Q.S अल-फुरकान ने दी (اَلْفُرْقَان) - 77 श्लोक दी गिणती

تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ

tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).

महिमा अल्लाह दी होवे जिन्हां ने फुरकान (अल-कुरान) अपने सेवक (मुहम्मद) कोल उतार दित्ता है, ताकि ओ सारी प्रकृति (जिन्न ते इंसान) वास्ते चेतावनी होवे।

ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهٗ تَقْدِيْرًا

allażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa khalaqa kulla syai'in fa qaddarahū taqdīrā(n).

आकाश ते धरती दा राज्य उदे गै ऐ, उदे कोल कोई पुत्तर नेईं ऐ, उंदी शक्ति च कोई साथी नेईं ऐ, ते उने सारें चीजें गी बनाया, फिरी उंदे सटीक नाप निर्धारित कीते।

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً لَّا يَخْلُقُوْنَ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَ وَلَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا وَّلَا يَمْلِكُوْنَ مَوْتًا وَّلَا حَيٰوةً وَّلَا نُشُوْرًا

wattakhażū min dūnihī ālihatal lā yakhluqūna syai'aw wa hum yukhlaqūna wa lā yamlikūna li'anfusihim ḍarraw wa lā naf‘aw wa lā yamlikūna mautaw wa lā ḥayātaw wa lā nusyūrā(n).

पर उनेंगी उंदे अलावा होर देवताएं गी (पूजा करने आस्तै) लेई लेआ हा, भलेआं उनेंगी (उन देवताएं) कुसै बी चीजै दा सृजन नेईं कीता हा, असल च ओह् अपने आप गै रचे गेदे हे ते उंदे च अपने आप गी नुकसान पजाने (प्रतिरोध) करने दी कोई शक्ति नेईं ही ते फायदे नेईं (आने) सकदे हे ते उंदे च मारने, जीवन देने जां (इत्थूं तगर) जिंदा करने दी कोई शक्ति नेईं ही।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ

wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).

ते काफिरां ने आख्या, "ए (कुरान) होर किश नेईं ऐ, सिवाय उंदे (मुहम्मद) आसेआ आविष्कार कीते गेदे झूठ दे अलावा, जिस च दुए लोकें दी मदद कीती गेई ऐ," सचमुच उनेंगी अन्याय ते इक बड्डा झूठ कीता ऐ।

وَقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلٰى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا

wa qālū asāṭīrul-awwalīnaktatabahā fa hiya tumlā ‘alaihi bukrataw wa aṣīlā(n).

ते उ'नें आखेआ, "(इ'यां गै) प्राचीन लोकें दी परी-कथां, जि'नेंगी उ'नें लिखने आस्तै आखेआ हा, फिरी हर रोज सवेरे-शाम उसी परी-कथां पढ़दे न।"

قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).

कहो (मुहम्मद) "(कुरान) (अल्लाह) ने प्रकट कीता है जो आकाश ते धरती दे रहस्य जानदा है। वाकई, ओह परम क्षमाशील, परम दयालु ऐ।"

وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ

wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).

ते उने आख्या, "ए रसूलुल्लाह (मुहम्मद) खांदा ते बजारें च कीं घुमदा ऐ? उदे कोल इक फरिश्ता क्यों नेईं उतरेया जंदा, तां जे फरिश्ता उंदे कन्ने चेतावनी दे।

اَوْ يُلْقٰىٓ اِلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ تَكُوْنُ لَهٗ جَنَّةٌ يَّأْكُلُ مِنْهَاۗ وَقَالَ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

au yulqā ilaihi kanzun au takūnu lahū jannatuy ya'kulu minhā, wa qālaẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

जां (क्यों नेई) उसी धन-दौलत भेजी दित्ता जा जां (की ना) उदे आस् ते बाग़, तांजे ओह़ (उत्पाद) गी खाई सकै?” ते बेईमान लोकें आखेआ, "तुस सिर्फ उस माह् नू दे पिच्छे चलदे ओ, जिसी जादू-टोना कीता गेदा ऐ।"

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا ࣖ

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

दिक् खो, ओह़ तुंदे बारे च किय् यां दृष्टांत बनांदे ह़न, इस आस् ते ओह़ भ़टकदे ह़न, ते ओह़ तुंदे प्रेरित होने दा विरोध करने आस् ते कोई रस् ता नेई पाई सकदे ह़न।

تَبٰرَكَ الَّذِيْٓ اِنْ شَاۤءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّنْ ذٰلِكَ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ وَيَجْعَلْ لَّكَ قُصُوْرًا

tabārakal-lażī in syā'a ja‘ala laka khairam min żālika jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa yaj‘al laka quṣūrā(n).

महिमा अल्लाह दी होवे, अगर ओ चाहंदा तां तुहाडे वास्ते इस तों वी बेहतर बनांदा: बाग जिंदे थल्ले नदियाँ बहदीयां ने, ते तुहाडे वास्ते महल बणा दे।

بَلْ كَذَّبُوْا بِالسَّاعَةِۙ وَاَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيْرًا

bal każżabū bis-sā‘ah(ti), wa a‘tadnā liman każżaba bis-sā‘ati sa‘īrā(n).

इत्थूं तकर के क़यामत दे दिन दा इन्कार करदे न। ते अस्सां किसे वी क़यामत दे दिन दा इन्कार करन वाले वास्ते इक जरदी नरक तैयार कीती है।

اِذَا رَاَتْهُمْ مِّنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ سَمِعُوْا لَهَا تَغَيُّظًا وَّزَفِيْرًا

iżā ra'athum mim makānim ba‘īdin sami‘ū lahā tagayyuẓaw wa zafīrā(n).

जदूं ओह (नरक) इन्हें गी दूर थमां दिक्खदा ऐ तां उनेंगी उंदी आवाज़ गुस्से कन्नै गर्जना सुनेआ जंदा ऐ।

وَاِذَآ اُلْقُوْا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُّقَرَّنِيْنَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُوْرًا ۗ

wa iżā ulqū minhā makānan ḍayyiqam muqarranīna da‘au hunālika ṡubūrā(n).

ते जदुं उनेंगी जंजीरें च बन्नी दी नरक च इक संकरी थाह़र च सुट्टी दित्ता जंदा ऐ, तां ओह़ उत्थें गै नाश करने आस् ते पुकार करदे ह़न।

لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوْرًا وَّاحِدًا وَّادْعُوْا ثُبُوْرًا كَثِيْرًا

lā tad‘ul-yauma ṡubūraw wāḥidaw wad‘ū ṡubūran kaṡīrā(n).

(उन्हें गी आखेआ जाग), "अज्ज इक विनाश दी उम्मीद नेईं करो, पर बार-बार विनाश दी उम्मीद करो।"

قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا

qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).

कहो (मुहम्मद) "क्या ऐसी (सज़ा) अच्छा है, या अनन्त जन्नत दा वादा पुण्यात्माओं को इनाम दे रूप च कीता गेदा ऐ, ते उंदे आस्तै वापसी दी जगह ऐ?"

لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ خٰلِدِيْنَۗ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ وَعْدًا مَّسْـُٔوْلًا

lahum fīhā mā yasyā'ūna khālidīn(a), kāna ‘alā rabbika wa‘dam mas'ūlā(n).

उंदे आस्तै जेह्ड़ा बी चाह्न्दे न ओह् इस च (स्वर्ग) च ऐ, ओह् अनन्त (उस च) रौह्नगे। तुहाडे रब दा ओह वादा है जो (उस तों) विनती दे काबिल है।

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَقُوْلُ ءَاَنْتُمْ اَضْلَلْتُمْ عِبَادِيْ هٰٓؤُلَاۤءِ اَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيْلَ ۗ

wa yauma yaḥsyuruhum wa mā ya‘budūna min dūnillāhi fa yaqūlu a'antum aḍlaltum ‘ibādī hā'ulā'i am hum ḍallus-sabīl(a).

ते (याद रखो) जिस दिन (जदूं) अल्लाह ने उनेंगी अल्लाह दे अलावा उंदी इबादत कन्ने इकट्ठा कीता हा, तां उने (जिन्हें इबादत कीती जंदी ही) आखया, "के तुस गै मेरे बंदे गी गुमराह करदे ओ, या ओह अपने आप गै (सच्चे) रस्ते कोला भटक गेदे न?"

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ مَا كَانَ يَنْۢبَغِيْ لَنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ مِنْ دُوْنِكَ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ وَلٰكِنْ مَّتَّعْتَهُمْ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى نَسُوا الذِّكْرَۚ وَكَانُوْا قَوْمًاۢ بُوْرًا

qālū subḥānaka mā kāna yambagī lanā an nattakhiża min dūnika min auliyā'a wa lākim matta‘tahum wa ābā'ahum ḥattā nasuż-żikr(a), wa kānū qaumam būrā(n).

उ'नें (जिनेंगी पूजेआ जंदा हा) जवाब दित्ता, "तुंदी महिमा होऐ, साढ़े आस्तै तुंदे अलावा कोई रक्षक लैना ठीक नेईं ऐ, पर तुसें उनेंगी ते उंदे पुरखें गी जीवन दा सुख दित्ता ऐ, तां जे ओह् चेतावनी गी भुल्ली जंदे न; ते ओह़ इक नष्ट होने आले लोक न।"

فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا

faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).

तो सचमुच, जिन्हां (जिन्हां दी पूजित) ने तुहाडे आख्या दा इन्कार कर दित्ता है, इस करके तुसीं (सज़ा) दा विरोध नहीं कर सकदे ते (अपनी आप नू) मदद नहीं कर सकदे, ते तुहाडे विचों जो कोई गलत करदा है, उस नू असीं ज़रूर वड्डी सजा देगे।

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔

wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).

ते असी तुहाडे (मुहम्मद) तों पहलां कोई दूत नहीं भेजे सिवाय इस दे कि ओ खाना खांदे सन ते बजारें विच घुमदे सन। ते अस तुंदे च किश गी दूएं आस्तै परीक्षा बनाई दित्ता। क्या तुस धीरज रखगे? और तेरा रब सर्वदर्शी है।

۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا

wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).

ते जेड़े साढ़े कन् ने (परलोक च) मुलाकात दी उम्मीद नेई करदे ह़न, ओह़ ग् लांदे ह़न के, "स्वर्गदूत साढ़े कश कीं नेई भेजे गे हे जां (क्यों) अस अपने प्रभु गी (नह़) दिक् खेया?" सचमुच, उन्हां ने अपने आप दा बड़ा घमंड कीता है ते सचमुच (अन्याय करन विच) अपनी सीमा तों वी वद्ध कर चुके हन।

يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلٰۤىِٕكَةَ لَا بُشْرٰى يَوْمَىِٕذٍ لِّلْمُجْرِمِيْنَ وَيَقُوْلُوْنَ حِجْرًا مَّحْجُوْرًا

yauma yaraunal-malā'ikata lā busyrā yauma'iżil lil-mujrimīna wa yaqūlūna ḥijram maḥjūrā(n).

(याद रखो) जिस दिन (जदूं) उन्हां ने फरिश्ते नू वेखया, उस दिन पापीं वास्ते कोई खुशखबरी नहीं सी ते उन्हां ने आख्या कि "हिजरां महजुरा।"

وَقَدِمْنَآ اِلٰى مَا عَمِلُوْا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنٰهُ هَبَاۤءً مَّنْثُوْرًا

wa qadimnā ilā mā ‘amilū min ‘amalin fa ja‘alnāhu habā'am manṡūrā(n).

ते अस उन्हें सारे कम्में गी दस्सगे, फिर उन्हें गी बिखरी दी धूड़ (जैसे) बनाई देगे।

اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ يَوْمَىِٕذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَّاَحْسَنُ مَقِيْلًا

aṣḥābul-jannati yauma'iżin khairum mustaqarraw wa aḥsanu maqīlā(n).

उस दिन जन्नत दे निवासियें गी बेहतरीन आवास ते सबने थमां सुन्दर आराम दा स्थान होग।

وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا

wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).

ते (याद रखो) उस दिन (जदूं) आसमान फट्टी गेआ ते सफेद धुंध छड्डी गेआ ते सुर्गदूतें गी लहरें च उतारेआ गेआ।

اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا

al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).

उस दिन दा उचित राज्य परम दयालु परमात्मा दा ऐ। ते ओह़ काफिरें आस् ते इक कठिन दिन ऐ।

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

ते (याद) ओह दिन (जदूं) बेईमानी ने उहदी दो उंगलियां काट के, (अपने कम्मां दा पछतावा करदे होए) कहंदे होए, "ओ! अगर (इक वारी) मैं रसूले दे नाल रस्ता अपनाया हुंदा।"

يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا

yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).

ओह, हाय मेरा ! काश मैं फलानी गी अपना करीबी दोस्त नेईं बनाया हुंदा,

لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا

laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).

सचमुच, उने मिगी (कुरान दी) याद दिलांदे होई भटकाया, जिसदे बाद ओ मेरे कोल आई गेई ही। ते शैतान वाकई मनुख-जाति दा गद्दार ऐ।”

وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا

wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).

ते रसूलुल्लाह (मुहम्मद) ने आख्या, "हे मेरे रब, सचमुच मेरे लोकें ने इस कुरान गी उपेक्षा करी दित्ता ऐ।"

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا

wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).

इस तर्हां हर नबी वास्ते असीं पापी लोकां दा दुश्मन बणा दित्ता है। पर तुंदा रब मार्गदर्शक ते सहायक दे तौर उप्पर काफी ऐ।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْاٰنُ جُمْلَةً وَّاحِدَةً ۛ كَذٰلِكَ ۛ لِنُثَبِّتَ بِهٖ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنٰهُ تَرْتِيْلًا

wa qālal-lażīna kafarū lau lā nuzzila ‘alaihil-qur'ānu jumlataw wāḥidatan - każālika - linuṡabbita bihī fu'ādaka wa rattalnāhu tartīlā(n).

ते जेके काफिर करदे ने, ओह आखदे ने, “उस उप्पर इक बारी च की नेईं प्रगट होई गेई?” मतलब तां जे अस तुंदे दिल (हे मुहम्मद) गी इस कन्नै मजबूत करी सकचे ते अस इसगी धीरे-धीरे (धीरे-धीरे, धीरे-धीरे ते सही तरीके कन्नै) पढ़ी सकचे।

وَلَا يَأْتُوْنَكَ بِمَثَلٍ اِلَّا جِئْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاَحْسَنَ تَفْسِيْرًا ۗ

wa lā ya'tūnaka bimaṡalin illā ji'nāka bil-ḥaqqi wa aḥsana tafsīrā(n).

ते ओह (काफिर) तुहाडे कोल कोई अजीब चीज़ (ला के) नहीं आए, पर अस्सां तुहाडे कोल सच्चाई ते बेहतरीन सफाई लेई आए।

اَلَّذِيْنَ يُحْشَرُوْنَ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ اِلٰى جَهَنَّمَۙ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

allażīna yuḥsyarūna ‘alā wujūhihim ilā jahannam(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu sabīlā(n).

जेह्ड़े लोक अपने चेहरे कन्नै घसीटदे होई नरक च इकट्ठे होंदे न, ओह् गै बुरी थाह् र पर ते अपने रस्ते च सारें कोला गुमराह करने आह्ले न।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنَا مَعَهٗٓ اَخَاهُ هٰرُوْنَ وَزِيْرًا ۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnā ma‘ahū akhāhu hārūna wazīrā(n).

ते सचमुच, अस मूसा गी किताब (तोराह) दित्ती ऐ ते अस हारून गी उंदा भ्रा बनाई दित्ता ऐ, उंदे कन्ने वजीर (सहायक) दे तौर उप्पर।

فَقُلْنَا اذْهَبَآ اِلَى الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ فَدَمَّرْنٰهُمْ تَدْمِيْرًا ۗ

fa qulnażhabā ilal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, fa dammarnāhum tadmīrā(n).

फिर अस (उन्हें दोनों गी) आखया, "तुस दोनों उन लोकें दे कोल जाओ, जेड़े साढ़े निशानें दा इन्कार करदे न।" फिर असी अपनी पूरी ताकत कन्ने इन्हें गी नष्ट करी दित्ता।

وَقَوْمَ نُوْحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ اَغْرَقْنٰهُمْ وَجَعَلْنٰهُمْ لِلنَّاسِ اٰيَةًۗ وَاَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ۚ

wa qauma nūḥil lammā każżabur-rusula agraqnāhum wa ja‘alnāhum lin-nāsi āyah(tan), wa a‘tadnā liẓ-ẓālimīna ‘ażāban alīmā(n).

ते (असीं) नूह दे लोकां नूं नाश कर दित्ता, जदों ओह दूतें नाल झूठ बोलदे सन। असी उनेंगी डुबोई दित्ता ते अस उंदी (कहानी) गी मनुक्खता आस्तै इक सबक बनाई लेआ। ते अस्सां गुनाहगारां वास्ते इक दर्दनाक सजा तैयार कीती है,

وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَاَصْحٰبَ الرَّسِّ وَقُرُوْنًاۢ بَيْنَ ذٰلِكَ كَثِيْرًا

wa ‘ādaw wa ṡamūda wa aṣḥābar-rassi wa qurūnam baina żālika kaṡīrā(n).

ते (असीं) अद ते समुद दे लोकां ते रास दे लोकां नूं ते उन्हां (लोकां विच) कई (अधिक) पीढ़ियां नूं नाश कर दित्ता है।

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْاَمْثَالَۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيْرًا

wa kullan ḍarabnā lahul-amṡāl(a), wa kullan tabbarnā tatbīrā(n).

ते असीं उन्हां विचों हर इक दा मिसाल बणा दित्ता है ते असीं उन्हां विचों हर इक नू उस दी पूरी नाश तक नष्ट कर दित्ता है।

وَلَقَدْ اَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِيْٓ اُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِۗ اَفَلَمْ يَكُوْنُوْا يَرَوْنَهَاۚ بَلْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ نُشُوْرًا

wa laqad atau ‘alal-qaryatil-latī umṭirat maṭaras-sau'(i), afalam yakūnū yaraunahā, bal kānū lā yarjūna nusyūrā(n).

ते सचमुच, ओ (मक्का दे मुशरिक) इक ऐसी देश (सदम) कोला गुजरे दे हेन जित्थे (पैहले) बुरी बरखा (पत्थर दी बरखा) ने मारया हा। उन्शोंने नशीॊ दे खा? दरअसल, उनेंगी असल च जी उठने दे दिन दी उम्मीद नेई ही।

وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا

wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).

ते जदों ओह तुहानूं (मुहम्मद) वेखदे हन तां सिर्फ तुहाडा मजाक उड़ांदे हन (कहदे होए) “क्या ए ओह आदमी है जिस नूं अल्लाह ने रसूले दे तौर ते भेजया है?

اِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ اٰلِهَتِنَا لَوْلَآ اَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَاۗ وَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ حِيْنَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ اَضَلُّ سَبِيْلًا

in kāda layuḍillunā ‘an ālihatinā lau lā an ṣabarnā ‘alaihā, wa saufa ya‘lamūna ḥīna yaraunal-‘ażāba man aḍallu sabīlā(n).

सचमुच, जेकर अस उदी आराधना करने च जिद्द नेई करदे तां ओह़ असेंगी साढ़ी भ़जन थमां भटकदा हा।” औय उवे ऩता चरेगा, जफ वे सजा दे खेंगे, कक कौन ऩथ वे फहुत भटया शै ।

اَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلٰهَهٗ هَوٰىهُۗ اَفَاَنْتَ تَكُوْنُ عَلَيْهِ وَكِيْلًا ۙ

ara'aita manittakhaża ilāhahū hawāh(u), afa anta takūnu ‘alaihi wakīlā(n).

क्या तुसें (मुहम्मद) इक ऐसे व्यक्ति गी दिक्खेआ ऐ जेह्ड़ा अपनी इच्छाएं गी अपना देवता बनांदा ऐ? क्या तुस उंदा रक्षक होगे?

اَمْ تَحْسَبُ اَنَّ اَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُوْنَ اَوْ يَعْقِلُوْنَۗ اِنْ هُمْ اِلَّا كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

am taḥsabu anna akṡarahum yasma‘ūna au ya‘qilūn(a), in hum illā kal-an‘āmi bal hum aḍallu sabīlā(n).

या तुस सोचदे ओ के उंदे च मते सारे सुन्दे न जां समझदे न? ओह् सिर्फ मवेशी दे समान गै न, नेईं, रस्ते कोला होर बी भटकदे न।

اَلَمْ تَرَ اِلٰى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّۚ وَلَوْ شَاۤءَ لَجَعَلَهٗ سَاكِنًاۚ ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيْلًا ۙ

alam tara ilā rabbika kaifa maddaẓ-ẓill(a), wa lau syā'a laja‘alahū sākinā(n), ṡumma ja‘alnasy-syamsa ‘alaihi dalīlā(n).

क्या तुसें अपने रब दी (सृष्टि) उप्पर ध्यान नेईं दित्ता ऐ, किस चाल्ली ओह छायाएं गी लंबा (और छोटा) करदा ऐ; ते जेकर ओह़ चाह़ंदा तां उनेंगी (छायाएं गी) स्थायी बनाई दिंदा, तां अस सूरज गी मार्गदर्शक बनाई लेंदे,

ثُمَّ قَبَضْنٰهُ اِلَيْنَا قَبْضًا يَّسِيْرًا

Ṡumma qabaḍnā ilainā qabḍay yasīrā(n).

फिर असी इस (छाया) गी थोड़ी-थोड़ी अपने कोल खींच लेया।

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِبَاسًا وَّالنَّوْمَ سُبَاتًا وَّجَعَلَ النَّهَارَ نُشُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila libāsaw wan-nauma subātaw wa ja‘alan-nahāra nusyūrā(n).

ते उसी गै तुंदे आस्तै रात गी ढकने आस्तै बनाया ऐ, ते आराम आस्तै नींद बनाई दित्ता ऐ, ते उने झगड़े आस्तै उठने दा दिन बनाई दित्ता ऐ।

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ

wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).

ते ओह़ गै ऐ, जेका अपनी दया (बरखा) दे सामने हवाएं गी खुशखबरी दे प्रचारक दे रूप च भेजदा ऐ; ते अस आकाश थमां शुद्ध पानी उतारने आं।

لِّنُحْيِ َۧ بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا وَّنُسْقِيَهٗ مِمَّا خَلَقْنَآ اَنْعَامًا وَّاَنَاسِيَّ كَثِيْرًا

linuḥyiya bihī baldatam maitaw wa nusqiyahū mimmā khalaqnā an‘āmaw wa anāsiyya kaṡīrā(n).

तां जे (इस कन्नै) अस इक मरी गेदी (बंजर) धरती गी जिंदा करी सकचे, ते अस जेह्ड़ा किश असें बनाया ऐ, (इंदे रूप च) मवेशी ते मते सारे लोकें गी पेय देई सकचे।

وَلَقَدْ صَرَّفْنٰهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوْاۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnāhu bainahum liyażżakkarū, fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

ते सच्चें गै अस उंदे च (बरखा) बंड्डी दित्ती ऐ तां जे ओह् सावधान रौह्न; पर मते सारे मनुख आभारी नेईं न, पर (आशीर्वाद) दा इन्कार करदे न।

وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ نَّذِيْرًا ۖ

wa lau syi'nā laba‘aṡnā fī kulli qaryatin nażīrā(n).

ते जेकर अस चांदे तां हर मुल्ख च इक चेतावनी भेजी लैंदे।

فَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَجَاهِدْهُمْ بِهٖ جِهَادًا كَبِيْرًا

falā tuṭi‘il-kāfirīna wa jāhidhum bihī jihādan kabīrā(n).

इस करिए काफिरें दी गल्ल न मनना, ते उंदे कन्ने इस (कुरान) कन्ने बड़ी (आत्मा दी) संघर्ष कन्ने लड़ना।

۞ وَهُوَ الَّذِيْ مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَّهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۚ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَّحِجْرًا مَّحْجُوْرًا

wa huwal-lażī marajal-baḥraini hāżā ‘ażbun furātuw wa hāżā milḥun ujāj(un), wa ja‘ala bainahumā barzakhaw wa ḥijram maḥjūrā(n).

ते उसी गै दो समुंदरे गी (इक बक्खी) बहने दित्ता ऐ; इक ताजा ते मीठा, ते दूआ नमकीन ते कड़वा; ते उन्दे बिच इक ऐसी बाधा ते इक बाधा पाई दित्ती ऐ, जिस च घुसपैठ नेईं कीती जाई सकदी।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ مِنَ الْمَاۤءِ بَشَرًا فَجَعَلَهٗ نَسَبًا وَّصِهْرًاۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيْرًا

wa huwal-lażī khalaqa minal-mā'i basyaran fa ja‘alahū nasabaw wa ṣihrā(n), wa kāna rabbuka qadīrā(n).

ते उहनां ने मनुख नू पानी विचों पैदा कीता, फिर उस नूं संतान ते धन-दौलत बणाया ते तुहाडा परमातमा सर्वशक्तिमान है।

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلٰى رَبِّهٖ ظَهِيْرًا

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘uhum wa lā yaḍurruhum, wa kānal-kāfiru ‘alā rabbihī ẓahīrā(n).

ते अल्लाह दे अलावा उह इबादत करदे हन जो उहनां नूं फायदा नहीं करदा ते उहनां नूं (इत्थूं) आपदा नहीं लांदा। अविश्वासी (शैतान दे आज्ञा ना मनने दे) अपने प्रभु दे सहायक हन।

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًا

wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

ते असी तुहानूं (मुहम्मद) सिवाय खुशखबरी देण वाले ते चेतावनी दे तौर ते नहीं भेजया।

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اَنْ يَّتَّخِذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajrin illā man syā'a ay yattakhiża ilā rabbihī sabīlā(n).

कहो, “मैं तुंदे कोला इस संदेश गी पजाने दा कोई इनाम नेईं मंगदा, सिवाय इसदे के लोक अपने रब दे कोल रस्ता अपनान।”

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِيْ لَا يَمُوْتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهٖۗ وَكَفٰى بِهٖ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًا ۚ

wa tawakkal ‘alal-ḥayyil-lażī lā yamūtu wa sabbiḥ biḥamdih(ī), wa kafā bihī biżunūbi ‘ibādihī khabīrā(n).

ते अल्लाह जिंदे उप्पर भरोसा करो जेड़ा मरदा नेईं ऐ ते उंदी तारीफ करियै उंदी महिमा करो। ते इय् यां गै काफी ऐ के ओह़ अपने दासें दे पापें गी सारे जानने आला ऐ।

اَلَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۚ اَلرَّحْمٰنُ فَسْـَٔلْ بِهٖ خَبِيْرًا

allażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ar-raḥmānu fas'al bihī khabīrā(n).

जिसने छह युगें च आसमान ते धरती ते उंदे बश्कार की ऐ, फिरी ओह् गद्दी उप्पर बैठी गेआ, (ओह्) परम दयालु ऐ, इस करी (अल्लाह दे बारे च) उस थमां पुच्छो जेह्ड़ा बेहतर जानदा ऐ (मुहम्मद)।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ

wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).

ते जदों उन्हां नाल आखया जांदा है कि "परम दयालु दी सजदा करो" तां ओह जवाब दिंदे हन कि "परम दयालु कौन है? क्या असीं अल्लाह दे सामने प्रणाम करना चाइदा जिस नूं तुहानू (मुहम्मद) ने सानु (उस दी सजदा) दा हुक्म दित्ता सी?" ते ओह होर बी अग्गें (सच्चाई कोला) दौड़दे न।

تَبٰرَكَ الَّذِيْ جَعَلَ فِى السَّمَاۤءِ بُرُوْجًا وَّجَعَلَ فِيْهَا سِرٰجًا وَّقَمَرًا مُّنِيْرًا

tabārakal-lażī ja‘ala fis-samā'i burūjaw wa ja‘ala fīhā sirājaw wa qamaram munīrā(n).

महिमा अल्लाह दी होवे जिन्हां ने आसमान विच तारे बणाए ते सूरज ते चंद्रमा नू वी चमकाया।

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ اَرَادَ اَنْ يَّذَّكَّرَ اَوْ اَرَادَ شُكُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘alal-laila wan-nahāra khilfatal liman arāda ay yażżakkara au arāda syukūrā(n).

ते ओह़ (इह़ बी) उनें लोकें आस् ते रात-दिन गी बारी-बारी कन् ने बनांदा ऐ, जेके सबक सिखना चांह़दे न जां जेके आभारी होना चांह़दे न।

وَعِبَادُ الرَّحْمٰنِ الَّذِيْنَ يَمْشُوْنَ عَلَى الْاَرْضِ هَوْنًا وَّاِذَا خَاطَبَهُمُ الْجٰهِلُوْنَ قَالُوْا سَلٰمًا

wa ‘ibādur-raḥmānil-lażīna yamsyūna ‘alal-arḍi haunaw wa iżā khāṭabahumul-jāhilūna qālū salāmā(n).

रही गल्ल परमेसरे दे सेवक दी तां ओह़ ओह़ गै ह़न, जेके धरती उप् पर विनम्रता कन् ने चलदे ह़न ते जदुं अज्ञानी उनेंगी (अपमानजनक शब् दें कन् ने) नमस्कार करदे ह़न, तां ओह़ "सलाम" आखदे न।

وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا

wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).

ते जेड़े रात गी सजदा ते खड़ोते दे अपने परमात्मा दी पूजा करदे रौंह्दे न।

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ

wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).

ते जेड़े आखदे न, "साढ़े प्रभु, साढ़े कोला नरक दी तड़प दूर करो, कीजे सचमुच इसदी तड़प अनन्त विनाश लेई औग।"

اِنَّهَا سَاۤءَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

innahā sā'at mustaqarraw wa muqāmā(n).

सचमुच, नरक बसने ते रौहने आस्ते सब तों बुरी जगह ऐ।

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا

wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).

ते (परम दयालु परमात्मा दे सेवक समेत) ओह जेड़े (धन) खर्च करदे न, ते ना ही (भी) कंजूस होंदे न, जो दोनों उचित हन,

وَالَّذِيْنَ لَا يَدْعُوْنَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ وَلَا يَقْتُلُوْنَ النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُوْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَامًا ۙ

wal-lażīna lā yad‘ūna ma‘allāhi ilāhan ākhara wa lā yaqtulūnan nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqqi wa lā yaznūn(a), wa may yaf‘al żālika yalqa aṡāmā(n).

ते जो लोग अल्लाह दे नाल होर देवताएं नाल साथी नहीं करदे ते उन लोकां नूं नहीं मारदे जिन्हां नूं अल्लाह ने मना कर दित्ता है सिवाय सही (कारण) दे, ते व्यभिचार नहीं करदे; ते जे किश ऐसा करग, उसी कड़ी सजा जरूर मिलग।

يُّضٰعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَيَخْلُدْ فِيْهٖ مُهَانًا ۙ

yuḍā‘af lahul-‘ażābu yaumal-qiyāmati wa yakhlud fīhī muhānā(n).

(अर्थात) कयामत दे दिन उस दे वास्ते सजा गुणा हो जावेगी ते ओह उस सजा विच, अपमान दी हालत विच रह जावेगा,

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّاٰتِهِمْ حَسَنٰتٍۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ‘amalan ṣāliḥan fa ulā'ika yubaddilullāhu sayyi'ātihim ḥasanāt(in), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े पछतावा करदे न ते विश्वास करदे न ते भले कम्में गी करदे न; फिर अल्लाह ने उंदी बुराई दी जगह भलाई कन्ने बदली दित्ती। अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।

وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاِنَّهٗ يَتُوْبُ اِلَى اللّٰهِ مَتَابًا

wa man tāba wa ‘amila ṣāliḥan fa innahū yatūbu ilallāhi matābā(n).

ते जेड़ा कोई पछतावा करदा ऐ ते नेक कम्म करदा ऐ, तां सचमुच ओह सच्चे तनबाह कन्ने अल्लाह दे कोल पछतावा करदा ऐ।

وَالَّذِيْنَ لَا يَشْهَدُوْنَ الزُّوْرَۙ وَاِذَا مَرُّوْا بِاللَّغْوِ مَرُّوْا كِرَامًا

wal-lażīna yasyhadūnaz-zūr(a), wa iżā marrū bil-lagwi marrū kirāmā(n).

ते जो झूठी गवाही नहीं देंदे, ते जदों बेकार कम्म करन वाले (लोग) नाल मिलदे हन तां आपणी इज्जत कायम रखदे होए चली जांदे हन,

وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا

wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).

ते जेड़े अपने रब दे आयतें कन्ने चेतावनी दित्ते जाने पर बहरे ते अंधें दे समान बर्ताव नेईं करदे।

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ اَزْوَاجِنَا وَذُرِّيّٰتِنَا قُرَّةَ اَعْيُنٍ وَّاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِيْنَ اِمَامًا

wal-lażīna yaqūlūna rabbanā hab lanā min azwājinā wa żurriyyātinā qurrata a‘yuniw waj‘alnā lil-muttaqīna imāmā(n).

ते जेड़े आखदे न, "साढ़े प्रभु, असेंगी साढ़े जीवनसाथी ते साढ़ी संतान गी (साढ़े) दिलें च मजाक दे रूप च देओ, ते असेंगी पुण्यात्माएं दे सरदार बनाओ।"

اُولٰۤىِٕكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوْا وَيُلَقَّوْنَ فِيْهَا تَحِيَّةً وَّسَلٰمًا ۙ

ulā'ika yujzaunal-gurfata bimā ṣabarū wa yulaqqauna fīhā taḥiyyataw wa salāmā(n).

उनेंगी उंदे धैर्य दा इनाम (स्वर्ग च) उच्चा थाहर दित्ता जाग, ते उत्थें उनेंगी आदर ते नमस्कार कन्नै स्वागत कीता जाग।

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

khālidīna fīhā, ḥasunat mustaqarraw wa muqāmā(n).

उवभें शी यशते शैं। स्वर्ग उतना ही अच्छा है जितना कि रहन दी जगह ते रहन दी जगह।

قُلْ مَا يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّيْ لَوْلَا دُعَاۤؤُكُمْۚ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُوْنُ لِزَامًا ࣖ

qul mā ya‘ba'u bikum rabbī lau lā du‘ā'ukum, faqad każżabtum fa saufa yakūnu lizāmā(n).

(मुहम्मद, मुशरिकें गी) आखना, "मेरे रब तुंदा ध्यान नेईं देग, जेकर तुंदी इबादत नेईं होंदी। (पर तुस उंदी इबादत किस चाल्ली करदे ओ), जदूं के सचमुच, तुसें उंदे कन्ने झूठ बोलेआ ऐ? इस करी भविक्ख च (कयामत) जरूर (तुंदे उप्पर) पौग।"