Q.S अल-बय्यनाः (اَلْبَيِّنَة) - 8 श्लोकसंख्या

لَمْ يَكُنِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَالْمُشْرِكِيْنَ مُنْفَكِّيْنَ حَتّٰى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُۙ

lam yakunil-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wal-musyrikīna munfakkīna ḥattā ta'tiyahumul-bayyinah(tu).

ये पुस्तकजनानां मुश्रिकाणां च अविश्वासं कुर्वन्ति ते (स्वधर्मं) न त्यक्ष्यन्ति यावत् तेषां समीपं स्पष्टं प्रमाणं न आगच्छति,

رَسُوْلٌ مِّنَ اللّٰهِ يَتْلُوْا صُحُفًا مُّطَهَّرَةًۙ

rasūlum minallāhi yatlū ṣuḥufam muṭahharah(tan).

(अर्थात्) अल्लाहस्य (मुहम्मदस्य) दूतः यः पवित्रपृष्ठानि (कुरान) पाठयति,

فِيْهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ۗ

fīhā kutubun qayyimah(tun).

तस्मिन् ऋजु (सत्य) पुस्तकानां (सामग्रीः) सन्ति।

وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُ ۗ

wa mā tafarraqal-lażīna ūtul-kitāba illā mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinah(tu).

पुस्तकस्य च जनाः यावत् स्पष्टं प्रमाणं तेषां समीपं न आगतं तावत् न विभजन्ति स्म।

وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ

wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).

यत्र तेषां केवलं धर्मार्थं निष्कपटतया अल्लाहस्य पूजां कर्तुं तस्य आज्ञापालनं कर्तुं च आदेशः दत्तः आसीत्, अपि च नमाजं कर्तुं जकातं दातुं च आदेशः दत्तः आसीत्, सः एव ऋजुः (सत्यः) धर्मः।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَالْمُشْرِكِيْنَ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِۗ

innal-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wal-musyrikīna fī nāri jahannama khālidīna fīhā, ulā'ika hum syarrul-bariyyah(ti).

ननु ये पुस्तकजनानां मुश्रिकाणां च मध्ये अविश्वासं कुर्वन्ति ते नरकं (प्रविशन्ति); ते तत्र सदा स्थास्यन्ति। प्राणिनः इव दुष्टाः।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اُولٰۤىِٕكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِۗ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ulā'ika hum khairul-bariyyah(ti).

ननु ये श्रद्दधाः सुकृतं च कुर्वन्ति ते प्राणिनः श्रेष्ठाः।

جَزَاۤؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗرَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ ۗ ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهٗ ࣖ

jazā'uhum ‘inda rabbihim jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), żālika liman khasyiya rabbah(ū).

तेषां प्रभुणा सह फलं 'अदन्' इत्यस्य स्वर्गः यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति; ते तत्र सदा स्थास्यन्ति। अल्लाहः तेषु प्रसन्नः अस्ति, ते च तस्मिन् प्रसन्नाः सन्ति। तदेव (पुरस्कारः) भगवतः भयभीताः।