Q.S ता-हा (طه) - 135 पदों की संख्या

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

थाहा

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

हम ई कुरान अहाँ (मुहम्मद) लग नहि पठौने छी जाहि सँ अहाँ विपत्ति मे पड़ब;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

मुदा (अल्लाह) स डरय वाला के चेतावनी के रूप में,

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

धरती आ उच्च आकाश के सृजन करय वाला (अल्लाह) स उतरल,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(अर्थात) परम कृपालु, जे सिंहासन के ऊपर निवास करैत छथि |

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

जे किछु आकाश मे अछि, जे किछु पृथ्वी पर अछि, जे किछु ओकर बीच मे अछि आ जे किछु जमीनक नीचा अछि, ओकर अछि।

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

आ जँ अहाँ जोर-जोर सँ बाजब तँ सत्ते ओ रहस्य आ एहि सँ बेसी नुकायल की अछि से जनैत छथि।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(ओ छथि) अल्लाह, हुनका छोड़ि कोनो देवता नहि छथि, जिनकर सबसँ नीक नाम छनि।

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

आ की मूसाक कथा अहाँ धरि पहुँचि गेल अछि?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

जखन ओ (मूसा) आगि देखलनि त' अपन परिवार सँ कहलनि, "(एतय) रहू, सचमुच हम आगि देखैत छी, आशा अछि जे हम अहाँ सभ लग कनि लौ आनि सकब नहि त' आगि'क जगह पर मार्गदर्शन भेटत."

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

तेँ जखन ओ हुनका लग (आगि केर स्थान पर) आयल छलाह तखन हुनका बजाओल गेलनि, “हे मूसा!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

सत्ते हम अहाँक भगवान छी, तेँ अहाँक दुनू शाप छोड़ि दियौक। कारण सचमुच अहाँ पवित्र घाटी मे छी तुवा।

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

आ हम अहाँ सभ केँ चुनने छी, तेँ सुनू जे की प्रकट होयत (अहाँ सभ केँ)।

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

सचमुच हम अल्लाह छी, हमरा अलावा कोनो देवता नहि छथि, ताहि लेल हमर इबादत करू आ हमरा याद करबाक लेल नमाज करू।

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

सत्ते घड़ी आबि रहल अछि, हम एकरा गुप्त राखब जाहि सँ सबहक प्रतिफल ओकर कमाई के हिसाब सँ भेटय।

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

तेँ (प्रलयंदिन) सँ ओहि लोक सभ सँ नहि मोड़ब जे एहि मे विश्वास नहि करैत छथि आ हुनकर इच्छाक पालन करयवला लोक सभ, जाहि सँ अहाँक नाश भ' जाइत अछि |"

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

"आ अहाँक दहिना हाथ मे की अछि हे मूसा?"

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

ओ (मूसा) कहलनि, “ई हमर लाठी अछि, हम एहि पर आराम करैत छी, आ एकरा संग अपन बकरी सभक लेल खटखटाबैत छी, आ हमरा लेल एखनो बेसी लाभ अछि।”

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

ओ (अल्लाह) कहलनि, "हे मूसा, ओकरा फेकि दियौक!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

तखन (मूसा) लाठी फेकि देलक, आ अचानक ओ साँप बनि गेल जे जल्दी-जल्दी रेंगैत छल।

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

ओ (अल्लाह) कहलनि, "ओकरा पकड़ू आ नहि डेराउ, हम ओकरा अपन मूल अवस्था मे वापस क' देब,

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

आ बगलक नीचाँ हाथ राखि दियौक, ओ बिना कोनो दोषक उज्जर (प्रकाशित) निकलत, एकटा आओर चमत्कार जकाँ,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

ताकि हम अहाँ सभ केँ (किछु) अपन पैघ चिन्ह देखा सकब,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

फिरौन लग जाउ; ओ सचमुच रेखा पार क’ गेल छथि।”

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

ओ (मूसा) कहलनि, “हे हमर प्रभु, हमर छाती विस्तार करू,

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

आ हमरा लेल काज आसान बनाउ,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

आ हमर जीह सँ कठोरता दूर करू।

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

ताकि ओ सभ हमर बात बुझि जाथि।

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

आ हमरा अपन परिवारक नोकर बनाउ,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(अर्थात) हारून, हमर भाइ,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

हुनका (अस्तित्व) सँ हमर शक्ति केँ मजबूत करू,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

आ हमरा काज मे ओकरा मित्र बनाउ,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

ताकि हम अहाँक बहुत महिमा क' सकब।

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

आ अहाँकेँ बहुत स्मरण करू,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

सचमुच, अहाँ सब (हमर स्थिति के) देख रहल छी।"

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

ओ (अल्लाह) कहलनि, “सत्ते, अहाँक आग्रह पूरा भ’ गेल अछि, हे मूसा!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

आ सत्ते, हम अहाँ सभ पर आन अवसर पर (एहि सँ पहिने) अनुग्रह देने छी,

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(अर्थात) जखन हम अहाँक माँ केँ कोनो प्रेरित बात सँ प्रेरित केलहुँ,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(अर्थात), ओकरा (मूसा) एकटा संदूक मे राखि दियौक, फेर ओकरा नदी (नील) मे फेकि दियौक, तखन नदी (धारा) ओकरा किनार धरि ल' जाय दियौक, ओकरा (फिरोन) हमर दुश्मन आ ओकर दुश्मन सभ ल' जेतै। हम अहाँ सभ केँ ओ प्रेम प्रदान केलहुँ जे हमरा सँ भेटैत अछि। आ जे अहाँ सभ हमर देखरेख मे पलल-बढ़ल होयब।

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(अर्थात) जखन अहाँक बहिन चलैत छलीह तखन ओ बजलीह (फिरौनाक परिवार केँ) 'की हम अहाँ केँ ओ व्यक्ति देखा सकैत छी जे हुनकर देखभाल करत?' तेँ हम अहाँकेँ अहाँक माय लग घुरा देलियनि, जाहिसँ हुनकर मोन प्रसन्न होथि आ ओ दुखी नहि होथि । आ अहाँ एक बेर ककरो मारि देलहुँ, तखन हम अहाँ केँ (बड़का) कठिनाइ सँ बचा लेलहुँ आ हम अहाँ केँ कतेको (कठिन) परीक्षा सँ परीक्षा देलहुँ; तखन अहाँ कतेको वर्ष मदयन लोकक बीच रहलहुँ, तखन अहाँ हे मूसा, निर्धारित समय पर आबि गेलहुँ,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

आ हम अहाँ सभ केँ (दूत बनबाक लेल) अपना लेल चुनने छी।

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

जाउ अहाँ आ अहाँक भाइ हमर चिन्ह (शक्तिक) ल' क', आ अहाँ दुनू गोटे हमरा स्मरण करबा मे कोताही नहि करू;

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

अहाँ दुनू गोटे फिरौन लग जाउ, किएक तँ ओ सत्ते सीमा केँ पार कऽ गेल छथि।

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

तेँ ओकरा (फरोन) सँ कोमल शब्द सँ बाजू, शायद ओ जागरूक हेताह वा डरि जेताह।

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

दुनू गोटे बजलाह, “हमर प्रभु, सत्ते, हमरा सभ केँ डर अछि जे ओ हमरा सभ केँ जल्दिये दंड देथिन वा ओ सभ सीमा सँ आगू बढ़ि जेताह।”

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

ओ (अल्लाह) कहलनि, “चिंता नहि करू, सचमुच हम अहाँ दुनू गोटेक संग छी, सुनैत छी आ देखैत छी।

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

तेँ अहाँ दुनू गोटे हुनका (फिरौन) लग जा कऽ कहब, "सत्ते, हम दुनू गोटे अहाँक प्रभुक दूत छी, तेँ इस्राएलक सन्तान सभ केँ हमरा सभक संग जाउ आ हुनका सभ केँ यातना नहि दियौक। सचमुच, हम सभ अहाँक प्रभु सँ (अपन प्रेरितत्वक) प्रमाण ल' क' अहाँ सभ लग आयल छी। आओर जे निर्देशक पालन करैत छथि, हुनका सभ केँ उद्धार भेटैत अछि।"

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

सचमुच हमरा सभ पर ई प्रगट भेल अछि जे जे (हमरा सभ जे धर्म अनने रही ओकर शिक्षा) नकारैत अछि आ मुँह घुमा दैत अछि (एकर कोनो परवाह नहि करैत अछि) ओकरा पर यातना (प्रचलित) होइत अछि।”

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

ओ (फिरौन) कहलनि, "हे मूसा, अहाँ दुनू गोटेक प्रभु के छथि?"

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

ओ (मूसा) उत्तर देलनि, "हमर सभक प्रभु (परमेश् वर) छथि जे सभ किछु केँ एकटा रूप देलनि अछि, तखन ओकरा मार्गदर्शन देलनि।"

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

ओ (फिरौन) कहलनि, "त' प्राचीन लोकक की हाल छल?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

ओ (मूसा) उत्तर देलनि, “ओहि बातक ज्ञान हमर प्रभुक संग अछि, एकटा किताब (लौह महफुज) मे, हमर प्रभु गलती नहि करताह आ नहि बिसरताह;

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(भगवान) जे पृथ्वी केँ अहाँ सभक लेल विश्राम स्थल बनौलनि, आ अहाँ सभक लेल ओहि मे बाट बनौलनि, आ आकाश सँ पानि (बरखा) बहबैत छथि।” तखन हम एकरा (बरसातक पानि) संग विभिन्न प्रकारक पौधा उगाबैत छी |

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

अपन जानवर खाउ आ चराउ। सचमुच, ओहि मे, बुझय वाला लोक के लेल (अल्लाह के महानता के) निशानी अछि.

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

ओहि (भूमि) सँ हम अहाँ केँ बनौने छी आ ओहि मे हम अहाँ केँ घुरा देब आ ओहि सँ हम अहाँ केँ दोसर समय मे बाहर निकालब।

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

आ सचमुच, हम हुनका (फिरौन) अपन सभटा चिन्ह (महत्वक) देखौलियनि, मुदा ओ एकरा नकारलनि आ (सत्य केँ स्वीकार करबा मे) संकोच केलनि।

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

ओ (फिरौन) कहलनि, “हे मूसा, अहाँ हमरा सभ लग अपन जादू सँ हमरा सभ केँ अपन भूमि सँ भगाबय लेल आयल छी?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

त' हम सभ एहन जादू अहाँ लग अवश्य अनब, तें हमरा सभ आ अहाँक बीच एकटा एहन समझौता बनाउ जे हम सभ उल्लंघन नहि करब आ ने (नहि) अहाँ केँ, खुजल जगह पर."

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

ओ (मूसा) कहलनि, "(समझौता) समय (अहाँ सभ सँ हमर सभक भेंट करबाक लेल) कोनो भोजक दिन अछि आ लोक सभ केँ भोरे (दुहा) जमा होबय दियौक।"

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

अस्तु, फिरौन (ओहि स्थान पर) चलि गेलाह, फेर अपन योजना बनौलनि, तखन ओ वापस आबि गेलाह (नियत दिन)।

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

मूसा हुनका सब (जादूगर सब के) कहलकै, "हाय तोरा सब के! अल्लाह के खिलाफ झूठ नै बाजू, नै त ओ तोरा सब के सजा के साथ नष्ट नै क देथिन।" आ झूठक आविष्कार करयवला के केहन नुकसान होइत छैक।

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

तेँ दुनू गोटे अपन-अपन काज पर बहस करैत छलाह आ (अपन) गप्प-सप्प गुप्त रखैत छलाह ।

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

ओ सभ (जादूगर) कहलकनि, "सत्ते ई दुनू लोक जादूगर छथि जे दुनू गोटेक जादू सँ अहाँ (फिरौन) केँ अपन देश सँ भगाबय चाहैत छथि, आ अहाँक मुख्य रीति-रिवाज केँ नष्ट करय चाहैत छथि |"

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

त' अपन सभटा चाल (जादू) जमा करू, तखन एक पाँति मे आबि जाउ, आ सचमुच, भाग्यशाली ओ व्यक्ति अछि जे आइ जीतैत अछि."

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

ओ सभ कहलक, "हे मूसा! अहाँ (पहिने) फेकलहुँ आकि हम सभ पहिने फेकलहुँ?"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

ओ (मूसा) कहलनि, “कृपया फेकि दियौक!” तखन अचानक ओकर सभक रस्सी आ लाठी ओकरा (मूसा) केँ एना देखा पड़ल जेना ओ तेजी सँ रेंगैत हो, ओकर सभक जादूक कारणेँ।

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

तेँ मूसाकेँ हृदयमे डर लागल।

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

हम कहलियनि, "डरब नहि! सत्ते, अहाँ श्रेष्ठ (विजेता) छी।

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

आ जे दहिना हाथ मे अछि से फेकि दियौक, ओ सभ जे बनबैत छथि से अवश्य निगलत। जे बनबैत छलाह से मात्र जादूक चाल (मात्र) छल । आ जादूगर नहि जीतत, जतय सँ आओत।”

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

तखन जादूगर सभ प्रणाम कए कहलथिन, “हम सभ हारून आ मूसाक परमेश् वर पर विश् वास कएने छी।”

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

ओ (फिरोन) कहलनि, "की अहाँ हमरा अनुमति देबा सँ पहिने हुनका (मूसा) पर विश्वास केने रही? सचमुच, ओ अहाँक नेता छलाह जे अहाँ केँ जादू सिखबैत छलाह। तखन सचमुच, हम अहाँक हाथ-पैर क्रॉस क' क' काटि देब, आ सचमुच, हम अहाँ केँ खजूरक गाछक आधार पर पार करब आ सचमुच, अहाँ केँ अवश्य बुझल होयत जे हमरा सभ मे सँ केकरा बेसी दुखद आ बेसी शाश्वत यातना अछि।"

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

ओ सभ (जादूगर) कहलनि, "हम सभ स्पष्ट प्रमाण (चमत्कार) के आधार पर अहाँ सभक समक्ष नहि चुनब (समझब) करब, जे हमरा सभ लग आयल अछि आ (अल्लाह) पर जे हमरा सभ केँ बनौने छथि। तेँ अहाँ की निर्णय लेबय चाहैत छी से निर्णय करू। वास्तव मे अहाँ एहि दुनियाँ मे जीवनक निर्णय मात्र क' सकैत छी।"

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

हम सब अपन भगवान पर सही मायने मे विश्वास केने छी, जाहि स ओ हमरा सब के गलती आ अहाँ जे जादू थोपने छी ओकरा माफ क देथिन। आ अल्लाह नीक (अपन इनाम) आ बेसी शाश्वत (हुनकर सजा) अछि।”

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

सचमुच, जे कियो पाप के अवस्था में अपन प्रभु के पास आबै छै, तखन सचमुच, ओकरा लेल नरक छै। ओ ओहि मे नहि मरलाह (दण्डक अनुभूति करैत रहलाह) आ नहि (नहि) जीलनि (पश्चाताप करबा मे असमर्थ)।

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

मुदा जे कियो विश्वासक अवस्था मे हुनका लग अबैत अछि, आ नीक काज केने अछि, तखन ओ सभ उच्च (उदात्त) पद प्राप्त करैत अछि।

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(अर्थात) अदनक बगीचा, जकर नीचाँ नदी बहैत अछि, जाहि मे ओ सभ सदिखन रहत। जे अपना केँ शुद्ध करयवला केँ फल भेटैत छैक।

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

आ सचमुच, हम मूसा केँ प्रकट केलहुँ, "हमर सेवक (इस्राएलक संतान) सभक संग राति मे जाउ, आ हुनका सभक लेल समुद्र मे एकटा शुष्क बाट मारू (बनाउ), (अहाँ सभ केँ) आगू बढ़बाक डरबाक आवश्यकता नहि अछि आ (डूबबाक) चिंता करबाक आवश्यकता नहि अछि।"

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

तखन फिरौन आ हुनकर सेना हुनका सभक पीछा कयलक, मुदा समुद्रक लहरि हुनका सभ केँ डूबि गेलनि।

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

आ फिरौन अपन लोक सभ केँ गुमराह कयलक आ ओकरा सभ केँ मार्गदर्शन नहि देलक।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

हे इस्राएलक सन्तान! सचमुच, हम अहाँ सभ केँ अहाँ सभक शत्रु सभ सँ बचा लेलहुँ, आ अहाँ सभ सँ (प्रार्थना करबाक लेल) पहाड़क दहिना कात (सिनै पहाड़) पर वाचा केलहुँ आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा उतारलहुँ।

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

हम अहाँक लेल जे नीक प्रावधान केने छी ताहि मे सँ खाउ, आ सीमा सँ बेसी नहि जाउ, जाहि सँ हमर क्रोध अहाँ पर पड़ि जाय। जे हमर क्रोध सँ आहत होयत, तखन सत्ते, ओ नष्ट भ' जायत।

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

आ सच मे, हम ओहि लोकक लेल क्षमाशील छी जे पश्चाताप करैत अछि, विश्वास करैत अछि आ नीक काज करैत अछि, तखन मार्गदर्शन मे रहैत अछि।

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

"आ अहाँ अपन लोक सँ बेसी तेजी सँ किएक आबि गेलहुँ हे मूसा?"

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

ओ (मूसा) कहलनि, "ओ सभ हमरा पाछाँ लागि रहल छथि आ हम अहाँक पास जल्दबाजी करैत छी, हे हमर प्रभु, जाहि सँ अहाँ (हमरा सँ) प्रसन्न होयब।"

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

ओ (अल्लाह) कहलनि, "सत्ते, हम अहाँक गेलाक बाद अहाँक लोकक परीक्षा लेने छी, आ समीरी सभ हुनका सभ केँ भटकौलनि।"

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

तखन मूसा तमसाएल आ उदास अपन लोक लग घुरि गेलाह। ओ (मूसा) कहलनि, "हे हमर लोक! की अहाँक प्रभु अहाँ सँ नीक प्रतिज्ञा नहि केने छथि? की अहाँ लेल वाचाक अवधि बहुत लंबा अछि वा अहाँ चाहैत छी जे परमेश् वरक क्रोध अहाँ पर पड़य, अहाँ हमरा संग अपन वाचा किएक तोड़लहुँ?"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

ओ सभ कहलक, “हम सभ अहाँक वाचा केँ अपन मर्जी सँ नहि तोड़लहुँ, मुदा हमरा सभ केँ लोकक (फिरौनक) आभूषणक भारी बोझ उठाबय पड़ल, तखन हम सभ ओकरा सभ केँ (आगि मे) फेकि देलियैक, आ ओहिना समरी ओकरा सभ केँ फेकि देलक।

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

तखन (आगि गड्ढा सँ) ओ (समीरी) एकटा बछड़ाक (मूर्ति) बाहर अनलनि जकर शरीर आ ओकरा सभक लेल आवाज छलैक, तेँ ओ सभ कहलक, "ई अहाँक परमेश् वर आ मूसाक परमेश् वर छथि, मुदा ओ (मूसा) बिसरि गेल छथि।"

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

त की हुनका सब के ई ध्यान नै गेलैन जे (बछड़ा के मूर्ति) हुनका सब के जवाब नै द सकैत छल, आ नुकसान के विरोध नै क सकैत छल या हुनका सब के फायदा नै पहुंचा सकैत छल?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

आ सचमुच, पहिने हारून हुनका सभ केँ कहने छलाह, "हे हमर लोक! सचमुच, अहाँ सभ केँ मात्र एकटा परीक्षा (बछड़ाक मूर्ति सँ) देल गेल अछि आ सचमुच, अहाँक प्रभु (अल्लाह) परम दयालु छथि, तेँ हमर पालन करू आ हमर आज्ञाक पालन करू।"

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

ओ सभ उत्तर देलथिन, "जखन धरि मूसा हमरा सभ लग नहि घुरि जेताह, ता धरि हम सभ एकरा (बछड़ाक मूर्ति) नहि छोड़ब (आ) एकर पूजा करैत रहब।"

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

ओ (मूसा) कहलनि, "हे हारून! जखन अहाँ हुनका सभ केँ भटकल देखि क' अहाँ केँ की बाधा बनबैत अछि,

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(त) अहाँ हमरा पाछाँ नहि चलैत छी? की अहाँ (जानबूझि क’) हमर आदेशक अवहेलना केलहुँ?”

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

ओ (हारून) उत्तर देलथिन, "हे हमर मायक बेटा! हमर दाढ़ी केँ नहि छूउ आ हमर माथ केँ नहि। हमरा सत्ते डर अछि जे अहाँ (हमरा सँ) कहब जे अहाँ इस्राएलक संतान केँ बँटि देलहुँ आ हमर संदेश नहि केलहुँ।"

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

ओ (मूसा) कहलनि, "हे समरी अहाँ केँ (एना करबाक लेल) की प्रेरित केलक?"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

ओ (समीरी) उत्तर देलथिन, “हमरा किछु एहन बात बुझल अछि जे ओ सभ नहि जनैत छथि, तेँ हम प्रेरितक कदम सँ मुट्ठी भरि (माटि) ल’ क’ ओकरा (आगि मे) फेकि देलहुँ, एहि तरहेँ हमर इच्छा हमरा लोभौलक।”

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

ओ (मूसा) कहलनि, "जाउ! तेँ सचमुच जीवन मे (एहि संसार मे) अहाँ (केवल) कहि सकैत छी जे, '(हमरा) केँ नहि छूउ।' आ अहाँ केँ (ओह सजा) अवश्य भेटत जे (परलोक मे) प्रतिज्ञा कयल गेल अछि, जकरा सँ अहाँ सभ नहि बचि सकब, आ अपन देवता केँ देखू, जिनकर अहाँ एखनो पूजा करैत छी। हम सभ हुनका निश्चित रूप सँ जरा देब, तखन सचमुच हम सभ हुनका (हुनकर राख) छिड़िया देब।" समुद्र मे (बिखरि गेल)।

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

सचमुच अहाँक भगवान केवल अल्लाह छथि, हुनका छोड़ि कोनो देवता नहि छथि । हुनकर ज्ञान सब किछु समेटने अछि।”

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

एहि तरहें हम अहाँ (मुहम्मद) केँ किछु एहन कथा (लोकक) जे बीतल अछि, से सुनाबैत छी, आ सचमुच, हम अहाँ केँ अपन दिस सँ चेतावनी (कुरान) देने छी।

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

जे कियो एकरा (कुरान) स मुँह मोड़त, तखन सचमुच ओ कयामत के दिन भारी बोझ (पाप) उठा लेत,

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

ओहि अवस्था मे रहैत छथि। आ पापक बोझ हुनका सभक लेल कयामतक दिन भयावह होयत।

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

(प्रलय) के दिन तुरही बजाओल जाइत अछि (दोसर बेर) आ ओहि दिन हम सब पापी के उदासी के नील (चेहरा) के संग जमा करैत छी,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

दुनू एक दोसरा सँ फुसफुसाइत बजलाह, “अहाँ दस (दिन) सँ बेसी (दुनिया मे) नहि रहब।”

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

हम सभ नीक जकाँ जनैत छी जे ओ सभ की कहताह, जखन सभसँ सोझ लोक कहत जे “अहाँ (दुनियामे) एक दिनसँ बेसी नहि रहलहुँ।”

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

आ ओ सभ अहाँ (मुहम्मद) सँ पहाड़क विषय मे पूछैत छथि, तेँ कहैत छथि, "हमर प्रभु हुनका सभ केँ (कयामतक दिन) यथासंभव पूर्ण रूप सँ नष्ट क' देताह, "

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

तखन ओ (पूर्व पहाड़) केँ पूर्णतः समतल बना देताह,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(तँ) आब ओतय नीचाँ आ ऊँच स्थान नहि देखब।”

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

ओहि दिन ओ सभ बिना घुमने (खंडन केने) बजौनिहार (दूत) केर (आह्वानक) पाछाँ लागि गेलाह; आ सभ आवाज परमात्मा परमात्माक समक्ष प्रणाम करैत अछि, जाहि सँ अहाँ सभ जे किछु सुनैत छी से फुसफुसाहटि अछि।

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

ओहि दिन बिनती (सहायता) के कोनो उपयोग नै होइत छैक, सिवाय ओहि लोक के जिनका परमात्मा परमात्मा अनुमति देने छथि, आ जिनकर वचन के ओ मंजूर करैत छथि |

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

ओ (अल्लाह) जनैत छथि जे हुनका सभक आगू की अछि (जे होयत) आ पाछू की अछि (जे पहिने सँ भ' चुकल अछि), जखन कि हुनकर ज्ञान मे हुनकर ज्ञान शामिल नहि भ' सकैत अछि।

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

आ सभ मुँह (अल्लाह) जीवित आ एकल लोकक समक्ष झुकि गेल। अन्याय करय वाला लोक के लेल ई सचमुच नुकसान अछि.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

आ जे कियो मुसलमान रहैत नीक काज करैत अछि, ओकरा अन्याय के डर नहि होइत छैक आ ने ओकर अधिकार मे कोनो कमी के डर होइत छैक |

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

आ एहि तरहेँ हम सभ कुरान केँ अरबी मे पठा देने छी, आ एहि मे किछु धमकी केँ बेर-बेर बुझेने छी, जाहि सँ ओ सभ धर्मात्मा भ' जाय, वा ई हुनका सभक लेल एकटा स्मरण कराब' बला हो।

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

त परम अल्लाह छथि, सच्चा आ सच्चा राजा। आ की अहाँ (मुहम्मद) कुरान केँ अहाँ पर उतारबा सँ पहिने ओकरा हड़बड़ाउ (पढ़ू) आ कहब जे "हे हमर प्रभु, हमर ज्ञान बढ़ाउ।"

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

आ सच मे हम सभ आदम केँ पहिने आदेश देने रही, मुदा ओ बिसरि गेल, आ हमरा सभ केँ हुनका मे कोनो मजबूत इच्छा नहि भेटल।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

आ (याद करू) जखन हम स्वर्गदूत सभ केँ कहलियनि, "आदम केँ प्रणाम करू!" तखन ओ सभ शैतान केँ छोड़ि प्रणाम कयलनि। ओ मना क देलक।

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

तखन हम कहलियनि, “हे आदम!सत्ते, ई (शैतान) अहाँक आ अहाँक पत्नीक दुश्मन अछि, तेँ हुनका अहाँ दुनू गोटे केँ जन्नत सँ बाहर नहि निकालय दियौक, कहीं अहाँ सभ दुर्दशा मे नहि पड़ब।

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

सचमुच, ओतय अहाँक लेल (गारंटी) अछि, अहाँ भूखल नहि रहब आ ने नंगटे रहब।

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

आ सत्ते, ओतय अहाँ केँ प्यास नहि लागत आ ने रौदक गर्मी अहाँ केँ नहि मारत।"

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

तखन शैतान हुनका फुसफुसाइत (बुरा विचार) कहलकनि, "हे आदम! की हम अहाँ केँ अमरताक गाछ (खुल्दी) आ राज्य देखा देब जे नष्ट नहि होयत?"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

तखन दुनू गोटे ओहि मे सँ खा गेलाह, आ हुनका लोकनिक निजी अंग देखबा मे आबि गेलनि, आ जन्नतक पात सँ झाँपय लगलाह | आदम अपन प्रभुक आज्ञा नहि मानलक आ भटकल।

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

तखन हुनकर प्रभु हुनका चुनलनि, तेँ हुनकर पश्चाताप स्वीकार कयलनि आ हुनका मार्गदर्शन देलनि |

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

ओ (अल्लाह) कहलनि, "एक संग जन्नत सँ उतरू, अहाँ मे सँ किछु गोटे दोसरक दुश्मन। जँ हमरा दिस सँ अहाँ सभक पास हिदायत आओत तखन (जानू) जे हमर मार्गदर्शनक पालन करत ओ भटकत आ ने ओकरा कोनो नुकसान होयत।"

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

आ जे हमर चेतावनी सँ मुँह मोड़त, तखन सच मे ओ संकीर्ण जीवन जीओत, आ हम सभ ओकरा कयामतक दिन आन्हर भ’ क’ जमा क’ देब।”

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

ओ कहलनि, "हे हमर प्रभु, अहाँ हमरा आन्हर किएक जमा केलहुँ, जखन कि पहिने हम देखि सकैत छलहुँ?"

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

ओ (अल्लाह) कहलनि, "त', पहिने हमर सभक आयत अहाँ सभ लग आयल छल, आ अहाँ सभ ओकरा अनदेखी क' देलहुँ, तेँ (ओहो) आइ अहाँ सभक अनदेखी कएल गेल अछि।"

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

आ एहि तरहे हम ओहि लोक के इनाम दैत छी जे अतिक्रमण करैत अछि आ अपन प्रभु के निशानी पर विश्वास नहि करैत अछि | सचमुच परलोक मे दण्ड भारी आ शाश्वत होइत अछि ।

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

त की हुनका (मूर्तिपूजक) के लेल ई कोनो निशानी नै छै जे हुनका सब स पहिने कतेक (पीढ़ी) के हम सब नष्ट क देलहुं, भले ओ सब अपन (लोक के) निवास स (निशान स) गुजरल होथि? सचमुच, एहि मे समझदार लोक के लेल (अल्लाह के शक्ति के) निशानी अछि।

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

आ जँ अहाँक प्रभुक कोनो पूर्व फरमान नहि आ कोनो निर्धारित अवधि (मृत्युक) नहि होइत तँ निश्चित रूप सँ (यातना) हुनका सभक संग आबि गेल रहैत |

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

तेँ हुनका लोकनिक बात पर धैर्य राखू, आ सूर्य उगबा सँ पहिने आ डूबबा सँ पहिने अपन प्रभुक स्तुति क' क' अपन महिमा करू; आ आधा राति आ दिनक अंत मे प्रार्थना (ओहो) करू, जाहि सँ अहाँ शान्त महसूस करी।

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

आ अपन नजरि ओहि सुख दिस नहि दियौक जे हम सभ हुनका सभक किछु समूह केँ देने छी, (जेना) संसार मे जीवनक फूल, जाहि सँ हम सभ हुनका सभ केँ ओहि (सुख) सँ परख सकब। अहाँक भगवानक कृपा नीक आ शाश्वत अछि।

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

आ अपन परिवार के आदेश दियौ जे ओ प्रार्थना करथि आ ओकरा करबा मे धैर्य राखू। हम अहाँसँ रोजी-रोटी नहि माँगैत छी, हमहीं अहाँकेँ रोजी-रोटी दैत छी । आ परिणाम (परलोक मे नीक) ओहि लोकनिक लेल होइत छैक जे पुण्यात्मा छथि |

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

ओ सभ कहलथिन, “ओ हमरा सभ केँ अपन प्रभुक दिस सँ कोनो निशानी (प्रमाण) किएक नहि अनलनि?” की हुनका सभ लग एहन (वास्तविक) प्रमाण नहि आयल जेना पूर्वक पोथी सभ मे कहल गेल अछि?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

आ जँ हम सभ हुनका सभकेँ पूर्वक यातनासँ नष्ट कएने रहितहुँ (कुरान उतारल गेल छल) तँ ओ सभ कहितथि जे "हे हमर प्रभु, अहाँ हमरा सभ लग कोनो दूत किएक नहि पठौलहुँ, जाहिसँ हम सभ घृणित आ नीच बनबासँ पहिने अहाँक आयत सभक पालन करी?"

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

कहू (मुहम्मद), "(हमरा सभ मे सँ प्रत्येक गोटे प्रतीक्षा मे छी, तेँ अहाँक प्रतीक्षा करू! आ एक दिन अहाँ सभ केँ पता चलत जे के सोझ बाट पर चलैत अछि, आ केकरा मार्गदर्शन कयल गेल अछि।"