Q.S अण्-नामल (اَلنَّمْل) - 93 श्लोकसंख्या

طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ

Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).

था सिन् । एते कुरानस्य श्लोकाः, स्पष्टं पुस्तकं च,

هُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ ۙ

hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

विश्वासिनां मार्गदर्शनं सुसमाचारं च,

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(अर्थात्) ये नमाजं कुर्वन्ति जकातं च कुर्वन्ति, ते च परलोकं विश्वासयन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُوْنَ ۗ

innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati zayyannā lahum a‘mālahum fahum ya‘mahūn(a).

ननु ये परलोकं न विश्वसन्ति तेषां (दुष्टानि) कर्माणि वयं तेषां कृते सुन्दराणि इव कृतवन्तः, येन ते दोषे भ्रमन्ति।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna lahum sū'ul-‘ażābi wa hum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

ते एव दुर्पीडनं प्राप्नुयुः परलोके सर्वाधिकं हानिः भविष्यति।

وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ

wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).

तथा च खलु भवद्भ्यः (मुहम्मदः) सत्यमेव (अल्लाहः) परमबुद्धिमान् सर्वज्ञात् कुरानः दत्तः।

اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).

(स्मरतु) यदा मूसा स्वपरिवारं अवदत् यत् "ननु अहं अग्निम् अपश्यम्। अहं भवद्भ्यः तस्य विषये वार्ताम् आनयिष्यामि, अथवा अग्निमशालं (मशालं) आनयिष्यामि यथा भवन्तः तापयितुं शक्नुवन्ति (अग्नेः समीपे स्वशरीरं तापयितुं शक्नुवन्ति)।

فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).

अतः यदा सः तत्र (अग्निस्थानं) आगतः तदा सः आहूतः यत्, "धन्याः ये अग्निस्य समीपे सन्ति, ये च तस्य परितः सन्ति। सर्वेषां लोकानां स्वामी अल्लाहस्य महिमा भवतु।

يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ

yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

(अल्लाहः अवदत्) "हे मूसा! तत्त्वतः अहं अल्लाहः, परमशक्तिमान्, परमज्ञानी च अस्मि।"

وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).

तव यष्टिं च अधः क्षिप!” अतः यदा (यष्टिः सर्पः अभवत् तथा च) मूसा तत् द्रुतगतिना सर्पवत् गच्छन्तं दृष्टवान् तदा सः पश्चात् न पश्यन् धावित्वा पश्चात् गतवान्।

اِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًاۢ بَعْدَ سُوْۤءٍ فَاِنِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illā man ẓalama ṡumma baddala ḥusnam ba‘da sū'in fa innī gafūrur raḥīm(un).

व्यतिरिक्तं ये अन्यायं कुर्वन्ति ये ततः (स्वयं) दुष्टस्य पश्चात् शुभं प्रति परिवर्तयन्ति (पश्चातापं कुर्वन्ति); अतः सत्यं अहं क्षमाशीलः परमकृपालुः अस्मि।

وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

तथा हस्तं भवतः शर्टस्य कण्ठे स्थापयतु, सः श्वेतवर्णीयः (प्रकाशितः) निर्दोषरहितः भविष्यति। (एतयोः चमत्कारयोः) फारोः तस्य जनानां च कृते नवविधाः चमत्काराः (यत् व्याख्यास्यति) अन्तर्भवति। ते खलु दुष्टाः जनाः सन्ति” इति ।

فَلَمَّا جَاۤءَتْهُمْ اٰيٰتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

falammā jā'athum āyātunā mubṣiratan qālū hāżā siḥrum mubīn(un).

अतः यदा अस्माकं स्पष्टचमत्काराः तान् प्राप्तवन्तः तदा ते अवदन् यत् एषः वास्तविकः माया अस्ति।

وَجَحَدُوْا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَآ اَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَّعُلُوًّاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa jaḥadū bihā wastaiqanathā anfusuhum ẓulmaw wa ‘uluwwā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

ते च अन्यायस्य दम्भस्य च कारणेन तत् अङ्गीकुर्वन्ति, यद्यपि तेषां हृदयं तस्य (सत्यं) विश्वासं करोति। अतः क्षतिं कुर्वतां किं भवति इति ध्यानं ददातु।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).

ननु च वयं दाऊदं सोलोमनं च ज्ञानं दत्तवन्तः; तौ च अवदताम्, "अल्लाहस्य स्तुतिः भवतु यः अस्मान् स्वस्य बहूनां विश्वासिनां सेवकानां उपरि अनुग्रहं कृतवान्।"

وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ

wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).

सुलेमानः च दाऊदं उत्तराधिकारं प्राप्तवान् आसीत्, सः (सुलेमानः) अवदत्, "हे जनाः! अस्मान् पक्षिभाषा पाठिता, अस्मान् सर्वं दत्तम्। ननु, (सर्वं) एतत् सत्यमेव वास्तविकं दानम्।

وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).

सोलोमनः स्वस्य जिन्-पुरुष-पक्षि-सैन्यं सङ्गृह्य ते क्रमेण पङ्क्तिं कृतवन्तः।

حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).

यावत् ते पिपीलिकानां द्रोणीं न प्राप्तवन्तः तावत् एकः पिपीलिका अवदत्, "हे पिपीलिका! भवतः नीडान् प्रविशतु, मा भूत् सोलोमनः तस्य सेना च अप्रमत्तः भवतः उपरि पदाभिमुखीभवति।

فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ

fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).

अतः सः (सुलेमानः) स्मितं कृत्वा हसति स्म यतः पिपीलिकाया: वचनं (शृणोत्)। सः च प्रार्थितवान्, "हे भगवन्, भवता मम मातापितृभ्यः च दत्तानां आशीर्वादानां कृते कृतज्ञतां ज्ञापयितुं, भवतः अनुमोदितं सत्कर्म कर्तुं च प्रेरणां प्रयच्छ, भवतः प्रसादेन मां भवतः पुण्यदासानां पङ्क्तौ प्रविशतु।

وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ

wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).

सः च पक्षिणः परीक्ष्य अवदत्, “किमर्थं अहं हुपो न पश्यामि, किं सः अनुपस्थितेषु अस्ति?

لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).

अहं तं अवश्यमेव तीव्रदण्डेन दण्डयिष्यामि वा वधिष्यामि, यावत् सः स्पष्टकारणात् मम समीपं न आगच्छति” इति।

فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ

famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).

अतः अचिरेण अनन्तरं (हुद् हुद् आगतः), तदा सः अवदत्, "मया किमपि ज्ञातं यत् भवन्तः अद्यापि न जानन्ति। अहं भवतः समीपं साबा'-देशात् प्रत्ययप्रदं वार्ताम् आनयन् आगतः।"

اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ

innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).

खलु तेषु शासनं कुर्वतीं स्त्रियं मया लब्धं सर्वं दत्तं महतीं सिंहासनं च आसीत् ।

وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ

wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).

अहं (हुद्पक्षी) तं तस्य जनान् च सूर्यस्य पूजां कुर्वन्तः दृष्टवान्, न तु अल्लाहः; तथा शैतानः तेषां (दुष्टं) कर्म सुन्दरं प्रतीयते, एवं तान् (अल्लाहस्य) मार्गात् अवरुद्धवान्, अतः तेषां मार्गदर्शनं न भवति,

اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ

allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).

ते (अपि) अल्लाहस्य पूजां न कुर्वन्ति यः आकाशे पृथिव्यां च निगूढं बहिः आनयति यः जानाति यत् भवन्तः किं गोपयन्ति किं च प्रकाशयन्ति।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩

allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

अल्लाह, तस्य विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति, यस्य भगवतः महान् सिंहासनं वर्तते।”

۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).

सः (सुलेमानः) अवदत्, “भवन्तः सत्यवादिनः सन्ति वा भवन्तः मृषावादिनां मध्ये एकः अस्ति वा इति वयं पश्यामः।

اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ

iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).

मम एतत् पत्रं सह (वहन्) गच्छतु, ततः तेषु पातयन्तु, ततः तेभ्यः निवर्तयन्तु, ततः तेषां वचने ध्यानं ददातु।"

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ

qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).

सः (बाल्कीस्) अवदत्, "हे गणमान्यजनाः! ननु मम कृते उदात्तं पत्रं प्रेषितम्।"

اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ

innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).

खलु (पत्रम्) सुलेमानतः आसीत् यत् अवदत् यत्, "अल्लाहस्य, परमकृपालुस्य, परमदयालुस्य च नाम्ना।

اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ

allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).

मा मम अभिमानं कृत्वा वशीभूताः इव मम समीपं आगच्छन्तु” इति।

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ

qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).

सः (बाल्किस्) अवदत्, "हे गणमान्यजनाः! (अस्मिन्) प्रकरणे मम विचारं कुरुत। अहं कदापि प्रकरणस्य निर्णयं न करोमि यत् भवन्तः (मम) सभायां उपस्थिताः भवेयुः।"

قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ

qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).

ते प्रत्युवाच-अस्माकं महत् बलं साहसं च (युद्धाय) अस्ति, किन्तु निर्णयः भवतः एव, अतः भवन्तः किं आज्ञापयिष्यन्ति इति विचारयन्तु।

قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ

qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).

सः (बाल्किस्) आह-ननु यदा राजानः देशं जित्वा ध्रुवं तस्य नाशं करिष्यन्ति, तस्य आर्यवासिनः अपमानं करिष्यन्ति, तदेव करिष्यन्ति।

وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ

wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).

ननु च तेभ्यः दूतान् (आनयन्) प्रेषयिष्यामि, दूताः किं पुनः आनयिष्यन्ति इति (अहं) प्रतीक्षिष्यामि” इति ।

فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ

falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).

अतः यदा (दूताः) सोलोमनस्य समीपं प्राप्तवन्तः तदा सः (सुलेमानः) अवदत्, "किं त्वं मह्यं धनं दास्यसि? अल्लाहेन यत् दत्तं तत् अल्लाहेन यत् दत्तं तस्मात् श्रेष्ठम् अस्ति; परन्तु भवन्तः स्वस्य दानस्य विषये गर्वं अनुभवन्ति।"

اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ

irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).

तेषां समीपं पुनः आगच्छन्तु! ननु वयं तेषां समीपं अवश्यमेव सेनायाः सह आगमिष्यामः यस्याः प्रतिरोधं कर्तुं न शक्ष्यन्ति, वयं तान् तस्मात् भूमितः (सबा') अपमानेन बहिः निष्कासयिष्यामः, ते अपमानेन (बन्दाः) भविष्यन्ति।

قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ

qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).

सः (सुलेमानः) अवदत्, "हे राजपुत्राः! भवद्भ्यः कोऽपि मम समीपम् आगत्य आत्मसमर्पणात् पूर्वं स्वस्य सिंहासनं मम समीपम् आनेतुं समर्थः अस्ति?"

قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ

qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).

जिन्नस्य इफ्रिट् अवदत्, "भवतः आसनाद् उत्थानस्य पूर्वं अहं भवतः समीपं तत् आनयिष्यामि; ननु च, अहं तत् कर्तुं बलवान् अस्मि, विश्वसनीयः च अस्मि।'

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

एकः पुस्तकात् ज्ञानं प्राप्तवान् सः अवदत् यत् भवतः नेत्रयोः निमिषात् पूर्वं सिंहासनं भवतः समीपम् आनयिष्यामि। अतः यदा सः (सुलेमानः) पुरतः सिंहासनं दृष्टवान् तदा सः अवदत् यत्, "एतत् मम भगवतः अनुग्रहे अस्ति यत् अहं कृतज्ञः अस्मि वा (तस्य आशीर्वादं नकारयति वा)। यः कृतज्ञः अस्ति, तर्हि सः खलु स्वस्य (सद्भावस्य) कृते कृतज्ञः अस्ति, यः च अविश्वासं करोति, तर्हि खलु मम प्रभुः परमधनवान्, परममहिमावान्।

قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ

qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).

सः (सुलेमानः) अवदत्, “तस्याः कृते तस्याः सिंहासनं परिवर्तयतु, वयं पश्यामः यत् सा (बाल्किस्) तत् परिचिनोति वा न वा इतः परं परिचिनोति वा।”

فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ

falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).

अतः यदा सः (बाल्कीस्) आगतः तदा सः (तस्य) पृष्टः यत्, "किं भवतः सिंहासनं एतत् इव अस्ति?" सः (बाल्किस्) प्रत्युवाच, “सः स इव” इति । (सः च बलकीस् अवदत्) "अस्माकं पूर्वं ज्ञानं दत्तम् अस्ति तथा च वयं ते (अल्लाहस्य) अधीनाः स्मः।"

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ

wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).

तथा च अल्लाहात् परं पूजां कर्तुं तस्य आदतिः तस्य (इस्लामस्य जन्मनः) निवारयति स्म, वस्तुतः सः (बाल्कीस्) पूर्वं काफिरेषु अन्यतमः आसीत्।

قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

तस्मै (बाल्किस्) उक्तं यत्, "प्रासादं प्रविशतु" इति। अतः यदा सः (बाल्किस्) (प्रासादस्य तलम्) दृष्टवान् तदा सः एतत् जलस्य विशालं कुण्डम् इति मन्यते स्म, ततः सः स्वस्य वत्सद्वयं उद्घाटितवान् (आच्छादितवान्)। सः (सुलेमानः) अवदत्, "ननु एतत् केवलं काचैः आवृतस्य प्रासादस्य तलम् एव अस्ति।" सः (बाल्किस्) अवदत्, "हे मम भगवन्, खलु मया स्वस्य दुष्कृतं कृतम्। अहं सोलोमनेन सह सर्वेषां लोकानां स्वामी अल्लाहस्य समक्षं समर्पणं करोमि।"

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ فَاِذَا هُمْ فَرِيْقٰنِ يَخْتَصِمُوْنَ

wa laqad arsalnā ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥan ani‘budullāha fa'iżā hum farīqāni yakhtaṣimūn(a).

तथा च, वयं (जनानाम्) समुदस्य समीपं प्रेषितवन्तः तेषां भ्राता सालेहः (यः उद्घोषितवान्) "अल्लाहस्य पूजां कुरुत!" परन्तु सहसा ते द्वौ वैरिणः समूहौ (भवतः)।

قَالَ يٰقَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُوْنَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِۚ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُوْنَ اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

qāla yā qaumi lima tasta‘jilūna bis-sayyi'ati qablal-ḥasanah(ti), lau lā tastagfirūnallāha la‘allakum turḥamūn(a).

सः (सालेहः) अवदत्, "हे मम जनाः! भवन्तः किमर्थं शुभस्य पुरतः (भवन्तः) दुष्टस्य त्वरिततां याचन्ते? किमर्थं अल्लाहात् क्षमायाचनां न कुर्वन्ति, येन भवन्तः दयां प्राप्नुवन्ति?

قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَّعَكَۗ قَالَ طٰۤىِٕرُكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُوْنَ

qāluṭ ṭayyarnā bika wa bimam ma‘ak(a), qāla ṭā'irukum ‘indallāhi bal antum qaumun tuftanūn(a).

ते प्रत्युवाच भवद्भिः सह जनानां कारणात् अस्माकं दुर्भाग्यं जातम्। सः (सालेहः) अवदत् यत्, "भवतः भाग्यं अल्लाहस्य समीपे अस्ति (वयं कारणं न स्मः), परन्तु भवन्तः परीक्षिताः जनाः सन्ति।"

وَكَانَ فِى الْمَدِيْنَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُّفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ

wa kāna fil-madīnati tis‘atu rahṭiy yufsidūna fil-arḍi wa lā yuṣliḥūn(a).

तस्मिन् च नगरे नव पुरुषाः आसन् ये देशे दुष्कृतं कुर्वन्ति स्म, ते च परिशोधनं न कुर्वन्ति स्म।

قَالُوْا تَقَاسَمُوْا بِاللّٰهِ لَنُبَيِّتَنَّهٗ وَاَهْلَهٗ ثُمَّ لَنَقُوْلَنَّ لِوَلِيِّهٖ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ اَهْلِهٖ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

qālū taqāsamū billāhi lanubayyitannahū wa ahlahū ṡumma lanaqūlanna liwaliyyihī mā syahidnā mahlika ahlihī wa innā laṣādiqūn(a).

ते अवदन्, “अल्लाहस्य शपथं कुरुत यत् वयं तस्य परिवारस्य च रात्रौ अवश्यमेव आक्रमणं करिष्यामः, ततः तस्य उत्तराधिकारिणः वक्ष्यामः यत् वयं तस्य कुटुम्बस्य विनाशस्य साक्षिणः न अभवम, वयं च सत्यवादिनः स्मः” इति।

وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).

ते च षड्यंत्रं कृतवन्तः, वयं च षड्यंत्रं कृतवन्तः, यदा ते न अवगच्छन्ति स्म।

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).

अतः पश्यन्तु तेषां षड्यंत्रस्य किं परिणामः आसीत् यत् वयं तान् तेषां जनान् च सर्वान् मिलित्वा नष्टवन्तः।

فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).

अतः तेषां गृहाणि एव तेषां अन्यायात् पतितानि। ननु तस्मिन् ज्ञायमानस्य चिह्नम्।

وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ

wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

विश्वासिनां च तारयामः ते च सदा भक्ताः तिष्ठन्ति।

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).

तथा च (स्मरतु) लुटस्य कथां यदा सः स्वजनं अवदत् यत्, "किमर्थं भवन्तः (अनैतिककर्मणां घृणितम्) पश्यन्तः अपि फहिस्याः (घृणितानि) कर्माणि कुर्वन्ति?"

اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).

किमर्थं त्वं पुरुषान् स्वकामान् (पूरयितुं) उपसर्पसि, स्त्रियाः (उपसर्गस्य) स्थाने? ननु त्वं जनः (भवतः कर्मविपाकं) न जानासि।

۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

तस्य जनानां उत्तरं अन्यत् नासीत् यत् "लुटं तस्य परिवारं च स्वभूमितः निष्कासयतु, खलु ते जनाः सन्ति ये (स्वयं पवित्रं मन्यन्ते" इति।

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنٰهَا مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa'anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū qaddarnāhā minal-gābirīn(a).

अतः वयं तं तस्य परिवारं च तारयामः, तस्य पत्नीं विहाय। सः पृष्ठतः (विनाशीयः) मध्ये सः भविष्यति इति अस्माभिः निर्धारितम् आसीत् ।

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fasā'a maṭarul-munżarīn(a).

वयं च तान् वर्षा (शिलाभिः) वर्षितवन्तः, अतः येषां चेतावनी दत्ता (किन्तु न श्रुतवती) तेषां उपरि वर्षा (या पतिता) अतीव दुष्टा आसीत्।

قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَسَلٰمٌ عَلٰى عِبَادِهِ الَّذِيْنَ اصْطَفٰىۗ ءٰۤاللّٰهُ خَيْرٌ اَمَّا يُشْرِكُوْنَ ۔

qulil-ḥamdu lillāhi wa salāmun ‘alā ‘ibādihil-lażīnaṣṭafā, āllāhu khairun ammā yusyrikūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "अल्लाहस्य स्तुतिः भवतु, तस्य सेवकानां च शान्तिः भवतु, येषां चयनं सः कृतवान्। किं अल्लाहः श्रेष्ठः, अथवा ते यत् (तस्य सह) सङ्गं कुर्वन्ति?"

اَمَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ حَدَاۤىِٕقَ ذَاتَ بَهْجَةٍۚ مَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُنْۢبِتُوْا شَجَرَهَاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ يَّعْدِلُوْنَ ۗ

am man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa ambatnā bihī ḥadā'iqa żāta bahjah(tin), mā kāna lakum an tumbitū syajarahā, a'ilāhum ma‘allāh(i), bal hum qaumuy ya‘dilūn(a).

किं न सः (अल्लाहः) द्यावापृथिव्याः सृष्टवान् यः भवतः कृते आकाशात् जलं प्रेषयति, तेन वयं सुन्दरसौन्दर्यस्य उद्यानानि वर्धयामः? न त्वं तस्य वृक्षान् वर्धयितुं शक्नोषि। अल्लाहस्य अतिरिक्तं कोऽपि देवः अस्ति वा ? अपि तु ते एव (सत्यतः) व्यभिचरन्ति।

اَمَّنْ جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّجَعَلَ خِلٰلَهَآ اَنْهٰرًا وَّجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ

am man ja‘alal-arḍa qarāraw wa ja‘ala khilālahā anhāraw wa ja‘ala lahā rawāsiya wa ja‘ala bainal-baḥraini ḥājizā(n), a'ilāhum ma‘allāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

किं न सः (अल्लाहः) पृथिवीं निवासस्थानं कृतवान्, तस्याः मध्ये नद्यः स्थापयित्वा, तस्याः दृढीकरणाय पर्वताः स्थापयित्वा, समुद्रद्वयस्य पृथक्त्वं कृतवान्? अल्लाहस्य अतिरिक्तं कोऽपि देवः अस्ति वा ? तेषु अधिकांशः न जानाति।

اَمَّنْ يُّجِيْبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوْۤءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاۤءَ الْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

am may yujībul-muḍṭarra iżā da‘āhu wa yaksyifus-sū'a wa yaj‘alukum khulafā'a fil-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qalīlam mā tażakkarūn(a).

किं सः (अल्लाहः) न यः जनान् (अल्लाहः) स्वीकरोति यत् तेषां प्रार्थनायां विपत्तौ भवति, दुःखं च दूरीकृत्य भवन्तं (मानवान्) पृथिव्यां खलीफां (नेतारः) करोति? अल्लाहस्य अतिरिक्तं (अन्यः) देवः अस्ति वा ? भवन्तः (अल्लाहस्य अनुग्रहस्य) अत्यल्पं स्मर्यन्ते।

اَمَّنْ يَّهْدِيْكُمْ فِيْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَنْ يُّرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am may yahdīkum fī ẓulumātil-barri wal-baḥri wa may yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), a'ilāhum ma‘allāh(i), ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

किं न सः (अल्लाहः) भवन्तं स्थले समुद्रे च अन्धकारे मार्गदर्शनं करोति, यः स्वस्य दयायाः (आगमनात्) पूर्वं वायुं शुभसमाचाररूपेण प्रेषयति ? अल्लाहस्य अतिरिक्तं (अन्यः) देवः अस्ति वा ? ते परस्परं यत् सङ्गतिं कुर्वन्ति तदर्थं अल्लाहः उच्चः अस्ति।

اَمَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ وَمَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū wa may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

किं न सः (अल्लाहः) यः आदौ (जीवान्) सृष्टवान्, ततः पुनः पुनः (पुनः) कृतवान्, यः भवन्तं स्वर्गपृथिवीतः पोषणं ददाति? अल्लाहस्य अतिरिक्तं (अन्यः) देवः अस्ति वा ? सत्यस्य प्रमाणं प्रयच्छ यदि सत्यवादी ।

قُلْ لَّا يَعْلَمُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَمَا يَشْعُرُوْنَ اَيَّانَ يُبْعَثُوْنَ

qul lā ya‘lamu man fis-samāwāti wal-arḍil gaiba illallāh(u), wa mā yasy‘urūna ayyāna yub‘aṡūn(a).

(हे मुहम्मद) वदतु, "अल्लाहं विहाय आकाशेषु पृथिव्यां वा कोऽपि अदृष्टं न जानाति। ते च न जानन्ति यत् ते कदा पुनरुत्थापिताः भविष्यन्ति।"

بَلِ ادّٰرَكَ عِلْمُهُمْ فِى الْاٰخِرَةِۗ بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْهَاۗ بَلْ هُمْ مِّنْهَا عَمُوْنَ ࣖ

balid dāraka ‘ilmuhum fil-ākhirah(ti), bal hum fī syakkim minhā, bal hum minhā ‘amūn(a).

तेषां परलोकज्ञानमपि न प्राप्नोति (तत्र)। वस्तुतः ते तस्मिन् विषये संशयं कुर्वन्ति। वस्तुतः ते तस्य अन्धाः सन्ति।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا تُرٰبًا وَّاٰبَاۤؤُنَآ اَىِٕنَّا لَمُخْرَجُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū a'iżā kunnā turābaw wa ābā'unā a'innā lamukhrajūn(a).

अविश्वासिनः च वदन्ति- "अस्माकं पृथिवी भूत्वा (तथा) अस्माकं पूर्वजाः, किं सत्यं यत् वयं (श्मशानात्) बहिः आनयिष्यामः?

لَقَدْ وُعِدْنَا هٰذَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā hāżā naḥnu wa ābā'unā min qabl(u), in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

प्राचीनकालात् अस्माभिः एतेन (पुनरुत्थानदिवसः) तर्जिताः स्मः; अस्मान् पूर्वजान् च। वस्तुतः एषा प्राचीनजनानाम् परिकथा एव अस्ति” इति ।

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

कथयतु (मुहम्मदः) “पृथिव्यां चर, ततः पश्यतु पापीनां अन्तः किम्।

وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُنْ فِيْ ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُوْنَ

wa lā taḥzan ‘alaihim wa lā takun fī ḍaiqim mimmā yamkurūn(a).

तेषां कृते च मा दुःखी भवतु, तेषां वञ्चनाप्रयत्नेन (वक्षःस्थलं) संकुचितं मा भवतु।"

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

ते च (अविश्वासिनः) वदन्ति, “कदा प्रतिज्ञा (दण्डस्य) आगमिष्यति, यदि भवान् सत्यवादी अस्ति?”

قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِيْ تَسْتَعْجِلُوْنَ

qul ‘asā ay yakūna radifa lakum ba‘ḍul-lażī tasta‘jilūn(a).

(मुहम्मद) वदतु, "भवतः त्वरितरूपेण याचितः (दण्डः) कश्चन (दण्डः) प्रायः भवतः समीपं गतः अस्ति।"

وَاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ

wa inna rabbaka lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

ननु च भवतः भगवतः मनुष्याणां कृते सत्यमेव दानं (यत् सः दत्तवान्) अस्ति, परन्तु तेषु अधिकांशः कृतज्ञः (तस्य कृते) नास्ति।

وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa inna rabbaka laya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

ननु च तव भगवान् जानाति यत् तेषां स्तनेषु किं निगूढं किं च प्रकाशयन्ति।

وَمَا مِنْ غَاۤىِٕبَةٍ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min gā'ibatin fis-samā'i wal-arḍi illā fī kitābim mubīn(in).

न च किमपि आकाशे पृथिव्यां च निगूढं भवति, अपितु स्पष्टे पुस्तके (लौह महफुज्) (लिखितम्)।

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَقُصُّ عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَكْثَرَ الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna hāżal-qur'āna yaquṣṣu ‘alā banī isrā'īla akṡaral-lażī hum fīhi yakhtalifūn(a).

ननु अयं कुरानः इजरायलसन्ततिभ्यः तेषां विवादं कृतवन्तः अधिकांशं (विषयाणि) व्याख्यायते।

وَاِنَّهٗ لَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

wa innahū lahudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

ननु च (कुरानः) विश्वासिनां कृते यथार्थतया मार्गदर्शनं दया च अस्ति।

اِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهٖۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۚ

inna rabbaka yaqḍī bainahum biḥukmih(ī), wa huwal-‘azīzul-‘alīm(u).

ननु भवतः प्रभुः स्वनियमेन तयोः मध्ये (विषयान्) निवसति, सः च सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञः अस्ति।

فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِيْنِ

fatawakkal ‘alallāh(i), innaka ‘alal-ḥaqqil mubīn(i).

अतः अल्लाहस्य उपरि भरोसां कुरुत, सत्यमेव भवान् (मुहम्मदः) वास्तविकसत्यस्य उपरि अस्ति।

اِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ

innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).

ननु त्वं मृतान् श्रोतुं न शक्नोषि, (न च) बधिरान् क्रन्दनं श्रोतुं शक्नोषि, यदि ते पृष्ठं कृतवन्तः।

وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِى الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ

wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).

अन्धान् च तेषां दोषात् मार्गदर्शनं कर्तुं न शक्ष्यसि। भवन्तः (कञ्चित्) श्रोतुं न शक्नुवन्ति, केवलं ये अस्माकं श्लोकेषु विश्वासं कुर्वन्ति, तदा ते वशीभूताः भवन्ति।

۞ وَاِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ اَخْرَجْنَا لَهُمْ دَاۤبَّةً مِّنَ الْاَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ اَنَّ النَّاسَ كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا لَا يُوْقِنُوْنَ ࣖ

wa iżā waqa‘al-qaulu ‘alaihim akhrajnā lahum dābbatam minal-arḍi tukallimuhum annan-nāsa kānū bi'āyātinā lā yūqinūn(a).

यदा च तेषु वचनानि (प्राकृतिकविनाशकालस्य प्रावधानाः) प्रवर्तन्ते तदा वयं पृथिव्याः जीवितान्, चलन्तः प्राणिनः प्रेषयिष्यामः ये तान् वक्ष्यन्ति यत् मनुष्याः पूर्वं अस्माकं चिह्नेषु विश्वासं न कुर्वन्ति स्म।

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّنْ يُّكَذِّبُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma naḥsyuru min kulli ummatin faujam mimmay yukażżibu bi'āyātinā fahum yūza‘ūn(a).

यदा च वयं प्रत्येकं राष्ट्रात् अस्माकं प्रकाशनानि अङ्गीकृतवन्तः तेषां समूहं सङ्गृहीमः, ते च (समूहेषु) विभक्ताः भविष्यन्ति।

حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْ قَالَ اَكَذَّبْتُمْ بِاٰيٰتِيْ وَلَمْ تُحِيْطُوْا بِهَا عِلْمًا اَمَّاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā jā'ū qāla akażżabtum bi'āyātī wa lam tuḥīṭū bihā ‘ilman ammāżā kuntum ta‘malūn(a).

अतः यदा ते आगच्छन्ति तदा सः (अल्लाहः) अवदत् यत् भवन्तः मम श्लोकान् किमर्थं अङ्गीकृतवन्तः, यदा भवतः तेषां ज्ञानं नास्ति, भवद्भिः किं कृतं वा?

وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوْا فَهُمْ لَا يَنْطِقُوْنَ

wa waqa‘al-qaulu ‘alaihim bimā ẓalamū fahum lā yanṭiqūn(a).

तेषां च अन्यायात् वचनं (दण्डप्रतिज्ञा) अभवत्, अतः ते वक्तुं न शक्तवन्तः।

اَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا الَّيْلَ لِيَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

alam yarau annā ja‘alnal-laila liyaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

किं ते न पश्यन्ति यत् अस्माभिः तेषां विश्रामार्थं रात्रौ कृता, दिवसः च प्रकाशः कृतः? तस्मिन् खलु विश्वासिनां जनानां कृते चिह्नानि सन्ति।

وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ

wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).

तथा च (स्मरतु) यस्मिन् दिने (यदा) तुरही वाद्यते, तस्मिन् दिने स्वर्गेषु किं किं पृथिव्यां वर्तते, तत् आश्चर्यं भविष्यति, यस्मात् अल्लाहः इच्छति, व्यतिरिक्तम्। ते च सर्वे विनयशीलाः तस्य पुरतः आगतवन्तः।

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ

wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).

भवन्तः च पर्वताः द्रक्ष्यन्ति, ये भवन्तः स्वस्थाने निहिताः इति चिन्तितवन्तः, परन्तु ते चलन्ति (इव) मेघाः गच्छन्ति। (अर्थात्) अल्लाहस्य सृष्टिः यः सर्वं सम्यक् सृष्टवान्। ननु भवतः कार्ये सः अतीव सावधानः अस्ति।

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَهُمْ مِّنْ فَزَعٍ يَّوْمَىِٕذٍ اٰمِنُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa hum min faza‘iy yauma'iżin āminūn(a).

यः सद्भावं आनयति, तदा सः तस्मात् श्रेष्ठं (पुरस्कारं) प्राप्स्यति, यदा ते तस्मिन् दिने (घोर) आश्चर्यात् सुरक्षिताः अनुभवन्ति।

وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِۗ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa man jā'a bis-sayyi'ati fakubbat wujūhuhum fin-nār(i), hal tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

अशुभं च यः आनयति, तेषां मुखं नरकं क्षिप्तं भविष्यति। न भवन्तः फलं प्राप्नुयुः, अपितु (अनुपातेन) यत् कृतं तत्।

اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِيْ حَرَّمَهَا وَلَهٗ كُلُّ شَيْءٍ وَّاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ ۙ

innamā umirtu an a‘buda rabba hāżihil-baldatil-lażī ḥarramahā wa lahū kullu syai'iw wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

अहं (मुहम्मद) केवलं अस्य नगरस्य (मक्का) भगवतः पूजां कर्तुं आज्ञापितः अस्मि, यत् तेन तत्र पवित्रं कृतवान्, सर्वाणि च तस्य एव सन्ति। अहं च मुसलमानानां भवितुं आज्ञापितः अस्मि,

وَاَنْ اَتْلُوَا الْقُرْاٰنَ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَقُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ

wa an atluwal-qur'ān(a), famanihtadā fa'innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla faqul innamā ana minal-munżirīn(a).

तथा च यत् अहं कुरानं (जनानाम् कृते) पाठयामि। अतः यः कश्चित् मार्गदर्शितः भवति सः खलु स्वस्य (हिताय) मार्गदर्शनं प्राप्स्यति, यः च भ्रष्टः भवति, तदा वदेत् यत् "ननु अहं (अस्म) किमपि न अपितु चेतावनीदातृषु अन्यतमः अस्मि।

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ سَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ فَتَعْرِفُوْنَهَاۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhi sayurīkum āyātihī fata‘rifūnahā, wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

तथा च (मुहम्मद) वदतु, "अल्लाहस्य स्तुतिः भवतु, सः भवन्तं स्वस्य (महत्त्वस्य) चिह्नानि दर्शयिष्यति, तदा भवन्तः ज्ञास्यन्ति। अपि च भवतः प्रभुः भवतः किं करोति तस्मात् अनभिज्ञः नास्ति।