Q.S अली इमरान (آلِ عِمْرَان) - 200 श्लोकसंख्या

الۤمّۤ

alif lām mīm.

अलिफ लम् मिम् ।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّوْمُۗ

allāhu lā ilāha illā huwal-ḥayyul-qayyūm(u).

अल्लाह, तस्य अतिरिक्तं कोऽपि देवः नास्ति। सर्वशक्तिमान् यः सततं (स्वप्राणिनां) पालनं करोति।

نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَاَنْزَلَ التَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۙ

nazzala ‘alaikal-kitāba bil-ḥaqqi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa anzalat-taurāta wal-injīl(a).

सः भवतः (मुहम्मद) कृते पुस्तकं (अल-कुरान) अवतारितवान् यस्मिन् सत्यं भवति, पूर्वस्य (पुस्तकानां) पुष्टिः भवति, तथा च तौराहं सुसमाचारं च प्रकटितवान्,

مِنْ قَبْلُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَاَنْزَلَ الْفُرْقَانَ ەۗ اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۗوَاللّٰهُ عَزِيْزٌ ذُو انْتِقَامٍۗ

min qablu hudal lin-nāsi wa anzalal-furqān(a), innal-lażīna kafarū bi āyātillāhi lahum ‘ażābun syadīd(un), wallāhu ‘azīzun żuntiqām(in).

पूर्वं, मानवजातेः मार्गदर्शकत्वेन, सः च अल-फुरकान् प्रकाशितवान्। ननु ये अल्लाहस्य श्लोकान् अविश्वासं कुर्वन्ति तेषां महती दण्डः भविष्यति। सर्वशक्तिमान् अल्लाहस्य दण्डः अस्ति।

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَخْفٰى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ

innallāha lā yakhfā ‘alaihi syai'un fil-arḍi wa lā fis-samā'(i).

अल्लाहस्य कृते पृथिव्यां स्वर्गे च किमपि निगूढं नास्ति।

هُوَ الَّذِيْ يُصَوِّرُكُمْ فِى الْاَرْحَامِ كَيْفَ يَشَاۤءُ ۗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

huwal-lażī yuṣawwirukum fil-arḥāmi kaifa yasyā'(u), lā ilāha illā huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

स एव त्वां यथेच्छं गर्भे रचयति। तमादन्य देवः नास्ति। विभुः सर्वज्ञः ।

هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ مِنْهُ اٰيٰتٌ مُّحْكَمٰتٌ هُنَّ اُمُّ الْكِتٰبِ وَاُخَرُ مُتَشٰبِهٰتٌ ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُوْنَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاۤءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاۤءَ تَأْوِيْلِهٖۚ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيْلَهٗٓ اِلَّا اللّٰهُ ۘوَالرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ يَقُوْلُوْنَ اٰمَنَّا بِهٖۙ كُلٌّ مِّنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۚ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ

huwal-lażī anzala ‘alaikal-kitāba minhu āyātum muḥkamātun hunna ummul-kitābi wa ukharu mutasyābihāt(un), fa'ammal-lażīna fī qulūbihim zaigun fayattabi‘ūna mā tasyābaha minhubtigā'al-fitnati wabtigā'a ta'wīlih(ī), wa mā ya‘lamu ta'wīlahū illallāh(u), war-rāsikhūna fil-‘ilmi yaqūlūna āmannā bih(ī), kullum min ‘indi rabbinā, wa mā yażżakkaru illā ulul-albāb(i).

सः एव भवतः (मुहम्मदस्य) समीपं पुस्तकं (अल-कुरान) अवतारितवान्। तेषु निरपेक्षाः श्लोकाः सन्ति, ये पुस्तकस्य (अल-कुरानस्य) मुख्यबिन्दवः सन्ति अन्ये च ये मुतस्याबिहट् सन्ति। ये हृदये भ्रष्टाः भवन्ति, ते मुताशबिहतस्य अनुसरणं कुर्वन्ति निन्दां अन्वेष्टुं, स्वस्य ताविलं अन्वेष्टुं च, यद्यपि अल्लाहं विहाय तेषां ताविल् कोऽपि न जानाति। गहनज्ञानयुक्ताः च वदन्ति यत् "वयं तस्मिन् (कुरानं) विश्वसामः, सर्वं अस्माकं प्रभुतः एव अस्ति।" अवगच्छन् जनान् विहाय कोऽपि पाठं ज्ञातुं न शक्नोति।

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ

rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).

(ते प्रार्थितवन्तः) "अस्माकं भगवन् त्वया अस्मान् मार्गदर्शनं कृत्वा अस्माकं हृदयं भ्रान्तिं प्रति मा प्रवणं कुरु, त्वत्तः अनुग्रहं कुरु, त्वं खलु दाता असि।

رَبَّنَآ اِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لَّا رَيْبَ فِيْهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيْعَادَ ࣖ

rabbanā innaka jāmi‘un-nāsi liyaumil lā raiba fīh(i), innallāha lā yukhliful-mī‘ād(a).

यस्मिन् दिने न संशयः, तस्मिन् दिने मानवतां सङ्गृह्णासि त्वमेव भगवन्।" ननु अल्लाहः प्रतिज्ञां न भङ्गयति।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ اَمْوَالُهُمْ وَلَآ اَوْلَادُهُمْ مِّنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمْ وَقُوْدُ النَّارِۗ

innal-lażīna kafarū lan tugniya ‘anhum amwāluhum wa lā aulāduhum minallāhi syai'ā(n), wa ulā'ika hum waqūdun-nār(i).

ननु ये अविश्वासं कुर्वन्ति तेषां सम्पत्तिः बालकाः च अल्लाहस्य दण्डाय किमपि उपयोगिनो न भविष्यन्ति। ते च (भवन्ति) नरकाग्नेः इन्धनम्।

كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاَخَذَهُمُ اللّٰهُ بِذُنُوْبِهِمْ ۗ وَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyātinā, fa'akhażahumullāhu biżunūbihim, wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).

(तेषां स्थितिः) फारो-अनुयायिनां तेभ्यः पूर्ववर्तीनां च स्थितिः इव आसीत् । ते अस्माकं श्लोकानां खण्डनं कृतवन्तः, अतः अल्लाहः तेषां पापानाम् दण्डं दत्तवान्। अल्लाहः दण्डे अतीव कठोरः अस्ति।

قُلْ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَتُغْلَبُوْنَ وَتُحْشَرُوْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ ۗ وَبِئْسَ الْمِهَادُ

qul lil-lażīna kafarū satuglabūna wa tuḥsyarūna ilā jahannam(a), wa bi'sal-mihād(u).

अविश्वासिनः (हे मुहम्मद) वदतु, "भवन्तः अवश्यमेव पराजिताः भविष्यन्ति, नरकं च प्रेषिताः भविष्यन्ति। तत् च किं दुष्टं निवासस्थानं।"

قَدْ كَانَ لَكُمْ اٰيَةٌ فِيْ فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۗفِئَةٌ تُقَاتِلُ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَاُخْرٰى كَافِرَةٌ يَّرَوْنَهُمْ مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ ۗوَاللّٰهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّاُولِى الْاَبْصَارِ

qad kāna lakum āyatun fī fi'atainil taqatā, fi'atun tuqātilu fī sabīlillāhi wa ukhrā kāfiratuy yaraunahum miṡlaihim ra'yal-‘ain(i), wallāhu yu'ayyidu binaṣrihī may yasyā'(u), inna fī żālika la‘ibratal li'ulil-abṣār(i).

ननु भवतः कृते चिह्नं द्वयोः समूहयोः परस्परं सम्मुखे अभवत् । एकः समूहः अल्लाहस्य मार्गे युद्धं करोति अपरः (समूहः) काफिराणां स्वचक्षुषा पश्यति यत् ते (मुस्लिमसमूहः) तेभ्यः द्विगुणाः बलवन्तः सन्ति। अल्लाहः यस्य इच्छति तस्य साहाय्येन बलं ददाति । ननु तत्र दर्शनं (हृदयनेत्र) येषां सन्ति तेषां पाठः।

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ

zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).

इष्टस्य प्रेम पुरुषाणां दृष्टौ सुन्दरं भवति: स्त्रियः, बालकाः, सुवर्णरजतराशिः, वर-अश्वाः, पशुपालनानि, कृषिक्षेत्राणि च। एते पृथिव्यां जीवनस्य सुखाः सन्ति, अल्लाहस्य समीपे पुनरागमनस्य उत्तमं स्थानम् अस्ति।

۞ قُلْ اَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِّنْ ذٰلِكُمْ ۗ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا وَاَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّرِضْوَانٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِالْعِبَادِۚ

qul a'unabbi'ukum bikhairim min żālikum, lil-lażīnattaqau ‘inda rabbihim jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā wa azwājum muṭahharatuw wa riḍwānum minallāh(i), wallāhu baṣīrum bil-‘ibād(i).

कथयतु, "किं अहं भवन्तं तस्मात् उत्तमं किमपि सूचयिष्यामि?" धर्मिणः हि स्वप्रभोः समीपे उद्यानानि सन्ति येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति, यत्र ते सदा स्थास्यन्ति, शुद्धाः पतिपत्न्यः च अल्लाहस्य सद्प्रीतिः च। अल्लाहः च स्वस्य सेवकानां दर्शनं कुर्वन् अस्ति।

اَلَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اِنَّنَآ اٰمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِۚ

allażīna yaqūlūna rabbanā innanā āmannā fagfir lanā żunūbanā wa qinā ‘ażāban-nār(i).

(अर्थात्) ये प्रार्थयन्ति, “अस्माकं भगवन्, वयं यथार्थतया विश्वसामः, अतः अस्माकं पापं क्षमस्व, नरकस्य दण्डात् रक्ष च।

اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ

aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).

(अथ च) धैर्यवान्, धर्मात्मा, आज्ञाकारी, स्वधनदातृपुरुषः, प्रदोषात् पूर्वं क्षमायाचकः च।

شَهِدَ اللّٰهُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَاُولُوا الْعِلْمِ قَاۤىِٕمًاۢ بِالْقِسْطِۗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

syahidallāhu annahū lā ilāha illā huw(a), wal-malā'ikatu wa ulul-‘ilmi qā'imam bil-qisṭ(i), lā ilāha illā huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

अल्लाहः घोषयति यत् तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति; (तथा) स्वर्गदूताः ज्ञानजनाः च ये न्यायं धारयन्ति, तस्य विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञः।

اِنَّ الدِّيْنَ عِنْدَ اللّٰهِ الْاِسْلَامُ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًاۢ بَيْنَهُمْ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَاِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

innad-dīna ‘indallāhil-islām(u), wa makhtalafal-lażīna ūtul-kitāba illā mim ba‘di mā jā'ahumul-‘ilmu bagyam bainahum, wa may yakfur bi'āyātillāhi fa innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).

ननु अल्लाहस्य समीपे धर्मः इस्लामः एव अस्ति। येषां पुस्तकं दत्तं तेषां ज्ञानं प्राप्य परस्परं ईर्ष्यायाः कारणात् विना अन्यः भिन्नः नासीत्। यः कश्चित् अल्लाहस्य श्लोकेषु अविश्वासं करोति, तर्हि खलु अल्लाहः गणनायां शीघ्रः अस्ति।

فَاِنْ حَاۤجُّوْكَ فَقُلْ اَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلّٰهِ وَمَنِ اتَّبَعَنِ ۗوَقُلْ لِّلَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْاُمِّيّٖنَ ءَاَسْلَمْتُمْ ۗ فَاِنْ اَسْلَمُوْا فَقَدِ اهْتَدَوْا ۚ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلٰغُ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِالْعِبَادِ ࣖ

fa'in ḥājjūka fa qul aslamtu wajhiya lillāhi wa manittaba‘an(i), wa qul lil-lażīna ūtul-kitāba wal-ummiyyīna a'aslamtum, fa'in aslamū faqadihtadau, wa in tawallau fa'innamā ‘alaikal-balāg(u), wallāhu baṣīrum bil-‘ibād(i).

ततः यदि ते भवता (मुहम्मद) सह विवादं कुर्वन्ति तर्हि वदन्ति यत् अहं अल्लाहस्य अधीनः अस्मि तथा च ये मम अनुसरणं कुर्वन्ति। येभ्यः पुस्तकं दत्तं तेभ्यः अनपढेभ्यः च वदन्तु, "किं भवन्तः इस्लामधर्मं स्वीकृतवन्तः?" यदि ते इस्लामधर्मं स्वीकुर्वन्ति तर्हि तेषां मार्गदर्शनं प्राप्तम् इति अर्थः, परन्तु यदि ते निवर्तन्ते तर्हि भवतः दायित्वं केवलं तत् प्रसारयितुं एव। अल्लाहः च स्वस्य सेवकानां सर्वदर्शकः अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِحَقٍّۖ وَّيَقْتُلُوْنَ الَّذِيْنَ يَأْمُرُوْنَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِۙ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ

innal-lażīna yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan nabiyyīna bigairi ḥaqq(in), wa yaqtulūnal-lażīna ya'murūna bil-qisṭi minan-nās(i), fabasysyirhum bi‘ażābin alīm(in).

ननु ये अल्लाहस्य श्लोकानां अङ्गीकारं कुर्वन्ति, नबी-जनानाम् अकारणं (न्यायकारणं) हन्ति, ये जनान् न्यायं कर्तुं वदन्ति, तेभ्यः शुभसमाचारं प्रसारयन्ति, यत् दुःखदं दण्डम् अस्ति।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۖ وَمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ

ulā'ikal-lażīna ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa mā lahum min nāṣirīn(a).

इमे जनाः इह लोके परत्रे च कार्यं वृथा, तेषां न सहायकः।

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُدْعَوْنَ اِلٰى كِتٰبِ اللّٰهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلّٰى فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ وَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yud‘auna ilā kitābillāhi liyaḥkuma bainahum ṡumma yatawallā farīqum minhum wa hum mu‘riḍūn(a).

येषां पुस्तकस्य (तोराहस्य) भागः दत्तः आसीत्, तेषां विषये भवता न विचारः कृतः वा? तेषां मध्ये न्यायं कर्तुं ते अल्लाहस्य पुस्तके आहूताः आसन्। अथ तेषां दलः (सत्यं) तिरस्कृत्य निवर्तत।

ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ اِلَّآ اَيَّامًا مَّعْدُوْدٰتٍ ۖ وَّغَرَّهُمْ فِيْ دِيْنِهِمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

Żālika bi'annahum qālū lan tamassanan nāru illā ayyāmam ma‘dūdāt(in), wa garrahum fī dīnihim mā kānū yaftarūn(a).

यतो हि ते उक्तवन्तः यत् “नरकाग्निः अस्मान् कतिपयान् दिनान् विहाय न स्पृशति” इति । आविष्कृतेन तेन स्वधर्मे वञ्चिताः ।

فَكَيْفَ اِذَا جَمَعْنٰهُمْ لِيَوْمٍ لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

fakaifa iżā jama‘nāhum liyaumil lā raiba fīh(i), wa wuffiyat kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).

किं यदि वयं तान् एकत्र सङ्गृहीमः यस्मिन् दिने (पुनरुत्थानस्य) आगमनं न संशयः, प्रत्येकं आत्मानं यत् अर्जितवान् तस्य पूर्णं प्रतिफलं दत्तं भवति, तेषां अन्यायः न भवति?

قُلِ اللّٰهُمَّ مٰلِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِى الْمُلْكَ مَنْ تَشَاۤءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاۤءُۖ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاۤءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاۤءُ ۗ بِيَدِكَ الْخَيْرُ ۗ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

qulillāhumma mālikal-mulki tu'til-mulka man tasyā'u wa tanzi‘ul-mulka mim man tasyā'(u), wa tu‘izzu man tasyā'u wa tużillu man tasyā'(u), biyadikal-khair(u), innaka ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

कथयतु (मुहम्मद) "हे शक्तिपते यस्मै इच्छसि तस्मै शक्तिं ददासि, यस्मात् इच्छसि तस्मै शक्तिं हरसि। यस्मै इच्छसि तमुत्कर्षयसि, यस्य इच्छसि अपमानयसि। तव हस्ते सर्वं सद्भावः अस्ति। खलु त्वं सर्वेषु सर्वेषु पराक्रमी असि।

تُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَتُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَتَرْزُقُ مَنْ تَشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

tūlijul-laila fin-nahāri wa tūlijun-nahāra fil-laili wa tukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa tukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa tarzuqu man tasyā'u bigairi ḥisāb(in).

त्वं रात्रिं दिवसे स्थापयसि, त्वं च दिवसं रात्रौ स्थापयसि। त्वं च मृतात् जीवितान् बहिः आनयसि, मृतान् च जीवात् बहिः आनयसि। यस्मै च पोषणं ददासि अगणना ॥”

لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُوْنَ الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّٰهِ فِيْ شَيْءٍ اِلَّآ اَنْ تَتَّقُوْا مِنْهُمْ تُقٰىةً ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ

lā yattakhiżil-mu'minūnal-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), wa may yaf‘al żālika falaisa minallāhi fī syai'(in), illā an tattaqū minhum tuqāh(tan), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wa ilallāhil-maṣīr(u).

विश्वासिनः अविश्वासिनः स्वस्य नेतारं न गृह्णन्तु, अपितु विश्वासिनः गृह्णन्तु। यः तत् करोति तस्य अल्लाहस्य किमपि न भविष्यति, केवलं तस्य रक्षणस्य साधनरूपेण विना यत् भवन्तः तेभ्यः भयभीताः सन्ति। अल्लाहः च भवन्तं स्वस्य विषये चेतयति, तस्यैव च अन्तिमः पुनरागमनः अस्ति।

قُلْ اِنْ تُخْفُوْا مَا فِيْ صُدُوْرِكُمْ اَوْ تُبْدُوْهُ يَعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗوَيَعْلَمُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

qul in tukhfū mā fī ṣudūrikum au tubdūhu ya‘lamhullāh(u), wa ya‘lamu mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

कथयतु, "यदि भवन्तः स्वहृदये यत् अस्ति तत् गोपयन्ति वा प्रकाशयन्ति वा तर्हि अल्लाहः अवश्यमेव तत् ज्ञास्यति।" दिविषु किं च पृथिव्यां च वेत्ति। अल्लाहः सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا ۛوَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوْۤءٍ ۛ تَوَدُّ لَوْ اَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهٗٓ اَمَدًاۢ بَعِيْدًا ۗوَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ ࣖ

yauma tajidu kullu nafsim mā ‘amilat min khairim muḥḍarā(n), wa mā ‘amilat min sū'(in), tawaddu lau anna bainahā wa bainahū amadam ba‘īdā(n), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).

(स्मर) यत् दिवसं (यदा) प्रत्येकमात्मा स्वकृतसत्कर्मणां (प्रतिफलं) प्राप्नोति, (तथा च प्रतिफलं) स्वकृतस्य दुष्कृतस्य। सः आशां कृतवान् यत् तस्य (दिनस्य) च मध्ये दीर्घः दूरः भविष्यति। अल्लाहः च भवन्तं स्वस्य (यातनाम्) चेतयति। अल्लाहः स्वस्य सेवकानां प्रति परम दयालुः अस्ति।

قُلْ اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّوْنَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُوْنِيْ يُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوْبَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

qul in kuntum tuḥibbūnallāha fattabi‘ūnī yuḥbibkumullāhu wa yagfir lakum żunūbakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

(मुहम्मद) कथयतु, "यदि भवन्तः अल्लाहं प्रेम्णा पश्यन्ति तर्हि मम अनुसरणं कुर्वन्तु, अल्लाहः भवन्तं प्रेम्णा भवतः पापं क्षमिष्यति।" अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ ۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْكٰفِرِيْنَ

qul aṭī‘ullāha war-rasūl(a), fa'in tawallau fa innallāha lā yuḥibbul-kāfirīn(a).

(हे मुहम्मद) वदतु, "अल्लाहस्य दूतस्य च आज्ञां कुरुत। परन्तु यदि भवन्तः निवर्तन्ते तर्हि ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः काफिराणां प्रेम न करोति।"

۞ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىٓ اٰدَمَ وَنُوْحًا وَّاٰلَ اِبْرٰهِيْمَ وَاٰلَ عِمْرٰنَ عَلَى الْعٰلَمِيْنَۙ

innallāhaṣṭafā ādama wa nūḥaw wa āla ibrāhīma wa āla ‘imrāna ‘alal-‘ālamīn(a).

ननु अल्लाहः आदमं, नुहं, अब्राहमस्य परिवारं, इमरानस्य परिवारं च सर्वेषां जनानां (स्वस्वसमये) उपरि चयनं कृतवान्,

ذُرِّيَّةً ۢ بَعْضُهَا مِنْۢ بَعْضٍۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌۚ

Żurriyyatam ba‘ḍuhā mim ba‘ḍ(in), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

(यथा) एकजन्म, तेषु केचित् परेषां (वंशजाः) भवन्ति। अल्लाहः सर्वश्रवणः सर्वज्ञः अस्ति।

اِذْ قَالَتِ امْرَاَتُ عِمْرٰنَ رَبِّ اِنِّيْ نَذَرْتُ لَكَ مَا فِيْ بَطْنِيْ مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّيْ ۚ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

iż qālatimra'atu ‘imrāna rabbi innī nażartu laka mā fī baṭnī muḥarraran fataqabbal minnī, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).

(स्मरतु), यदा इमरानस्य पत्नी अवदत्, "हे मम भगवन्, अहं खलु भवतः प्रति व्रतं करोमि, मम गर्भे यत् किमपि (भ्रूणं) (पश्चात्) (भवतः) सेवकः भृत्यः भविष्यति, तदा मम (तत् व्रतं) गृहाण। ननु, त्वं सर्वश्रोता, सर्वज्ञः असि।

فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ وَضَعْتُهَآ اُنْثٰىۗ وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْۗ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالْاُنْثٰى ۚ وَاِنِّيْ سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَاِنِّيْٓ اُعِيْذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطٰنِ الرَّجِيْمِ

falammā waḍa‘athā qālat rabbi innī waḍa‘tuhā unṡā, wallāhu a‘lamu bimā waḍa‘at, wa laisaż-żakaru kal-unṡā, wa innī sammaituhā maryama wa innī u‘īżuhā bika wa żurriyyatahā minasy-syaiṭānir-rajīm(i).

अतः प्रसवमाने सा अवदत्- “हे भगवन् मया कन्या प्रसूता” इति । यद्यपि अल्लाहः सर्वोत्तमरूपेण जानाति यत् सः किं जनितवान्, पुरुषाः च स्त्रियाः समानाः न सन्ति। "मया च तस्याः नाम मरियमं दत्तम्, तस्याः तस्याः बालकानां पौत्राणां च कृते शापितपिशाचस्य (हस्तक्षेपात्) भवतः रक्षणं याचयामि।

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).

अतः सः (अल्लाहः) तं सुस्वीकृत्य स्वीकृतवान्, सुवृद्ध्या सह पालितवान्, तस्य परिचर्या जकारियायाः हस्ते समर्पितवान् च। यदा यदा जकारिया मिहराब (पूजाविशेषकक्षे) तं द्रष्टुं आगच्छति स्म तदा तदा सः पार्श्वे भोजनं प्राप्नोति स्म । स आह-"हे मरियम! कुतः एतत् प्राप्तम्?" सा (मर्याम्) उत्तरं दत्तवती यत्, “अल्लाहात् अस्ति” इति। ननु अल्लाहः यस्मै इच्छति तस्मै अगणितं पोषणं ददाति।

هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهٗ ۚ قَالَ رَبِّ هَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۚ اِنَّكَ سَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ

hunālika da‘ā zakariyyā rabbahū qāla rabbi hab lī mil ladunka żurriyyatan ṭayyibah(tan), innaka samī‘ud-du‘ā'(i).

तत्रैव जकरिया स्वस्य ईश्वरं प्रार्थितवान् । स उवाच हे भगवन् पार्श्वाद् सुसन्ततिं देहि खलु त्वं प्रार्थनाश्रोता असि।

فَنَادَتْهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ وَهُوَ قَاۤىِٕمٌ يُّصَلِّيْ فِى الْمِحْرَابِۙ اَنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيٰى مُصَدِّقًاۢ بِكَلِمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ وَسَيِّدًا وَّحَصُوْرًا وَّنَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

fanādathul-malā'ikatu wa huwa qā'imuy yuṣallī fil-miḥrāb(i), annallāha yubasysyiruka biyaḥyā muṣaddiqam bikalimatim minallāhi wa sayyidaw wa ḥaṣūraw wa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ततः स्वर्गदूताः तं आहूतवन्तः, यदा सः मिहराब-मध्ये प्रार्थनां कुर्वन् स्थितवान् आसीत्, "अल्लाहः भवद्भ्यः याह्या इत्यनेन सह शुभसमाचारम् आनयति, यः अल्लाहस्य वाक्यस्य (वचनस्य) पुष्टिं करोति, आदर्शः, आत्मनः (कामात्) निरोधं कर्तुं समर्थः, पुण्यवक्तृणां मध्ये भविष्यद्वादिः च।

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَاَتِيْ عَاقِرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكَ اللّٰهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاۤءُ

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa qad balaganīyal-kibaru wamra'atī ‘āqir(un), qāla każālikallāhu yaf‘alu mā yasyā'(u).

सः (जकारिया) अवदत्, "हे मम प्रभो, अहं कथं वृद्धः, मम भार्या च वन्ध्या अस्ति?" सः (अल्लाह) अवदत् यत्, "एवं अल्लाहः यत् इच्छति तत् करोति।"

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗ قَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ اِلَّا رَمْزًا ۗ وَاذْكُرْ رَّبَّكَ كَثِيْرًا وَّسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالْاِبْكَارِ ࣖ

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡata ayyāmin illā ramzā(n), ważkur rabbaka kaṡīraw wa sabbiḥ bil-‘asyiyyi wal-ibkār(i).

स (जकारिया) उवाच हे भगवन् चिह्नं देहि मे।” अल्लाहः अवदत्, "भवतः कृते एकं चिह्नं अस्ति यत् भवन्तः त्रयः दिवसाः यावत् मनुष्यैः सह न वदन्ति, चिह्नैः विना। अपि च स्वस्य प्रभुस्य (नाम) बहु उल्लेखं कुर्वन्तु, सायंकाले प्रातःकाले च महिमाम् (तस्य स्तुतिं) कुर्वन्तु।

وَاِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفٰىكِ عَلٰى نِسَاۤءِ الْعٰلَمِيْنَ

wa iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāhaṣṭafāki wa ṭahharaki waṣṭafāki ‘alā nisā'il-‘ālamīn(a).

तथा च (स्मरतु) यदा स्वर्गदूताः अवदन्, "हे मरियम! ननु अल्लाहः त्वां चिनोति, शुद्धं कृतवान्, सर्वेषु लोकेषु (तस्मिन् समये) सर्वेभ्यः महिलाभ्यः अपि प्राथमिकताम् अददात्।

يٰمَرْيَمُ اقْنُتِيْ لِرَبِّكِ وَاسْجُدِيْ وَارْكَعِيْ مَعَ الرّٰكِعِيْنَ

yā maryamuqnutī lirabbiki wasjudī warka‘ī ma‘ar-rāki‘īn(a).

हे मरियम ! आज्ञां कुरु प्रणतैः सह नमस्कृत्य प्रणामं कुरु ॥”

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَ ۗوَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يُلْقُوْنَ اَقْلَامَهُمْ اَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَۖ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ

Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż yulqūna aqlāmahum ayyuhum yakfulu maryam(a), wa mā kunta ladaihim iż yakhtaṣimūn(a).

तत् काश्चन अदृष्टवार्ताः यत् वयं भवद्भ्यः (मुहम्मदं) प्रकटितवन्तः, यद्यपि भवन्तः तेषां सह न आसन् यदा ते स्वस्य लेखनीं पातयन्ति स्म (चिष्टानि आकर्षितुं) तेषु कस्य उपरि मरियमं स्थापयति स्म। यदा च तेषां कलहः कृतः तदा त्वं तेषां सह नासीत्।

اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ

iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).

(स्मरतु) यदा स्वर्गदूताः अवदन्, “हे मरियम! अल्लाहः भवद्भ्यः तस्मात् एकस्य वचनस्य शुभसमाचारं ददाति, यस्य नाम मसीहः भविष्यति, मरियमस्य पुत्रः येशुः, अस्मिन् जगति परलोकेषु च विशिष्टः, (अल्लाहस्य) समीपं नीतासु एकः च भविष्यति।

وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَّمِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa yukallimun nāsa fil-mahdi wa kahlaw wa minaṣ-ṣāliḥīn(a).

सः च जनान् पालने (भवतः) पूर्णवृद्धे च उक्तवान्, सः धर्मिणां मध्ये आसीत्।”

قَالَتْ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ وَلَدٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكِ اللّٰهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

qālat rabbi annā yakūnu lī waladuw wa lam yamsasnī basyar(un), qāla każālikillāhu yakhluqu mā yasyā'(u), iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).

सा (मर्याम्) अवदत्--प्रभो, कथं मम प्रसवः सम्भवति, यदा कश्चित् पुरुषः मां स्पृष्टवान्? सः (अल्लाह) अवदत्, "अतः अल्लाहः यत् इच्छति तत् सृजति। यदा सः किमपि फरमानं कर्तुम् इच्छति तदा सः केवलं तत् वदति यत् "भवतु!"अतः तत् एव अस्ति।

وَيُعَلِّمُهُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۚ

wa ya‘allimuhul-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a).

सः च (अल्लाहः) तस्मै (ईसा) पुस्तकं, प्रज्ञां, तौराहं, सुसमाचारं च उपदिष्टवान्।

وَرَسُوْلًا اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ اَنِّيْ قَدْ جِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۙاَنِّيْٓ اَخْلُقُ لَكُمْ مِّنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ فَاَنْفُخُ فِيْهِ فَيَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۚوَاُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ وَاُحْيِ الْمَوْتٰى بِاِذْنِ اللّٰهِ ۚوَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُوْنَ وَمَا تَدَّخِرُوْنَ ۙفِيْ بُيُوْتِكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ

wa rasūlan ilā banī isrā'īl(a), annī qad ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, annī akhluqu lakum minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi fa'anfukhu fihi fayakūnu ṭairam bi'iżnillāh(i), wa ubarri'ul-akmaha wal-abraṣa wa uḥyil-mautā bi'iżnillāh(i), wa unabbi'ukum bimā ta'kulūna wa mā taddakhirūna fī buyūtikum, inna fī żālika la'āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).

यथा च इस्राएल-सन्ततिभ्यः प्रेरितः (सः अवदत्) "अहं भवतः प्रभुतः एकं चिह्नं (चमत्कारं) गृहीत्वा भवतः समीपम् आगतः अर्थात् मया भवतः कृते (किञ्चित्) पृथिव्याः पक्षि-आकारं निर्मितम्, ततः अहं तस्मिन् फूत्कृतवान्, तत् च अल्लाहस्य अनुमतिं प्राप्य पक्षी अभवत्। अपि च अहं जनान् जन्मतः अन्धान् कुष्ठरोगान् जनान् च चिकित्सां कृतवान्। अहं च मृतानां कृते जीवनं दत्तवान् अल्लाह, अहं च भवन्तं वदामि यत् भवन्तः स्वगृहे किं खादन्ति किं च धारयन्ति।

وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَلِاُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ وَجِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ

wa muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa li'uḥilla lakum ba‘ḍal-lażī ḥurrima ‘alaikum wa ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).

यथा च मम पुरतः आगतं तौराहं पुष्टिं करोति, यथा च भवतः निषिद्धं किञ्चित् भवतः कृते न्याय्यं करोमि। अहं च भवतः भगवतः चिह्नं (चमत्कारं) आनयन् भवतः समीपम् आगच्छामि। अतः अल्लाहस्य भयं कुरुत, मम आज्ञापालनं च कुरुत।

اِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

ननु अल्लाहः मम प्रभुः भवतः प्रभुः च अस्ति अतः तस्य पूजां कुर्वन्तु। एषः ऋजुमार्गः” इति ।

۞ فَلَمَّآ اَحَسَّ عِيْسٰى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ اَنْصَارِيْٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ قَالَ الْحَوَارِيُّوْنَ نَحْنُ اَنْصَارُ اللّٰهِ ۚ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ ۚ وَاشْهَدْ بِاَنَّا مُسْلِمُوْنَ

falammā aḥassa ‘īsā minhumul-kufra qāla man anṣārī ilallāh(i), qālal-ḥawāriyyūna naḥnu anṣārullāh(i), āmannā billāh(i), wasyhad bi'annā muslimūn(a).

अतः यदा येशुः तेषां (इजरायल-सन्ततिनां) अवज्ञां अनुभवति स्म तदा सः अवदत् यत्, "अल्लाहस्य धर्मस्य (स्थापनार्थं) कोऽपि सहायकः भविष्यति?" हवरीयुन् (निष्ठावान् मित्राणि) उत्तरं दत्तवन्तः, "वयं अल्लाहस्य (धार्मिक) सहायकाः स्मः। वयं अल्लाहस्य विषये विश्वासं कुर्मः, तथा च साक्षिणः स्मः यत् वयं मुसलमाना: स्मः।"

رَبَّنَآ اٰمَنَّا بِمَآ اَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُوْلَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ

rabbanā āmannā bimā anzalta wattaba‘nar-rasūla faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).

अस्माकं भगवन् भवता प्रकाशितं विश्वासं कृत्वा दूतं अनुसृत्य अतः साक्षिणां जनानां समूहे अस्मान् स्थापयतु” इति।

وَمَكَرُوْا وَمَكَرَ اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ خَيْرُ الْمٰكِرِيْنَ ࣖ

wa makarū wa makarallāh(u), wallāhu khairul-mākirīn(a).

तथा ते (काफिराः) वञ्चनं कृतवन्तः, अतः अल्लाहः वञ्चनस्य प्रतिकारं कृतवान्। तथा च अल्लाहः छलस्य सर्वोत्तमः प्रतिशोधकः अस्ति।

اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسٰٓى اِنِّيْ مُتَوَفِّيْكَ وَرَافِعُكَ اِلَيَّ وَمُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَجَاعِلُ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْكَ فَوْقَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ ۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فِيْمَا كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُوْنَ

iż qālallāhu yā ‘īsā innī mutawaffīka wa rāfi‘uka ilayya wa muṭahhiruka minal-lażīna kafarū wa jā‘ilul-lażīnattaba‘ūka fauqal-lażīna kafarū ilā yaumil-qiyāmah(ti), ṡumma ilayya marji‘ukum fa aḥkumu bainakum fīmā kuntum fīhi takhtalifūn(a).

(स्मरतु), यदा अल्लाहः अवदत्, "हे येशु! अहं त्वां गृहीत्वा मम समीपं उत्थापितवान्, अविश्वासिभ्यः च त्वां शुद्धं कृतवान्, ये भवतः अनुसरणं कृतवन्तः तेषां उपरि अविश्वासिनः कयामतदिनपर्यन्तं कृतवान्। तदा त्वं मम समीपं प्रत्यागमिष्यसि, तदा अहं त्वां किं विवादं करोषि इति विषये निर्णयं दास्यामि।

فَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَاُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۖ وَمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ

fa ammal-lażīna kafarū fa u‘ażżibuhum ‘ażāban syadīdan fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa mā lahum min nāṣirīn(a).

अतः अविश्वासिनः, अहं तान् इह लोके परत्र च अतीव तीव्रदण्डेन दण्डयिष्यामि, यदा तेषां सहायकः नास्ति।

وَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَيُوَفِّيْهِمْ اُجُوْرَهُمْ ۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ

wa ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti fa yuwaffīhim ujūrahum, wallāhu lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).

ये च विश्वासं कुर्वन्ति सुकृतं च कुर्वन्ति तेषां सम्यक् फलं दास्यति। अल्लाहः च अपराधिनः न रोचन्ते।

ذٰلِكَ نَتْلُوْهُ عَلَيْكَ مِنَ الْاٰيٰتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيْمِ

Żālika natlūhu ‘alaika minal-āyāti waż-żikril-ḥakīm(i).

एवं वयं भवन्तं (मुहम्मदं) केचन श्लोकाः चेतावनीश्च पठामः ये प्रज्ञापूर्णाः सन्ति।

اِنَّ مَثَلَ عِيْسٰى عِنْدَ اللّٰهِ كَمَثَلِ اٰدَمَ ۗ خَلَقَهٗ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

inna maṡala ‘īsā ‘indallāhi kamaṡali ādam(a), khalaqahū min turābin ṡumma qāla lahū kun fayakūn(u).

ननु अल्लाहस्य कृते येशुना दृष्टान्तः (सृष्टिः), आदमस्य (सृष्टिः) इव अस्ति। पृथिव्याः सृष्टिस्तदाऽब्रवीत्, “भव!” अतः तदेव अस्ति।

اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِّنَ الْمُمْتَرِيْنَ

al-ḥaqqu mir rabbika falā takum minal-mumtarīn(a).

सत्यं तव भगवतः, अतः संशयिनां मध्ये मा भूत्।

فَمَنْ حَاۤجَّكَ فِيْهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ اَبْنَاۤءَنَا وَاَبْنَاۤءَكُمْ وَنِسَاۤءَنَا وَنِسَاۤءَكُمْ وَاَنْفُسَنَا وَاَنْفُسَكُمْۗ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَّعْنَتَ اللّٰهِ عَلَى الْكٰذِبِيْنَ

faman ḥājjaka fīhi mim ba‘di mā jā'aka minal-‘ilmi faqul ta‘ālau nad‘u abnā'anā wa abnā'akum wa nisā'anā wa nisā'akum wa anfusanā wa anfusakum, ṡumma nabtahil fanaj‘al la‘natallāhi ‘alal-kāżibīn(a).

यः कश्चित् भवतां ज्ञानं प्राप्त्वा अस्मिन् विषये भवता सह विवादं करोति सः (मुहम्मद) वदतु, "अस्माकं बालकान् भवतः बालकान् च, अस्माकं भार्यान् च भवतः भार्यान् च, स्वं च भवन्तं च आह्वयामः, तर्हि वयं भेदं कुर्मः येन अल्लाहस्य शापः मृषावादिनां उपरि पतति।

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ ۚ وَمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَاِنَّ اللّٰهَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

inna hāżā lahuwal-qaṣaṣul-ḥaqq(u), wa mā min ilāhin illallāh(u), wa innallāha lahuwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

सत्यमेव एषा सत्यकथा अस्ति। अल्लाहं विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति, ननु च अल्लाहः सर्वशक्तिमान्, सर्वज्ञः अस्ति।

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِالْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

fa in tawallau fa innallāha ‘alīmum bil-mufsidīn(a).

ततः यदि ते निवर्तन्ते तर्हि (जानन्तु) यत् अल्लाहः दुष्टतां कुर्वतां सर्वज्ञः अस्ति।

قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ تَعَالَوْا اِلٰى كَلِمَةٍ سَوَاۤءٍۢ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اَلَّا نَعْبُدَ اِلَّا اللّٰهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهٖ شَيْـًٔا وَّلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا اَرْبَابًا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُوْلُوا اشْهَدُوْا بِاَنَّا مُسْلِمُوْنَ

qul yā ahlal-kitābi ta‘ālau ilā kalimatin sawā'im bainanā wa bainakum allā na‘buda illallāha wa lā nusyrika bihī syai'aw wa lā yattakhiża ba‘ḍunā ba‘ḍan arbābam min dūnillāh(i), fa in tawallau fa qūlusyhadū bi'annā muslimūn(a).

(हे मुहम्मद) वदन्तु, "हे पुस्तकस्य जनाः! अस्माकं युष्माकं च मध्ये सामान्यं वचनं आगच्छन्तु: यत् वयं अल्लाहं विना अन्यस्य कस्यचित् पूजां न कुर्मः, तस्य सङ्गतिं न कुर्मः, अल्लाहस्य अतिरिक्तं कञ्चित् प्रभुं न गृह्णामः। यदि ते निवर्तन्ते तर्हि (तेषां कृते) वदन्तु, "साक्ष्यं वदन्तु यत् वयं मुसलमाना: स्मः।

يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تُحَاۤجُّوْنَ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَمَآ اُنْزِلَتِ التَّوْرٰىةُ وَالْاِنْجِيْلُ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِهٖۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

yā ahlal-kitābi lima tuḥājjūna fī ibrāhīma wa mā unzilatit-taurātu wal-injīlu illā mim ba‘dih(ī), afalā ta‘qilūn(a).

हे पुस्तकजनाः ! किमर्थं भवन्तः अब्राहमस्य विषये विवादं कुर्वन्ति, यद्यपि तौराहः सुसमाचारः च तस्य (इब्राहिमस्य) अनन्तरं प्रकाशितः? किं न अवगच्छसि ?

هٰٓاَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ حَاجَجْتُمْ فِيْمَا لَكُمْ بِهٖ عِلْمٌ فَلِمَ تُحَاۤجُّوْنَ فِيْمَا لَيْسَ لَكُمْ بِهٖ عِلْمٌ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

hā antum hā'ulā'i ḥājajtum fīmā lakum bihī ‘ilmun falima tuḥājjūna fīmā laisa lakum bihī ‘ilm(un), wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

तथैव भवतः ! भवन्तः यत् जानन्ति तस्य विषये विवादं कुर्वन्ति, परन्तु यत् भवन्तः न जानन्ति तस्य विषये किमर्थं विवादं कुर्वन्ति? अल्लाहः जानाति यदा भवन्तः न जानन्ति।

مَاكَانَ اِبْرٰهِيْمُ يَهُوْدِيًّا وَّلَا نَصْرَانِيًّا وَّلٰكِنْ كَانَ حَنِيْفًا مُّسْلِمًاۗ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa mā kāna ibrāhīmu yahūdiyyaw wa lā naṣrāniyyaw wa lākin kāna ḥanīfam muslimā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

इब्राहिमः न यहूदी आसीत् न च ईसाई, परन्तु सः ऋजुः पुरुषः, मुस्लिमः च आसीत् तथा च सः मुश्रिकेषु अन्यतमः नासीत् ।

اِنَّ اَوْلَى النَّاسِ بِاِبْرٰهِيْمَ لَلَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ وَهٰذَا النَّبِيُّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۗ وَاللّٰهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِيْنَ

inna aulan-nāsi bi'ibrāhīma lal-lażīnattaba‘ūhu wa hāżan-nabiyyu wal-lażīna āmanū, wallāhu waliyyul-mu'minīn(a).

अब्राहमस्य समीपस्थाः जनाः सन्ति ये तस्य अनुसरणं कुर्वन्ति, अयं च नबी (मुहम्मदः), ये च विश्वासं कुर्वन्ति। अल्लाहः विश्वासिनां रक्षकः अस्ति

وَدَّتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يُضِلُّوْنَكُمْۗ وَمَا يُضِلُّوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَ

waddaṭ-ṭā'ifatum min ahlil-kitābi lau yuḍillūnakum, wa mā yuḍillūna illā anfusahum wa mā yasy‘urūn(a).

पुस्तकजनानाम् एकः समूहः भवन्तं भ्रष्टं कर्तुम् इच्छति, परन्तु ते केवलं स्वयमेव भ्रान्ताः भवन्ति, यद्यपि ते तत् न अवगच्छन्ति।

يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ

yā ahlal-kitābi lima takfurūna bi'āyātillāhi wa antum tasyhadūn(a).

हे पुस्तकजनाः ! किमर्थं भवन्तः अल्लाहस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति, यद्यपि भवन्तः (सत्यं) जानन्ति?

يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تَلْبِسُوْنَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ

yā ahlal-kitābi lima talbisūnal-ḥaqqa bil-bāṭili wa taktumūnal-ḥaqqa wa antum ta‘lamūn.

हे पुस्तकजनाः ! किमर्थं सत्यं असत्येन सह मिश्रयसि, ज्ञात्वा अपि सत्यं गोपयसि?

وَقَالَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اٰمِنُوْا بِالَّذِيْٓ اُنْزِلَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُوْٓا اٰخِرَهٗ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَۚ

wa qālaṭ-ṭā'ifatum min ahlil-kitābi āminū bil-lażī unzila ‘alal-lażīna āmanū wajhan-nahāri wakfurū ākhirahū la‘allahum yarji‘ūn(a).

तथा च पुस्तकजनानाम् एकः समूहः (परस्परम्) अवदत्, "दिनस्य आरम्भे विश्वासिनां कृते यत् प्रकाशितं तत् विश्वासं कुरुत, अन्ते च तत् अङ्गीकुर्वन्तु, येन ते (अविश्वासं प्रति) प्रत्यागच्छन्ति।

وَلَا تُؤْمِنُوْٓا اِلَّا لِمَنْ تَبِعَ دِيْنَكُمْ ۗ قُلْ اِنَّ الْهُدٰى هُدَى اللّٰهِ ۙ اَنْ يُّؤْتٰىٓ اَحَدٌ مِّثْلَ مَآ اُوْتِيْتُمْ اَوْ يُحَاۤجُّوْكُمْ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ قُلْ اِنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللّٰهِ ۚ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۚ

wa lā tu'minū illā liman tabi‘a dīnakum, qul innal-hudā hudallāh(i), ay yu'tā aḥadum miṡla mā ūtītum au yuḥājjūkum ‘inda rabbikum, qul innal-faḍla biyadillāh(i), yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

तथा च ये भवतः धर्मस्य अनुसरणं कुर्वन्ति तेषां अतिरिक्तं अन्यं विश्वासं न कुर्वन्तु।" (मुहम्मद) वदतु, "ननु मार्गदर्शनं केवलं अल्लाहस्य मार्गदर्शनम् एव। (मा विश्वासं कुरु) यत् भवतः दत्तं कस्मैचित् दास्यति, अथवा भवतः भगवतः समक्षं भवतः खण्डनं करिष्यन्ति इति।” कथयतु (मुहम्मद) “ननु वरदानं अल्लाहस्य हस्ते अस्ति, सः यस्मै इच्छति तस्मै ददाति। अल्लाहः सर्वव्यापी, सर्वज्ञः अस्ति।”

يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

yakhtaṣṣu biraḥmatihī may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

यस्मै इच्छति तस्य अनुग्रहं निर्धारयति। अल्लाहस्य च महती कृपा अस्ति।

۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).

पुस्तकस्य च जनानां मध्ये एकः अस्ति यः यदि भवन्तः तस्मै बहु धनं न्यस्यन्ति तर्हि सः भवद्भ्यः अवश्यमेव तत् प्रतिदास्यति। किन्तु तेषु (अपि) सन्ति ये यदि त्वं तस्मै दिनारं न्यस्यसि तर्हि सः त्वां प्रति तत् न प्रत्यागमिष्यति, यावत् त्वं सर्वदा तत् न संग्रहयसि। यतो हि ते वदन्ति यत् "अशिक्षितानां विरुद्धं अस्माकं पापं नास्ति" इति। ते अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं वदन्ति, यद्यपि ते जानन्ति।

بَلٰى مَنْ اَوْفٰى بِعَهْدِهٖ وَاتَّقٰى فَاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ

balā man aufā bi‘ahdihī wattaqā fa innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).

वस्तुतः यः स्वप्रतिज्ञां पालयति, पुण्यवान् च भवति, तर्हि खलु अल्लाहः पुण्यान् प्रेम करोति।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَشْتَرُوْنَ بِعَهْدِ اللّٰهِ وَاَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيْلًا اُولٰۤىِٕكَ لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ وَلَا يَنْظُرُ اِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna yasytarūna bi‘ahdillāhi wa aimānihim ṡamanan qalīlan ulā'ika lā khalāqa lahum fil-ākhirati wa lā yukallimuhumullāhu wa lā yanẓuru ilaihim yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

ननु ये अल्लाहस्य सन्धिं तेषां शपथानां च अल्पमूल्येन व्यापारं कुर्वन्ति तेषां परलोकस्य भागः न भविष्यति; अल्लाहः तान् न वदिष्यति, न च कयामतदिने तान् पश्यति, न च तान् शुद्धयिष्यति। तेषां हि दुःखदः दण्डः।

وَاِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيْقًا يَّلْوٗنَ اَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتٰبِ لِتَحْسَبُوْهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتٰبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wa inna minhum lafarīqay yalwūna alsinatahum bil-kitābi litaḥsabūhu minal-kitābi wa mā huwa minal-kitāb(i), wa yaqūlūna huwa min ‘indillāhi wa mā huwa min ‘indillāh(i), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).

ननु च तेषु एकः दलः अस्ति यः पुस्तकं जिह्वाभिः विकृतं करोति, मा भूत् भवन्तः तत् पुस्तकस्य भागं मन्यन्ते, परन्तु तत् पुस्तकात् नास्ति, ते च वदन्ति यत् एतत् अल्लाहात् अस्ति, परन्तु एतत् अल्लाहात् नास्ति। ते अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं वदन्ति यद्यपि ते जानन्ति।

مَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّؤْتِيَهُ اللّٰهُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُوْلَ لِلنَّاسِ كُوْنُوْا عِبَادًا لِّيْ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ كُوْنُوْا رَبَّانِيّٖنَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُوْنَ الْكِتٰبَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُوْنَ ۙ

mā kāna libasyarin ay yu'tiyahullāhul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata ṡumma yaqūla lin-nāsi kūnū ‘ibādal lī min dūnillāhi wa lākin kūnū rabbāniyyīna bimā kuntum tu‘allimūnal-kitāba wa bimā kuntum tadrusūn(a).

यस्मै अल्लाहेन पुस्तकं दत्तं तस्य प्रज्ञायाः भविष्यद्वाणीत्वस्य च सह जनान् वक्तुं न शक्यते यत्, “मम उपासकाः भवन्तु, न तु अल्लाहस्य उपासकाः” अपितु (सः वदति) “अल्लाहस्य सेवकाः भवन्तु, यतः भवन्तः पुस्तकं पाठयन्ति, यतः भवन्तः तस्य अध्ययनं कुर्वन्ति!”

وَلَا يَأْمُرَكُمْ اَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلٰۤىِٕكَةَ وَالنَّبِيّٖنَ اَرْبَابًا ۗ اَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ اِذْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ࣖ

wa lā ya'murakum an tattakhiżul-malā'ikata wan-nabiyyīna arbābā(n), aya'murukum bil-kufri ba‘da iż antum muslimūn(a).

न च (न च तस्य सम्भवति) भवन्तं स्वर्गदूतान् भविष्यद्वादिनान् च ईश्वरं कर्तुं आदेशं दातुं। किं तस्य कृते (उचितं) यत् भवतः मुस्लिमत्वानन्तरं काफिरः भवेयम् इति वक्तुं?

وَاِذْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ النَّبِيّٖنَ لَمَآ اٰتَيْتُكُمْ مِّنْ كِتٰبٍ وَّحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مُّصَدِّقٌ لِّمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهٖ وَلَتَنْصُرُنَّهٗ ۗ قَالَ ءَاَقْرَرْتُمْ وَاَخَذْتُمْ عَلٰى ذٰلِكُمْ اِصْرِيْ ۗ قَالُوْٓا اَقْرَرْنَا ۗ قَالَ فَاشْهَدُوْا وَاَنَا۠ مَعَكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

wa iż akhażallāhu mīṡāqan-nabiyyīna lamā ātaitukum min kitābiw wa ḥikmatin ṡumma jā'akum rasūlum muṣaddiqul limā ma‘akum latu'minunna bihī wa latanṣurunnah(ū), qāla a'aqrartum wa akhażtum ‘alā żālikum iṣrī, qālū aqrarnā, qāla fasyhadū wa ana ma‘akum minasy-syāhidīn(a).

तथा च (स्मरन्तु), यदा अल्लाहः नबीभ्यः वाचां गृहीतवान् यत्, "यदा अहं भवद्भ्यः पुस्तकं बुद्धिं च ददामि ततः भवतः समीपं दूतः आगच्छति यः भवद्भिः सह यत् अस्ति तस्य पुष्टिं करोति तदा भवन्तः तस्मिन् यथार्थतया विश्वासं करिष्यन्ति तस्य साहाय्यं च करिष्यन्ति। अल्लाहः अवदत् यत्, "किं भवन्तः तस्य विषये मया सह सम्झौतां सहमताः, स्वीकुर्वन्ति च?" ते उत्तरं दत्तवन्तः, “वयं सहमताः” इति। अल्लाहः अवदत्, "तदा यूयं (नबी) साक्ष्यं ददति, अहं भवद्भिः सह साक्षी भविष्यामि।"

فَمَنْ تَوَلّٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ

faman tawallā ba‘da żālika fa ulā'ika humul-fāsiqūn(a).

अतः परं यः कश्चित् निवर्तते तर्हि ते दुष्टाः।

اَفَغَيْرَ دِيْنِ اللّٰهِ يَبْغُوْنَ وَلَهٗ ٓ اَسْلَمَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ طَوْعًا وَّكَرْهًا وَّاِلَيْهِ يُرْجَعُوْنَ

afagaira dīnillāhi yabgūna wa lahū aslama man fis-samāwāti wal-arḍi ṭau‘aw wa ilaihi yurja‘ūn(a).

अतः ते अल्लाहस्य धर्मात् परं अन्यधर्मान् किमर्थं अन्विषन्ति, यदा स्वर्गे पृथिव्यां च सर्वं तस्मै समर्पयति, (यथा) इच्छया वा अनिच्छया वा, तस्मै एव ते प्रत्यागच्छन्ति?

قُلْ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَالنَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۖ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

qul āmannā billāhi wa mā unzila ‘alainā wa mā unzila ‘alā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum, wa naḥnu lahū muslimūn(a).

कथयतु (मुहम्मदः), "वयं अल्लाह-विषये विश्वासं कुर्मः तथा च यत् अस्माकं कृते प्रकटितम् अभवत् तथा च यत् अब्राहम-इस्माइल-इसहाक-याकूब-योः, तेषां वंशजानां च कृते यत् प्रकटितम्, तत् च यत् मूसा-यीशु-भविष्यद्वादिभ्यः तेषां प्रभुतः दत्तम् आसीत्। वयं तेषु कस्यापि भेदं न कुर्मः, तस्मै एव च वयं समर्पणं कुर्मः।

وَمَنْ يَّبْتَغِ غَيْرَ الْاِسْلَامِ دِيْنًا فَلَنْ يُّقْبَلَ مِنْهُۚ وَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa may yabtagi gairal-islāmi dīnan falay yuqbala minh(u), wa huwa fil-ākhirati minal khāsirīn(a).

यः च इस्लामधर्मात् परं धर्मं अन्वेषयति सः न स्वीकृतः भविष्यति, परलोके च सः हारिणां मध्ये भविष्यति।

كَيْفَ يَهْدِى اللّٰهُ قَوْمًا كَفَرُوْا بَعْدَ اِيْمَانِهِمْ وَشَهِدُوْٓا اَنَّ الرَّسُوْلَ حَقٌّ وَّجَاۤءَهُمُ الْبَيِّنٰتُ ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ

kaifa yahdillāhu qauman kafarū ba‘da īmānihim wa syahidū annar-rasūla ḥaqquw wa jā'ahumul-bayyināt(u), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

अल्लाहः कथं तेषां जनानां मार्गदर्शनं करिष्यति ये विश्वासं कृत्वा अविश्वासं कुर्वन्ति, तथा च स्वीकुर्वन्ति यत् दूतः (मुहम्मदः) यथार्थतया (रसूलः) अस्ति, तथा च स्पष्टं प्रमाणं तेषां समीपं प्राप्तम्? अल्लाह अपराधिनां मार्गदर्शनं न करोति।

اُولٰۤىِٕكَ جَزَاۤؤُهُمْ اَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ

ulā'ika jazā'uhum anna ‘alaihim la‘natallāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).

तेषां कृते प्रतिशोधः अस्ति यत् अल्लाहस्य, स्वर्गदूतानां, सर्वेषां मानवजातीनां च शापाः तेषां उपरि पतन्ति।

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚ لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَۙ

khālidīna fihā, lā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunẓarūn(a).

ते तत्र नित्यं तिष्ठन्ति, तेषां दण्डः लघुः न भविष्यति, तेषां विरामः न दीयते,

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ وَاَصْلَحُوْاۗ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illal-lażīna tābū mim ba‘di żālika wa aṣlaḥū, fa'innallāha gafūrur raḥīm(un).

तदनन्तरं ये पश्चात्तापं कुर्वन्ति, क्षमायाचनां कुर्वन्ति, तेषां व्यतिरिक्तं, तर्हि अवश्यमेव अल्लाहः बहुधा क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بَعْدَ اِيْمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوْا كُفْرًا لَّنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ ۚ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الضَّاۤلُّوْنَ

innal-lażīna kafarū ba‘da īmānihim ṡummazdādū kufral lan tuqbala taubatuhum, wa ulā'ika humuḍ-ḍāllūn(a).

ननु ये विश्वासं कृत्वा अविश्वासं कुर्वन्ति, ततः तेषां अविश्वासं वर्धयन्ति, तेषां पश्चात्तापः न स्वीकृतः भविष्यति, ते च पथभ्रष्टाः सन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُّقْبَلَ مِنْ اَحَدِهِمْ مِّلْءُ الْاَرْضِ ذَهَبًا وَّلَوِ افْتَدٰى بِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ وَّمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ ࣖ ۔

innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun falay yuqbala min aḥadihim mil'ul-arḍi żahabaw wa lawiftadā bih(ī), ulā'ika lahum ‘ażābun alīmuw wa mā lahum min nāṣirīn(a).

ननु ये अविश्वासं कृत्वा अविश्वासेन म्रियन्ते, ते तेषु एकस्मात् सर्वेषु पृथिव्यां सुवर्णमपि (रूपेण) न प्राप्नुयुः, यदि सः तेन आत्मनः मोचनं कर्तुम् इच्छति। एते जनाः दुःखदं दण्डं प्राप्नुवन्ति, तेषां सहायकः नास्ति।

لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتّٰى تُنْفِقُوْا مِمَّا تُحِبُّوْنَ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ شَيْءٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ

lan tanālul-birra ḥattā tunfiqū mimmā tuḥibbūn(a), wa mā tunfiqū min syai'in fa innallāha bihī ‘alīm(un).

यावत् त्वं प्रियं धनं किञ्चित् व्यययसि तावत् त्वं गुणं न प्राप्स्यसि । यत् च भवन्तः व्यययन्ति, तस्य विषये, अल्लाहः सर्वज्ञः अस्ति।

۞ كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلًّا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِلَّا مَا حَرَّمَ اِسْرَاۤءِيْلُ عَلٰى نَفْسِهٖ مِنْ قَبْلِ اَنْ تُنَزَّلَ التَّوْرٰىةُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِالتَّوْرٰىةِ فَاتْلُوْهَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

kulluṭ-ṭa‘āmi kāna ḥillal libanī isrā'īla illā mā ḥarrama isrā'īlu ‘alā nafsihī min qabli an tunazzalat-taurāh(tu), qul fa'tū bit-taurāti fatlūhā in kuntum ṣādiqīn(a).

इजरायलसन्ततिनां कृते सर्वं भोजनं हलालम् अस्ति, केवलं तत् भोजनं विहाय यत् इस्राएलेन (याकूबः) तौराहस्य प्रकाशनात् पूर्वं निषिद्धम् आसीत्। (मुहम्मद) कथयतु, "अतः तौराहं गृहीत्वा पठन्तु, यदि भवान् सत्यवादिनः जनाः सन्ति।"

فَمَنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

fa maniftarā ‘alallāhil-każiba mim ba‘di żālika fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

अतः तदनन्तरं यः कश्चित् अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्करोति, तर्हि ते एव अपराधिनः सन्ति।

قُلْ صَدَقَ اللّٰهُ ۗ فَاتَّبِعُوْا مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًاۗ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul ṣadaqallāh(u), fattabi‘ū millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "सत्यं (सर्वं यत्) अल्लाहः वदति।" अतः अब्राहमस्य ऋजुधर्मस्य अनुसरणं कुर्वन्तु, सः च मुश्रिकाणां मध्ये नास्ति।

اِنَّ اَوَّلَ بَيْتٍ وُّضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِيْ بِبَكَّةَ مُبٰرَكًا وَّهُدًى لِّلْعٰلَمِيْنَۚ

inna awwala baitiw wuḍi‘a lin-nāsi lal-lażī bibakkata mubārakaw wa hudal lil-‘ālamīn(a).

ननु मनुष्याणां कृते निर्मितं प्रथमं गृहं (पूजा), बक्का (मक्का)नगरे (बैतुल्लाह) आसीत् यत् धन्यम् अभवत्, सर्वेषां लोकानां मार्गदर्शकं च अभवत्।

فِيْهِ اٰيٰتٌۢ بَيِّنٰتٌ مَّقَامُ اِبْرٰهِيْمَ ەۚ وَمَنْ دَخَلَهٗ كَانَ اٰمِنًا ۗ وَلِلّٰهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ اِلَيْهِ سَبِيْلًا ۗ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعٰلَمِيْنَ

fīhi āyātum bayyinātum maqāmu ibrāhīm(a), wa man dakhalahū kāna āminā(n), wa lillāhi ‘alan-nāsi ḥijjul-baiti manistaṭā‘a ilaihi sabīlā(n), wa man kafara fa innallāha ganiyyun ‘anil-‘ālamīn(a).

तत्र स्पष्टचिह्नानि सन्ति, (तेषु) इब्राहिमस्य स्टेशनम्। यः प्रविशति (बैतुल्लाहः) सः सुरक्षितः भविष्यति। तथा (अल्लाहस्य प्रति) मानवीयदायित्वेषु बैतुल्लाहस्य तीर्थयात्रा भवति, अर्थात् ये तत्र यात्रां कर्तुं समर्थाः सन्ति। यः कश्चित् हजस्य (फजहस्य) अस्वीकारं करोति, तर्हि ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः सर्वेभ्यः लोकेभ्यः सर्वाधिकधनवान् (अस्य किमपि आवश्यकता नास्ति)।

قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَاللّٰهُ شَهِيْدٌ عَلٰى مَا تَعْمَلُوْنَ

qul yā ahlal-kitābi lima takfurūna bi'āyātillāh(i), wallāhu syahīdun ‘alā mā ta‘malūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "हे पुस्तकस्य जनाः! भवन्तः अल्लाहस्य आयतानाम् अङ्गीकारं किमर्थं कुर्वन्ति, यदा अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य साक्षी अस्ति?"

قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لِمَ تَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ تَبْغُوْنَهَا عِوَجًا وَّاَنْتُمْ شُهَدَاۤءُ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

qul yā ahlal-kitābi lima taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana tabgūnahā ‘iwajaw wa antum syuhadā'(u), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

(मुहम्मद) वदतु, "हे पुस्तकस्य जनाः! भवन्तः किमर्थं अल्लाहस्य मार्गात् विश्वासं कुर्वतां कृते बाधन्ते, भवन्तः इच्छन्ति यत् एतत् (अल्लाहस्य मार्गः) कुटिलः भवतु, यद्यपि भवन्तः पश्यन्ति?" अल्लाहः च भवन्तः किं कुर्वन्ति इति अनभिज्ञः नास्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ تُطِيْعُوْا فَرِيْقًا مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ يَرُدُّوْكُمْ بَعْدَ اِيْمَانِكُمْ كٰفِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū in tuṭī‘ū farīqam minal-lażīna ūtul-kitāba yaruddūkum ba‘da īmānikum kāfirīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! यदि भवन्तः पुस्तकं दत्तानां दलस्य अनुसरणं कुर्वन्ति तर्हि ते भवन्तं विश्वासं कृत्वा पुनः अविश्वासिनः परिणमयिष्यन्ति।

وَكَيْفَ تَكْفُرُوْنَ وَاَنْتُمْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ اٰيٰتُ اللّٰهِ وَفِيْكُمْ رَسُوْلُهٗ ۗ وَمَنْ يَّعْتَصِمْ بِاللّٰهِ فَقَدْ هُدِيَ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ ࣖ

wa kaifa takfurūna wa antum tutlā ‘alaikum āyātullāhi wa fīkum rasūluh(ū), wa may ya‘taṣim billāhi faqad hudiya ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

तथा च भवन्तः कथं (आगताः) काफिराः अभवन्, यदा अल्लाहस्य श्लोकाः भवद्भ्यः पठिताः आसन्, तस्य दूतः (मुहम्मदः) च युष्माकं मध्ये आसीत्? यः अल्लाहस्य (धर्मं) दृढतया धारयति, तदा खलु सः ऋजुमार्गे मार्गदर्शनं प्राप्स्यति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ حَقَّ تُقٰىتِهٖ وَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha ḥaqqa tuqātihī wa lā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहस्य भयं सत्यं सत्यं च तस्मात् भयं कुरुत तथा च यावत् मुसलमानः न भवति तावत् न म्रियतु।

وَاعْتَصِمُوْا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَمِيْعًا وَّلَا تَفَرَّقُوْا ۖوَاذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ كُنْتُمْ اَعْدَاۤءً فَاَلَّفَ بَيْنَ قُلُوْبِكُمْ فَاَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهٖٓ اِخْوَانًاۚ وَكُنْتُمْ عَلٰى شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَاَنْقَذَكُمْ مِّنْهَا ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

wa‘taṣimū biḥablillāhi jamī‘aw wa lā tafarraqū, ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż kuntum a‘dā'an fa allafa baina qulūbikum fa aṣbaḥtum bi ni‘matihī ikhwānā(n), wa kuntum ‘alā syafā ḥufratim minan-nāri fa anqażakum minhā, każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum tahtadūn(a).

तथा च, यूयं सर्वे अल्लाहस्य पाशं (धर्मं) दृढतया धारयन्तु, अपि च स्वं पृथक् न कुर्वन्तु, अल्लाहस्य अनुग्रहं च स्मर्यतां यदा भवन्तः शत्रवः आसन्, तदा अल्लाहः युष्माकं हृदयं एकीकृतवान्, येन तस्य अनुग्रहेण भवन्तः भ्रातरः अभवन्, यदा (तस्मिन् समये) भवन्तः नरकस्य अगाधस्य धारायाम् आसन्, तदा अल्लाहः भवन्तं ततः उद्धारितवान्। एवं अल्लाहः भवद्भ्यः स्वस्य श्लोकान् व्याख्यायते येन भवन्तः मार्गदर्शनं प्राप्नुयुः।

وَلْتَكُنْ مِّنْكُمْ اُمَّةٌ يَّدْعُوْنَ اِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

waltakum minkum ummatuy yad‘ūna ilal-khairi wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkar(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

युष्मासु च सद्गुणं आह्वयन्ति, सद्गुणं आज्ञापयन्ति, दुष्टं च निषेधयन्ति, तेषां समूहः भवतु। ते च भाग्यवन्तः जनाः।

وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ تَفَرَّقُوْا وَاخْتَلَفُوْا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَهُمُ الْبَيِّنٰتُ ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ ۙ

wa lā takūnū kal-lażīna tafarraqū wakhtalafū mim ba‘di mā jā'ahumul-bayyināt(u), wa ulā'ika lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

ये च स्पष्टसूचना आगत्य विभज्य कलहं कुर्वन्ति तेषां सदृशाः मा भवन्तु। ते च गुरुदण्डं प्राप्नुयुः,

يَّوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوْهٌ وَّتَسْوَدُّ وُجُوْهٌ ۚ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اسْوَدَّتْ وُجُوْهُهُمْۗ اَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ اِيْمَانِكُمْ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

yauma tabyaḍḍu wujūhuw wa taswaddu wujūh(un), fa ammal-lażīnaswaddat wujūhuhum, akafartum ba‘da īmānikum fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum takfurūn(a).

तस्मिन् दिने प्रभाशुक्लवक्त्राणि विषादकृष्णवक्त्राणि च आसन् । यथा क्रूरकृष्णमुखाः (तेषां कृते उक्तम्) "किमर्थं भवन्तः विश्वासं कृत्वा अविश्वासं कुर्वन्ति? अतः अविश्वासस्य दण्डं अनुभवन्तु।

وَاَمَّا الَّذِيْنَ ابْيَضَّتْ وُجُوْهُهُمْ فَفِيْ رَحْمَةِ اللّٰهِ ۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wa ammal lażīnabyaḍḍat wujūhuhum fafī raḥmatillāh(i), hum fīhā khālidūn(a).

येषां च मुखं श्वेतम्, दीप्तिमत् च, ते अल्लाहस्य (स्वर्गस्य) अनुग्रहे सन्ति; ते तत्रैव तिष्ठन्ति।

تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَمَا اللّٰهُ يُرِيْدُ ظُلْمًا لِّلْعٰلَمِيْنَ

tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa mallāhu yurīdu ẓulmal lil-‘ālamīn(a).

एतानि अल्लाहस्य श्लोकाः सन्ति ये वयं भवद्भ्यः सम्यक् पठामः, अल्लाहः सर्वेषु लोकेषु (कस्यचित्) अन्यायं कर्तुम् न इच्छति।

وَلِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ ۗوَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ

wa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

स्वर्गेषु यत् किमपि पृथिव्यां च यत् किमपि अस्ति तत् अल्लाहस्य एव, सर्वाणि कार्याणि च अल्लाहस्य एव प्रत्यागच्छन्ति।

كُنْتُمْ خَيْرَ اُمَّةٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۗ وَلَوْ اٰمَنَ اَهْلُ الْكِتٰبِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُوْنَ وَاَكْثَرُهُمُ الْفٰسِقُوْنَ

kuntum khaira ummatin ukhrijat lin-nāsi ta'murūna bil-ma‘rūfi wa tanhauna ‘anil-munkari wa tu'minūna billāh(i), wa lau āmana ahlul-kitābi lakāna khairal lahum, minhumul-mu'minūna wa akṡaruhumul-fāsiqūn(a).

यूयं (मुस्लिमाः) मनुष्येभ्यः जातः उत्तमाः जनाः सन्ति, (यतोहि भवन्तः) यत् उचितं तत् आज्ञापयन्ति (करन्तु), दुष्टं च निषेधयन्ति, अल्लाहं च विश्वसन्ति। यदि पुस्तकस्य जनाः विश्वासं कृतवन्तः स्यात् तर्हि तेषां कृते श्रेयस्करं स्यात्। तेषु विश्वासिनः सन्ति, परन्तु तेषु अधिकांशः दुष्टाः जनाः सन्ति।

لَنْ يَّضُرُّوْكُمْ اِلَّآ اَذًىۗ وَاِنْ يُّقَاتِلُوْكُمْ يُوَلُّوْكُمُ الْاَدْبَارَۗ ثُمَّ لَا يُنْصَرُوْنَ

lay yaḍurrūkum illā ażā(n), wa iy yuqātilūkum yuwallūkumul-adbār(a), ṡumma lā yunṣarūn(a).

ते त्वां न क्षतिं करिष्यन्ति, यदि ते त्वां युद्धं कुर्वन्ति तर्हि ते अवश्यमेव पश्चात्तापं करिष्यन्ति, पराजिताः च भविष्यन्ति । तदा तेषां साहाय्यं न भविष्यति।

ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ اَيْنَ مَا ثُقِفُوْٓا اِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللّٰهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ الْاَنْبِۢيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ

Ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu aina mā ṡuqifū illā biḥablim minallāhi wa ḥablim minan-nāsi wa bā'ū bigaḍabim minallāhi wa ḍuribat ‘alaihimul-maskanah(tu), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnal-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).

ते यत्र यत्र सन्ति तत्र अपमानेन पूरिताः भवन्ति, यावत् ते अल्लाहस्य पाशं (धर्मं) मनुष्यैः सह पाशं (सन्धिं) (धारयन्ति)। ते अल्लाहस्य कोपं प्राप्य (सदा) दुःखेन पूरिताः आसन्। यतो हि ते अल्लाहस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति, नबीनां वधं च कुर्वन्ति, विना कस्यापि अधिकारस्य (समीचीनकारणम्)। अवज्ञाकारिणः सीमां लङ्घयन्ति च इति कारणम् ।

۞ لَيْسُوْا سَوَاۤءً ۗ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اُمَّةٌ قَاۤىِٕمَةٌ يَّتْلُوْنَ اٰيٰتِ اللّٰهِ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُوْنَ

laisū sawā'ā(n), min ahlil-kitābi ummatun qā'imatuy yatlūna āyātillāhi ānā'al-laili wa hum yasjudūn(a).

ते (सर्वथा) समानाः न सन्ति। पुस्तकस्य जनानां मध्ये एकः इमान्दारः समूहः अस्ति, ते रात्रौ अल्लाहस्य श्लोकान् पठन्ति, ते (अपि) प्रणामं कुर्वन्ति (प्रार्थनाम्)।

يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِۗ وَاُولٰۤىِٕكَ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yusāri‘ūna fil-khairāt(i), wa ulā'ika minaṣ-ṣāliḥīn(a).

ते अल्लाह-अन्तिम-दिने च विश्वासं कुर्वन्ति, यत् उचितं तत् आज्ञापयन्ति (करन्ति), दुष्कृतं च निषिद्धं कुर्वन्ति तथा च विविधानि सत्कर्माणि (कर्तुं) त्वरितम् कुर्वन्ति। ते पुण्यजनानाम् मध्ये सन्ति।

وَمَا يَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُّكْفَرُوْهُ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالْمُتَّقِيْنَ

wa mā yaf‘alūna min khairin falay yukfarūh(u), wallāhu ‘alīmum bil-muttaqīn(a).

यच्च ते सत्कर्म कुर्वन्ति, तत् कश्चित् न निराकरोति। अल्लाहः च ये पुण्यशीलाः सन्ति तेषां सर्वज्ञः अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ اَمْوَالُهُمْ وَلَآ اَوْلَادُهُمْ مِّنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna kafarū lan tugniya ‘anhum amwāluhum wa lā aulāduhum minallāhi syai'ā(n), wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

ननु ये अविश्वासं कुर्वन्ति, न तेषां धनं न च स्वसन्ततिः, ते अल्लाहस्य दण्डस्य किञ्चित् अपि प्रतिरोधं कर्तुं शक्नुवन्ति। ते नरकवासिनः, (तथा) तत्र स्थास्यन्ति शाश्वतम्।

مَثَلُ مَا يُنْفِقُوْنَ فِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيْحٍ فِيْهَا صِرٌّ اَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَاَهْلَكَتْهُ ۗ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللّٰهُ وَلٰكِنْ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

maṡalu mā yunfiqūna fī hāżihil-ḥayātid-dun-yā kamaṡali rīḥin fihā ṣirrun aṣābat ḥarṡa qaumin ẓalamū anfusahum fa ahlakath(u), wa mā ẓalamahumullāhu wa lākin anfusahum yaẓlimūn(a).

अस्मिन् लौकिकजीवने ते यत् धनं निवेशयन्ति तस्य दृष्टान्तः अत्यन्तं शीतलवायुयुक्तः वायुः इव अस्ति, यः आत्मनः अन्यायं कृतस्य जनानां वनस्पतयः (अन्तर्गतं) प्रहरति, ततः वायुः तान् नाशयति। अल्लाह तेषां अन्यायं न करोति, अपितु ये स्वयमेव अन्यायं कुर्वन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوْا بِطَانَةً مِّنْ دُوْنِكُمْ لَا يَأْلُوْنَكُمْ خَبَالًاۗ وَدُّوْا مَا عَنِتُّمْۚ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاۤءُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۖ وَمَا تُخْفِيْ صُدُوْرُهُمْ اَكْبَرُ ۗ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْاٰيٰتِ اِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżū biṭānatam min dūnikum lā ya'lūnakum khabālā(n), waddū mā ‘anittum, qad badatil-bagḍā'u min afwāhihim, wa mā tukhfī ṣudūruhum akbar(u), qad bayyannā lakumul-āyāti in kuntum ta‘qilūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! स्वपङ्क्तौ बहिः ये (समधर्मस्य) तेषां विश्वासपात्रान् मित्ररूपेण मा गृह्यताम्, यतः ते भवतः नित्यं क्लेशं जनयन्ति। ते तव विनाशं अन्विषन्ति। ननु तेषां मुखात् द्वेषः प्रकटितः, तेषां हृदयेषु यत् गोपितं तत् दुष्टतरम्। ननु वयं भवद्भ्यः (अस्माकं) श्लोकान् स्पष्टीकृतवन्तः, यदि भवन्तः अवगच्छन्ति।

هٰٓاَنْتُمْ اُولَاۤءِ تُحِبُّوْنَهُمْ وَلَا يُحِبُّوْنَكُمْ وَتُؤْمِنُوْنَ بِالْكِتٰبِ كُلِّهٖۚ وَاِذَا لَقُوْكُمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّاۖ وَاِذَا خَلَوْا عَضُّوْا عَلَيْكُمُ الْاَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ ۗ قُلْ مُوْتُوْا بِغَيْظِكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

hā antum ulā'i tuḥibbūnahum wa lā yuḥibbūnakum wa tu'minūna bil-kitābi kullih(ī), wa iżā laqūkum qālū āmannā, wa iżā khalau ‘aḍḍū ‘alaikumul-anāmila minal-gaiẓ(i), qul mūtū bigaiẓikum, innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

एवं भवतः ! भवन्तः तान् रोचन्ते, यद्यपि ते भवन्तं न रोचन्ते, भवन्तः सर्वेषु पुस्तकेषु विश्वासं कुर्वन्ति। त्वां मिलित्वा वयं विश्वसामः इति वदन्ति, एकान्ते च क्रुद्धाः त्वां द्वेष्टि इति कारणेन अङ्गुलीनां अग्रभागं दंशन्ति । कथयतु, "त्वं क्रोधात् म्रियसे!" ननु अल्लाहः हृदयस्य सर्वाणि विषयवस्तुनः सर्वज्ञः अस्ति।

اِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْۖ وَاِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَّفْرَحُوْا بِهَا ۗ وَاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا يَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ ࣖ

in tamsaskum ḥasanatun tasu'hum, wa in tuṣibkum sayyi'atuy yafraḥū bihā, wa in taṣbirū wa tattaqū lā yaḍurrukum kaiduhum syai'ā(n), innallāha bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).

यदि भवन्तः भद्रं प्राप्नुवन्ति तर्हि (अनिवार्यतया) ते दुःखिताः भविष्यन्ति, परन्तु यदि भवन्तः आपदां प्राप्नुवन्ति तर्हि ते तस्मिन् विषये प्रसन्नाः भविष्यन्ति। धैर्यं पुण्यं चेत् तेषां युक्तिः त्वां किञ्चिदपि न कष्टं करिष्यति । ननु तेषां सर्वेषु कार्येषु अल्लाहः सर्वव्यापी अस्ति।

وَاِذْ غَدَوْتَ مِنْ اَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِيْنَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ ۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌۙ

wa iż gadauka min ahlika tubawwi'ul-mu'minīna maqā‘ida lil-qitāl(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

तथा (स्मरतु), यदा भवान् (मुहम्मदः) प्रातःकाले प्रस्थितवान् तदा भवान् स्वपरिवारं त्यक्त्वा युद्धचौकेषु विश्वासिनां व्यवस्थां कृतवान्। अल्लाहः सर्वश्रवणः सर्वज्ञः अस्ति।

اِذْ هَمَّتْ طَّۤاىِٕفَتٰنِ مِنْكُمْ اَنْ تَفْشَلَاۙ وَاللّٰهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

iż hammat-ṭā'ifatāni minkum an tafsyalā, wallāhu waliyyuhumā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

यदा भवतः द्वौ समूहौ भयात् निवृत्तिम् इच्छति स्म, यदा अल्लाहः तेषां सहायकः आसीत्, तदा विश्वासिनः अल्लाहस्य उपरि विश्वासं कुर्वन्तु।

وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ بِبَدْرٍ وَّاَنْتُمْ اَذِلَّةٌ ۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa laqad naṣarakumullāhu bibadriw wa antum ażillah(tun), fattaqullāha la‘allakum tasykurūn(a).

तथा च खलु बदरयुद्धे अल्लाहः भवतः सहायतां कृतवान्, यद्यपि भवतः दुर्बलता आसीत्। अतः अल्लाहस्य भयं कुर्वन्तु, येन भवन्तः तस्य कृतज्ञतां ज्ञापयन्ति।

اِذْ تَقُوْلُ لِلْمُؤْمِنِيْنَ اَلَنْ يَّكْفِيَكُمْ اَنْ يُّمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلٰثَةِ اٰلَافٍ مِّنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ مُنْزَلِيْنَۗ

iż taqūlu lil-mu'minīna alay yakfiyakum ay yumiddakum rabbukum biṡalāṡati ālāfim minal-malā'ikati munzalīn(a).

(स्मरतु), यदा भवान् (हे मुहम्मदः) विश्वासिनां कृते अवदत्, “किं भवतः कृते पर्याप्तं नास्ति यत् अल्लाहः भवतः (स्वर्गात्) अवतरितैः त्रिसहस्रैः स्वर्गदूतैः सह साहाय्यं करोतु?”

بَلٰٓى ۙاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا وَيَأْتُوْكُمْ مِّنْ فَوْرِهِمْ هٰذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ اٰلَافٍ مِّنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ مُسَوِّمِيْنَ

balā, in taṣbirū wa tattaqū wa ya'tūkum min faurihim hāżā yumdidkum rabbukum bikhamsati ālāfim minal-malā'ikati musawwimīn(a).

“आम्” (पर्याप्तम्) । यदि भवान् धैर्यवान् पुण्यवान् च भवति यदा ते सहसा भवन्तं आक्रमयन्ति तर्हि अल्लाहः अवश्यमेव पञ्चसहस्रदूतैः चिह्नधारिभिः सहायं करिष्यति।

وَمَا جَعَلَهُ اللّٰهُ اِلَّا بُشْرٰى لَكُمْ وَلِتَطْمَىِٕنَّ قُلُوْبُكُمْ بِهٖ ۗ وَمَا النَّصْرُ اِلَّا مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِۙ

wa mā ja‘alahullāhu illā busyrā lakum wa litaṭma'inna qulūbukum bih(ī), wa man-naṣru illā min ‘indillāhil-‘azīzil-ḥakīm(i).

अल्लाहः च तत् (सुदृढीकरणस्य व्यवस्थां) न कृतवान्, केवलं युष्माकं कृते शुभसमाचाररूपेण विना, येन युष्माकं हृदयं निश्चलं भवेत्। तथा च अल्लाहस्य सर्वशक्तिमान् सर्वबुद्धिमानस्य विना अन्यः कोऽपि विजयः नास्ति।

لِيَقْطَعَ طَرَفًا مِّنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنْقَلِبُوْا خَاۤىِٕبِيْنَ

liyaqṭa‘a ṭarafam minal-lażīna kafarū au yakbitahum fa yanqalibū khā'ibīn(a).

(अल्लाहः बदरयुद्धे भवतः साहाय्यं कृतवान्, साहाय्यं च कृतवान्) अविश्वासिनः समूहं नाशयितुं, अथवा तेषां अपमानं कर्तुं, येन ते किमपि न प्राप्य पुनः आगच्छन्ति।

لَيْسَ لَكَ مِنَ الْاَمْرِ شَيْءٌ اَوْ يَتُوْبَ عَلَيْهِمْ اَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَاِنَّهُمْ ظٰلِمُوْنَ

laisa laka minal-amri syai'un au yatūba ‘alaihim au yu‘ażżibahum fa innahum ẓālimūn(a).

अल्लाहः तेषां पश्चातापं स्वीकुर्वति, अथवा दण्डं ददाति वा इति भवतः (मुहम्मदस्य) कार्यः नास्ति, यतः खलु ते अपराधिनः सन्ति।

وَلِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ يَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), yagfiru limay yasyā'u wa yu‘ażżibu may yasyā'(u), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

स्वर्गेषु यत् किमपि पृथिव्यां च अस्ति तत् अल्लाहस्य एव। यं इच्छति क्षमति, यच्छति च दण्डयति। अल्लाहः च क्षमाशीलः दयालुः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَأْكُلُوا الرِّبٰوٓا اَضْعَافًا مُّضٰعَفَةً ۖوَّاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَۚ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā ta'kulur-ribā aḍ‘āfam muḍā‘afah(tan), wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! सूदं द्विगुणं न खादन्तु अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु येन भवन्तः सफलाः भविष्यन्ति।

وَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِيْٓ اُعِدَّتْ لِلْكٰفِرِيْنَ ۚ

wattaqun-nāral latī u‘iddat lil-kāfirīn(a).

अविश्वासिनां कृते सज्जीकृतं नरकाग्निं च रक्षन्तु।

وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۚ

wa aṭī‘ullāha war-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).

तथा अल्लाहस्य रसूलस्य (मुहम्मदस्य) च आज्ञापालनं कुर्वन्तु, येन भवतः दया भविष्यति।

۞ وَسَارِعُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُۙ اُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِيْنَۙ

wa sāri‘ū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhas-samāwātu wal-arḍ(u), u‘iddat lil-muttaqīn(a).

क्षमायाचनां च त्वरस्व भगवतः, पुण्यानां कृते सज्जीकृतं द्यावापृथिवीविस्तृतं स्वर्गं प्राप्नुवन्तु।

الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ

al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

(अर्थात्) ये दानं कुर्वन्ति, सुगम-कष्ट-कालयोः, ये च क्रोध-निरोधाः, जनान् क्षमन्ति च। अल्लाहः च ये भद्रं कुर्वन्ति, तेषां प्रेम करोति,

وَالَّذِيْنَ اِذَا فَعَلُوْا فَاحِشَةً اَوْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللّٰهَ فَاسْتَغْفَرُوْا لِذُنُوْبِهِمْۗ وَمَنْ يَّغْفِرُ الذُّنُوْبَ اِلَّا اللّٰهُ ۗ وَلَمْ يُصِرُّوْا عَلٰى مَا فَعَلُوْا وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wal-lażīna iżā fa‘alū fāḥisyatan au ẓalamū anfusahum żakarullāha fastagfarū liżunūbihim, wa may yagfiruż-żunūba illallāh(u), wa lam yuṣirrū ‘alā mā fa‘alū wa hum ya‘lamūn(a).

तथा (अपि) ये यदा स्वयमेव जघन्यकार्यं वा अन्यायं वा कुर्वन्ति तदा (तत्क्षणमेव) अल्लाहस्य स्मरणं कुर्वन्ति, ततः स्वपापानां क्षमायाचनां कुर्वन्ति, अल्लाहं विहाय कोऽपि (अन्यः) स्वपापं क्षन्तुं शक्नोति? ते च ज्ञात्वा अस्मिन् पापे न गतवन्तः।

اُولٰۤىِٕكَ جَزَاۤؤُهُمْ مَّغْفِرَةٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَجَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗ وَنِعْمَ اَجْرُ الْعٰمِلِيْنَۗ

ulā'ika jazā'uhum magfiratum mir rabbihim wa jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa ni‘ma ajrul-‘āmilīn(a).

तेषां फलं भगवतः क्षमा भविष्यति, उद्यानानि च येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति, यत्र ते शाश्वतं स्थास्यन्ति। सत्कर्मकर्तृणां च (तत्) उत्तमं फलम्।

قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌۙ فَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ

qad khalat min qablikum sunan(un), fa sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).

ननु भवतः पुरतः (अल्लाहस्य) सुन्नताः गताः, अतः पृथिव्याः (सर्वकोणेषु) गत्वा पश्यन्तु यत् अङ्गीकुर्वतां (दूतानां) किं अन्तः अस्ति।

هٰذَا بَيَانٌ لِّلنَّاسِ وَهُدًى وَّمَوْعِظَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ

hāżā bayānul lin-nāsi wa hudaw wa mau‘iẓatul lil-muttaqīn(a).

एषा (कुरानः) सर्वेषां मानवजातेः कृते स्पष्टा सूचना अस्ति, ये च पुण्यशीलाः सन्ति तेषां कृते मार्गदर्शकः पाठः च अस्ति।

وَلَا تَهِنُوْا وَلَا تَحْزَنُوْا وَاَنْتُمُ الْاَعْلَوْنَ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa lā tahinū wa lā taḥzanū wa antumul-a‘launa in kuntum mu'minīn(a).

तथा च दुर्बलं मा (अनुभूय) मा (अपि) दुःखी भवतु, यतः भवन्तः सर्वोच्चाः (पदवीयां) सन्ति, यदि भवन्तः विश्वासिनः सन्ति।

اِنْ يَّمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهٗ ۗوَتِلْكَ الْاَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِۚ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاۤءَ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَۙ

iy yamsaskum qarḥun faqad massal-qauma qarḥum miṡluh(ū), wa tilkal-ayyāmu nudāwiluhā binan-nās(i), wa liya‘lamallāhul-lażīna āmanū wa yattakhiża minkum syuhadā'(u), wallāhu lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).

यदि भवान् (उहुदयुद्धे) व्रणं प्राप्तवान् तर्हि ते (बद्रयुद्धे) अपि तथैव व्रणं प्राप्तवन्तः। एते च समयाः (सफलतायाः विनाशस्य च) वयं जनानां मध्ये क्रमेण गच्छामः (यथा ते उपदिष्टाः भवेयुः), तथा च अल्लाहः विश्वासिनां (अविश्वासिनः) भेदं करोतु तथा च युष्माकं केचन (पतन्ति) शहीदं करोतु। अल्लाहः च अपराधिनां प्रेम न करोति।

وَلِيُمَحِّصَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَيَمْحَقَ الْكٰفِرِيْنَ

wa liyumaḥḥiṣallāhul-lażīna āmanū wa yamḥaqal-kāfirīn(a).

तथा च अल्लाहः मुसलमानान् (तेषां पापात्) शुद्धं कृत्वा काफिरान् नाशं करोतु।

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّٰهُ الَّذِيْنَ جَاهَدُوْا مِنْكُمْ وَيَعْلَمَ الصّٰبِرِيْنَ

am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya‘lamillāhul-lażīna jāhadū minkum wa ya‘lamaṣ-ṣābirīn(a).

किं भवन्तः मन्यन्ते यत् भवन्तः जन्नतं प्रविशन्ति यदा अल्लाहः अद्यापि भवद्भ्यः ये परिश्रमं कुर्वन्ति, रोगी च निश्चिन्ताः, तेषां निश्चयं न कृतवान्?

وَلَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَلْقَوْهُۖ فَقَدْ رَاَيْتُمُوْهُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ ࣖ

wa laqad kuntum tamannaunal-mauta min qabli an talqauh(u), faqad ra'aitumūhu wa antum tanẓurūn(a).

त्वं च खलु मृत्युं (शहादतस्य) आशां कुर्वन् आसीत् यत् त्वं तस्य मिलनात् पूर्वं; अतः (अधुना) भवन्तः खलु दृष्टवन्तः साक्षिणः च।

وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۗ اَفَا۟ىِٕنْ مَّاتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ ۗ وَمَنْ يَّنْقَلِبْ عَلٰى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَّضُرَّ اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗوَسَيَجْزِى اللّٰهُ الشّٰكِرِيْنَ

wa mā muḥammadun illā rasūl(un), qad khalat min qablihir-rusul(u), afa'im māta au qutilanqalabtum ‘alā a‘qābikum, wa may yanqalib ‘alā ‘aqibaihi falay yaḍurrallāha syai'ā(n), wa sayajzillāhusy-syākirīn(a).

मुहम्मदः च केवलं दूतः एव आसीत्; पूर्वं कतिपये प्रेरिताः गताः आसन् । यदि सः म्रियते वा हतः वा तर्हि भवन्तः पश्चात्तापं कुर्वन्ति वा (धर्मत्यागी)? यः पश्चात् गच्छति सः अल्लाहस्य किञ्चित् अपि हानिं न करिष्यति। ये कृतज्ञतां ज्ञापयन्ति तेषां प्रति अल्लाहः फलं दास्यति।

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ اَنْ تَمُوْتَ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ كِتٰبًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَنْ يُّرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهٖ مِنْهَاۚ وَمَنْ يُّرِدْ ثَوَابَ الْاٰخِرَةِ نُؤْتِهٖ مِنْهَا ۗ وَسَنَجْزِى الشّٰكِرِيْنَ

wa mā kāna linafsin an tamūta illā bi'iżnillāhi kitābam mu'ajjalā(n), wa may yurid ṡawābad-dun-yā nu'tihī minhā, wa may yurid ṡawābal-ākhirati nu'tihī minhā, wa sanajzisy-syākirīn(a).

तथा च प्रत्येकं जीवः अल्लाहस्य अनुमतिं विना, पूर्वनिर्धारितसमयरूपेण, न म्रियते। यस्मै संसारस्य फलमिच्छति तं तं (लौकिकं) फलं अवश्यं दास्यामः, यश्च परलोकस्य फलं इच्छेत्, तस्मै तत् (परलोकस्य) फलं दास्यामः, कृतज्ञतां च प्रदास्यामः।

وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ

wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).

कति च भविष्यद्वादिः स्वस्य पुण्यानुयायिनां बहूनां सह युद्धं कृतवान्। ते अल्लाहस्य मार्गे ये विपत्तयः अभवन् तेषां दुर्बलाः न अभवन्, न च तेषां हृदयं त्यक्तम्, न च ते (शत्रुणाम्) समर्पणं कृतवन्तः। अल्लाहः च रोगी प्रेम करोति।

وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوْا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَا وَاِسْرَافَنَا فِيْٓ اَمْرِنَا وَثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

wa mā kāna qauluhum illā an qālū rabbanagfir lanā żunūbanā wa isrāfanā fī amrinā wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

तेषां च वचनं किमपि नास्ति केवलं प्रार्थना एव, "अस्माकं भगवन्, अस्माकं पापं, अस्माकं कार्येषु अतिकर्माणि च क्षमस्व, अस्माकं स्थानं स्थापयतु, अविश्वासिनः विरुद्धं च अस्मान् साहाय्यं कुरु।

فَاٰتٰىهُمُ اللّٰهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْاٰخِرَةِ ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ

fa ātāhumullāhu ṡawābad-dun-yā wa ḥusna ṡawābil-ākhirah(ti), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

अतः अल्लाहः तेभ्यः इह संसारे फलं परलोकस्य च उत्तमं फलं दत्तवान्। तथा च अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये भद्रं कुर्वन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ تُطِيْعُوا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا يَرُدُّوْكُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوْا خٰسِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū in tuṭī‘ul-lażīna kafarū yaruddūkum ‘alā a‘qābikum fa tanqalibū khāsirīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! यदि त्वं अविश्वासिनः आज्ञापयसि तर्हि ते त्वां पार्ष्णिभ्यां प्रतिवर्तयिष्यन्ति, त्वं च हारिणां मध्ये भविष्यसि ।

بَلِ اللّٰهُ مَوْلٰىكُمْ ۚ وَهُوَ خَيْرُ النّٰصِرِيْنَ

balillāhu maulākum, wa huwa khairun-nāṣirīn(a).

परन्तु केवलं अल्लाह एव भवतः रक्षकः अस्ति, सः एव उत्तमः सहायकः अस्ति।

سَنُلْقِيْ فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِمَٓا اَشْرَكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا ۚ وَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ ۗ وَبِئْسَ مَثْوَى الظّٰلِمِيْنَ

sanulqī fī qulūbil-lażīna kafarur-ru‘ba bimā asyrakū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānā(n), wa ma'wāhumun nār(u), wa bi'sa maṡwaẓ-ẓālimīn(a).

ये अविश्वासं कुर्वन्ति तेषां हृदयेषु भयं स्थापयिष्यामः, यतः ते अल्लाहस्य सहभागिनः किमपि वस्तुनः सह सम्बध्दयन्ति यस्य विषये अल्लाहेन सूचना न प्रकाशिता। तेषां च पुनरागमनस्थानं नरकं भवति। तथा (अर्थात्) दुष्टतमं निवासस्थानं (अधर्मस्य) कृते।

وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّٰهُ وَعْدَهٗٓ اِذْ تَحُسُّوْنَهُمْ بِاِذْنِهٖ ۚ حَتّٰىٓ اِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَآ اَرٰىكُمْ مَّا تُحِبُّوْنَ ۗ مِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الْاٰخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۚ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ ۗ وَاللّٰهُ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ṣadaqakumullāhu wa‘dahū iż taḥussūnahum bi'iżnih(ī), ḥattā iżā fasyiltum wa tanāza‘tum fil-amri wa ‘aṣaitum mim ba‘di mā arākum mā tuḥibbūn(a), minkum may yurīdud-dun-yā wa minkum may yurīdul-ākhirah(ta), ṡumma ṣarafakum ‘anhum liyabtaliyakum, wa laqad ‘afā ‘ankum, wallāhu żū faḍlin ‘alal-mu'minīn(a).

तथा च ननु अल्लाहः भवद्भ्यः स्वप्रतिज्ञां पूर्णं कृतवान् यदा भवन्तः तान् तस्य अनुमतिं दत्तवन्तः यावत् भवन्तः दुर्बलाः विवादिताः च न आसन् तथा च अल्लाहः भवन्तं यत् रोचते तत् दर्शितवान् ततः परं दूतस्य आज्ञां उपेक्षितवन्तः। युष्मेषु लोककामिनोऽस्ति भवद्भिः (अपि) परलोककामकाः। तदा अल्लाहः भवन्तं परीक्षितुं तेभ्यः विमुखीकृतवान्, परन्तु सः भवन्तं यथार्थतया क्षमितवान्। तथा च अल्लाहस्य मुसलमानानां कृते दानानि (दत्तानि) सन्ति।

۞ اِذْ تُصْعِدُوْنَ وَلَا تَلْوٗنَ عَلٰٓى اَحَدٍ وَّالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ فِيْٓ اُخْرٰىكُمْ فَاَثَابَكُمْ غَمًّا ۢبِغَمٍّ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ اَصَابَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ

iż tuṣ‘idūna wa lā talwūna ‘alā aḥadiw war-rasūlu yad‘ūkum fī ukhrākum fa aṡābakum gammam bigammil likailā taḥzanū ‘alā mā fātakum wa lā mā aṣābakum, wallāhu khabīrum bimā taṣna‘ūn(a).

(स्मरतु) यदा भवन्तः धावन्ति स्म, कञ्चित् न पश्यन्ति स्म, यदा भवतः अन्येषु (मित्रेषु) यः दूतः (मुहम्मदः) आसीत् सः भवन्तं (पलायितसमूहं) आह्वयति स्म, तदा अल्लाहः भवन्तं दुःखस्य अनन्तरं दुःखं जनयति स्म, येन भवन्तः यत् पलायितं तस्य कृते (इतः परं) शोकं न कुर्वन्ति, यत् भवन्तः घटितवन्तः। तथा च अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अवगतः अस्ति।

ثُمَّ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ الْغَمِّ اَمَنَةً نُّعَاسًا يَّغْشٰى طَۤاىِٕفَةً مِّنْكُمْ ۙ وَطَۤاىِٕفَةٌ قَدْ اَهَمَّتْهُمْ اَنْفُسُهُمْ يَظُنُّوْنَ بِاللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ ۗ يَقُوْلُوْنَ هَلْ لَّنَا مِنَ الْاَمْرِ مِنْ شَيْءٍ ۗ قُلْ اِنَّ الْاَمْرَ كُلَّهٗ لِلّٰهِ ۗ يُخْفُوْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ مَّا لَا يُبْدُوْنَ لَكَ ۗ يَقُوْلُوْنَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الْاَمْرِ شَيْءٌ مَّا قُتِلْنَا هٰهُنَا ۗ قُلْ لَّوْ كُنْتُمْ فِيْ بُيُوْتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِيْنَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ اِلٰى مَضَاجِعِهِمْ ۚ وَلِيَبْتَلِيَ اللّٰهُ مَا فِيْ صُدُوْرِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِيْ قُلُوْبِكُمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

Ṡumma anzala ‘alaikum mim ba‘dil-gammi amanatan nu‘āsay yagsyā ṭā'ifatam minkum, wa ṭā'ifatun qad ahammathum anfusuhum yaẓunnūna billāhi gairal-ḥaqqi ẓanal-jāhiliyyah(ti), yaqūlūna hal lanā minal-amri min syai'(in), qul innal-amra kullahū lillāh(i), yukhfūna fī anfusihim mā lā yubdūna lak(a), yaqūlūna lau kāna lanā minal-amri syai'um mā qutilnā hāhunā, qul lau kuntum fī buyūtikum labarazal-lażīna kutiba ‘alaihimul-qatlu ilā maḍāji‘ihim, wa liyabtaliyallāhu mā fī ṣudūrikum wa liyumaḥḥiṣa mā fī qulūbikum, wallāhu ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

ततः भवतः दुःखेन आक्रान्तस्य अनन्तरं सः भवतः कृते एकं सुरक्षाभावं (निद्रारूपेण) प्रेषितवान् यत् भवतः समूहं आच्छादयति स्म, अन्यः समूहः तु स्वस्य विषये चिन्तितः आसीत् ते मन्यन्ते यत् अल्लाहस्य विषये यत् सत्यं नास्ति तत् अज्ञानी विचारः इव अस्ति। ते अवदन्, “अस्मिन् विषये अस्माभिः किमपि कर्तुं शक्यते वा?” (मुहम्मद) कथयतु, "ननु सर्वे विषयाः अल्लाहस्य हस्ते सन्ति।" ते हृदये निगूहन्ति यत् ते भवन्तं न प्रकाशयन्ति। ते अवदन् यत् यदि अस्मिन् विषये अस्माभिः किमपि कर्तुं शक्यते तर्हि वयम् अत्र न हता (पराजिताः) भवेम। कथयतु (मुहम्मदः) "भवता भवतः गृहे अस्ति चेदपि ये वधस्य नियताः सन्ति ते अवश्यमेव (अपि) बहिः आगमिष्यन्ति यत्र ते हताः आसन्।" अल्लाह (एतत् करोति) भवतः वक्षःस्थले यत् अस्ति तत् परीक्षितुं भवतः हृदये यत् अस्ति तत् शुद्धुं च। अल्लाहः च हृदयानाम् सर्वज्ञः अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِۙ اِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطٰنُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوْا ۚ وَلَقَدْ عَفَا اللّٰهُ عَنْهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ ࣖ

innal-lażīna tawallau minkum yaumal-taqal-jam‘ān(i), innamastazallahumusy-syaiṭānu biba‘ḍi mā kasabū, wa laqad ‘afallāhu ‘anhum, innallāha gafūrun ḥalīm(un).

ननु ये भवद्भिः मध्ये द्वयोः सेनायोः मध्ये समागमः (युद्धम्) अभवत् तदा ते वास्तवतः शैतानेन पटरीतः बहिः अभवन्, यतः तेषां (पूर्वं) केषुचित् त्रुटयः (पापाः) कृताः, परन्तु अल्लाहः तान् यथार्थतया क्षमितवान्। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَقَالُوْا لِاِخْوَانِهِمْ اِذَا ضَرَبُوْا فِى الْاَرْضِ اَوْ كَانُوْا غُزًّى لَّوْ كَانُوْا عِنْدَنَا مَا مَاتُوْا وَمَا قُتِلُوْاۚ لِيَجْعَلَ اللّٰهُ ذٰلِكَ حَسْرَةً فِيْ قُلُوْبِهِمْ ۗ وَاللّٰهُ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takūnū kal-lażīna kafarū wa qālū li'ikhwānihim iżā ḍarabū fil-arḍi au kānū guzzal lau kānū ‘indanā mā mātū wa mā qutilū, liyaj‘alallāhu żālika ḥasratan fī qulūbihim, wallāhu yuḥyī wa yumīt(u), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

हे विश्‍वासिनः ! मा अविश्वासिनः इव भवेयुः ये पृथिव्यां यात्रायां युद्धे वा भ्रातृभ्यः वदन्ति यत् यदि ते अस्माभिः सह तिष्ठन्ति स्म तर्हि ते न मृताः स्यात्, न हताः स्यात्। (शब्दैः) एवम्, यतः अल्लाहः तेषां हृदयेषु पश्चातापस्य भावः उत्पन्नं कर्तुम् इच्छति। अल्लाहः जीवनं ददाति मृत्युं च जनयति, अल्लाहः च भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य सर्वदर्शकः अस्ति।

وَلَىِٕنْ قُتِلْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

wa la'in qutiltum fī sabīlillāhi au muttum lamagfiratum minallāhi wa raḥmatun khairum mimmā yajma‘ūn(a).

तथा च, यदि भवन्तः अल्लाहस्य मार्गे पतन्ति वा म्रियन्ते वा, तर्हि खलु अल्लाहस्य क्षमा तस्य दया च (भवतः कृते) श्रेष्ठा स्यात् यत् ते यत् (लूटं) संग्रहयन्ति।

وَلَىِٕنْ مُّتُّمْ اَوْ قُتِلْتُمْ لَاِلَى اللّٰهِ تُحْشَرُوْنَ

wa la'im muttum au qutiltum la'ilallāhi tuḥsyarūn(a).

तथा च यदि भवन्तः म्रियन्ते वा पतन्ति वा तर्हि अवश्यमेव अल्लाहस्य समीपं भवन्तः सङ्गृहीताः भविष्यन्ति।

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ

fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).

अतः अल्लाहस्य कृपायाः कारणात् भवान् (मुहम्मदः) तेषां प्रति सौम्यः आसीत्। यदि त्वं कठिनं कार्यं करोषि, रूक्षहृदयं च धारयसि तर्हि ते भवतः परितः स्थितेभ्यः अवश्यमेव दूरं करिष्यन्ति । अतः क्षमस्व क्षमायाचना, अस्मिन् विषये तेषां परामर्शं च कुरुत। ततः यदा भवन्तः मनः निर्धारितवन्तः तदा अल्लाहस्य उपरि विश्वासं कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः तान् प्रेम्णा पश्यति ये तस्मिन् विश्वासं कुर्वन्ति।

اِنْ يَّنْصُرْكُمُ اللّٰهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ ۚ وَاِنْ يَّخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِيْ يَنْصُرُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

iy yanṣurkumullāhu falā gāliba lakum, wa iy yakhżulkum faman żal-lażī yanṣurukum mim ba‘dih(ī), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

यदि अल्लाहः भवतः साहाय्यं करोति तर्हि भवतः कोऽपि विजयः न शक्नोति; परन्तु यदि अल्लाहः भवन्तं परित्यजति तर्हि तदनन्तरं भवतः कोऽपि साहाय्यं कर्तुं शक्नोति? अतः विश्वासिनः केवलं अल्लाहस्य उपरि एव अवलम्बन्ते।

وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ اَنْ يَّغُلَّ ۗوَمَنْ يَّغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۚ ثُمَّ تُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa mā kāna linabiyyin ay yagull(a), wa may yaglul ya'ti bimā galla yaumal-qiyāmah(ti), ṡumma tuwaffā kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).

भविष्यद्वादिना च द्रोहः (युद्धलूटविषयेषु) असम्भवः। यः द्रोहं करोति सः अवश्यं पुनरुत्थानदिने द्रोहं कृत्वा आगमिष्यति। तदा सर्वेषां कृते यथाकृतं सम्यक् फलं दीयते, तेषां अन्यायः न भविष्यति।

اَفَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللّٰهِ كَمَنْۢ بَاۤءَ بِسَخَطٍ مِّنَ اللّٰهِ وَمَأْوٰىهُ جَهَنَّمُ ۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

afamanittaba‘a riḍwānallāhi kamam bā'a bisakhaṭim minallāhi wa ma'wāhu jahannam(u), wa bi'sal-maṣīr(u),

अतः किं कोऽपि व्यक्तिः अस्ति यः अल्लाहस्य प्रसन्नतां अनुसरति यथा अल्लाहात् क्रोधं आनेतुं नरकं स्वस्थानं च आनेतुं पुनः आगच्छति? तत् पुनरागमनस्य दुष्टतमं स्थानम्।

هُمْ دَرَجٰتٌ عِنْدَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌ ۢبِمَا يَعْمَلُوْنَ

hum darajātun ‘indallāh(i), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).

तेषां (स्थितिः) अल्लाहस्य समक्षं डिग्रीषु अस्ति, तेषां यत् कुर्वन्ति तस्य अल्लाहः सर्वदर्शकः अस्ति।

لَقَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَۚ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

laqad mannallāhu ‘alal-mu'minīna iż ba‘aṡa fīhim rasūlam min anfusihim yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmah(ta), wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).

ननु अल्लाहः मुसलमानानां कृते अनुग्रहं कृतवान् यदा (अल्लाहः) तेषु परस्परं दूतं (मुहम्मदं) प्रेषितवान्, यः तेभ्यः स्वस्य श्लोकान् पठितवान्, तेषां (आत्मान्) शुद्धं कृतवान्, पुस्तकं (कुरान) बुद्धिम् (सुन्नत) च उपदिष्टवान्, यद्यपि पूर्वं, ते स्पष्टदोषे आसन्।

اَوَلَمَّآ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَدْ اَصَبْتُمْ مِّثْلَيْهَاۙ قُلْتُمْ اَنّٰى هٰذَا ۗ قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اَنْفُسِكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

awa lammā aṣābatkum muṣībatun qad aṣabtum miṡlaihā, qultum annā hāżā, qul huwa min ‘indi anfusikum, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

किमर्थं च भवन्तः आश्चर्यचकिताः भवन्ति यदा भवन्तः विपत्तिः (उहुद्-नगरे पराजयः) आहन्ति, यदा भवन्तः बदर-नगरे स्वशत्रुषु द्विगुणं विपत्तिं कृतवन्तः? त्वं वदसि, “कुतः एषः (पराजयः) आगतः?” स्वतः एव इति वदन्तु। ननु अल्लाहस्य सर्वेषु विषयेषु अधिकारः अस्ति।

وَمَآ اَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِ فَبِاِذْنِ اللّٰهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِيْنَۙ

wa mā aṣābakum yaumal-taqal-jam‘āni fa bi'iżnillāhi wa liya‘lamal-mu'minīn(a).

यदा च सेनाद्वयं मिलितवन्तौ यत् भवतः उपरि अभवत् तत् अल्लाहस्य अनुमतिः आसीत्, अल्लाहः तेषां परीक्षणं करोतु ये सच्चिदानन्दविश्वासिनः आसन्।

وَلِيَعْلَمَ الَّذِيْنَ نَافَقُوْا ۖوَقِيْلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَوِ ادْفَعُوْا ۗ قَالُوْا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَّاتَّبَعْنٰكُمْ ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَىِٕذٍ اَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْاِيْمَانِ ۚ يَقُوْلُوْنَ بِاَفْوَاهِهِمْ مَّا لَيْسَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ ۗ وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُوْنَۚ

wa liya‘lamal-lażīna nāfaqū, wa qīla lahum ta‘ālau qātilū fī sabīlillāhi awidfa‘ū, qālū lau na‘lamu qitālal lattaba‘nākum, hum lil-kufri yauma'iżin aqrabu minhum lil-īmān(i), yaqūlūna bi'afwāhihim mā laisa fī qulūbihim, walllāhu a‘lamu bimā yaktumūn(a).

पाखण्डिनां परीक्षणार्थं च तेभ्यः उक्तं यत्, "आगच्छन्तु अल्लाहस्य मार्गे युद्धं कुर्वन्तु अथवा (स्वस्य) रक्षणं कुर्वन्तु।" ते अवदन्, "यदि वयं (कथं) युद्धं कर्तुं जानीमः तर्हि भवतः अनुसरणं करिष्यामः।" ते तस्मिन् दिने विश्वासस्य अपेक्षया अविश्वासस्य समीपे एव आसन्। हृदि यदनुरूपं तद् मुखेन वदन्ति। तथा च ते किं गोपयन्ति इति अल्लाहः अधिकं जानाति

اَلَّذِيْنَ قَالُوْا لِاِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوْا لَوْ اَطَاعُوْنَا مَا قُتِلُوْا ۗ قُلْ فَادْرَءُوْا عَنْ اَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

al-lażīna qālū li'ikhwānihim wa qa‘adū lau aṭā‘ūnā mā qutilū, qul fadra'ū ‘an anfusikumul-mauta in kuntum ṣādiqīn(a).

(ते) ये भ्रातृभ्यः उक्तवन्तः, ते च युद्धं न गतवन्तः, "यदि ते अस्मान् अनुसृत्य आसन् तर्हि ते न हताः स्यात्" इति। कथयतु, “यदि सत्यवादिनः सन्ति तर्हि मृत्युं निवारयन्तु” इति।

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتًا ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُوْنَۙ

wa lā taḥsabannal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi amwātā(n), bal aḥyā'un 'inda rabbihim yurzaqūn(a).

अल्लाहस्य मार्गे ये हता: सन्ति ते मृताः इति मा मन्यताम्; अपितु ते स्वेश्वरेण सह जीवन्ति, पोषणं प्राप्य।

فَرِحِيْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۙ وَيَسْتَبْشِرُوْنَ بِالَّذِيْنَ لَمْ يَلْحَقُوْا بِهِمْ مِّنْ خَلْفِهِمْ ۙ اَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۘ

fariḥīna bimā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa yastabsyirūna bil-lażīna lam yalḥaqū bihim min khalfihim, allā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

ते अल्लाहेन दत्तेन वरदानेन आनन्दयन्ति, ये पृष्ठतः तिष्ठन्ति, अद्यापि तेषां सह न सम्मिलिताः, तेषां कृते आनन्दयन्ति यत् तेषु भयं नास्ति, न च ते शोचिष्यन्ति।

۞ يَسْتَبْشِرُوْنَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ وَفَضْلٍۗ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ

yastabsyirūna bini‘matim minallāhi wa faḍl(in), wa annallāha lā yuḍī‘u ajral-mu'minīn(a).

ते अल्लाहस्य आशीर्वादेषु, वरदानेषु च आनन्दिताः भवन्ति। तथा च अवश्यं अल्लाहः विश्वासिनां फलं न अपव्ययति।

اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ

al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).

(अर्थात्) ये (उहुद-युद्धे) क्षतिग्रस्तानां अनन्तरं अल्लाहस्य दूतस्य च आज्ञापालनं कुर्वन्ति। तेषु शुभं कुर्वतां पुण्यानां च महत् फलं भविष्यति।

اَلَّذِيْنَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ اِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوْا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ اِيْمَانًاۖ وَّقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكِيْلُ

al-lażīna qāla lahumun-nāsu innan-nāsa qad jama‘ū lakum fakhsyauhum fa zādahum īmānā(n), wa qālū ḥasbunallāhu wa ni‘mal-wakīl(u).

(अर्थात्) ये (ये अल्लाहस्य दूतस्य च आज्ञापालनं कुर्वन्ति) ये जनाः तान् वदन्ति यत्, “जनाः (कुरैशस्य) युष्माकं विरुद्धं सेना सङ्गृहीतवन्तः, अतः तेभ्यः भयं कुर्वन्तु” तदा तेषां विश्वासः वर्धते, ते च वदन्ति यत्, “अल्लाहः अस्माकं कृते पर्याप्तः, सः एव सर्वोत्तमः रक्षकः अस्ति” इति।

فَانْقَلَبُوْا بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ وَفَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوْۤءٌۙ وَّاتَّبَعُوْا رِضْوَانَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ ذُوْ فَضْلٍ عَظِيْمٍ

fanqalabū bi ni‘matim minallāhi wa faḍlil lam yamsashum sū'(un), wattaba‘ū riḍwānallāh(i), wallahu żū faḍlin ‘aẓīm(in).

अतः ते अल्लाहस्य (महान) आशीर्वादं, उपहारं च गृहीत्वा प्रत्यागतवन्तः, ते आपदायाः आहतः न अभवन् तथा च ते अल्लाहस्य प्रसन्नतायाः अनुसरणं कृतवन्तः। ईश्वरस्य महती कृपा अस्ति।

اِنَّمَا ذٰلِكُمُ الشَّيْطٰنُ يُخَوِّفُ اَوْلِيَاۤءَهٗۖ فَلَا تَخَافُوْهُمْ وَخَافُوْنِ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

innamā żālikumusy-syaiṭānu yukhawwifu auliyā'ah(ū), falā takhāfūhum wa khāfūni in kuntum mu'minīn(a).

ननु ते केवलं पिशाचाः सन्ति ये स्वनिष्ठाभिः मित्रैः सह (भवन्तं) भयभीताः कुर्वन्ति, अतः तेभ्यः मा भयं कुरु, किन्तु मम भयं कुरुत, यदि भवन्तः विश्वासिनः सन्ति।

وَلَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِۚ اِنَّهُمْ لَنْ يَّضُرُّوا اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗ يُرِيْدُ اللّٰهُ اَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِى الْاٰخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌۚ

wa lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufr(i), innahum lay yaḍurrullāha syai'ā(n), yurīdullāhu allā yaj‘ala lahum ḥaẓẓan fil-ākhirati wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

तथा च जनानां चिन्ता न कुर्वन्तु ये सहजतया काफिरत्वेन पुनः आगच्छन्ति, वस्तुतः ते अल्लाहस्य किञ्चित् अपि हानिं न कुर्वन्ति। अल्लाह तेभ्यः परलोके भागं (पुरस्कारं) न दास्यति, तेषां महती दण्डः भविष्यति।

اِنَّ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْاِيْمَانِ لَنْ يَّضُرُّوا اللّٰهَ شَيْـًٔاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīnasytarawul-kufra bil-īmāni lay yaḍurrullāha syai'ā(n), wa lahum ‘ażābun alīm(un).

ननु ये श्रद्धया अविश्वासं क्रीणन्ति ते अल्लाहस्य किञ्चित् अपि हानिं न करिष्यन्ति, तेषां दुःखदं दण्डं च प्राप्स्यति।

وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّمَا نُمْلِيْ لَهُمْ خَيْرٌ لِّاَنْفُسِهِمْ ۗ اِنَّمَا نُمْلِيْ لَهُمْ لِيَزْدَادُوْٓا اِثْمًا ۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

wa lā yaḥsabannal-lażīna kafarū annamā numlī lahum khairul li'anfusihim, innamā numlī lahum liyazdādū iṡmā(n), wa lahum ‘ażābum muhīn(un).

न च अविश्वासिनः मन्यन्ते यत् अस्माभिः तेभ्यः यः समयः दत्तः सः तेषां कृते श्रेयस्करः अस्ति। खलु अस्माभिः तेभ्यः यः समयः दत्तः सः केवलं तेषां पापवृद्ध्यर्थं भवति, तेषां अपमानजनकं दण्डं प्राप्स्यति।

مَا كَانَ اللّٰهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِيْنَ عَلٰى مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّٰى يَمِيْزَ الْخَبِيْثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَجْتَبِيْ مِنْ رُّسُلِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖ ۚ وَاِنْ تُؤْمِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَلَكُمْ اَجْرٌ عَظِيْمٌ

mā kānallāhu liyażaral-mu'minīna ‘alā mā antum ‘alaihi ḥattā yamīzal-khabīṡa minaṭ-ṭayyib(i), wa mā kānallāhu liyuṭli‘akum ‘alal-gaibi wa lākinnallāha yajtabī mir rusulihī may yasyā'(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa in tu'minū wa tattaqū fa lakum ajrun ‘aẓīm(un).

अल्लाहः भवतः वर्तमानस्थितौ विश्वासिनः न त्यक्ष्यति, अतः सः दुष्टं सद्भ्यः च भेदं करोति। अल्लाहः भवन्तं अदृष्टं न दर्शयिष्यति, परन्तु अल्लाहः स्वस्य दूतानां मध्ये कस्य इच्छति इति चयनं करोति। अतः अल्लाहस्य तस्य दूतानां च विषये विश्वासं कुर्वन्तु। यदि भवतः श्रद्धा, धर्मपरायणता च अस्ति तर्हि भवतः महत् फलं प्राप्स्यति।

وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ

wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

ये च अल्लाहस्य अनुग्रहात् यत् दत्तं तस्य विषये कंजूसाः सन्ति, ते कदापि (कृपणता) तेषां कृते हितं इति न चिन्तयन्तु, यद्यपि (कृपणता) तेषां कृते दुष्टा अस्ति। ते यत् (निधिं) चिन्तयन्ति तत् पुनरुत्थानदिने (तेषां कण्ठेषु) लम्बयिष्यति। आकाशेषु पृथिव्यां च उत्तराधिकारः (यत् अस्ति) अल्लाहस्य एव अस्ति। भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्मिन् अल्लाहः सावधानः अस्ति।

لَقَدْ سَمِعَ اللّٰهُ قَوْلَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ فَقِيْرٌ وَّنَحْنُ اَغْنِيَاۤءُ ۘ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوْا وَقَتْلَهُمُ الْاَنْۢبِيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۙ وَّنَقُوْلُ ذُوْقُوْا عَذَابَ الْحَرِيْقِ

laqad sami‘allāhu qaulal-lażīna qālū innallāha faqīruw wa naḥnu agniyā'(u), sanaktubu mā qālū wa qatlahumul-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), wa naqūlu żūqū ‘ażābal-ḥarīq(i).

ननु अल्लाहः जनानां (यहूदीनां) वचनं श्रुतवान् ये वदन्ति यत् "ननु अल्लाहः दरिद्रः अस्ति, वयं च धनिनः स्मः।" तेषां वचनं, तेषां भविष्यद्वादिनां वधस्य कर्माणि च वयं सम्यक् (न्याय्यकारणम्) अभिलेखयिष्यामः, वयं च (तेषां कृते) वक्ष्यामः यत्, "भवतः ज्वलन्तं यातनाम् आस्वादयन्तु!

ذٰلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْكُمْ وَاَنَّ اللّٰهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيْدِۚ

Żālika bimā qaddamat aidīkum wa annallāha laisa biẓallāmil lil-‘abīd(i).

एतत् भवतः स्वहस्तेन कृतस्य कारणात् अस्ति, ननु अल्लाहः स्वसेवकानां कृते अन्यायं न करोति।

اَلَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ عَهِدَ اِلَيْنَآ اَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُوْلٍ حَتّٰى يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ ۗ قُلْ قَدْ جَاۤءَكُمْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِيْ بِالْبَيِّنٰتِ وَبِالَّذِيْ قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوْهُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

al-lażīna qālū innallāha ‘ahida ilainā allā nu'mina lirasūlin ḥattā ya'tiyanā biqurbānin ta'kuluhun-nār(u), qul qad jā'akum rusulum min qablī bil-bayyināti wa bil-lażī qultum falima qataltumūhum in kuntum ṣādiqīn(a).

(अर्थात्) ये (यहूदी) वदन्ति यत्, "ननु अल्लाहः अस्मान् आज्ञापितवान् यत् वयं दूते विश्वासं न कुर्मः, यावत् सः अस्मान् अग्निना भक्षितं बलिदानं न आनयति। (मुहम्मद) कथयतु, "ननु मम पूर्वं कतिपये दूताः भवतः समीपम् आगताः, (सह) स्पष्टं प्रमाणम् आनयन् यत् भवता उक्तं तत् आनयन्, परन्तु यदि भवान् सत्यवादिनः जनाः आसन् तर्हि किमर्थं तान् मारितवन्तः।

فَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ جَاۤءُوْ بِالْبَيِّنٰتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتٰبِ الْمُنِيْرِ

fa in każżabūka faqad kużżiba rusulum min qablika jā'ū bil-bayyināti waz-zuburi wal-kitābil-munīr(i).

अतः यदि ते भवन्तं (मुहम्मदं) प्रति मृषा वदन्ति, तर्हि (जानीन्तु यत्) भवतः पूर्वं प्रेरिताः अपि (अपि) मृषावादिताः आसन्, ते वास्तविकचमत्काराः, जुबुरं पुस्तकं च आनयन्ति स्म यत् सम्यक् व्याख्यानं ददाति।

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَاِنَّمَا تُوَفَّوْنَ اُجُوْرَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَاُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ ۗ وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa innamā tuwaffauna ujūrakum yaumal-qiyāmah(ti), faman zuḥziḥa ‘anin-nāri wa udkhilal-jannata faqad fāz(a), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).

प्रत्येकं जीवात्मा मृत्युं आस्वादयिष्यति। न्यायदिने एव च भवतः सम्यक् फलं दास्यति। नरकात् दूरं स्थाप्य स्वर्गं खलु जयमाप्नोति। लौकिकजीवनं केवलं वञ्चनसुखम् एव।

۞ لَتُبْلَوُنَّ فِيْٓ اَمْوَالِكُمْ وَاَنْفُسِكُمْۗ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْٓا اَذًى كَثِيْرًا ۗ وَاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ

latublawunna fī amwālikum wa anfusikum, wa latasma‘unna minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wa minal-lażīna asyrakū ażan kaṡīrā(n), wa in taṣbirū wa tattaqū fa inna żālika min ‘azmil-umūr(i).

भवतः धनेन आत्मनः च परीक्षणं अवश्यं भविष्यति। अवश्यं च भवन्तः येभ्यः पूर्वं पुस्तकं दत्ताः आसन्, तेभ्यः मुश्रिकेभ्यः च बहवः अतीव आहताः वचनानि श्रोष्यन्ति। यदि त्वं धैर्यवान् पुण्यवान् च असि तर्हि खलु तानि वस्तूनि प्राधान्यानि (भवितव्यानि) सन्ति।

وَاِذْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَتُبَيِّنُنَّهٗ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُوْنَهٗۖ فَنَبَذُوْهُ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُوْنَ

wa iż akhażallāhu mīṡāqal-lażīna ūtul-kitāba latubayyinunnahū lin-nāsi wa lā taktumūnah(ū), fa nabażūhu warā'a ẓuhūrihim wasytarau bihī ṡamanan qalīlā(n), fa bi'sa mā yasytarūn(a).

तथा च (स्मरतु), यदा अल्लाहः तेषां कृते प्रतिज्ञां गृहीतवान् येषां पुस्तकं (अर्थात्) "भवद्भिः तत् (पुस्तकस्य विषयवस्तु) जनानां कृते यथार्थतया व्याख्यातव्यं, न च गोपनीयम्" तदा ते (प्रतिज्ञां) पृष्ठतः क्षिप्तवन्तः सस्तेन मूल्येन विक्रीतवन्तः। अतः सः एव दुष्टतमः प्रकारः क्रयविक्रयः ते कुर्वन्ति।

لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَفْرَحُوْنَ بِمَآ اَتَوْا وَّيُحِبُّوْنَ اَنْ يُّحْمَدُوْا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوْا فَلَا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفَازَةٍ مِّنَ الْعَذَابِۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

lā taḥsabannal-lażīna yafraḥūna bimā atau wa yuḥibbūna ay yuḥmadū bimā lam yaf‘alū falā taḥsabannahum bimafāzatim minal-‘ażāb(i), wa lahum ‘ażābun alīm(un).

ये स्वकृते हर्षयन्ति, अकृतेषु स्तुतिं रोचन्ते, ते दण्डात् मुक्ताः भविष्यन्ति इति कदापि न चिन्तयन्तु। ते दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः।

وَلِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

wa lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

आकाशस्य पृथिव्याः च राज्यं अल्लाहस्य एव अस्ति; अल्लाहः च सर्वेषु विषयेषु सर्वशक्तिमान् अस्ति।

اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۙ

inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri la'āyātil li'ulil-albāb(i).

ननु द्यावापृथिव्याः सृष्टौ, रात्रौ दिवा च पर्याये च चिह्नानि (अल्लाहस्य माहात्म्यस्य) सन्ति ये अवगच्छन्ति,

الَّذِيْنَ يَذْكُرُوْنَ اللّٰهَ قِيَامًا وَّقُعُوْدًا وَّعَلٰى جُنُوْبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُوْنَ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هٰذَا بَاطِلًاۚ سُبْحٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

al-lażīna yażkurūnallāha qiyāmaw wa qu‘ūdaw wa ‘alā junūbihim wa yatafakkarūna fi khalqis-samāwāti wal-arḍ(i), rabbanā mā khalaqta hāżā bāṭilā(n), subḥānaka fa qinā ‘ażāban-nār(i).

(अर्थात्) ये स्थिताः, उपविष्टाः वा शयने वा अल्लाहस्य स्मरणं कुर्वन्ति, ते च स्वर्गस्य पृथिव्याः च सृष्टेः विषये चिन्तयन्ति (यत् वदन्ति) "अस्माकं प्रभु, त्वया एतत् सर्वं व्यर्थं न निर्मितम्, महिमा भवतः, अस्मान् नरकस्य दण्डात् रक्षतु।

رَبَّنَآ اِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ اَخْزَيْتَهٗ ۗ وَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ

rabbanā innaka man tudkhilin-nāra faqad akhzaitah(ū), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).

अस्माकं भगवन् खलु यं नरकं स्थापयसि, तर्हि खलु त्वया अपमानितः, न च दुष्कृतस्य सहायकः अस्ति।

رَبَّنَآ اِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُّنَادِيْ لِلْاِيْمَانِ اَنْ اٰمِنُوْا بِرَبِّكُمْ فَاٰمَنَّا ۖرَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّاٰتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْاَبْرَارِۚ

rabbanā innanā sami‘nā munādiyay yunādī lil-īmāni an āminū birabbikum fa āmannā, rabbanā fagfir lanā żunūbanā wa kaffir ‘annā sayyi'ātinā wa tawaffanā ma‘al-abrār(i).

हे अस्माकं प्रभु, खलु वयं तान् श्रुतवन्तः ये श्रद्धां आह्वयन्ति स्म, "भवतः प्रभुं विश्वसतु" इति, अतः वयम् अपि विश्वासं कृतवन्तः। पापं क्षमस्व दोषान् मेटय भक्तैः सह नः प्रभो जहि ।

رَبَّنَا وَاٰتِنَا مَا وَعَدْتَّنَا عَلٰى رُسُلِكَ وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيْعَادَ

rabbanā wa ātinā mā wa‘attanā ‘alā rusulika wa lā tukhzinā yaumal-qiyāmah(ti), innaka lā tukhliful-mī‘ād(a).

दूतैः प्रतिज्ञातं नः प्रभो देहि । न च अस्मान् कयामतदिने अपमानं कुरु। सत्यं त्वं कदापि प्रतिज्ञां न भङ्गयसि” इति ।

فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ اَنِّيْ لَآ اُضِيْعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنْكُمْ مِّنْ ذَكَرٍ اَوْ اُنْثٰى ۚ بَعْضُكُمْ مِّنْۢ بَعْضٍ ۚ فَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا وَاُخْرِجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَاُوْذُوْا فِيْ سَبِيْلِيْ وَقٰتَلُوْا وَقُتِلُوْا لَاُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّاٰتِهِمْ وَلَاُدْخِلَنَّهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۚ ثَوَابًا مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الثَّوَابِ

fastajāba lahum rabbuhum annī lā uḍī‘u ‘amala ‘āmilim minkum min żakarin au unṡā, ba‘ḍukum mim ba‘ḍ(in), fal-lażīna hājarū wa ukhrijū min diyārihim wa ūżū fī sabīlī wa qātalū wa qutilū la'ukaffiranna ‘anhum sayyi'ātihim wa la udkhilannahum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), ṡawābam min ‘indillāh(i), wallāhu ‘indahū ḥusnuṡ-ṡawāb(i).

अतः तेषां प्रभुः तेषां याचनाम् अङ्गीकृतवान् (इत्यनेन) "ननु युष्माकं कश्चित् शुभं कुर्वन् पुरुषः स्त्री वा (यतोहि) केचित् अन्येभ्यः (अवतराः) सन्ति। अतः ये प्रवासं कृतवन्तः, स्वगृहात् निष्कासिताः, मम मार्गे क्षतिग्रस्ताः, युद्धं कृतवन्तः, हताः च, तेषां दुष्कृतं विलिख्य अधः उद्यानेषु प्रवेशं करिष्यामि या नद्यः प्रवहन्ति, अल्लाहस्य फलरूपेण च अल्लाहस्य समीपे सत्फलम् अस्ति।”

لَا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِى الْبِلَادِۗ

lā yagurrannaka taqallubul-lażīna kafarū fil-bilād(i).

अविश्वासिनः (चलन्ति) भूमितः कदापि न वञ्चिताः भवन्तु।

مَتَاعٌ قَلِيْلٌ ۗ ثُمَّ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ ۗوَبِئْسَ الْمِهَادُ

matā‘un qalīl(un), ṡumma ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-mihād(u).

इदं केवलं अस्थायी सुखम्, तर्हि तेषां पुनरागमनस्थानं नरकं भवति। (जहानं) दुष्टं यथा दुष्टं निवासस्थानम्।

لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا نُزُلًا مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ وَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّلْاَبْرَارِ

lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā nuzulam min ‘indillāh(i), wa mā ‘indallāhi khairul lil-abrār(i).

परन्तु ये स्वप्रभुं भयभीताः सन्ति, ते स्वर्गं प्राप्नुयुः यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, ते अल्लाहस्य उपहाररूपेण तत्र तिष्ठन्ति। अल्लाहस्य च यत् अस्ति तत् भक्तानां कृते श्रेयस्करम्।

وَاِنَّ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَمَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ خٰشِعِيْنَ لِلّٰهِ ۙ لَا يَشْتَرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

wa inna min ahlil-kitābi lamay yu'minu billāhi wa mā unzila ilaikum wa mā unzila ilaihim khāsyi‘īna lillāh(i), lā yasytarūna bi'āyātillāhi ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika lahum ajruhum ‘inda rabbihim, innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).

तथा च खलु पुस्तकस्य जनानां मध्ये केचन सन्ति ये अल्लाहस्य विषये विश्वासं कुर्वन्ति, भवद्भ्यः यत् प्रकटितम्, यत् तेभ्यः प्रकाशितं च, यतः ते अल्लाहस्य प्रति विनयशीलाः सन्ति, ते च अल्लाहस्य श्लोकानां सस्तेन मूल्येन व्यापारं न कुर्वन्ति। ते स्वेश्वरात् फलं प्राप्नुयुः। ननु अल्लाहः स्वगणनासु अतीव शीघ्रः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اصْبِرُوْا وَصَابِرُوْا وَرَابِطُوْاۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ

yā ayyuhal-lażīna āmanuṣbirū wa ṣābirū wa rabiṭū, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! धैर्यं धारयन्तु धैर्यं च सुदृढां कुर्वन्तु तथा च सजगः (स्वदेशस्य सीमासु) तिष्ठन्तु, अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु येन भवन्तः भाग्यवन्तः भविष्यन्ति।