Q.S अल-मु'मिनुन (اَلْمُؤْمِنُون) - 118 श्लोकसंख्या

قَدْ اَفْلَحَ الْمُؤْمِنُوْنَ ۙ

qad aflaḥal-mu'minūn(a).

सत्यं भाग्यवन्तः ये विश्वासं कुर्वन्ति,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ

allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).

(अर्थात्) प्रार्थनायां भक्तः पुरुषः, २.

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum ‘anil-lagwi mu‘riḍūn(a).

निष्प्रयोजनं च ये च (कर्मवचनं) वर्जयन्ति, .

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فٰعِلُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum liz-zakāti fā‘ilūn(a).

ये च जकातं ददति, .

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūn(a).

ये च निजभागं धारयन्ति,

اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَۚ

illā ‘alā azwājihim au mā malakat aimānuhum fa innahum gairu malūmīn(a).

भार्याभिः सह दासैः वा विहाय; तदा ते निन्दनीयाः न भवन्ति।

فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَ ۚ

famanibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).

यस्तु ततः परं अन्वेषयति (व्यभिचारादि) तदा ते जनाः सीमां लङ्घयन्ति।

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).

तथा (सत्यं सौभाग्यशाली) यः व्यक्तिः स्वस्य आज्ञापत्रं प्रतिज्ञां च पालयति,

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَوٰتِهِمْ يُحَافِظُوْنَ ۘ

wal-lażīna hum ‘alā ṣalawātihim yuḥāfiẓūn(a).

प्रार्थनां पालयन्तः जनाः च।

اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْوٰرِثُوْنَ ۙ

ulā'ika humul-wāriṡūn(a).

ते एव उत्तराधिकारं प्राप्नुयुः

الَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْفِرْدَوْسَۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna yariṡūnal-firdaus(a), hum fīhā khālidūn(a).

(अर्थात्) यः स्वर्गं (स्वर्गं) उत्तराधिकारं प्राप्स्यति। तस्मिन् तिष्ठन्ति।

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ طِيْنٍ ۚ

wa laqad khalaqnal-insāna min sulālatim min ṭīn(in).

ननु च मृत्तिकातः (व्युत्पन्नं) मनुष्यम् अस्माभिः निर्मितम्।

ثُمَّ جَعَلْنٰهُ نُطْفَةً فِيْ قَرَارٍ مَّكِيْنٍ ۖ

Ṡumma ja‘alnāhu nuṭfatan fī qarārim makīn(in).

ततः वयं वीर्यं (संगृहीतं) दृढे स्थाने (गर्भे) कृतवन्तः।

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰمًا فَكَسَوْنَا الْعِظٰمَ لَحْمًا ثُمَّ اَنْشَأْنٰهُ خَلْقًا اٰخَرَۗ فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخٰلِقِيْنَۗ

Ṡumma khalaqnan-nuṭfata ‘alaqatan fa khalaqnal-‘alaqata muḍgatan fa khalaqnal-muḍgata ‘iẓāman fa kasaunal-‘iẓāma laḥmā(n), ṡumma ansya'nāhu khalqan ākhar(a), fa tabārakallāhu aḥsanul-khāliqīn(a).

ततः, वयं वीर्यं किमपि लसति, ततः वयं तत् चिपचिपं मांसपिण्डं कृतवन्तः, तस्मात् मांसपिण्डात् अस्थीनि अस्थीनि कृतवन्तः, ततः अस्थीनि मांसेन वेष्टितवन्तः। अथ, तं वयं तं परस्य (रूपस्य) प्राणिनं कृतवन्तः। महिमा अल्लाह, श्रेष्ठ विधाता।

ثُمَّ اِنَّكُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ لَمَيِّتُوْنَ ۗ

Ṡumma innakum ba‘da żālika lamayyitūn(a).

अथ तदनन्तरं भवन्तः अवश्यमेव म्रियन्ते।

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ تُبْعَثُوْنَ

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati tub‘aṡūn(a).

अथ खलु पुनरुत्थानम् (भवतः श्मशानात्) पुनरुत्थानदिने।

وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَاۤىِٕقَۖ وَمَا كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غٰفِلِيْنَ

wa laqad khalaqnā fauqakum sab‘a ṭarā'iq(a), wa mā kunnā ‘anil-khalqi gāfilīn(a).

ननु च भवतः उपरि सप्त (स्तराः) स्वर्गाः निर्मिताः, न च वयं (अस्माकं) सृष्टेः प्रमादिताः स्मः।

وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ

wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).

वयं च यथावत् आकाशात् जलं प्रेषयामः, तत् पृथिव्यां स्थापयामः, तत् दूरीकर्तुं समर्थाः स्मः।

فَاَنْشَأْنَا لَكُمْ بِهٖ جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍۘ لَكُمْ فِيْهَا فَوَاكِهُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

fa ansya'nā lakum bihī jannātim min nakhīliw wa a‘nāb(in), lakum fīhā fawākihu kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

ततः तेन भवद्भ्यः खजूरद्राक्षा उद्यानानि वर्धयामः; तत्र भवद्भिः प्रचुराणि फलानि सन्ति, तानि च भवन्तः खादन्ति।

وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُوْرِ سَيْنَاۤءَ تَنْۢبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْاٰكِلِيْنَ

wa syajaratan takhruju min ṭūri sainā'a tambutu bid-duhni wa ṣibgil lil-ākilīn(a).

तथा (वयं वर्धयामः) सिनाईपर्वतात् वर्धमानः जैतुनवृक्षः, यः तैलं उत्पादयति, भक्षकाणां कृते आनन्ददायकः च भवति।

وَاِنَّ لَكُمْ فِى الْاَنْعَامِ لَعِبْرَةًۗ نُسْقِيْكُمْ مِّمَّا فِيْ بُطُوْنِهَا وَلَكُمْ فِيْهَا مَنَافِعُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

wa inna lakum fil-an‘āmi la‘ibrah(tan), nusqīkum mimmā fī buṭūnihā wa lakum fīhā manāfi‘u kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

ननु च पशुषु भवतः कृते पाठः अस्ति। तेषां उदरेषु यत् अस्ति तस्मात् वयं भवन्तं पिबितुं दद्मः, तत्र च भवतः कृते बहवः लाभाः सन्ति, तस्य च भवन्तः खादन्ति।

وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُوْنَ ࣖ

wa ‘alaihā wa ‘alal-fulki tuḥmalūn(a).

तेषु (पशुषु) नावेषु च त्वं वहसि।

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

तथा च, वयं नूहं तस्य जनानां समीपं प्रेषितवन्तः, ततः सः अवदत्, "हे मम जनाः! अल्लाहस्य पूजां कुरुत, (यतोहि) तम् अतिरिक्तं भवतः कृते कोऽपि देवः (पूजनीयः) नास्ति। अतः भवन्तः (तस्मात्) किमर्थं न भयम् अनुभवन्ति?

فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

अतः स्वजनानाम् अविश्वासिनः नेतारः अवदन् यत्, "अयं व्यक्तिः भवतः सदृशः मानवः एव अन्यत् किमपि नास्ति, यः भवतः अपेक्षया उदात्तः व्यक्तिः भवितुम् इच्छति। अपि च यदि अल्लाहः इच्छति स्म तर्हि सः स्वर्गदूतं प्रेषितवान् स्यात्। अस्माभिः अस्माकं पूर्वजानां (समये) एतत् कदापि (सदृशं आह्वानं) न श्रुतम्।

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ

in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).

सः केवलं उन्मत्तः एव अस्ति, अतः नियतसमयपर्यन्तं तस्य प्रतीक्षां कुर्वन्तु (धैर्यं धारयन्तु)।

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

सः (नूहः) प्रार्थितवान् यत्, “हे मम भगवन्, मम साहाय्यं कुरु यतः ते मां मृषावादं कृतवन्तः।”

فَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ اَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَاِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ فَاسْلُكْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْۚ وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۚ اِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

fa auḥainā ilaihi aniṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā fa iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), fasluk fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu minhum, wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

ततः वयं तस्मै प्रकाशितवन्तः, "अस्माकं निरीक्षणे मार्गदर्शने च एकं पोतं कुरुत, अतः यदा अस्माकं आज्ञा आगच्छति, भट्टी (पाकशाला) जलं उत्सर्जयति, तदा तस्मिन् (पोते) प्रत्येकं प्रकारस्य युग्मानि, तथैव भवतः कुटुम्बान् च स्थापयन्तु, येषां मध्ये प्रथमं (पीडितुं) निश्चिताः सन्ति, तान् विहाय। अपराधिनां विषये च मां मा वदन्तु, ते अवश्यमेव मग्नाः भविष्यन्ति।

فَاِذَا اسْتَوَيْتَ اَنْتَ وَمَنْ مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ نَجّٰىنَا مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa iżastawaita anta wa mam ma‘aka ‘alal-fulki fa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī najjānā minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

यदा च भवन्तः भवद्भिः सह ये च जहाजे सन्ति तदा वदन्तु यत् "अल्लाहस्य स्तुतिः यः अस्मान् अपराधिभ्यः उद्धारितवान्।"

وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).

प्रार्थय च - भगवन् मां धन्ये स्थाने स्थापय, त्वं च दातृश्रेष्ठः असि।

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ وَّاِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِيْنَ

inna fī żālika la'āyātiw wa in kunnā lamubtalīn(a).

ननु तस्मिन् (घटने) खलु (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नानि आसन्; तथा च वयं (नूहस्य जनानां) यातनाम् अकुर्वन्।

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ ۚ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).

ततः तेषां पश्चात् वयं अन्यं जनं (अद) निर्मितवन्तः।

فَاَرْسَلْنَا فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ ࣖ

fa arsalnā fīhim rasūlam minhum ani‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

ततः वयं तेषां समीपं प्रेषितवन्तः, परस्परं एकः प्रेरितः (यः अवदत्) "अल्लाहस्य पूजां कुरुत! तम् विहाय युष्माकं कृते कोऽपि देवः (पूजनीयः) नास्ति। अतः यूयं (तस्मात्) किमर्थं न भयम् अनुभवथ?"

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).

ये च स्वजनात् अविश्वासं कृतवन्तः, ये परलोकस्य समागमं अङ्गीकुर्वन्ति, येभ्यः च अस्माभिः इह लोके जीवने विलासः, आनन्दः च दत्तः, तेषां नेतारः अवदन्, "अयं (व्यक्तिः) भवद्भिः सदृशः मानवः एव अन्यत् किमपि नास्ति, सः भवतः यत् खादति तत् खादति, यत् भवतः पिबति तत् सः पिबति।

وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ

wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).

ननु च यदि भवन्तः भवद्भिः सदृशानां जनानां आज्ञापालनं कुर्वन्ति तर्हि भवन्तः अवश्यमेव हानिम् अनुभविष्यन्ति।

اَيَعِدُكُمْ اَنَّكُمْ اِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَّعِظَامًا اَنَّكُمْ مُّخْرَجُوْنَ ۖ

aya‘idukum annakum iżā mittum wa kuntum turābaw wa ‘iẓāman annakum mukhrajūn(a).

किं सः त्वां प्रतिज्ञातवान् यत् यदा त्वं मृतः रजः अस्थि च भवसि तदा त्वं वस्तुतः (भवतः समाधितः) बहिः आनयिष्यसि इति?

۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوْعَدُوْنَ ۖ

haihāta haihāta limā tū‘adūn(a).

दूरम्‌! अतीव दूरं (सत्यतः) यत् भवतः विरुद्धं तर्जितं भवति,

اِنْ هِيَ اِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوْتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوْثِيْنَ ۖ

in hiya illā ḥayātunad-dun-yā namūtu wa naḥyā wa mā naḥnu bimab‘ūṡīn(a).

(तत् जीवनम्) न किञ्चिदन्यत् अस्माकं जीवनं जगति, (तत्रैव) यत् वयं म्रियमाणाः जीवामः, पुनरुत्थानं न भविष्यामः, (पुनः),

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلُ ِۨافْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا وَّمَا نَحْنُ لَهٗ بِمُؤْمِنِيْنَ

in huwa illā rajuluniftarā ‘alallāhi każibaw wa mā naḥnu lahū bimu'minīn(a).

सः अन्यत् किमपि नास्ति अपितु ईश्वरस्य विरुद्धं असत्यं आविष्कृतवान्, वयं च तस्य विश्वासं न करिष्यामः।

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

सः (हुद्) प्रार्थितवान्, “हे मम भगवन्, मम साहाय्यम्, यतः ते मम मृषावादं कुर्वन्ति” इति।

قَالَ عَمَّا قَلِيْلٍ لَّيُصْبِحُنَّ نٰدِمِيْنَ ۚ

qāla ‘ammā qalīlil layuṣbiḥunna nādimīn(a).

सः (अल्लाह) अवदत् यत् शीघ्रमेव ते अवश्यमेव पश्चातापं करिष्यन्ति।

فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنٰهُمْ غُثَاۤءًۚ فَبُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu bil-ḥaqqi fa ja'alahum guṡā'ā(n), fa bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

ततः ते वज्रशब्देन सर्वथा नष्टाः, वयं तान् (इव) जलप्लावनेन वहन्तः कचरान् कृतवन्तः। अतः अन्यायी जनाः विनश्यन्ति।

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قُرُوْنًا اٰخَرِيْنَ ۗ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qurūnan ākharīn(a).

ततः परं वयं अन्ये जनान् सृष्टवन्तः।

مَا تَسْبِقُ مِنْ اُمَّةٍ اَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُوْنَ ۗ

mā tasbiqu min ummatin ajalahā wa mā yasta'khirūn(a).

न कश्चित् जनः अस्ति यः तस्य मृत्युं त्वरयितुं शक्नोति, न च (अपि) स्थगयितुं शक्नोति।

ثُمَّ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَاۗ كُلَّمَا جَاۤءَ اُمَّةً رَّسُوْلُهَا كَذَّبُوْهُ فَاَتْبَعْنَا بَعْضَهُمْ بَعْضًا وَّجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَۚ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

Ṡumma arsalnā rusulanā tatrā, kullamā jā'a ummatar rasūluhā każżabūhu fa atba‘nā ba‘ḍahum ba‘ḍaw wa ja‘alnāhum aḥādīṡ(a), fa bu‘dal liqaumil lā yu'minūn(a).

ततः, वयं अस्माकं दूतान् क्रमेण प्रेषितवन्तः। यदा कदापि दूतः कस्यचित् जनानां समीपं आगच्छति तदा ते तं अङ्गीकुर्वन्ति, अतः वयं तेषां केषाञ्चन स्थाने अन्यैः (विनाशे) स्थापयामः। वयं च तान् कथानां कृते (मनुष्याणां कृते) सामग्रीं कृतवन्तः। अतः ये न विश्वसन्ति तेषां विनाशः भविष्यति।

ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

ततः वयं मूसां तस्य भ्रातरं हारूनं च स्वचिह्नैः स्पष्टप्रमाणैः च प्रेषितवन्तः।

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا عَالِيْنَ ۚ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fastakbarū wa kānū qauman ‘ālīn(a).

फारों तस्य प्रजानां च नेतारं प्रति, किन्तु ते अभिमानिनः आसन्, ते खलु अभिमानी जनाः आसन्।

فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ

fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).

अतः ते अवदन्, "किं अस्माकं कृते अस्माकं सदृशौ जनानां विश्वासः (उचितः) यद्यपि तेषां जनाः (इस्राएलस्य सन्तानाः) एव अस्माकं सेवां कुर्वन्ति?"

فَكَذَّبُوْهُمَا فَكَانُوْا مِنَ الْمُهْلَكِيْنَ

fa każżabūhumā fa kānū minal-muhlakīn(a).

अतः ते तौ द्वौ अपि अङ्गीकृतवन्तौ, अतः ते विनष्टेषु अन्यतमाः आसन्।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba la‘allahum yahtadūn(a).

खलु च वयं मूसां पुस्तकं (तोराहं) दत्तवन्तः, येन ते (इस्राएलस्य सन्तानाः) मार्गदर्शनं प्राप्नुयुः।

وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ

wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).

वयं च (ईशा) मरियमस्य तस्य मातुः च पुत्रं (अस्माकं महत्त्वस्य) स्पष्टं प्रमाणरूपेण कृतवन्तः, तान् च उच्चदेशे, (शान्तं, छायायुक्तं, फलपूर्णं च स्थानं) प्रवाहितैः वसन्तैः सह रक्षितवन्तः।

يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ

yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

अल्लाहः अवदत्, "हे दूताः! भद्रं (भोजनं) खादन्तु, सत्कर्म च कुर्वन्तु। खलु अहं भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य सर्वज्ञः अस्मि।"

وَاِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاتَّقُوْنِ

wa inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidataw wa ana rabbukum fattaqūn(i).

तथा च सत्यमेव एषः (तवीदधर्मः) भवतः धर्मः, एकः धर्मः अहं च भवतः ईश्वरः, अतः मां भयम् कुर्वन्तु।"

فَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُرًاۗ كُلُّ حِزْبٍۢ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُوْنَ

fa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum zuburā(n), kullu ḥizbim bimā ladaihim fariḥūn(a).

ततः ते स्व-(धर्म) कार्येषु अनेकेषु समूहेषु विभक्ताः अभवन् । प्रत्येकं समूहः स्वस्य (प्रत्येकस्य) यत् अस्ति तस्य विषये गर्वं (अनुभूयते)।

فَذَرْهُمْ فِيْ غَمْرَتِهِمْ حَتّٰى حِيْنٍ

fa żarhum fī gamratihim ḥattā ḥīn(in).

अतः नियतकालपर्यन्तं स्वदोषे तिष्ठन्तु।

اَيَحْسَبُوْنَ اَنَّمَا نُمِدُّهُمْ بِهٖ مِنْ مَّالٍ وَّبَنِيْنَ ۙ

ayaḥsabūna annamā numidduhum bihī mim māliw wabanīn(a).

किं ते मन्यन्ते यत् अस्माभिः तेभ्यः धनं सन्तानं च दत्तम् (अर्थः),

نُسَارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْرٰتِۗ بَلْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

nusāri‘u lahum fil-khairāt(i), bal lā yasy‘urūn(a).

वयं तेभ्यः सद्यः सद्वस्तूनि दद्मः? (न), किन्तु ते तत् न अवगच्छन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ

innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).

ये खलु भगवतः भयात् अतीव सावधानाः ।

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum bi'āyāti rabbihim yu'minūn(a).

ये च स्वेश्वरस्य चिह्नेषु (शक्तिषु) विश्वासं कुर्वन्ति,

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum birabbihim lā yusyrikūn(a).

ये च स्वामिना सह भागिनेयान् न सङ्गच्छन्ति,

وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ

wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).

ये च ददति (भिक्षां) भयपूर्णहृदयैः (यतो हि ते जानन्ति) यत् ते खलु स्वेश्वरं प्रति आगमिष्यामः इति।

اُولٰۤىِٕكَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَهُمْ لَهَا سٰبِقُوْنَ

ulā'ika yusāri‘ūna fil-khairāti wa hum lahā sābiqūn(a).

ते सद्भावं प्राप्तुं त्वरयन्ति, ते एव तत् प्रथमं प्राप्नुवन्ति।

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۖ وَلَدَيْنَا كِتٰبٌ يَّنْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa ladainā kitābuy yanṭiqu bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

वयं च आत्मानं न भारं कुर्मः तस्य सामर्थ्यं विना, अस्माभिः सह च सत्यं वदति अभिलेखः अस्ति, तेषां अन्यायः न भविष्यति।

بَلْ قُلُوْبُهُمْ فِيْ غَمْرَةٍ مِّنْ هٰذَا وَلَهُمْ اَعْمَالٌ مِّنْ دُوْنِ ذٰلِكَ هُمْ لَهَا عٰمِلُوْنَ

bal qulūbuhum fī gamratim min hāżā wa lahum a‘mālum min dūni żālika hum lahā ‘āmilūn(a).

तथापि तेषां हृदयं (काफिराः) (कुरानस्य अवगमनात्) त्रुटिं प्राप्नुवन्ति, तेषां (बहुषु) अन्ये (दुष्टानि) कर्माणि (अभ्यासः) सन्ति ये ते निरन्तरं कुर्वन्ति।

حَتّٰىٓ اِذَآ اَخَذْنَا مُتْرَفِيْهِمْ بِالْعَذَابِ اِذَا هُمْ يَجْـَٔرُوْنَ ۗ

Ḥattā iżā akhażnā mutrafīhim bil-‘ażābi iżā hum yaj'arūn(a).

यथा यदा वयं तेषु विलासजीविनः यातनाम् अकुर्वन् तदा ते सद्यः एव साहाय्यार्थं क्रन्दन्ति स्म।

لَا تَجْـَٔرُوا الْيَوْمَۖ اِنَّكُمْ مِّنَّا لَا تُنْصَرُوْنَ

lā taj'arul-yaum(a), innakum minnā lā tunṣarūn(a).

अद्य साहाय्यार्थं मा रोदितु! ननु भवन्तः अस्मात् साहाय्यं न प्राप्नुयुः।

قَدْ كَانَتْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ تَنْكِصُوْنَ ۙ

qad kānat āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum ‘alā a‘qābikum tankiṣūn(a).

ननु मम श्लोकाः (कुरानः) भवद्भ्यः सर्वदा पठ्यन्ते, परन्तु भवन्तः सर्वदा पश्चात्तापं कुर्वन्ति,

مُسْتَكْبِرِيْنَۙ بِهٖ سٰمِرًا تَهْجُرُوْنَ

mustakbirīn(a), bihī sāmiran tahjurūn(a).

रात्रौ वार्तालापं कुर्वन् तस्य (कुरानस्य) विरुद्धं नीचवचनं कृत्वा डींगं मारयित्वा।

اَفَلَمْ يَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ اَمْ جَاۤءَهُمْ مَّا لَمْ يَأْتِ اٰبَاۤءَهُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۖ

afalam yaddabbarul-qaula am jā'ahum mā lam ya'ti ābā'ahumul-awwalīn(a).

अतः किं ते (अल्लाहस्य) वचनं न जीवन्ति, अथवा तेषां कृते किमपि आगतं यत् पूर्वं कदापि तेषां पूर्वजानां समीपं न आगतं?

اَمْ لَمْ يَعْرِفُوْا رَسُوْلَهُمْ فَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ۖ

am lam ya‘rifū rasūlahum fahum lahū munkirūn(a).

अथवा ते स्वदूतं (मुहम्मदं) न जानन्ति, अतः ते तं अङ्गीकुर्वन्ति?

اَمْ يَقُوْلُوْنَ بِهٖ جِنَّةٌ ۗ بَلْ جَاۤءَهُمْ بِالْحَقِّ وَاَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

am yaqūlūna bihī jinnah(tun), bal jā'ahum bil-ḥaqqi wa akṡaruhum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

अथवा वदन्ति यत् "सः व्यक्तिः (मुहम्मदः) उन्मत्तः अस्ति।" सः तेभ्यः सत्यं आनेतुं आगतः अपि अधिकांशः सत्यं द्वेष्टि स्म ।

وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ اَهْوَاۤءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُّعْرِضُوْنَ ۗ

wa lawittaba‘al-ḥaqqu ahwā'ahum lafasadatis-samāwātu wal-arḍu wa man fīhinn(a), bal ataināhum biżikrihim fahum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

यदि च सत्यं तेषां इच्छां पालयिष्यति तर्हि द्यावापृथिवी तेषु सर्वं च अवश्यं नश्यति। वयं तान् चेतवन्तः अपि, परन्तु ते चेतावनीतः विमुखाः अभवन् ।

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖوَّهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

am tas'aluhum kharjan fa kharāju rabbika khair(un), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

अथवा भवन्तः (मुहम्मदः) तेभ्यः पुरस्कारं याचन्ते? किन्तु तव भगवतः फलं श्रेयस्करम्, सः एव श्रेष्ठः प्रदाता अस्ति।

وَاِنَّكَ لَتَدْعُوْهُمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wa innaka latad‘ūhum ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

ननु च त्वया तान् ऋजुमार्गे आहूताः स्यात्।

وَاِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنٰكِبُوْنَ

wa innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ‘aniṣ-ṣirāṭi lanākibūn(a).

ये च परलोकं न विश्वसन्ति ते खलु (ऋजु) मार्गात् दूरं गतवन्तः।

۞ وَلَوْ رَحِمْنٰهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِّنْ ضُرٍّ لَّلَجُّوْا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau raḥimnāhum wa kasyafnā mā bihim min ḍurril lalajjū fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

यदि च वयं तेषु दयां कुर्मः, तेषां उपरि यत् विपत्तिं प्राप्नुमः तत् अपसारयामः तर्हि ते अवश्यमेव स्वदोषे डुलन्ति स्म।

وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ

wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).

खलु च अस्माभिः तेषां यातना कृता, किन्तु ते स्वप्रभुवशं न कृतवन्तः, न च विनयम् अकुर्वन्।

حَتّٰىٓ اِذَا فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيْدٍ اِذَا هُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ࣖ

Ḥattā iżā fataḥnā ‘alaihim bāban żā ‘ażābin syadīdin iżā hum fīhi mublisūn(a).

अतः यदा वयं तेषां कृते अतीव कठोरदण्डस्य द्वारं उद्घाटितवन्तः तदा ते तत्क्षणमेव निराशाः अभवन् ।

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

wa huwal-lażī yuḥyī wa yumītu wa lahukhtilāful-laili wan-nahār(i), afalā ta‘qilūn(a).

स च भवतः कृते श्रवणदृष्टिः अन्तःकरणं च निर्मितवान्, परन्तु भवतः कृतज्ञता अत्यल्पः।

وَهُوَ الَّذِيْ ذَرَاَكُمْ فِى الْاَرْضِ وَاِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

bal qālū miṡla mā qālal-awwalūn(a).

स च त्वां सृष्ट्वा पृथिव्यां प्रसारितवान्, तस्मै च सङ्गृहीतः भविष्यसि।

وَهُوَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

स एव च प्राणप्रदः मृत्युकारकः स एव निशादिनयोः पर्यायं नियमयति। किं त्वं न अवगच्छसि ?

بَلْ قَالُوْا مِثْلَ مَا قَالَ الْاَوَّلُوْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

पूर्वजनभाषितसदृशानि वचनानि अपि वदन्ति स्म ।

قَالُوْٓا ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

ते अवदन् – “किं सत्यं यदा वयं म्रियमाणाः रजः अस्थि च भवेम तदा तत्त्वतः पुनः उत्थापिताः भविष्यामः?

لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا هٰذَا مِنْ قَبْلُ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

ननु अस्माकं पूर्वजानां च एतत् प्रतिज्ञातं, एषा केवलं प्राचीनजनानाम् परिकथा एव!"

قُلْ لِّمَنِ الْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهَآ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul limanil-arḍu wa man fīhā in kuntum ta‘lamūn(a).

कथयतु (मुहम्मद) "पृथिवी कस्य अस्ति, तस्मिन् यत् किमपि अस्ति तत् सर्वं यदि भवन्तः जानन्ति?"

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tażakkarūn(a).

ते वक्ष्यन्ति, “अल्लाहस्य अस्ति” इति। कथयतु, “तर्हि न स्मरिष्यसि?”

قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ

qul mar rabbus-samāwātis-sab‘i wa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

कथयतु, “कोऽस्ति सप्तदिवेश्वरः महासिंहासनेश्वरः?”

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tattaqūn(a).

ते उत्तरं दास्यन्ति, "(अल्लाहस्य) अस्ति।" कथयतु, “तर्हि त्वं किमर्थं न पुण्यवान्?”

قُلْ مَنْۢ بِيَدِهٖ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ يُجِيْرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul mam biyadihī malakūtu kulli syai'iw wa huwa yujīru wa lā yujāru ‘alaihi in kuntum ta‘lamūn(a).

कथयतु, "कस्य हस्ते सर्वस्य शक्तिः अस्ति। सः रक्षति, न च किमपि रक्षितुं शक्यते (तस्य दण्डात्), यदि भवन्तः केवलं जानन्ति स्म?"

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ فَاَنّٰى تُسْحَرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul fa annā tusḥarūn(a).

ते उत्तरं दास्यन्ति, "(अल्लाहस्य) अस्ति।" कथयतु, "(यदि) तर्हि कथं वञ्चितः अभवः?"

بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِالْحَقِّ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

bal ataināhum bil-ḥaqqi wa innahum lakāżibūn(a).

तेभ्यः सत्यम् आनयन्तः अपि ते सत्यं मृषावादिनः सन्ति।

مَا اتَّخَذَ اللّٰهُ مِنْ وَّلَدٍ وَّمَا كَانَ مَعَهٗ مِنْ اِلٰهٍ اِذًا لَّذَهَبَ كُلُّ اِلٰهٍۢ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَ ۙ

mattakhażallāhu miw waladiw wa mā kāna ma‘ahū min ilāhin iżal lażahaba kullu ilāhim bimā khalaqa wa la‘alā ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍ(in), subḥānallāhi ‘ammā yaṣifūn(a).

अल्लाहस्य सन्तानाः नास्ति, तस्य समीपे (अन्ये) देवाः अपि नास्ति, (यदि बहवः देवाः आसन्), तर्हि प्रत्येकं देवः यत् (जीवं) सृष्टवान् तत् आनयति स्म, तेषु केचन देवाः अन्येषां केषाञ्चन पराजयं कुर्वन्ति स्म। ते यत् आरोपयन्ति तस्मात् अल्लाहस्य महिमा भवतु,

عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ ࣖ

‘Ālimil-gaibi wasy-syahādati fa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

(सः ईश्वरः) यः सर्वं अदृष्टं सर्वं दृश्यं च जानाति। परमात्मनः (अल्लाहः) यत् ते परस्परं संबध्नन्ति तस्मात् उपरि अस्ति।

قُلْ رَّبِّ اِمَّا تُرِيَنِّيْ مَا يُوْعَدُوْنَ ۙ

qur rabbi immā turiyannī mā yū‘adūn(a).

(मुहम्मद) वदतु, "हे मम भगवन्, यदि त्वं मां दर्शयिष्यसि यत् तेषां विरुद्धं किं (दण्डः) तर्जितः भवति।

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِيْ فِى الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

rabbi falā taj‘alnī fil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

मा मां प्रभो अपराधिनां मध्ये कुरु”।

وَاِنَّا عَلٰٓى اَنْ نُّرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقٰدِرُوْنَ

wa innā ‘alā an nuriyaka mā na‘iduhum laqādirūn(a).

ननु च अस्माकं शक्तिः अस्ति यत् भवन्तं (मुहम्मदं) दर्शयितुं शक्नुमः यत् वयं तान् किं तर्जितवन्तः।

اِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ السَّيِّئَةَۗ نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَصِفُوْنَ

idfa‘ bil-latī hiya aḥsanus-sayyi'ah(ta), naḥnu a‘lamu bimā yaṣifūn(a).

तेषां दुष्टकर्माणि उत्तमरीत्या (रीत्या) तिरस्कुर्वन्तु, ते (अल्लाहस्य) किं आरोपयन्ति इति वयं अधिकं जानीमः।

وَقُلْ رَّبِّ اَعُوْذُ بِكَ مِنْ هَمَزٰتِ الشَّيٰطِيْنِ ۙ

wa qur rabbi a‘ūżu bika min hamazātisy-syayāṭīn(i).

तथा च वदतु, "हे मम प्रभो, अहं त्वां शरणं गच्छामि शैतानस्य कुहूकुहूभ्यः।

وَاَعُوْذُ بِكَ رَبِّ اَنْ يَّحْضُرُوْنِ

wa a‘ūżu bika rabbi ay yaḥḍurūn(i).

अहं च त्वां शरणं गच्छामि भगवन् यथा ते मम समीपं न आगच्छन्ति।"

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُوْنِ ۙ

Ḥattā iżā jā'a aḥadahumul-mautu qāla rabbirji‘ūn(i).

(एतादृशी अविश्वासिनां स्थितिः), यावत् तेषु एकस्य मृत्युः आगच्छति तावत् सः कथयति यत् हे भगवन् मां प्रत्यागच्छ (लोकं प्रति) ।

لَعَلِّيْٓ اَعْمَلُ صَالِحًا فِيْمَا تَرَكْتُ كَلَّا ۗاِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَاۤىِٕلُهَاۗ وَمِنْ وَّرَاۤىِٕهِمْ بَرْزَخٌ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

la‘allī a‘malu ṣāliḥan fīmā taraktu kallā, innahā kalimatun huwa qā'iluhā, wa miw warā'ihim barzakhun ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

यथा मया त्यक्तं सत्कर्म कर्तुं शक्यते” इति । अवश्यं न!

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَلَآ اَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ وَّلَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri falā ansāba bainahum yauma'iżiw wa lā yatasā'alūn(a).

यदा तुरही वाद्यते तदा तस्मिन् दिने (न्यायदिने) तेषां मध्ये कुटुम्बसम्बन्धः न भविष्यति, ते च परस्परं प्रश्नान् न (न) पृच्छिष्यन्ति।

فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

यः तराजूं (सद्भावं) तौलयति, तदा ते भाग्यवन्तः जनाः।

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فِيْ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَ ۚ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum fī jahannama khālidūn(a).

यः च तुलौ (सद्भावस्य) प्रकाशः, तदा ते जनाः आत्महानिम् कुर्वन्ति, ते नरके शाश्वताः भविष्यन्ति।

تَلْفَحُ وُجُوْهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيْهَا كٰلِحُوْنَ

talfaḥu wujūhahumun-nāru wa hum fīhā kāliḥūn(a).

नरकाग्निना दग्धवदनानि विकृताधरैः विषादस्थितौ नरके ।

اَلَمْ تَكُنْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

alam takun āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum bihā tukażżibūn(a).

किं मम श्लोकाः न पठिताः, किन्तु भवन्तः तान् नित्यं नकारयन्ति?

قَالُوْا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَاۤلِّيْنَ

qālū rabbanā galabat ‘alainā syiqwatunā wa kunnā qauman ḍāllīn(a).

ते अवदन्, “अस्माकं भगवन्, अस्माकं दुष्टेन अभिभूताः, वयं च भ्रष्टाः प्रजाः स्मः।

رَبَّنَآ اَخْرِجْنَا مِنْهَا فَاِنْ عُدْنَا فَاِنَّا ظٰلِمُوْنَ

rabbanā akhrijnā minhā fa in ‘udnā fa innā ẓālimūn(a).

हे अस्माकं भगवन् अस्मान् तस्मात् बहिः निष्कासय (लोकं प्रति प्रत्यागच्छ), यदि वयम् अद्यापि (अविश्वासं प्रति) आगच्छामः, तर्हि खलु वयं अपराधिनः स्मः।

قَالَ اخْسَـُٔوْا فِيْهَا وَلَا تُكَلِّمُوْنِ

qālakhsa'ū fīhā wa lā tukallimūn(i).

सः (अल्लाह) अवदत् यत्, तस्मिन् विनयेन तिष्ठ, मां मा वदतु।

اِنَّهٗ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْ عِبَادِيْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

innahū kāna farīqum min ‘ibādī yaqūlūna rabbanā āmannā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairur-rāḥimīn(a).

ननु मम भृत्यसमूहः अस्ति यः प्रार्थयति यत् "अस्माकं भगवन् वयं विश्वासं कृतवन्तः अतः अस्मान् क्षमस्व अनुग्रहं कुरु, त्वं दयायाः श्रेष्ठः असि" इति।

فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ

fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).

ततः त्वया तान् उपहासकरं कृतम्, येन त्वं मां स्मरणं विस्मृतवान्, त्वं च तान् (सदा) हससि,

اِنِّيْ جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوْٓاۙ اَنَّهُمْ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

innī jazaituhumul-yauma bimā ṣabarū, annahum humul-fā'izūn(a).

ननु अद्य तेषां धैर्यस्य फलं दास्यामि; ननु ते एव विजयी भविष्यन्ति।

قٰلَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِى الْاَرْضِ عَدَدَ سِنِيْنَ

qāla kam labiṡtum fil-arḍi ‘adada sinīn(a).

सः (अल्लाहः) अवदत् यत् भवन्तः कति वर्षाणि पृथिव्यां तिष्ठन्ति?

قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْـَٔلِ الْعَاۤدِّيْنَ

qālū labiṡnā yauman au baḍa yaumin fas'alil-‘āddīn(a).

ते प्रत्युवाच, "वयं (पृथिव्यां) एकं दिवसं वा अर्धदिनं वा स्थितवन्तः, अतः गणयन्तः पृच्छन्तु।"

قٰلَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا لَّوْ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qāla il labiṡtum illā qalīlal lau annakum kuntum ta‘lamūn(a).

सः (अल्लाह) अवदत् यत्, "भवन्तः (पृथिव्यां) अल्पकालं एव तिष्ठन्ति, यदि भवन्तः वास्तवमेव जानन्ति।"

اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّمَا خَلَقْنٰكُمْ عَبَثًا وَّاَنَّكُمْ اِلَيْنَا لَا تُرْجَعُوْنَ

afa ḥasibtum annamā khalaqnākum ‘abaṡaw wa annakum ilainā lā turja‘ūn(a).

अतः किं भवन्तः चिन्तयन्ति स्म यत् वयं भवन्तं क्रीडने (अप्रयोजनं विना) निर्मितवन्तः, भवन्तः अस्माकं समीपं न प्रत्यागमिष्यन्ति इति?

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيْمِ

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), lā ilāha illā huw(a), rabbul-‘arsyil-karīm(i).

अतः परमात्मनः अल्लाहः, सच्चः राजा; तम्, उदात्तसिंहासनस्य ईश्वरस्य (यस्य स्वामित्वं) विना कोऽपि देवः (यस्य पूजितस्य अधिकारः अस्ति) नास्ति।

وَمَنْ يَّدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهٗ بِهٖۙ فَاِنَّمَا حِسَابُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ

wa may yad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhara lā burhāna lahū bih(ī), fa innamā ḥisābuhū ‘inda rabbih(ī), innahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

यः च अल्लाहस्य अतिरिक्तं अन्यं देवं पूजयति, यस्य प्रमाणं तस्य नास्ति, तस्य गणना तस्य भगवतः समीपे भविष्यति।

وَقُلْ رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

wa qur rabbigfir warḥam wa anta khairur-rāḥimīn(a).

तथा च (मुहम्मद) वदतु, "हे मम भगवन् क्षमस्व दयां च (देहि), त्वं दयायाः श्रेष्ठः दाता असि।"