् चाई च अग् ग दिक् खना ऐ, उम्मीद ऐ के अऊं तुंदे कश थोह़ड़ी लौ लेई आई सकना ऐं नेई तां अग् गे दी जगह मिगी मार्गदर्शन मिलग।"

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

इस आस् ते जदुं ओह़ उंदे कश (आग दी जगह) आया तां उसी बुलाया गेया, “हे मूसा!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

सचमुच मैं तेरा परमातमा हां, इस करिए तेरे दो शाप छोड़ो। क्मोंकक वाकई तुभ ऩवित्र घाटी भें शैं तुवा।

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

ते मैं तुसें गी चुने दा ऐ, तां जे (तुंदे उप्पर) प्रगट होग, उसी सुनो।

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

सचमुच मैं अल्लाह हां, मेरे सिवाय कोई देवता नहीं, इस करके मेरी इबादत करो ते मेरी याद करन दी नमाज करो।

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

सचमुच घड़ी आने आली ऐ, मैं इसगी गुप्त रखना तां जे हर इक गी उसी कमाई दे मताबक बदला मिलै।

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

इस आस् ते (प्रलय) गी उनें लोकें आस् ते नेई मुड़ो, जेके उदे उप् पर विश् वास नेई करदे ते उदे चाह़नें दा पालन करने आलें, जेके तुसेंगी नाश करी ओड़दे न।"

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

"औय तेरे सज्जे हत्थ च के ऐ, ओ मूसा?"

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

उने (मूसा) आखेआ, “एह् मेरा लाठी ऐ, मैं इस उप्पर आराम करदा हां, ते मैं इस कन्नै अपनी बकरियें आस्तै खटखटांदा हां, ते मेरे आस्तै अजें बी मता फायदा ऐ।”

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

उसने (अल्लाह) ने आख्या, "उसी फेंक दे ओ मूसा!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

फिरी (मूसा) ने लाठी फेंकी, ते अचानक ओह सप्प बनी गेया जेड़ा जल्दी रेंगदा रेहा।

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

उसने (अल्लाह) ने आख्या, "उस नू पकड़ो ते मत डर, असीं उस नूं उसदी मूल हालत विच वापस कर देंगे,

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

ते बगल दे हेठ हत्थ रखो, ओह् बिना कुसै दोष दे सफेद (प्रकाशित) निकली जाग, इक होर चमत्कार दे रूप च,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

तां जे अस तुसेंगी (कुछ) अपने बड्डे-बड्डे निशान दस्सी सकचे,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

फिरौन दे कोल जाओ; ओह् सच्ची गै रेखा गी पार करी चुके दा ऐ।”

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

उने (मूसा) आख्या, “हे मेरे रब, मेरी छाती फैलाओ,

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

ते मेरे लेई कम्में गी आसान बनाओ,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

ते मेरी जीभ थमां अकड़न हटाओ,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

तां जे मेरी गल्ल समझी जा।

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

ते मिगी अपने परिवार दा नौकर बनाओ,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(अर्थात) हारून, मेरा भ्रा,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

उसी (अस्तित्व) कन्ने मेरी ताकत मजबूत करो,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

ते मेरे मामलें च उसी दोस्त बनाओ,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

तां जे अस तुंदी मती महिमा करचे।

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

ते तुहानूं बहुत याद करो,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

सचमुच, तुस सारे (साढ़ी स्थिति गी) दिखदे ओ।"

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

उसने (अल्लाह) ने आख्या, “वास्तव च तेरी फरमाइश पूरी होई गेई ऐ, हे मूसा!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

ते सचमुच, असी तुसें गी होर मौकें पर (इस थमां पैह्ले) एहसान दित्ते न,

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(अर्थात) जदों असीं तुहाडी मां नू किसे प्रेरित चीज नाल प्रेरित कीता,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(यानी), उस नू (मूसा) इक संदूक विच पाओ, फिर उस नूं नदी (नील) विच सुट्टो, फिर नदिया (करंट) नू उस नूं किनारे ते ले जावे, उस नू (फिरौन) मेरे दुश्मन ते ओस दे दुश्मन लै जांगन। मैं तुसें गी ओह प्रेम दित्ता ऐ जेड़ा मेरे कोला निकलदा ऐ; ते तां जे तुस मेरी निगरानी च जिंदे ओ।

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(मतलब) जदों तुहाडी भैन चलदी सी, तां उस ने (फिरौन दे परिवार नू) आखया, 'क्या मैं तुहानूं ओह इंसान दिखा सकदा हां जो उस दी देखभाल करग?' तो असी तुहानू तेरी मां कोल वापस कर दित्ता, तां कि ओस दा दिल खुश होवे ते ओह उदास ना होवे। ते तुसें इक बारी कुसै गी मारी ओड़ेया हा, फिर अस तुसेंगी (बड्डी) कठिनाइयें थमां बचाई लेआ हा ते अस तुसेंगी केईं (कठिन) परीक्षणें कन्नै अजमाया; फिर तू केई साल मद्यान दे लोकां विच रहया, फिर तू हे मूसा, नियत वक्त ते आया,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

ते मैं तुसें गी अपने आस् ते (दूत बनने आस् ते) चुनेया ऐ।

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

तुस ते अपने भ्राऽ मेरे (शक्ति दे निशान) गी लेइयै जाओ, ते तुस दवैं मेरी याद करने च कोताही नेईं करो;

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

तुस दवैं फिरौन दे कोल जाओ, कीजे ओह सचमुच सीमाएं गी पार करी लेदा ऐ;

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

तो उह (फिरौन) नाल कोमल शब्दां नाल गल्ल करो, शायद ओह जागरूक होवेगा या डरदा होवेगा।

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

उ’नें दऊंनीं आखेआ, “साढ़े रब, सच्चें गै असेंगी डर ऐ जे ओह् जल्द गै असेंगी सजा देग जां हर सीमा कोला परे बधी जाग।”

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

उसने (अल्लाह) आख्या, “चिंता मत करो, सचमुच मैं तुहाडे दोनों दे नाल हां, मैं सुनदा हां ते मैं वेखदा हां।

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

इस आस् ते तुस दवैं उंदे (फिरौन) दे कश जाओ ते ग् लांदे ओ, "सच् च च अस दवैं तुंदे रब दे दूत आं, इस आस् ते इस्राएल दे लोकें गी साढ़े कन् ने जाने देयो ते उनेंगी तड़पने नेई देओ। सच् च च अस तुंदे कश तुंदे रब थवां (साढ़े रसूली होने दा) सबूत देईये आए आं। ते उन लोकें गी मुक् ति दित्ता जंदा ऐ, जेके हिदायतें दा पालन करदे न।"

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

सचमुच, साडे उत्ते इह प्रगट हो चुक्या हे कि यातना (जोड़े दा) ओ हे जो (असीं लाए दे धर्म दी शिक्षा) दा इन्कार करेंदे ते मुड़ के मुड़ जावे (उसदी परवाह कैनी करेंदे)।”

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

उसने (फिरौन) आख्या, "हे मूसा, तुहाडे दोनों दा प्रभु कौन है?"

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

उने (मूसा) जवाब दित्ता, "साढ़ा प्रभु (परमेसर) ऐ, जिनेंगी हर इक चीज गी इक रूप दित्ता ऐ, फिरी उसी मार्गदर्शन दित्ता ऐ।"

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

उने (फिरौन) आखया, "तो पुराने लोकें दी हालत केहड़ी ही?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

उने (मूसा) जवाब दित्ता, “उसदा ज्ञान मेरे रब दे कोल ऐ, इक किताब (लौह महफूज़) च, मेरा प्रभु कोई गलती नेईं करग ते ना गै भुल्लीग;

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(परमातमा) जिन्हां ने धरती नू तुहाडे वास्ते विश्राम स्थल बणाया है, ते तुहाडे वास्ते उस विच राह बणाया है, ते आसमान तों पानी (बरखा) उतारदा है।” फिर अस इसदे कन्नै (बरखा दे पानी) बक्ख-बक्ख किस्म दे पौधें गी उगाने दे कारण बनदे आं।

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

अपने जानवरें गी खाइयै चराई लैओ। सचमुच, उस विच, समझण वाले लोकां वास्ते (अल्लाह दी महानता दे) निशान हन।

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

इह (जमीन) तों ही असीं तुहानूं पैदा कीता है ते उस विच ही असीं तुहानूं वापस कर देंगे ते इस तों असीं तुहानूं दूजे वक्त बाहर कढनगे।

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

ते सचमुच, अस्सां उसी (फिरौन) अपने सारे निशान (बड्डेपन दे) दस्से, पर ओ इस गल्ल दा इन्कार करदा हा ते (सच्चाई गी स्वीकार करने च) परहेज करदा हा।

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

उने (फिरौन) आख्या, “हे मूसा, के तुस साढ़े कोल आए ओ के असेंगी अपने जादू कन्ने साढ़ी धरती थमां कड्डी ओड़ना ऐ?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

तो अस्सां तुहाडे कोल ऐसा जादू जरूर लागे, तां साडे ते तुहाडे बीच इक मुलाकात वास्ते समझौता करो कि असीं उल्लंघन नहीं करगे ते ना ही (न ही) तुहाडे कोल, खुली जगह ते।"

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

उने (मूसा) आखया, "(समझौता) दा समां (तुंदे कन्ने साढ़ी मुलाकात) दावत दे दिन ऐ ते लोकें गी सवेरे (दुहा) इकट्ठा होने देयो।"

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

इस आस् ते फिरौन (उस जगह) चली गेया, फिरी अपनी योजना बनाई, फिरी (नियत दिन) वापस आई गेया।

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

मूसा ने उन्हें (जादूगरों) गी आखया, "हाय तुझे! अल्लाह दे खिलाफ झूठ मत बोलो, कहीं ओह तुहानू सजा दे नाल नाश कर दे।" ते झूठ दा आविष्कार करने आलें दा केहड़ा नुकसान ऐ।

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

इस करिए उने अपने मामलें च बहस कीती ते (अपनी) गल्लबात गुप्त रखी।

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

उने (जादूगरें) ने आखेआ, "सचमुच एह् दोऐ लोक जादूगर न जेह्ड़े उंदे दोने दे जादू कन्नै तुसेंगी (फिरौन) अपने देश थमां कड्डना चांह्दे न, ते तुंदे मुक्ख रिवाजें गी नष्ट करना चांह्दे न।"

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

तो अपनी सारी चाल (जादू) इकट्ठा करो, फिर इक कतार च आओ, ते सचमुच, किस्मत आला ओह व्यक्ति ऐ जेड़ा अज्ज जीतदा ऐ।"

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

उन्हां ने आख्या, "हे मूसा! तुसीं (पैहले) फेंकया सी या असीं पहलां फेंकया सी?"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

उने (मूसा) आखया, “कृपया फेंक दे!” फिरी अचानक उंदी रस्सी ते डंडे उसी (मूसा) गी इ'यां दिक्खेआ गेआ जि'यां ओह् तेज़ी कन्नै रेंगदा जा करदा ऐ, उंदे जादू दे कारण।

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

इस करिए मूसा गी अपने दिलै च डर महसूस होई गेआ।

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

असी आख्या, "डर न! वाकई तुस श्रेष्ठ (विजयी) हो।

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

ते जेड़ा अपने सज्जे हत्थ च ऐ उसी फेंक देओ, ओह जो बनांदे न उसी जरूर निगलग। जो उन्शोंने फनामा था, लश फस एक जादू की चाल (भरा)। ते जादूगर जित् थें बी औग, उदे शा बी नेई जीतग।”

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

फिरी जादूगरें प्रणाम करियै आखेआ, "असें हारून ते मूसा दे परमेसरे उप् पर विश् वास कित्ता ऐ।"

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

उन् ने (फिरौन) आखया, "केह़ तुसें तुसेंगी इजाजत देने शा पैह़लैं उदे उप् पर (मूसा) विश् वास कित्ता हा? सचमुच, ओह़ तुंदा सरगना हा, जिनेंगी तुसेंगी जादू सिखाया हा। फी सचमुच, अऊं तुंदे हत्थ-पैर गी पार करी ओड़ना ऐ, ते सचमुच, अऊं तुसेंगी खजूर दे बूटे दे आधार उप् पर पार करी ओड़ना ऐ ते सच् चाई च, तुस जरूर जानगे के साढ़े च कुस गी इस थमां बी दुखद ते मते शाश्वत तड़प ऐ।

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

उन्हां (जादूगर) ने आख्या, "असीं साफ सबूत (चमत्कार) दे आधार ते तुहाडे कोल नहीं चुनगे, जो साडे कोल आए हन ते (अल्लाह) दे आधार ते किसे ने सानु बनाया है। इस करके फैसला करो कि तुसीं की फैसला करना चांदे हो। असल विच तुसीं सिर्फ इस दुनिया दे जीवन दा फैसला कर सकदे हो।"

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

अस अपने परमेसरे उप् पर सच् चाई कन् ने विश् वास कित्ता ऐ, तांजे ओह़ असेंगी साढ़ी गलतियें ते उनें जादू गी माफ करी ओड़न, जेका तुसें साढ़े उप् पर लाया ऐ। ते अल्लाह बेहतर (उसदा इनाम) ते होर शाश्वत (उसदी सजा) ऐ।”

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

सचमुच जो कोई पाप दी हालत विच अपने रब दे कोल आ जांदा है, तां सचमुच उस दे वास्ते नरक है। उह उस विच नहीं मरया (सज़ा दा अहसास करदा रेहंदा) ते ना ही (न ही) जींदा सी (पश्चाताप करन विच असमर्थ)।

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

पर जेड़ा कोई विश्वास दी हालत च उंदे कोल औंदा ऐ, ते नेक कम्म करदा ऐ, तां ओह गै उच्ची (उच्च) पद हासल करदे न।

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(अर्थात) अदन दे बाग, जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न, जिंदे च ओह हमेशा रौहग। शुद्ध करने आलें दा इह इनाम ऐ।

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

ते सचमुच, अस मूसा गी प्रगट कित्ता, "रात च मेरे दासें (इस्राएल दे संतानें) कन् ने जाओ, ते उंदे आस् ते समुंदरे च इक सुक्के रस् ता (बनाओ), (तुसेंगी) फीकी पौने थवां डरने दी लोड़ नेई ऐ ते तुसेंगी (डूबने दी) चिंता करने दी लोड़ नेई ऐ।"

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

उस बेले फिरौन ते उदी फौज ने उंदा पीछा कीता, पर समुंदरे दी लहरें ने उनेंगी डुबोई दित्ता।

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

ते फिरौन ने अपने लोकें गी गुमराह कित्ता ते उनेंगी मार्गदर्शन नेई दित्ता।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

हे इस्राएल दे संतान! सचमुच, असी तुहानूं तुहाडे दुश्मनों तों बचाया है, ते असीं तुहाडे नाल (नमाज) दा वादा कित्ता है (नमाज) पहाड़ दे सज्जे पासे (सिनै पहाड़) ते तुहाडे कोल मन्न ते सलवा उतारेया है।

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

असी तुहाडे वास्ते इंतजाम कीते होए अच्छे रियासत विचों खाओ, ते सीमा तों वी वद्ध ना करो, जिस नाल मेरा गुस्सा तुहाडे ते पड़ जावे। जेड़ा मेरे गुस्से कन्ने मारदा ऐ, तां सचमुच ओह नाश होई जाग।

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

ते सचमुच मैं उन लोकें गी माफी देने आला आं जेड़े पछतावा करदे न, विश्वास करदे न ते नेक कम्म करदे न, फिरी मार्गदर्शन च रौंह्दे न।

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

"औय तुभ अऩने रोगों वे बी तेजी से क्मों आमे, ऐ मूसा?"

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

उने (मूसा) आखेआ, "ओह् मेरे पिच्छे चलदे न ते मैं तुंदे कोल जल्दबाजी करदा हां, हे मेरे प्रभु, तां जे तुस (मेरे कन्नै) खुश ओ।"

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

उने (अल्लाह) आख्या, "वास्तव च तुंदे जाने दे बाद असें तुंदे लोकें गी परखया ऐ, ते उनेंगी समरी ने गुमराह करी दित्ता।"

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

फिर मूसा गुस्से च ते उदास होईये अपने लोकें कोल वापस आई गेआ। उने (मूसा) आखेआ, "हे मेरे लोकें! केह़ तुंदे प्रभु ने तुंदे कन् ने इक भ़ला वादा नेई कित्ता ऐ? केह़ तुंदे आस् ते वादा दा समां बड़ा लम्मा ऐ जां तुस चाह़ंदे ओ के परमेसरे दा गुस् सा तुंदे उप् पर पौऐ, तां तुसें मेरे कन् ने अपना वादा किय् यां तोड़ी लेत्ता ऐ?"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

उन्हां ने आख्या, “असीं अपनी मर्जी नाल तुहाडी वादा नहीं तोड़ी, पर सानू लोकां दे आभूषण दा भारी बोझ उठाना पया, फिर असीं उहनां नूं (अग्ग विच) सुट्टी दित्ता, ते उवें ही समरी ने उहनां नूं सुट्टी दित्ता।

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

फिरी (अग्ग दे गड्ढे च) उने (समीरी) इक बछड़े दी मूर्ति गी बाहर कड्डी लेया जिंदे आस्तै इक शरीर ते आवाज़ ही, तां उ'नें आखेआ, "ए तुंदा परमात्मा ते मूसा दा परमात्मा ऐ, पर ओह (मूसा) भुल्ली गेदा ऐ।"

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

तां केह़ उनेंगी नेई दिक् खेया के (बछड़े दी मूर्ति) उनेंगी जवाब नेई देई सकदी ही, ते उनेंगी नुकसान दा सामना नेई करी सकदी ही ते ना गै उनेंगी फायदा नेई करी सकदी ही?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

ते सचमुच, पैह्लें हारून ने उनेंगी आखेआ हा, "हे मेरे लोक! सचमुच, तुसेंगी सिर्फ इक परीक्षा (बछड़े दी मूर्ति कन्नै) दित्ती गेई ऐ ते सचमुच, तुंदा रब (अल्लाह) परम दयालु ऐ, इस करी मेरा पालन करो ते मेरे हुक्में दा पालन करो।

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

उन् ने जवाब दित्ता, "जदूं तकर मूसा साढ़े कश नेई औग, अस उसी नेई छड्डगे (ते) उसी (बछड़े दी मूर्ति) दी पूजा नेई करगे।"

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

उने (मूसा) आखया, "हे हारून! जदूं तुस उनेंगी भटकदे दिखदे ओ तां तुसेंगी केह़ बाधा ऐ;

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(तो) तुसीं मेरे पिच्छे नहीं चलदे? क्या तुसें (जानबूझकर) मेरे हुक्म दी अवहेलना कीती ऐ?”

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

उने (हारून) जवाब दित्ता, "हे मेरी मां दे पुत्तर! मेरी दाढ़ी गी नेईं छुओ ते मेरे सिर गी नेईं। मैं सच्चें गै डरना ऐ जे तुस (मेरे कन्नै) आखगे, 'तुस इस्राएल दे बच्चें गी बंडी दित्ता ऐ ते तुसें मेरा संदेश नेई मनया।'

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

उसने (मूसा) आख्या, "हे समीरी तुसेंगी (ऐसा करने लेई) केह् प्रेरित कीता?"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

उने (समीरी) जवाब दित्ता, “मैं इक गल्ल जानना आं जेड़ी उनेंगी नेई पता, इस करी मैं प्रेरित दे कदमें थमां इक मुट्ठी (मिट्टी) लेई लेआ ते उसी (आग च) सुट्टी दित्ता, इस चाल्ली मेरी इच्छा ने मिगी लुभाया।”

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

उने (मूसा) आखया, "जाओ! तां सचमुच जीवन च (इस संसार च) तुस (केवल) आख सकदे ओ, '(मेरे) गी नेईं छूओ।' समुंदर (बिखरे) च।

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

वाकई तेरा परमातमा सिर्फ अल्लाह है, उहदे सिवाय कोई परमातमा नहीं। उन्दा ज्ञान हर गल्ल गी घेरदा ऐ।”

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

इस तर्हां असीं तुहानूं (मुहम्मद) नाल कुछ कहानियां (लोग दी) वी दस्से हां जो बीती गई है, ते सचमुच, असीं तुहानूं अपनी तरफ तों इक चेतावनी (कुरान) दित्ती है।

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

जो इसे (कुरान) तों मुड़ जावे, तां वाकई ओ कयामत दे दिन भारी बोझ (पाप) उठावेगा,

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

उसी हालत च गै रौंह्दे न। ते कयामत दे दिन उन्दे लेई पापें दा बोझ बड़ा भयानक होग।

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

(प्रलय) दे दिन तुरही बजाई जंदी ऐ (दूई बारी) ते उस दिन अस पापी गी उदासी दे नीले (चेहरे) कन्ने इकट्ठा करदे आं,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

उने इक दुए गी फुसफुसाया, “तुस (दुनिया च) दस (दिन) कोला ज्यादा नेईं रौह्गे।”

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

अस सारें शा मता जानने आं के ओह़ केह़ ग् लाङन, जदुं सारें शा सीधा मानू ग् लांदा ऐ, “तुस (दुनिया च) इक दिन शा मते नेई रेह़।”

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

ते ओह तुंदे (मुहम्मद) कोला पहाड़ें दे बारे च पुच्छदे न, तां आखदे न, "मेरा रब इन्हें (कयामत दे दिन) जितना हो सके उन्ना पूरी तरह कन्ने नष्ट कर देगा,

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

फिर ओह (पैहले दे पहाड़ें) गी पूरी चाल्ली समतल करी देग,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(इस करके) तुहानूं हुन उथे निचले ते ऊंचे थां नहीं दिखेगे।”

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

उस दिन ओह बिना मुड़दे (खंडन कित्ते) फोन करने आले (फरिश्ता) दे (पुकार) दा पीछा करदे रेह; ते सारी आवाज़ें परमात्मा दे सामने प्रणाम करदे न, तां जे तुस जे किश सुनदे ओ, ओह फुसफुसाहट गै न।

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

उस दिन बिनती (मदद) दा कोई फायदा नहीं, सिवाय उन लोकां तों जिन्हां नू परमात्मा, दयालु ने इजाजत दित्ती है, ते जिन्हां दी गल्लां नूं ओ मंजूर करदा है।

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

ओह् (अल्लाह) जानदा ऐ जे उंदे कोला पैह्ले केह् ऐ (जेह्ड़ा होग) ते उंदे पिच्छें केह् ऐ (जेह्ड़ा पैह्लें गै होई गेदा ऐ), जिसलै के उंदे ज्ञान च उंदा ज्ञान शामल नेईं होई सकदा।

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

ते सारे चेहरे (अल्लाह) जिंदे ते अकेले दे सामने झुक गए। एह् सच्ची गल्ल ऐ जे अन्याय करने आह्ले लोकें लेई एह् नुकसान ऐ।

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

ते जेड़ा कोई मुसलमान होंदे होई भलाई करदा ऐ, ओह (उसदे खिलाफ) अन्याय कोला डरदा नेईं ते ना गै अपने अधिकारें च कोई कमी औने दा डरदा ऐ।

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

ते इस तर्हां असीं कुरान नू अरबी विच उतार दित्ता है, ते असीं उस विच कुछ धमकियां बार-बार समझाईयां हन, तां कि ओह धर्मी होन, या उन्हां वास्ते इक याददाश्त होवे।

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

तो परम अल्लाह, सच्चे ते सच्चे राजा है। ते तुस (मुहम्मद) कुरान गी तुंदे उप्पर उतारने कोला पैहलें जल्दबाजी (पढ़ो) ते नेईं आखो, "हे मेरे रब, मेरा ज्ञान बधाओ।"

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

ते सचमुच अस आदम गी पैह्लें गै हुक्म दित्ता हा, पर ओह् भुल्ली गेआ, ते असेंगी उंदे च कोई मजबूत इच्छा नेई मिली।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

ते (याद रखो) जदुं अस सुर्गदूतें गी आखेआ हा, "आदम गी प्रणाम करो!" फिरी शैतान गी छोड़िये उनेंगी प्रणाम कित्ता; उसने मना कर दिया।

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

फिर असीं आख्या, “हे आदम, सचमुच ए (शैतान) तुहाडे ते तुहाडी घरेआली दा दुश्मन है, इस करके उस नू तुहानू दोनों नू जन्नत तों बाहर नहीं कढो, कहीं तुसीं दुखी हो जाओ।

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

सचमुच, उथे तुहाडे वास्ते (गारंटी) है, तुसीं भूखे नहीं रहोगे ते ना ही नंगे हो जाओगे।

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

ते सच्ची गल्ल ऐ जे उत्थें तुसेंगी प्यास नेई लगग ते सूरज दी गर्मी तुसेंगी नेई टकराग।"

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

फिरी शैतान ने उसी फुसफुसाया ते आखया, "हे आदम! के मैं तुगी अमरता दा पेड़ (खुल्दी) ते ओह राज दस्सना जेड़ा नाश नेईं होग?"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

फिरी ओह़ दवैं उसी खाई लेंदे हे, ते उंदे आस् ते उंदे निजी अंगें गी दिक् खेया गेया, ते उनेंगी जन्नत दे पत्तें कन् ने ढकना लगी पेया। आदम ने अपने रब दी आज्ञा ना मानी ते भटक गया।

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

फिरी उंदे रब ने उसी चुनेया, इस करी उने उदी पछतावा गी स्वीकार कीता ते उसी मार्गदर्शन दित्ता।

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

उह (अल्लाह) आख्या, "तुहाडे विचों कुझ दूजे दे दुश्मन होवे, जन्नत तों इक साथ उतरो। अगर तुहाडे कोल मेरे कोल हिदायत आवे तां (जाण) जो मेरे हिदायत दा पालन करदा है, ओ ना भटक जावेगा ते ना ही उस नू नुकसान होवेगा।"

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

ते जेका कोई मेरी चेतावनी थवां मुड़दा ऐ, तां सचमुच ओह संकीर्ण जीवन जीग, ते अस उसी कयामत दे दिन अंधें कन्ने इकट्ठा करगे।"

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

उ'नें आखेआ, "हे मेरे रब, तुसें मिगी अंधा कीं इकट्ठा कीता ऐ, जदूं के पैह्लें मैं दिक्खी सकदा हा?"

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

उने (अल्लाह) आख्या, "इस करी, पैह्लें साढ़ी आयत तुंदे कोल आई ही, ते तुसें उनेंगी नजरअंदाज कीता हा, इस करी (इस बी) अज्ज तुसें गी नजरअंदाज कीता गेदा ऐ।"

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

ते इस चाल्ली अस उनें लोकें गी इनाम दिंदे आं जेह्ड़े उल्लंघन करदे न ते अपने रब दे निशानें उप्पर विश्वास नेईं करदे। सचमुच, परलोक च सजा भारी ते शाश्वत ऐ।

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

तो क्या ए उन्हां (मूर्तिपूजकों) वास्ते कोई निशानी काहनी कि अस्सां उन्हां तों पहले कितनी (पीढ़ियां) कूं नष्ट कित्ता, भले ही ओ उन्हां दे (लोक) निवास तों (निशान) गुजरे? सचमुच, इस विच समझदार लोकां वास्ते (अल्लाह दी ताकत दे) निशान हन।

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

ते जेकर तुंदे रब कोला कोई पैहला फरमान नेईं होंदा ते (मृत्यु दी कोई नियत अवधि) नेईं होंदी तां निश्चत तौर उप्पर (अत्याचार) उंदे उप्पर बी आई जंदी।

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

इस आस् ते उंदे आस् ते धीरज रखो, ते सूरज उगने शा पैह़लैं ते डूबने शा पैह़लैं अपने रब दी स्तुति करियै अपने आप गी महिमा करो; ते आधी रात ते दिन दे अंत च (भी) प्रार्थना करो, तां जे तुस शांत महसूस करो।

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

ते अपनी अक्खीं गी उनें सुखें उप्पर नेईं रक्खो जेह्ड़े असें उंदे किश समूहें गी दित्ते न, (जियां) संसार च जीवन दा फुल्ल, तां जे अस उनेंगी उस (सुख) कन्नै परख सकचे। तेरे परमात्मा दी कृपा बेहतर ते शाश्वत ऐ।

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

ते अपने परिवार गी दुआएं गी पूरा करने ते उनेंगी करने च धैर्य रखने दा हुक्म देओ। रोजी-रोटी ना मंगदे, असी तेनु रोजी-रोटी देंदे हां । ते नतीजे (परलोक च अच्छे) उंदे आस्तै गै होंदे न जेह्ड़े पुण्य करदे न।

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

ते उन् ने आखया, “उसने साह्डे कोल अपने प्रभु कोला कोई निशान (सबूत) की नेईं लेई आया?” क्या उंदे कोल पिछली कताबें च दस्से गेदे (असली) सबूत नेईं आए?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

ते जेकर अस इन्हें गी पिछले तड़प कन्ने (कुरान दा खुलासा कीता गेदा) नष्ट करी ओड़दे तां ओ आखदे, "साढ़े रब, तुसें साढ़े कोल इक दूत की नेईं भेजेआ, तां जे अस घृणित ते नीच बनने कोला पैह्ले तुंदी आयतें दा पालन करचै?"

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

कहो (मुहम्मद) "(असां) विचों हर इक इंतजार करदा है, तां तुहाडा इंतजार करो! ते इक दिन तुहानूं पता लग जावेगा कि कौन सीधा राह ते चल रिहा है, ते किस नू मार्गदर्शन कीता गया है।"