Q.S अल-जिन् (اَلْجِنّ) - 28 श्लोकसंख्या

قُلْ اُوْحِيَ اِلَيَّ اَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ الْجِنِّ فَقَالُوْٓا اِنَّا سَمِعْنَا قُرْاٰنًا عَجَبًاۙ

qul ūḥiya ilayya annahustama‘a nafarum minal-jinni fa qālū innā sami‘nā qur'ānan ‘ajabā(n).

कथयतु (मुहम्मद), "मम कृते प्रकटितं यत् जिन्नानां समूहः (पाठं) श्रुतवान्," ततः ते अवदन्, "अस्माभिः अद्भुतं पाठं (कुरानम्) श्रुतम्),

يَّهْدِيْٓ اِلَى الرُّشْدِ فَاٰمَنَّا بِهٖۗ وَلَنْ نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ اَحَدًاۖ

yahdī ilar-rusydi fa'āmannā bih(ī), wa lan nusyrika birabbinā aḥadā(n).

(यः) अस्मान् सम्यक् मार्गे मार्गदर्शनं करोति, तदा वयं तस्मिन् विश्वासं कुर्मः। न च वयं भगवता सह कदापि किमपि न सङ्गतिं करिष्यामः,

وَّاَنَّهٗ تَعٰلٰى جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَّلَا وَلَدًاۖ

wa annahū ta‘ālā jaddu rabbinā mattakhaża ṣāḥibataw wa lā waladā(n).

ननु च अस्माकं भगवतः महिमा उच्चा अस्ति, तस्य न भार्या, न च सन्तानाः।”

وَّاَنَّهٗ كَانَ يَقُوْلُ سَفِيْهُنَا عَلَى اللّٰهِ شَطَطًاۖ

wa annahū kāna yaqūlu safīhunā ‘alallāhi syaṭaṭā(n).

ननु च अस्माकं मध्ये मूर्खाः जनाः सर्वदा अल्लाहस्य प्रति सीमातः परं (वचनानि) उच्चारयन्ति स्म,

وَّاَنَّا ظَنَنَّآ اَنْ لَّنْ تَقُوْلَ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۙ

wa annā ẓanannā allan taqūlal-insu wal-jinnu ‘alallāhi każibā(n).

ननु च वयं चिन्तितवन्तः यत् न मानवजातिः न जिन्नः अल्लाहस्य विरुद्धं मिथ्यावचनं वदिष्यति।

وَّاَنَّهٗ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ الْاِنْسِ يَعُوْذُوْنَ بِرِجَالٍ مِّنَ الْجِنِّ فَزَادُوْهُمْ رَهَقًاۖ

wa annahū kāna rijālum minal insi ya‘ūżūna birijālim minal-jinni fa zādūhum rahaqā(n).

तथा च मनुष्येषु केचन पुरुषाः आसन् ये केभ्यः पुरुषेभ्यः जिन्नेभ्यः रक्षणं याचन्ते स्म, परन्तु ते (जिन्नाः) तान् (मानवान्) अधिकं भ्रष्टान् कृतवन्तः।

وَّاَنَّهُمْ ظَنُّوْا كَمَا ظَنَنْتُمْ اَنْ لَّنْ يَّبْعَثَ اللّٰهُ اَحَدًاۖ

wa annahum ẓannū kamā ẓanantum allay yab‘aṡallāhu aḥadā(n).

तथा च खलु ते (जिन्नाः) भवद्भिः इव चिन्तयन्ति (मक्का-मशरीकाः) ये अपि मन्यन्ते यत् अल्लाहः (कयामतदिने) कस्यचित् पुनः जीवनं न उत्थापयिष्यति।

وَّاَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاۤءَ فَوَجَدْنٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيْدًا وَّشُهُبًاۖ

wa annā lamasnas-samā'a fa wajadnāhā muli'at ḥarasan syadīdaw wa syuhubā(n).

ननु च वयं (जिन्) आकाशं (गुह्यम्) ज्ञातुं प्रयत्नम् अकरोम, अतः वयं तत् दृढरक्षकैः, अग्निबाणैः च परिपूर्णं प्राप्नुमः,

وَّاَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَاعِدَ لِلسَّمْعِۗ فَمَنْ يَّسْتَمِعِ الْاٰنَ يَجِدْ لَهٗ شِهَابًا رَّصَدًاۖ

wa annā kunnā naq‘udu minhā maqā‘ida lis-sam‘(i), famay yastami‘il-āna yajid lahū syihābar raṣadā(n).

ननु च वयं (जिन्नाः) पूर्वं (वार्तासु) श्रोतुं आकाशे अनेकस्थानानि आकर्षयितुं समर्थाः आसन्। परन्तु इदानीं कोऽपि (तथा) श्रुत्वा (तथा) अग्निबाणान् अवश्यमेव प्रच्छन्नं (तस्य दहनार्थं) प्राप्स्यति।

وَّاَنَّا لَا نَدْرِيْٓ اَشَرٌّ اُرِيْدَ بِمَنْ فِى الْاَرْضِ اَمْ اَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًاۙ

wa annā lā nadrī asyarrun urīda biman fil-arḍi am arāda bihim rabbuhum rasyadā(n).

ननु च वयं (जिन्नाः) न जानीमः (अस्य रक्षणस्य अस्तित्वं) यत् पृथिव्यां जनानां दुष्टं इष्टं वा तेषां प्रभुः तेषां कृते हितं इच्छति वा।

وَّاَنَّا مِنَّا الصّٰلِحُوْنَ وَمِنَّا دُوْنَ ذٰلِكَۗ كُنَّا طَرَاۤىِٕقَ قِدَدًاۙ

wa annā minnaṣ-ṣāliḥūna wa minnā dūna żālik(a), kunnā ṭarā'iqa qidadā(n).

ननु च अस्मासु (जिन्नेषु) केचन धर्मिणः केचन विपरीताः च सन्ति, वयं च भिन्नान् मार्गान् अनुसरामः।

وَّاَنَّا ظَنَنَّآ اَنْ لَّنْ نُّعْجِزَ اللّٰهَ فِى الْاَرْضِ وَلَنْ نُّعْجِزَهٗ هَرَبًاۖ

wa annā ẓanannā allan nu‘jizallāha fil-arḍi wa lan nu‘jizahū harabā(n).

तथा च खलु वयं (जिन्नाः) शङ्कितवन्तः आसन् यत् वयं पृथिव्यां अल्लाहस्य (शक्तितः) पलायितुं न शक्नुमः न च (अपि) तस्मात् पलायितुं शक्नुमः।

وَّاَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدٰىٓ اٰمَنَّا بِهٖۗ فَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِرَبِّهٖ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَّلَا رَهَقًاۖ

wa annā lammā sami‘nal-hudā āmannā bih(ī), famay yu'mim birabbihī falā yakhāfu bakhsaw wa lā rahaqā(n).

तथा च यदा वयं (जिन्नाः) (कुरानस्य) मार्गदर्शनं श्रुतवन्तः तदा वयं तस्मिन् विश्वासं कृतवन्तः। अतः यः ईश्वरं विश्वसिति, तस्य हानिः पापस्य वा भयस्य आवश्यकता नास्ति।

وَّاَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُوْنَ وَمِنَّا الْقٰسِطُوْنَۗ فَمَنْ اَسْلَمَ فَاُولٰۤىِٕكَ تَحَرَّوْا رَشَدًا

wa annā minnal-muslimūna wa minnal-qāsiṭūn(a), faman aslama fa ulā'ika taḥarrau rasyadā(n).

अस्मासु च ये मुसलमानाः सन्ति, ये च सत्यात् व्यभिचरन्ति। ये मुसलमानाः सन्ति ते ऋजुमार्गं चिनोति।

وَاَمَّا الْقٰسِطُوْنَ فَكَانُوْا لِجَهَنَّمَ حَطَبًاۙ

wa ammal-qāsiṭūna fa kānū lijahannama ḥaṭabā(n).

यथा च सत्यात् व्यभिचरन्ति ते नरकस्य इन्धनं भवन्ति।"

وَّاَنْ لَّوِ اسْتَقَامُوْا عَلَى الطَّرِيْقَةِ لَاَسْقَيْنٰهُمْ مَّاۤءً غَدَقًاۙ

wa allawistaqāmū ‘alaṭ-ṭarīqati la'asqaināhum mā'an gadaqā(n).

यदि च ते तस्मिन् मार्गे (इस्लामिकधर्मे) ऋजुं गच्छन्ति स्म तर्हि वयं तेभ्यः पर्याप्तं जलं ददामः।

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيْهِۗ وَمَنْ يُّعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهٖ يَسْلُكْهُ عَذَابًا صَعَدًاۙ

linaftinahum fīh(i), wa may yu‘riḍ ‘an żikri rabbihī yasluk-hu ‘ażāban ṣa‘adā(n).

तेन (प्रकारेण) वयं तान् परीक्षिष्यामः। यः च स्वेश्वरस्य चेतावनीतः विमुखः भवति, सः तं अवश्यमेव अतीव गुरुदण्डे स्थापयति।

وَّاَنَّ الْمَسٰجِدَ لِلّٰهِ فَلَا تَدْعُوْا مَعَ اللّٰهِ اَحَدًاۖ

wa annal-masājida lillāhi falā tad‘ū ma‘allāhi aḥadā(n).

तथा च खलु मस्जिदाः अल्लाहस्य कृते सन्ति। अतः अल्लाहं विहाय तस्मिन् किमपि न पूजयन्तु।

وَّاَنَّهٗ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللّٰهِ يَدْعُوْهُ كَادُوْا يَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِ لِبَدًاۗ ࣖ

wa annahū lammā qāma ‘abdullāhi yad‘ūhu kādū yakūnūna ‘alaihi libadā(n).

तथा च यदा अल्लाहस्य सेवकः (मुहम्मदः) तस्य पूजां कर्तुं (नमाजं कर्तुं) उत्तिष्ठति स्म तदा ते (जिन्नाः) तस्य परितः सङ्कीर्णाः अभवन्।

قُلْ اِنَّمَآ اَدْعُوْا رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِهٖٓ اَحَدًا

qul innamā ad‘ū rabbī wa lā usyriku bihī aḥadā(n).

कथयतु (मुहम्मदः) "ननु अहं केवलं मम भगवन्तं पूजयामि, तस्य सह किमपि न सङ्गतिं करोमि।"

قُلْ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَّلَا رَشَدًا

qul innī lā amliku lakum ḍarraw wa lā rasyadā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "मम भवतः हानिं प्रतिरोधयितुं वा भवतः हितं आनेतुं वा शक्तिः नास्ति।"

قُلْ اِنِّيْ لَنْ يُّجِيْرَنِيْ مِنَ اللّٰهِ اَحَدٌ ەۙ وَّلَنْ اَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا ۙ

qul innī lay yujīranī minallāhi aḥad(un), wa lan ajida min dūnihī multaḥadā(n).

कथयतु (हे मुहम्मद) – “ननु अल्लाहात् किमपि मां रक्षितुं न शक्नोति, तस्मात् विहाय अन्यत् किमपि शरणं न प्राप्स्यामि।

اِلَّا بَلٰغًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِسٰلٰتِهٖۗ وَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَاِنَّ لَهٗ نَارَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ

illā balāgam minallāhi wa risālātih(ī), wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū fa inna lahū nāra jahannama khālidīna fīhā abadā(n).

(अहं केवलं) अल्लाहस्य तस्य सन्देशस्य च (एकं चेतावनीम्) प्रसारयामि। यः च अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च अवज्ञां करिष्यति सः अवश्यमेव (नरकस्य दण्डं) प्राप्स्यति, ते तत्रैव सदा तिष्ठन्ति।"

حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ فَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ اَضْعَفُ نَاصِرًا وَّاَقَلُّ عَدَدًاۗ

Ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna fasaya‘lamūna man aḍ‘afu nāṣiraw wa aqallu ‘adadā(n).

यथा यदा ते (दण्डं) तेषां विरुद्धं तर्जितं पश्यन्ति तदा ते ज्ञास्यन्ति यत् केषां सहायकाः दुर्बलाः न्यूनाः च सन्ति।

قُلْ اِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ اَمْ يَجْعَلُ لَهٗ رَبِّيْٓ اَمَدًا

qul in adrī aqarībum mā tū‘adūna am yaj‘alu lahū rabbī amadā(n).

कथयतु (हे मुहम्मद) “अहं न जानामि यत् भवतः यत् दण्डः तर्जितः अस्ति सः समीपस्थः अस्ति, अथवा मम भगवता आगामिः समयः निर्धारितः अस्ति वा।”

عٰلِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلٰى غَيْبِهٖٓ اَحَدًاۙ

‘Ālimul-gaibi falā yuẓhiru ‘alā gaibihī aḥadā(n).

अदृष्टं जानाति न तु कस्मैचित् प्रकाशयति।

اِلَّا مَنِ ارْتَضٰى مِنْ رَّسُوْلٍ فَاِنَّهٗ يَسْلُكُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ رَصَدًاۙ

illā manirtaḍā mir rasūlin fa innahū yasluku mim baini yadaihi wa min khalfihī raṣadā(n).

येषां प्रेरितानाम् अनुमोदनं करोति, तान् विहाय, तर्हि खलु तेषां पुरतः पृष्ठतः च रक्षकाः (दूताः) प्रेषिताः।

لِّيَعْلَمَ اَنْ قَدْ اَبْلَغُوْا رِسٰلٰتِ رَبِّهِمْ وَاَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَاَحْصٰى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا ࣖ

liya‘lama an qad ablagū risālāti rabbihim wa aḥāṭa bimā ladaihim wa aḥṣā kulla syai'in ‘adadā(n).

यथा सः ज्ञास्यति यत् दूताः सत्यमेव स्वेश्वरस्य सन्देशं प्रसारितवन्तः, (तस्य ज्ञानं) च तेषां सह यत् अस्ति तत् व्याप्नोति, सः च सर्वाणि वस्तूनि एकैकं परिगणयति।