Q.S योनाः (يُونُس) - 109 श्लोकसंख्या

الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

अलिफ लम रा. एते कुरानस्य श्लोकाः प्रज्ञापूर्णाः सन्ति।

اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ

akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).

न आश्चर्यं यत् जनाः आश्चर्यचकिताः भवेयुः यत् वयं तेषु कस्मैचित् पुरुषाय एकं प्रकाशनं दत्तवन्तः यत्, "जनानाम् चेतावनीम् अयच्छन्तु, विश्वासिनः च प्रसन्नाः कुर्वन्तु यत् तेषां ईश्वरस्य समीपे उच्चस्थानं वर्तते। अविश्वासिनः अवदन् यत् अयं पुरुषः (मुहम्मदः) सत्यमेव जादूगरः अस्ति।

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْاَمْرَۗ مَا مِنْ شَفِيْعٍ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ اِذْنِهٖۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

inna rabbakumullāhul -lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsyi yudabbirul-amr(a), mā min syafī‘in illā mim ba‘di iżnih(ī), żālikumullāhu rabbukum fa‘budūh(u), afalā tażakkarūn(a).

ननु भवतः प्रभुः अल्लाहः अस्ति यः षड्युगेषु आकाशं पृथिवीं च निर्मितवान्, ततः सः सर्वेषां कार्याणां नियमनार्थं सिंहासने उपविष्टवान्। तस्य अनुज्ञां विना कोऽपि अन्तर्यामी कर्तुं न शक्नोति। सः एव अल्लाहः भवतः प्रभुः अतः तस्य पूजां कुरुत। किं त्वं पाठं न गृहीतवान् ?

اِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ اِنَّهٗ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ بِالْقِسْطِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيْمٍ وَّعَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢبِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ

ilaihi marji‘ukum jamī‘ā(n), wa‘dallāhi ḥaqqā(n), innahū yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti bil-qisṭ(i), wal-lażīna kafarū lahum syarābum min ḥamīmiw wa ‘ażābun alīmum bimā kānū yakfurūn(a).

केवलं तस्य समीपं भवन्तः सर्वे पुनरागमिष्यन्ति। सा ईश्वरस्य सत्यं निश्चितं च प्रतिज्ञा अस्ति। ननु स एव प्राणिसृष्टिं आरब्धवान् ततः पुनः पुनः (पुनरुत्थानस्य अनन्तरं तान् पुनः जीवितं कृतवान्), येन सः विश्वासं कुर्वन्तः सत्कर्म कुर्वतां च न्यायपूर्वकं फलं दास्यति। एतस्मिन्नन्तरे ये अविश्वासं कुर्वन्ति तेषां कृते अविश्वासात् क्वथनजलपानं दुःखदं पीडनं च।

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاۤءً وَّالْقَمَرَ نُوْرًا وَّقَدَّرَهٗ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ مَا خَلَقَ اللّٰهُ ذٰلِكَ اِلَّا بِالْحَقِّۗ يُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

huwal-lażī ja‘alasy-syamsa ḍiyā'aw wal-qamara nūraw wa qaddarahū manāzila lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), mā khalaqallāhu zālika illā bil-ḥaqq(i), yufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

स एव सूर्यं चन्द्रं च प्रकाशयति, स एव तेषां कक्षासु स्थानानि निर्धारयति, येन भवन्तः वर्षसंख्यां गणनां च (कालम्) ज्ञास्यन्ति। अल्लाहः तथैव न अपितु सम्यक् सृष्टवान्। विदुषां चिह्नानि (तस्य माहात्म्यस्य) व्याख्यायते।

اِنَّ فِى اخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَّقُوْنَ

inna fikhtilāfil-laili wan-nahāri wa mā khalaqallāhu fis-samāwāti wal-arḍi la'āyātil liqaumiy yattaqūn(a).

ननु रात्रौ दिवा च क्रमेण अल्लाहेन आकाशे पृथिव्यां च यत् सृष्टं तत् अल्लाहभयकानां कृते चिह्नानि सन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا وَرَضُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَاطْمَـَٔنُّوْا بِهَا وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنْ اٰيٰتِنَا غٰفِلُوْنَۙ

innal-lażīna lā yarjūna liqā'anā wa raḍū bil-ḥayātid-dun-yā waṭma'annū bihā wal-lażīna hum ‘an āyātinā gāfilūn(a).

ननु ये अस्मान् मिलितुं न आशां कुर्वन्ति (न विश्वसन्ति), लौकिकजीवने च सन्तुष्टाः तया सह शान्तिं अनुभवन्ति, ये च अस्माकं श्लोकानाम् अवहेलनां कुर्वन्ति,

اُولٰۤىِٕكَ مَأْوٰىهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

ulā'ika ma'wāhumun nāru bimā kānū yaksibūn(a).

तेषां स्थानं नरके अस्ति, तेषां कृतस्य कारणात्।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ يَهْدِيْهِمْ رَبُّهُمْ بِاِيْمَانِهِمْۚ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti yahdīhim rabbuhum bi'īmānihim, tajrī min taḥtihimul-anhāru fī jannātin na‘īm(i).

ननु ये विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म च कुर्वन्ति ते श्रद्धाकारणात् स्वामिना मार्गदर्शनं करिष्यन्ति। आनन्दोद्यानेषु भविष्यन्ति, येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति।

دَعْوٰىهُمْ فِيْهَا سُبْحٰنَكَ اللّٰهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيْهَا سَلٰمٌۚ وَاٰخِرُ دَعْوٰىهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

da‘wāhum fīhā subḥānakallāhumma wa taḥiyyatuhum fīhā salām(un), wa ākhiru da‘wāhum anil-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

तस्मिन् तेषां प्रार्थना "सुभनकल्लहुम्मा" (महिमा भवतः भगवन्) इति, तेषां अभिवादनं च "सलाम" (शान्तिः भवतः) इति। तथा च तेषां प्रार्थनायाः समापनम् अस्ति, "अल-हमदु लिल्लाही रब्बिल् अलमीन" (सर्वलोकस्य स्वामी अल्लाहस्य स्तुतिः भवतु)।

۞ وَلَوْ يُعَجِّلُ اللّٰهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ اِلَيْهِمْ اَجَلُهُمْۗ فَنَذَرُ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau yu‘ajjilullāhu lin-nāsisy-syarrasti‘jālahum bil-khairi laquḍiya ilaihim ajaluhum, fa nażarul-lażīna lā yarjūna liqā'anā fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

तथा च यदि अल्लाहः मनुष्याणां कृते दुष्टतां शीघ्रं करोति यथा ते भद्रं शीघ्रं कर्तुं याचन्ते तर्हि तेषां जीवनं अवश्यमेव समाप्तं भविष्यति। ये तु अस्मान् मिलितुं न आशां कुर्वन्ति तान् वयं स्वदोषे भ्रान्तान् त्यजामः।

وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْۢبِهٖٓ اَوْ قَاعِدًا اَوْ قَاۤىِٕمًا ۚفَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهٗ مَرَّ كَاَنْ لَّمْ يَدْعُنَآ اِلٰى ضُرٍّ مَّسَّهٗۗ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِيْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa iżā massal-insānaḍ-ḍurru da‘ānā lijambihī au qā‘idan au qā'imā(n), falammā kasyafnā ‘anhu ḍurrahū marra ka'allam yad‘unā ilā ḍurrim massah(ū), każālika zuyyina lil-musrifīna mā kānū ya‘malūn(a).

यदा च कश्चन व्यक्तिः संकटग्रस्तः भवति तदा सः अस्मान् शयितः, उपविष्टः वा स्थितः वा प्रार्थयति, परन्तु अस्माभिः तस्मात् संकटं दूरीकृत्य सः पुनः (भ्रष्टमार्गं प्रति) आगच्छति, यथा सः अस्मान् कदापि न प्रार्थितवान् यत् तस्य उपरि यत् संकटं (निष्कासितुं) न प्रार्थितवान्। एवं कार्यस्य परिधितः परं गच्छतां जनानां कृते शोभते ।

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

ननु च भवतः पुरतः जनान् वयं नाशं कृतवन्तः यदा ते अन्यायं कृतवन्तः, यद्यपि तेषां दूताः (वास्तविक) सूचनाभिः सह आगताः आसन्, परन्तु ते सर्वथा विश्वासं कर्तुम् न इच्छन्ति स्म। एवं पापं कुर्वतां फलं दद्मः।

ثُمَّ جَعَلْنٰكُمْ خَلٰۤىِٕفَ فِى الْاَرْضِ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma ja‘alnākum khalā'ifa fil-arḍi mim ba‘dihim linanẓura kaifa ta‘malūn(a).

अथ वयं युष्मान् (तेषां) उत्तराधिकारिणः पृथिव्यां कृतवन्तः, यथा भवन्तः कथं कुर्वन्ति इति पश्यामः।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

यदा च अस्माकं श्लोकाः तेभ्यः स्पष्टतया पठिताः तदा ये अस्मान् मिलितुं न अपेक्षन्ते स्म ते अवदन् यत्, "अस्मात् कुरानात् परं पुस्तकम् आनयन्तु अथवा तस्य स्थाने अन्यं पुस्तकं आनयन्तु" इति। कथयतु (मुहम्मदः) "मम स्वेच्छया परिवर्तनं न युक्तम्। अहं केवलं तत् अनुसरामि यत् मम समक्षं प्रकाशितं भवति। अहं यथार्थतया महतः दिवसस्य (प्रलयस्य) दण्डात् भीतः अस्मि यदि अहं मम भगवतः आज्ञां न आज्ञापयामि।

قُلْ لَّوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا تَلَوْتُهٗ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَدْرٰىكُمْ بِهٖ ۖفَقَدْ لَبِثْتُ فِيْكُمْ عُمُرًا مِّنْ قَبْلِهٖۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qul lau syā'allāhu mā talautuhū ‘alaikum wa lā adrākum bih(ī), faqad labiṡtu fīkum ‘umuram min qablih(ī), afalā ta‘qilūn(a).

(हे मुहम्मद) वदतु, "यदि अल्लाहः इच्छति स्म तर्हि अहं भवतः कृते तत् न पठितवान् स्यात्, न च सः भवन्तं तत् सूचितवान् स्यात्।" अहं भवता सह बहुकालं यावत् पूर्वं (कुरानस्य प्रकाशनात् पूर्वं) स्थितवान्। किं त्वं न अवगच्छसि ?

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْمُجْرِمُوْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥul-mujrimūn(a).

अतः यः अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्करोति अथवा तस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वति तस्मात् कोऽपि अन्यायपूर्णः कः? ननु ये पापं कुर्वन्ति तेषां भाग्यं न भविष्यति।

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ هٰٓؤُلَاۤءِ شُفَعَاۤؤُنَا عِنْدَ اللّٰهِ ۗقُلْ اَتُنَبِّـُٔوْنَ اللّٰهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum wa yaqūlūna hā'ulā'i syufa‘ā'unā ‘indallāh(i), qul atunabbi'ūnallāha bimā lā ya‘lamu fis-samāwāti wa lā fil-arḍ(i), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

ते च अल्लाहस्य अतिरिक्तं किमपि पूजयन्ति यत् तेषां कृते विपत्तिं न आनेतुं शक्नोति तथा च तेषां (अपि) लाभं न करोति, ते च वदन्ति यत् "ते अल्लाहस्य समक्षं अस्माकं मध्यस्थाः सन्ति। कथयतु, "किं भवन्तः अल्लाहस्य किमपि वक्तुं गच्छन्ति यत् सः स्वर्गे यत् अस्ति तस्य विषये न जानाति न तु (न च) पृथिव्यां यत् अस्ति? महिमा अल्लाहस्य परमात्मस्य च भवतु यत् ते परस्परं यत् सङ्गतिं कुर्वन्ति।

وَمَا كَانَ النَّاسُ اِلَّآ اُمَّةً وَّاحِدَةً فَاخْتَلَفُوْاۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ فِيْمَا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa mā kānan-nāsu illā ummataw wāḥidatan fakhtalafū, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum fīmā fīhi yakhtalifūn(a).

मनुष्याः च कदाचित् एकः एव जनः आसीत्, ततः ते विच्छिन्नाः अभवन्। यदि भवतः भगवतः विद्यमानः नियमः न स्यात् तर्हि तयोः मध्ये (लोके) निर्णयः दत्तः स्यात्, तेषां विवादस्य विषये।

وَيَقُوْلُوْنَ لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۚ فَقُلْ اِنَّمَا الْغَيْبُ لِلّٰهِ فَانْتَظِرُوْاۚ اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ ࣖ

wa yaqūlūna lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), faqul innamal-gaibu lillāhi fantaẓirū, innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

ते च वदन्ति यत्, "किमर्थं तस्य (मुहम्मदस्य) कृते तस्य भगवतः चिह्नं न प्रेषितम्?" कथयतु, "ननु अदृष्टं अल्लाहस्य एव, अतः प्रतीक्षस्व। पश्यतु, अहं भवता सह प्रतीक्षामि।"

وَاِذَآ اَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُمْ اِذَا لَهُمْ مَّكْرٌ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ قُلِ اللّٰهُ اَسْرَعُ مَكْرًاۗ اِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُوْنَ مَا تَمْكُرُوْنَ

wa iżā ażaqnan-nāsa raḥmatam mim ba‘di ḍarrā'a massathum iżā lahum makrun fī āyātinā, qulillāhu asra‘u makrā(n), inna rusulanā yaktubūna mā tamkurūn(a).

यदा च वयं मनुष्यान् दयां कुर्मः तदा तेषां आपदा आहतस्य अनन्तरं ते अस्माकं चिह्नानां (विरुद्धं) सर्वं वञ्चनं सद्यः एव कुर्वन्ति। कथयतु, "अल्लाहस्य (तस्य वञ्चनस्य) शीघ्रं प्रतिशोधः भविष्यति।" ननु अस्माकं दूताः भवतः वञ्चनं लक्षयन्ति।

هُوَ الَّذِيْ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ حَتّٰٓى اِذَا كُنْتُمْ فِىْ الْفُلْكِۚ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيْحٍ طَيِّبَةٍ وَّفَرِحُوْا بِهَا جَاۤءَتْهَا رِيْحٌ عَاصِفٌ وَّجَاۤءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اُحِيْطَ بِهِمْۙ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ لَىِٕنْ اَنْجَيْتَنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī yusayyirukum fil-barri wal-baḥr(i), ḥattā iżā kuntum fil-fulk(i), wa jaraina bihim birīḥin ṭayyibatiw wa fariḥū bihā jā'athā rīḥun ‘āṣifuw wa jā'ahumul-mauju min kulli makāniw wa ẓannū annahum uḥīṭa bihim, da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), la'in anjaitanā min hāżihī lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

सः एव ईश्वरः यः भवन्तं स्थले गन्तुं, समुद्रे च गन्तुं समर्थं कृतवान्। यथा यदा त्वं पोते असि, तदा सा (नौका) तान् (तस्मिन् जनान्) सुवायुना वहन् स्खलति, ते च तस्य कारणेन प्रसन्नाः भवन्ति सहसा तूफानम् आगत्य सर्वेभ्यः कोणेभ्यः तरङ्गाः तान् आहतवन्तः, ते च तान् परितः (संकटम्) मन्यन्ते स्म, अतः ते केवलं अल्लाहं प्रति निश्छलतया प्रार्थनां कृतवन्तः। (यदि त्वं अस्मान् अस्मात् (संकटात्) तारयसि तर्हि वयं कृतज्ञानाम् मध्ये अवश्यमेव भविष्यामः।"

فَلَمَّآ اَنْجٰىهُمْ اِذَا هُمْ يَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗيٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ مَّتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۖ ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

falammā anjāhum iżā hum yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), yā ayyuhan-nāsu innamā bagyukum ‘alā anfusikum matā‘al-ḥayātid-dun-yā, ṡumma ilainā marji‘ukum fa nunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

परन्तु यदा अल्लाहः तान् उद्धारितवान् तदा ते पृथिव्यां न्यायहीनं अन्यायं कृतवन्तः। हे मनुष्य ! भवतः अन्यायः केवलं भवतः स्वस्य हानिः एव; अस्य जगतः सुखमात्रम् एव। अस्माकं प्रति भवतः पुनरागमनं भवतः पूर्वं कृतं सूचयिष्यामः ।

اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).

अस्य लौकिकजीवनस्य उदाहरणं केवलं जलवत् (वृष्टिः) यत् वयं आकाशात् अवतरामः, पृथिव्याः वनस्पतयः च प्रचुरं वर्धन्ते, येषु केचन मनुष्यैः पशवैः च खादिताः सन्ति। यावत् पृथिवी सौन्दर्ये सिद्धा भूषिता, तस्याः निवासिनः च अवश्यमेव तां धारयिष्यामि इति मन्यन्ते, तावत् अस्माकं दण्डः रात्रौ दिवा वा आगच्छति, वयं च तं (वनस्पतिं) लब्धसस्यवत् कृत्वा, श्वः न वर्धितमिव। एवं वयं प्रतिबिम्बितजनं प्रति (अस्माकं सामर्थ्यस्य) चिह्नानि व्याख्यास्यामः।

وَاللّٰهُ يَدْعُوْآ اِلٰى دَارِ السَّلٰمِ ۚوَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wallāhu yad‘ū ilā dāris-salām(i), wa yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

अल्लाहः च (मानवान्) दारुसलाम (स्वर्गम्) आह्वयति, यस्य इच्छति तस्य ऋजुमार्गे (इस्लाम) मार्गदर्शनं करोति।

۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

ये जनाः भद्रं कुर्वन्ति तेषां कृते उत्तमः पुरस्कारः (स्वर्गः) अतिरिक्तः पुरस्कारः (अल्लाहस्य दर्शनस्य सुखम्) च अस्ति। न च कृष्णरजसा आवृतानि मुखानि च न (न) अपमानितानि। स्वर्गवासिनः ते तत्र तिष्ठन्ति शाश्वतम्।

وَالَّذِيْنَ كَسَبُوا السَّيِّاٰتِ جَزَاۤءُ سَيِّئَةٍ ۢبِمِثْلِهَاۙ وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗمَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ عَاصِمٍۚ كَاَنَّمَآ اُغْشِيَتْ وُجُوْهُهُمْ قِطَعًا مِّنَ الَّيْلِ مُظْلِمًاۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każabus-sayyi'āti jazā'u sayyi'atim bimiṡlihā, wa tarhaquhum żillah(tun), mā lahum minallāhi min ‘āṣim(in), ka'annamā ugsyiyat wujūhuhum qiṭa‘am minal-laili muẓlimā(n), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

अशुभकर्तृणां तु (प्राप्स्यन्ति) दुष्कृतं च ते अपमानेन आवृताः भविष्यन्ति। अल्लाहस्य (दण्डात्) तेषां कृते कोऽपि रक्षकः नास्ति, यथा तेषां मुखं कृष्णवर्णीयरात्रौ खण्डैः आच्छादितम् अस्ति। ते नरकवासिनः, ते तत्र सदा तिष्ठन्ति।

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ نَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا مَكَانَكُمْ اَنْتُمْ وَشُرَكَاۤؤُكُمْۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ وَقَالَ شُرَكَاۤؤُهُمْ مَّا كُنْتُمْ اِيَّانَا تَعْبُدُوْنَ

wa yauma naḥsyuruhum jamī‘an ṡumma naqūlu lil-lażīna asyrakū makānakum antum wa syurakā'ukum, fa zayyalnā bainahum wa qāla syurakā'uhum mā kuntum iyyānā ta‘budūn(a).

तथा च (स्मरतु) तस्मिन् दिने (यदा) वयं तान् सर्वान् एकत्र सङ्गृहीतवन्तः, ततः ये (अल्लाहस्य) भागिनं आरोपयन्ति स्म, तेभ्यः अवदमः यत्, "यत्र भवन्तः सन्ति, तत्र तिष्ठन्तु, भवन्तः भवद्भिः सहभागिनः च। ततः वयं तान् पृथक् कृत्वा तेषां मित्राणि अवदमः – “भवता अस्मान् कदापि न पूजितम् ।

فَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغٰفِلِيْنَ

fa kafā billāhi syahīdam bainanā wa bainakum in kunnā ‘an ‘ibādatikum lagāfilīn(a).

अतः अल्लाहः अस्माकं भवतः च मध्ये साक्षीरूपेण पर्याप्तः अस्ति, यतः भवतः (अस्माकं कृते) पूजायाः विषये वयं किमपि न जानीमः।"

هُنَالِكَ تَبْلُوْا كُلُّ نَفْسٍ مَّآ اَسْلَفَتْ وَرُدُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ مَوْلٰىهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hunālika tablū kullu nafsim mā aslafat wa ruddū ilallāhi maulāhumul-ḥaqqi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

तस्मिन् स्थाने (महस्यारक्षेत्रे) प्रत्येकं आत्मा स्वस्य (पूर्वं) कृतस्य प्रतिशोधं अनुभवति तथा च ते स्वस्य सच्चा रक्षकस्य अल्लाहस्य समीपं प्रत्यागच्छन्ति, तेभ्यः च अन्तर्धानं भवन्ति यत् (मिथ्या रक्षकः) तेषां निर्मितम्।

قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اَمَّنْ يَّمْلِكُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَمَنْ يُّخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُّدَبِّرُ الْاَمْرَۗ فَسَيَقُوْلُوْنَ اللّٰهُ ۚفَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

qul may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍi ammay yamlikus-sam‘a wal-abṣāra wa may yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa may yudabbirul-amr(a), fa sayaqūlūnallāh(u), faqul afalā tattaqūn(a).

कथयतु (मुहम्मदः) "कः भवन्तं द्यावापृथिव्याः पोषणं ददाति, अथवा यस्य श्रवणदर्शनशक्तिः (सृजति) अस्ति, कः मृतात् मृतान् च जीवात् जीवान् आनयति, सर्वकार्यं च नियन्त्रयति? अतः ते "अल्लाह" इति उत्तरं दास्यन्ति। अतः वदतु, "किमर्थं त्वं (तस्मात्) न बिभेषि?"

فَذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّۚ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ اِلَّا الضَّلٰلُ ۖفَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

fa żālikumullāhu rabbukumul-ḥaqq(u), fa māżā ba‘dal-ḥaqqi illaḍ-ḍalāl(u), fa annā tuṣrafūn(a).

अतः सः एव अल्लाहः, भवतः सच्चा प्रभुः; सत्यस्य अनन्तरं दोषात् परं किमपि नास्ति। अतः किमर्थं त्वं (सत्यतः) निवर्तसे ?

كَذٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِيْنَ فَسَقُوْٓا اَنَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

każālika ḥaqqat kalimatu rabbika ‘alal-lażīna fasaqū annahum lā yu'minūn(a).

एवं युष्माकं प्रभुना दुष्टानां विरुद्धं नियमः, यतः ते न विश्वसन्ति।

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗۗ قُلِ اللّٰهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ فَاَنّٰى تُؤْفَكُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduh(ū), qulillāhu yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū fa annā tu'fakūn(a).

कथयतु, “किं भवतः मित्रेषु कोऽपि अस्ति यः (भूतानाम्) सृष्टिं प्रवर्तयितुं शक्नोति, ततः पुनः पुनः पुनः (तत् जीवितं कर्तुं) शक्नोति?” कथयतु, "अल्लाहः प्राणिनां (सृष्टिं) आरब्धवान्, ततः पुनः पुनः अकरोत्। अतः भवन्तः कथं (अल्लाहात् परं उपासनाम्) कृतवन्तः?"

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّۗ قُلِ اللّٰهُ يَهْدِيْ لِلْحَقِّۗ اَفَمَنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ اَحَقُّ اَنْ يُّتَّبَعَ اَمَّنْ لَّا يَهِدِّيْٓ اِلَّآ اَنْ يُّهْدٰىۚ فَمَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yahdī ilal-ḥaqq(i),qulillāhu yahdī lil-ḥaqq(i), afamay yahdī ilal-ḥaqqi aḥaqqu ay yuttaba‘a ammal lā yahiddī illā ay yuhdā, famā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

कथयतु, “किं भवतः मित्रेषु कोऽपि अस्ति यः भवन्तं सत्यं प्रति मार्गदर्शनं करोति?” कथयतु, "अल्लाहः एव सत्यस्य मार्गदर्शनं करोति।" अतः कस्य अनुसरणस्य अधिकः अधिकारः अस्ति, ईश्वरः यः सत्यं प्रति मार्गदर्शनं करोति, अथवा ये जनाः मार्गदर्शनं कर्तुं असमर्थाः सन्ति, मार्गदर्शनस्य अपि आवश्यकता वर्तते? अतः भवता किमर्थं (तत् कृतम्) ? कथं निर्णयं करोषि ?

وَمَا يَتَّبِعُ اَكْثَرُهُمْ اِلَّا ظَنًّاۗ اِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِيْ مِنَ الْحَقِّ شَيْـًٔاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَفْعَلُوْنَ

wa mā yattabi‘u akṡaruhum illā ẓannā(n), innaẓ-ẓanna lā yugnī minal-ḥaqqi syai'ā(n), innallāha ‘alīmum bimā yaf‘alūn(a).

तथा च तेषु अधिकांशः केवलं अनुमानस्य अनुसरणं करोति। वस्तुतः एषा कल्पना सत्यस्य विरोधे किञ्चित् अपि उपयोगी नास्ति । ननु ते यत् कुर्वन्ति तत् अल्लाहः सर्वज्ञः अस्ति।

وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

अल्लाहात् परेण च अस्य कुरानस्य निर्माणं असम्भवम्; किन्तु (कुरानः) पूर्ववर्तीनां (पुस्तकानां) पुष्टिं करोति, तेषां नियमानाम् व्याख्यानं करोति यत् तेन स्थापिताः, तेषु कोऽपि संशयः नास्ति, (प्रकाशिताः) सर्वेषां लोकानां प्रभुतः

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

किं तेषां कृते उचितं यत् तेन (मुहम्मदः) तस्य आविष्कारं कृतवान् इति? कथयतु, “तस्य सदृशं अध्यायं (कुरानम्) उत्पादयन्तु, युष्माकं मध्ये यः कोऽपि अल्लाहस्य अतिरिक्तं समर्थः अस्ति, सः आहूयताम्, यदि भवान् सत्यवादिनः अस्ति।”

بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

वस्तुतः (सत्यं) ते यत् अद्यापि सम्यक् न जानन्ति, अद्यापि व्याख्यानं न प्राप्तवन्तः तत् अङ्गीकुर्वन्ति। तथैव तेभ्यः पूर्वं ये जनाः आसन् ते (प्रेरितस्य) अङ्गीकृतवन्तः आसन्। अतः अन्यायपूर्णजनानाम् परिणामेषु ध्यानं ददातु।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يُّؤْمِنُ بِهٖ وَمِنْهُمْ مَّنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهٖۗ وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِالْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa minhum may yu'minu bihī wa minhum mal lā yu'minu bih(ī), wa rabbuka a‘lamu bil-mufsidīn(a).

तेषु च ते सन्ति ये तस्मिन् (कुरानं) विश्वासं कुर्वन्ति, तेषु (अपि) सन्ति ये तस्मिन् न विश्वसन्ति। यत्र तव प्रभुः क्षतिं कुर्वतां विषये अधिकं जानाति।

وَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقُلْ لِّيْ عَمَلِيْ وَلَكُمْ عَمَلُكُمْۚ اَنْتُمْ بَرِيْۤـُٔوْنَ مِمَّآ اَعْمَلُ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa in każżabūka faqul lī ‘amalī wa lakum ‘amalukum, antum barī'ūna mimmā a‘malu wa ana barī'um mimmā ta‘malūn(a).

यदि च ते भवन्तं (हे मुहम्मद) अङ्गीकुर्वन्ति तर्हि वदन्ति यत् "मम कृते मम कर्माणि भवतः कृते च भवतः कर्माणि। अहं यत् करोमि तस्य उत्तरदायी भवतः नास्ति, भवतः कृते च अहं उत्तरदायी नास्मि।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُوْا لَا يَعْقِلُوْنَ

wa minhum may yastami‘ūna ilaik(a), afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma wa lau kānū lā ya‘qilūn(a).

तेषु च सन्ति ये भवन्तं (मुहम्मद) शृण्वन्ति। किन्तु बधिरान् न अवगत्यपि श्रोतुं शक्नुथ वा?

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّنْظُرُ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تَهْدِى الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُوْا لَا يُبْصِرُوْنَ

wa minhum may yanẓuru ilaik(a), afa anta tahdil-‘umya wa lau kānū lā yubṣirūn(a).

तेषु च त्वां पश्यन्तः सन्ति। किन्तु किं त्वं अन्धानां मार्गदर्शनं दातुं शक्नोषि, यद्यपि ते अवधानं न ददति?

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْـًٔا وَّلٰكِنَّ النَّاسَ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

innallāha lā yaẓlimun-nāsa syai'aw wa lākinnan-nāsa anfusahum yaẓlimūn(a).

ननु अल्लाहः मनुष्याणां किञ्चित् अपि अन्यायं न करोति, अपितु मनुष्याः एव आत्मनः अन्यायं कुर्वन्ति।

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَاَنْ لَّمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُوْنَ بَيْنَهُمْۗ قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ اللّٰهِ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum ka'allam yalbaṡū illā sā‘atam minan-nahāri yata‘ārafūna bainahum, qad khasiral-lażīna każżabū biliqā'illāhi wa mā kānū muhtadīn(a).

तथा च (स्मरन्तु) यस्मिन् दिने अल्लाहः तान् एकत्र सङ्गृह्णाति, तदा इव भविष्यति यत् ते दिवसस्य संक्षिप्तकालं विहाय (जगति) न स्थितवन्तः, यदा ते परस्परं परिचिताः भविष्यन्ति। ये अल्लाहेन सह मिलनं नकारयन्ति ते अवश्यमेव हारिष्यन्ति, तेषां मार्गदर्शनं न भविष्यति।

وَاِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِيْ نَعِدُهُمْ اَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَاِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللّٰهُ شَهِيْدٌ عَلٰى مَا يَفْعَلُوْنَ

wa immā nuriyannaka ba‘ḍal-lażī na‘iduhum au natawaffayannaka fa ilainā marji‘uhum ṡummallāhu syahīdun ‘alā mā yaf‘alūn(a).

यदि च वयं भवद्भ्यः (मुहम्मदं) कानिचन (यातनानि) दर्शयामः यत् अस्माभिः तेभ्यः प्रतिज्ञातं, (भवन्तः अवश्यमेव तत् पश्यन्ति) अथवा (यदि) वयं भवन्तं (ततः पूर्वं) पारयामः, तर्हि ते अस्मान् प्रति (विक्रयन्ति) ते पुनः आगमिष्यन्ति, अल्लाहः च तेषां यत् कुर्वन्ति तस्य साक्षी भविष्यति।

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ رَّسُوْلٌ ۚفَاِذَا جَاۤءَ رَسُوْلُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likulli ummatir rasūl(un), fa iżā jā'a rasūluhum quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

प्रत्येकं च राष्ट्रं प्रेरिताः (अस्ति)। अतः यदा तेषां दूतः आगतः तदा तेषां उपरि न्यायः प्रयुक्तः (किञ्चित् अपि) तेषां अन्यायः न कृतः।

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

ते च अवदन्, "कदा तर्जनं (आगमिष्यति) यदि त्वं सत्यवादी भवसि?"

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ لِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌ ۚاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ فَلَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

qul lā amliku linafsī ḍarraw wa lā naf‘an illā mā syā'allāh(u), likulli ummatin ajal(un), iżā jā'a ajaluhum falā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "मम क्षतिं प्रतिरोधयितुं वा स्वस्य लाभं आनेतुं वा शक्तिः नास्ति, केवलं अल्लाहः यत् इच्छति तत् व्यतिरिक्तम्।" प्रत्येकं जनानां कृते मृत्युः (कालसीमा) भवति। यदा तेषां मृत्युः आगच्छति तदा ते क्षणं विलम्बं त्वरणं वा याचयितुम् न शक्नुवन्ति।

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُهٗ بَيَاتًا اَوْ نَهَارًا مَّاذَا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُوْنَ

qul ara'aitum in atākum ‘ażābuhū bayātan au nahāram māżā yasta‘jilu minhul-mujrimūn(a).

कथयतु, "मम व्याख्यातु, यदि तस्य पीडा रात्रौ वा दिवा वा भवतः उपरि आगच्छति तर्हि पापिनः कः त्वरितम् इति प्रार्थयिष्यते?"

اَثُمَّ اِذَا مَا وَقَعَ اٰمَنْتُمْ بِهٖۗ اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

aṡumma iżā mā waqa‘a āmantum bih(ī), āl'āna wa qad kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

अथ दण्डस्य घटितस्य अनन्तरं किं भवता इदानीं एव विश्वासः कृतः? किं त्वया सर्वदा शीघ्रं याचमानोऽपि इदानीं एव ।

ثُمَّ قِيْلَ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِۚ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

Ṡumma qīla lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażābal-khuld(i), hal tujzauna illā bimā kuntum taksibūn(a).

ततः अपराधिभ्यः उक्तं यत्, "भवतः शाश्वतं यातनाम् आस्वादयतु। भवन्तः न फलं प्राप्नुयुः, अपितु (अनुसारं) यत् कृतं तत्" इति।

۞ وَيَسْتَنْۢبِـُٔوْنَكَ اَحَقٌّ هُوَ ۗ قُلْ اِيْ وَرَبِّيْٓ اِنَّهٗ لَحَقٌّ ۗوَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ ࣖ

wa yastambi'ūnaka aḥaqqun huw(a), qul ī wa rabbī innahū laḥaqq(un), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

ते च भवन्तं (मुहम्मदं) पृच्छन्ति, "किं तत् (प्रतिज्ञातं दण्डं) सत्यम् अस्ति?" आम्, मम भगवता खलु (दण्डः) अवश्यमेव सत्यः, त्वं कदापि तत् परिहर्तुं न शक्ष्यसि इति वदतु।

وَلَوْ اَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِى الْاَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهٖۗ وَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lau anna likulli nafsin ẓalamat mā fil-arḍi laftadat bih(ī), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

यदि च प्रत्येकस्य अन्यायिनः पृथिव्यां सर्वं (अस्ति) तर्हि सः अवश्यमेव तेन आत्मनः मोचनं करिष्यति स्म, ते च पीडनस्य साक्षिणः सन्तः स्वस्य खेदं गोपयन्ति स्म। ततः तेषां मध्ये न्याय्यतया निर्णयः कृतः, तेषां अन्यायः न अभवत् ।

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

alā inna lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), alā inna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

ज्ञातव्यं यत् खलु आकाशेषु पृथिव्यां च यत् किमपि अस्ति तत् अल्लाहस्य एव अस्ति। ईश्वरस्य प्रतिज्ञा सत्यं न वा? परन्तु तेषु अधिकांशः न जानाति।

هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

huwa yuḥyī wa yumītu wa ilaihi turja‘ūn(a).

स एव प्राणदः मृत्युकारकः तस्मै एव त्वं प्रत्यागमिष्यसि।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ مَّوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَشِفَاۤءٌ لِّمَا فِى الصُّدُوْرِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhan-nāsu qad jā'atkum mau‘iẓatum mir rabbikum wa syifā'ul limā fiṣ-ṣudūr(i), wa hudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

हे जना ! ननु भवतः प्रभुतः एकः पाठः (कुरानः) आगतः, वक्षःस्थलरोगाणां चिकित्सा, विश्वासिनां कृते मार्गदर्शनं दया च।

قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَبِرَحْمَتِهٖ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوْاۗ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

qul bifaḍlillāhi wa biraḥmatihī fa biżālika falyafraḥū, huwa khairum mimmā yajma‘ūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "अल्लाहस्य अनुग्रहेण तस्य दयायाः च कारणेन ते आनन्दं कुर्वन्तु। ते यत् सञ्चयन्ति तस्मात् अपि तत् श्रेयस्करम्।"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِّنْ رِّزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِّنْهُ حَرَامًا وَّحَلٰلًا ۗ قُلْ ءٰۤاللّٰهُ اَذِنَ لَكُمْ اَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُوْنَ

qul ara'aitum mā anzalallāhu lakum mir rizqin fa ja‘altum minhu ḥarāmaw wa ḥalālā(n), qul āllāhu ażina lakum am ‘alallāhi taftarūn(a).

(हे मुहम्मद) वदतु, “अल्लाहः भवतः समीपं यत् प्रावधानं प्रेषितवान् तत् मां सूचयतु, भवता तस्य किञ्चित् अवैधं, किञ्चित् वैधानिकं च कृतम्।” कथयतु, “किं अल्लाहः भवन्तं (अस्य कृते) अनुमतिं दत्तवान् अथवा भवन्तः अल्लाहस्य विरुद्धं वस्तूनि आविष्कृतवन्तः?”

وَمَا ظَنُّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa mā ẓannul-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba yaumal-qiyāmah(ti), innallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

तथा च ये कयामतदिने अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यस्य आविष्कारं कुर्वन्ति तेषां के आरोपाः सन्ति? ननु अल्लाहस्य मनुष्याणां कृते वास्तवमेव दानानि (प्रदत्तानि) सन्ति, परन्तु तेषु अधिकांशः कृतज्ञः नास्ति।

وَمَا تَكُوْنُ فِيْ شَأْنٍ وَّمَا تَتْلُوْا مِنْهُ مِنْ قُرْاٰنٍ وَّلَا تَعْمَلُوْنَ مِنْ عَمَلٍ اِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوْدًا اِذْ تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ وَمَا يَعْزُبُ عَنْ رَّبِّكَ مِنْ مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ وَلَآ اَصْغَرَ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرَ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā takūnu fī sya'niw wa mā tatlū minhu min qur'āniw wa lā ta‘malūna min ‘amalin illā kunnā ‘alaikum syuhūdan iż tufīḍūna fīh(i), wa mā ya‘zubu ‘ar rabbika mim miṡqāli żarratin fil-arḍi wa lā fis-samā'i wa lā aṣgara min żālika wa lā akbara illā fī kitābim mubīn(in).

तथा च किं भवन्तः (मुहम्मदः) कस्मिन् अपि व्यापारे न सन्ति, तथा च कुरानस्य एकं श्लोकं न पठन्ति न च किमपि कार्यं कुर्वन्ति, परन्तु वयं भवतः उपरि साक्षिणः स्मः यदा भवन्तः तत् कुर्वन्ति? पृथिव्यां वा आकाशे वा जर्रा इव महत्त्वेऽपि भगवतः ज्ञानात् किञ्चित् अपि प्रमादं मा कुरु। तस्मात् लघुतरं महत्तरं वा किमपि नास्ति, परन्तु सर्वं वास्तविकपुस्तके (Lauh Mahfuzh) अभिलेखितम् अस्ति।

اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

alā inna auliyā'allāhi lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

अल्लाहस्य मित्राणि स्मरन्तु, तेषु भयं नास्ति ते च शोकं न कुर्वन्ति।

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَۗ

al-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

(अर्थात्) ये श्रद्दधाः सदा पुण्याः।

لَهُمُ الْبُشْرٰى فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِۗ لَا تَبْدِيْلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۗ

lahumul-busyrā fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), lā tabdīla likalimātillāh(i), żālika huwal-fauzul-‘aẓīm((u).

तेषां हि लोके जीवने परलोके च शुभसमाचारः। ईश्वरस्य प्रतिज्ञासु परिवर्तनं नास्ति। तादृशं महान् विजयः।

وَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْۘ اِنَّ الْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًاۗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa lā yaḥzunka qauluhum, innal-‘izzata lillāhi jamī‘ā(n), huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

तेषां वचनेन च भवन्तः (मुहम्मदः) दुःखिताः न भवेयुः। ननु सर्वा शक्तिः अल्लाहस्य एव अस्ति। सः सर्वश्रवणः सर्वज्ञः अस्ति

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُرَكَاۤءَ ۗاِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَ

alā inna lillāhi man fis-samāwāti wa man fil-arḍ(i), wa mā yattabi‘ul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi syurakā'(a), iy yattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in hum illā yakhruṣūn(a).

स्मर्यतां यत् अल्लाहस्य सम्पत्तिषु स्वर्गेषु कः पृथिव्यां कः अस्ति इति अन्तर्भवति। ये च अल्लाहात् परं मित्राणि आह्वयन्ति, ते (एकं विश्वासं) न अनुसरन्ति। ते केवलं अनुमानमात्रम् अनुसरन्ति, ते केवलं अनुमानं कुर्वन्ति।

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ

huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila litaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yasma‘ūn(a).

स एव भवतः विश्रामार्थं रात्रौ, दिवसं च उज्ज्वलं प्रकाशं कृतवान्। ननु अस्मिन् शृण्वतां जनस्य चिह्नानि सन्ति।

قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗ هُوَ الْغَنِيُّ ۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اِنْ عِنْدَكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۢ بِهٰذَاۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), huwal-ganiyy(u), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), in ‘indakum min sulṭānim bihāżā, ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

ते (यहूदी-ईसाई-जनाः) अवदन् यत्, "अल्लाहस्य पुत्रः अस्ति।" महिमा तस्य भवतु, सः परमधनवान्; यस्य दिवि यच्च पृथिव्यां यत्किञ्चित् । एतस्य भवतः दृढं कारणं नास्ति। किं भवद्भिः अल्लाहस्य विषये यत् न जानाति तत् वक्तुं उचितम्?

قُلْ اِنَّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُوْنَۗ

qul innal-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba lā yufliḥūn(a).

कथयतु, "ननु ये अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्कृतवन्तः ते सफलाः न भविष्यन्ति।"

مَتَاعٌ فِى الدُّنْيَا ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيْقُهُمُ الْعَذَابَ الشَّدِيْدَ بِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ ࣖ

matā‘un fid-dun-yā ṡumma ilainā marji‘uhum ṡumma nużīquhumul-‘ażābasy syadīda bimā kānū yakfurūn(a).

(तेषां हि) लोके (क्षणिकः) भोगः अस्ति, तदा अस्मान् प्रति ते प्रत्यागमिष्यन्ति, ततः तेषां अविश्वासात् तीव्रदण्डस्य स्वादनं करिष्यामः।

۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ

watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).

तथा च तेभ्यः नूहस्य विषये महत्त्वपूर्णां वार्ताम् पठन्तु यदा (सः) स्वजनं प्रति अवदत्, "हे मम जनाः! यदि भवद्भ्यः कठिनं प्रतीयते यत् अहं (भवद्भिः सह) तिष्ठामि तथा च मम चेतावनी अल्लाहस्य श्लोकैः सह अस्ति, तर्हि अहं अल्लाहस्य उपरि मम विश्वासं स्थापयामि। अतः भवतः मनः कृत्वा भवतः मित्रराष्ट्रान् सङ्गृह्य (मम नाशं कर्तुं), भवतः निर्णयं च गोपनीयं न कुर्वन्तु। ततः मम विरुद्धं कार्यं कुर्वन्तु, अपि च अधिकं विलम्बं न कुर्वन्तु

فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۙوَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

fa in tawallaitum famā sa'altukum min ajr(in), in ajriya illā ‘alallāh(i), wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

अतः यदि भवन्तः (मम चेतावनीतः) निवर्तन्ते तर्हि अहं भवतः फलं न याचयामि। मम फलं केवलं अल्लाहस्य एव अस्ति, अहं च मुसलमानानां (यत् वशं कुर्वन्ति) मध्ये भवितुम् आज्ञापितः अस्मि।”

فَكَذَّبُوْهُ فَنَجَّيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَجَعَلْنٰهُمْ خَلٰۤىِٕفَ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ

fa każżabūhu fa najjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulki wa ja‘alnāhum khalā'ifa wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).

ततः ते तस्य (नूहस्य) विषये मृषावादं कृतवन्तः, ततः वयं तं तस्य सह नौकायां च उद्धारितवन्तः, तान् खलीफां कृतवन्तः, अस्माकं श्लोकान् मिथ्यावादिनः च डुबन्तः। अतः येषां चेतावनी दत्ता तेषां परिणामे ध्यानं दत्तव्यम्।

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ رُسُلًا اِلٰى قَوْمِهِمْ فَجَاۤءُوْهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُ ۗ كَذٰلِكَ نَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِ الْمُعْتَدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihī rusulan ilā qaumihim fa jā'ūhum bil-bayyināti famā kānū liyu'minū bimā każżabū bihī min qabl(u), każālika naṭba‘u ‘alā qulūbil-mu‘tadīn(a).

ततः (नूहस्य) अनन्तरं वयं तेषां (स्वतः) जनानां कृते अनेकाः दूताः प्रेषितवन्तः, अतः दूताः स्पष्टसूचनाभिः सह तेषां समीपम् आगतवन्तः, परन्तु ते विश्वासं कर्तुम् न इच्छन्ति स्म यतोहि ते पूर्वं (प्रातः) तत् अङ्गीकृतवन्तः। एवं वयं अतिक्रमणानां हृदयं मुद्रां कुर्मः।

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى وَهٰرُوْنَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ بِاٰيٰتِنَا فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā wa hārūna ilā fir‘auna wa mala'ihī bi'āyātinā fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

ततः तेषां पश्चात् वयं मूसां हारूनं च फारो-जननायकानां समीपं प्रेषितवन्तः, अस्माकं चिह्नानि (शक्तिः) आनयन्। निष्पद्यते ते डींगं मारयन्ति स्म, ते च पापिनः आसन्।

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْٓا اِنَّ هٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِيْنٌ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū inna hāżā lasiḥrum mubīn(un).

अतः यदा अस्मात् सत्यं तेषां समीपम् आगतं तदा ते अवदन् यत् एषः वास्तविकः माया अस्ति।

قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ

qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).

मूसा अवदत्, “किं त्वं सच्चिदानन्दं वक्तुं योग्यः असि यत्, ‘किम् एतत् माया?’ तथापि जादूगराः विजयं न प्राप्नुयुः।”

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا وَتَكُوْنَ لَكُمَا الْكِبْرِيَاۤءُ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū aji'tanā litalfitanā ‘ammā wajadnā ‘alaihi ābā'anā wa takūna lakumal-kibriyā'u fil-arḍ(i), wa mā naḥnu lakumā bimu'minīn(a).

ते अवदन्, "किं यूयं अस्माकं समीपम् आगताः यत् वयं यत् (प्रत्ययम्) अस्माकं पूर्वजाः (मूर्तिपूजा) आचरन्ति स्म, तस्मात् अस्मान् निवर्तयितुं, यथा च भवन्तौ पृथिव्यां (मिस्रदेशे) शक्तिं प्राप्नुमः? वयं भवन्तौ न विश्वसिष्यामः।

وَقَالَ فِرْعَوْنُ ائْتُوْنِيْ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

wa qāla fir‘aunu'tūnī bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

फिर्'आउन् च अवदत् (स्वजनस्य नेतारः) "सर्वे कुशलाः जादूगराः मम समीपम् आगच्छन्तु!"

فَلَمَّا جَاۤءَ السَّحَرَةُ قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰٓى اَلْقُوْا مَآ اَنْتُمْ مُّلْقُوْنَ

falammā jā'as-saḥaratu qāla lahum mūsā alqū mā antum mulqūn(a).

अतः यदा मायाविनः आगताः तदा मूसा तान् अवदत्, “यत् क्षिप्तुं इच्छसि तत् क्षिपत!”

فَلَمَّآ اَلْقَوْا قَالَ مُوْسٰى مَا جِئْتُمْ بِهِ ۙالسِّحْرُۗ اِنَّ اللّٰهَ سَيُبْطِلُهٗۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

falammā alqau qāla mūsā mā ji'tum bihis-siḥr(u), innallāha sayubṭiluh(ū), innallāha lā yuṣliḥu ‘amalal-mufsidīn(a).

तेषां क्षेपणानन्तरं मूसा अवदत्, "भवन्तः यत् कुर्वन्ति तत् जादू एव, खलु अल्लाहः तस्य जादूस्य मिथ्यात्वं प्रकाशयिष्यति। ननु अल्लाहः क्षतिं कुर्वतां कार्यं निरन्तरं न अनुमन्यते।

وَيُحِقُّ اللّٰهُ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُوْنَ

wa yuḥiqqullāhul-ḥaqqa bikalimātihī wa lau karihal-mujrimūn(a).

अल्लाहः च स्वस्य फरमानेन यत् उचितं तत् स्थापयिष्यति, यद्यपि पापं कुर्वतां तत् न रोचते।

فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ

famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).

अतः तस्य प्रजानां वंशजान् विहाय कोऽपि मूसायां विश्वासं न कृतवान्, ये भीताः आसन् यत् फारो तस्य नेतारः (जनाः) च तान् पीडयिष्यन्ति इति। ननु च फारो वास्तवतः पृथिव्यां अत्याचारं कृतवान्, उल्लङ्घकानां मध्ये एकः आसीत्।

وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ

wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).

मूसा च अवदत्, "हे मम जनाः! यदि भवन्तः अल्लाहस्य विषये विश्वासं कुर्वन्ति तर्हि तस्मिन् विश्वासं कुर्वन्तु, यदि भवन्तः यथार्थतया मुसलमाना: सन्ति (वशं कुर्वन्तु)।

فَقَالُوْا عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَا ۚرَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa qālū ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

तदा ते अवदन्, "अल्लाहस्य उपरि वयं विश्वासं कुर्मः। हे अस्माकं प्रभु, अस्मान् अन्यायपूर्णजनस्य निन्दायाः (लक्ष्यं) मा कुरु,

وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

wa najjinā biraḥmatika minal-qaumil-kāfirīn(a).

अविश्वासिभ्यः च अनुग्रहेण अस्मान् तारय” इति।

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰى وَاَخِيْهِ اَنْ تَبَوَّاٰ لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوْتًا وَّاجْعَلُوْا بُيُوْتَكُمْ قِبْلَةً وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā wa akhīhi an tabawwa'ā liqaumikumā bimiṣra buyūtaw waj‘alū buyūtakum qiblataw wa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), wa basysyiril-mu'minīn(a).

वयं च मूसां तस्य भ्रातरं च प्रकाशितवन्तः यत्, "मिस्रदेशे स्वजनस्य कृते (निवासस्थानम्) अनेकानि गृहाणि गृहीत्वा स्वगृहाणि आराधनास्थानानि कृत्वा प्रार्थनां कुर्वन्तु, विश्वासिनां सुखं च कुर्वन्तु।

وَقَالَ مُوْسٰى رَبَّنَآ اِنَّكَ اٰتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلَاَهٗ زِيْنَةً وَّاَمْوَالًا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ رَبَّنَا لِيُضِلُّوْا عَنْ سَبِيْلِكَ ۚرَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰٓى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْا حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa qāla mūsā rabbanā innaka ātaita fir‘auna wa mala'ahū zīnataw wa amwālan fil-ḥayātid-dun-yā, rabbanā liyuḍillū ‘an sabīlik(a), rabbanaṭmis ‘alā amwālihim wasydud ‘alā qulūbihim falā yu'minū ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

मूसा च अवदत्, "हे अस्माकं भगवन्, त्वया फारोः तस्य प्रजानां च नेतारः लौकिकजीवने रत्नाः, धनं च दत्तवन्तः। हे अस्माकं प्रभु, (फलतः) ते (जनाः) भवतः मार्गात् विभ्रष्टवन्तः। हे भगवन्, तेषां धनं नाशय, तेषां हृदयं च कुण्डलं कुरु, येन ते यावत् दुःखदं दण्डं न पश्यन्ति तावत् विश्वासं न करिष्यन्ति।

قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ

qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).

अल्लाहः अवदत् यत्, "ननु भवतः आग्रहः अनुमोदितः अस्ति, अतः भवन्तौ द्वौ अपि ऋजुमार्गे स्थापयतु, ये न जानन्ति तेषां मार्गं कदापि न अनुसरणं कुर्वन्तु।"

۞ وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُوْدُهٗ بَغْيًا وَّعَدْوًا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ اٰمَنْتُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا الَّذِيْٓ اٰمَنَتْ بِهٖ بَنُوْٓا اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَنَا۠ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atba‘ahum fir‘aunu wa junūduhū bagyaw wa ‘adwā(n), ḥattā iżā adrakahul-garaqu qāla āmantu annahū lā ilāha illal-lażī āmanat bihī banū isrā'īla wa ana minal-muslimīn(a).

वयं च समुद्रस्य पारं इस्राएलसन्ततिं तारितवन्तः, ततः फारो तस्य सेना च तान् अनुसृत्य, (तेषां) पीडनाय, पीडनाय च। अतः यदा फिरौन् प्रायः मग्नः अभवत् तदा सः अवदत् यत् "अहं मन्ये यत् इजरायलसन्ततिभिः विश्वासितस्य ईश्वरस्य अतिरिक्तं कोऽपि देवः नास्ति, अहं च मुसलमानेषु अन्यतमः अस्मि (समर्पणं)।

اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

Āl'āna wa qad ‘aṣaita qablu wa kunta minal-mufsidīn(a).

किमर्थं इदानीं एव (किं त्वं मन्यसे), यदा वस्तुतः त्वं चिरकालात् अवज्ञां करोषि, त्वं च क्षतिं कुर्वतां मध्ये एकः असि।

فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ

fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).

अतः अद्य वयं भवतः शरीरं रक्षितवन्तः येन भवतः पश्चात् आगच्छन्तः कृते भवतः पाठः भवितुम् अर्हति, परन्तु अधिकांशजना: अस्माकं चिह्नानि (शक्ति) न आज्ञापयन्ति।

وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مُبَوَّاَ صِدْقٍ وَّرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۚفَمَا اخْتَلَفُوْا حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa laqad bawwa'nā banī isrā'īla mubawwa'a ṣidqiw wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāt(i), famākhtalafū ḥattā jā'ahumul-‘ilm(u), inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

ननु च वयं इस्राएलस्य सन्तानं सुनिवासं स्थापयित्वा तेभ्यः सुजीविकां दत्तवन्तः। अतः ते विवादं न कृतवन्तः, केवलं ज्ञानं तेषां समीपं आगत्य (यत् तौराह-ग्रन्थे उक्तम्) अनन्तरम् एव। ननु भवतः प्रभुः पुनरुत्थानदिने तेषां विवादं कृत्वा न्यायं करिष्यति।

فَاِنْ كُنْتَ فِيْ شَكٍّ مِّمَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ فَسْـَٔلِ الَّذِيْنَ يَقْرَءُوْنَ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ لَقَدْ جَاۤءَكَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَۙ

fa in kunta fī syakkim mimmā anzalnā ilaika fas'alil-lażīna yaqra'ūnal-kitāba min qablik(a), laqad jā'akal-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

अतः यदि भवान् (मुहम्मदः) अस्माभिः भवतः समक्षं किं प्रकाशितवान् इति विषये संशयः अस्ति तर्हि भवतः पूर्वं पुस्तकं पठन्तं व्यक्तिं पृच्छतु। ननु भगवतः सत्यमागतम्, अतः शङ्कितानां मध्ये कदापि न भवतु ।

وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَتَكُوْنَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lā takūnanna minal-lażīna każżabū bi'āyātillāhi fa takūna minal-khāsirīn(a).

तथा च अल्लाहस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वतां मध्ये कदापि न भवन्तु, अन्यथा भवन्तः हानिम् अनुभविष्यन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna ḥaqqat ‘alaihim kalimatu rabbika lā yu'minūn(a).

ननु ये तव भगवतः विधानेन आश्वासिताः न विश्वासं करिष्यन्ति

وَلَوْ جَاۤءَتْهُمْ كُلُّ اٰيَةٍ حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa lau jā'athum kullu āyatin ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

यद्यपि ते (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नानि प्राप्नुवन्ति, यावत् ते कष्टप्रददण्डस्य साक्षिणः न भवन्ति।

فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

अतः किमर्थं विश्वासं कुर्वन् देशः (निवासी) नास्ति, तस्य विश्वासः च योना-जनानाम् अतिरिक्तं तस्य कृते लाभप्रदः अस्ति? यदा ते (युनुजनाः) विश्वासं कृतवन्तः तदा वयं तेभ्यः लौकिकजीवनस्य अपमानजनकं यातनाम् अपसारयामः, तेभ्यः निश्चितकालं यावत् सुखं दत्तवन्तः।

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَاٰمَنَ مَنْ فِى الْاَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيْعًاۗ اَفَاَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتّٰى يَكُوْنُوْا مُؤْمِنِيْنَ

wa lau syā'a rabbuka la'āmana man fil-arḍi kulluhum jamī‘ā(n), afa anta tukrihun-nāsa ḥattā yakūnū mu'minīn(a).

यदि च भवतः प्रभुः इच्छति स्म तर्हि पृथिव्यां सर्वे जनाः विश्वासं कुर्वन्ति स्म। परन्तु किं भवन्तः जनान् बलात् (इच्छन्ति) येन ते विश्वासिनः भवेयुः?

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ اَنْ تُؤْمِنَ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa mā kāna linafsin an tu'mina illā bi'iżnillāh(i), wa yaj‘alur-rijsa ‘alal-lażīna lā ya‘qilūn(a).

अल्लाहस्य अनुमतिं विना कोऽपि विश्वासं न करिष्यति, ये च न अवगच्छन्ति तेषां उपरि अल्लाहः दण्डं ददाति।

قُلِ انْظُرُوْا مَاذَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗوَمَا تُغْنِى الْاٰيٰتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

qulinẓurū māżā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa mā tugnil-āyātu wan-nużuru ‘an qaumil lā yu'minūn(a).

कथयतु, “द्यावापृथिव्यां च यत् अस्ति तत् अवधानं कुरु!” इदं चिह्नानां (अल्लाहस्य माहात्म्यस्य) दूतानां च कृते उपयोगी नास्ति ये जनाः अविश्वासं कुर्वन्ति तेभ्यः चेतावनीम् ददति।

فَهَلْ يَنْتَظِرُوْنَ اِلَّا مِثْلَ اَيَّامِ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْۗ قُلْ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

fahal yantaẓirūna illā miṡla ayyāmil-lażīna khalau min qablihim, qul fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

अतः ते पूर्वं गतानां जनानां सदृशानि (घटनानि) विहाय किमपि न प्रतीक्षन्ते। कथयतु, “तथा प्रतीक्षत, अहमपि भवद्भिः सह प्रतीक्षमाणानां मध्ये अस्मि” इति।

ثُمَّ نُنَجِّيْ رُسُلَنَا وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كَذٰلِكَ ۚحَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ

Ṡumma nunajjī rusulanā wal-lażīna āmanū każālik(a), ḥaqqan ‘alainā nunjil-mu'minīn(a).

तदा वयं स्वदूतान् विश्वासिनां च उद्धारं कृतवन्तः अतः विश्वासिनां त्राणं अस्माकं कर्तव्यम् आसीत् ।

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنْ كُنْتُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ دِيْنِيْ فَلَآ اَعْبُدُ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ اَعْبُدُ اللّٰهَ الَّذِيْ يَتَوَفّٰىكُمْ ۖ وَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۙ

qul yā ayyuhan nāsu in kuntum fī syakkim min dīnī falā a‘budul-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi wa lākin a‘budullāhal-lażī yatawaffākum, wa umirtu an akūna minal-mu'minīn(a).

(हे मुहम्मद) वदतु, "हे मानवजाती! यदि भवन्तः अद्यापि मम धर्मस्य विषये संशयं कुर्वन्ति तर्हि (तत् ज्ञातव्यं) अहं अल्लाहस्य अतिरिक्तं भवन्तः येषां पूजयन्ति तेषां पूजां न करोमि, अपितु अहं अल्लाहस्य पूजां करोमि यः भवन्तं मृत्यवे कारणं करिष्यति, अहं च विश्वासिनां मध्ये भवितुम् आज्ञापितः अस्मि।

وَاَنْ اَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّيْنِ حَنِيْفًاۚ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa an aqim wajhaka lid-dīni ḥanīfā(n), wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

तथा (मया आज्ञापितः) "धर्मं प्रति मुखं निश्छलतया निष्कपटतया च सम्मुखं कुरु, कदापि मुश्रिकेषु अन्यतमः न भवेत्" इति।

وَلَا تَدْعُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ ۚفَاِنْ فَعَلْتَ فَاِنَّكَ اِذًا مِّنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā tad‘u min dūnillāhi mā lā yanfa‘uka wa lā yaḍurruk(a), fa in fa‘alta fa innaka iżam minaẓ-ẓālimīn(a).

तथा च यत्किमपि भवतः लाभाय न भवति, अल्लाहात् परं भवतः कृते (अपि) विपत्तिं न आनयति इति न पूजयन्तु, यतः यदि भवन्तः (तत्) कुर्वन्ति तर्हि खलु भवन्तः अपराधिषु अन्यतमाः भविष्यन्ति।

وَاِنْ يَّمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهٗ ٓاِلَّا هُوَ ۚوَاِنْ يُّرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَاۤدَّ لِفَضْلِهٖۗ يُصِيْبُ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۗوَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

wa iy yamsaskallāhu biḍurrin falā kāsyifa lahū illā huw(a), wa iy yuridka bikhairin falā rādda lifaḍlih(ī), yuṣību bihī may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

यदि च अल्लाहः भवतः उपरि आपदां करोति तर्हि तस्य अतिरिक्तं कोऽपि तत् दूरीकर्तुं न शक्नोति। यदि च अल्लाहः भवतः कृते भद्रं इच्छति तर्हि तस्य अनुग्रहं कोऽपि तिरस्कुर्वितुं न शक्नोति। भृत्येषु यस्मै इच्छति तस्मै सद्भावं ददाति। सः क्षमाशीलः परमकृपालुः अस्ति।

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖ ۚوَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِوَكِيْلٍۗ

qul yā ayyuhan-nāsu qad jā'akumul-ḥaqqu mir rabbikum, fa manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā ana ‘alaikum biwakīl(in).

(मुहम्मद) कथयतु, "हे जनाः! सत्यं (कुरान) भवतः समीपं भवतः प्रभुतः आगतं, अतः यः कोऽपि मार्गदर्शनं प्राप्नोति, सः वस्तुतः (मार्गदर्शनं) स्वस्य (हितस्य) कृते एव (मार्गदर्शनं) अस्ति। यः च भ्रमति सः खलु तस्य भ्रान्तिः (हानिम्) करोति। अहं च भवतः रक्षकः नास्मि।

وَاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَاصْبِرْ حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ ۚوَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ࣖ

wattabi‘ mā yūḥā ilaika waṣbir ḥattā yaḥkumallāh(u), wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

तथा च यत् भवतः समक्षं प्रकटितं तस्य अनुसरणं कुर्वन्तु, यावत् अल्लाहः भवतः निर्णयं न ददाति तावत् धैर्यं धारयन्तु। सः श्रेष्ठः न्यायाधीशः अस्ति।