Q.S अत-तौबाः (اَلتَّوْبَة) - 129 श्लोकसंख्या

بَرَاۤءَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖٓ اِلَى الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَۗ

barā'atum minallāhi wa rasūlihī ilal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīn(a).

(एतत् वचनम्) अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च सम्बन्धं विच्छिन्नं तेषां मुश्रिकाणां प्रति येषां सह भवन्तः (तेषां सह) सम्झौतां कृतवन्तः।

فَسِيْحُوْا فِى الْاَرْضِ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۙوَاَنَّ اللّٰهَ مُخْزِى الْكٰفِرِيْنَ

fasīḥū fil-arḍi arba‘ata asyhuriw wa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa anallāha mukhzil-kāfirīn(a).

अतः चतुर्मासान् यावत् पृथिव्यां यात्रां कुर्वन्तु तथा च ज्ञातव्यं यत् भवन्तः अल्लाहं दुर्बलं कर्तुं न शक्नुवन्ति, अल्लाहः च काफिरान् अपमानयति।

وَاَذَانٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖٓ اِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْاَكْبَرِ اَنَّ اللّٰهَ بَرِيْۤءٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ەۙ وَرَسُوْلُهٗ ۗفَاِنْ تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۚ وَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ

wa ażānum minallāhi wa rasūlihī ilan-nāsi yaumal-ḥajjil akbari annallāha barī'um minal-musyrikīn(a), wa rasūluh(ū), fa in tubtum fa huwa khairul lakum, wa in tawallaitum fa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa basysyiril-lażīna kafarū bi‘ażābin alīm(in).

तथा च महान् हजदिने अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च मानवजातेः कृते एकः आज्ञापत्रः (सूचना) यत् खलु अल्लाहः तस्य दूतः च मुश्रिकाणां मुक्ताः सन्ति। ततः यदि यूयं (मशरिकाः) पश्चातापं कुर्वन्ति तर्हि भवद्भ्यः श्रेयस्करम्, यदि च भवन्तः निवर्तन्ते तर्हि ज्ञातव्यं यत् भवन्तः अल्लाहं दुर्बलं कर्तुं न शक्नुवन्ति। अविश्वासिनः च सुसमाचारं ददातु (यत् ते प्राप्नुयुः) दुःखदं दण्डं।

اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوْكُمْ شَيْـًٔا وَّلَمْ يُظَاهِرُوْا عَلَيْكُمْ اَحَدًا فَاَتِمُّوْٓا اِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ اِلٰى مُدَّتِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ

illal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīna ṡumma lam yanquṣūkum syai'aw wa lam yuẓāhirū ‘alaikum aḥadan fa atimmū ilaihim ‘ahdahum ilā muddatihim, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).

व्यतिरिक्त ये मुश्रिकाः भवद्भिः सह सम्झौतां कृतवन्तः तेषां (सम्झौतेः विषयवस्तु) किञ्चित् अपि न्यूनीकरणं न कृतं न च (न च) तेषां भवतः वैरिणः कस्यचित् साहाय्यं कृतम्, ततः तेषां प्रति प्रतिज्ञां यावत् समयसीमापर्यन्तं पूरयन्तु। ननु अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये पुण्यशीलाः सन्ति।

فَاِذَا انْسَلَخَ الْاَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَيْثُ وَجَدْتُّمُوْهُمْ وَخُذُوْهُمْ وَاحْصُرُوْهُمْ وَاقْعُدُوْا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍۚ فَاِنْ تَابُوْا وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ فَخَلُّوْا سَبِيْلَهُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

fa iżansalakhal-asyhurul-ḥurumu faqtulul-musyrikīna ḥaiṡu wajattumūhum wa khużūhum waḥṣurūhum waq‘udū lahum kulla marṣad(in), fa in tābū wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātawuz-zakāta fa khallū sabīlahum, innallāha gafūrur raḥīm(un).

यदा हरममासाः समाप्ताः भवन्ति तदा यत्र यत्र मुश्रिकान् लभन्ते तत्र तत्र युद्धं कृत्वा तान् गृहीत्वा परितः कृत्वा प्रेक्षकेषु दृष्टिः स्थापयन्तु। यदि ते पश्चात्तापं कृत्वा नमाजं कुर्वन्ति, जकातं च कुर्वन्ति तर्हि तेभ्यः स्वतन्त्रतां ददातु। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

وَاِنْ اَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ اسْتَجَارَكَ فَاَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلٰمَ اللّٰهِ ثُمَّ اَبْلِغْهُ مَأْمَنَهٗ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa in aḥadum minal-musyrikīnastajāraka fa ajirhu ḥattā yasma‘a kalāmallāhi ṡumma ablighu ma'manah(ū), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘lamūn(a).

यदि च कश्चित् मुश्रिकः भवतः रक्षणं याचते तर्हि तस्य रक्षणं कुर्वन्तु येन सः अल्लाहस्य वचनं शृणोति, ततः तस्य कृते सुरक्षितस्थानं प्रति तं अनुसृत्य गच्छन्तु। तद् अविज्ञातजनत्वात् ।

كَيْفَ يَكُوْنُ لِلْمُشْرِكِيْنَ عَهْدٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعِنْدَ رَسُوْلِهٖٓ اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِۚ فَمَا اسْتَقَامُوْا لَكُمْ فَاسْتَقِيْمُوْا لَهُمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ

kaifa yakūnu lil-musyrikīna ‘ahdun ‘indallāhi wa ‘inda rasūlihī illal-lażīna ‘āhattum ‘indal-masjidil-ḥarām(i), famastaqāmū lakum fastaqīmū lahum, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).

अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च सह मुश्रिकैः सह कथं सम्झौता (सुरक्षितः) भवितुम् अर्हति, येषां सह भवता भव्यमस्जिदस्य (हुदैबियाह) समीपे सम्झौता (तेषां सह) कृता, तेषां सह व्यतिरिक्तं, अतः यावत् ते भवतः प्रति प्रामाणिकतया कार्यं कुर्वन्ति तावत् भवतः प्रति प्रामाणिकतया (अपि) कार्यं कर्तव्यम्। ननु अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये पुण्यशीलाः सन्ति।

كَيْفَ وَاِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ لَا يَرْقُبُوْا فِيْكُمْ اِلًّا وَّلَا ذِمَّةً ۗيُرْضُوْنَكُمْ بِاَفْوَاهِهِمْ وَتَأْبٰى قُلُوْبُهُمْۚ وَاَكْثَرُهُمْ فٰسِقُوْنَۚ

kaifa wa iy yaẓharū ‘alaikum lā yarqubū fīkum illaw wa lā żimmah(tan), yurḍūnakum bi'afwāhihim wa ta'bā qulūbuhum, wa akṡaruhum fāsiqūn(a).

कथं सम्भवति (एतादृशः सम्झौता अस्ति इति), यद्यपि ते भवतः उपरि विजयं प्राप्नुवन्ति तथापि ते भवता सह ज्ञातिसम्बन्धं न धारयिष्यन्ति, सम्झौतां न (न श्रोष्यन्ति)। मुखेन त्वां प्रीणयन्ति हृदयं तु तिरस्कुर्वन्ति । तेषु अधिकांशः दुष्टाः जनाः सन्ति (प्रतिज्ञां न पालयन्ति)।

اِشْتَرَوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا فَصَدُّوْا عَنْ سَبِيْلِهٖۗ اِنَّهُمْ سَاۤءَ مَاكَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

isytarau bi'āyātillāhi ṡaman qalīlan fa ṣaddū ‘an sabīlih(ī), innahum sā'a mā kānū ya‘malūn(a).

ते अल्लाहस्य श्लोकान् अल्पमूल्येन विक्रयन्ति, अल्लाहस्य मार्गात् (जनानाम्) बाधां कुर्वन्ति। ननु ते यत् कुर्वन्ति तत् दुष्टम्।

لَا يَرْقُبُوْنَ فِيْ مُؤْمِنٍ اِلًّا وَّلَا ذِمَّةً ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُعْتَدُوْنَ

lā yarqubūna fī mu'minin illaw wa lā żimmah(tan),ulā'ika humul-mu‘tadūn(a)

ते विश्वासिभिः सह ज्ञातित्वं (सम्बन्धं) न धारयन्ति, सम्झौतां न (न च शृण्वन्ति)। ते च परिधितः परं गच्छन्ति।

فَاِنْ تَابُوْا وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ فَاِخْوَانُكُمْ فِى الدِّيْنِ ۗوَنُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fa in tābū wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātawuz-zakāta fa ikhwānukum fid-dīn(i), wa nufaṣṣīlul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

यदि च ते पश्चात्तापं कुर्वन्ति, नमाजं स्थापयन्ति, जकातं च ददति तर्हि (ते) धर्मे भवतः भ्रातरः सन्ति। ज्ञातस्य जनानां कृते वयं श्लोकान् स्पष्टं कुर्मः।

وَاِنْ نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ فَقَاتِلُوْٓا اَىِٕمَّةَ الْكُفْرِۙ اِنَّهُمْ لَآ اَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُوْنَ

wa in nakaṡū aimānahum mim ba‘di ‘ahdihim wa ṭa‘anū fī dīnikum fa qātilū a'immatal-kufr(i), innahum lā aimāna lahum la‘allahum yantahūn(a).

यदि च ते सम्झौतेन अनन्तरं शपथं भङ्गयन्ति, भवतः धर्मस्य अपमानं कुर्वन्ति तर्हि तान् काफिरनेतृभिः सह युद्धं कुर्वन्तु। वस्तुतः ते जनाः सन्ति ये स्वप्रतिज्ञां पालयितुम् न शक्नुवन्ति, आशास्ति ते निवर्तयिष्यन्ति।

اَلَا تُقَاتِلُوْنَ قَوْمًا نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوْا بِاِخْرَاجِ الرَّسُوْلِ وَهُمْ بَدَءُوْكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ اَتَخْشَوْنَهُمْ ۚفَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشَوْهُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

alā tuqātilūna qauman nakaṡū aimānahum wa hammū bi'ikhrājir-rasūli wa hum bada'ūkum awwala marrah(tin), atakhsyaunahum, fallāhu aḥaqqu an takhsyauhu in kuntum mu'minīn(a).

ये शपथं (प्रतिज्ञां) भङ्गं कृतवन्तः, दूतं निष्कासयितुं योजनां कृतवन्तः, ये च प्रथमं त्वां युद्धं कृतवन्तः, तेषां युद्धं किमर्थं न करोषि? किं भवन्तः तेभ्यः भीताः सन्ति, यदा अल्लाहः एव भवतः भयस्य अधिकः अधिकारः अस्ति, यदि भवन्तः विश्वासिनः सन्ति?

قَاتِلُوْهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّٰهُ بِاَيْدِيْكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُوْرَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِيْنَۙ

qātilūhum yu‘ażżibhumullāhu bi'aidīkum wa yukhzihim wa yanṣurkum ‘alaihim wa yasyfi ṣudūra qaumim mu'minīn(a).

तेषां विरुद्धं युद्धं कुरुत, अवश्यं अल्लाहः तान् भवतः हस्तेन (अभिलाषेण) पीडयिष्यति तथा च सः तान् अपमानयिष्यति तथा च भवतः (विजयेन) तेषां उपरि साहाय्यं करिष्यति, विश्वासिनां हृदयं च मुक्तं करिष्यति।

وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوْبِهِمْۗ وَيَتُوْبُ اللّٰهُ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa yużhib gaiẓa qulūbihim, wa yatūbullāhu ‘alā may yasyā'(u), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

तेषां हृदयस्य (विश्वासिनः) क्रोधं च दूरीकरोति। अल्लाहः च येषां इच्छति तेषां पश्चात्तापं स्वीकुर्वति। अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تُتْرَكُوْا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّٰهُ الَّذِيْنَ جَاهَدُوْا مِنْكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلَا رَسُوْلِهٖ وَلَا الْمُؤْمِنِيْنَ وَلِيْجَةً ۗوَاللّٰهُ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

am ḥasibtum an tutrakū wa lammā ya‘lamillāhul-lażīna jāhadū minkum wa lam yattakhiżū min dūnillāhi wa lā rasūlihī wa lal-mu'minīna walījah(tan), wallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).

किं भवन्तः मन्यन्ते यत् भवन्तः एकान्ते एव अवशिष्टाः भविष्यन्ति, यदा तु अल्लाहः अद्यापि भवद्भ्यः तान् न ज्ञापितवान् ये परिश्रमं कुर्वन्ति, अल्लाहस्य, तस्य दूतस्य, विश्वासिनां च अतिरिक्तं न निष्ठावान् मित्रं न गृह्णन्ति? भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अल्लाहः सर्वज्ञः अस्ति।

مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِيْنَ اَنْ يَّعْمُرُوْا مَسٰجِدَ اللّٰهِ شٰهِدِيْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِۗ اُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْۚ وَ فِى النَّارِ هُمْ خٰلِدُوْنَ

mā kāna lil-musyrikīna ay ya‘murū masājidallāhi syāhidīna ‘alā anfusihim bil-kufr(i), ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum, wa fin-nāri hum khālidūn(a).

अल्लाहस्य मस्जिदे मुश्रिकाणां समृद्धिः न युक्ता, यद्यपि ते स्वयमेव काफिराः इति स्वीकुर्वन्ति। तेषां कर्माणि अपव्ययन्ते, ते नरके सदा तिष्ठन्ति।

اِنَّمَا يَعْمُرُ مَسٰجِدَ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ وَلَمْ يَخْشَ اِلَّا اللّٰهَ ۗفَعَسٰٓى اُولٰۤىِٕكَ اَنْ يَّكُوْنُوْا مِنَ الْمُهْتَدِيْنَ

innamā ya‘muru masājidallāhi man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāta wa lam yakhsya illallāh(a), fa ‘asā ulā'ika ay yakūnū minal-muhtadīn(a).

ननु ये अल्लाहस्य मस्जिदे समृद्धिम् अनुभवन्ति ते केवलं ते एव सन्ति ये अल्लाहस्य अन्तिमदिने च विश्वासं कुर्वन्ति, (अद्यापि) नमाजं कुर्वन्ति, जकातं कुर्वन्ति, अल्लाहं विहाय (किमपि) न बिभेन्ति। अतः आशास्ति ये मार्गदर्शनं प्राप्नुवन्ति तेषु ते अपि भविष्यन्ति।

۞ اَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاۤجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَجَاهَدَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ لَا يَسْتَوٗنَ عِنْدَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۘ

aja‘altum siqāyatal-ḥājji wa ‘imāratal-masjidil-ḥarāmi kaman āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa jāhada fī sabīlillāh(i), lā yastawūna ‘indallāh(i), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

किं भवन्तः ये (जनाः) हजं कुर्वतां कृते पेयं ददति, भव्यमस्जिदस्य पालनं च कुर्वन्ति, तेषां समीकरणं कुर्वन्ति ये अल्लाहस्य अन्तिमदिने च विश्वासं कुर्वन्ति, अल्लाहस्य मार्गे च प्रयतन्ते? अल्लाहस्य दृष्टौ ते समानाः न सन्ति। अल्लाह अन्यायपूर्णजनानाम् मार्गदर्शनं न ददाति।

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَهَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۙ اَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللّٰهِ ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

allażīna āmanū wa hājarū wa jāhadū fī sabīlillāhi bi'amwālihim wa anfusihim, a‘ẓamu darajatan ‘indallāh(i), wa ulā'ika humul-fā'izūn(a).

ये विश्वासं कुर्वन्ति प्रवासं कुर्वन्ति च अल्लाहस्य मार्गे, स्वधनेन आत्माना च प्रयतन्ते, ते अल्लाहस्य दृष्टौ उच्चतरपदवीं प्राप्नुवन्ति। ते एव विजयं प्राप्नुवन्ति।

يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِّنْهُ وَرِضْوَانٍ وَّجَنّٰتٍ لَّهُمْ فِيْهَا نَعِيْمٌ مُّقِيْمٌۙ

yubasysyiruhum rabbuhum biraḥmatim minhu wa riḍwāniw wa jannātil lahum fīhā na‘īmum muqīm(un).

ईश्वरः तान् प्रसादं सुखं स्वर्गं च दत्त्वा प्रीणयति, ते तस्मिन् शाश्वतं प्रीतिं प्राप्नुवन्ति,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗاِنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗٓ اَجْرٌ عَظِيْمٌ

khālidīna fīhā abadā(n), innallāha ‘indahū ajrun ‘aẓīm(un).

ते तत्र सदा स्थास्यन्ति। ननु अल्लाहस्य समीपे महत् फलम् अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوْٓا اٰبَاۤءَكُمْ وَاِخْوَانَكُمْ اَوْلِيَاۤءَ اِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْاِيْمَانِۗ وَمَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِّنْكُمْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżū ābā'akum wa ikhwānakum auliyā'a inistaḥabbul-kufra ‘alal-īmān(i), wa may yatawallahum minkum fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! पितृभ्रातृभ्यां रक्षकान् मा कुरुत, यदि ते अविश्वासं प्रत्ययात् प्राधान्यं ददति। ये कश्चित् युष्माकं गृह्णाति रक्षकान् तदा ते दुष्कृताः |

قُلْ اِنْ كَانَ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْ وَاِخْوَانُكُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيْرَتُكُمْ وَاَمْوَالُ ِۨاقْتَرَفْتُمُوْهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسٰكِنُ تَرْضَوْنَهَآ اَحَبَّ اِلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَجِهَادٍ فِيْ سَبِيْلِهٖ فَتَرَبَّصُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ

qul in kāna ābā'ukum wa abnā'ukum wa ikhwānukum wa azwājukum wa ‘asyīratukum wa amwāluniqtaraftumūhā wa tijāratun takhsyauna kasādahā wa masākinu tarḍaunahā aḥabba ilaikum minallāhi wa rasūlihī wa jihādin fī sabīlihī fa tarabbaṣū ḥattā ya'tiyallāhu bi'amrih(ī), wallāhu lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).

कथयतु, “यदि भवतः पितरः, भवतः पुत्राः, भवतः भ्रातरः, भवतः भार्याः, भवतः ज्ञातयः, भवतः प्राप्तं धनं, यस्मिन् वाणिज्ये भवतः तस्य क्षयस्य भयं भवति, येषु निवासेषु भवतः आनन्दः भवति, ते भवतः कृते अल्लाहस्य, तस्य दूतस्य च अपेक्षया प्रियाः सन्ति, तस्य कार्ये च प्रयतन्ते, तर्हि प्रतीक्ष्यतां यावत् अल्लाहः स्वनिर्णयं न आनयति। अल्लाहः च आज्ञाकारिणः जनानां मार्गदर्शनं न करोति।

لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ فِيْ مَوَاطِنَ كَثِيْرَةٍۙ وَّيَوْمَ حُنَيْنٍۙ اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا وَّضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُّدْبِرِيْنَۚ

laqad naṣarakumullāhu fī mawāṭina kaṡīrah(tin), wa yauma ḥunain(in), iż a‘jabatkum kaṡratukum falam tugni ‘ankum syai'aw wa ḍāqat ‘alaikumul-arḍu bimā raḥubat ṡumma wallaitum mudbirīn(a).

ननु, अल्लाहः भवतः (विश्वासिनः) बहुषु युद्धक्षेत्रेषु साहाय्यं कृतवान्, तथा च (स्मरन्तु) हुनैन्-युद्धे, यदा भवतः महती संख्या भवन्तं गर्वितः अकरोत्, परन्तु (तेषां महती संख्या) भवतः किमपि लाभं न दत्तवती, विशालः पृथिवी च भवतः कृते संकीर्णा इव आसीत्, अतः भवतः पश्चात् गत्वा हेल्टर-स्केल्टर-नगरात् पलायितः।

ثُمَّ اَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلٰى رَسُوْلِهٖ وَعَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَاَنْزَلَ جُنُوْدًا لَّمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ

Ṡumma anzalallāhu sakīnatahū ‘alā rasūlihī wa ‘alal-mu'minīna wa anzala junūdal lam tarauhā wa ‘ażżabal-lażīna kafarū, wa żālika jazā'ul-kāfirīn(a).

ततः अल्लाहः स्वस्य दूतः विश्वासिनां च कृते शान्तिं प्रेषितवान्, तथा च सः सेनाः (दूतदूताः) अवतारितवान्, येषां दर्शनं भवन्तः न कुर्वन्ति, अविश्वासिनः दण्डं च अयच्छत्। तदेव अविश्वासिनां फलम्।

ثُمَّ يَتُوْبُ اللّٰهُ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ṡumma yatūbullāhu mim ba‘di żālika ‘alā may yasyā'(u), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

तदनन्तरं अल्लाहः येषां इच्छति तेषां पश्चात्तापं स्वीकुर्वति। अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْمُشْرِكُوْنَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هٰذَا ۚوَاِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيْكُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖٓ اِنْ شَاۤءَۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-musyrikūna najasun falā yaqrabul-masjidal-ḥarāma ba‘da ‘āmihim hāżā, wa in khiftum ‘ailatan fa saufa yugnīkumullāhu min faḍlihī in syā'(a), innallāha ‘alīmun ḥakīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! वस्तुतः मुश्रिकाः अशुद्धाः (अशुद्धाः आत्मानः) सन्ति, अतः अस्मिन् वर्षे अनन्तरं ते भव्यमस्जिदस्य समीपं न गन्तव्यम् । यदि च भवन्तः दरिद्रत्वस्य चिन्ताम् अनुभवन्ति (यतोहि काफिराः न आगच्छन्ति), तर्हि अल्लाहः भवन्तं स्वस्य अनुग्रहात् धनं दास्यति, यदि सः इच्छति। ननु अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

قَاتِلُوا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَلَا يُحَرِّمُوْنَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَلَا يَدِيْنُوْنَ دِيْنَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حَتّٰى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَّدٍ وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ ࣖ

qātilul-lażīna lā yu'minūna billāhi wa lā bil-yaumil-ākhiri wa lā yuḥarrimūna mā ḥarramallāhu wa rasūluhū wa lā yadīnūna dīnal-ḥaqqi minal-lażīna ūtul-kitāba ḥattā yu‘ṭul-jizyata ‘ay yadiw wa hum ṣāgirūn(a).

ये अल्लाहस्य अन्तिमदिने च विश्वासं न कुर्वन्ति, ये अल्लाहस्य तस्य दूतेन च निषिद्धं न निषिद्धं कुर्वन्ति तथा च ये सच्चिदानन्दधर्मे (अल्लाहस्य धर्मे) विश्वासं न कुर्वन्ति, (अर्थात् जनाः) येषां कृते पुस्तकं दत्तं, तेषां विरुद्धं युद्धं कुर्वन्तु, यावत् ते वशीभूतावस्थायां स्थित्वा आज्ञाकारीरूपेण जिज्याहं (करं) न ददति।

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ

wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).

यहूदिनः च “अल्लाहस्य पुत्रः उजैरः” इति अवदन्, ईसाईजनाः च “अल्लाहस्य पुत्रः मसीहः” इति अवदन्। तानि वचनानि तेषां मुखात् निर्गच्छन्ति। ते पूर्वाविश्वासिनः वचनं अनुकरणं कृतवन्तः। अल्लाहः तान् शापयति; कथं ते निवृत्ताः?

اِتَّخَذُوْٓا اَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ اَرْبَابًا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَالْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَۚ وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوْٓا اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ سُبْحٰنَهٗ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

ittakhażū aḥbārahum wa ruhbānahum arbābam min dūnillāhi wal-masīḥabna maryam(a), wa mā umirū illā liya‘budū ilāhaw wāḥidā(n), lā ilāha illā huw(a), subḥānahū ‘ammā yusyrikūn(a).

ते पुण्यवान् जनान् (यहूदीन्), तेषां भिक्षुान् (ईसाईन्) च अल्लाहस्य अतिरिक्तं देवतां कृतवन्तः, (अपि च) मरियमस्य पुत्रं मसीहं कृतवन्तः; यद्यपि तेभ्यः केवलं सर्वशक्तिमान् ईश्वरस्य पूजां कर्तुं कथ्यते; तमदतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति। यस्मात् परस्परं सङ्गच्छन्ति तस्मात् तस्य महिमा भवेत्।

يُرِيْدُوْنَ اَنْ يُّطْفِـُٔوْا نُوْرَ اللّٰهِ بِاَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللّٰهُ اِلَّآ اَنْ يُّتِمَّ نُوْرَهٗ وَلَوْ كَرِهَ الْكٰفِرُوْنَ

yurīdūna ay yuṭfi'ū nūrallāhi bi'afwāhihim wa ya'ballāhu illā ay yutimma nūrahū wa lau karihal-kāfirūn(a).

ते अल्लाहस्य प्रकाशं (धर्मं) मुखेन (वाक्) निर्वापयितुम् इच्छन्ति स्म, परन्तु अल्लाहः अस्वीकृतवान्, तस्य स्थाने स्वप्रकाशं सिद्धं कर्तुम् इच्छति स्म, यद्यपि काफिराणां कृते तत् न रोचते स्म।

هُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ رَسُوْلَهٗ بِالْهُدٰى وَدِيْنِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهٗ عَلَى الدِّيْنِ كُلِّهٖۙ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُوْنَ

huwal-lażī arsala rasūlahū bil-hudā wa dīnil-ḥaqqi liyuẓhirahū ‘alad-dīni kullih(ī), wa lau karihal-musyrikūn(a).

सः एव स्वदूतं मार्गदर्शनेन (कुरानेन) सत्यधर्मं च प्रेषितवान् यत् सः सर्वेभ्यः धर्मेभ्यः श्रेष्ठः भवेत्, यद्यपि मुश्रिकाणां तत् अप्रियम्।

۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).

हे विश्‍वासिनः ! ननु बहवः पुण्यजनाः तेषां भिक्षवः च वस्तुतः जनानां धनं मिथ्यारूपेण उपभोगयन्ति, (ते) च (जनानाम्) अल्लाहस्य मार्गात् बाधन्ते। ये च सुवर्णं रजतं च सञ्चयन्ति, अल्लाहस्य मार्गे न व्यययन्ति, तदा तेभ्यः शुभसमाचारं ददति, (यत् ते प्राप्नुयुः) दुःखदं दण्डं

يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ

yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).

(स्मरन्तु) यस्मिन् दिने नरके सुवर्णरजतयोः तापनं भवति स्म, ततः तेषां ललाटं, पार्श्वं, पृष्ठं च लोहयति स्म (इदं वदन्) यत्, "एतत् भवतः सम्पत्तिः यत् भवता स्वस्य कृते स्थापितं, अतः भवता यत् स्थापितं तस्य स्वादनं कुरुत।

اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

inna ‘iddatasy-syuhūri ‘indallāhiṡnā ‘asyara syahran fī kitābillāhi yauma khalaqas-samāwāti wal-arḍa minhā arba‘atun ḥurum(un), żālikad-dīnul-qayyim(u), falā taẓlimū fīhinna anfusakum wa qātilul-musyrikīna kāffatan kamā yuqātilūnakum kāffah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

ननु अल्लाहस्य मते मासानां संख्या द्वादशमासाः सन्ति, (यथा) अल्लाहस्य फरमानेन यदा सः आकाशं पृथिवीं च सृष्टवान्, येषु चत्वारः हरममासाः सन्ति। स (अधिनियमः) ऋजुधर्मः, अतः (चतुर्थमासे) आत्मनः अन्यायः मा कुरुत, सर्वैः मुश्रिकैः सह युद्धं कुरुत यथा ते अपि युष्मान् सर्वान् युध्यन्ति। तथा च ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः पुण्यवद्भिः सह अस्ति।

اِنَّمَا النَّسِيْۤءُ زِيَادَةٌ فِى الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا يُحِلُّوْنَهٗ عَامًا وَّيُحَرِّمُوْنَهٗ عَامًا لِّيُوَاطِـُٔوْا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ فَيُحِلُّوْا مَا حَرَّمَ اللّٰهُ ۗزُيِّنَ لَهُمْ سُوْۤءُ اَعْمَالِهِمْۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ

innaman-nasī'u ziyādatun fil-kufri yuḍallu bihil-lażīna kafarū yuḥillūnahū ‘āmaw wa yuḥarrimūnahū ‘āmal liyuwāṭi'ū ‘iddata mā ḥarramallāhu fa yuḥillū mā ḥarramallāh(u), zuyyina lahum sū'u a‘mālihim, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

वस्तुतः (हराममासस्य) विलम्बेन केवलं अविश्वासः वर्धते। अविश्वासिनः एतेन (स्थगनेन) भ्रमिताः भवन्ति, ते एकस्मिन् वर्षे तत् वैधं कुर्वन्ति अपरस्मिन् वर्षे च अवैधं कुर्वन्ति, येन ते अल्लाहेन निषिद्धानां वस्तूनाम् संख्यायाः अनुरूपाः भवितुम् अर्हन्ति, तत्सहकालं च यत् अल्लाहेन निषिद्धं तत् न्याय्यं कुर्वन्ति। (शैतानः) तेषां दुष्कृतं तेषां कृते सुन्दरं दृश्यते स्म। अल्लाहः च तेषां मार्गदर्शनं न करोति ये अविश्वासं कुर्वन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).

हे विश्‍वासिनः ! किमर्थं यदा भवन्तं कथ्यते यत् "अल्लाहस्य मार्गे गच्छन्तु (युद्धं कर्तुं)" तदा भवन्तः गुरुतां अनुभवन्ति, यत्र भवन्तः सन्ति तत्र स्थातुम् इच्छन्ति वा? किं भवन्तः परलोकजीवनात् अस्मिन् जगति जीवनं प्राधान्यं ददति? यद्यपि परलोके इह लोके (जीवनस्य तुलने) जीवनस्य भोगः अल्पः एव अस्ति।

اِلَّا تَنْفِرُوْا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ وَّيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوْهُ شَيْـًٔاۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

illā tanfirū yu‘ażżibkum ‘ażāban alīmā(n), wa yastabdil qauman gairakum wa lā taḍurrūhu syai'ā(n), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

यदि भवन्तः (युद्धाय) न गच्छन्ति तर्हि अल्लाहः भवन्तं अवश्यमेव दुःखदं यातनां दास्यति, भवतः स्थाने अन्यजनं स्थापयति, भवन्तः तस्य किञ्चित् अपि हानिं न करिष्यन्ति। अल्लाहः च सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

اِلَّا تَنْصُرُوْهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثَانِيَ اثْنَيْنِ اِذْ هُمَا فِى الْغَارِ اِذْ يَقُوْلُ لِصَاحِبِهٖ لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهٗ بِجُنُوْدٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِيْنَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۗ وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

illā tanṣurūhu faqad naṣarahullāhu iż akhrajahul-lażīna kafarū ṡāniyaṡnaini iż humā fil-gāri iż yaqūlu liṣāḥibihī lā taḥzan innallāha ma‘anā, fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alaihi wa ayyadahū bijunūdil lam tarauhā wa ja‘ala kalimatal-lażīna kafarus-suflā, wa kalimatullāhi hiyal-‘ulyā, wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

यदि भवान् तस्य (मुहम्मदस्य) साहाय्यं न कृतवान् स्यात्, तर्हि खलु अल्लाहः तस्य (अर्थात्) साहाय्यं कृतवान् स्यात् यदा काफिराः तं (मक्कातः) निष्कासितवन्तः; यदा सः द्वयोः जनानां मध्ये एकः आसीत् यदा तौ गुहायां आस्ताम्, तदा सः स्वमित्रं अवदत् यत्, "मा दुःखी भवतु, खलु अल्लाहः अस्माभिः सह अस्ति" इति। अतः अल्लाहः तस्य (मुहम्मदस्य) समीपं शान्तिं प्रेषितवान् तथा च एकेन सेनायाः (दूतानां) सहायतां कृतवान् यत् भवान् न दृष्टवान्, तथा च सः काफिराणां आह्वानं न्यूनीकृतवान्। अल्लाहस्य वचनं च उच्चम्। अल्लाहः सर्वशक्तिमान्, सर्वज्ञः अस्ति।

اِنْفِرُوْا خِفَافًا وَّثِقَالًا وَّجَاهِدُوْا بِاَمْوَالِكُمْ وَاَنْفُسِكُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

infirū khifāfaw wa ṡiqālaw wa jāhidū bi'amwālikum wa anfusikum fī sabīlillāh(i), żālikum khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

प्रस्थाय त्वं लघुः वा गुरुः वा अनुभवसि, अल्लाहस्य मार्गे स्वधनेन आत्मान च प्रयतस्व। एतत् भवतः कृते श्रेयस्करम् यदि भवन्तः जानन्ति।

لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيْبًا وَّسَفَرًا قَاصِدًا لَّاتَّبَعُوْكَ وَلٰكِنْۢ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُۗ وَسَيَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَوِ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْۚ يُهْلِكُوْنَ اَنْفُسَهُمْۚ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ اِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ ࣖ

lau kāna ‘araḍan qarībaw wa safaran qāṣidal lattaba‘ūka wa lākim ba‘udat ‘alaihimusy-syuqqah(tu), wa sayaḥlifūna billāhi lawistaṭa‘nā lakharajnā ma‘akum, yuhlikūna anfusahum, wallāhu ya‘lamu innahum lakāżibūn(a).

यदि (यत् भवन्तः तान् आह्वयन्ति) सुलभाः लाभाः सन्ति तथा च यात्रा अतीव दूरं नास्ति तर्हि ते भवन्तं अवश्यमेव अनुसरिष्यन्ति, परन्तु गन्तव्यं तेषां कृते अतीव दूरं दृश्यते। ते अल्लाहस्य (नामस्य) शपथं करिष्यन्ति यत्, "यदि वयं समर्थाः भवेम तर्हि भवद्भिः सह अवश्यमेव गमिष्यामः।" ते आत्मनः नाशं कृतवन्तः अल्लाहः च जानाति स्म यत् ते यथार्थतया मृषावादिनः सन्ति।

عَفَا اللّٰهُ عَنْكَۚ لِمَ اَذِنْتَ لَهُمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا وَتَعْلَمَ الْكٰذِبِيْنَ

‘afallāhu ‘ank(a), lima ażinta lahum ḥattā yatabayyana lakal-lażīna ṣadaqū wa ta‘lamal-kāżibīn(a).

अल्लाहः भवन्तं क्षमति (हे मुहम्मद)। किमर्थं भवता तेभ्यः अनुमतिः दत्ता (युद्धं न गन्तुं) यावत् भवतः कृते स्पष्टं न जातं यत् के यथार्थतः (निवारिताः) सन्ति, ततः पूर्वं भवतः मृषावादिनः ज्ञातुं पूर्वं च?

لَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ اَنْ يُّجَاهِدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌۢ بِالْمُتَّقِيْنَ

lā yasta'żinukal-lażīna yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri ay yujāhidū bi'amwālihim wa anfusihim, wallāhu ‘alīmum bil-muttaqīn(a).

ये अल्लाह-अन्तिम-दिने च विश्वासं कुर्वन्ति ते भवतः धनेन आत्माना च जिहाद-युद्धस्य अनुमतिं (न सम्मिलितुं) न याचयिष्यन्ति। अल्लाहः तान् जानाति ये पुण्यशीलाः सन्ति

اِنَّمَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَارْتَابَتْ قُلُوْبُهُمْ فَهُمْ فِيْ رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُوْنَ

innamā yasta'żinukal-lażīna lā yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri wartābat qulūbuhum fahum fī raibihim yataraddadūn(a).

ननु ये भवतः (मुहम्मद) अनुमतिं याचयिष्यन्ति, ते केवलं ते एव सन्ति ये अल्लाहस्य अन्तिमदिने च विश्वासं न कुर्वन्ति, तेषां हृदयं च संदिग्धं भवति, अतः ते सर्वदा संशयेन डुलन्ति।

۞ وَلَوْ اَرَادُوا الْخُرُوْجَ لَاَعَدُّوْا لَهٗ عُدَّةً وَّلٰكِنْ كَرِهَ اللّٰهُ انْۢبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيْلَ اقْعُدُوْا مَعَ الْقٰعِدِيْنَ

wa lau arādul-khurūja la'a‘addū lahū ‘uddataw wa lākin karihallāhumbi‘āṡahum fa ṡabbaṭahum wa qīlaq‘udū ma‘al-qā‘idīn(a).

यदि च तेषां प्रस्थानस्य अभिप्रायः आसीत् तर्हि ते तदर्थं सज्जतां कृतवन्तः स्यात्, परन्तु अल्लाहः तेषां गमनम् अप्रियं कृतवान्, अतः सः तेषां इच्छां दुर्बलं कृतवान्, तथा च (तेषां कृते) उक्तं यत्, “पृष्ठतः अवशिष्टैः सह तिष्ठन्तु” इति।

لَوْ خَرَجُوْا فِيْكُمْ مَّا زَادُوْكُمْ اِلَّا خَبَالًا وَّلَاَوْضَعُوْا خِلٰلَكُمْ يَبْغُوْنَكُمُ الْفِتْنَةَۚ وَفِيْكُمْ سَمّٰعُوْنَ لَهُمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌۢ بِالظّٰلِمِيْنَ

wa lau kharajū fīkum mā zādūkum illā khabālaw wa la'auḍa‘ū khilālakum yabgūnakumul-fitnah(ta), wa fīkum sammā‘ūna lahum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

यदि (ते भवता सह गच्छन्ति), ते अवश्यमेव भवतः (बलं) न वर्धयिष्यन्ति, अपितु ते केवलं अराजकताम् एव सृजन्ति, तथा च ते अवश्यमेव भवतः पङ्क्तौ अन्तरालेषु अग्रे त्वरितरूपेण अराजकतां (भवतः पङ्क्तौ) सृजन्ति यदा तु भवतां मध्ये जनाः सन्ति ये वास्तवतः स्वस्य (वचनानि) श्रोतुं रोचन्ते। अल्लाहः अपराधिनः जानाति।

لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَقَلَّبُوْا لَكَ الْاُمُوْرَ حَتّٰى جَاۤءَ الْحَقُّ وَظَهَرَ اَمْرُ اللّٰهِ وَهُمْ كٰرِهُوْنَ

laqadibtagawul-fitnata min qablu wa qallabū lakal-umūra ḥattā jā'al-ḥaqqu wa ẓahara amrullāhi wa hum kārihūn(a).

ननु ततः पूर्वं ते भवतः कृते अराजकतां सृज्य विविधप्रकारस्य युक्तीनां व्यवस्थां कर्तुं (वस्तूनि परिवर्तयितुं) प्रयतन्ते स्म, यावत् सत्यं (अल्लाहस्य साहाय्यम्) न आगतं, अल्लाहस्य (धार्मिक) कार्याणि च प्रबलाः अभवन्, यद्यपि तेभ्यः तत् न रोचते स्म।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ ائْذَنْ لِّيْ وَلَا تَفْتِنِّيْۗ اَلَا فِى الْفِتْنَةِ سَقَطُوْاۗ وَاِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيْطَةٌ ۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

wa minhum may yaqūlu'żal lī wa lā taftinnī, alā fil-fitnati saqaṭū, wa inna jahannama lamuḥīṭatum bil-kāfirīn(a).

तेषु च सः वदति यत् "अनुज्ञां ददातु (युद्धं न गन्तुं) मा मां प्रलोभने पततु" इति।

اِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْۚ وَاِنْ تُصِبْكَ مُصِيْبَةٌ يَّقُوْلُوْا قَدْ اَخَذْنَآ اَمْرَنَا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوْا وَّهُمْ فَرِحُوْنَ

in tuṣibka ḥasanatun tasu'hum, wa in tuṣibka muṣībatuy yaqūlū qad akhażnā min qablu wa yatawallau wa hum fariḥūn(a).

यदि भवान् (मुहम्मदः) भद्रं प्राप्नोति तर्हि ते सुखिनः न भवन्ति; किन्तु यदि भवतः उपरि आपदा भवति तर्हि ते वदन्ति यत् "ननु आरम्भादेव वयं सावधानाः आसन् (युद्धं न गन्तुं)" इति, ते (भावेन) आनन्देन निवर्तन्ते।

قُلْ لَّنْ يُّصِيْبَنَآ اِلَّا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَنَاۚ هُوَ مَوْلٰىنَا وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

qul lay yuṣībanā illā mā kataballāhu lanā, huwa maulānā wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "अल्लाहेन अस्माकं कृते यत् निर्धारितं तत् विहाय अस्माकं किमपि न भविष्यति। सः अस्माकं रक्षकः अस्ति, केवलं अल्लाहस्य उपरि एव विश्वासिनः विश्वासं कुर्वन्ति।"

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُوْنَ بِنَآ اِلَّآ اِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِۗ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ اَنْ يُّصِيْبَكُمُ اللّٰهُ بِعَذَابٍ مِّنْ عِنْدِهٖٓ اَوْ بِاَيْدِيْنَاۖ فَتَرَبَّصُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ مُّتَرَبِّصُوْنَ

qul hal tarabbaṣūna binā illā iḥdal-ḥusnayain(i), wa naḥnu natarabbaṣu bikum ay yuṣībakumullāhu bi‘ażābim min ‘indihī au bi'aidīnā, fa tarabbaṣū innā ma‘akum mutarabbiṣūn(a).

कथयतु (हे मुहम्मद), "भवन्तः अस्मान् किमपि न प्रतीक्षन्ते, केवलं द्वयोः सद्विषययोः (विजयं वा शहादतम्) व्यतिरिक्तं। वयं च भवन्तं प्रतीक्षामहे यत् अल्लाहः भवन्तं स्वतः, अस्माकं हस्तेन वा दण्डेन पीडयिष्यति। अतः प्रतीक्षस्व; ननु वयं भवद्भिः सह प्रतीक्षामहे।

قُلْ اَنْفِقُوْا طَوْعًا اَوْ كَرْهًا لَّنْ يُّتَقَبَّلَ مِنْكُمْ ۗاِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

qul anfiqū ṭau‘an au karhal lay yutaqabbala minkum, innakum kuntum qauman fāsiqīn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "इच्छया वा अनिच्छया वा स्वधनं ददातु, परन्तु (भवतः दानं) न स्वीकृतं भविष्यति। ननु यूयं दुष्टाः जनाः सन्ति।"

وَمَا مَنَعَهُمْ اَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقٰتُهُمْ اِلَّآ اَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَبِرَسُوْلِهٖ وَلَا يَأْتُوْنَ الصَّلٰوةَ اِلَّا وَهُمْ كُسَالٰى وَلَا يُنْفِقُوْنَ اِلَّا وَهُمْ كٰرِهُوْنَ

wa mā mana‘ahum an tuqbala minhum nafaqātuhum illā annahum kafarū billāhi wa birasūlihī wa lā ya'tūnaṣ-ṣalāta illā wa hum kusālā wa lā yunfiqūna illā wa hum kārihūn(a).

तथा च तेषां दानस्य स्वीकारं यत् निवारयति तत् अस्ति यतोहि ते अल्लाहस्य तस्य दूते च अविश्वासं (अविश्वासं) कुर्वन्ति तथा च ते नमाजं न कुर्वन्ति, अपितु आलस्यं कुर्वन्ति तथा च स्वस्य (धनं) न (अपि) व्यययन्ति, अपितु अनिच्छन्ति (बाध्याः)।

فَلَا تُعْجِبْكَ اَمْوَالُهُمْ وَلَآ اَوْلَادُهُمْ ۗاِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِهَا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ اَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كٰفِرُوْنَ

falā tu‘jibka amwāluhum wa lā aulāduhum, innamā yurīdullāhu liyu‘ażżibahum bihā fil-ḥayātid-dun-yā wa tazhaqa anfusuhum wa hum kāfirūn(a).

अतः तेषां धनं बालकं च भवन्तं न प्रभावितं कुर्वन्तु। ननु अल्लाहस्य अभिप्रायः अस्ति यत् तेषां दण्डः अस्मिन् लौकिकजीवने, ते च काफिररूपेण म्रियन्ते।

وَيَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ اِنَّهُمْ لَمِنْكُمْۗ وَمَا هُمْ مِّنْكُمْ وَلٰكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَّفْرَقُوْنَ

wa yaḥlifūna billāhi innahum laminkum, wa mā hum minkum wa lākinnahum qaumuy yafraqūn(a).

ते च (पाखण्डिनः) अल्लाहस्य शपथं कुर्वन्ति यत् ते भवतः सन्ति, परन्तु ते भवतः न सन्ति, अपितु ते भवतः भयभीताः जनाः सन्ति।

لَوْ يَجِدُوْنَ مَلْجَاً اَوْ مَغٰرٰتٍ اَوْ مُدَّخَلًا لَّوَلَّوْا اِلَيْهِ وَهُمْ يَجْمَحُوْنَ

lau yajidūna malja'an au magārātin au muddakhalal lawallau ilaihi wa hum yajmaḥūn(a).

यदि ते आश्रयं, गुहां वा छिद्राणि वा (भूमौ) प्राप्नुवन्ति तर्हि ते यथाशीघ्रं तत्र गमिष्यन्ति (धावन्ति)।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّلْمِزُكَ فِى الصَّدَقٰتِۚ فَاِنْ اُعْطُوْا مِنْهَا رَضُوْا وَاِنْ لَّمْ يُعْطَوْا مِنْهَآ اِذَا هُمْ يَسْخَطُوْنَ

wa minhum may yalmizuka fiṣ-ṣadaqāt(i), fa in u‘ṭū minhā raḍū wa illam yu‘ṭau minhā iżā hum yaskhaṭūn(a).

तेषु च ये भवन्तं भिक्षा (जकात) विषये (वितरणस्य) विषये आलोचनां कुर्वन्ति; यदि तेभ्यः भागः दत्तः तर्हि ते प्रसन्नाः भवन्ति, यदि तु तेभ्यः भागः न दत्तः तर्हि ते क्रुद्धाः भवन्ति।

وَلَوْ اَنَّهُمْ رَضُوْا مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗۙ وَقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ سَيُؤْتِيْنَا اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ وَرَسُوْلُهٗٓ اِنَّآ اِلَى اللّٰهِ رٰغِبُوْنَ ࣖ

wa lau annahum raḍū mā ātāhumullāhu wa rasūluh(ū), wa qālū ḥasbunallāhu sayu'tīnallāhu min faḍlihī wa rasūluhū innā ilallāhi rāgibūn(a).

यदि च ते यथार्थतया अल्लाहेन तस्य दूतेन च यत् दत्तं तत् प्रसन्नाः अभवन्, तथा च अवदन् यत्, "अल्लाहः अस्माकं कृते पर्याप्तः अस्ति, तर्हि अल्लाहः तस्य दूतः च अस्मान् स्वस्य किञ्चित् उपहारं दास्यति। खलु वयं ये अल्लाहस्य आशां कुर्मः।

۞ اِنَّمَا الصَّدَقٰتُ لِلْفُقَرَاۤءِ وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْعٰمِلِيْنَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوْبُهُمْ وَفِى الرِّقَابِ وَالْغٰرِمِيْنَ وَفِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَابْنِ السَّبِيْلِۗ فَرِيْضَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

innamaṣ-ṣadaqātu lil-fuqarā'i wal-masākīni wal-‘āmilīna ‘alaihā wal-mu'allafati qulūbuhum wa fir-riqābi wal-gārimīna wa fī sabīlillāhi wabnis-sabīl(i), farīḍatam minallāh(i), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

ननु जकात केवलं निर्धनानाम्, आवश्यकतावशात्, जकातसंग्रहकर्तृणां, येषां हृदयं मृदु (धर्मान्तरणं) भवति, दासानाम् (मुक्तिं) कर्तुं, ऋणग्रस्तानां (मुक्तं) कृते, अल्लाहस्य कार्याय, यात्रायां ये च सन्ति, अल्लाहस्य दायित्वरूपेण। अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

وَمِنْهُمُ الَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ النَّبِيَّ وَيَقُوْلُوْنَ هُوَ اُذُنٌ ۗقُلْ اُذُنُ خَيْرٍ لَّكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِيْنَ وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ رَسُوْلَ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa minhumul-lażīna yu'żūnan nabiyya wa yaqūlūna huwa użun(un), qul użunu khairil lakum yu'minu billāhi wa yu'minu lil-mu'minīna wa raḥmatul lil-lażīna āmanū minkum, wal-lażīna yu'żūna rasūlallāhi lahum ‘ażābun alīm(un).

तेषु च (पाखण्डिनः) सन्ति ये नबी (मुहम्मद) आक्षेपं कृत्वा अवदन् यत्, "नबी सर्वं श्रुतवान्" इति। कथयतु, "सः भवतः कृते यत् किमपि हितकरं तत् सर्वं विश्वसिति, सः अल्लाहस्य विषये विश्वासं करोति, विश्वासिषु विश्वासं करोति, युष्माकं मध्ये विश्वासिनां कृते दयालुः च अस्ति।" ये च अल्लाहस्य दूतं क्षतिं कुर्वन्ति ते दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः।

يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَكُمْ لِيُرْضُوْكُمْ وَاللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَحَقُّ اَنْ يُّرْضُوْهُ اِنْ كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ

yaḥlifūna billāhi lakum liyurḍūkum wallāhu wa rasūluhū aḥaqqu ay yurḍūhu in kānū mu'minīn(a).

ते भवन्तं प्रसन्नं कर्तुं अल्लाहस्य (नामस्य) शपथं कुर्वन्ति, यदा तु अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च कृते तस्य अनुमोदनं प्राप्तुं अधिकं समीचीनं स्यात् यदि ते विश्वासिनः आसन्।

اَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّهٗ مَنْ يُّحَادِدِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَاَنَّ لَهٗ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيْهَاۗ ذٰلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيْمُ

alam ya‘lamū annahū may yuḥādidillāha wa rasūlahū fa anna lahū nāru jahannama khālidan fīhā, żālikal khizyul-‘aẓīm(u).

किं ते (पाखण्डिनः) न जानन्ति यत् यः कोऽपि अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च विरोधं करोति, तर्हि खलु तस्य कृते नरकं नरकं भवति, सः तत्र अनन्तकालं यावत् तिष्ठति। सः महान् अपमानः अस्ति।

يَحْذَرُ الْمُنٰفِقُوْنَ اَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُوْرَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِيْ قُلُوْبِهِمْۗ قُلِ اسْتَهْزِءُوْاۚ اِنَّ اللّٰهَ مُخْرِجٌ مَّا تَحْذَرُوْنَ

yaḥżarul-munāfiqūna an tunazzala ‘alaihim sūratun tunabbi'uhum bimā fī qulūbihim, qulistahzi'ū, innallāha mukhrijum mā taḥżarūn(a).

एते पाखण्डिनः भयभीताः सन्ति यत् तेषां हृदयेषु किं निगूढं व्याख्यायते इति सूरः प्रकाशितः भविष्यति। (तेषां कृते) कथयतु, " (अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च) उपहासं कुर्वन्तः भवन्तु।" ननु अल्लाहः यत् भवन्तः भयभीताः सन्ति तत् प्रकाशयिष्यति।

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّمَا كُنَّا نَخُوْضُ وَنَلْعَبُۗ قُلْ اَبِاللّٰهِ وَاٰيٰتِهٖ وَرَسُوْلِهٖ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِءُوْنَ

wa la'in sa'altahum layaqūlunna innamā kunnā nakhūḍū wa nal‘ab(u), qul abillāhi wa āyātihī wa rasūlihī kuntum tastahzi'ūn(a).

यदि च भवन्तः तान् पृच्छन्ति तर्हि ते अवश्यमेव उत्तरं दास्यन्ति यत् "वास्तवतः वयं केवलं विनोदं कुर्वन्तः क्रीडन्तः च आसन्" इति। कथयतु, "किमर्थं भवन्तः सर्वदा अल्लाहस्य, तस्य श्लोकानां, तस्य दूतस्य च उपहासं कुर्वन्ति?"

لَا تَعْتَذِرُوْا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ اِيْمَانِكُمْ ۗ اِنْ نَّعْفُ عَنْ طَاۤىِٕفَةٍ مِّنْكُمْ نُعَذِّبْ طَاۤىِٕفَةً ۢ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ ࣖ

lā ta‘tażirū qad kafartum ba‘da īmānikum, in na‘fu ‘an ṭā'ifatim minkum nu‘ażżib ṭā'ifatam bi'annahum kānū mujrimīn(a).

क्षमायाचना न प्रयोजनं यतः विश्वासं कृत्वा अविश्वासः कृतः। यदि वयं भवद्भिः केचन क्षमामः (यतो हि तेषां पश्चात्तापः कृतः) तर्हि अन्यसमूहस्य दण्डं अवश्यं दास्यामः यतः ते खलु पापिनः सन्ति।

اَلْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ بَعْضُهُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوْفِ وَيَقْبِضُوْنَ اَيْدِيَهُمْۗ نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ ۗ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ

al-munāfiqūna wal-munāfiqātu ba‘ḍuhum mim ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-munkari wa yanhauna ‘anil-ma‘rūfi wa yaqbiḍūna aidiyahum, nasullāha fa nasiyahum, innal-munāfiqīna humul-fāsiqūn(a).

पाखण्डिनः स्त्रीपुरुषाः परस्परं (एकाः) भवन्ति, ते दुष्कृतं आज्ञापयन्ति (करन्ति) सद्भावं च निवारयन्ति (कर्तुं) च हस्तौ (कृपणतया) गृह्णन्ति। ते अल्लाहं विस्मृतवन्तः, अतः अल्लाहः तान् (अपि) विस्मृतवान्। ननु पाखण्डिनः दुष्टाः।

وَعَدَ اللّٰهُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْمُنٰفِقٰتِ وَالْكُفَّارَ نَارَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ هِيَ حَسْبُهُمْ ۚوَلَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ مُّقِيْمٌۙ

wa‘adallāhul-munāfiqīna wal-munāfiqāti wal-kuffāra nāra jahannama khālidīna fīhā, hiya ḥasbuhum, wa la‘anahumullāh(u), wa lahum ‘ażābum muqīm(un).

अल्लाहः स्त्रीपुरुषपाखण्डिनां अविश्वासिनां च नरकं प्रतिज्ञां करोति (धमकीम् अयच्छति)। तस्मिन् तिष्ठन्ति। तत् (नरकं) तेषां कृते पर्याप्तम्। अल्लाहः तान् शापितवान्, ते च शाश्वतं दण्डं प्राप्नुयुः,

كَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْكُمْ قُوَّةً وَّاَكْثَرَ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۗ فَاسْتَمْتَعُوْا بِخَلَاقِهِمْ فَاسْتَمْتَعْتُمْ بِخَلَاقِكُمْ كَمَا اسْتَمْتَعَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ بِخَلَاقِهِمْ وَخُضْتُمْ كَالَّذِيْ خَاضُوْاۗ اُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

kal-lażīna min qablikum kānū asyadda minkum quwwataw wa akṡara amwālaw wa aulādā(n), fastamta‘ū bikhalāqihim fastamta‘tum bikhalāqikum kamastamta‘al-lażīna min qablikum bikhalāqihim wa khuḍtum kal-lażī khāḍū, ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

(भवद्भिः पाखण्डिनां मुश्रिकाणां च स्थितिः) भवद्भ्यः पूर्वजनानाम् इव अस्ति, ते भवद्भ्यः बलवन्तः, अधिकं धनं, सन्तानं च धारयन्ति। अतः ते स्वभागं भुक्तवन्तः, भवन्तः च स्वभागं यथा पूर्वं तेषां भागं भुक्तवन्तः, भवन्तः च यथा ते वदन्ति तथा (मिथ्यावस्तूनाम्) विषये वदन्ति। तेषां कर्माणि लोके परत्र च व्यर्थं भवन्ति। ते हारन्ति ।

اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

किं तेभ्यः पूर्वं ये आसन्, (अर्थात्) नूहस्य जनाः, 'अदः, समुदः, अब्राहमस्य जनाः, मद्यान्-जनाः, (निवासिनः) च ये देशाः नष्टाः आसन्, तेषां (विषये) वार्ता न प्राप्ता? तेषां समीपं दूताः स्पष्टप्रमाणानि आनयन्तः आगताः आसन्; अल्लाहः तेषां अन्यायं न कृतवान्, परन्तु ते स्वयमेव अन्यायं कृतवन्तः।

وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَيُطِيْعُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاُولٰۤىِٕكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wal-mu'minūna wal-mu'minātu ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa yuṭī‘ūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika sayarḥamuhumullāh(u), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

ये च विश्वासं कुर्वन्ति, स्त्रीपुरुषाः, तेषु केचन अन्येषां सहायकाः भवन्ति। ते यत् उचितं तत् आज्ञापयन्ति (करन्ति), अपराधं च निषिद्धं कुर्वन्ति, नमाजं कुर्वन्ति, जकातं कुर्वन्ति, अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञापालनं कुर्वन्ति। तेषां कृते अल्लाहस्य दया भविष्यति। ननु अल्लाहः सर्वशक्तिमान्, सर्वज्ञः अस्ति।

وَعَدَ اللّٰهُ الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا وَمَسٰكِنَ طَيِّبَةً فِيْ جَنّٰتِ عَدْنٍ ۗوَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّٰهِ اَكْبَرُ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ ࣖ

wa‘adallāhul-mu'minīna wal-mu'mināti jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā wa masākina ṭayyibatan fī jannāti ‘adn(in), wa riḍwānum minallāhi akbar(u), żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

अल्लाहः विश्वासिनां, स्त्रीपुरुषाणां प्रतिज्ञां करोति, (प्राप्स्यन्ति) स्वर्गं यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, ते तत्र शाश्वताः तिष्ठन्ति, स्वर्गे च उत्तमं स्थानं (प्राप्स्यन्ति) 'अदन्। अल्लाहस्य च प्रीतिः अधिका अस्ति। सः महती विजयः अस्ति

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ ۗوَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

yā ayyuhan-nabiyyu jāhidil-kuffāra wal-munāfiqīna wagluẓ ‘alaihim, wa ma'wāhum jahannamu wa bi'sal-maṣīr(u).

हे नबी ! अविश्वासिनां पाखण्डिनां च युद्धं कुरुत, तेषां प्रति कठोरः भवतु। तेषां स्थानं नरकम् अस्ति। तच्च पुनरागमनस्य दुष्टतमं स्थानम्

يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ مَا قَالُوْا ۗوَلَقَدْ قَالُوْا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُوْا بَعْدَ اِسْلَامِهِمْ وَهَمُّوْا بِمَا لَمْ يَنَالُوْاۚ وَمَا نَقَمُوْٓا اِلَّآ اَنْ اَغْنٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ مِنْ فَضْلِهٖ ۚفَاِنْ يَّتُوْبُوْا يَكُ خَيْرًا لَّهُمْ ۚوَاِنْ يَّتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللّٰهُ عَذَابًا اَلِيْمًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَمَا لَهُمْ فِى الْاَرْضِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

yaḥlifūna billāhi mā qālū, wa laqad qālū kalimatal-kufri wa kafarū ba‘da islāmihim wa hammū bimā lam yanālū, wa mā naqamū illā an agnāhumullāhu wa rasūluhū min faḍlih(ī), fa iy yatūbū yaku khairal lahum, wa iy yatawallau yu‘ażżibhumullāhu ‘ażāban alīman fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa mā lahum fil-arḍi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

ते (पाखण्डिनः) अल्लाहस्य (नामस्य) शपथं कुर्वन्ति, यत् ते (किमपि न वदिष्यन्ति यत् मुहम्मदस्य आहतं करोति)। ननु ते अविश्वासस्य वचनं उक्तवन्तः, इस्लामस्य अनन्तरं काफिराः अभवन्, यत् ते प्राप्तुं न शक्नुवन्ति तत् इच्छन्ति, ते च (अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च) निन्दां न करिष्यन्ति, यदि अल्लाहः तस्य दूतः च तेषां उपरि स्वस्य कृपां प्रदत्तवन्तौ। अतः यदि ते पश्चात्तापं कुर्वन्ति तर्हि तेषां कृते श्रेयस्करम्, यदि च ते निवर्तन्ते तर्हि अल्लाहः तान् अवश्यमेव जगति परलोकेषु च दुःखददण्डेन दण्डं दास्यति, तेषां पृथिव्यां कोऽपि रक्षकः सहायकः वा न भविष्यति।

۞ وَمِنْهُمْ مَّنْ عٰهَدَ اللّٰهَ لَىِٕنْ اٰتٰىنَا مِنْ فَضْلِهٖ لَنَصَّدَّقَنَّ وَلَنَكُوْنَنَّ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa minhum man ‘āhadallāha la'in ātānā min faḍlihī lanaṣṣaddaqanna wa lanakūnanna minaṣ-ṣāliḥīn(a).

तेषु च ते सन्ति ये अल्लाहस्य प्रतिज्ञां कृतवन्तः यत्, “यदि अल्लाहः अस्मान् स्वस्य वरदानं ददाति तर्हि वयं अवश्यमेव दानं करिष्यामः, धर्मिणां मध्ये भविष्यामः” इति।

فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).

यदा अल्लाहः तान् स्वस्य वरदानं दत्तवान् तदा ते कंजूसाः भूत्वा निवर्तन्ते स्म, सर्वदा (सत्यस्य) विरोधं कुर्वन्ति स्म।

فَاَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلٰى يَوْمِ يَلْقَوْنَهٗ بِمَآ اَخْلَفُوا اللّٰهَ مَا وَعَدُوْهُ وَبِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ

fa a‘qabahum nifāqan fī qulūbihim ilā yaumi yalqaunahū bimā akhlafullāha mā wa‘adūhu wa bimā kānū yakżibūn(a).

अतः अल्लाहः तेषां हृदयेषु पाखण्डं रोपितवान् यावत् तेषां साक्षात्कारः दिवसः, यतः ते तस्मै कृतं प्रतिज्ञां भङ्गं कृतवन्तः, यतः ते पूर्वं मृषावादं कुर्वन्ति स्म।

اَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَنَجْوٰىهُمْ وَاَنَّ اللّٰهَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

alam ya‘lamū annallāha ya‘lamu sirrahum wa najwāhum wa annallāha ‘allāmul-guyūb(i).

किं ते न जानन्ति यत् अल्लाहः तेषां रहस्यं तेषां कुहूकुहूं च जानाति, अल्लाहः च सर्वं जानाति यत् अदृष्टम्?

اَلَّذِيْنَ يَلْمِزُوْنَ الْمُطَّوِّعِيْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ فِى الصَّدَقٰتِ وَالَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ اِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُوْنَ مِنْهُمْ ۗسَخِرَ اللّٰهُ مِنْهُمْ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

allażīna yalmizūnal-muṭṭawwi‘īna minal-mu'minīna fiṣ-ṣadaqāti wal-lażīna lā yajidūna illā juhdahum fa yaskharūna minhum, sakhirallāhu minhum, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

(पाखण्डिनः) ते सन्ति ये विश्वासिनां आलोचनां कुर्वन्ति ये स्वेच्छया भिक्षां ददति ये च जनान् (निन्दन्ति) ये केवलं यत् सामर्थ्यं प्राप्नुवन्ति तत् प्राप्नुवन्ति (भिक्षां दातुं), ततः ते पाखण्डिनः तान् अपमानयन्ति। अल्लाह तेषां अपमानस्य प्रतिशोधं करिष्यति, तेषां दुःखदं दण्डं च प्राप्स्यति।

اِسْتَغْفِرْ لَهُمْ اَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْۗ اِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِيْنَ مَرَّةً فَلَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ

istagfir lahum au lā tastagfir lahum, in tastagfir lahum sab‘īna marratan falay yagfirallāhu lahum, żālika bi'annahum kafarū billāhi wa rasūlih(ī), wallāhu lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).

(इदमेव) भवन्तः (मुहम्मदः) तेषां कृते क्षमायाचनां कुर्वन्ति अथवा तेषां कृते क्षमायाचनां न कुर्वन्ति। सप्ततिवारं तेषां कृते क्षमायाचना अपि अल्लाहः तान् क्षमा न करिष्यति। यतो हि ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च अविश्वासं (अविश्वासं) कुर्वन्ति। अल्लाहः च दुष्टानां मार्गदर्शनं न करोति।

فَرِحَ الْمُخَلَّفُوْنَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلٰفَ رَسُوْلِ اللّٰهِ وَكَرِهُوْٓا اَنْ يُّجَاهِدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَالُوْا لَا تَنْفِرُوْا فِى الْحَرِّۗ قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ اَشَدُّ حَرًّاۗ لَوْ كَانُوْا يَفْقَهُوْنَ

fariḥal-mukhallafūna bimaq‘adihim khilāfa rasūlillāhi wa karihū ay yujāhidū bi'amwālihim wa anfusihim fī sabīlillāhi wa qālū lā tanfirū fil-ḥarr(i), qul nāru jahannama asyaddu ḥarrā(n), lau kānū yafqahūn(a).

ये पृष्ठतः अवशिष्टाः आसन् (युद्धे भागं न गृहीतवन्तः) ते अल्लाहस्य दूतस्य (स.अ.व.) पश्चात् शान्ततया उपविश्य प्रसन्नाः आसन्। तेषां धनेन, अल्लाहस्य मार्गे स्वजीवनेन च जिहादं अप्रियम् आसीत्, ते च अवदन् यत्, "अस्मिन् आतपे (युद्धाय) मा प्रस्थायताम्।" कथयतु (हे मुहम्मद) "नरकस्य अग्निः अधिकः उष्णः अस्ति" यदि ते केवलं जानन्ति स्म।

فَلْيَضْحَكُوْا قَلِيْلًا وَّلْيَبْكُوْا كَثِيْرًاۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

falyaḍḥakū qalīlaw walyabkū kaṡīrā(n), jazā'am bimā kānū yaksibūn(a).

अतः ते किञ्चित् हसन्तु, बहु रोदन्तु च, यत् ते सर्वदा कुर्वन्ति तस्य प्रतिक्रियारूपेण।

فَاِنْ رَّجَعَكَ اللّٰهُ اِلٰى طَاۤىِٕفَةٍ مِّنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوْكَ لِلْخُرُوْجِ فَقُلْ لَّنْ تَخْرُجُوْا مَعِيَ اَبَدًا وَّلَنْ تُقَاتِلُوْا مَعِيَ عَدُوًّاۗ اِنَّكُمْ رَضِيْتُمْ بِالْقُعُوْدِ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَاقْعُدُوْا مَعَ الْخٰلِفِيْنَ

fa ir raja‘akallāhu ilā ṭā'ifatim minhum fasta'żanūka lil-khurūji faqul lan takhrujū ma‘iya abadaw wa lan tuqātilū ma‘iya ‘aduwwā(n), innakum raḍītum bil-qu‘ūdi awwala marrah(tin), faq‘udū ma‘al-khālifīn(a).

अतः यदि अल्लाहः भवन्तं (मुहम्मदं) तेषां (पाखण्डिनां) समूहे प्रत्यागच्छति, तर्हि ते भवन्तं बहिः गन्तुं (युद्धं कर्तुं) अनुमतिं याचन्ते, तर्हि वदन्ति यत् "भवन्तः मया सह सदा बहिः गन्तुं न शक्नुवन्ति तथा च मया सह शत्रुविरुद्धं युद्धं कर्तुं न शक्नुवन्ति। ननु भवन्तः आरम्भादेव (युद्धं कर्तुं) न गन्तुं इच्छन्ति। अतः ये (युद्धं कर्तुं) न गच्छन्ति तेषां सह उपविशन्तु (स्थातु)।

وَلَا تُصَلِّ عَلٰٓى اَحَدٍ مِّنْهُمْ مَّاتَ اَبَدًا وَّلَا تَقُمْ عَلٰى قَبْرِهٖۗ اِنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَمَاتُوْا وَهُمْ فٰسِقُوْنَ

wa lā tuṣalli ‘alā aḥadim minhum māta abadaw wa lā taqum ‘alā qabrih(ī), innahum kafarū billāhi wa rasūlihī wa mātū wa hum fāsiqūn(a).

तथा च भवन्तः (मुहम्मदः) कस्यचित् कृते प्रार्थयन्तु यः तेषु (पाखण्डिषु) म्रियते, कदापि तस्य चितायां न तिष्ठन्तु (प्रार्थयन्तु)। ननु ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च अविश्वासं कृतवन्तः ते दुष्टतायाः अवस्थायां मृताः

وَلَا تُعْجِبْكَ اَمْوَالُهُمْ وَاَوْلَادُهُمْۗ اِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّعَذِّبَهُمْ بِهَا فِى الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ اَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كٰفِرُوْنَ

wa lā tu‘jibka amwāluhum wa lā aulāduhum, innamā yurīdullāhu ay yu‘ażżibahum bihā fid-dun-yā wa tazhaqa anfusuhum wa hum kāfirūn(a).

तथा च तेषां धनं बालकं च दृष्ट्वा भवन्तः (मुहम्मदः) आश्चर्यचकिताः न भवेयुः। ननु एतेन अल्लाहः तान् अस्मिन् जगति पीडयितुम् इच्छति तथा च तेषां प्राणाः नष्टाः भविष्यन्ति, यदा ते अविश्वासस्य अवस्थायां सन्ति।

وَاِذَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ اَنْ اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَجَاهِدُوْا مَعَ رَسُوْلِهِ اسْتَأْذَنَكَ اُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَقَالُوْا ذَرْنَا نَكُنْ مَّعَ الْقٰعِدِيْنَ

wa iżā unzilat sūratun an āminū billāhi wa jāhidū ma‘a rasūlihista'żanaka uluṭ-ṭauli minhum wa qālū żarnā nakum ma‘al-qā‘idīn(a).

तथा च यदि कश्चन सूरः प्रेषितः स्यात् (पाखण्डिनां आज्ञां दत्त्वा) "अल्लाहस्य विश्वासं कुरुत तस्य दूतेन सह युद्धं कुरुत" तर्हि अवश्यमेव तेषु धनिनः प्रभावशालिनः च भवन्तं अनुमतिं याचन्ते स्म (युद्धं न कुर्वन्तु) ते च वदन्ति स्म यत् "अस्माभिः उपविष्टैः (गृहे एव) सह भवामः।

رَضُوْا بِاَنْ يَّكُوْنُوْا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُوْنَ

raḍū bi'ay yakūnū ma‘al-khawālifi wa ṭubi‘a ‘alā qulūbihim fahum lā yafqahūn(a).

ते युद्धं न गच्छन्ति जनानां सह भवितुं इच्छन्ति, तेषां हृदयं च पिहितं भवति, अतः ते (आस्थायाः जिहादस्य च आनन्दः) न अवगच्छन्ति।

لٰكِنِ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ جَاهَدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۗ وَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الْخَيْرٰتُ ۖوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

lākinir-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū jāhadū bi'amwālihim wa anfusihim, wa ulā'ika lahumul-khairāt(u), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

परन्तु दूतः ये च तस्य सह विश्वासं कृतवन्तः, (ते) स्वधनेन प्राणेन च जिहादं युद्धं कृतवन्तः। ते सद्भावं प्राप्तवन्तः। ते भाग्यवन्तः जनाः सन्ति।

اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ ࣖ

a‘addallāhu lahum jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

अल्लाहः तेषां कृते उद्यानानि सज्जीकृतवान् यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, ते तत्र नित्यं तिष्ठन्ति। सः महती विजयः अस्ति।

وَجَاۤءَ الْمُعَذِّرُوْنَ مِنَ الْاَعْرَابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِيْنَ كَذَبُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗسَيُصِيْبُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa jā'al-mu‘ażżirūna minal-a‘rābi liyu'żana lahum wa qa‘adal-lażīna każabullāha wa rasūlah(ū), sayuṣībul-lażīna kafarū minhum ‘ażābun alīm(un).

तथा च बेदुइन-अरब-जनानाम् मध्ये कारणानि दत्त्वा (नबी-समीपं) आगतवन्तः, अनुमतिं दातुं (युद्धं न गन्तुं), यदा तु ये अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च समक्षं मृषावादं कुर्वन्ति स्म, ते मौनम् उपविष्टाः आसन्। भविष्ये तेषु अविश्वासिनः दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः ।

لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ

laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

दुर्बलानाम्, रोगीनां, ये च यत् व्यययिष्यन्ति तत् न प्राप्नुवन्ति, तेषां कृते (युद्धं न गन्तुं) पापं नास्ति, यदि ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च प्रति निष्कपटाः सन्ति। सत्कृतानां जनानां दोषस्य किमपि कारणं नास्ति । अल्लाह च क्षमाशीलः, दयालुः,

وَّلَا عَلَى الَّذِيْنَ اِذَا مَآ اَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ اَجِدُ مَآ اَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ ۖتَوَلَّوْا وَّاَعْيُنُهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا اَلَّا يَجِدُوْا مَا يُنْفِقُوْنَۗ

wa lā ‘alal-lażīna iżā mā atauka litaḥmilahum qulta lā ajidu mā aḥmilukum ‘alaih(i), tawallau wa a‘yunuhum tafīḍu minad dam‘i ḥazanan allā yajidū mā yunfiqūn(a).

तथा च ये भवतः (मुहम्मद) समीपम् आगच्छन्ति तेषां उपरि नास्ति (न च पापम्), येन भवन्तः तेभ्यः वाहनं ददति, ततः भवन्तः वदन्ति यत् "भवन्तं नेतुम् मया वाहनम् न प्राप्तम्" इति, ततः ते पुनः आगच्छन्ति, यदा तेषां नेत्राणि दुःखिताः इति कारणेन अश्रुभिः प्रवहन्ति, यतः ते यत् व्यययितुम् (युद्धं गन्तुं) गच्छन्ति स्म तत् न प्राप्तवन्तः।

۞ اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ وَهُمْ اَغْنِيَاۤءُۚ رَضُوْا بِاَنْ يَّكُوْنُوْا مَعَ الْخَوَالِفِۙ وَطَبَعَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۔

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yasta'żinūnaka wa hum agniyā'(u), raḍū bi'ay yakūnū ma‘al-khawālif(i), wa ṭaba‘allāhu ‘alā qulūbihim fahum lā ya‘lamūn(a).

वस्तुतः कारणं (दोषं) केवलं तेषु एव अस्ति ये भवन्तं अनुज्ञां याचन्ते (युद्धं न गन्तुं), यद्यपि ते धनिनः आसन्। ते जनानां सह भवितुं इच्छन्ति ये युद्धं न कुर्वन्ति तथा च अल्लाहः तेषां हृदयं ताडितवान् अस्ति, अतः ते (तेषां कार्याणां परिणामं) न जानन्ति।

يَعْتَذِرُوْنَ اِلَيْكُمْ اِذَا رَجَعْتُمْ اِلَيْهِمْ ۗ قُلْ لَّا تَعْتَذِرُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكُمْ قَدْ نَبَّاَنَا اللّٰهُ مِنْ اَخْبَارِكُمْ وَسَيَرَى اللّٰهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُوْلُهٗ ثُمَّ تُرَدُّوْنَ اِلٰى عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

ya‘tażirūna ilaikum iżā raja‘tum ilaihim, qul lā ta‘tażirū lan nu'mina lakum qad nabba'anallāhu min akhbārikum wa sayarallāhu ‘amalakum wa rasūluhū ṡumma turaddūna ilā ‘ālimil-gaibi wasy-syahādati fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

ते (पाखण्डिनः ये युद्धे भागं न गृहीतवन्तः) भवन्तं प्रत्यागते कारणानि व्याख्यास्यन्ति। कथयतु (मुहम्मदः), "अपवादं मा कुरुत; वयं भवतः विषये न पुनः विश्वासं कुर्मः, खलु, अल्लाहः अस्मान् भवतः वार्ताम् अवदत्। अपि च अल्लाहः भवतः कार्यं पश्यति, (यथा इच्छति) तस्य दूतः, ततः भवतः (अल्लाह) सर्वेषां अदृष्टानां वास्तविकस्य च सर्वज्ञस्य समीपं प्रत्यागमिष्यति, ततः सः भवतः कृते किं कृतं तत् भवन्तं निवेदयिष्यति।

سَيَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَكُمْ اِذَا انْقَلَبْتُمْ اِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوْا عَنْهُمْ ۗ فَاَعْرِضُوْا عَنْهُمْ ۗ اِنَّهُمْ رِجْسٌۙ وَّمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

sayaḥlifūna billāhi lakum iżanqalabtum ilaihim litu‘riḍū ‘anhum, fa a‘riḍū ‘anhum, innahum rijs(un), wa ma'wāhum jahannamu jazā'am bimā kānū yaksibūn(a).

ते भवन्तं अल्लाहस्य नाम्ना शपथं करिष्यन्ति यदा भवन्तः तेषां समीपं प्रत्यागच्छन्ति तदा भवन्तः तेभ्यः विमुखाः भवेयुः। अतः तेभ्यः निवर्तयन्तु; यतः खलु तेषां मलिनाः प्राणाः सन्ति, तेषां स्थानं नरकं च, तेषां कृते फलरूपेण।

يَحْلِفُوْنَ لَكُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ ۚفَاِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يَرْضٰى عَنِ الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ

yaḥlifūna lakum litarḍau ‘anhum, fa in tarḍau ‘anhum fa innallāha lā yarḍā ‘anil-qaumil-fāsiqīn(a).

ते त्वां शपथं करिष्यन्ति येन भवन्तः तान् स्वीकुर्वन्ति। परन्तु यदि भवन्तः तान् स्वीकुर्वन्ति चेदपि अल्लाहः दुष्टैः सह प्रसन्नः न भविष्यति।

اَلْاَعْرَابُ اَشَدُّ كُفْرًا وَّنِفَاقًا وَّاَجْدَرُ اَلَّا يَعْلَمُوْا حُدُوْدَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

al-a‘rābu asyaddu kufraw wa nifāqaw wa ajdaru allā ya‘lamū ḥudūda mā anzalallāhu ‘alā rasūlih(ī), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

बेदुइन-अरब-जनाः अविश्वास-पाखण्डे च अधिकं प्रबलाः सन्ति, अल्लाह-महोदयेन स्वदूतस्य समक्षं ये नियमाः प्रकटिताः, ते नियमाः न जानन्ति इति स्वाभाविकम्। अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

وَمِنَ الْاَعْرَابِ مَنْ يَّتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَمًا وَّيَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَاۤىِٕرَ ۗعَلَيْهِمْ دَاۤىِٕرَةُ السَّوْءِ ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa minal-a‘rābi may yattakhiżu mā yunfiqu magramaw wa yatarabbaṣu bikumud-dawā'ir(a), ‘alaihim dā'iratus-sau'(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

तथा च बेदुइन-अरब-जनानाम् मध्ये ये जनाः (अल्लाह-मार्गे) यत् व्यययन्ति तत् हानिरूपेण पश्यन्ति; सः भवतः उपरि संकटं प्रतीक्षते, ते एव संकटेन आहताः भविष्यन्ति। अल्लाहः सर्वश्रवणः सर्वज्ञः अस्ति।

وَمِنَ الْاَعْرَابِ مَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ قُرُبٰتٍ عِنْدَ اللّٰهِ وَصَلَوٰتِ الرَّسُوْلِ ۗ اَلَآ اِنَّهَا قُرْبَةٌ لَّهُمْ ۗ سَيُدْخِلُهُمُ اللّٰهُ فِيْ رَحْمَتِهٖ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wa minal-a‘rābi may yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhiri wa yattakhiżu mā yunfiqu qurubātin ‘indallāhi wa ṣalawātir-rasūl(i), alā innahā qurbatul lahum, sayudkhiluhumullāhu fī raḥmatih(ī), innallāha gafūrur raḥīm(un).

तथा च बेदुइन-अरब-जनानाम् मध्ये ते सन्ति ये अल्लाह-अन्तिम-दिने च विश्वासं कुर्वन्ति, तथा च पश्यन्ति यत् ते किं व्यययन्ति (अल्लाहस्य मार्गे) अल्लाहस्य समीपं गन्तुं मार्गरूपेण, दूतस्य प्रार्थनां (प्राप्त्यर्थं) च। ज्ञातव्यं खलु दानं तेषां (अल्लाहस्य) समीपं गन्तुं मार्गः अस्ति। पश्चात् अल्लाहः तान् स्वस्य दयायाः (स्वर्गे) प्रविशति; ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

तथा च ये मुहाजिरीन्-अन्सारयोः मध्ये प्रथमं (इस्लाम-धर्मं स्वीकृतवन्तः) ये च तेषां सम्यक् अनुसरणं कृतवन्तः, तेषां कृते अल्लाहः प्रसन्नः अभवत्, ते अल्लाह-महोदयेन च प्रसन्नाः अभवन्। अल्लाहः तेषां कृते उद्यानानि सज्जीकृतवान् यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति। ते तत्र सदा स्थास्यन्ति। सः महती विजयः अस्ति।

وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ مُنٰفِقُوْنَ ۗوَمِنْ اَهْلِ الْمَدِيْنَةِ مَرَدُوْا عَلَى النِّفَاقِۗ لَا تَعْلَمُهُمْۗ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْۗ سَنُعَذِّبُهُمْ مَّرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّوْنَ اِلٰى عَذَابٍ عَظِيْمٍ ۚ

wa mimman ḥaulakum minal-a‘rābi munāfiqūn(a),wa min ahlil-madīnati maradū ‘alan nifāq(i), lā ta‘lamuhum, naḥnu na‘lamuhum, sanu‘ażżibuhum marrataini ṡumma yuraddūna ilā ‘ażābin ‘aẓīm(in).

भवतः परितः ये बेदुइनाः निवसन्ति तेषु च पाखण्डिनः सन्ति। मदीनाजनेषु च पाखण्डिनः, तेषां पाखण्डे अतिशयेन। त्वं (हे मुहम्मद) तान् न जानासि, किन्तु वयं तान् जानीमः। द्विवारं दण्डयिष्यामः, ततः ते महतीं पीडनं प्राप्नुयुः।

وَاٰخَرُوْنَ اعْتَرَفُوْا بِذُنُوْبِهِمْ خَلَطُوْا عَمَلًا صَالِحًا وَّاٰخَرَ سَيِّئًاۗ عَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّتُوْبَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa ākharūna‘tarafū biżunūbihim khalaṭū ‘amalan ṣāliḥaw wa ākhara sayyi'ā(n), ‘asallāhu ay yatūba ‘alaihim, innallāha gafūrur raḥīm(un).

तथा (अस्ति) अन्ये जनाः ये स्वपापं स्वीकुर्वन्ति, ते सत्कार्यं अन्यैः दुष्टकार्यैः सह मिश्रयन्ति। आशास्ति यत् अल्लाहः तेषां पश्चातापं स्वीकुर्यात्। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

خُذْ مِنْ اَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيْهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْۗ اِنَّ صَلٰوتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

khuż min amwālihim ṣadaqatan tuṭahhiruhum wa tuzakkīhim bihā wa ṣalli ‘alaihim, inna ṣalātaka sakanul lahum, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

तेषां धनात् जकातं गृहीत्वा, तेषां शुद्ध्यर्थं शुद्ध्यर्थं च, तेषां कृते प्रार्थनां कुर्वन्तु। ननु भवतः प्रार्थना तेषां कृते मनःशान्तिं (वर्धते)। अल्लाहः सर्वश्रवणः सर्वज्ञः अस्ति।

اَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهٖ وَيَأْخُذُ الصَّدَقٰتِ وَاَنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

alam ya‘lamū annallāha huwa yaqbalut-taubata ‘an ‘ibādihī wa ya'khużuṣ-ṣadaqāti wa annallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).

किं ते न जानन्ति यत् अल्लाहः स्वसेवकानां पश्चात्तापं स्वीकुर्वति, तेषां भिक्षां च स्वीकुर्वति, अल्लाहः पश्चातापग्राहकः परमदयालुः च अस्ति?

وَقُلِ اعْمَلُوْا فَسَيَرَى اللّٰهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُوْلُهٗ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ وَسَتُرَدُّوْنَ اِلٰى عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۚ

wa quli‘malū fa sayarallāhu ‘amalakum wa rasūluhū wal-mu'minūn(a), wa saturaddūna ilā ‘ālimil-gaibi wasy-syahādati fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

तथा च वदतु, “कार्यं कुरुत, अल्लाहः भवतः कार्यं द्रक्ष्यति, तथैव तस्य दूतः, विश्वासिनः च, भवन्तः अदृष्टस्य दृष्टस्य च ज्ञातुः समीपं प्रत्यागमिष्यन्ति, ततः सः भवन्तं सूचयिष्यति यत् भवन्तः पूर्वं किं कुर्वन्ति स्म।”

وَاٰخَرُوْنَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّٰهِ اِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَاِمَّا يَتُوْبُ عَلَيْهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa ākharūna murjaunal li'amrillāhi immā yu‘ażżibuhum wa immā yatūbu ‘alaihim, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

अन्ये च जनाः सन्ति (अपि) ये यावत् अल्लाहः निर्णयं न करोति तावत् निलम्बिताः सन्ति; कदाचित् अल्लाहः तान् दण्डयिष्यति तथा च अल्लाहः तेषां पश्चातापं स्वीकुर्यात्। अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

وَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مَسْجِدًا ضِرَارًا وَّكُفْرًا وَّتَفْرِيْقًاۢ بَيْنَ الْمُؤْمِنِيْنَ وَاِرْصَادًا لِّمَنْ حَارَبَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ مِنْ قَبْلُ ۗوَلَيَحْلِفُنَّ اِنْ اَرَدْنَآ اِلَّا الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ يَشْهَدُ اِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

wal-lażīnattakhażū masjidan ḍirāraw wa kufraw wa tafrīqam bainal-mu'minīna wa irṣādal liman ḥāraballāha wa rasūlahū min qabl(u), wa layaḥlifunna in aradnā illal-ḥusnā, wallāhu yasyhadu innahum lakāżibūn(a).

तथा च (पाखण्डिषु) केचन सन्ति ये (विश्वासिनः) हानिं कर्तुं, अविश्वासाय, मुसलमानानां मध्ये विभाजनार्थं च मस्जिदं निर्मान्ति, ये च अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च विरुद्धं बहुकालपूर्वं युद्धं कृतवन्तः तेषां आगमनस्य प्रतीक्षां कुर्वन्ति। ते अवश्यं शपथं कुर्वन्ति यत् "वयं केवलं हितं अभिलषन्तः स्मः" इति। तथा च अल्लाहः साक्ष्यं ददाति यत् ते मृषावादिनः सन्ति (तेषां शपथेषु)।

لَا تَقُمْ فِيْهِ اَبَدًاۗ لَمَسْجِدٌ اُسِّسَ عَلَى التَّقْوٰى مِنْ اَوَّلِ يَوْمٍ اَحَقُّ اَنْ تَقُوْمَ فِيْهِۗ فِيْهِ رِجَالٌ يُّحِبُّوْنَ اَنْ يَّتَطَهَّرُوْاۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِيْنَ

lā taqum fīhi abadā(n), lamasjidun ussisa ‘alat-taqwā min awwali yaumin aḥaqqu an taqūma fīh(i), fīhi rijāluy yuḥibbūna ay yataṭahharū, wallāhu yuḥibbul-muṭṭahhirīn(a).

मस्जिदे सदा न प्रार्थनां कुर्वन्तु। ननु या मस्जिदः धर्मपरायणतायाः आधारेण स्थापितः, प्रथमदिनात् एव भवतः तस्मिन् प्रार्थनां कर्तुं अधिकं युक्तम्। अन्तः जनाः सन्ति ये स्वस्य शोधनं कर्तुम् इच्छन्ति। अल्लाहः स्वच्छजनानाम् प्रेम करोति।

اَفَمَنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى تَقْوٰى مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ اَمْ مَّنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهٖ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ

afaman assasa bun-yānahū ‘alā taqwā minallāhi wa riḍwānin khairun am man assasa bun-yānahū ‘alā syafā jurufin hārin fanhāra bihī fī nāri jahannam(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

अतः ये अल्लाहस्य भक्त्याः (तस्य) प्रीत्या च भवनानि (मस्जिदानि) निर्मान्ति ते श्रेष्ठाः सन्ति, अथवा ये स्वभवनानि एकस्य खातस्य धारायाम् निर्मान्ति यत् पतति, ततः (भवनं) तेषां सह नरकं प्रति पतति? अल्लाह अन्यायपूर्णजनानाम् मार्गदर्शनं न करोति

لَا يَزَالُ بُنْيَانُهُمُ الَّذِيْ بَنَوْا رِيْبَةً فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلَّآ اَنْ تَقَطَّعَ قُلُوْبُهُمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ

lā yazālu bun-yānuhumul-lażī banau rībatan fī qulūbihim illā an taqaṭṭa‘a qulūbuhum, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

तेषां निर्मितं भवनं तेषां हृदयेषु सर्वदा संशयस्य कारणं आसीत्, यावत् तेषां हृदयं भग्नं नासीत् । अल्लाहः च सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

۞ اِنَّ اللّٰهَ اشْتَرٰى مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اَنْفُسَهُمْ وَاَمْوَالَهُمْ بِاَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَۗ يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَيَقْتُلُوْنَ وَيُقْتَلُوْنَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ وَالْقُرْاٰنِۗ وَمَنْ اَوْفٰى بِعَهْدِهٖ مِنَ اللّٰهِ فَاسْتَبْشِرُوْا بِبَيْعِكُمُ الَّذِيْ بَايَعْتُمْ بِهٖۗ وَذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

innallāhasytarā minal-mu'minīna anfusahum wa amwālahum bi'anna lahumul-jannah(ta), yuqātilūna fī sabīlillāhi fa yaqtulūna wa yuqtalūna wa‘dan ‘alaihi ḥaqqan fit-taurāti wal-injīli wal-qur'ān(i), wa man aufā bi‘ahdihī minallāhi fastabsyirū bibai‘ikumul-lażī bāya‘tum bih(ī), wa żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

ननु अल्लाहः विश्वासिनां कृते स्वर्गं दत्त्वा तेषां जीवनं तेषां धनं च क्रीतवन् आसीत्। ते अल्लाहस्य मार्गे युद्धं कुर्वन्ति; यथा ते हन्ति वा हता वा, (यथा) तौराह-सुसमाचार-कुरान-ग्रन्थेषु अल्लाहस्य सच्चा प्रतिज्ञा। तथा च अल्लाहात् श्रेष्ठतया कः प्रतिज्ञां पालयति? अतः भवता कृतेन क्रयविक्रयेण प्रसन्नाः भव, तदेव महती विजयः।

اَلتَّاۤىِٕبُوْنَ الْعٰبِدُوْنَ الْحٰمِدُوْنَ السَّاۤىِٕحُوْنَ الرّٰكِعُوْنَ السّٰجِدُوْنَ الْاٰمِرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَالنَّاهُوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحٰفِظُوْنَ لِحُدُوْدِ اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

at tā'ibūnal-‘ābidul-ḥāmidūnas-sā'iḥūnar-rāki‘ūnas-sājidūnal-āmirūna bil-ma‘rūfi wan-nāhūna ‘anil-munkari wal-ḥāfiẓūna liḥudūdillāh(i), wa basysyiril-mu'minīn(a).

ते ते सन्ति ये पश्चात्तापं कुर्वन्ति, पूजां कुर्वन्ति, (अल्लाहस्य स्तुतिं कुर्वन्ति), भ्रमन्ति (ज्ञानस्य धर्मस्य च कृते), प्रणामं कुर्वन्ति, प्रणामं कुर्वन्ति, शुभं आज्ञापयन्ति, दुष्टं च निवारयन्ति तथा च ये अल्लाहस्य नियमानाम् पालनं कुर्वन्ति। ये च विश्वासं कुर्वन्ति तान् सुखिनः कुरु।

مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ

mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).

नबी इत्यस्य विश्वासिनां च कृते मुश्रिकाणां कृते क्षमायाचनां (अल्लाहतः) न युक्तं, यद्यपि ते तेषां बन्धुजनाः सन्ति, यतः तेषां कृते स्पष्टं जातं यत् मुश्रिकाः नरकस्य निवासिनः सन्ति।

وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ

wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).

यथा इब्राहिमस्य पितुः कृते क्षमायाचनं (अल्लाहं प्रति) तत् अन्यत् नासीत् केवलं तस्य पितुः प्रति कृतस्य प्रतिज्ञायाः कारणात् एव। अतः यदा अब्राहमस्य कृते स्पष्टं जातं यत् तस्य पिता अल्लाहस्य शत्रुः अस्ति तदा अब्राहमः तस्मात् विरक्तः अभवत् । ननु इब्राहिमः अतीव सौम्यः दयालुः च आसीत्

وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِلَّ قَوْمًاۢ بَعْدَ اِذْ هَدٰىهُمْ حَتّٰى يُبَيِّنَ لَهُمْ مَّا يَتَّقُوْنَۗ اِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

wa mā kānallāhu liyuḍilla qaumam ba‘da iż hadāhum ḥattā yubayyina lahum mā yattaqūn(a), innallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

तथा च अल्लाहः कदापि जनान् भ्रष्टं न करिष्यति, तेभ्यः मार्गदर्शनं दत्तस्य अनन्तरं, येन तेभ्यः स्पष्टं कर्तुं शक्यते यत् तेषां किं परिहारः कर्तव्यः। ननु अल्लाहः सर्वस्य सर्वज्ञः अस्ति।

اِنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۗ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

innallāha lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yuḥyī wa yumīt(u), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

ननु आकाशस्य पृथिव्याः च शक्तिः अल्लाहस्य एव अस्ति। जीवनं ददाति मृत्युं च करोति। अल्लाहं विहाय भवतः कोऽपि रक्षकः सहायकः वा नास्ति।

لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ

laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).

ननु अल्लाहः नबी, मुहाजिरीन्, अन्सार च पश्चातापं स्वीकृतवान्, ये कठिनसमये नबी इत्यस्य अनुसरणं कृतवन्तः, तेषां समूहस्य हृदयं प्रायः विमुखीकृत्य, ततः अल्लाहः तेषां पश्चातापं स्वीकृतवान्। ननु अल्लाहः तेषां प्रति परमकृपालुः, परमदयालुः च अस्ति,

وَّعَلَى الثَّلٰثَةِ الَّذِيْنَ خُلِّفُوْاۗ حَتّٰٓى اِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوْٓا اَنْ لَّا مَلْجَاَ مِنَ اللّٰهِ اِلَّآ اِلَيْهِۗ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوْبُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ ࣖ

wa ‘alaṡ-ṡalāṡatil-lażīna khullifū, ḥattā iżā ḍāqat ‘alaihimul-arḍu bimā raḥubat wa ḍāqat ‘alaihim anfusuhum wa ẓannū allā malja'a minallāhi illā ilaih(i), ṡumma tāba ‘alaihim liyatūbū, innallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).

त्रयाणां च पृष्ठतः अवशिष्टानां कृते। यावत् पृथिवी तेषां कृते संकीर्णा इव भासते स्म, यद्यपि सा विशाला अस्ति, तेषां प्राणाः च तेषां कृते संकीर्णाः अभवन्, तथा च ते अवगच्छन् यत् अल्लाहस्य शरणं तम् एव नास्ति, तावत् अल्लाहः तेषां पश्चात्तापं स्वीकृतवान् यथा ते स्वस्य पश्चात्तापे एव तिष्ठन्ति। ननु अल्लाहः पश्चातापग्राहकः परमदयालुः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَكُوْنُوْا مَعَ الصّٰدِقِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa kūnū ma‘aṣ-ṣādiqīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहात् भयं कुरुत, धर्मिणः तेषां सह भवन्तु।

مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

मदीना-नगरस्य जनानां, तेषां परितः निवसन्तः बेदुइन्-जनाः च अल्लाहस्य दूतस्य (युद्धक्षेत्रे) सह न गन्तुं न युक्तम्, न च तेषां कृते अल्लाहस्य दूतात् अधिकं स्वं प्रेम्णा युक्तम्। यतो हि ते अल्लाहस्य मार्गे तृष्णायाः, श्रान्ततायाः, क्षुधायाः वा पीडिताः न सन्ति, न च ते अविश्वासिनः क्रोधं जनयति इति स्थानं न पदाति, न च शत्रुणां किमपि हानिं कुर्वन्ति, केवलं तेषां कृते सत्कर्मरूपेण अभिलेखितं भविष्यति इति। ननु अल्लाहः भद्रं कुर्वतां फलं न अपव्ययति।

وَلَا يُنْفِقُوْنَ نَفَقَةً صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً وَّلَا يَقْطَعُوْنَ وَادِيًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللّٰهُ اَحْسَنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lā yunfiqūna nafaqatan ṣagīrataw wa lā kabīrataw wa lā yaqṭa‘ūna wādiyan illā kutiba lahum liyajziyahumullāhu aḥsana mā kānū ya‘malūn(a).

तथा च ते लघु वा बृहत् वा दानं न ददति, न च उपत्यकाम् (जिहादे) लङ्घयन्ति, केवलं तेषां कृते (सद्कर्मरूपेण) लिखितम् अस्ति, यत् अल्लाहः तेभ्यः पूर्वं यत् किमपि कुर्वन्ति स्म तस्मात् उत्तमं किमपि पुरस्कृत्य ददातु।

۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ

wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).

न च विश्वासिनां सर्वेषां गमनम् (युद्धक्षेत्रं) युक्तम्। किमर्थं तेषां प्रत्येकसमूहस्य केचन स्वधर्मज्ञानं गभीरं कर्तुं, पुनरागमने स्वजनं चेतयितुं च न गच्छन्ति, येन ते स्वस्य रक्षणं कर्तुं शक्नुवन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَاتِلُوا الَّذِيْنَ يَلُوْنَكُمْ مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوْا فِيْكُمْ غِلْظَةًۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū qātilul-lażīna yalūnakum minal-kuffāri wal-yajidū fīkum gilẓah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

हे विश्वासिनः ! भवतः परितः काफिरैः सह युद्धं कुरुत, ते भवतः दृढतां अनुभवन्तु, अल्लाहः पुण्यशीलैः सह अस्ति इति च ज्ञातुम् अर्हन्ति।

وَاِذَا مَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ فَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ اَيُّكُمْ زَادَتْهُ هٰذِهٖٓ اِيْمَانًاۚ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَزَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّهُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَ

wa iżā mā unzilat sūratun fa minhum may yaqūlu ayyukum zādathu hāżihī īmānā(n), fa ammal-lażīna āmanū fa zādathum īmānaw wa hum yastabsyirūn(a).

यदा च कश्चन सूरः प्रकाशितः, तदा तेषु (पाखण्डिषु) केचन आसन् ये अवदन् यत्, "भवद्भ्यः कस्य अस्याः सूरस्य (प्रकाशनेन) विश्वासः वर्धितः?" विश्वासिनां विषये तु एषा सूरः तेषां विश्वासं वर्धयति, ते च सुखं अनुभवन्ति।

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا اِلٰى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوْا وَهُمْ كٰفِرُوْنَ

wa ammal-lażīna fī qulūbihim maraḍun fa zādathum rijsan ilā rijsihim wa mātū wa hum kāfirūn(a).

येषां च हृदये रोगः अस्ति, तदा (एतेन सूरेण) तेषां विद्यमानः अविश्वासः वर्धते, ते अविश्वासिनः भूत्वा म्रियन्ते।

اَوَلَا يَرَوْنَ اَنَّهُمْ يُفْتَنُوْنَ فِيْ كُلِّ عَامٍ مَّرَّةً اَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لَا يَتُوْبُوْنَ وَلَا هُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

awalā yarauna annahum yuftanūna fī kulli ‘āmim marrataini ṡumma lā yatūbūna wa lā hum yażżakkarūn(a).

किं च न पश्यन्ति यत् ते प्रतिवर्षं एकवारं द्विवारं वा परीक्षिताः भवन्ति, तथापि ते पश्चात्तापं न कुर्वन्ति, न च सावधानाः भवन्ति?

وَاِذَا مَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ نَّظَرَ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍۗ هَلْ يَرٰىكُمْ مِّنْ اَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوْاۗ صَرَفَ اللّٰهُ قُلُوْبَهُمْ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ

wa iżā mā unzilat sūratun naẓara ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍ(in), hal yarākum min aḥadin ṡummanṣarafū, ṣarafallāhu qulūbahum bi'annahum qaumul lā yafqahūn(a).

यदा च कश्चन सूरः प्रकाशितः तदा ते परस्परं पश्यन्ति स्म (इति वदन्तः) "किं कोऽपि (मुसलमानानां) भवन्तं पश्यति?" तदनन्तरं ते प्रस्थिताः। अल्लाहः तेषां हृदयं विमुखीकृतवान् यतः ते एकः जनः आसीत् यः न अवगच्छति स्म।

لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).

ननु भवतः समीपं भवतः स्वजनात् दूतः आगतः, भवतः यत् दुःखं भवति तत् गुरुम् अस्ति, (सः) भवतः कृते वास्तवमेव (श्रद्धां मोक्षं च) इच्छति, विश्वासिनां प्रति दयालुः दयालुः च अस्ति।

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

अतः यदि ते (आस्थायाः) विमुखाः भवन्ति तर्हि (हे मुहम्मद) वदन्तु, "अल्लाहः मम कृते पर्याप्तः; तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति। तस्मिन् अहं मम विश्वासं कृतवान्, सः च महान् सिंहासनस्य स्वामी अस्ति।