Q.S अल-कियाम् (اَلْقِيَامَة) - 40 श्लोकसंख्या

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

न्यायदिवसस्य शपथं करोमि, २.

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

तथा शपथं करोमि आत्मानं यः सदा पश्चातापं करोति।

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

किं मनुष्यः मन्यते यत् वयं तस्य अस्थीनि न सङ्गृह्णीमः इति?

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

(अपि) वयं तस्य अङ्गुलीः सम्यक् संयोजयितुं समर्थाः अभवम।

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

परन्तु मनुष्याः निरन्तरं पापं कर्तुम् इच्छन्ति।

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

सः अपृच्छत्, “न्यायः कदा भविष्यति?”

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

अतः यदा भवतः नेत्राणि विस्तृतानि भवन्ति (भयम्),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

चन्द्रस्य च प्रकाशः नष्टः, .

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

ततः सूर्यचन्द्रौ समागतौ,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

तस्मिन् दिने जनाः वदिष्यन्ति यत् अहं कुत्र धावितुं शक्नोमि?

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

नहि! आश्रयः नास्ति !

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

केवलं भगवन्तं प्रति त्वं तस्मिन् दिने पुनः आगमिष्यसि।

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

तस्मिन् दिने जनानां कृते तेषां कृतं किं उपेक्षितं च कथयिष्यते ।

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

मनुष्या अपि स्वस्य साक्षिणः, .

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

तथा च स्वकारणानि अग्रे स्थापयित्वा अपि।

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

(मुहम्मदः) जिह्वाम् (कुरानं पठितुं) न चालयन्तु यतः भवन्तः शीघ्रमेव तस्याः (मास्टराः) भविष्यन्ति।

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

ननु वयं तत् संगृह्य पठिष्यामः।

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

यदा वयं तत् पठित्वा समाप्तवन्तः तदा पठनस्य अनुसरणं कुर्वन्तु।

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

अथ खलु तद् व्याख्यास्यामः।

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

नहि! त्वमपि जगतः जीवनं प्रेम्णा,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

परलोकस्य (जीवनस्य) उपेक्षां च कुर्वन्ति।

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

तस्मिन् दिने मुखानि (विश्वासिनः) दीप्तानि भविष्यन्ति,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

स्वस्य ईश्वरं पश्यन्।

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

तस्मिन् दिने च (अविश्वासिनः) मुखानि विषादपूर्णानि भविष्यन्ति,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

ते निश्चिन्ताः आसन् यत् तस्य उपरि घोरं विपत्तिः भविष्यति।

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

नहि! यदा (जीवनम्) कण्ठं प्राप्तं भवति, २.

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

उक्तं च, "को चिकित्सां कर्तुं शक्नोति?"

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

सः च निश्चिन्तः आसीत् यत् (लोकं) विदां कर्तुं समयः अस्ति,

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

तथा वत्सं (वामम्) वत्सेन (दक्षिणे) सह संयोजयन्तु,

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

तस्मिन् दिने त्वं भगवन्तं प्रति निर्वासितः भविष्यसि।

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

यतः सः (पूर्वं) (कुरानस्य दूतस्य च) पुष्टिं कर्तुम् इच्छति स्म, नमाजं कर्तुम् इच्छति स्म,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

किन्तु सः मृषावादं कृत्वा (सत्यतः) निवृत्तः अभवत्,

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

ततः सः गर्वेण स्वपरिवारं गतः।

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

धिक् भवतः ! अतः धिक् !

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

पुनः धिक् भवद्भ्यः (मनुष्याः) ! अतः धिक् !

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

किं मनुष्याः मन्यन्ते यत् ते एकान्ते (जवाबदेही विना) अवशिष्टाः भविष्यन्ति?

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

किं सः मूलतः केवलं वीर्यबिन्दुः एव न आसीत् यः (गर्भे) पातितः आसीत्,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

तदा (वीर्यः) किमपि लसति इति अभवत्, ततः अल्लाहः तत् सृष्ट्वा सिद्धं कृतवान्,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

ततः सः तस्मात् पुरुषस्त्रीयुगलं कृतवान्।

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

किं (ईश्वरः यः करोति) मृतानां जीवनं दातुं तादृशी शक्तिः (अपि) न अस्ति?